24 Μαΐου 2017

Σχολιασμός με αφορμή -και όχι για- την επικαιρότητα.


Η ευρωατλαντική δομή έχει εισέλθει σε μια περίοδο όπου οι πάλαι ποτέ εύρωστες και ισχυρές λεγόμενες «δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες», έχουν γίνει εύθραστες. Σε αυτή την περίοδο έχουμε εισέλθει αρκετό καιρό, απλά κυριαρχεί μια άρνηση-απώθηση αυτής της κατάστασης-εξέλιξης.

Η εξέλιξη αυτή, δηλαδή η σταδιακή αποσυνάμωση και ευθραστότητα, δε συνέβη επειδή υπήρξε κάποιος ισχυρός αντίπαλος ή εχθρός που κυριάρχησε ή επικράτησε (σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα, οι αντιδράσεις προέρχονται από τους ίδιους τους φιλελεύθερους - που από διεθνιστές ή κοσμοπολίτες μετασχηματίζονται σε εθνοκρατιστές 1), αλλά συνέβη ακριβώς λόγω της αποθέωσης της λεγόμενης Παγκόσμιας Φιλελεύθερης Τάξης, οι φορείς της οποίας, μετά από τη κατάρρευση του διπολικού συστήματος, υπεράσπιζαν, προωθούσαν και εμβάθυναν ένα συγκεκριμένο μοντέλο Παγκοσμιοποίησης (το οποίο ασφαλώς και δεν ήταν άσχετο με τις αντιλήψεις περί επέκτασης σε παγκόσμια κλίμακα των φιλελεύθερων πολιτικών τάξεων ή δημοκρατιών που θα οδηγούσαν σε ένα Τέλος της Ιστορίας).

Σύμφωνα με τη λογική της «φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης», εισερχόμασταν σε μια μετα-εθνική εποχή όπου η μετανάστευση, ως καθοριστικό στοιχείο της παγκόσμιας εποχής στην οποία ζούμε, θα επαναπροσδιόριζε το διεθνές σύστημα. Αυτή η «λογική» ουσιαστικά αγνοούσε ή εξάλειφε τον παράγοντα κράτος από την εξίσωση (όπως συνέβαινε παλαιότερα και με άλλες παρόμοιες «λογικές»). Αυτό που δεν έγινε -ή εξακολουθεί να μην γίνεται- κατανοητό από διάφορους Liberal Globalists είναι πως οι απαραίτητες ή αναγκαίες συνθήκες για τη μετανάστευση μπορεί να είναι κοινωνικές και οικονομικές, αλλά οι επαρκείς ή ικανές συνθήκες είναι πολιτικές και νόμιμες (στα μαθηματικά, τη λογική και τη φιλοσοφία αυτό εκφράζεται μέσω της φράσης ''αν και μόνο αν'').

Η μετανάστευση, η τρομοκρατία, η αποδυνάμωση της κρατικής κυριαρχίας (στο εσωτερικό της ευρωατλαντικής δομής) όλα αποτελούν φαινόμενα που συνδέονται με τα προηγούμενα, και θέτουν επί τάπητος ζητήματα κυριαρχίας, ταυτότητας, ασφάλειας και ιθαγένειας-υπηκοότητας. Η ικανότητα ή η ανικανότητα ενός κράτους να ελέγχει τα σύνορά του και, ως εκ τούτου, να αναγνωρίζει τον πληθυσμό του, αποτελεί sine qua non, απαραίτητη προϋπόθεση, της κυριαρχίας.

Εδαφικά μιλώντας, αυτό που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα και φαίνεται να έχει φτάσει στα όρια του, είναι το ευρωπαϊκό ή/και δυτικό «φιλελεύθερο κράτος της ανάπτυξης». Η ενσωμάτωση του Ισλάμ στην ευρωπαϊκή παραγωγή (ή ορθότερα στον πυρήνα της Ε.Ε), όχι μονάχα ως «ενέργεια και εργασία» αλλά και ως «παιδιά και γεννήσεις», προκειμένου να μπορεί να στηριχθεί και να συνεχίσει να αναπτύσσεται το «φιλελεύθερο αναπτυξιακό κράτος» αποτέλεσε βασική συνθήκη και προϋπόθεση λειτουργίας του. Εξ' ου και το κράτος αυτό ενσωμάτωσε και τον λεγόμενο «πολυπολιτισμό» ως ιδεολογικο του δόγμα - και εξ' ου φυσικά πως προκύπτουν ή αναφύονται διάφορα λεγόμενα ''illiberal states'' στην Ε.Ε όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία. Στην πορεία βέβαια, άρχισαν να διαπιστώνονται προβλήματα και σε μη ''illiberal states'' καθώς οι άνθρωποι δεν είναι απλά «συντελεστές» αλλά κουβαλούν μαζί τους ιδέες, νοοτροπίες, ηθικές στάσεις και διάφορα άλλα περίεργα και περιττά για την «παραγωγή», πράγματα.

Τα φιλελεύθερα κράτη είναι διατεθειμένα να αναλάβουν ένα -κοινωνικό, πολιτικό ή/και άλλο- κόστος προκειμένου να αποκομίσουν τα -οικονομικά, δημογραφικά ή/και άλλα- οφέλη που προκύπτουν από τη μετανάστευση. Εξ' ου και ασχολούνται συνεχώς με το ζήτημα των δικαιώματων και του νομικού καθεστώτος των μεταναστών (χαρακτηριστικό παράδειγμα ανεπτυγμένου κράτους πρώτης τάξης και παγκοσμίου επιπέδου που δεν είναι διατεθειμένο να αναλάβει αυτά τα κόστη -όχι ασφαλώς για λόγους οικονομικούς-, είναι η Ιαπωνία, η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη).

Αξιόλογοι ακαδημαϊκοί και πολιτικοί επιστήμονες (π.χ, ο Myron Weiner και ο James Hollifield), που έχουν ασχοληθέι με ζητήματα όπως η -εσωτερική και εξωτερική- μετανάστευση, οι διεθνείς συγκρούσεις και η πολιτική δημογραφία, είχαν επισημάνει πως η άνοδος των λεγόμενων ξενοφοβικών και εθνικιστικών πολιτικών στη δυτική Ευρώπη, έδειξε -αποτελεί απόδειξη- ότι ακόμη και οι πιο προηγμένες και ανεκτικές δημοκρατίες κινδυνεύουν να αποσταθεροποιηθούν πολιτικά από την εισροή μεταναστών, και πως η σταθερότητα και η ασφάλεια δεν επηρεάζονται μονάχα σε περιοχές όπου τα κράτη είναι εύθραστα, επισημαίνοντας πως υπάρχουν όρια στον αριθμό των αλλοδαπών που μπορεί να απορροφήσει μια κοινωνία (για το ζήτημα της ριζοσπαστικοποίησης δεύτερης γενιάς μεταναστών σε συνάφεια με την κρίση εθνικής ταυτότητας χωρών, έχω αναφερθεί παλαιότερα και θα επανέλθω).

Το πρόβλημα μάλιστα, μπορεί να εμφανίζεται με εντονότερο τρόπο σε στιγμές στα κράτη της Ε.Ε, καθώς η τελευταία αποτελεί το πιο προωθημένο project υπέβασης της βεστφαλιανής κυριαρχίας. Το κράτος αποτελεί το κύριο πρόβλημα για τις δυνάμεις που ωθούν προς το λεγόμενο άνοιγμα (εμπόριο, επενδύσεις, μετανάστευση και φυσικά διεθνοπολιτικός παρεμβατισμός και επεμβάσεις). Οι προηγούμενες δυνάμεις, του λεγόμενου ανοίγματος, ονομάζονται συνήθως «δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης». Τα εθνικά, αλλά και όλα τα κυρίαρχα κράτη έχουν να αντιμετωπίσουν την Παγκοσμιοποίηση ή/και την Ε.Ε (όσα συμμετέχουν) από τα πάνω και τα έξω, και τον πολυπολιτισμό ή/και τον περιφερειακό εθνικισμό (αναλόγως κοινωνικής σύνθεσης) από τα κάτω και τα μέσα.

Τα προηγούμενα αποτελούν έσχατες συνέπειες και αποτελέσματα της λεγόμενης Παγκόσμιας Φιλελεύθερης Τάξης και του φιλελεύθερου αναπτυξιακού κράτους (έτσι ονομάζεται διεθνώς, εάν θέλετε να το ονομάσετε σοσιαλφιλελεύθερο δεν έχω πρόβλημα). Η διεθνής μετανάστευση αποτελεί θεμελιώδες χαρακτηριστικό της μεταπολεμικής φιλελεύθερης τάξης (και η τρομοκρατία της μεταδιπολικής φιλελεύθερης τάξης, η οποία κατ' ουσίαν είναι αταξία). Καθώς τα κράτη και οι κοινωνίες γίνονται πιο φιλελεύθερες και πιο ανοιχτές, η μετανάστευση επιταχύνεται και αυξάνεται. Όμως αυτό οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο. Περισσότερη «φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση» σημαίνει περισσότερη μετανάστευση (την οποία έχει ανάγκη το «φιλελεύθερο αναπτυξιακό κράτος») και περισσότερη μετανάστευση, σημαίνει περισσότερα προβλήματα διαφόρων ειδών στις ευρωπαϊκές ή/και δυτικές μητροπόλεις (π.χ, κατακερματισμός εθνικής και κοινωνικής συνοχής, τρομοκρατία, άνοδος αντι-μεταναστευτικών ρευμάτων-κομμάτων, νεο-τριμπαλισμοί, κρίση κοινωνικού συμβολαίου, εθνικισμοί κ.λπ), δηλαδή αναρχία και αποσταθεροποίηση (όλα τα προηγούμενα αποτελούν υπο-περιπτώσεις και εκφάνσεις τους). Ουσιαστικά, μιλάμε για ανόδο της αναρχίας και αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό των εθνικών πολιτικών συστημάτων και του διεθνούς συστήματος.

Ολοκληρώνοντας. Η ουσία βρίσκεται σε όσα είχα γράψει στην ανάρτηση με τίτλο Μετά, και πέρα, από το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο [29 Ιουν 2016]:

Εβδομήντα χρόνια μεταπολεμικής «φιλελεύθερης τάξης» στα πλαίσια του ευρωατλαντικού χώρου και εξήντα χρόνια πορείας προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση και ολοκλήρωση και προς την "ever closer union", κατέληξαν σε ανεξέλεγκτη μετανάστευση, οικονομική στασιμότητα ή στραγγαλισμό, διαίρεση των κοινωνιών, απώλεια εθνικής ταυτότητας και σταδιακή διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών. Τα προηγούμενα... Δεν αποτελούν παρεκτροπές από κάποιο ιδεατό ανύπαρκτο μέλλον, αλλά έσχατες συνέπειες ενός υπαρκτού παρελθόντος και παρόντος. Αποτελούν συνεπή κατάληξη μιας υπαρκτής πορείας εντεύθεν και όχι παρεκτροπές από κάποιο ανύπαρκτο εκείθεν

Η «Δυτική ή Παγκόσμια Φιλελεύθερη Τάξη» και η Ευρωπαϊκή Ένωση έρχονται αντιμέτωπες με τις έσχατες συνέπειες των προϋποθέσεων τους.


Σημειώσεις - Επισημάνσεις
[1] Η Βρετανία αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση και αυτή είναι η γενικότερη τάση που αναπτύσσεται στον αγγλοσαξωνικό κόσμο (κάπως έτσι φτάσαμε να διαβάζουμε πως πυλώνας της δυτικής φιλελεύθερης τάξης θεωρείται από κάποιους πλέον η... Γερμανία).

[-]. Φυσικά, είχαμε και την ευρωφιλική ή ευρωκεντρική ανάγνωση και ερμηνεια περί Τέλους της Ιστορίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω του διαμοιρασμού της κυριαρχίας, του τέλους των συγκρούσεων κ.λπ. Ασφαλώς και το -αυθεντικό και όχι ευρωκεντρικό- Τέλος της Ιστορίας έγινε προσπάθεια να επιβληθεί δια των όπλων. Δες παρακάτω.

[-] Για την Ιαπωνία, η οποία αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση σε πάμπολους τομείς, έγραψα μια ολόκληρη τεράστια παράγραφο, αλλά επειδή θα αποδυνάμωνε το κυρίως θέμα, δεν την παραθέτω εδώ. Η Ιαπωνία δεν ήταν ούτε τόσο φιλελεύθερη, ούτε τόσο δυτική, ούτε τόσο δημοκρατικη όσο λέγεται (κάτι ανάλογο ισχύει και για το Ισραήλ). Δίπλα στα λεγόμενα Illiberal states (ο όρος βέβαια είναι τραγικός) όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία θα μπορούσαν να προστεθούν και το Ισράηλ ή/και η Ιαπωνία. Θα επανέλθω σε αυτό το ζήτημα.

[-] Η «παγκοσμιοποίηση» αποτελεί την -ή λειτουργεί ως- raison d'être της Ε.Ε. Η Ε.Ε δεν αποτελεί προϊόν της παγκοσμιοποίησης, αλλά η παγκοσμιοποίηση και η διαχείριση της αποτελεί μέσο νομιμοποίησης της. Μέχρι στιγμής δεν τα έχει καταφέρει ιδιαίτερα καλά. Αλλά ξέχασα... Ποιός φταίει που δεν τα έχει καταφέρει; Μα φυσικά τα κράτη. Δηλαδή αυτός που φταίει και κατά τις «δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης».

[-] Το ζήτημα της παγκόσμιας -όχι τοπικής- τρομοκρατίας ήταν σχεδόν ανύπαρκτο πριν από το 2000 (πρίν από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και τη δεύτερη εισβολή των Η.Π.Α στο Ιράκ το 2003). Η προσπάθεια μετατροπής του Ιράκ από ενιαίο σε ομοσπονδιακό κράτος, παράλληλα με την προσπάθεια μεταφύτευσης «φιλελεύθερης δημοκρατίας», ασφαλώς και συνέβαλε στη σημερινή κατάσταση που κυριαρχεί στο Ιράκ και τη Συρία και στη δημιουργία του ISIS (το οποίο ιδρύεται στο Ιράκ κατά τη διάρκεια του πολέμου που ξεκινά με την επιχείρηση Iraqi Freedom). Για να αντιληφθείτε το μέγεθος της ανυπαρξίας της παγκόσμιας τρομοκρατίας πριν από το 2000 θα πρέπει να δείτε γράφημα με την εκτοξευση των θανάτων κατά την τελευταία 15ετία. Για τον Μπλαιρ, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να ηγηθούν των δημοκρατιών στον κόσμο προκειμένου να διαδώσούν τις φιλελεύθερες ιδέες, επειδή αν ηττούνταν το κακό, οι πάντες θα ήταν ασφαλέστεροι.

[-] ''Δεν βοήθησε τις ελίτ σε πολλές φιλελεύθερες χώρες να προκαλέσουν ή να συμβάλλουν σε ορισμένα κρίσιμα σφάλματα, όπως η δημιουργία του ευρώ, η εισβολή στο Ιράκ, η λανθασμένη προσπάθεια οικοδόμησης του έθνους στο Αφγανιστάν και η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008'', είχε παρατηρήσει ο Stephen Walt αμερικανός διεθνολόγος. ''Μπορεί να σκεφτόμαστε ότι οι φιλελεύθερες αξίες μας είναι καθολικά έγκυρες, αλλά μερικές φορές άλλες αξίες θα τις ποδοπατούν. Οι φιλελεύθεροι μπορούν να λένε ό,τι θέλουν για τη σημασία της ανοχής και των αρετών της πολυπολιτισμικότητας, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η ανάμειξη των πολιτισμών μέσα σε μια ενιαία πολιτεία δεν ήταν ποτέ ομαλή ή απλή''. Ο προβληματισμός του ολοκληρωνεται ως εξής: ''Ποιες άλλες παγκόσμιες προτεραιότητες είναι έτοιμοι οι φιλελεύθεροι να θυσιάσουν προκειμένου να διατηρήσουν ό,τι έχει απομείνει από την ευρωπαϊκή τάξη;''

[-] Στα προηγούμενα, δεν αγγίζω καν το ζήτημα εάν, κατά πόσο και με ποιό τρόπο συνδέεται το φιλελεύθερο αναπτυξιακό κράτος με τις δημογραφικά γηρασμένες και δίχως δυνατότητα αναπαραγωγής κοινωνίες.

[-] Τους όρους «αριστερά και δεξιά» δεν τους χρησιμοποιήσα, ούτε μια φορά για να εξηγήσω τα προηγούμενα (τα οποία δεν είναι και απλοϊκά). Όπως είχε αποκριθεί και ο Laplace (σε απάντηση που του αποδίδεται μετά από ερώτηση που υποτίθεται πως του απεύθυνε ο Ναπολέων, για το ποια είναι η θέση του Θεού στο πολύτομο έργο του Ουράνια Μηχανική): ''δε χρειάστηκα αυτήν την υπόθεση''. Έτσι και εγώ δεν χρειάστηκα το Θεό σας.

Σχολιασμοί (24 Μαΐ 2017) - II.


I
Έτσι απλά, μέσα σε τρία χρονάκια, η Κίνα έγινε η μεγαλύτερη παραγωγός ηλιακής ενέργειας στον πλάνητη.

Όλες οι κριτικές που γίνονται προς την Κίνα και την Ινδία, από το εξωτερικό, είναι άνευ νοήματος. Αυτές οι δύο χώρες, μαζί, αποτελούν περισσότερο από το 1/3 της ανθρωπότητας. Οι ευθύνες που έχουν απέναντι στο εσωτερικό τους, το οποίο υπερβαίνει το 36% του συνολικού ανθρώπινου πληθυσμού, αποτελούν αυτομάτως και ευθύνες απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ήδη επωμίζονται τεράστια βαρή και ευθύνες από μόνες τους. Δε χρειάζονται επιπλέον κακομαθημενα και γκρινιάρικα γερόντια από υλικής και νιάνιαρα από ηθικής απόψεως να τους κάνουν υποδείξεις.


II
Όταν αναρωτιέται κάποιος γιατί «το Ισλάμ» δημιουργεί προβλήματα στις εκκοσμικευμένες ευρωφιλελεύθερες κοινωνίες είναι σαν να αναρωτιέται γιατί οι σοσιαλιστές δημιουργούσαν προβλήματα στον καπιταλισμό. Αφου αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως υπέρβαση και ολοκλήρωση των προηγούμενων μονοθεϊστικών «θρησκειών» και εφόσον ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός «υπέκυψαν» στον κοσμικισμό-σεκιουλαρισμό, αναλαμβάνει τα ηνία. Δύο μαχητικοί οικουμενισμοί υπάρχουν στον πλανήτη: Ο «νέο»φιλελεύθερος (ο οποίος έχει αφομοιώσει τον χριστιανισμό αλλά αν συνεχίσει τη σημερινή του πορεία ατεκνίας και απαιδίας μπορεί μελλοντικά ο χριστιανισμός να ξεπηδήσει από μέσα του) και ο «νεο»ισλαμικός.

Υπό αυτή την έννοια, οι μόνοι που μπορούν να «κατσικώσουν» και να βάλουν κάτω και τους δύο προηγούμενους (οικουμενισμούς - που είναι αδελφάκια όπως αδελφάκια ήταν οι φιλελεύθεροι με τους μαρξιστές), αυτούς τους δύο αρειμάνιους «νεο-βάρβαρισμούς», είναι οι Ινδοί και οι Κινέζοι.

Σημειώσεις-Επισημάνσεις
[-] Οι αοριστίες περί «Δύσεως» ρίχνουν στάχτη στα μάτια. Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν «Δύση» ουδεμία σχέση έχει φυσικά με τον Αλκιβιάδη ή τον Αγαμέμνονα. Εάν αγνοήσουμε τα κράτη (σφάλμα ολκής) και μιλήσουμε μονάχα ιδεολογικά (γκάφα ολκής), το δίπολο για το οποίο μιλάνε όλοι αυτοί είναι φιλελεύθερος υπερεθνικός ή γκλομπαλιστικός σεκιουλαρισμός εναντίον ριζοσπαστικού υπερεθνικού ισλαμισμού (ή πιο απλά liberal secularism vs radical islamism). Ο ριζοσπαστικός κοσμικισμός (radical secularism) είναι και αυτός «φονταμενταλισμός» (αλλά είναι «καλός» τέτοιος). Όμως αυτό το ζήτημα ξεφεύγει και πάει βαθύτερα, σε άλλα πράγματα που έχω γράψει.

[-] Οι φιλελεύθεροι σεκιουλαριστές, μέσω του λόγου και των συνθημάτων περί «Δύσεως» και «δυτικού πολιτισμού», προσπαθούν να εργαλειοποιήσουν και να οικειοποιηθούν -τα κορόϊδα, αυτούς που σιχαίνονται και πηδάνε- τους χριστιανούς, προκειμένου να επικρατήσουν στους νέους kulturkampf (τα ίδια κάνανε παλαιότερα κυνηγώντας τους ρωμαιοκαθολικούς και έπειτα τους εβραίους). Μελλοντικά θα προσπαθήσω να αναδείξω γιατί ο secularism είναι σχεδόν αδύνατον να υπάρξει δίχως kulturkampf.

[-] Τα πιο ακραία μίση και πάθη είναι τα αδερφικά και οι μεγαλύτερες έχθρες και οι χειρότεροι πόλεμοι οι αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Τα γράφουν αλληγορικά και τα ιουδαϊκά παραμύθια και μυθολογήματα: Qayin και Heḇel ή Κάιν και Άβελ. Τα ίδια με τους «επικρατούντες ή θριαμβεύοντες υπό τον Θεό» ή τους υποστηριζόμενους από Αυτόν (Yisrā'el) από τη μια μεριά, και το «κόμμα του Θεού» (Ḥizbu 'llāh) από την άλλη. Θα τους έχει φύγει το μυαλό των δύσμοιρων των Ινδών και των Κινέζων. Που μπλέξαμε με δαύτους, θα σκέφτονται.

[-] Ο Σοσιαλισμός επιδιώκει την υπέρβαση του Καπιταλισμού και θεωρεται κατώτερη βαθμίδα του Κομμουνισμού - από τους κομμουνιστές (Και ο Χριστιανισμός αποτελεί υπέρβαση του Ιουδαϊσμού και θεωρείται κατώτερη βαθμίδα του Ισλάμ - από τους μουσουλμάνους). Χ@σε ψηλά κι αγνάντευε! Θα σκέφτηκαν οι Κινέζοι (και οι Ινδοί). Είδαν και αποείδαν λοιπόν -οι Κινέζοι- και σου λένε θα τα κάνουμε όλα μαζί...


III
Γιατί οι αυτοκρατορίες πάνε και έρχονται και η Κίνα παραμένει; Αυτοκρατορίες ήρθαν και παρήλθαν (π.χ ρωμαϊκή, βρετανική), όμως η Κίνα συνεχίζει επί χιλιετίες (μέσω μια ιστορικής κίνησης που φαντάζει σαν συνεχής κυματοειδή απόσυρση και επαναφορά). Γιατι;

Η Κίνα δεν διακατέχεται από έναν conquer the world universalism ιεραποστολικού χαρακτήρα, αλλά από έναν stay at home universalism. Ως ιστορικός σχηματισμός, επιθυμεί μάλλον να κατέχει στην Οικουμένη τη θέση μιας «Αυτοκρατορίας του Μέσου», και όχι να βολοδέρνει στον πλανήτη (ως υποτιθέμενος μοναδικός κομιστής του νοήματος της Ιστορίας, «χειραφετώντας και απελευθερώνοντας» -με όπλα συνήθως ή χωρίς-, δηλαδή «εκβαρβαρίζοντας»). Η Κίνα υπό αυτή την ιστορική, και όχι πολεμική, έννοια του όρου, δεν είναι «βάρβαρη». Οι «βάρβαροι» βολοδέρνουν και ανακατεύουν τον πλανήτη. Η Κίνα είναι εδραία, σταθερή, κεντρική.

Οι αυτοκρατορίες -λες και είναι ιστορικοί οργανισμοί-, έχουν κύκλους ζωής. Γεννιούνται, επεκτείνονται, ωρίμάζουν, γερνάνε, φθίνουν, και στο τέλος, πεθαίνουν. Η Κίνα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί περισσότερο ως ένας σχηματισμός ή αστερισμός δυναστειών παρά ως ένας αυτοκρατορικός ιστορικός οργανισμός. Η μετάβαση μετάξυ δυναστείων είναι συνήθως καταστροφική, αλλά είναι περιορισμένη στο χώρο και στο χρόνο. Η ιδία η Κίνα είναι περιορισμένη χώρο (κεντρικότητα, αξονικότητα, μέσο) και στο χρόνο (δυναστείες).

Σημείωση
Την κομμουνιστική περίοδο, την αντίλαμβάνομαι ως μια ακόμη άτυπη και ιδιόμορφη «Δυναστεία» στην ιστορία της Κίνας.


IV
Είναι μεγάλο, σπουδαίο πράγμα να έχεις την ικανότητα σκεφτείς ή να πεις:

Ξέρεις, εγώ πριν από δύο χιλιετίες ήμουν εδώ. Και σε διακόσια χρόνια, θα είμαι εδώ"

Όταν είσαι Αμερικανός, και υπάρχεις από το 1776, είναι δύσκολο να πεις το δεύτερο σκέλος (αφήστε κατά μέρος το πρώτο), είναι δύσκολο να πεις με βεβαιότητα, σιγουριά και αυτοπεποίθηση ''σε διακόσια χρόνια, θα είμαι εδώ", γιατί δεν έχεις τις ρίζες.

Σημείωση
Ορισμένα πράγματα, ούτε εφευρίσκονται, ούτε αγοράζονται, ούτε παράγονται, ούτε ανταλλάσσονται. Αποτελούν φυσικά προϊόντα και αποτελέσματα μονάχα του κόπου, του πόνου και του χρόνου.

Σχολιασμοί (24 Μαΐ 2017) - I.


I
Δεν θα επιτρέψω να καταπατηθεί η αξιοπρέπεια και η τιμή αυτού του έθνους. Διεξάγουμε κάθε είδους συνομιλίες. Εάν οι αξιωματούχοι της Ε.Ε (δια)τηρήσουν δίκαιη και θετική στάση απέναντί μας, σχετικά με αυτές τις συνομιλίες, θα συνεχίσουμε σε αυτή την πορεία. Ωστόσο, αν δεν (δια)τηρήσουν, εμείς ασφαλώς θα πρέπει να φροντίσουμε τους εαυτούς μας.

Εμένα, γιατί τα προηγούμενα μου φαίνονται ως απολύτως αυτονόητα; Μια κατάσταση που είναι νορμάλ και θα έπρεπε να ισχύει by default ή στο ρελαντί για κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτό της; (Το ότι έχουν εξευτελιστεί όροι όπως αξιοπρέπεια -ή/και τιμή- στη χώρα μας, δεν λέει κάτι για τους όρους, αλλά για -τους φορείς τους σε αυτή- τη χώρα).

Δε χρειάζεται πλέον να ανεχόμαστε την υποκριτική στάση της Ε.Ε... Παρ' όλα αυτά, θα προτιμούσαμε να συνεχίσουμε με την Ε.Ε. Είναι η Ε.Ε και οι ηγετικές της χώρες που θα λάβουν την απόφαση εδώ. Τα ταξίδια και οι συνομιλίες που διεξήγαμε τον τελευταίο μήνα, δείχνουν ότι υπάρχει ένας μεγαλύτερος κόσμος ανοιχτός μπροστά στην Τουρκία. Πήγαμε στην Ινδία και στη συνέχεια στη Ρωσία και στο Κουβέιτ, όπου διαμορφώσαμε το έδαφος για επενδύσεις ύψους 4,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Πήγαμε στην Κίνα και στη συνέχεια στις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια αυτών των μετακινήσεων και συναντήσεων, διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν πολλές υποσχόμενες εξελίξεις στον ορίζοντα για το μέλλον της χώρας μας... Είμαστε εξίσου, ίσως περισσότερο, σημαντικοί για την ευρωπαϊκή αγορά, όπως είναι αυτή για εμάς. Θα πρέπει να το δείτε αυτό.

Εντάξει, η τελευταία ίσως να φαντάζει λίγο τραβηγμένη πρόταση, αν και το να είσαι η τέταρτη (4η) μεγαλύτερη αγορά για τις εξαγωγές της Ε.Ε (πάνω από τη Ρωσσία) και ο πέμπτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ε.Ε ως προς τις εισαγωγές (πάνω από την Ιαπωνία), ενώ συνολικά βρίσκεσαι πίσω μονάχα από Κίνα, Η.Π.Α και Ελβετία, δεν είναι και μικρό πράγμα (σκεφτείτε παράλληλα και το Brexit).

Το επομενο χρονικό διάστημα, η Τουρκία, εάν δεν την υπολογισουν όπως αυτή αξιώνει, θα αγριέψει στα νότια της: "Εάν υπάρχει ένας υπολογισμός που βασίζεται στο κέρδος από τη μια μεριά, και ένας αγώνας για επιβίωση από την άλλη, τότε όλοι θα πρέπει να σεβαστούν την ανησυχία της Τουρκίας για επιβίωση... Αυτοί που είναι μπερδεμένοι, σχετικά με ποιούς θα πορευτούν στην περιοχή, θα πρέπει να γνωρίζουν το εξής: Από τη μία πλευρά, υπάρχει η Τουρκική Δημοκρατία με τα 80 εκατομμύρια των πολιτών της, με μια χιλιόχρονη ιστορία σε αυτά τα εδάφη και μια κρατική παράδοση δύο χιλιάδων διακοσίων χρόνων. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν αδιάκριτες τρομοκρατικές οργανώσεις που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον οποιονδήποτε όπως επιθυμεί. Η επιλογή θα γίνει μεταξύ αυτών των δύο".

Νομίζω πως οι δηλώσεις είναι ξεκάθαρες.

Επισημάνσεις
[-] Μου προκαλεί τρομερή εντύπωση πως παλεύει η Τουρκία από το 2012-3 και ύστερα, και πόσο εύκολα παραιτήθηκε η Ελλάδα από το 2007-8 και ύστερα (προοίμιο της περιόδου 2010-Σήμερα, ή μέχρι το... 2060). Και όχι μόνον αυτό, οι δικοί μας ελέγαν ψέμματα ή απέκρυβαν αλήθειες -συμπεριφερόμενοι με κρυψίνοια- από το 2007, προκειμένου να μην διεγείρουν εθνικά και λαϊκα πάθη (διότι τα πάθη αυτά θα στρέφονταν ενάντια σε «συμμάχικές» και «φίλιες» δυνάμεις και χώρες).

[-] Δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα, πως αυτό που έχει να επιδείξει και να παρουσιάσει η Ελλάδα απέναντι στον Erdoğan είναι ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης (πέρα από βρισιές, αρνήσεις, επίθετα και άλλα προϊόντα εσωτερικής κατανάλωσης και διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης»). Όχι μονάχα τώρα, αλλά και παλαιότερα. Πήγαν να τον σκοτώσουν -και εδώ δεν μιλάμε για απειλές- και έβγαινε στo facetime (ή προσγειωνόταν λίγα χιλιόμετρα μακριά από εκεί που ήταν αποκλεισμένη γέφυρα), ενώ ο άλλος έχει πιεί το αμίλητο νερό εδώ και περίπου μια οκταετία.

[-] Για την υγεία του Erdoğan, ο οποίος είναι «σκυλί μαύρο», έχω αναφερθεί παλαιότερα.


II
«Έλα βρε ευρωρωμιέ», του λέει, «Τι στο καλό κάνετε απέναντι; Θα μου τους αφανίσετε»...

«Κύριε Προεδρε», απαντάει ο δικός μας, «έχουμε αγγίξει νέα ύψη αναπτύξεως και εκσυγχρονισμού. Από το σφάξε με Αγά μου να αγιάσω, έχουμε περάσει στο σφάξε με ΕυρωΑγά μου να αγιάσω»...


Επισήμανση
Η πλήρης φράση είχε ως εξής: «Έλα βρε ευρωρωμιέ. Τι στο καλό κάνετε απέναντι; Θα μου τους αφανίσετε... τους γέροντες». Και συνέχιζε με κάπως πιο εμπιστευτικό ύφος: «Τους νέους τι τους κάνατε; Σας τους πήρανε στο ευρωπαιδομάζωμα ή τους στείλατε από μόνοι σας, εσείς οι ίδιοι;»

«Κύριε Πρόεδρε, το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο και η αρχή της Αλληλεγγύης μεταξύ των Λαών της Ευρώπης επιτάσσουν... μπλά, μπλά, μπλά...»


III
Tortonian και Messinian είναι γεωλογικές χρονολογικές κλίμακες. Για περισσότερα ψάξτε, Tortonian και Messinian Mediterranean Sea και Messinian Salinity Crisis

A number of land areas existed in Tortonian times within the African-Sicilian Strait. An extensive narrow belt was notable north of present day Sicily. The sea extended deeply into the recent African coast and into the foothills of the Taurus mountains as deep gulfs and it formed a wide strait within the present site of the Aegean Sea. Small land areas were located in Cyprus, Crete and Cyrenaica as well as supposedly in the south of the recent Central Basin...

Numerous land areas are distinguished within the recent Algerian-Provencal and Tyrrhenian Basins. A bridge of island with narrow straits is indicated, which separated recent regions of these basins in Corsica, Sardinia and in the area between Tunisia and Sardinia. Vast land areas with complex topographies were located in the area of the Balearic islands. The sea extended deeply into the coastal areas in the Provence region forming the Palaeo-Rhone Gulf and probably reached to the north into the system of straits, which linked the Tortonian Mediterranean Sea with basins of the West Paratethys. A considerable part of the Apennine Peninsula was covered by this sea. The Southern (Riff) Strait and the northern Strait almost parallel to it connected the Tortonian Sea to the Atlantic Ocean; being separated by a vast island massif occupying the northern part of Morocco and the southern part of the Pyrenees. In Algeria and West Tunisia the sea extended deeply into the continent as large gulfs (the Shelif, the Horda, etc.)...
Geochemistry and Sedimentology of the Mediterranean Sea