31 Δεκεμβρίου 2012

28 Δεκεμβρίου 2012

27 Δεκεμβρίου 2012

Εισαγωγικά τεχνογραφειοκρατούμενα δεσποτικά που... τὸ φίλον ἀπώλεσαν καὶ τὸ κοινὸν ἐν τῇ πόλει.


.~`~.
I

Η μεγάλη εποχή του Κοινοβουλευτισμού, ο 19ος αιώνας, ήταν η εποχή του laisser faire, η εποχή δηλαδή όπου ο ριζικός χωρισμός της Οικονομίας από το Κράτος περιόριζε κατά κανόνα τις κυβερνητικές υποθέσεις σ' ένα minimun γενικών πολιτικών, και όχι τεχνικών, προβλημάτων που η αντιμετώπιση τους ήταν δυνατό να επιτευχθεί από ένα μέσο όρο βουλευτών που μόνο εφόδιο είχαν μια γενική κλασική και νομική μόρφωση.

24 Δεκεμβρίου 2012

22 Δεκεμβρίου 2012

Για έναν ερωτικό Λόγο -α.


Η ελληνική ιστορία είναι η διαλεκτική του ελλαδικού με τον εξωτερικό χώρο του – η διάρκεια της διαλεκτικής αντίθεσης ανάμεσα στο ελλαδικό και στον περιβάλλοντά του χώρο. Γεωγραφία και ιστορία, χώρος και χρόνος, συμφύρονται έτσι στον τόπο μας περισσότερο από αλλού προκαλώντας μια ιδιομορφία στο συλλογικό μας γίγνεσθαι, ιδιομορφία που συγκροτείται ως βασικό στοιχείο επίμονα επικαθοριστικό μες στον Καιρό, συστατικό στοιχείο της δομής του. Η ελληνική κοινωνία αναπτύσσεται μέσα σε ένα τοπίο πολύμορφο, χαρακτηρισμένο από την κατάτμηση της ξηράς και της θάλασσας, βουνού και κάμπου· τοπίο πολύμορφο που μέσα από την πανταχού διείσδυση με την παρουσία της θαλάσσης, ωθεί στην εξιδανίκευση και στην ένταση την παραγωγή – και έτσι στην επικοινωνία και στην ανταλλαγή, αισθήσεων και ιδεών όπως και εμπορευμάτων. Ο ελληνισμός αναπτύσσεται ως μια κοινωνία

21 Δεκεμβρίου 2012

Μικρά πολιτισμικά - Θεός του Κόσμου.


.~`~.
I

Ούτε οι θεοί ούτε ο θεός δημιούργησαν τον κόσμο. Δημιουργήθηκαν μέσα στον κόσμο κι από τον κόσμο' ούτε «δημιουργήθηκαν» από τους ανθρώπους ούτε τους δημιούργησαν. Οι θεοί και ο θεός είναι όπως ο ορίζοντας: απομακρύνονται όταν προσπαθούμε να τους πλησιάσουμε. Το πρόβλημα του θεού είναι γεμάτο παγίδες...
Μέχρι τώρα, καμία σκέψη δεν υπήρξε τόσο βαθιά διαυγής ώστε να αντιμετωπίσει τον θεό-πρόβλημα... Στις αρχές τους, οι θεοί, τα πιο δυνατά στοιχεία μέσα σ' αυτό που είναι και φανερώνεται, άρα και μέσα στους ανθρώπους παίζαν αποφασιστικά ανάμεσα τους και με τον κόσμο. Στη συνέχεια, ο κόσμος, κάτω από την αιγίδα του σύμπαντος, πήρε μια ορισμένη σύσταση και αυτονομία. Ύστερα ήρθε η εποχή του είναι και της οντοθεολογίας με αξιώσεις ότι ξεπερνάει τη μυθολογία... Ούτε η ορθολογική θεολογία ούτε η θεολογία της καρδιάς και της αγάπης εξαντλούν το παιχνίδι του. Ο Θεός υπήρξε αλλά δεν υπάρχει πλέον. Μια κοινή δομή στο υποσυνείδητο, στα όνειρα, στη φαντασματική... Και όταν ήρθε η ώρα του αθεϊσμού αποδείχτηκε ότι η ανεστραμμένη οντοθεολογία δεν άφηνε θέση παρά για τον όλεθρο του ανθρώπου και της κοινωνίας. Έχουμε περάσει δημιουργικά στην περίοδο του ολέθρου που διαδέχεται τον παλμό και την έρημο των χριστιανών. Οι σχέσεις που υποδηλώνονται εδώ δεν είναι αιτιακές...
...δεν είναι εύκολο, στην εποχή της γενικευμένης απόγνωσης που μοιάζει τόσο με υποφερτή κόλαση, ώστε να σε ξεγελάει, να υποθέσουμε και να ξεπεράσουμε τους θεούς, το θείο και τον θεό ή τα κοσμικά τους υποκατάστατα.
Δεν είμαστε συλλογικά έτοιμοι, για μια τέτοια παλικαριά. Ο βάναυσος ή εμβριθής αθεϊσμός δεν μπορεί να καταλάβει ότι αντικαθιστά τον ποτέ θεό από έναν λαϊκό παραπαίοντα αναπληρωτή: την ανθρωπότητα, τον άνθρωπο, την κοινωνία... κάνει να μιλάει ο θεός, δημιουργός, νόημα, θεμέλιο και υπερβατικότητα του κόσμου, με το να τον αρνείται, να θέλει να τον περιορίσει τη σιωπή. Του βρίσκει μη θεϊκά ερζάτς: κυρίως τον άνθρωπο και την κοινωνία. Εννοείται ότι μένει εμβρόντητος μπροστά στη νέα πανίσχυρη θεότητα: την τεχνική...
Αν μια ορισμένη «θεολογία» μοιάζει να προηγείται και να σχηματοποιεί τη δομή και το διάβημα της φιλοσοφίας (μεταφυσικής και αντιμεταφυσικής), η οντοθεολογία η ίδια, ύστερα από μεγάλη διαδρομή, βουλιάζει μέσα στην ανθρωπολογία.
Η οντοθεολογία που κυριαρχεί από δυόμιση χιλιετίες, υποτάσσει τον θεό στο είναι και, ακόμα περισσότερο, το είναι στον θεό, ακόμα και όταν «ταυτίζει» τα δύο. Αυτό ισχύει για όλη τη πορεία της (δυτικής) φιλοσοφίας, και η περίφημη αντιφιλοσοφική αντιστροφή δεν είναι ικανή να βγει από τον κύκλο... Έτσι έχουμε μπει στην εποχή του τέλους του θεού, της λήθης του θεού, της απουσίας του θεού και της λήθης της απουσίας του... Αφού η άρνηση του θεού έχει σχεδόν πραγματοποιηθεί, αν και όχι αναγνωριστεί, είμαστε τώρα μ' έναν τρόπο αναγκασμένοι να αρνηθούμε αυτή την άρνηση, υπερβαίνοντας και την αυθαίρετη θεολογία (μυθολογική και ποιητική) και τη θετική θεολογία (σχολαστική και μυστική) και την αρνητική θεολογία (την πιο θεωρησιακή απ' όλες τις θεολογίες) και την αθελογία ή τη μεταθεολογία. Ωστόσο όλα αυτά δεν αρκούν.
Η νίκη επί του θεού -νίκη θλιβερή- δεν είναι νίκη του ανθρώπου αλλά του Κόσμου που ξαναπιάνει τον θεό μεσ' στο παιχνίδι του, παιχνίδι στο οποίο συγχέονται λυκαυγές και λυκόφως.

.~`~.
II

H persona είναι ένα προσωπείο: προσωπείο του Κόσμου προσωπείου του ανθρώπου. Είναι η αλήθεια ότι ο ιουδαιοχριστιανισμός,, τελευταία ιστοριακή θρησκεία -διότι το ισλάμ έρχεται έρχεται με καθυστέρηση, είναι υπόθεση αρκετά ανεκδοτική- συνεβαλέ σημαντικά στη διαμόρφωση του μεθελληνικού τρόπου σκέψεως.

Αυτό είναι ιδιαίτερα ορατό στο μεγαλειώδες παράδειγμα της Τριάδος:

ο Θεός (ο λόγος),
ο Υιός (του Θεού και του ανθρώπου, που ανήκει επίσης στη Φύση) και το Άγιο Πνεύμα

παρέχουν το κατευθυντήριο σχήμα κάθε τριαδικού διαβήματος, κάθε διαλεκτικής. Μέσα σε αυτή την πρώτη και έσχατη τριάδα έρχεται να συγχωνευτεί η άλλη τριάδα, η φιλοσοφική:

του αληθινού (μεταφυσικού και λογικού),
του αγαθού (ηθικού) και του καλού (καλλιτεχνικού και αργότερα αισθητικού).

Η «δεύτερη» αυτή τριάδα διαρθρώνει επίσης το Εν-παν, όπου, ακόμα μια φορά, αρχή και τέλος συμπίπτουν.

Ο Χριστός μάλιστα είναι προνομιούχο πρότυπο της διαμεσολάβησης. Μέσω αυτού, ο λόγος-θεός, με το ενδιάμεσο του λόγου-φύση, γίνεται λόγος-πνεύμα (και αργότερα θα ονομαστεί ιστορία ανθρώπινη). Ακόμα και οι μυστικοί που ερμήνευσαν και έζησαν -με ένταση καμιά φορά- την παρουσία-απουσία του θείου δεν μπορούν τίποτα να κάνουν απέναντι στο σχήμα που τους καθορίζει και τους περιέχει.
Στο σχήμα αυτό θα έρθει να ενταχθεί όλη η γενετική συστηματική της θεωρίας της εξέλιξης και των τεχνικών-επιστημονικών ταξινομήσεων.

.~`~.
I
II

19 Δεκεμβρίου 2012

Ομογένεια -η περίπτωση της Γερμανίας.


Εκκινώ κατ' επιλογήν -όχι από το ιστορικό υπόβαθρο της ελληνικής διασποράς, στο οποίο θα επανέλθω, αλλά- από τη περίπτωση της Γερμανίας προς γνώσιν και προσ-γείωσιν... Άλλωστε η προσφορά του ανατολικού περιφερειακού ελληνισμού είναι ασύγκριτα και αδιαμφισβήτητα σπουδαιότερη -πνευματικά και υλικά- από την προσφορά του δυτικού κλάδου της ελληνικής ομογένειας -ο οποίος είναι νεώτερος όμως. Η πτώση του περιφερειακού ελληνισμού και των ελληνικών παροικιών και κοινοτήτων, η εξάπλωση και η άνθιση των οποίων κινούνταν σε μια ευρύτατη περιφέρεια στην νοτιοανατολική Ευρώπη και την ανατολική Μεσόγειο, από τον Δούναβη μέχρι τον Νείλο και από την Αδριατική μέχρι την Αζοφική, ήταν καταστροφική.

17 Δεκεμβρίου 2012

Μικρά πολιτισμικά - η ιδέα του κόσμου I.


Για τη σύγχρονη αντίληψη, η εικόνα του σύμπαντος και η άποψη που πρέπει να σχηματίσουμε για τον άνθρωπο και την υπόσταση του είναι αυστηρά διαχωρισμένες, αφού το καθεστώς του ανθρώπου είναι αυτό ενός υποκειμένου ξεκομμένου από το σύμπαν, αντιπαρατιθέμενου στο αντικείμενο, κυρίαρχου της φύσης.

Όμως, στην ελληνική αντίληψη για τον κόσμο, αυτή η μοντέρνα διεκδίκηση μιας αυτόνομης σφαίρας που θα ανήκει αποκλειστικά στον άνθρωπο και ο ουσιαστικός δυϊσμός ανάμεσα στη φυσική τάξη και τον κόσμο της ελευθερίας που αυτή απαιτεί θα φαίνοταν τελείως αδικαιόλογητοί. Η ελληνική σκέψη, βασισμένη ολοκληρωτικά στη γεωμετρική σύλληψη της φύσης και του κόσμου, δεν μπόρεσε ποτέ, ή μάλλον δεν θέλησε ποτέ, να επεξεργαστεί μια φιλοσοφία της ιστορίας, με τη σύγχρονη έννοια του όρου (*). Αν και οι Έλληνες -είχαν απόλυτη επίγνωση της «προόδου» που είχαν κάνει σε σχέση με το παρελθόν τους και- υπήρξαν οι πρώτοι που έδωσαν στην ιστορία το κύρος της επιστήμης, ο απόλυτα κοσμικός (με την ελληνική σημασία του όρου) ανθρωπισμός τους, τους απέτρεπε από το να θεωρήσουν αυτό το βασίλειο της ανθρώπινης αυθαιρεσίας καθ' εαυτό και για τον εαυτό του έξω από τη φύση, χειραφετημένο από τη φύση (**).

-------------------------------------------------------------------------------------------------
(*) Γράφει σε άλλο σημείο ο συγγραφέας: Ο Θουκυδίδης δεν γνώριζε κάποιο νόημα της ιστορίας, πράγμα που δεν τον εμπόδισε να κάνει με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ένα ιστορικό έργο, ες αεί, και ταυτόχρονα να γράψει τη τελευταία τραγωδία, όπου νιώθει κανείς ακόμη να πάλλει το αισχυλικό αίσθημα της μοίρας... Ο Hegel αντίκρισε από το παράθυρο του τον Μεγάλο Ναπολέοντα και τον είδε σαν μια ενσάρκωση του Weltgeist, του «Παγκόσμιου Πνεύματος». Δάσκαλος και φίλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Αριστοτέλης δε θα μπορούσε να συλλάβει καν μια τέτοια ιδέα... Η απόφαση του δυτικού ανθρώπου να δει τον ιστορικό κόσμο σαν imperium in imperio σαν ένα αυθύπαρκτο κόσμο μέσα στο κυριαρχούμενο από αντικειμενικούς νόμους κοσμικό σύμπαν, προϋποθέτει, όπως λέει ο Jaspers, τη διάσπαση του κοσμικού σύμπαντος και τη διχοτόμηση του σε φύση και ιστορία... Η ιδέα της προόδου, όπως και αυτή της ιστορικότητας του ανθρώπου ως θεμελιώδους χαρακτηριστικό της δομής του, δεν εισήχθησαν στη φιλοσοφία παρά με τον χριστιανισμό... Μόνο η ιουδαιχριστιανική παράδοση προσπάθησε να κατανοήσει το παρελθόν και το μέλλον ως κανονιστικές προοπτικές της ύπαρξης και να δείξει μέσα στην ιστορία την αποκάλυψη και την υλοποίηση μιας αλληλουχίας στόχων που υπερβαίνουν εκείνους της φύσης και του κόσμου. Στην πραγματικότητα, η ιστορική συνείδηση εμφανίζεται για πρώτη φορά στους Εβραίους προφήτες και στην εβραϊκή πνευματικότητα που βλέπει στον Ιεχωβά τον Θεό της ιστορίας, που έζησε και ζει μαζί με το λαό του. Αυτός ο Θεός δεν είναι σαν τον αριστοτελικό Θεό, ένας Θεός ο οποίος ενατενίζει έναν αιώνιο κόσμο που υπάρχει ανεξάρτητα από αυτόν. Είναι ένας Θεός δημιουργός, που έβγαλε τον κόσμο από το μηδέν και τον διατηρεί στην ύπαρξη με μια πράξη θέλησης. Από την άλλη πλευρά, αυτός ο Θεός εμφανίζεται ουσιαστικά με την εξόχως ιστορική πράξη της Διαθήκης, που τον συνδέει με τον εκλεκτό λαό, ενώ η ιστορία ολόκληρη είναι η ίδια ιστορία των σχέσεων ανάμεσα στον Θεό και το λαό του, της πίστης και των απιστιών του Ισραήλ.
(**) Η νέα «κατάσταση του ανθρώπου μέσα στον κόσμο» είναι αυτή ενός όντος παράφορα χειραφετημένου από τα πάντα, βαθύτατα απομονωμένου στο πλαίσιο ενός κόσμου απεριόριστα ανοιχτού, όπου το ζήτημα δεν είναι πλέον να είσαι και να συμμετέχεις στο είναι, αλλά να πράττεις και να κατέχεις.
-------------------------------------------------------------------------------------------------

Κάθε αυθεντική φιλοσοφία της ιστορίας είναι πρώτα απ' όλα και πάνω απ' όλα μια «μετα-φυσική» ή μια «υπερ-φυσική», με την έννοια ότι αποδίδει τα πρωτεία στον ιστορικό χρόνο απέναντι στον φυσικό χώρο και βλέπει στο ιστορικό γεγονός την υλοποίηση μιας αξίας και την ολοκλήρωση μιας ιδέας της σωτηρίας διαφορετικές από αυτές μπορούμε να αναζητήσουμε και να βρούμε στην αιώνια τάξη της φύσης. Όμως μια τέτοια φιλοσοφία, με τις άκαμπτες αντιπαραθέσεις που συνεπάγεται, ανάμεσα στη φύση και το πνεύμα, την αντικειμενικότητα και την υποκειμενικότητα, την αναγκαιότητα και την ελευθερία, όπως και με την αξία που αποδίδει στις γενεσιουργές δραστηριότητες της ιστορίας, βρίσκεται σε αντίθεση με τις βαθύτερες προθέσεις του ελληνικού πνεύματος, έτσι όπως τις βλέπουμε να εμφανίζονται μέσα από τη θεμελιώδη γι' αυτό έννοια του κόσμου.

Ο χριστιανισμός εσωτερίκευσε τις αξίες και επέτρεψε στο πνεύμα να ριζώσει στέρεα στα βάθη της υποκειμενικότητας.

Γι' αυτό το λόγο ο Ντεκάρτ, ο οποίος ξεκίνησε αμφιβάλλοντας για την πραγματικότητα εκείνων που παρουσιάζονταν ως απλώς δυνάμενα να γνωσθούν, σταμάτησε στο σκέπτομαι άρα είμαι. Η ανακάλυψη του cogito είναι αυτή που του επέτρεψε να συγκρίνει τον εαυτό του με τον Αρχιμήδη «ο οποίος για να βγάλει τη γήινη σφαίρα από τη θέση της και να τη μεταφέρει σε ένα άλλο μέρος δεν ζητούσε τίποτε άλλο παρά ένα σίγουρο και σταθερό σημείο».

Αντίθετα, οι Έλληνες αναζητούσαν το πνεύμα στο χώρο του «αντικειμένου»,
μπορούσαν να αμφιβάλουν για τα πάντα εκτός από την πραγματικότητα και την ορθολογικότητα του αντικειμενικού κόσμου.

Το σύμπαν, το οποίο δεν είχε αρχή και δεν θα έχει τέλος... και αυτός ο κόσμος που «κανείς θεός δεν δημιούργησε» είναι «ο ίδιος για όλους»: επιβάλλεται με έναν και μοναδικό τρόπο, τον ίδιο για όλα τα όντα που συνυπάρχουν στους κόλπους του σύμπαντος, είτε θεία είναι αυτά είτε ανθρώπινα:

κόσμος ο αὐτός ἁπάντων.

Κόσμος... αυτός ο όρος, το γνωρίζουμε, ήταν επενδυμένος με πολυποίκιλες σηματοδοτήσεις των οποίων και μόνη η απαρίθμηση θα αρκούσε για να δείξει τη θέληση των Ελλήνων να αφήσουν τον κόσμο να επιβληθεί ως όριο της γνώσης και ως εσωτερικός νόμος. Έτσι κόσμος σημαίνει ταυτόχρονα «στολίδι» και γενικά κάθε «λαμπρότητα»...


Καταλαβαίνουμε λοιπόν τον καθολικό χαρακτήρα αυτής της αναζήτησης για γνώση και αναγνώριση του κόσμου ως μορφοποιητικής και κανονιστικής ολότητας, η οποία συγκροτεί την ψυχή του αρχαίου ανθρωπισμού.

Κώστας Παπαϊωάννου

.~`~.

16 Δεκεμβρίου 2012

...



.~`~.

Προς -πολιτική- γνώσιν...


Η υποκατάσταση της λειτουργίας ενός πολιτεύματος από διατάγματα, καταλύει τον δεσμό που συνδέει το πολιτικό-νομιμοποιητικό σώμα με τους διαχειριστές της πολιτείας και οδηγεί στην πλήρη αυτονόμηση και παντοδυναμία των τελευταίων. Το πολίτευμα χάνει το περιεχόμενο του, όταν το νομιμοποιητικό -μονάχα πλέον- σώμα, ανίκανο να δει οτιδήποτε άλλο πέρα από την αμεσότητα και το εφήμερο της στιγμής, αποφασίζει αντί να απαρτίζεται από όντα πολιτικά, να ζει ως υπήκοος (σχετίζεται και με το υπάκουος), δηλαδή απλά να υπόκεινται σε υποδείξεις, διαταγές ή κανόνες -«τεχνοκρατικούς», διαχειριστικούς, «αναγκαίους», οικονομικούς ή άλλους.

.~`~.

13 Δεκεμβρίου 2012

Ελλάδα και Κίνα.


Η Ελληνική και η Κινέζικη είναι οι μοναδικές ομιλούμενες γλώσσες, ακόμη και σήμερα, των οποίων η ύπαρξη είναι γνωστή εδώ και 3.500 χρόνια. Δεν είναι οι μοναδικές γλώσσες του πολιτισμού που ομιλούνταν και γράφονταν επί αιώνες: από αυτές μερικές είναι σήμερα ζωντανές, άλλες νεκρές, όπως τα Σουμερικά, τα Αιγυπτιακά, τα Εβραϊκά ή τα Αραβικά, όμως, η Ελληνική και η Κινέζικη έχουν μεγαλύτερη ιστορία και ευρύτερη επίδραση. Και δεν υπάρχει αμφιβολία πως, αν κρίνουμε από την επίδραση που άσκησε σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες, ακόμα και σήμερα σε όλες τις γλώσσες, η Ελληνική είναι η πρώτη γλώσσα του κόσμου. Η άμεση ή έμμεση επίδραση του αλφαβήτου της, του λεξιλογίου της, του συντακτικού της ήταν και είναι τεράστια.
Η Ελληνική δεν εξακολουθεί να ζει σήμερα μόνο στην Ελλάδα, αλλά έχει μία δεύτερη ζωή: το αλφάβητο της, το λεξιλόγιό της, το συντακτικό της, τα λογοτεχνικά της είδη είναι παρόντα σε όλες τις γλώσσες. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, μετατροπές ή καινούργιες μορφές -όπως έλεγαν οι Ινδοί, στις οποίες τα Ελληνικά εξακολουθούν να ζουν.
Francisco Rodríguez Adrados

.~`~.
I
Δύο παράλληλα Συνέδρια, τα οποία υποστηρίχθηκαν από την Κινεζική Εταιρεία για την Επιστήμη και την Τεχνολογία (CAST) και το Ινστιτούτο Ιστορίας (ΙHNS) της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών, πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα, από τις 22 έως τις 27 Ιουλίου 2012. Το Θέμα των Συνεδρίων ήταν η «Ιστορία της Επιστήμης και της Τεχνολογίας στην Κίνα: Η προοπτική των πολιτισμών σε αλληλεπίδραση». Ειδικότερα, η θεματολογία των Συνεδρίων περιελάμβανε τα ακόλουθα:
1. Αλληλεπίδραση των πολιτισμών και συγκριτικές σπουδές στην επιστήμη και στην τεχνολογία.
2. Σπουδές στην αρχαία Κινεζική λογοτεχνία σχετικά με την επιστήμη, την τεχνολογία και την ιατρική.
3. Παραδοσιακή τεχνολογία και η άὐλη πολιτισμική και επιστημονική κληρονομιά στον κόσμο.
4. Κινεζικός και Ελληνικός Πολιτισμός: Ομοιότητες και παραλληλισμοί στα πεδία της επιστήμης, της τεχνολογίας και της φιλοσοφίας.
Γλώσσες των Συνεδρίων ήταν η Κινεζική και η Αγγλική.

.~`~.
II
Το Μνημόνιο συνεργασίας (2012-2016) μεταξύ της Βιβλιοθήκης της Σαγκάης και του Ιονίου Παν/μιου υπό την πρύτανη καθ. Αναστασία Σαλή-Παπασαλή προβλέπει, μεταξύ άλλων, τη δημιουργία ενός «Παραθύρου της Σαγκάης» στη βιβλιοθήκη του ελληνικού ΑΕΙ με τη δωρεά 500 τόμων βιβλίων στην αγγλική γλώσσα αναφορικά με την Κίνα και τον Σινικό πολιτισμό και στη συνέχεια, άλλων 100 τόμων ανά έτος μέχρι το 2016, με σκοπό την ευρύτερη εξοικείωση των φοιτητών του Ιονίου και άλλων χρηστών της βιβλιοθήκης του με την ιστορία και πολιτισμό της Κίνας.
Στο μνημόνιο προβλέπεται επίσης η έναρξη προγραμμάτων συνεργασίας και ανταλλαγών μεταξύ των δύο πλευρών για θέματα βιβλιοθηκονομίας και αρχειονομίας, συντήρησης βιβλίων, εσωτερικού δανεισμού, η ανταλλαγή αποστολών και η από κοινού διοργάνωση σχετικών σεμιναρίων και εκθέσεων.
Η Βιβλιοθήκη της Σαγκάης συγκαταλέγεται στις 10 μεγαλύτερες του κόσμου και αποτελεί τη μεγαλύτερη δημόσια ανοιχτής πρόσβασης βιβλιοθήκη της Κίνας διαθέτοντας συνολικό εμβαδό 83.000 τ.μ. Όπως εξήγησε ο δ/ντης Δρ. βιβλιοθηκονομίας Γου Τζιεντζόνγκ υποδεχόμενος τον Έλληνα Γενικό Πρόξενο, βασική επιδίωξη της βιβλιοθήκης είναι η παροχή ευρύτερων υπηρεσιών ως πολιτιστικό-μαθησιακό κέντρο πέραν της προμήθειας τίτλων βιβλίων και έντυπου / ψηφιακού υλικού, προσελκύοντας έτσι ακόμα περισσότερους χρήστες. Για τον σκοπό, η Βιβλιοθήκη της Σαγκάης οργανώνει 4000 εκδηλώσεις πολιτιστικού ενδιαφέροντος ετησίως και αναβαθμίζει διαρκώς τις πρωτοπόρες στην Κίνα υπηρεσίες ψηφιακής ενημέρωσης και αρχειοθέτησης.
Ο Έλληνας Γενικός Πρόξενος κ. Καλπύρης υπογράμμισε τη βούληση του Γ.Π. Σαγκάης για τη συνέχιση της στενής του συνεργασίας με τη βιβλιοθήκη και τη συμμετοχή του στη διοργάνωση εκδηλώσεων εκπαιδευτικού-πολιτιστικού προσανατολισμού.

Σχόλιο

Ο ρόλος που διαδραματίζει η διαμεσολάβηση της αγγλικής γλώσσας μεταξύ της ελληνικής και της κινεζικής στο πνευματικό και πολιτισμικό πεδίο, είναι αντίστοιχος με τον ρόλο που διαδραματίζει το δολλάριο ανάμεσα σε κρίσιμα αγαθά, προϊόντα, πρώτες ύλες και σε κράτη που τα έχουν ανάγκη στο οικονομικό πεδίο, ή ανάμεσα στις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ κρατών.
Αυτός της ηγεμονίας.
Όπως όλο και περισσότερα κράτη, στο οικονομικό πεδίο, παρακάμπτουν το δολλάριο και χρησιμοποιούν τα εθνικά τους νομίσματα για τις μεταξύ τους εμπορικές συναλλαγές, αντίστοιχα και για εμάς στο πνευματικό και πολιτισμικό πεδίο, το πρέπον κατά τη γνώμη μου είναι, με αργούς έστω ρυθμούς και στο μέτρο του δυνατού, να ελαχιστοποιήσουμε τη διαμεσολαβητική ηγεμονική ισχύ της αγγλικής γλώσσας, τουλάχιστον όταν αλληλεπιδρούμε σε αξιολογικά, φιλοσοφικά και πολιτισμικά πεδία (όχι σε τεχνολογικά και επιστημονικά) και έχουμε επαφές με καταγωγικές γλώσσες και κοσμοθεάσεις, όπως αυτή της Κίνας.
Κατόπιν, μπορεί η ελληνική να γίνει γέφυρα της κινεζικής με την αγγλική -εάν έχει κάτι να προσφέρει σε συγκεκριμένα πεδία η ελληνική σε αυτήν- και όχι αντίστροφα.
Για όσες και όσους ακόμα δεν το έχουν συνειδητοποιήσει. Πρώτα θα καταρρεύσει η ηγεμονία του δολλαρίου και μετά η ηγεμονία της αγγλικής γλώσσας. Σχόλιο για τους «υλιστές» μας...

.~`~.

10 Δεκεμβρίου 2012

Ξανά και ξανά - προς γνώσιν...


{ΜΗΛ.} Καὶ πῶς χρήσιμον ἂν ξυμβαίη ἡμῖν δουλεῦσαι, ὥσπερ καὶ ὑμῖν ἄρξαι;

Πώς είναι δυνατόν να είναι εξίσου χρήσιμο (συμφέρον) για εμάς να υποδουλωθούμε, όπως είναι για εσάς να μας υποδουλώσετε;

{ΑΘ.} Ὅτι ὑμῖν μὲν πρὸ τοῦ τὰ δεινότατα παθεῖν ὑπακοῦσαι ἂν γένοιτο, ἡμεῖς δὲ μὴ διαφθείραντες ὑμᾶς κερδαίνοιμεν ἄν.

Διότι με την υποταγή σας θα αποφεύγατε τις χειρότερες συμφορές, εμείς πάλι θα είμαστε κερδισμένοι αν δεν σας καταστρέψουμε.

{ΜΗΛ.} Ὥστε [δὲ] ἡσυχίαν ἄγοντας ἡμᾶς φίλους μὲν εἶναι ἀντὶ πολεμίων, ξυμμάχους δὲ μηδετέρων, οὐκ ἂν δέξαισθε;

Δεν θα δεχόσασταν, έτσι, να είμαστε φίλοι, αντί για εχθροί σας, και να διατηρήσουμε την ησυχία μας χωρίς να έχουμε συμμαχία με κανέναν από τους δύο;

{ΑΘ.} Οὐ γὰρ τοσοῦτον ἡμᾶς βλάπτει ἡ ἔχθρα ὑμῶν ὅσον ἡ φιλία μὲν ἀσθενείας, τὸ δὲ μῖσος δυνάμεως παράδειγμα τοῖς ἀρχομένοις δηλούμενον.

Όχι, διότι η εχθρότητα σας δεν μας βλάπτει όσο η φιλία σας, η οποία στα μάτια των υπηκόων μας είναι ένδειξη αδυναμίας, ενώ το μίσος σας απόδειξη δύναμης.

Θουκυδίδης
Ἱστοριῶν εʹ (5.92.1–5.95.1)

.~`~.

9 Δεκεμβρίου 2012

Προς γνώσιν... της συνθηκολόγησης μπροστά στη δύναμη της «αόρατης χειρός» και της πολιτικοποίησης της οικονομικής σύγκρουσης.


Αν μια πλευρά πιστεύει ότι τα σχετικά της μειονεκτήματα είναι αδύνατο να υπερκαλυφθούν στο προβλεπτό μέλλον με οποιαδήποτε προσπάθεια, τότε είναι αναγκασμένη να επιλέξει ανάμεσα στη συνθηκολόγηση μπροστά στη δύναμη της «αόρατης χειρός» (Α. Smith) και στην πολιτικοποίηση της οικονομικής σύγκρουσης. Γιατί από καταβολής κόσμου υπάρχουν μόνο δύο δυνατότητες για να αποκτήσει κανείς αγαθά: να τα παραγάγει ο ίδιος ή να τα πάρει από όποιον τα παράγει, αδιάφορο αν αυτό το κάνει με το ξίφος ή μέσω εμπορικών ποσοστώσεων.
Παναγιώτης Κονδύλης

.~`~.

Είπαν ή έγραψαν... για την πολιτική συνείδηση.


Αν οι θεσμοί είναι σάπιοι, η κριτική τους είναι επίσης σάπια, και όλες σχεδόν οι «πολιτικές φιλοσοφίες» -συντηρητικές, φιλελεύθερες, αριστερές, αριστερίστικες ή αναρχικές- αποδεικνύουν ανεπάρκεια και μηδαμινότητα. Κρίση και κριτική γίνονται καταστάσεις μόνιμες με τις οποίες βολευόμαστε. Ανήκουν ολοένα περισσότερο στη λειτουργία όλων των κατεστημένων, συμπεριλαμβανομένων και των κατεστημένων των τρομοκρατικών γραφικοτήτων ή των ανταρσιών που αναρχοφέρνουν. Μια ευέλικτη προσαρμογή στον κόσμο είναι απαραίτητη αν δεν θέλουμε να χαθούμε πρόωρα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο...

Είμαστε υποχρεωμένοι να μην ξεχνάμε ότι οι «μεγάλες ιδέες» (θεμελιωτικά λόγια, προφητείες, ισχυρές παραστάσεις, μείζονες ερμηνείες), μικρή σημασία έχει αν είναι ιδεαλιστικές ή αν κατάγονται από τον ματεριαλισμό, βαδίζουν με το ίδιο βήμα των μεταμορφωτικών πράξεων και μοιάζουν να τις οδηγούν. Αλλά όταν πραγματώνονται, οι ευγενείς αυτές προθέσεις παίρνουν γενικά τη μορφή γελοιογραφιών του εαυτού τους. Πράγμα που δεν σημαίνει καθόλου ότι πρέπει να εξοστρακίσουμε όλες τις ιστορικές, κοινωνικές και πολιτικές πράξεις...

Η έλλειψη πολιτικής συνείδησης παραμένει σε τέτοιο βαθμό κυρίαρχη ώστε να πολεμούμε -με λόγια και πράξεις- το Κράτος που δεν μας ικανοποιεί, μέχρι σημείου να αμφισβητούμε την ίδια την αρχή του, όντας ταυτόχρονα υπέρ του Κράτους που φαντασιακά μας ταιριάζει, λίγο πολύ. Σαν το πρόβλημα να ήταν απλώς να είμαστε υπέρ ή κατά του Κράτους γενικά, η έλλειψη πολιτικής συνείδησης παραμένει στην αοριστία... Η κυριαρχία του επίσης δεν είναι δυνατό να ανατραπεί συγκεκριμένα χωρίς να αντικατασταθεί από ένα ίδιο και άλλο όργανο κυριαρχίας, διοίκησης, διαχείρισης, όχι ξένο προς την εκμετάλλευση και την καταπίεση...

Η προβληματικότητα της ηθικής σπάνια λαμβάνεται υπόψη. Το ψέμα που κατοικεί την κυρίαρχη ηθική και το μυστικό του ελατήριο «θα έπρεπε» να φανερωθούν. Είναι αναπόφευκτες;...

Η οξύνοια που τόσο πολύ θα είχαμε ανάγκη -εκτός αν οι ψευδαισθήσεις μας βοηθούν να ζήσουμε, πράγμα πιο πιθανό- είναι κάτι που αναμένεται συνεχώς, παρόμοια σ' αυτό με τη χιλιαστική ουτοπία. Η αξίωση για υπέρτατη διαύγεια είναι γεμάτη κινδύνους κι όσοι την πλησιάζουν το πληρώνουν ακριβά. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρισκόμαστε σε διαρκή επαγρύπνηση.

Κριτική του υπάρχοντος, ανάμνηση του παρελθόντος, ετοιμασία του μέλλοντος μένουν στα μισά του δρόμου.

Κώστας Αξελός

.~`~.

Μικρά πολιτισμικά - ευρωπαϊκός λόγος, «τραύμα και απελευθέρωση».


...μια παρακαμπτήριος μέσω Κίνας μας επιτρέπει συχνά να αντιληφθούμε συνεκτικότητες και αλληλουχίες - πέρα από ρήξεις:
ο ευρωπαϊκός λόγος απέκτησε συνήθειες από τις οποίες δεν απαλλάχθηκε.
Για παράδειγμα, ιδωμένη από την Κίνα, η ψυχανάλυση εμφανίζεται στενά δεμένη με τη δυτική παράδοση [ποια «δυτική»;], και αρχικά με τον Λόγο: μια παράδοση που βασίζεται στην υπαινικτικότητα και στην πλαγιοδρόμηση δεν έχει σχέση με την ψυχανάλυση' η ιδέα μιας ομιλίας που γυρεύει να ταυτίσει το αντικείμενο (το τραύμα) και έτσι να απελευθερώσει τον ασθενή της είναι ξένη...
François Jullien

.~`~.

Μικρά πολιτισμικά - κοσμική και θρησκευτική εσχατολογική Δικαιοσύνη και ανθρώπινη υπόσταση.


Για τους Έλληνες η ανθρώπινη υπόσταση εκδηλώνεται με τον εκφραστικότερο τρόπο ακριβώς με ό,τι πιο φοβερό (δεινόν) υπάρχει μέσα στον άνθρωπο. Ο όρος δεινός, που είναι τόσο δύσκολο να μεταφραστεί, αναφέρεται στο υπερφυσικό και το θαυμαστό, το τρομερό και το επιβλητικό που υπάρχει σε κάθε πλάσμα το οποίο ξεπερνά το μέτρο με τη δύναμη που συγκεντρώνει μέσα του. Και αυτό ακριβώς το ταραχώδες στοιχείο μέσα στον άνθρωπο θέλει να υπογραμμίσει ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη:

Πολλὰ τὰ δεινὰ κοὐδὲν ἀνθρώπου δεινότερον πέλει

Αυτό το περίφημο χωρικό δεν σημαίνει μονάχα: «πολλά είναι τα θαυμαστά, αλλά απ' όλα πιο μεγάλο ο άνθρωπος». Στη φροντίδα της να υπογραμμίσει ό,τι ανυψώνει τον άνθρωπο και αποδυναμώνει τη μοίρα, η παραδοσιακή ανθρωπιστική μετάφραση προδίδει τη θεμελιακή αμφισημία του όρου δεινός. Για να συλλάβουμε την αληθινή σημασία και ταυτόχρονα την ιστορική εμβέλεια αυτού του ύμνου στον άνθρωπο, πρέπει να τον κατανοήσουμε ως απάντηση στο χορικό των Χοηφόρων:

πολλά μεν γα τρέφει δεινά δειμάτων άχη

«Πολλές», λέει ο Αισχύλος, «είναι οι μάστιγες του τρόμου, τα τέρατα που τρέφει η γη (...) μα ποιος θα μιλήσει για την απεριόριστη τόλμη του ανθρωπίνου πνεύματος;». Ο Σοφοκλής, είναι αλήθεια, βλέπει τον άνθρωπο να αποσπάται από αυτό το τρομακτικό τοπίο: το άμετρο μεγαλείο του είναι του αποδεικνύεται επίσης από την ικανότητα του να υποτάσσει τα φυσικά στοιχεία, τη δυνατότητα που του έχει δοθεί να αντλεί από τις ίδιες του τις δυνάμεις ό,τι χρειάζεται για να θεμελιώσει και να δικαιώσει την ίδια του τη πραγματικότητα. Αλλά για τον Σοφοκλή, όπως και για τον Αισχύλο, ο άνθρωπος παραμένει δεινός λόγω της υπερβολής της θέλησης του (Υπέρτολμον φρόνημα), λόγω της ύβρεως που τον οδηγεί να θέσει σε κίνδυνο το σύνολο των σχέσεων που συγκροτούν τον κόσμο...


.~`~.
I
Στην αντίληψη τους για τη Δικαιοσύνη οι Έλληνες ποιητές και φιλόσοφοι αποδεικνύονται στενοί συγγενείς των Εβραίων προφητών. Όπως ο προφήτης εμφανίζεται εκεί που ο λεβίτης έχει παρεκτραπεί, για να αποκαταστήσει τη Συμμαχία ανάμεσα στο Θεό και το λαό του, η τραγωδία και η φιλοσοφία στην Ελλάδα αναλαμβάνουν να εκφράσουν ή να αποκαταστήσουν το δεσμό που συνδέει τη πόλι με τον κόσμο.

Όμως εδώ εμφανίζεται μια θεμελιώδης διαφορά.

Η σημασία που δίνεται από τον εβραϊκό προφητισμό στη Δικαιοσύνη προκύπτει από το γεγονός ότι είναι συνδεδεμένη με μια εσχατολογική προοπτική που επιτρέπει στην ιστορία να επιβληθεί στη φύση. Αλλά η «ενόραση», που στα εβραϊκά σημαίνει την προφητεία, στην Ελλάδα υποδεικνύει την ενατένιση των άχρονων ουσιών' η κριτική της αδικίας στην Ελλάδα δεν θεμελιώνεται στο όραμα μιας Ημέρας Οργής, ιστορικά καθορισμένης, και στην εγγύτητα του εσχατολογικού Μηδενός, αλλά στην ενατένιση του Καλού, δηλαδή του πιο λαμπρού και έκδηλου (φανότατον), του ευδαιμονέστατου και εξαίρετου που υπάρχει μέσα στο Είναι.


Η Δικαιοσύνη, ως αποκατάσταση του προνομιούχου δεσμού που ενώνει τον Θεό με τον εκλεκτό λαό, σημαίνει στο Ισραήλ το αντίθετο της πολιτικής και τείνει να μεταμορφώσει τον εβραϊκό λαό σε εκκλησία ή σε «έθνος ιερέων». Έχοντας συλληφθεί πάνω στο μοντέλο της γεωμετρικής αναλογίας, η Δικαιοσύνη εμφανίζεται στην Ελλάδα ως συμμετοχή της πολιτικής τάξης στην αιώνια τάξη του κόσμου...


.~`~.
II
Για τους Έλληνες ο υπέρτατος φόβος θα ήταν να δουν αυτόν τον κόσμο, που είναι προϋπόθεση κάθε όντος και κάθε πραγματικότητας, να κινδυνεύει από την αυθαιρεσία και την υπερβολή της θέλησης, που, υποστασιοποιημένες, μπορούν να πέσουν σαν κεραυνός αδιακρίτως πάνω στον καθένα, πάνω στον ευγενή και αγνό Ετεοκλή όπως και πάνω στον σοφό Οιδίποδα, το σωτήρα της πατρίδας του. Αυτό που στα μάτια τους είχε σημασία δεν ήταν η εσωτερική αναγκαιότητα της πράξης ή τα προσωπικα στοιχέια του ανθρώπου, αλλά μονάχα το πρόβλημα του δικαίου που θέτει κάθε ανθρώπινη πράξη....

Έτσι η τραγωδία θα αντιπαραθέσει όχι χαρακτήρες που οι μυστικές τους προθέσεις δεν έχουν κανένα κοινό μέτρο, αλλά διαφορετικά και κατ' αρχήν εξ ίσου σεβαστά δίκαια. Το τραγικό εμφανίζεται γιατί ο άνθρωπος δεν ξέρει να διαφυλάξει το δίκαιο του και θέλει πάντα κάτι παραπάνω από το δίκαιο του. Η ένταση του τραγικού δεν μετράται με το βάθος της πρόθεσης και την προοδευτική αποκαλυψη των ανυπότακτων προσωπικών δυνάμεων, η κυριαρχία των οποίων βυθίζει τους ανθρώπους στο σφάλμα και στο έγκλημα, αλλά από το γεγονός ότι το Δίκαιο, το οποίο νομιμοποιεί την ύπαρξη «απομακρύνεται» (μεταβαίνει) και «όλα ολοκληρώνονται προς την κατεύθυνση την οποία παίρνει το Δίκαιο».

Έτσι ο άνθρωπος, εγκατελειμένος από το Δίκαιο, παρακολουθεί ανήμπορος την ίδια του την καταστροφή, και ο κοσμος «σβήνει την ύβρι όπως σβήνουν μια πυρκαγιά» για να αποκατασταθεί στην καθαρή άχρονη παρ-ουσία του. Η κάθαρσις είναι το μέσο για να δουν την ανακτημένη ισορροπία, να αισθανθούν ότι, πέρα από τις καταστροφικές τρέλες και τους τρόπους της θέλησης, ο αιώνιος κόσμος παραμένει το ακλόνητο θεμέλιο.

Κώστας Παπαϊωάννου


.~`~.

8 Δεκεμβρίου 2012

Χρειαζόμαστε...


...έναν Δημοσθένη στο εσωτερικό ώστε να βρει ο δήμος το σθένος του - έναν Καποδίστρια στο εξωτερικό ώστε να χειριστεί τις μεγάλες δυνάμεις...

...και τα πολιτικά διδάγματα που απορρέουν από τη ζωής τους...
για να αναφερθώ μονάχα στο τέλος τους
...ο πρώτος αυτοκτόνησε με δηλητήριο και τον δεύτερο τον δολοφόνησαν...

.~`~.

Είπαν ή έγραψαν -Προς γνώσιν...


Η χρήση αξιολογικών, κρυπτοκανονιστικών εννοιών, για την περιγραφή και εξήγηση κοινωνικών φαινομένων καθιστά κάθε ανάλυση εκ των προτέρων αδύνατη, καθώς δεν μαθαίνουμε τίποτε για την πραγματικότητα, παρά μόνο για την τοποθέτηση του συγγραφέα ως προς αυτή.
Gunnar Hering

.~`~.

7 Δεκεμβρίου 2012

Μια ερώτηση περί εγκωμίων, καθώς και ένα παράθεμα περί απολαύσεων και ριζοβολήματος στο παρόν που οδηγεί στην άνευρη ακολουθία της ροής του πεπρωμένου και στο μειωμένο ενδιαφέρον για το μέλλον.


I
Οι (όνομα λαού) στις σχέσεις τους με τους ξένους, φαίνονται να μην υποφέρουν τη παραμικρή κριτική και να μη χορταίνουν τους επαίνους. Και το πιο μικρό εγκώμιο τους ευχαριστεί, ενώ και το μεγαλύτερο σπανίως τους ικανοποιεί' σας πολιορκούν διαρκώς για να σας αποσπάσουν επαίνους' και, αν δεν τους κάνετε το χατίρι, αυτο-εγκωμιάζονται μοναχοί τους. Θα έλεγε κανείς ότι αμφιβάλλουν για την αξία τους και γι' αυτό θέλουν να έχουν συνεχώς τον πίνακα της μπροστά τους. Η ματαιοδοξία τους δεν είναι μόνο διψαλέα αλλά και ανήσυχη και φθονερή.
Λέω σε κάποιον (όνομα εθνικότητας) ότι η χώρα του είναι όμορφη' αυτός μου ανταποκρίνεται: «ναι, είναι αλήθεια, όμοια της στον κόσμο δεν υπάρχει!». Θαυμάζω την ελευθερία που απολαμβάνουν οι κάτοικοί της και μου απαντά: «Πολύτιμο δώρο η ελευθερία! Πολύ λίγοι όμως είναι οι λαοί που είναι άξιοι να τη χαρούν»...
Τον αφήνω τελικά στην αυτοϊκανοποίηση του. Ξανάρχεται όμως κοντά μου και δε με αφήνει αν δε με καταφέρει να του επαναλάβω όλα όσα του είπα πριν. Δεν μπορεί να φαντασθεί κανείς πατριωτισμό πιο οχληρό και πιο φλύαρο. Κουράζει και αυτούς ακόμη που τον τιμούν.

Ερώτηση
Σε ποιον λαό, σε ποιό έθνος αναφέρονται τα παραπάνω;

4 Δεκεμβρίου 2012

ἡ μὲν ὕλη δύναμις, τὸ δ' εἶδος ἐντελέχεια.


λέγομεν δὴ γένος ἕν τι τῶν ὄντων τὴν οὐσίαν, ταύτης δὲ τὸ μέν, ὡς ὕλην, ὃ καθ' αὑτὸ οὐκ ἔστι τόδε τι, ἕτερον δὲ μορφὴν καὶ εἶδος, καθ' ἣν ἤδη λέγεται τόδε τι, καὶ τρίτον τὸ ἐκ τούτων. ἔστι δ' ἡ μὲν ὕλη δύναμις, τὸ δ' εἶδος ἐντελέχεια, καὶ τοῦτο διχῶς, τὸ μὲν ὡς ἐπιστήμη, τὸ δ' ὡς τὸ θεωρεῖν.
Ένα γένος των όντων, λοιπόν, λέμε πως είναι η υπόσταση. όμως, από μιαν άποψη, την εννοούμε ως ύλη, η οποία καθαυτή, βέβαια, δεν είναι συγκεκριμένο πράγμα. ενώ, από μιαν άλλη, ως σχήμα και μορφή, σύμφωνα με την οποία, ήδη, προσδιορίζεται ένα συγκεκριμένο πράγμα. και, από μια τρίτη, ως αυτό που προκύπτει από αυτά τα δύο. Η ύλη, όμως, είναι δυνατότητα, ενώ η μορφή εντελέχεια, και, αυτή η τελευταία, έχει δύο σημασίες: είναι αφενός όπως η γνώση, και αφετέρου όπως η άσκηση της γνώσης. Είναι δε η μεν ύλη δύναμις (δυνατότητα), το δε είδος (μορφή) εντελέχεια, και αύτη είναι διττή, αφενός ως η επιστήμη και αφετέρου ως η θεωρία (ως κατοχή γνώσεως ή δεξιότητος και ως εν ενεργεία -άσκηση- γνώσις).

οὐσίαι δὲ μάλιστ' εἶναι δοκοῦσι τὰ σώματα, καὶ τούτων τὰ φυσικά· ταῦτα γὰρ τῶν ἄλλων ἀρχαί. τῶν δὲ φυσικῶν τὰ μὲν ἔχει ζωήν, τὰ δ' οὐκ ἔχει· ζωὴν δὲ λέγομεν τὴν δι' αὑτοῦ τροφήν τε καὶ αὔξησιν καὶ φθίσιν. ὥστε πᾶν σῶμα φυσικὸν μετέχον ζωῆς οὐσία ἂν εἴη, οὐσία δ' οὕτως ὡς συνθέτη.
Υποστάσεις, τώρα, φαίνεται κατεξοχήν να είναι τα σώματα, και, από αυτά, τα φυσικά. γιατί αυτά είναι αρχές των άλλων. Από τα φυσικά σώματα, πάλι, άλλα έχουν ζωή και άλλα δεν έχουν. και, για ζωή μιλούμε, όταν κάτι θρέφεται, αναπτύσσεται και παρακμάζει από μόνο του. Ώστε, κάθε φυσικό σώμα, που έχει ζωή, πρέπει να είναι υπόσταση, και μάλιστα με την έννοια της σύνθετης υπόστασης.

ἐπεὶ δ' ἐστὶ καὶ σῶμα καὶ τοιόνδε, ζωὴν γὰρ ἔχον, οὐκ ἂν εἴη σῶμα ἡ ψυχή· οὐ γάρ ἐστι τῶν καθ' ὑποκειμένου τὸ σῶμα, μᾶλλον δ' ὡς ὑποκείμενον καὶ ὕλη. ἀναγκαῖον ἄρα τὴν ψυχὴν οὐσίαν εἶναι ὡς εἶδος σώματος φυσικοῦ δυνάμει ζωὴν ἔχοντος. ἡ δ' οὐσία ἐντελέχεια· τοιούτου ἄρα σώματος ἐντελέχεια.
Και επειδή, εδώ, πρόκειται για ένα τέτοιο σώμα, που έχει δηλαδή ζωή, το σώμα δε θα μπορούσε να είναι ψυχή" γιατί το σώμα δε συμπεριλαμβάνεται στα κατηγορήματα ενός υποκειμένου, αλλά, μάλλον, είναι το ίδιο υποκείμενο και ύλη. Αναγκαστικά, λοιπόν, η ψυχή είναι υπόσταση. ως μορφή ενός φυσικού σώματος, που έχει τη δυνατότητα της ζωής. Και η υπόσταση αυτή είναι εντελέχεια. Η ψυχή, επομένως, είναι εντελέχεια ενός τέτοιου σώματος.

αὕτη δὲ λέγεται διχῶς, ἡ μὲν ὡς ἐπιστήμη, ἡ δ' ὡς τὸ θεωρεῖν. φανερὸν οὖν ὅτι ὡς ἐπιστήμη· ἐν γὰρ τῷ ὑπάρχειν τὴν ψυχὴν καὶ ὕπνος καὶ ἐγρήγορσίς ἐστιν, ἀνάλογον δ' ἡ μὲν ἐγρήγορσις τῷ θεωρεῖν, ὁ δ' ὕπνος τῷ ἔχειν καὶ μὴ ἐνεργεῖν· προτέρα δὲ τῇ γενέσει ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἡ ἐπιστήμη. διὸ ἡ ψυχή ἐστιν ἐντελέχεια ἡ πρώτη σώματος φυσικοῦ δυνάμει ζωὴν ἔχοντος.
Η εντελέχεια, όμως, έχει δύο σημασίες: άλλοτε είναι όπως η γνώση, και άλλοτε όπως η άσκηση της γνώσης. Είναι φανερό, λοιπόν, ότι η ψυχή είναι εντελέχεια όπως η γνώση. γιατί, όσο υπάρχει η ψυχή, υπάρχει και ύπνος και εγρήγορση και η εγρήγορση είναι ανάλογη με την άσκηση της γνώσης, ενώ ο ύπνος με την κατοχή της, χωρίς την άσκηση. Τώρα, στον ίδιο άνθρωπο, πρώτα γεννιέται η γνώση. Γι' αυτό, η ψυχή είναι η πρώτη εντελέχεια ενός φυσικού σώματος, που έχει τη δυνατότητα της ζωής.

τοιοῦτον δὲ ὃ ἂν ᾖ ὀργανικόν. (ὄργανα δὲ καὶ τὰ τῶν φυτῶν μέρη, ἀλλὰ παντελῶς ἁπλᾶ, οἷον τὸ φύλλον περικαρπίου σκέπασμα, τὸ δὲ περικάρπιον καρποῦ· αἱ δὲ ῥίζαι τῷ στόματι ἀνάλογον· ἄμφω γὰρ ἕλκει τὴν τροφήν.) εἰ δή τι κοινὸν ἐπὶ πάσης ψυχῆς δεῖ λέγειν, εἴη ἂν ἐντελέχεια ἡ πρώτη σώματος φυσικοῦ ὀργανικοῦ.
Και, τέτοιο σώμα, είναι όποιο είναι οργανικό. Όργανα είναι και τα μέρη των φυτών, αλλά πάρα πολύ απλά. όπως, για παράδειγμα, το φύλλο είναι σκέπασμα του περικαρπίου, ενώ το περικάρπιο του καρπού. Και οι ρίζες είναι κάτι ανάλογο με το στόμα.' γιατί και τα δύο τραβούν την τροφή. Αν, λοιπόν, πρέπει να πούμε κάτι γενικό, για κάθε είδος ψυχής, θα λέγαμε πως η ψυχή είναι η πρώτη εντελέχεια ενός φυσικού, οργανικού σώματος.

διὸ καὶ οὐ δεῖ ζητεῖν εἰ ἓν ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, ὥσπερ οὐδὲ τὸν κηρὸν καὶ τὸ σχῆμα, οὐδ' ὅλως τὴν ἑκάστου ὕλην καὶ τὸ οὗ ἡ ὕλη· τὸ γὰρ ἓν καὶ τὸ εἶναι ἐπεὶ πλεοναχῶς λέγεται, τὸ κυρίως ἡ ἐντελέχειά ἐστιν.
Γι' αυτό και δεν πρέπει να ερευνούμε αν η ψυχή και το σώμα είναι ένα πράγμα, όπως δεν το κάνουμε για το κερί και το αποτύπωμα, ούτε, γενικά, για την ύλη κάθε πράγματος και για εκείνο του οποίου είναι ύλη. γιατί, επειδή το ένα και το είναι έχουν πολλές σημασίες, η κυρίως σημασία τους είναι η εντελέχεια.

Ἀριστοτέλης
Περὶ Ψυχῆς

.~`~.

3 Δεκεμβρίου 2012

`~.



.~`~.

Προς γνώσιν -με αφορμή...


...το άρθρο της Deutsche Welle «Σε έξαρση οι αποσχιστικές τάσεις» υπενθυμίζω και προτείνω για όσες και όσους ενδιαφέρονται τα επόμενα:

Με αφορμή τις αυτονομιστικές τάσεις: Από την οικονομική εκποίηση στη διεθνή αγορά, στην πολιτική εκποίηση υπό το Νεομεσαιωνισμό -η κυριαρχία ανάμεσα στις Markets και στον New medievalism ενός κόσμου που μετασχηματίζεται.

Πλανητικός μετασχηματισμός -οι τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης από τα μάτια του τωρινά ισχυρού, και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών.

συμπληρωματικά επίσης εάν βρείτε ενδιαφέρον στα παραπάνω



.~`~.

2 Δεκεμβρίου 2012

Ανθρωποποίηση... Ήλιε μου Κοσμογυρευτή.




Άχι και να `ταν μπορετό πριν πέσω και ποθάνω,
τα όσα βάνει ο μαύρος νους σκιάς τα μισά να κάμω
*
**
*
Αφού μια μέρα είναι γραφτό σαν το κερί να σβήσω
αφήστε με το δυστυχή ως πεθυμώ να ζήσω.

.~`~.

30 Νοεμβρίου 2012

Ιστορικές ενθυμήσεις για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, τα όρια του θεωρήματος των πελατειακών σχέσεων, ορισμένες αναλύσεις και συγκρίσεις, και αόριστες σοφιστείες περί εξουσίας.


.~`~.
Εισαγωγή και ιστορικές ενθυμήσεις
Εάν λάβει κανείς υπόψη ότι η αντιβασιλεία όπως και ο ενηλικιωμένος βασιλιάς κατέβαλαν κάθε προσπάθεια για να υπονομεύσουν τα κόμματα και να τα εξαλείψουν από την πολιτική, η επιβίωση τους αποτελεί εκπληκτικό γεγονός. Μεταξύ των τριών αιτίων που αναφέρει ο Πετρόπουλος ως εξήγηση, πρώτη θέση κατέχει η παραπομπή στο πελατειακό σύστημα. Ο Όθων για να συντρίψει τα κόμματα θα έπρεπε να καταστρέψει τη βάση τους, τις πελατειακές ενώσεις, και τον πυρήνα τους, την οικογένεια. Αυτό όμως υπερέβαινε τις δυνάμεις του (και, όσον αφορούσε τους οικογενειακούς δεσμούς, την ηθική του). Δεύτερον, οι οπαδοί είχαν δραστηριοποιηθεί και ενσωματωθεί μέσω μυστικών συνδέσμων, και τέλος οι διπλωματικές αποστολές των Μεγάλων Δυνάμεων είχαν συμβάλει στην επιβίωση των κομμάτων.

.~`~.
Αναλύσεις
I
Ο Γιώργος Μαυρογορδάτος προσπαθεί να αναλύσει με τη στατιστική μέθοδο της παλινδρόμησης τις συναρτήσεις μεταξύ κοινωνικοοικονομικής θέσης, επαγγέλματος, περιοχής, θρησκείας κ.λπ από τη μια και της εκλογικής συμπεριφοράς από την άλλη, και αποφεύγει

28 Νοεμβρίου 2012

Είπαν ή έγραψαν... Το χαμηλότερο μας φαίνεται και αληθέστερο.


Είμαστε όλοι λίγο-πολύ υλιστές, εμείς οι κληρονόμοι του 19ου αιώνα. Μόλις μας δείξουν μέσα στη φύση ή στο ένστικτο τα χονδροειδή σκιαγραφήματα «πνευματικών» συμβάντων, αμέσως θεωρούμε ότι έχουμε μια εξήγηση των συμβάντων αυτών.

Το χαμηλότερο μας φαίνεται και αληθέστερο.

Είναι η πρόληψη του αιώνα, η μανία να «ανάγουμε» το μετάρσιο στο απειροελάχιστο, η παράδοξη πλάνη που εκλαμβάνει ως επαρκές αίτιο μια απλώς αναγκαία προϋπόθεση. Είναι και η επιστημονική επιφύλαξη, λένε. Χρειαζόταν αυτό για να χειραφετηθεί το πνεύμα από τις ψευδαισθήσεις της πνευματικότητας. Δεν καλοδιακρίνω όμως το ενδιαφέρον που παρουσιάζει μια χειραφέτηση που συνίσταται στο να «εξηγείται» ο Ντοστογιέφσκι μέσω της επιληψίας και ο Νίτσε μέσω της σύφιλης.

Περίεργος τρόπος να απελευθερώνει κανείς το πνεύμα όταν μ’ αυτόν καταλήγει να το αρνείται.

Denis de Rougemont

.~`~.

26 Νοεμβρίου 2012

`~.



.~`~.

24 Νοεμβρίου 2012

After Western Hegemony – 40th World Congress of Sociology / Μετά τη Δυτική Ηγεμονία - Παγκόσμιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας.


.~`~.
I

Το 40ό παγκόσμιο συνέδριο του διεθνούς ιδρύματος κοινωνιολογίας πραγματοποιήθηκε στο Νέο Δελχί, στην Ινδία, από 16 Φεβρουαρίου εώς 19 Φεβρουαρίου 2012.


Η τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα και η πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα έχουν βεβαιώσει τις παγκόσμιες ιστορικές εξελίξεις που δείχνουν την αρχή του τέλους αυτού που μπορεί να αποκληθεί αποικιοκρατία μυαλών και πολιτισμών. Οι ιδέες και οι πρακτικές που συνδέονται με τη σύγχρονη Δύση είχαν για πολύ καιρό κριτικά, ιδωθεί με καχυποψία, και απορρίφθηκαν, σωστά ή λανθασμένα, στο παρελθόν... Η αρχή του τέλους της ηγεμονίας των επικρατουσών/κυρίαρχων δυτικών πνευματικών παραδόσεων μπορεί επομένως να είναι η σωστή στιγμή να καθρεφτίσουν τη σχέση των κοινωνικών επιστημών με αυτόν τον μετασχηματισμό...

Με ποιους τρόπους η γλώσσα στην οποία οι κοινωνικές επιστήμες πραγματοποιούνται/φέρονται - κυριολεκτικά η γλώσσα στις οποίες οι κοινωνικοί επιστήμονες διαβάζουν, μιλούν και γράφουν - έχουν επιπτώσεις στο περιεχόμενο των κοινωνικών επιστημών;


.~`~.
II

Η κοινωνική επιστήμη ήταν ευρωκεντρική σε όλη τη διάρκεια της θεσμικής ιστορίας της, από τότε δηλαδή που φτιάχτηκαν τμήματα που δίδασκαν κοινωνικές επιστήμες μέσα στα πανεπιστημιακά συστήματα...

Στην πραγματικότητα, οι διάφοροι κλάδοι της κοινωνικής επιστήμης εντοπίζονταν σε συντριπτικό βαθμό, τουλάχιστον μέχρι το 1945, σε πέντε μόλις χώρες -Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία, Ιταλία και Η.Π.Α. Αλλά ακόμα και σήμερα, παρά την παγκόσμια εξάπλωση της κοινωνικής επιστήμης ως δραστηριότητας, οι κοινωνικοί επιστήμονες παραμένουν, στη μεγάλη τους πλειονότητα Ευρωπαίοι.

Όταν ο Δυτικός πολιτισμός θέλησε να μεταμορφωθεί σε Πολιτισμό σκέτο, χρησιμοποιώντας τον Διαφωτισμό για να μετουσιώσει τις καπιταλιστικές αξίες σε εγκόσμιες οικουμενικές αξίες, ήταν σίγουρος ότι είχε με το μέρος του όχι μόνο τον Θεό και την ιστορία, αλλά και όλους τους ορθολογικούς ανθρώπους (με το οποίο εννοούσε τις ελίτ ολόκληρου του συστήματος, φυσικά και της περιφέρειας του), και ότι αν δεν τους είχε σήμερα, θα τους είχε αύριο...

Immanuel Wallerstein


-------------------------------------------------------------------------------------------------
Στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το 1971 ζούσε το 90% των οικονομολόγων του πλανήτη (S.Strange, K.Waltz)
-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Kothari γράφει ότι αυτός και οι Ινδοί συνάδελφοι του «αποστρέφονται τα κενά λόγια των ευκατάστατων, οργισμένων ανθρώπων του βόρειου ημισφαιρίου, που μεταβαίνουν από ήπειρο σε ήπειρο σε μια προσπάθεια να μεταμορφώσουν ολόκληρο τον κόσμο - κάτι που αποτελεί την τελευταία παραλλαγή της αίσθησης της ευθύνης των λευκών». Οι ριζοσπάστες παγκοσμιοποιητές, όπως και οι συντηρητικοί, υποστηρίζει είναι «μυθοπλάστες που χρησιμοποιούν τα σύγχρονα μαζικά μέσα ενημέρωσης και τις επικοινωνίες και τα συνέδρια, για να δημιουργήσουν πολύπλοκες άμυνες γύρω από τις βασικές δομές της πολιτικής και πνευματικής κυριαρχίας».
...ορισμένες διεθνικές σχέσεις είναι παγκόσμιας και όχι μόνο περιφερειακής σημασίας, αλλά ο σκοπός τους δεν είναι να προάγουν την ολοκλήρωση της παγκόσμιας κοινωνίας ως συνόλου αλλά μάλλον την ολοκλήρωση μιας κυρίαρχης κουλτούρας... Είναι γνωστό ότι ο σκοπός των πολυεθνικών εταιριών, των μεγάλων ιδρυμάτων και των επιστημονικών και επαγγελματικών συλλόγων, των οποίων η έδρα είναι σε προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, και ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι να προάγουν ένα είδος ολοκλήρωσης που θα συνδέει τις κοινωνίες εκείνων των προηγμένων χωρών και τις ελίτ των φτωχών χωρών' όμως ο σκοπός τους είναι επίσης η διεύρυνση της κοινωνικής και πολιτικής απόστασης μεταξύ των προηγμένων κοινωνιών και των φτωχών κοινωνιών και μεταξύ των εκσυγχρονισμένων ελίτ και των κοινών ανθρώπων στις φτωχές χώρες.
Hedley Bull
*

...όπως η απαρχή των Νέων Χρόνων συνέπεσε χονδρικά με την απαρχή της παγκόσμιας κυριαρχίας της Ευρώπης, έτσι και το τέλος τους συνέπεσε με το τέλος της κυριαρχίας αυτής. Οι Νέοι Χρόνοι δεν ήσαν απλώς φαινόμενο ευρωπαϊκό, αλλά είχαν περιεχόμενο ευρωκεντρικό, τόσο κοσμοθεωρητικά όσο και οικονομικοπολιτικά.
Παναγιώτης Κονδύλης

.~`~.

23 Νοεμβρίου 2012

Είπαν ή έγραψαν...


Η ελευθερία δεν αποτελεί φυσική κληρονομιά του ανθρώπου. Για να την έχουμε πρέπει να τη δημιουργήσουμε. Εάν ο άνθρωπος δεν ακολουθούσε παρά τα φυσικά του ένστικτα, δεν θα αγωνιζόταν για ελευθερία' θα προτιμούσε την εξάρτηση. Προφανώς είναι πολύ βολικότερο να εξαρτάται από άλλους παρά να σκέπτεται, να κρίνει, και να αποφασίζει για λογαριασμό του. Σ' αυτό οφείλεται το γεγονός ότι στην ιδιωτική καθώς και στην πολιτική ζωή η ελευθερία θεωρείται τόσο συχνά πολύ περισσότερο ως ένα βάρος παρά ως ένα προνόμιο. Κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες ο άνθρωπος προσπαθεί να ξεφορτωθεί το βάρος αυτό...

Τα νέα πολιτικά κόμματα υπόσχονται, τουλάχιστον, μια διαφυγή από το δίλημμα. Απωθούν και αφανίζουν το ίδιο το αίσθημα της ελευθερίας' ταυτόχρονα όμως ξαλαφρώνουν τους ανθρώπους από κάθε προσωπική ευθύνη.

Ernst Cassirer

.~`~.

Είπαν ή έγραψαν...


περὶ γὰρ μεγέθους τῆς πόλεως, τό τε πόσον καὶ πότερον ἔθνος ἓν ἢ πλείω συμφέρει, δεῖ μὴ λανθάνειν τὸν πολιτικόν̓
γιατί το μέγεθος της πόλης, του πληθυσμού και το κατά πόσον συμφέρει ν' αποτελείται από ένα έθνος ή περισσότερα, δεν πρέπει να διαφεύγουν την προσοχή του πολιτικού'

Αριστοτέλης
Πολιτικά
1276 a 31-34

.~`~.

18 Νοεμβρίου 2012

Προς -Ίσραηλινή- γνώσιν.


Η με κάθε πιθανό τρόπο υποστήριξη προς το Ισραήλ υπήρξε ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής από το 1967, αν όχι νωρίτερα. Λίγοι έχουν τολμήσει να την αμφισβητήσουν. Αλλά οι «λίγοι» αρχίζουν να γίνονται περισσότεροι, με ανοιχτή υποστήριξη από προσωπικότητες των ενόπλων δυνάμεων, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η πολιτική του Ισραήλ είναι επικίνδυνη για τα στρατιωτικά συμφέροντα των Η.Π.Α.
Θα συνεχιστεί, λοιπόν, αυτή η άκριτη υποστήριξη προς το κράτος του Ισραήλ τις επόμενες μια-δυο δεκαετίες; Αμφιβάλλω. Το Ισραήλ ίσως να είναι η τελευταία από τις συναισθηματικές δεσμεύσεις που θα ξεθωριάσουν. Το ότι θα ξεθωριάσει, όμως, είναι σχεδόν σίγουρο.

Δεν είμαστε ακριβώς ανίκανα μικρά παιδιά ξέρετε. Θα πρέπει να πετάξουν μέσα από τον δικό μας εναέριο χώρο στο Ιράκ. Και εμείς θα καθίσουμε να τους βλέπουμε;... Πρέπει να είμαστε σοβαροί και να τους αρνηθούμε αυτό το δικαίωμα. Και αυτό σημαίνει μια άρνηση που δεν είναι απλά στα λόγια. Εάν πετάξουν από πάνω, τότε πας και τους αντιμετωπίζεις. Έχουν την επιλογή να επιστρέψουν πίσω ή όχι. Κανένας δεν εύχεται κάτι τέτοιο...
Μια συμβουλή που θα ήθελα να δώσω στην ισραηλινή κυβέρνηση είναι να μην εμπλακεί σε αυτήν την εκστρατεία για μια αμερικανική επίθεση στο Ιράν, γιατί δε νομίζω πως οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιτεθούν στο Ιράν, και εάν το έπρατταν, και οι συνέπειες ήταν καταστρεπτικές, δεν θα ήταν ιδιαίτερα καλό για τις αμερικανο-ισραηλινές σχέσεις, και θα υπάρξει μεγάλη δυσαρέσκεια προς το Ισραήλ. Ήδη έχει υπάρξει κάποια μετά από τον πόλεμο στο Ιράκ.

.~`~.

17 Νοεμβρίου 2012

...



.~`~.

16 Νοεμβρίου 2012

Προς γερμανοιαπωνική γνώσίν... -του πλανητικού μετασχηματισμού.


Το ότι οι μεγάλες δυνάμεις πρέπει να είναι μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις μπορεί να φαίνεται πλεονασμός, ωστόσο το 1970 ο ιάπωνας πρωθυπουργός κύριος Sato απέρριψε την άποψη αυτή ισχυριζόμενος ότι η Ιαπωνία θα γινόταν η πρώτη χώρα στην ιστορία που θα γινόταν μεγάλη, χωρίς να έχει τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς που είχαν πάντα αυτού του είδους οι δυνάμεις στο παρελθόν [το ίδιο δόγμα υποστήριξε, ο έτερος αμφισβητίας του status quo, υπονομευτής της διεθνούς τάξης και ηττημένος του 2ου παγκοσμίου πολέμου, η Γερμανία]. Ο κύριος Sato, για να υποστηρίξει την άποψη του, θα μπορούσε να τονίσει τη μεγάλη πολιτική επιρροή που είχε αρχίσει τότε να ασκεί η Ιαπωνία λόγω της οικονομικής της δύναμης καθώς και τους περιορισμούς που υπάρχουν πλέον στη χρήση βίας ως οργάνου της εξωτερικής πολιτικής.
Δεν υπάρχει ωστόσο κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι η Ιαπωνία ή κάποια άλλη χώρα μπορούν να ανέλθουν στη πρώτη κατηγορία δυνάμεων πολιτικά, χωρίς να λάβουν επίσης μέτρα που είναι απαραίτητα, για να ανέλθουν στην πρώτη κατηγορία των δυνάμεων στρατιωτικά...
Ο Ranke στη πραγματεία του The Great Powers επιχειρεί να ορίσει τη στρατιωτική κατάσταση μιας μεγάλης δύναμης με όρους αυτάρκειας ή ανεξαρτησίας από συμμάχους. Λέει ότι μια χώρα είναι μεγάλη δύναμη, όταν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της εναντίον όλων των άλλων, ακόμη και όταν συνασπίζονται εναντίον της.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
Κράτη τα οποία, όπως η Γαλλία του Ναπολέοντα ή η ναζιστική Γερμανία, είναι στρατιωτικές μεγάλες δυνάμεις πρώτης κατηγορίας, άλλα που οι ηγέτες τους ή άλλοι δεν θεωρούν ότι έχουν αυτά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις -να παίζουν ρόλο σε αποφασιστικά ζητήματα που επηρεάζουν την ειρήνη και την ασφάλεια του διεθνούς συστήματος- δεν είναι κατεξοχήν μεγάλες δυνάμεις.
Με άλλα λόγια, η ιδέα μιας μεγάλης δύναμης προϋποθέτει και συνεπάγεται την ιδέα μιας διεθνούς κοινωνίας -«προοδευτικής» ή «συντηρητικής»- και όχι απλά ενός διεθνούς συστήματος, ανεξάρτητων πολιτικών οντοτήτων που συνδέονται με κοινούς κανόνες και θεσμούς καθώς και μέσω της επαφής και της αλληλεπίδρασης.
Θυμίζω πως στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ως μόνιμα μέλη είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η Ρωσική Ομοσπονδία, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλική Republique. Όχι η Γερμανία.
Θυμίζω επίσης πως η Γερμανία δεν ήταν μόνιμο μέλος ούτε στο Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών σε αντίθεση με την Ιαπωνία, παρά εντάχθηκε αργότερα, το 1926, για να αποχωρήσει επτά χρόνια μετά, το 1933 μαζί με την Ιαπωνία. Τα τέσσερα μόνιμα μέλη ήταν η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ιαπωνία και τα πρώτα τέσσερα μη μόνιμα μέλη ήταν το Βέλγιο, η Βραζιλία, η Ελλάδα και η Ισπανία.
-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο ορισμός αυτός -του Ranke- είναι υπερβολικά ασαφής, για να γίνει αποδεκτός όπως έχει, αλλά μας βοηθάει να κατανοήσουμε ποιά είναι η ειδική θέση των Ηνωμένων Πολιτειών
Hedley Bull

.~`~.

14 Νοεμβρίου 2012