29 Μαΐου 2017

29 Μαΐου 2017.


I
Νομίζω πως έχουν γραφτεί τόσα πολλά από αυτόν εδώ τον διαδικτυακό χώρο-τόπο κατά καιρούς, με αφορμή τη σημερινή ημέρα (και μάλιστα όχι αναμασήματα και βαρετές παρωχημένες αντιλήψεις, αλλά μάλλον), προσεγγίσεις γονιμες, κριτικές απόψεις και οπτικές και ιστορικές συνθέσεις που διανοίγουν πεδία προβληματισμού.

Η ιστορία την οποία γνωρίζετε, την οποία γνωρίζουμε, είναι μια ιστορία δίχως γεωγραφία, μια χρονικότητα δίχως χωρικότητα (μια τάση που δεν κυρίαρχησε φυσικά μονάχα στην Ελλάδα και που δεν είναι τόσο αυτοφυής όσο νομίζουμε, παρόλο που εξυπηρετούσε ανάγκες). Από αυτή τη «μεθοδολογία» παρήχθησαν στρεβλώσεις ταυτοτήτων, πνευματικές παθογένειες και πολλά ακόμη (διαμορφώθηκαν κρατικές δομές, εξυπηρετήθηκαν γεωπολιτικοί σχεδιασμοί κ.λπ). Η ιστορία και η γεωγραφία επανασυνδέονται. Στην πραγματικότητα ποτε δεν αποσυνδέθηκαν, παρά μονάχα μέσω ιστοριογραφικών και ιδεολογικών κατασκευών.

Παρακάτω ακολουθούν δύο βασικές αναρτήσεις που εμπεριέχουν πολλαπλά σημειώματα. Τις αφήνω εδώ για όσες και όσους ενδιαφέρονται.

Σε ένα σημείωμα που δεν περιλαμβάνεται σε αυτές (υπάρχουν και άλλα διάσπαρτα στο ιστολόγιο), έγραφα: «Όλα αυτά (για) μια Πόλη; θα αναρωτηθεί κάποιος. Ναι, όλα αυτά μια (για) Πόλη».

Η Κωνσταντινούπολη, δεν είναι απλά μια πόλη. Όχι επειδή σχετιζόμαστε εμείς με διάφορους τρόπους (συναισθηματικούς, καταγωγικούς ή άλλους) μαζί της, ούτε «ψυχοθεραπευτικά» ή μεσω μιας στενά εθνοκεντρικής μονάχα ματιάς. Αλλά γιατί αυτό λέει η Ιστορία και η Γεωγραφία. Και η Επιστήμη (η οποία ασφαλώς και δεν ταυτίζεται με την ευρωκεντρική ιδεολογία και ιστοριογραφία).

.~`~.




II
Προτείνω, εκτός από την 29η Μαΐου (1453), να έχουμε ως άτυπη επέτειο-ενθύμηση και την 13η Απριλίου (1204). Που ξέρετε, στο τέλος μπορεί και να αποκτήσουμε ταυτότητα και θεσμούς.

Επισήμανση

Πρώτα επήλθε ο πολιτικός κατάκερματισμός και διαμελισμός, μέσω της έξωθεν κατάκτησης και επιβολής, της 13ης Απριλίου, και ύστερα η 29η Μαΐου.

Σχολιασμοί.


I
Ορισμένες σκέψεις με αφορμή το γενικότερο κλίμα που διαμορφώνεται ευρωπαϊκά επιβολής τιμωριών και κυρώσεων, ποινικοποίησης, διώξεων και πολιτικής φίμωσης, μέσω της επίκλησης μέτρων διασφάλισης της ειρήνης, προστασίας συνθηκών και νόμων κ.λπ.

Δύο χαρακτηριστικά κυριαρχούν καθόλη τη διάρκεια των ευρωπαϊκών κρίσεων των τελευταίων ετών. Από την κρίση της ζώνης ευρω (χρέους, οικονομική) και την κρίση της ζώνης σένγκεν (μεταναστευτικό, πολιτική ασύλου), μέχρι αυτήν σε επίπεδο αστυνομικής και δικαστικής συνεργασίας και κοινής πολιτικής και ασφάλειας (τρομοκρατία, κατάσταση έκτακτης ανάγκης, illiberal states) αλλά και γενικότερα πολιτικά (brexit, εθνοκρατικοποίηση πολιτικών, σχέσεις Η.Π.Α-Ε.Ε). Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, παρατηρούμε παρόμοιο τρόπο σκέψης-αντίληψης, παρόμοια «μεθοδολογία» και μοτίβα συμπεριφοράς (στις σημειώσεις παραδείγματα).

1. Συγχέονται συμπτώματα και αίτια και εξαφανίζονται συνθήκες και πραγματικότητες οι οποίες ανάγονται σε ζητήματα ρητορικής ή λόγου. Δεν υπάρχουν -εξαφανίζονται- κοινωνικές, υλικές, πολιτικές ή άλλες συνθήκες, πραγματικότητες και αίτια, παρά μονάχα αντιπαλότητα σε επίπεδο ηθικής ρητορικής. Είναι η «ρητορική» Α που προκαλεί το Α'. Οι πολιτικές, οι προσανατολισμοί, οι συνθήκες, οι πραγματικότητες και η στρατηγική δε χρειάζεται να αλλάξουν. Παρά μονάχα ο λόγος. Παρατηρούμε ανύπαρκτη ανάλυση και ερμηνεία (μη- ή έξω-οικονομικών) κοινωνικών και πολιτικών φαινομένων και σύγχυση συμπτώματων και αιτιών ή, πιο σωστά, αναγωγή συμπτωμάτων -ή αποτελεσμάτων- σε αίτια, και κατόπιν προσπάθεια καταπίεσης, καταπολέμησης, ποινικοποίησης ή/και ενοχοποίηση τους μέσω ενός ηθικίστικού λεξιλογίου (σε δεύτερη φάση έχουμε αναγωγή σε καθαρά ατομικό επίπεδο. Ο φορέας μιας ρητορικής ή ενός λόγου τίθεται εκτός νόμου ή θεωρείται εχθρός του ως παραβάτης ή ταραξιας. Προσοχή. Ο φορέας ενδέχεται να μην είναι καν φυσικός αυτουργός κάποιου εγκλήματος ή αδικήματος αλλά να θεωρείται ηθικός αυτουργός και να αποτελεί προσωποποίηση ενός αφηρημένου εχθρού αορίστου σημασίας και περιεχομένου, π.χ, του «μίσους, της βίας ή/και του εξτρεμισμού»).

Ούτε κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες και συνθήκες υπάρχουν, ούτε αίτια, ούτε φυσικοί αυτουργοί. Υπάρχει μονάχα ηθική ρητορεία ή λόγος και αφηρημένες ή αόριστες εχθρότητες, έννοιες και γενικότητες. Αυτή η «μεθοδολογία» ή τρόπος θα αποτελέσει εργαλείο και πρόφαση επιβολής εξ ίσου γενικών και αφηρηµένων -προφανώς περιοριστικων ή/και καταπιεστικών- μέτρων και νόµων [*].

2. Απ' ότι φαίνεται, ορισμένοι, παρά τον πολυδιαφημιζόμενο «ορθό λόγο» και την «πρόοδο» τους, καθώς και την πολυπροβαλλόμενη εκκοσμίκευση τους και την υποτιθέμενη υπέρβαση των «θρησκειών» και της μαγικής σκέψης, όχι μόνο δεν έχουν σχέση με τα προηγούμενα, αλλά είναι κατ' ουσίαν ανιμιστές, καθώς φαίνεται πως τους διαπερνά και τους κατακυριεύει ο «φόβος μπροστά στη μαγική δύναμη της λέξης και της κατάρας: όποιος λέει κάτι κακό, το επιθυμεί κιόλας και συμβάλλει eo ipso στην πραγμάτωση του» [**]. Το προηγούμενο σε συνδυασμό με την επανάληψη ευχολόγιών προκειμένου συμπτώματα ή αποτελέσματα (τίνος πράγματος άραγε) να εξαφανιστούν, έρχεται να ολοκληρώσει την ανιμιστική εικόνα όλων αυτών των προ-πολιτικών ή απολίτικων, κατ' ουσίαν μαγικών, σκέψεων, συμπεριφορών και νοοτροπιών.

Σημειώσεις - Παραδείγματα - Επισημάνσεις
[*] Η αοριστία δικαιολογεί τα πάντα, από θεωρίες μέχρι πράξεις, και μέσω αυτής μπορεί ανά πάσα στιγμή, όχι μονάχα να υπάρξει επιβολή πολιτικών και νόμων, αλλά και να οικοδομηθεί ταυτότητα (χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αοριστία της σημασίας και του περιεχομένου περιπλανόμενων συνθημάτων όπως «Ευρώπη», «Δύση», «Ανατολή», «Δημοκρατία», «Ασφάλεια της Ευρώπης», «Ασία» κ.λπ). Η αοριστία του περιεχομένου και της σημασίας των εννοιών φανερώνει εμμονές σε συγκεκριμένα μοτίβα σκέψεων και παραστάσεων, σε νοητικές κλειστότητες, και υπήρξε ανέκαθεν το αγαπημένο άθλημα της «Ευρώπης», καθώς μέσω αυτής εξαφανίζονται πραγματικότητες και περιορίζεται η σκέψη σε επιθυμητά σχήματα πολιτικής ενώ δικαιολογούνται τα πάντα ανά πάσα στιγμή (καθώς και η μόνιμη αταξία).

[**] ''Η ανιμιστική προϊστορία της σύμφυρσης Είναι και Δέοντος διαφαίνεται μέσα στον φόβο μπροστά στη μαγική δύναμη της λέξης και της κατάρας: όποιος λέει κάτι κακό, το επιθυμεί κιόλας και συμβάλλει eo ipso στην πραγματοποίηση του.'' Παναγιώτης Κονδύλης - Ισχυς καὶ απόφαση. Ἡ διαμόρφωση των κοσμοεικόνων και το πρόβλημα των αξιών (1991)

Παραδειγματα
i. ''Η επαναφορά της πολιτικής των εθνικών συνόρων, δηλαδή της ανόδου της αναρχίας και της αταξίας στο εσωτερικό της Ε.Ε (συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας) υπήρξε αποτέλεσμα (ή σύμπτωμα) της ανεπάρκειας και της αποτυχίας της λεγόμενης «ευρωπαϊκής» πολίτικης, της αύξησης της μετανάστευσης και της μεταβολής στη σχέση εξωτερικών-εσωτερικών συνόρων της Ε.Ε: η απότομη και αθρόα εισροή μεταναστών-προσφύγων (χαλάρωση εξωτερικών συνόρων) οδήγησε αμέσως στην ενίσχυση των εσωτερικών διακρατικών συνόρων και των εθνικών πολιτικών -δηλαδή στην άνοδο της αναρχίας και της αταξίας- στο εσωτερικό της Ε.Ε, οδηγώντας σε αποσταθεροποίηση της. Τι έκαναν; Επέκριναν το αποτέλεσμα ή το σύμπτωμα: την άνοδο της αναρχίας και της αταξίας. Μα πως επήλθε αυτή; (Βέβαια δεν έκαναν μονάχα αυτό. Κατόπιν έγινε μετακύλιση βαρών από την Ε.Ε των 500 εκατομμύρίων σε 5-10 νησιά του ανατολικου Αιγαίου των δεκάδων χιλιάδων. Προκειμένου η «Ευρώπη» να μην ρηγματωθεί -και να μην τραυματιστεί ή καταποντιστεί περαιτέρω η δημοφιλία της κ. Μέρκελ-, το βάρος που αποδείχθηκε ανίκανη να αναλάβει μια υπερ-εθνική οντότητα 500 εκατομμυρίων ανθρώπων έκτασης 4.325.000 km² μετακυλίστηκε σε μια υπο-εθνική περιοχή-περιφέρεια της Ελλάδας - υπό τη συνοδεία απειλών μάλιστα, και οι δικοί μας συναίνεσαν σε αυτό. Ουδείς μίλησε. Ομερτά. Μόνον ψυχολογικός πόλεμος, απειλές, λαϊκισμός, δαιμονοποίηση, ψέμα, εκβιασμοί.'' [5 Δεκεμβρίου 2016]. Χαρακτηριστική ήταν, εκείνη την περίοδο, η κοινή δήλωση των ηγετών 28 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αφορμη την τρομοκρατία, που αναφερόταν σε επίθεση εναντίον της «ανοιχτής δημοκρατικής κοινωνίας μας» την ίδια ώρα που η Ελλάδα είχε κλειστά σύνορα και τελούσε υπό καθεστώς ευρώκαραντίνας.

ii. ''Τι είναι αυτό που οδήγησε στο σημείο, η Μέρκελ να κινδυνεύει «να πέσει», το Ηνωμένο Βασίλειο να υπάρχει περίπτωση να αποχωρήσει από την Ε.Ε και η Λε Πεν να διεκδικεί την Προεδρία της Γαλλίας;... Όλες και όλοι επικρίνουν, καταπολεμούν ή/και ενοχοποιούν τα αποτελέσματα (τίνος πράγματος) και επαναλαμβάνουν συνεχώς ευχολόγια προκειμένου τα τελευταία να εξαφανιστούν. Επόμενο παράδειγμα πολιτικής συμπτωματολογίας... Πολλοί επικρίνουν και απορρίπτουν μετά βδελυγμίας την άνοδο -έστω ως κλίμα και ατμόσφαιρα- των Τράμπ και Σάντερς στις Η.Π.Α. Ομοίως, επικρίνουν και καταπολεμούν το σύμπτωμα. Δεν μας εξηγούν όμως το γιατί - προς τι. Φωνασκούν για την άνοδο του «λαϊκισμού» αλλά δεν μας εξηγούν γιατί -και πως- προέκυψε αυτός. Είναι οι λαϊκιστές που φταίνε για την άνοδο του λαϊκισμού... λένε. Καληνύχτα, και καλή τύχη.'' [2 Φεβ 2016]

iii. ''Η απόφαση για την διενέργεια του δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν γνωστή εδώ και χρόνια. Τα πάντα ήταν γνωστά, και όμως, παίχτηκε για ακόμη μια φορά το παιχνίδι της «ρητορικής». Σαν να μην υπάρχουν κοινωνικές συνθήκες και αίτια, σαν να υπάρχει μονάχα μια αντιπαλότητα σε επίπεδο «ρητορικής». Είναι η «ρητορική» Α που προκαλεί το Α'. Οι πολιτικές, οι προσανατολισμοί, οι συνθήκες και η στρατηγική δεν χρειάζεται να αλλάξουν. Παραμένουν ίδιες και απαράλλαχτες. Είναι απλά ζήτημα «ρητορικής».'' [29 Ιουν 2016]

Επισήμανση
Τα πράγματα αυτά δεν είναι τυχαία (ούτε αυτό το μειγμα, ανιμισμού, ηθικισμού και οικονομισμού). Ακριβώς σκοπός αυτών των αντιλήψεων είναι να κατοχυρώσει το υπάρχον και τη γραμμική-νομοτελειακή εξελιξη των πραγμάτων, η οποία αποτελεί εγγύηση για τη διατήρηση, τη συνέχεια και την επέκταση του (υπάρχοντος). Το υπάρχον δε φταίει, και δεν γίνεται να φταίει, για τίποτα και σε τίποτα. Από αυτή την αντίληψη και «φιλοσοφία» περί πραγμάτων προκύπτουν πολιτικοί, οικονομικοί, ιδεολογικοί μονόδρομοι και αδιέξοδα, καθώς και η αστυνομοκρατία και λογοκρισία στα μυαλά.


II
Πιο επίσημο το διαζύγιο ανάμεσα σε ΑγγλοΑμερικανούς ή Αγγλοσάξωνες του Ατλαντικού και Ηπειρωτικούς ή Ευρωπαίους του Ρήνου (ένα χάσμα για το οποία σας γράφω καιρό τώρα) δεν μπορεί να γίνει:

EU cannot completely rely on US and Britain any more - I have experienced this in the last few days... And that is why I can only say that we Europeans must really take our fate into our own hands... we have to know that we must fight for our future on our own, for our destiny as Europeans
Angela Merkel

Επισημάνσεις
[-] Αγγλοαμερικανοί (με τους Άγγλους βέβαια να βρίσκονται σε ιδιόμορφη και δύσκολη θέση) και ΝεοΚαρολίγγειοι συγκεκριμένα - και όχι «Ευρωπαίοι» έτσι γενικά και αόριστα (και αυτό θα φανεί το επόμενο χρονικό διάστημα).

[-] Oρισμένα ψυχροπολεμικά απολειφάδια ακόμη εξακολουθούν να μας ζαλίζουν με την περιπλανώμενη αοριστολογία που ακούει στο ονομα «Δύση» (προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να αποκρύψουν τα αδύνατα πλέον να αποκρυφθούν). Η παράνοια των αόριστων εννοιών: ''Το χάσμα «Δύσης» και «Ευρώπης» βαθαίνει'' (διάβαζε Η.Π.Α και Γερμανίας). NATO (multilateralism) is over.




III
Δεν υπάρχει καμία γερμανική Ευρώπη όσο οι Γάλλοι βάζουν πλάτη και νομιμοποιούν τη σημερινή κατάσταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζωνη. Αρκετά χαϊδεύτηκε η Γαλλία. Θα πρέπει να βγει και να αναφερθεί καθαρά ένας θεσμικός παράγοντας της Γαλλίας για να μιλήσουμε για αθέμιτη γερμανική ηγεμονία ή για γερμανική Ευρώπη. Μη διασώζετε τους Γάλλους. Φέρουν μεγάλες, τεράστιες, ευθύνες και είχαν υπερβολικά ευμενή και προνομιακή αντιμετώπιση και μεταχείριση μέχρι τώρα. Οι γαλλικές ελίτ και το πλειοψηφικό τμήμα της γαλλικής πολιτικής τάξης -δείχνουν πως- έχουν αποφασίσει να δέσουν τη μοίρα τους με τη Γερμανία και η Γαλλία οικειοθελώς να μεταβληθεί σε παρακολούθημα της. Μη διασώζετε άλλο τη Γαλλία. Αρκετά κράτησε το αστείο.

Η Πολωνία θα αγριέψει το επόμενο διάστημα. Ο πρώην Πρωθυπουργός της Πολωνίας Jarosław Kaczyński, δήλωσε πρόσφατα, πως η Γερμανία θα πρέπει να αποφασίσει για τη φύση των σχέσεων της με την Πολωνία. Επεσήμανε πως η Γερμανία θα ήθελε οι συνθήκες εξόδου της Βρετανίας να την απομακρυνουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η Πολωνία θέλει η Βρετανία να παραμείνει όσο το δυνατόν πιο κοντά στην Ε.Ε (παλαιότερα ο ίδιος είχε δηλώσει πως μια Καρολίγγεια Ευρώπη, δηλαδή μια Ευρώπη του Ρήνου ή των Έξι, θα οδηγούσε σε συγκρούσεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο). Η τωρινή Πρωθυπουργός, Beata Szydło, μετά από την τρομοκρατική επίθεση στο Μάντσεστερ, δήλωσε (στρέφοντας φυσικά τα πυρά της και εναντίον των Βρυξελλών): «Θέλουμε να βοηθήσουμε τους λαούς, όχι τις πολιτικές ελίτ... Έχω το κουράγιο να ρωτήσω όλες τις ευρωπαϊκές πολιτικές ελιτ: Που βαδίζετε; Που βαδίζεις Ευρώπη;», τονίζοντας πως η Πολωνία δεν πρόκειται να δεχτεί να μην προστατεύσει τον εαυτό της (συνολικά η ομιλία ήταν έντονη). Η Πολωνία θα σηκώσει μια πολύ συγκεκριμένη σημαία μιας πολύ συγκεκριμένης Ευρώπης στην οποία έχω αναφερθεί παλαιότερα. Οι Πολωνοί επιθυμούν εξισορρόπηση της Γερμανίας, αναθεώρηση ευρωπαϊκών συνθηκών και επανεθνικοποίηση πολιτικών (αντίβαρα προς τις Βρυξέλλες και στις προσπάθειες συνολικής ηγεμονίας στην ήπειρο).

Εάν μετά από την κρίση και διάσπαση του δυτικού ή φιλελεύθερου τριγώνου Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας (για το οποίο έγραφα πριν από το Brexit) χαλαρώσει περαιτέρω ή θρυμματιστεί η εσωτερική συνοχή και του τριγώνου της Βαϊμάρης (πέθανε και ο Brzezinski που πολύ το αγαπούσε), δηλαδή Γαλλίας, Γερμανίας και Πολωνίας, τότε η πολυδιάσπαση της Ε.Ε θα είναι γεγονός και, με τον πλέον επίσημο τρόπο, θα έχουμε μπεί στην τελική ευθεία ή στην περίοδο αυτού που εδώ και καιρό ονομάζω «ασύμμετρη Ευρώπη».

Σημειώσεις
[-] Οι αντί-συσπειρώσεις για τις οποίες έχω μιλήσει, μάλλον δεν έχουν ολοκληρωθεί.

[-] Εξαιρετικό ενδιαφέρον πλέον αποκτά (πέρα από τους οικονομισμούς που τελικά καμία μεγάλη μεταβολή δεν επέφεραν, όπως υπόσχονταν ορισμένοι) η στάση της Ιταλίας από εδώ και πέρα.

[-] Πιθανότατα, η Πολωνία, η Βρετανία και η Τουρκία να ευθυγραμιστούν και να (επανα)προσεγγίσουν η μια την άλλη.



IV
Ας το γράψουμε για όσες και όσους δεν το γνωρίζουν. Η αγγλο-αμερικανική πίεση για συμμετοχή της Τουρκίας στην Ε.Ε, παράλληλα με την αύξηση των πιέσεων προς την Κύπρο, λάμβανε χώρα προκειμένου η Ε.Ε να υποχρεωθεί να αποδεχτεί την παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο και να εμποδίστει μια μελλοντική ευρωπαϊκή άμυνα δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας (αλλά οι κομματικοί νάνοι και τα πολιτικά ανθρωπάκια, δεν τολμούσαν να σας το πούν). Άντε καλές «μεταρρυθμίσεις» και «καλή» 29η Μαΐου... 2017.

27 Μαΐου 2017

Τρία Σχόλια (27 Μαΐ 2017).

I
Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η απαραίτητη προϋπόθεση διαμόρφωσης γόνιμου εδάφους (περιβάλλοντος) για τις τρομοκρατικές οργανώσεις είναι η διάλυση των εθνικών κρατικών θεσμών και η αστάθεια τους...
Abdel Fattah El Sisi

Στην ίδια σύνοδο (ΑραβοΙσλαμικό-Αμερικάνικη) που μίλησε ο Trump.

Κατά αυτόν τον τρόπο δημιουργείται, συνέχισε ο Sisi ''ένα καταστρεπτικό κενό που δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον για τη διάδοση τρομοκρατικών οργανώσεων και τον κατακερματισμό των λαών σε εθνοτικές και σεχταριστικές (δηλαδή εθνοθρησκευτικές) συγκρούσεις. Η Αίγυπτος απορρίπτει ολοκληρωτικά κάθε προσπάθεια παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις των... χωρών ή την υποκίνηση και παρακίνηση θρησκευτικών καταστροφών που διαμορφώνούν ένα γόνιμο περιβάλλον για την ανάπτυξη της τρομοκρατίας και την καταστροφή του εθνικού κράτους''.

Μα «οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης» κύριε...

Σημείωση
Ο Sisi, είναι αυτό που είναι -και δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορέσει να αντέξει το καθεστώς του-, τουλάχιστον όμως είπε και κάτι άξιο λόγου και αναφοράς. Ο Trump περιορίστηκε περίπου στο «για όλα φταίει το Ιράν» χρησιμοποιώντας και τον όρο-σφραγίδα του δημοκρατικού κόμματος (extremism-εξτρεμισμός).


II
Ωραίο κλίμα και ωραία ατμόσφαιρα...



III
Η Ιαπωνία, δεν ήταν και δεν είναι, ούτε τόσο «φιλελεύθερη», ούτε τόσο «δυτική», ούτε τόσο «δημοκρατική» όσο λέγεται (όπως επεσήμανα πρόσφατα, δίπλα στα «νεόδμητα» ευρωπαϊκά λεγόμενα 'illiberal states', όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία, θα μπορούσαν να προστεθούν το Ισραήλ και η Ιαπωνία). Η Ινδία, είναι η «μεγαλύτερη δημοκρατία του πλανήτη» επίσης όμως, όπως και η Ιαπωνία, δεν είναι ούτε τόσο «φιλελεύθερη», ούτε τόσο «δυτική», ούτε τόσο «δημοκρατική». Τα ίδια ισχύουν και για τη «μεγαλύτερη μουσουλμανική δημοκρατία του πλανήτη», την Ινδονησία.

Η Ιαπωνία -και όχι μονάχα αυτή, αλλά και χώρες όπως η Ρωσσία και η Ινδονησία- αναπτύχθηκε υπό προϋποθέσεις που συνιστούν τον ιδεολογικό αντίποδα του δυτικοευρωπαϊκού φιλελευθερισμού. Η εξέλιξη αυτή αποκρύφθηκε ή υποβαθμίστηκε -πέραν των αναγκών που εξυπηρετούσαν τον διπολικό ιδεολογικό πόλεμο- προκειμένου να διατηρηθεί το κοινωνιολογικό δόγμα και η οικονομίστική πίστη πως υπάρχει μονάχα ένας δρόμος τεχνολογικής αναπτύξεως. Ο λεγόμενος «δυτικός» (θυμίζω πως η Ρωσσία είναι η δεύτερη περισσότερο τεχνολογικά ανεπτυγμένη χώρα, όχι μονάχα από απόψεως οπλικών συστημάτων και πυρηνικής αλλά και διαστημικής τεχνολογίας. Τα Soyuz τέταρτης γενιάς μας ανεβοκατεβάζουν στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, όχι οι Γάλλοι και οι Γερμανοί). Τα ίδια που έγινε προσπάθεια να αποκρυφθούν ή να υποβαθμιστούν κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου για την Ιαπωνία (η οποία ήταν η πρώτη ασιατική χώρα που κονιορτοποίησε όλα τα ευρωκεντρικά ιδεολογήματα και δόγματα), είχαν συμβεί παλαιότερα με τη Γερμανία και τη μεταπολεμική δαιμονοποίηση της λεγόμενης «ιδιαίτερης πορείας», δηλαδή του γερμανικού 'sonderweg' (χρησιμοποιώ τον όρο αν και είναι αρνητικά φορτισμένος). Τα ίδια συμβαίνουν σήμερα με το Ιράν (ή/και την Ινδονησία) κ.λπ.

Η αοριστιά που οι άνθρωποι ονομάζουν «Δύση» (και που ουδεμία σχέση έχει φυσικά με τον Αλκιβιάδη ή τον Αγαμέμνονα, παρά αποτελεί τη μεταδιπολική μετονομασία του συνεχώς συρρικνούμενου και πολυδιασπαζόμενου ψυχροπολεμικού «Ελεύθερου Κόσμου») καταστρέφει ή αφομοιώνει τις ιδιαίτερες πορείες ή τα 'sonderweg', μεταξύ άλλων, για να υπάρχει μονάχα ένας δρόμος προς τη νεωτερικότητα, τον εκσυγχρονισμό ή/και την εκβιομηχάνιση: ο «δυτικός φιλελεύθερος». Tο γερμανικό 'sonderweg', χρειάστηκε δύο παγκόσμιους πολέμους για να τελειώσει και να αφομοιωθεί (ίσως να αναδύεται ξανά - αν και κάτι τέτοιο δε νομίζω πως συμφέρει κανέναν). Το ιαπωνικό 'sonderweg' χρειάστηκε έναν πόλεμο (μετά την ήττα η Ιαπωνία εντάχθηκε και αυτή στο ίδιο γεωπολιτικό project με τη Γερμανία και έγινε προσπάθεια αφομοίωσης της), ενώ μεταπολεμικά ορισμένοι λύσσαξαν με τα keiretsu -και σε μικρότερο βαθμό τα zaibatsu-, τα οποία προσπάθησαν να εξαφανίσουν. Τώρα σειρά έχει το ρωσικό (το οποίο προσπαθούν να το αφομοιώσουν πάνω από έναν αιώνα) κ.λπ. Σίγουρα όμως πρέπει να καταστραφεί το κυρίως ειπείν 'sonderweg' της εποχής μας. Η πιο χαρακτηριστική και καθοριστική «ιδιαίτερη πορεία». Η κινεζική. Όμως παράλληλα αναδύονται -σαν κλαδιά ξεπετάγονται- άλλα μονοπάτια τα οποία δυσαρεστούν. Όπως το αραβικό 'sonderweg', το τουρκικό ή αυτό της Ινδονησίας κ.λπ. Η Ιαπωνία δεν ήταν «δυτική». Eπρεπε να παρουσιάζεται ή να είναι «δυτική» προκειμένου να φαίνεται πως τεχνολογία παράγεται μονάχα στο «δυτικό» πλαίσιο και πως υπάρχει μονάχα ένας δρόμος. Ο «δυτικός».

Τα προηγούμενα σχετίζονται με την προσπάθεια ταύτισης ή σύνδεσης και τη σύγχυση πολιτικών και οικονομικών δομών και τεχνολογίας. Η σύμφυρση φιλελευθερισμού και τεχνολογίας αποτελεί ένα πολιτικών σκοπιμοτήτων ιδεολόγημα που επιβλήθηκε δια της ισχύος των όπλων από την έκβαση των δύο παγκοσμίων πολέμων (και τα μεταπολεμικά συντάγματα επίσης με τον ίδιο τρόπο επιβλήθηκαν). Ο πόλεμος δεν είναι απλώς και μόνον επιβολή συμφερόντων, είναι κυρίως κυριαρχία, επιβολή και ιδεών.

Σημείωση
Οι Ρώσσοι βρίσκονται σε διαδικασία παραγωγής μιας νέας γενιάς διαστημοπλοίων, των Federation, που θα αντικαταστήσουν τα Soyuz TMA-M και MS.

Σχολιασμός επικαιρότητας.

Όπως θα γνωρίζετε, δεν γράφω συχνά για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Όταν όμως γράφω (σπάνια), γράφω. Στη συγκεκριμένη περίπτωση απλά αδυνατώ και βαριέμαι, οπότε θα υπενθυμίσω-επαναφέρω ορισμένα επίκαιρα, καθόσον φαίνεται, πράγματα, αφού πρώτα επισημάνω σύντομα δύο σημεία.

Αν δεν έχει απομείνει κανένας άλλο τρόπος συσπείρωσης και νομιμοποίησης, παρά μόνον μια τρομοκρατική επίθεση / απόπειρα δολοφονίας ενός διορισμένου μη εκλεγμένου πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδας (πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και αντιπρόεδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας), τότε τα πράγματα είναι δύσκολα, πολύ δύσκολα.

Δύο σημεία. Το ένα έχει να κάνει με (εξώ/πάρα)θεσμική λειτουργία και επάρκεια και το άλλο με αποσταθεροποίηση, εξωτερική και εσωτερική: 1) Μέσω των θεσμών -που αποτελούν μοτίβα, δομές και μηχανισμούς- καθορίζεται, ελέγχεται και διαμορφώνεται μια κοινότητα και κυβερνάται μια πολιτεία. Όταν οι θεσμοί αποσυνδέονται και αυτονομούνται από την κοινότητα (ή/και δυσλειτουργούν ή στρέφονται εναντίον της) το χάσμα ή το κενό που δημιουργείται, συμβάλλει στη διαμόρφωση περιβάλλοντος επί του οποίου ανθίζουν, κυριαρχούν και αναδύονται εξωθεσμικοί παράγοντες και τρόποι. 2) Η Ελλάδα από το 2007, συνεχώς και κατ' εξακολούθηση, αποσταθεροποιείται. Αυτό συμβαίνει είτε μέσω εξωεθνικών είτε μέσω παραθεσμικών παραγόντων και τρόπων.

Γιατί η Ελλάδα, κατ' εξακολούθηση -αναρωτιόμουν πριν από χρόνια- σε διάφορες ιστορικές περιόδους, φανερώνει πως δεν διαθέτει πολιτικό ανάστημα και ικανότητα, ευθύνη, κοινωνική συνοχή και θεσμούς, δεν διαθέτει ανθρώπους, που να δρουν ανασχετικά σε εξωτερικές ροές, σε πιέσεις δυνάμεων, σε αποσταθεροποιήσεις, σε κρίσεις; (γιατί η ιστορία της Ελλάδος είναι πλήρως συνυφασμένη με έξωθεν ή περιφερειακές αλληλεπιδρούσες δυνάμεις και συμφέροντα, και με το να μην αναγνωρίζεται ρητά αυτό το γεγονός, απλά διαιωνίζεται μια εθελοτυφλία που οδηγεί σε ένα ηθικίστικο ενοχικό σύνδρομο -το οποίο τάχα μου παρουσιάζεται ως ανάληψη ευθύνης ενώ δεν είναι παρά νομιμοποίηση υποταγής- και όχι σε εύρεση αιτιών και ανάληψη ευθυνών). Γιατί λοιπόν, μόλις επέρχεται ο «σεισμός» δεν φανερώνεται η «αντισεισμική προστασία» του οικοδομήματος, παρά τα σαθρά και σάπια θεμέλια και η μη συνεκτικότητα του όλου οικοδομήματος Ελλάδα; Γιατί όταν ασκείται εξωτερική πίεση, το εσωτερικό αντί να αντιστέκεται καταρρέει; Γιατί δεν έχει δομηθεί ένα σύστημα ώστε η χώρα να προστατεύεται;

Τα προηγούμενα τα έγραφα πριν από 52 μήνες, όταν η συντριπτική πλειοψηφία από εσας, ούτε γνωρίζε ούτε διάβαζε το ιστολόγιο.


Όλες οι πολιτικές μεταβάσεις, από το 2009 και ύστερα, έγιναν μέσω θεσμικής δυσλειτουργίας ή δυσμορφίας (για να το θέσω κομψά). Ούτε το 2009, ούτε το 2011, ούτε το 2012, ούτε το 2015 υπήρξε κανονικότητα και ομαλή θεσμική λειτουργία (μονάχα επίφαση των προηγούμενων). Από το 2007, κυρίες και κύριοι, συμπολίτες μου, έχουμε να δούμε κυβέρνηση να ολοκληρώνει θητεία. Απο το 2007.

Είναι φανερό πως οδεύουμε είτε σε ένα νέο κύκλο αποσταθεροποίησης είτε σε μια ακόμη ανώμαλη θεσμικά πολιτική εξέλιξη ή μετάβαση (ίσως η απομάκρυνση της πιθανότητας εκλογών να συνέβαλε προς αυτή την κατεύθυνση).


Ας θυμηθούμε ορισμένα πράγματα -κατ' ουσίαν τα άπλυτά μας ως πολιτικής κοινωνίας- που γράφονταν τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 2013:

Μας διανοίγεται έτσι μια σειρά γεγονότων... η αιφνιδιαστική κήρυξη (με Διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας) της λήξης των εργασιών της Β' Συνόδου της ΙΒ' Βουλευτικής Περιόδου, η προκήρυξη -πρόωρων- εκλογών, η αναθεώρηση του ελλείμματος και η υπογραφή της δανειακής σύμβασης από την νεοεκλεγμένη κυβέρνηση Παπανδρέου, η πυρπόληση της συναγωγής των Χανίων και οι βανδαλισμοί σε εβραϊκά νεκροταφεία και συναγωγές, η προαναγγελία διεξαγωγής δημοψηφίσματος (μέσω θυελλωδών αντιδράσεων τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας), η αποπομπή Παπανδρέου και η σύσταση κυβέρνησης συνεργασίας υπό τον Λουκά Παπαδήμο δίχως τη διενέργεια εθνικών εκλογών... (σε αυτό το χρονικό σημείο έχουμε ουσιαστικά μεταβίβαση εξουσιών -όχι μονάχα στην Ελλάδα- από τη νομοθετική προς την εκτελεστική εξουσία, η οποία αποκτά υπερεξουσίες) επίσης σε ολόκληρη αυτή την περίοδο η Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία ως τέτοια, δέχεται ξεκάθαρες και ρητές «ρατσιστικές» επιθέσεις από το εξωτερικό, οι οποίες ενισχύονται και από το εσωτερικό της χώρας (ο «ρατσισμός» έδρασε παράλληλα με αισθήματα ενοχοποίησης και αυτοϋποτίμησης).

Κάπως έτσι, χονδρικά, φτάνουμε στις εκλογές του 2012 και την περίοδο της πρωθυπουργίας Σαμαρά και της συγκυβέρνησης Βενιζέλου... Από εδώ και πέρα είναι νωπά τα επισυμβαίνοντα [έγραφα το 2013]. Η περίοδος αυτή της πρωθυπουργίας Σαμαρά και συγκυβέρνησης Βενιζέλου χαρακτηρίζεται από την απώλεια, εκ μέρους του πολιτικού συστήματος -και πρωτίστως της κυβέρνησης- του ελέγχου των δρώντων υποκειμένων εντός του κράτους και τη μετακίνηση των αντιπαραθέσεων σε οριακά σημεία (και δεν αναφέρομαι μονάχα στην πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στην οικία του Γερμανού πρέσβη στο Χαλάνδρι και στο πλέγμα τρομοκράτος-παρακράτος-μυστικές υπηρεσίες, αλλά και στις θεωρίες περί «συνταγματικών τόξων» και «δύο άκρων» -οι οποίες, οι ίδιες μετακινούν τις αντιπαραθέσεις σε οριακά σημεία-, τη δολοφονία Φύσσα από μέλος της Χ.Α, τις απαγγελίες κατηγοριών σε βουλευτές -μέλη της Χ.Α-, τη δολοφονία των μελών της Χ.Α, Φουντούλη και Καπελώνη και την ανάληψη ευθύνης από την τρομοκρατική οργάνωση «Μαχόμενες Επαναστατικές Λαϊκές Ομάδες» κ.λπ)... Όλα αυτά ενώ η Ελλάδα έχει από τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας σε πλανητική κλίμακα και απίστευτη, πρωτάκουστη μείωση 25% στο Α.Ε.Π της.

Εάν βρείτε παρόμοιες καταστάσεις, με όσα περιγράφονται στις προηγούμενες δύο παραγράφους, να έχουν συμβεί τη τελευταία δεκαετία στο εσωτερικό πολιτικό τοπίο, για παράδειγμα, της Πορτογαλίας ή της Ιρλανδίας, ενημερώστε με...

Μετά ακολούθησε η μη ολοκλήρωση της θητείας και εκείνης της κυβέρνησης (Σαμαρά) όπως συνέβη νωρίτερα και με την κυβέρνηση Παπανδρέου (ο μόνος πολιτικός που είχε συμμετάσχει σε όλες τις κυβερνήσεις από το 2009 μέχρι εκείνο το σημείο ήταν ο Βενιζέλος).

Επανερχόμενοι στο σήμερα πρέπει να θέσουμε δύο ερωτήματα. Πρώτον, γιατί συνέβαιναν αυτά στην Ελλάδα και όχι αλλού; Και δεύτερον, τι ειχε προηγηθεί όλων αυτών; Επιστρέφουμε σε όσα έγραφα το 2013:

Μας διανοίγεται έτσι μια σειρά γεγονότων... Οι εσωκομματικές εκλογές στο Πα.Σο.Κ και στη Ν.Δ και η εκλογή των Κώστα Σημίτη και Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία των κομμάτων τους αντίστοιχα, η κρίση των Ιμίων, η υπόθεση Οτζαλάν, το χρηματιστηριακό κραχ του 1999, η ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του €υρώ (με τον γνωστό τρόπο), η ανάληψη και διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004, το Κυπριακό (σχέδιο Ανάν και η απόρριψη του)... η οικονομική απογραφή, η αλλαγή ηγεσίας στο Πα.Σο.K, οι υποθέσεις της Μονής Βατοπεδίου, των δομημένων ομολόγων, Ζαχόπουλου και της απαγωγής Πακιστανών, η υπόθεση των υποκλοπών και της παρακολούθησης του τότε Πρωθυπουργού, οι μεγάλες πυρκαγιές του 2007 στις οποίες έχασαν τη ζωή τους από 63 ώς 84 άνθρωποι (και οι οποίες εμπεριείχαν υψηλό συμβολισμό σε κοινωνικό και εθνικό επίπεδο), το σκάνδαλο της Siemens (η οποία Siemens χρημάτιζε πολιτικούς σε διάφορες χώρες), η δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό στα Εξάρχεια τον Δεκέμβριο του 2008 και τα μετέπειτα γεγονότα, οι πυρκαγιές στην Αθήνα το 2009 (όπου κάηκαν συνολικά 210.000 στρέμματα) [και επιστρέφουμε φυσικά στην... αιφνιδιαστική κήρυξη (με Διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας) της λήξης των εργασιών της Β' Συνόδου της ΙΒ' Βουλευτικής Περιόδου, η προκήρυξη -πρόωρων- εκλογών]

Σήμερα αναρωτιέμαι πόσα ακόμη είχα ξεχάσει: νόμος περί ευθύνης υπουργών, C4I κ.λπ. Όλα τα προηγούμενα μέχρι το 2012. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Αμυντικά σχέδια της χώρας σε ιδιωτική οικία!, υπόθεση Φαλτσιάνι, δηλαδή λίστα Λαγκάρντ κ.λπ. Αλήθεια, τη δολοφονία του Kώστα Τσαλικίδη την θυμάται κανείς; Οχετός. Nα τονίσω πως στα προηγούμενα δεν ανέφερα τις εκλογές του 2000.

Να βγουν και να πουν τι συμβαίνει στη χώρα εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Και να αφήσουν τα κόλπα, που κατά τα λοιπά προφανώς συμφέρουν αρκετούς, προσπαθώντας να τα φορτώσουν ο ένας στον άλλον, να πολώσουν και, όλοι μαζί, είτε να μετακυλίσουν ευθύνες «στο λαό» (αυτό κάνουν εδώ και αρκετά χρόνια) οδηγώντας πιθανώς σε ένα καθεστώς πολιτικής φίμωσης, είτε να θυσιάσουν κανέναν δικό τους προκειμένου να διασωθούν (για τη θυσιαστική λειτουργία διάβαζε παρακάτω). Η πόλωση αποτελεί σανίδα σωτηρίας.

Το 2015 έγραφα για επιστροφή στο 2007 στην οποία μας επανέφεραν συμβολικά οι πυρκαγιές. Μίλαγα για μια συμβολική επαναφορά στην απαρχή του κύκλου εσωτερικής κατάρρευσης ή/και αποσταθεροποίησης, ο οποίος ξεκίνησε πριν από την είσοδο της χώρας στο Δ.Ν.Τ και στον «ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης». Μίλαγα για μια μιά χώρα που οκτώ χρόνια μετά από τις πυρκαγιές του 2007, ήταν μια χώρα πιο φτωχή υλικά, ηθικά και πνευματικά, πιο γερασμένη, καθημαγμένη, με την νέα γενιά να μεταναστεύει, τεράστια ανεργία και ακόμα μεγαλύτερη υπογεννητικότητα. Θα χρειαστεί άραγε το καλοκαίρι του 2017, που ξεκινά σε λίγες ημέρες, να ξαναγράψω για επιστροφή στο 2007; Ή μήπως για επιστροφή στο 1999 και το 1996;

Αφού πρώτα τονίσω πως η απόπειρα κατά του Παπαδήμου, αν και φαινομενικά αποτυχήμενη -μιας και ο άνθρωπος είναι καλά- φανερώνει αναβάθμιση (επαναλαμβάνω αναβάθμιση, επιχειρησιακή, στόχου κ.λπ), θα επισημάνω πως η υπερβολική προσωποποίηση και η αποκλειστική εστίαση στο πρόσωπο αποτελεί μια μη πολιτική στάση που μάλλον συσκοτίζει και δημιουργεί θολούρα, παρά διαύγεια (κάτι που συνήθως συμφέρει ή σχετίζεται με τρόμο-, πάρα-, βαθέα-, μυστικά- ή/και άλλα συστήματα/κράτη).

Ολοκληρώνω με το 2015:

Το πολιτικό σύστημα πολλοί το υποτιμούν αλλά είναι αισθητήρας και δείκτης της εσωτερικής κατάστασης και πορείας της χώρας. Από το 2007 έχουμε να δούμε κυβέρνηση να ολοκληρώνει θητεία (αποτέλεσμα, μέχρι ενός σημείου, και της συσσώρευσης σκανδάλων και της μη κάθαρσης της περιόδου 1999-2007). Όλα τα γεγονότα που περιγράφονται φανερώνουν την ενοχή, την ανευθυνότητα και την ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος και των φυσικών του εκπροσώπων. Είναι ζωτική ανάγκη για το πολιτικό σύστημα συνεχώς και κατ' εξακολούθηση να αποκρύπτει και να μετακυλίει τις ευθύνες και τις ήττες του στους πολίτες προκειμένου να τους παγιδεύει και να τους καταστήσει συνένοχους.

Η πλήρης ανεπάρκεια και ανικανότητα θωράκισης και σταθεροποίησης της χώρας δεν ξαφνιάζει. Όταν δεν αναπτύσσεις μια συνεκτική εσωτερική δομή και ένα ισχυρό θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας, όταν το εσωτερικό σου γίνεται ατροφικό, χάνει την συνοχή του και οδηγείται σε μαρασμό, όταν δεν ελέγχεις στο ελάχιστο το -άμεσο περιφερειακό- περιβάλλον σου παρεμβαίνοντας σε αυτό, καταλήγεις να σε διαπερνούν ροές -σαν σουρωτήρι- και να σε ελέγχουν εξωθεσμικοί και εξωσυστημικοί παράγοντες που μπορούν να σε αποσταθεροποιήσουν ανά πάσα στιγμή (μάλλον οι μόνοι σταθεροί άξονες του κράτους όλα αυτά τα χρόνια είναι το Πυροσβεστικό και το Λιμενικό Σώμα). Με απλά λόγια γίνεσαι έρμαιο και ανοχύρωτη χώρα.

Η Ελλάδα είναι μια ανοχύρωτη χώρα πολύ πριν από το 2010. Η Ήττα, πολυδιάστατη και πολυεπίπεδη, είχε προαναγγελθεί. Οι τυφλοί βλέπουν μονάχα την οικονομική της διάσταση. Η Ήττα, όμως, είναι συνολική και ολοκληρωτική
18 Ιουλ 2015

Αποσπάσματα και Ενθυμήσεις

[-] ''Υπήρξαν άραγε συμπεράσματα από όλα τα προηγούμενα; Αναπτύχθηκε κάποιος ευρύτερος προβληματισμός; Η «ελληνική διανόηση» με τι ασχολήθηκε; Τα πολιτικά κόμματα; Τι διδαχθήκατε, τι διδαχθήκαμε από όλα αυτά; Να σας πω: «Πρώτη φορά αριστερά», «πάση θυσία στο €uro», «δραχμοσυμμορίτες», «ραντεβού στα γουναράδικα», «προδοσίες». Δείγματα όλα μιας κοινωνίας που έχει χάσει κάθε προσανατολισμό, συνοχή και ένστικτο αυτοσυντήρησης, που παραληρεί κατακερματισμένη τρώγοντας τις σάρκες της, ευρισκόμενη μεταξύ συνθηκών αναρχίας, κατάρρευσης και αποκτήνωσης. Με έναν λαό ο οποίος αφέθηκε γυμνός, δίχως καμία θεσμική προστασία και επάρκεια, ο οποίος ζει σε συνθήκες πλύσης εγκεφάλου, μαζικής προπαγάνδας, ασύμμετρου και ψυχολογικού πολέμου: έξωεθνικοί, εξωθεσμικοί, μηντιακοί εκβιασμοί και απειλές έσωθεν, έξωθεν και άνωθεν, κοινωνικό-οικονομικός πόλεμος με μοχλό την φορολαίλαπα, τεχνητοί διπολισμοί και αλλοίωση ταυτοτήτων, λυσσαλέος πολιτισμικός πόλεμος (ο οποίος ενδύεται διάφορες ιδεολογικές προβιές), χειραγωγήσεις και υφαρπαγές ψήφου υπό καταστάσεις πνιγμού ρευστότητας και δημιουργίας τεχνητού πανικού, εσωτερική υπονόμευση, περιφερειακοί πόλεμοι και εθνοκρατικές καταρρεύσεις, μεταναστευτικές και προσφυγικές εισροές με παράλληλες εκροές νέων ανθρώπων και κεφαλαίων, κατηγορίες πως «μαζί τα έφαγε», πως είναι «μικροαστός» και «κοπρολαός», πως δεν είναι αρκετά «ευρωπαίος». Και όλα τα προηγούμενα δίχως να αναφερθώ στον έξωθεν ρατσισμό -κυρίως- του 2010 ή σε έναν υφέρπον, σε ορισμένες περιπτώσεις, λούμπεν και περιθωριακό -θέλω να- πιστεύω, μισελληνισμό, ο οποίος κατοικοεδρεύει και ανθεί σε πεπαλαιωμένους σάπιους αποικιοκρατικούς κύκλους, που προσπαθούν να μας μεταβάλλουν σε μετανεωτερικούς επαρχιώτες δουλοπάροικους υπο-ευρωπαϊκής στάθμης'' 18 Ιουλ 2015 - Επιστροφή στο 2007. Στην απαρχή του κύκλου εσωτερικής κατάρρευσης.

Τα επόμενα θα μπορούσαν να ενταχθούν οργανικά σε ένα μεγαλύτερο κείμενο, αλλά δεν έχω το χρόνο για κάτι τέτοιο. Όλα τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι δύο και πλέον ετών. Διαβάστε, σκεφτείτε, προβληματιστείτε:

[-] ''Η διαχείριση της περιόδου 2010-2015 θα ήταν πολύ διαφορετική εάν είχε προχωρήσει η διαλεύκανση της υπόθεσης Siemens-Χριστοφοράκου, η υπόθεση του χρηματιστηρίου και πολλών άλλων, από το 2000 και ύστερα. Η ατιμωρησία διόγκωσε τη διαφθορά (η οποία δεν υπάρχει μονάχα στο εσωτερικό αλλά και μεταξύ των κρατών) και μπλόκαρε το πολιτικό σύστημα οδηγώντας τα κόμματα να ελέγχονται από εξωεθνικούς και εξωθεσμικούς παράγοντες. Τέτοια κόμματα και πολιτικά συστήματα ούτε να προστατεύσουν -και να διορθώσουν τα κακώς κείμενα σε- μια κοινωνία μπορούν, ούτε να διαπραγματευτούν από ηθική θέση ισχύος προβάλλοντας ηθικό πλεονέκτημα. Αυτά είναι τα ουσιώδη στα οποία κρίνονται πορείες και όχι οι τιμωρητικές αριθμομετρίες και «εκσυγχρονιστικές» θεολογίες των ΤεχνοΗθικοΟικονομιστών που επιδιώκουν να νομιμοποιηθούν κατόπιν εορτής'' 12 Ιουλ 2015 - Μπλοκάρισμα και διαχείριση

[-] ''Η περίοδος από το 2007 έως σήμερα συνοδεύεται από συνεχείς πολιτικές ήττες... Ουδείς εκ των τελευταίων τριών εκλεγμένων πρωθυπουργών έχει καταφέρει να ολοκληρώσει την θητεία του. Μετά τους Καραμανλή, Παπανδρέου και Σαμαρά, ο Τσίπρας αργά ή γρήγορα θα έχει την ίδια τύχη... Από το 2007 έχουν διεξαχθεί τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις και έχουν σχηματιστεί πέντε κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης Παπαδήμου (μάλιστα ο κύριος Martin Schulz, ο οποίος μιλάει πολύ, μας πρότεινε κυβέρνηση τεχνοκρατών. Ας του πει κάποιος να σωπάσει επιτέλους). Το πολιτικό σύστημα συνεχώς και κατ' εξακολούθηση μετακυλίει τις ευθύνες και τις ήττες του στους πολίτες προκειμένου να τους καταστήσει συνένοχους. Το δημοψήφισμα αποτελεί μια ακόμη ήττα... Η δυσμορφία και χρεωκοπία του κράτους καθώς και η αλλοίωση και ο εκφυλισμός του πολιτεύματος από το μεταπολιτευτικό σύστημα είναι γνωστές, τις ζούμε. Η κατάρρευση του κομματικού συστήματος θα συμπαρασύρει και το ίδιο πολίτευμα. Η Ελλάδα είναι μια μπλοκαρισμένη δημοκρατία. Τα κόμματα έχουν αποτύχει ως θεσμοί αντιπροσώπευσης και κοινωνικής ενσωμάτωσης, γι' αυτό χρησιμοποιούν διπολικά σχήματα προκειμένου να ενσωματώνουν, δηλαδή να εγκλωβίζουν και να αλέθουν, κοινωνικές δυνάμεις και να (επανα)νομιμοποιηθούν... Αύριο οι πολίτες δεν αποφασίζουν για τίποτα. Αύριο οι πολίτες συναινούν, επικυρώνουν, νομιμοποιούν αποφάσεις που έχουν πάρει, θα πάρουν ή σκοπεύουν να πάρουν, άλλοι γι' αυτούς'' 4 Ιουλ 2015 - Το δημοψήφισμα ως ήττα. [Δεν έλαβα μέρος, δε συμμετείχα, στο δημοψήφισμα γιατί το θεώρησα απάτη].

[-] ''Ο Φασουλής και ο Περικλέτος θα «ανταγωνιστούν» για το ποιος θα είναι ο -κύριος- διαχειριστής του εκφυλισμένου, εκπτωχευμένου και γεμάτου μπαλώματα πολιτικού τοπίου κουρελού-ζόμπι που βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης. Η διαδικασία, διάσπαση -του ιδίου-, ανακύκλωση -του ιδίου-, ξέπλυμα, αθώωση -του ιδίου- και επανανομιμοποίηση (μετά από την πλήρη ηθική και πολιτική απονομιμοποίηση) -του ιδίου-, συνεχίζεται. Το πολιτικό κεφάλαιο όμως εξαντλήθηκε -εκφυλιζόμενο και ανακυκλούμενο- και δεν διαθέτει εφεδρείες. Η απονομιμοποίηση είναι τεράστια σε έκταση και βάθος και το χαώδες κενό αντιπροσώπευσης θα διευρυνθεί περαιτέρω. Ως πότε θα αντέχουν τα τσιρότα και τα μπαλώματα;'' 20 Αυγ 2015 - Τέσσερις επίκαιροι σχολιασμοί.

[-] ''Η Ελλάδα χρειάζεται -ήδη από το 2010- έναν τρόπο όχι σύνθεσης, ανακύκλωσης και ξεπλύματος αλλά υπέρβασης και κάθαρσης της κόπρου της μεταπολίτευσης. Το υψηλό επίπεδο απονομιμοποίησης των κομμάτων και των εκφραστών τους ωθεί στην προσπάθεια εφεύρεσης νέων τρόπων πολιτικής επανανομιμοποίησης και ηθικής επανακεφαλαιοποίησης τους, που αποσκοπούν στην απόκρυψη των ευθυνών, των ενοχών και της συντριβής τους. Η δίκη τους συντριβή γίνεται συντριβή της χώρας.

Ένας ακόμα τρόπος νομιμοποίησης είναι η θυσία. Οι ένοχες «πολιτικές» ομάδες συγκαλύπτουν τις ευθύνες και τις ένοχες τους προσφέροντας στον διαδικτυακό, εικονικό και υπαρκτό όχλο σφάγια και κεφαλές επί πίνακι. Η θυσιαστική τελετουργία είναι ένας τρόπος επανανομιμοποίησης, διατήρησης και ξεπλύματος των εσωτερικών διεφθαρμένων ιεραρχικών τους δομών και των ανήθικων σχέσεων τους. Πρωτοαρχαϊκές και νεομεσαιωνικές συμπεριφορές, εκτός πολιτικής σφαίρας, που χαρακτηρίζουν παραπολιτικές γιάφκες και μαφίες του υποκόσμου, όχι δημοκρατικές διαδικασίες κάθαρσης και δικαίου. Προσφέροντας βορά στα θηρία του μηντιακού και διαδικτυακού Κολοσσαίου, κάποιους δικούς τους, επιδιώκουν την αθώωση και επανανομιμοποίηση τους με την παράλληλη ικανοποίηση των κατώτερων ενστίκτων των οπαδών τους. Μέσω της προσωποποίησης και του εξανδραποδισμού επιδιώκουν τη συγκάλυψη των ενοχών και των ευθυνών τους. Προπολιτικές καταστάσεις, οχετολογίας, θανατολαγνείας και σκοταδισμού.

Μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα ηθικής αποκτήνωσης και οχλαγωγίας, μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον εκβιασμών, απειλών και ελλιπούς αντιπροσώπευσης, δίχως κυβέρνηση και δίχως αντιπολίτευση, πορευόμαστε. Έγινε η ανοχή στη σαπίλα, η ηθική εξαχρείωση και ο εκβαρβαρισμός συνήθεια μας. Η πολιτιστική και υλική υποβάθμιση και η μορφωτική και ηθικοπνευματική εκπτώχευση συνοδεύεται από τον εκφυλισμό και τη συρρίκνωση της πολιτικής σε μια ψήφο, ακόμα χειρότερα, σε ένα... Ναι και Όχι (Ναι μεν αλλά). Αυτός είναι ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας'' 20 Ιουλ 2015 - Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας.

25 Μαΐου 2017

25 Μαΐ 2017.


I
Οι ριζοσπάστες φιλελεύθεροι ευρωσεκιουλαριστές έχουν πείσει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες ότι ο χριστιανισμός αποτελούσε εμπόδιο στον ουμανισμό και τη φιλελεύθερη κοινωνία και πως ο φιλελευθερισμός αποτελεί την ουσία του δυτικού πολιτισμού. Όμως είναι ο φιλελευθερισμός που γίνεται μετα-δυτικός και μετα-ανθρώπινος και όχι ο «δυτικός πολιτισμός». Τα πράγματα αυτά ούτε με το Βατικανό και το Μέιφλαουερ έχουν σχέση, ούτε με το γεωγραφικό και ιστορικό τόξο που ξεκινά από τη Βαρσοβία και μέσω Ρώμης καταλήγει στη Μαδρίτη (εκτός αν όλα τα προηγούμενα είναι ανατολή). Και τι δουλειά έχει ο αριστοτέλης με αυτόν τον μετα-ανθρώπινο υπερ-φιλελευθερισμό;

Δεν επέβαλε ο «δυτικός πολιτισμός» απο-εθνικοποίηση και απο-θρησκειοποίηση στον εαυτό του, άλλα ο φιλελεύθερος σεκιουλαρισμός (secular liberalism) με τα κοινωνικά και ιδεολογικά του παρακλάδια. Ούτε η «Ευρώπη» έφτασε στο 7% του παγκοσμίου πληθυσμού από το 25%, εντός 100 ετών, μέσω του «δυτικού πολιτισμού». Μέσω του φιλελευθερισμού, και πιο συγκεκριμένα μέσω του φιλελεύθερου σεκιουλαρισμού, έφτασε [*]. Γιατί μιλούν για «δυτικό φιλελευθερισμό» ταυτίζοντας τον με τον «δυτικό πολιτισμό»; Η ταύτιση φιλελευθερισμού και δυτικού πολιτισμού αποτελεί μια από τις πιο πετυχημένες ιστοριογραφικές και εννοιολογικές αλλοιώσεις της σημερινής εποχής. Ο φιλελευθερισμός, συγκεκριμένα ο φιλελεύθερος σεκιουλαρισμός, δεν αποτελεί ουσία της ευρωπαϊκής ηπείρου και του λεγόμένου «δυτικού πολιτισμού» (τον οποίον προσπαθεί να ορίσει με δικό του τρόπο και να φέρει στα μέτρα του) αλλά αίτιο κατάρρευσης του.

Επισημάνσεις
[*] Ούτε μέσω του δυτικού πολιτισμού, από δεύτερη πληθυσμιακά ήπειρος στον πλανήτη, η ευρωπαϊκή ήπειρος βρέθηκε για πρώτη φορά στη τρίτη θέση (την ξεπέρασε η Αφρική πριν από δύο δεκαετίες) και μέχρι το 2030-2040 αναμένεται να βρεθεί στη τέταρτη (θα την ξεπεράσει η Λατινική Αμερική), για πρώτη φορά στην καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία. Τα προηγούμενα αποτελούν προϊόντα του φιλελεύθερου σεκιουλαρισμού, ουσιαστικά μιας πολιτικής θρησκείας, και οχι κάποιου «δυτικού πολιτισμού» (όπως τον έχουνε κόψει και ράψει στα μέτρα τους -από απόψεως ιστορίας των ιδεών και κοινωνικής ιστορίας-, διάφοροι φιλελεύθεροι).

[-] Είναι αστείο αυτό που συμβαίνει, βλέποντας το μακροϊστορικά. Πριν από περίπου έναν αιώνα ουσιαστικά εκδιώχθηκε ο χριστιανισμός από την ευρωπαϊκή ήπειρο. Και αφού πρώτα εκδίωξαν τον χριστιανισμό, τώρα έρχονται και εισάγουν μουσουλμανισμό (αλλά του λένε, ξέρεις, όλα κι όλα, σε θέλω decafeine musulmán). Φυσικά ο χριστιανισμός δεν έπαθε τίποτα. Όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε, αλλα επεκτάθηκε, άνθισε και μεγεθύνθηκε στον υπόλοιπο πλανήτη. Άλλοι έχουν πρόβλημα.

[-] Περί το 1900, το 80% περίπου των Χριστιανών ζούσαν στην Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική. Σήμερα ζει περίπου 30% (και το ποσοστό αυτό οφείλεται κυρίως στο τόξο που προανέφερα και στη βόρεια Αμερική). Το 1900, στις δέκα πρώτες χριστιανικές χώρες, οι οκτώ ήταν ευρωπαϊκές και δύο αμερικανικές (Η.Π.Α, Βραζιλία). Έναν αιώνα μετά, στις δέκα πρώτες χριστιανικές χώρες μόλις δύο είναι ευρωπαϊκές (Ρωσσία και Γερμανία), εάν υποθέσουμε πως και αυτές είναι ή παραμένουν χριστιανικές. Ο εξω-ευρωπαϊκός χριστιανισμός πάντως μια χαρά είναι. Ας το ξαναπούμε, άλλοι έχουν πρόβλημα.

[-] Τέλος, η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη, πολύ ορθά χαρακτηρίστηκε ως secular liberal fantasy. Η ρίζα εξελιξεων και πραγμάτων είναι ο φιλελεύθερος σεκιουλαρισμός και όχι ο «δυτικός πολιτισμός» (τον οποίον προσπαθεί να εργαλειοποιήσει, να οικειοποιηθεί και να χρησιμοποιήσει σαν προβιά ο πρώτος για να κάνει τα κόλπα του).


II
Ο Τράμπ φαίνεται να επιδιώκει την επαναφορά και εμβαθύνση μιας στρατηγικής που ξεκίνησε επί Μπούς του νεώτερου (ή του βλάξ).

Η εκκίνηση αυτής της στρατηγικής μπορεί να τοποθετηθεί στη λεγόμένη «Επανάσταση των Κέδρων» (μια ακόμη επανάσταση) που οδήγησε στην απόσυρση των συριακών στρατευμάτων από τον Λίβανο στις 30 Απριλίου του 2005. Το επόμενο έτος ξεκινά ο πόλεμος του Λιβάνου (2006 Israel-Hezbollah War ή July War).

Οι επιδιώξεις αυτής στρατηγικής -τακτικό μέρος της οποίας ήταν ουσιαστικά ο προαναφερθής πόλεμος- είχαν ως εξής: αποδυνάμωση ή ξεδόντιασμα των δυνάμεων της Χεζμπολά στο Λίβανο [απέτυχε], απομόνωση του καθεστώτος Άσσαντ (αφού θα είχαν αλλάξει οι συσχετισμοί στον Λίβανο) και πτώση του [απέτυχε και δεν απέτυχε. Διαλύθηκε πάντως μια ολόκληρη χώρα], μετά «επίλυση του Παλαιστινιακού» [έπεται], και τέλος, ολοκληρωτική απομόνωση του Ιράν στην περιοχή (προκειμένου μέσω εξωτερικής πίεσης, περικύκλωσης από Ιράκ και Αφγανιστάν και εσωτερικής αποσταθεροποίησης, να υπάρξει αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν) [έπεται].

Τα προηγούμενα τα έχω αναλύσει σε παλαιότερο σημείωμα με τίτλο Στοιχεία περί Μέσης Ανατολής από το 2005 και ύστερα (to "put things in perspective"). Όπως έγραφα σε εκείνο το σημείωμα, σχετικά με όσα αναφέρω στην προηγούμενη παράγραφο:

Όλα αυτά φυσικά οι Ιράνοι -οι οποίοι δεν είναι ούτε Άραβες ούτε Τούρκοι σουνίτες- τα γνώριζαν, και όχι μόνο δεν επέτρεψαν να συμβούν, αλλά τα ανέστρεψαν και τα γύρισαν μπούμερανγκ κιόλας. Έβαλαν φρένο στο Λίβανο, μπήκαν για τα καλά στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, επέκτειναν την επιρροή τους στον Κόλπο και το νότιο Ιράκ, ενώ προσπάθησαν να ασκήσουν επιρροή και στην Ιορδανία.

Σήμερα, ο Τράμπ φαίνεται να χρησιμοποιεί το κουρδικό στη Συρία, ως προς το συγκεκριμένο ζητημα, σαν μοχλό άσκησης πίεσης της Τουρκίας προκειμένου η τελευταία να αποδεχτεί τις πολιτικές των Η.Π.Α στη Συρία και να συμμετάσχει σε έναν συνασπισμό εναντίον του Ιράν, ο οποίος έχει ως περιφερειακό του πυρήνα τον άξονα Σαουδικής Αραβίας - Ισράηλ.

Μα η Τουρκία ήταν μέρος της προηγούμενης ομπρέλας των Η.Π.Α εναντίον του άξονα Χεζμπολά, Συρίας, Ιράν. Πως βρέθηκε λοιπόν η Τουρκία στην Αστάνα μαζί με το Ιράν και τη Ρωσσια;

Έγραφα στις παλαιότερα, αναφερόμενος στο 2013:

Σε αυτό το χρονικό σημειο το περιφερειακό σύστημα-στρατόπεδο Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, Κατάρ (στο βάθος Ισραηλ, Αίγυπτος) υπό τη μεγάλη ομπρελα των Η.Π.Α (στο βάθος Βρετανία, Γαλλία) με τις όποίες διαφορές, αντιθέσεις και από/επανα-συνδέσεις στο εσωτερικό του (π.χ η Αίγυπτος έρχεται πιο κοντά σε Τουρκία και Κατάρ αλλά η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ ανησυχούν για την εξέλιξη στην Αίγυπτο, παρ' ό,τι ακόμη και η Αίγυπτος του Μόρσι δεν αποτελεί «υπαρξιακό έχθρο» επιπέδου Ιράν), σε αυτο το χρονικό σημείο λοιπόν η περιφερειακή αυτή σύμπραξη φαίνεται να βρίσκεται σε θέση ισχύος έναντι του άξονα-στρατοπέδου Ιράν, Δαμασκού και Χεζμπολάχ (Hizballah). Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλα βαίνουν καλώς. Μετά αλλάζουν τα πάντα... Η Τουρκία, από κάποια στιγμή και ύστερα, συνειδητοποίησε, ένιωσε πολύ έντονα στο πετσί της, πως δεν τη συνέφερε να είναι το κύριο μέτωπο και ο βασικός τοπικός παράγοντας της αντιπαράθεσης μιας περιφερειακής συμμαχίας, η οποία αντιτίθετο στον άξονα Μόσχας, Τεχεράνης, Δαμασκού (πόσο μάλλον όταν έχει το κουρδικό στον κόρφο της). Η Τουρκία πιέστηκε πολύ και εσωτερικά και εξωτερικά δίχως να έχει ουσιαστικό όφελος, το αντίθετο μάλιστα. Περικυκλωμένη γεωγραφικά, υπέστει -και εσωτερίκευσε- όλα τα αρνητικά, τις απώλειες, τα βάρη και τις επιπτώσεις αυτής της αντιπαράθεσης.

Κάπως έτσι, και με διάφορα ακόμη που προηγήθηκαν, η Τουρκία βρέθηκε στην Αστάνα με το Ιράν και τη Ρωσσία. Σε αυτή την εξέλιξη συνέβαλε και η διστακτικότητα της προηγούμενης αμερικανικής διοίκησης να εμπλακεί δυναμικά και άμεσα στη Συριά (οι περίφημες κόκκινες γραμμές του Ομπάμα που ξεθώριασαν).

Οι Αμερικανοί θέλουν να ξεκολλήσουν τους Τούρκους από τους Ρώσσους και τους Ιράνους. Ωστόσο τα πράγματα δεν είναι απλά γιατί οι Ιράνοι -και οι Ρώσσοι, αλλά ας μείνουμε στους Ιρανούς- μπορούν να αποσταθεροποιήσουν τη Τουρκία με πολλαπλούς τρόπους (πολιτικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς). Η Συρία και το Ιράν έχουν κατά καιρούς στηρίξει -το Ιράν ακόμη και στρατωτικά- το PKK όπως και η Τουρκία έχει αποσταθεροποιήση τη Συρία και πιέσει το Ιράκ. Το Ιράν και αυτή την περίοδο στηρίζει το PKK (Απορώ με ορισμένους «ατλαντικούς» Έλληνες που είναι και εναντίον του Ιράν και εναντίον της Τουρκίας ταυτόχρονα. Κοροϊδεύουν τον κόσμο).

Δεν είναι εύκολο πράγμα να συνορεύεις με το Ιράν. Το Ιράν δεν ούτε Βουλγαρία, ούτε Ιράκ, ούτε Συρία (ούτε φυσικά π.Γ.Δ.Μ, Αλβανία, Γεωργία ή Αρμενία). Το Ιράν είναι πολύτιμο για την Ελλάδα (και σε αυτό το σημείο δεν συμπίπτουν τα συμφέροντα της Ελλάδας και του Ισραήλ).

Οι Η.Π.Α αποσκοπούν στην αποκοπή-αποσύνδεση του PYD από το PKK (!!!;;;) και θεωρούν πως το συμφέρον τους εξυπηρετείται καλύτερα από την σταδιακή ανάπτυξη στη Συρία μια σχέσης που θα προσομοιάζει στη σχέση Άγκυρας - Περιφερειακής Κυβέρνησης Κουρδιστάν στο Ιράκ (KRG). Δηλαδή στη μεταβολή της λεγόμένης Rojava σε νέο-συριακό KRG. Οι Τούρκοι, και φοβούνται και δεν πείθονται για τις προθέσεις των Αμερικανών. Αλλά οι Αμερικανοί τους απαντούν: τα ίδια μας λέγατε και για το KRG, την Περιφερειακή Διοίκηση του Κουρδιστάν στο Ιράκ, που τελικά εξελίχθηκε στον καλύτερο σύμμαχο σας.

Οι Αμερικανοί είχαν πιέσει προς την κατεύθυνση οι Κούρδοι να εμπλουτίσουν τα τάγματα τους με αραβικά -και τουρκομανικά- στοιχεία προκειμένου να αποκτήσουν νομιμοποίηση στα μάτια των Αράβων, όχι μόνο σε εδάφη εμφανώς αραβικά, στα οποία κυριαρχεί το SDF και στα οποία δεν έχουν καμία δουλειά οι Κούρδοι, αλλά και για τους Άραβες της υπόλοιπης Συρίας (οι Κούρδοι επίσης ούτε είχαν, ούτε έχουν καμία δουλειά και επαφή με θάλασσα). Το ζήτημα είναι πως, πέρα απ' ό,τι το SDF μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν πλειοψηφικά κουρδικό, έχουν αναπτυχθεί δύο τάσεις στους διαμορφωτές πολιτικής των Η.Π.Α. Η μια είναι αυτή που ισχυρίζεται πως πρέπει να οδηγηθούν στην εγκαθίδρυση ενός φιλοαμερικανικού ομοσπονδιακού συστήματος στη βόρεια Συρία που θα αποτελέσει ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον υπό την ομπρέλα του SDF, και η άλλη ισχυρίζεται πως οι Κούρδοι και το SDF δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουν νομιμοποίηση στα μάτια των Αράβων, και άρα πως πρέπει να ασχοληθούν -ξανά- με το αραβικό στοιχείο, το οποίο άλλωστε είναι και το συντριπτικά πλειοψηφικό στη Συρία (65-75% Άραβες, 9-10% Κούρδοι, 4-5% Τουρκομάνοι, έπονται οι Ασσύριοι κ.λπ). Το ζήτημα είναι πως οι Άραβες, από απόψεως ταυτότητας, δεν ριζοσπαστικοποιούνται προς την ιδεολογική κατεύθυνση που επιζητούν οι Αμερικανοί. Τέλος, πιθανώς οι Αμερικανοί να θεωρούν πως η «πλουραλιστικοποίηση» του SDF θα μπορούσε να οδηγήσει στην αποσύνδεση του PYD από το PKK.

Οι Αμερικανοί εξακολουθούν να θελουν να «κατεβάζουν» τους Τούρκους στα αραβικά εδάφη μέσω των Κούρδων (όπως κατάφεραν στην περίπτωση του Ιρακινού Κουρδιστάν) με δικούς τους όρους, και παράλληλα, να είναι αυτοί (οι Αμερικανοί) που θα εξισορροπούν και θα εποπτεύουν τις σχεσεις και τα συμφέροντα Κούρδων-Τουρκων (Αράβων). Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούν ανά πάσα στιγμή να κρατούν δέσμια την Τουρκία και να «ψαλιδίζουν», να ελέγχουν και να χειραγωγούν τις φιλοδοξίες, την ισχύ, τον προσανατολισμό και την ταυτότητα της Τουρκίας (πάντως όσο περισσότερο οι Η.Π.Α θα αναμοχλεύουν τους Κούρδους, τόσο περισσότερο η Τουρκία θα πέφτει στην αγκαλιά του Ιράν. Κάτι που τρελαίνει το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία - οι δύο αυτές χώρες συνεχώς και σταθερά ευθυγραμμίζονται, όσο και αν κάτι τέτοιο υποβαθμίζεται στα πλαίσια προσπαθειών ιδεολογικοποίησης των πολιτικών εξελίξεων για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης). Λεπτές ισορροπίες αυτές, που έχουν τα όρια τους.

Αν δούμε το ζήτημα μόνον στη συριακή κρατική του διάσταση (και όχι στην υπερ-κρατική κουρδική του), οι Αμερικανοί επιδιώκουν να πράξουν με τους Κούρδους σήμερα, ό,τι έπραξαν παλαιότερα οι Γάλλοι με τους Αλαουίτες (εν πολλοίς διαπράττουν το ίδιο σφάλμα). Ακόμη και αν το κατάφερναν μέσω του πλουραλισμού, της ανοιχτότητας κ.λπ των Κούρδων του SDF στη Συρία, αν όχι σε λίγα χρόνια τότε σε λίγες δεκαετίες θα είχαμε αραβοσουνιτική ριζοσπαστικοποίηση εναντίον των Κούρδων, όπως συμβαίνει σήμερα εναντίον των Αλαουίτων (όσο «ανεκτικοί» κι αν ήταν οι Κούρδοι του SDF). Μετά τον κεμαλισμό και τον μπααθισμό, ο εκκοσμικευτικός μαρξίζον πλουραλίστικός κοινοτισμός (ή ελευθεριακός σοσιαλισμός στα πλαίσια δημοκρατικού φεντεραλισμού ή όπως αλλιώς θέλετε) των Κούρδων, ο οποίος αποτελεί το τελευταίο κοσμικό καταφύγιο της «δυτικής» ισχύος στη Μέση Ανατολή, θα έχει την ίδια μοίρα σε βάθος χρόνου. Θα καταρρεύσει και αυτός. Δεν μπορεί να οικοδομηθεί νομιμοποίηση στον μουσουλμανικό κόσμο με αυτές τις «δυτικού» τύπου κοσμικιστικές-σεκιουλαριστικές κατασκευές του 20ου αιώνα.

Εάν θέλεις κουρδικό κράτος, θέλεις κουρδικό -είτε έτσι, είτε αλλιώς- κράτος (όποιος νομίζει πως το προηγούμενο αποτελεί κοινό τόπο ας σκεφτεί την προσπάθεια ταύτισης των εννοιών τουρκικό και κεμαλικό). Εάν οι Αμερικανοί δίνουν τη μάχη -δεν το γνωρίζω- για κοσμικά κράτη τύπου 20ου αιώνα στη καρδιά της Μέσης Ανατολής, θα την χάσουν. Ας φροντίσουν πρώτα να διατηρήσουν τον σεκιουραλισμό στις Η.Π.Α και στη Γαλλία (όπου διέρχεται κρίση) τις επόμενες δεκαετίες και ύστερα βλέπουν... Και στο τέλος τέλος, κανείς δεν είναι σίγουρος πως οι Κούρδοι ή ακόμη και το Ισραήλ (το οποίο μιλάει για Ιερουσαλήμ και εβραϊκό -επαναλαμβάνω εβραϊκό- κράτος) θα παραμείνουν στον αιώνα τον άπαντα ευθυγραμμισμένοι με τον φιλελεύθερο σεκιουραλισμό. Οι Κουρδοι μπορεί να μην είναι «εξτρεμιστές» (ορολογία του δημοκρατικού κόμματος είναι αυτή), αλλά ούτε άθεοι είναι, ούτε οπαδοί του Βολταίρου. Σουνίτες είναι οι άνθρωποι. Τέλος, Κούρδοι δεν είναι μονάχα όσοι συμπεριλαμβάνονται στο Kurdistan Communities Union (στην Ελλάδα ουσιαστικα ως Κούρδοι αναφέρονται μονάχα αυτοί).

Ολοκληρώνω με το εξής, που είχα γράψει παλαιότερα και θεωρώ σημαντικό:

Πιο πιθανό είναι το Ισραήλ να «Ιρανοποιηθεί», να γίνει κατ' αντιστοιχία ή κατ' αναλογία ένα εβραϊκό Ιράν (θρησκευτικό κράτος), παρά το Ιράν να γίνει (παλαιά κεμαλική) Τουρκία ή Ισραήλ (των 90s). Κρατήστε το αυτό.

Σημειώσεις-Επισημάνσεις
[-] Εάν οι Αμερικανοί δίνουν αυτή τη μάχη, στην οποία αναφέρθηκα, θα την χάσουν. Ακόμη και αν κερδίσουν περιφερειακούς πολέμους (δύσκολο το βλέπω. Θα πρέπει να έχουν τους πάντες στο πλευρό τους. Το Ιράν δεν είναι Ιράκ). Και δεν θα τη χάσουν στο εξωτερικό της ευρωατλαντικής δομής, αλλά και στο εσωτερικό της. Γιατί ουδείς έχει πάρει είδηση ότι ''γίνεται φανερό πως επίκειται μια μεγάλη κρίση του -λεγόμενου- «κοσμικού πολιτισμού» εντός της ευρύτερης φιλελεύθερης ευρωπαϊκής γεωγραφίας''.

[-] Η Πολωνία αναγνώρισε την Παναγία προστάτιδα και βασίλισσα του πολωνικού έθνους. Αυτό ήρθε κατόπιν την αναγνώρισης του Χριστού ως βασιλία της Πολωνίας. Στην «Ευρώπη» θα έχουμε Kulturkampfs. Θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως δεν υπάρχει μια Ευρώπη.

[-] Βασικά θα υπάρξουν πολλαπλές «secularities» που θα αναμειγνύονται με, ή θα αναδύονται από, «θρησκευτικότητες», ενώ σε αρκετές περιπτώσεις θα χάνονται ή θα θολώνουν τα όρια μεταξύ αυτών των δύο. Secularization -στον ενικό- is the narrative of the West.

[-] Οι Η.Π.Α δεν είναι σε θέση να απομονωσουν και το Ιράν και την Κίνα, να πιέζουν και να έχουν υπό έλεγχο και τη Γερμανία και τη Βραζιλία και τη Ρωσσία, συνεχώς να φέρνουν κοντά την Αίγυπτο με το Ισραήλ και κυρίως τη Σαουδική Αραβία (και να ευθυγραμμίζουν τις μοναρχίες του κόλπου), να κουμαντάρουν και τις Φιλιππίνες και τη Τουρκία ή τις σχέσεις Ρωσσίας - Ιαπωνίας και νότιας Κορεάς - Κίνας κ.α... Οι Η.Π.Α δεν είναι αυτές που ήταν (γι' αυτό και τίποτα από τα προηγούμενα κάποτε δεν ήταν εμφανές, ενώ τώρα είναι) και εάν δεν προσέξουν, θα επιταχυνθεί η πορεία των δύο τελευταίων διοικήσεων. Οι Η.Π.Α δεν μπόρεσαν να διαμορφώσουν και να διατηρήσουν ένα ιεραρχικό σύστημα. Η άνοδος της αναρχίας αποτελεί απόδειξη της αποτυχίας τους (η αναρχία δεν αποτελεί στρατηγική ή σοβαρή στάση, η εξισορρόπηση αποτελεί).

24 Μαΐου 2017

Σχολιασμός με αφορμή -και όχι για- την επικαιρότητα.


Η ευρωατλαντική δομή έχει εισέλθει σε μια περίοδο όπου οι πάλαι ποτέ εύρωστες και ισχυρές λεγόμενες «δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες», έχουν γίνει εύθραστες. Σε αυτή την περίοδο έχουμε εισέλθει αρκετό καιρό, απλά κυριαρχεί μια άρνηση-απώθηση αυτής της κατάστασης-εξέλιξης.

Η εξέλιξη αυτή, δηλαδή η σταδιακή αποσυνάμωση και ευθραστότητα, δε συνέβη επειδή υπήρξε κάποιος ισχυρός αντίπαλος ή εχθρός που κυριάρχησε ή επικράτησε (σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα, οι αντιδράσεις προέρχονται από τους ίδιους τους φιλελεύθερους - που από διεθνιστές ή κοσμοπολίτες μετασχηματίζονται σε εθνοκρατιστές 1), αλλά συνέβη ακριβώς λόγω της αποθέωσης της λεγόμενης Παγκόσμιας Φιλελεύθερης Τάξης, οι φορείς της οποίας, μετά από τη κατάρρευση του διπολικού συστήματος, υπεράσπιζαν, προωθούσαν και εμβάθυναν ένα συγκεκριμένο μοντέλο Παγκοσμιοποίησης (το οποίο ασφαλώς και δεν ήταν άσχετο με τις αντιλήψεις περί επέκτασης σε παγκόσμια κλίμακα των φιλελεύθερων πολιτικών τάξεων ή δημοκρατιών που θα οδηγούσαν σε ένα Τέλος της Ιστορίας).

Σύμφωνα με τη λογική της «φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης», εισερχόμασταν σε μια μετα-εθνική εποχή όπου η μετανάστευση, ως καθοριστικό στοιχείο της παγκόσμιας εποχής στην οποία ζούμε, θα επαναπροσδιόριζε το διεθνές σύστημα. Αυτή η «λογική» ουσιαστικά αγνοούσε ή εξάλειφε τον παράγοντα κράτος από την εξίσωση (όπως συνέβαινε παλαιότερα και με άλλες παρόμοιες «λογικές»). Αυτό που δεν έγινε -ή εξακολουθεί να μην γίνεται- κατανοητό από διάφορους Liberal Globalists είναι πως οι απαραίτητες ή αναγκαίες συνθήκες για τη μετανάστευση μπορεί να είναι κοινωνικές και οικονομικές, αλλά οι επαρκείς ή ικανές συνθήκες είναι πολιτικές και νόμιμες (στα μαθηματικά, τη λογική και τη φιλοσοφία αυτό εκφράζεται μέσω της φράσης ''αν και μόνο αν'').

Η μετανάστευση, η τρομοκρατία, η αποδυνάμωση της κρατικής κυριαρχίας (στο εσωτερικό της ευρωατλαντικής δομής) όλα αποτελούν φαινόμενα που συνδέονται με τα προηγούμενα, και θέτουν επί τάπητος ζητήματα κυριαρχίας, ταυτότητας, ασφάλειας και ιθαγένειας-υπηκοότητας. Η ικανότητα ή η ανικανότητα ενός κράτους να ελέγχει τα σύνορά του και, ως εκ τούτου, να αναγνωρίζει τον πληθυσμό του, αποτελεί sine qua non, απαραίτητη προϋπόθεση, της κυριαρχίας.

Εδαφικά μιλώντας, αυτό που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα και φαίνεται να έχει φτάσει στα όρια του, είναι το ευρωπαϊκό ή/και δυτικό «φιλελεύθερο κράτος της ανάπτυξης». Η ενσωμάτωση του Ισλάμ στην ευρωπαϊκή παραγωγή (ή ορθότερα στον πυρήνα της Ε.Ε), όχι μονάχα ως «ενέργεια και εργασία» αλλά και ως «παιδιά και γεννήσεις», προκειμένου να μπορεί να στηριχθεί και να συνεχίσει να αναπτύσσεται το «φιλελεύθερο αναπτυξιακό κράτος» αποτέλεσε βασική συνθήκη και προϋπόθεση λειτουργίας του. Εξ' ου και το κράτος αυτό ενσωμάτωσε και τον λεγόμενο «πολυπολιτισμό» ως ιδεολογικο του δόγμα - και εξ' ου φυσικά πως προκύπτουν ή αναφύονται διάφορα λεγόμενα ''illiberal states'' στην Ε.Ε όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία. Στην πορεία βέβαια, άρχισαν να διαπιστώνονται προβλήματα και σε μη ''illiberal states'' καθώς οι άνθρωποι δεν είναι απλά «συντελεστές» αλλά κουβαλούν μαζί τους ιδέες, νοοτροπίες, ηθικές στάσεις και διάφορα άλλα περίεργα και περιττά για την «παραγωγή», πράγματα.

Τα φιλελεύθερα κράτη είναι διατεθειμένα να αναλάβουν ένα -κοινωνικό, πολιτικό ή/και άλλο- κόστος προκειμένου να αποκομίσουν τα -οικονομικά, δημογραφικά ή/και άλλα- οφέλη που προκύπτουν από τη μετανάστευση. Εξ' ου και ασχολούνται συνεχώς με το ζήτημα των δικαιώματων και του νομικού καθεστώτος των μεταναστών (χαρακτηριστικό παράδειγμα ανεπτυγμένου κράτους πρώτης τάξης και παγκοσμίου επιπέδου που δεν είναι διατεθειμένο να αναλάβει αυτά τα κόστη -όχι ασφαλώς για λόγους οικονομικούς-, είναι η Ιαπωνία, η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη).

Αξιόλογοι ακαδημαϊκοί και πολιτικοί επιστήμονες (π.χ, ο Myron Weiner και ο James Hollifield), που έχουν ασχοληθέι με ζητήματα όπως η -εσωτερική και εξωτερική- μετανάστευση, οι διεθνείς συγκρούσεις και η πολιτική δημογραφία, είχαν επισημάνει πως η άνοδος των λεγόμενων ξενοφοβικών και εθνικιστικών πολιτικών στη δυτική Ευρώπη, έδειξε -αποτελεί απόδειξη- ότι ακόμη και οι πιο προηγμένες και ανεκτικές δημοκρατίες κινδυνεύουν να αποσταθεροποιηθούν πολιτικά από την εισροή μεταναστών, και πως η σταθερότητα και η ασφάλεια δεν επηρεάζονται μονάχα σε περιοχές όπου τα κράτη είναι εύθραστα, επισημαίνοντας πως υπάρχουν όρια στον αριθμό των αλλοδαπών που μπορεί να απορροφήσει μια κοινωνία (για το ζήτημα της ριζοσπαστικοποίησης δεύτερης γενιάς μεταναστών σε συνάφεια με την κρίση εθνικής ταυτότητας χωρών, έχω αναφερθεί παλαιότερα και θα επανέλθω).

Το πρόβλημα μάλιστα, μπορεί να εμφανίζεται με εντονότερο τρόπο σε στιγμές στα κράτη της Ε.Ε, καθώς η τελευταία αποτελεί το πιο προωθημένο project υπέβασης της βεστφαλιανής κυριαρχίας. Το κράτος αποτελεί το κύριο πρόβλημα για τις δυνάμεις που ωθούν προς το λεγόμενο άνοιγμα (εμπόριο, επενδύσεις, μετανάστευση και φυσικά διεθνοπολιτικός παρεμβατισμός και επεμβάσεις). Οι προηγούμενες δυνάμεις, του λεγόμενου ανοίγματος, ονομάζονται συνήθως «δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης». Τα εθνικά, αλλά και όλα τα κυρίαρχα κράτη έχουν να αντιμετωπίσουν την Παγκοσμιοποίηση ή/και την Ε.Ε (όσα συμμετέχουν) από τα πάνω και τα έξω, και τον πολυπολιτισμό ή/και τον περιφερειακό εθνικισμό (αναλόγως κοινωνικής σύνθεσης) από τα κάτω και τα μέσα.

Τα προηγούμενα αποτελούν έσχατες συνέπειες και αποτελέσματα της λεγόμενης Παγκόσμιας Φιλελεύθερης Τάξης και του φιλελεύθερου αναπτυξιακού κράτους (έτσι ονομάζεται διεθνώς, εάν θέλετε να το ονομάσετε σοσιαλφιλελεύθερο δεν έχω πρόβλημα). Η διεθνής μετανάστευση αποτελεί θεμελιώδες χαρακτηριστικό της μεταπολεμικής φιλελεύθερης τάξης (και η τρομοκρατία της μεταδιπολικής φιλελεύθερης τάξης, η οποία κατ' ουσίαν είναι αταξία). Καθώς τα κράτη και οι κοινωνίες γίνονται πιο φιλελεύθερες και πιο ανοιχτές, η μετανάστευση επιταχύνεται και αυξάνεται. Όμως αυτό οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο. Περισσότερη «φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση» σημαίνει περισσότερη μετανάστευση (την οποία έχει ανάγκη το «φιλελεύθερο αναπτυξιακό κράτος») και περισσότερη μετανάστευση, σημαίνει περισσότερα προβλήματα διαφόρων ειδών στις ευρωπαϊκές ή/και δυτικές μητροπόλεις (π.χ, κατακερματισμός εθνικής και κοινωνικής συνοχής, τρομοκρατία, άνοδος αντι-μεταναστευτικών ρευμάτων-κομμάτων, ανάδευση ταυτοτήτων, νεο-τριμπαλισμοί, κρίση κοινωνικού συμβολαίου, εθνικισμοί κ.λπ), δηλαδή αναρχία και αποσταθεροποίηση (όλα τα προηγούμενα αποτελούν υπο-περιπτώσεις και εκφάνσεις τους). Ουσιαστικά, μιλάμε για ανόδο της αναρχίας και αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό των εθνικών πολιτικών συστημάτων και του διεθνούς συστήματος.

Ολοκληρώνοντας. Η ουσία βρίσκεται σε όσα είχα γράψει στην ανάρτηση με τίτλο Μετά, και πέρα, από το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο [29 Ιουν 2016]:

Εβδομήντα χρόνια μεταπολεμικής «φιλελεύθερης τάξης» στα πλαίσια του ευρωατλαντικού χώρου και εξήντα χρόνια πορείας προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση και ολοκλήρωση και προς την "ever closer union", κατέληξαν σε ανεξέλεγκτη μετανάστευση, οικονομική στασιμότητα ή στραγγαλισμό, διαίρεση των κοινωνιών, απώλεια εθνικής ταυτότητας και σταδιακή διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών. Τα προηγούμενα... Δεν αποτελούν παρεκτροπές από κάποιο ιδεατό ανύπαρκτο μέλλον, αλλά έσχατες συνέπειες ενός υπαρκτού παρελθόντος και παρόντος. Αποτελούν συνεπή κατάληξη μιας υπαρκτής πορείας εντεύθεν και όχι παρεκτροπές από κάποιο ανύπαρκτο εκείθεν

Η «Δυτική ή Παγκόσμια Φιλελεύθερη Τάξη» και η Ευρωπαϊκή Ένωση έρχονται αντιμέτωπες με τις έσχατες συνέπειες των προϋποθέσεων τους.


Σημειώσεις - Επισημάνσεις
[1] Η Βρετανία αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση και αυτή είναι η γενικότερη τάση που αναπτύσσεται στον αγγλοσαξωνικό κόσμο (κάπως έτσι φτάσαμε να διαβάζουμε πως πυλώνας της δυτικής φιλελεύθερης τάξης θεωρείται από κάποιους πλέον η... Γερμανία).

[-]. Φυσικά, είχαμε και την ευρωφιλική ή ευρωκεντρική ανάγνωση και ερμηνεια περί Τέλους της Ιστορίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω του διαμοιρασμού της κυριαρχίας, του τέλους των συγκρούσεων κ.λπ. Ασφαλώς και το -αυθεντικό και όχι ευρωκεντρικό- Τέλος της Ιστορίας έγινε προσπάθεια να επιβληθεί δια των όπλων. Δες παρακάτω.

[-] Για την Ιαπωνία, η οποία αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση σε πάμπολους τομείς, έγραψα μια ολόκληρη τεράστια παράγραφο, αλλά επειδή θα αποδυνάμωνε το κυρίως θέμα, δεν την παραθέτω εδώ. Η Ιαπωνία δεν ήταν ούτε τόσο φιλελεύθερη, ούτε τόσο δυτική, ούτε τόσο δημοκρατικη όσο λέγεται (κάτι ανάλογο ισχύει και για το Ισραήλ). Δίπλα στα λεγόμενα Illiberal states (ο όρος βέβαια είναι τραγικός) όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία θα μπορούσαν να προστεθούν και το Ισράηλ ή/και η Ιαπωνία. Θα επανέλθω σε αυτό το ζήτημα.

[-] Η «παγκοσμιοποίηση» αποτελεί την -ή λειτουργεί ως- raison d'être της Ε.Ε. Η Ε.Ε δεν αποτελεί προϊόν της παγκοσμιοποίησης, αλλά η παγκοσμιοποίηση και η διαχείριση της αποτελεί μέσο νομιμοποίησης της. Μέχρι στιγμής δεν τα έχει καταφέρει ιδιαίτερα καλά. Αλλά ξέχασα... Ποιός φταίει που δεν τα έχει καταφέρει; Μα φυσικά τα κράτη. Δηλαδή αυτός που φταίει και κατά τις «δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης».

[-] Το ζήτημα της παγκόσμιας -όχι τοπικής- τρομοκρατίας ήταν σχεδόν ανύπαρκτο πριν από το 2000 (πρίν από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και τη δεύτερη εισβολή των Η.Π.Α στο Ιράκ το 2003). Η προσπάθεια μετατροπής του Ιράκ από ενιαίο σε ομοσπονδιακό κράτος, παράλληλα με την προσπάθεια μεταφύτευσης «φιλελεύθερης δημοκρατίας», ασφαλώς και συνέβαλε στη σημερινή κατάσταση που κυριαρχεί στο Ιράκ και τη Συρία και στη δημιουργία του ISIS (το οποίο ιδρύεται στο Ιράκ κατά τη διάρκεια του πολέμου που ξεκινά με την επιχείρηση Iraqi Freedom). Για να αντιληφθείτε το μέγεθος της ανυπαρξίας της παγκόσμιας τρομοκρατίας πριν από το 2000 θα πρέπει να δείτε γράφημα με την εκτοξευση των θανάτων κατά την τελευταία 15ετία. Για τον Μπλαιρ, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να ηγηθούν των δημοκρατιών στον κόσμο προκειμένου να διαδώσούν τις φιλελεύθερες ιδέες, επειδή αν ηττούνταν το κακό, οι πάντες θα ήταν ασφαλέστεροι.

[-] ''Δεν βοήθησε τις ελίτ σε πολλές φιλελεύθερες χώρες να προκαλέσουν ή να συμβάλλουν σε ορισμένα κρίσιμα σφάλματα, όπως η δημιουργία του ευρώ, η εισβολή στο Ιράκ, η λανθασμένη προσπάθεια οικοδόμησης του έθνους στο Αφγανιστάν και η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008'', είχε παρατηρήσει ο Stephen Walt αμερικανός διεθνολόγος. ''Μπορεί να σκεφτόμαστε ότι οι φιλελεύθερες αξίες μας είναι καθολικά έγκυρες, αλλά μερικές φορές άλλες αξίες θα τις ποδοπατούν. Οι φιλελεύθεροι μπορούν να λένε ό,τι θέλουν για τη σημασία της ανοχής και των αρετών της πολυπολιτισμικότητας, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η ανάμειξη των πολιτισμών μέσα σε μια ενιαία πολιτεία δεν ήταν ποτέ ομαλή ή απλή''. Ο προβληματισμός του ολοκληρωνεται ως εξής: ''Ποιες άλλες παγκόσμιες προτεραιότητες είναι έτοιμοι οι φιλελεύθεροι να θυσιάσουν προκειμένου να διατηρήσουν ό,τι έχει απομείνει από την ευρωπαϊκή τάξη;''

[-] Στα προηγούμενα, δεν αγγίζω καν το ζήτημα εάν, κατά πόσο και με ποιό τρόπο συνδέεται το φιλελεύθερο αναπτυξιακό κράτος με τις δημογραφικά γηρασμένες και δίχως δυνατότητα αναπαραγωγής κοινωνίες.

[-] Τους όρους «αριστερά και δεξιά» δεν τους χρησιμοποιήσα, ούτε μια φορά για να εξηγήσω τα προηγούμενα (τα οποία δεν είναι και απλοϊκά). Όπως είχε αποκριθεί και ο Laplace (σε απάντηση που του αποδίδεται μετά από ερώτηση που υποτίθεται πως του απεύθυνε ο Ναπολέων, για το ποια είναι η θέση του Θεού στο πολύτομο έργο του Ουράνια Μηχανική): ''δε χρειάστηκα αυτήν την υπόθεση''. Έτσι και εγώ δεν χρειάστηκα το Θεό σας.

Σχολιασμοί (24 Μαΐ 2017) - II.


I
Έτσι απλά, μέσα σε τρία χρονάκια, η Κίνα έγινε η μεγαλύτερη παραγωγός ηλιακής ενέργειας στον πλάνητη.

Όλες οι κριτικές που γίνονται προς την Κίνα και την Ινδία, από το εξωτερικό, είναι άνευ νοήματος. Αυτές οι δύο χώρες, μαζί, αποτελούν περισσότερο από το 1/3 της ανθρωπότητας. Οι ευθύνες που έχουν απέναντι στο εσωτερικό τους, το οποίο υπερβαίνει το 36% του συνολικού ανθρώπινου πληθυσμού, αποτελούν αυτομάτως και ευθύνες απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ήδη επωμίζονται τεράστια βαρή και ευθύνες από μόνες τους. Δε χρειάζονται επιπλέον κακομαθημενα και γκρινιάρικα γερόντια από υλικής και νιάνιαρα από ηθικής απόψεως να τους κάνουν υποδείξεις.


II
Όταν αναρωτιέται κάποιος γιατί «το Ισλάμ» δημιουργεί προβλήματα στις εκκοσμικευμένες ευρωφιλελεύθερες κοινωνίες είναι σαν να αναρωτιέται γιατί οι σοσιαλιστές δημιουργούσαν προβλήματα στον καπιταλισμό. Αφου αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως υπέρβαση και ολοκλήρωση των προηγούμενων μονοθεϊστικών «θρησκειών» και εφόσον ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός «υπέκυψαν» στον κοσμικισμό-σεκιουλαρισμό, αναλαμβάνει τα ηνία. Δύο μαχητικοί οικουμενισμοί υπάρχουν στον πλανήτη: Ο «νέο»φιλελεύθερος (ο οποίος έχει αφομοιώσει τον χριστιανισμό αλλά αν συνεχίσει τη σημερινή του πορεία ατεκνίας και απαιδίας μπορεί μελλοντικά ο χριστιανισμός να ξεπηδήσει από μέσα του) και ο «νεο»ισλαμικός.

Υπό αυτή την έννοια, οι μόνοι που μπορούν να «κατσικώσουν» και να βάλουν κάτω και τους δύο προηγούμενους (οικουμενισμούς - που είναι αδελφάκια όπως αδελφάκια ήταν οι φιλελεύθεροι με τους μαρξιστές), αυτούς τους δύο αρειμάνιους «νεο-βάρβαρισμούς», είναι οι Ινδοί και οι Κινέζοι.

Σημειώσεις-Επισημάνσεις
[-] Οι αοριστίες περί «Δύσεως» ρίχνουν στάχτη στα μάτια. Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν «Δύση» ουδεμία σχέση έχει φυσικά με τον Αλκιβιάδη ή τον Αγαμέμνονα. Εάν αγνοήσουμε τα κράτη (σφάλμα ολκής) και μιλήσουμε μονάχα ιδεολογικά (γκάφα ολκής), το δίπολο για το οποίο μιλάνε όλοι αυτοί είναι φιλελεύθερος υπερεθνικός ή γκλομπαλιστικός σεκιουλαρισμός εναντίον ριζοσπαστικού υπερεθνικού ισλαμισμού (ή πιο απλά liberal secularism vs radical islamism). Ο ριζοσπαστικός κοσμικισμός (radical secularism) είναι και αυτός «φονταμενταλισμός» (αλλά είναι «καλός» τέτοιος). Όμως αυτό το ζήτημα ξεφεύγει και πάει βαθύτερα, σε άλλα πράγματα που έχω γράψει.

[-] Οι φιλελεύθεροι σεκιουλαριστές, μέσω του λόγου και των συνθημάτων περί «Δύσεως» και «δυτικού πολιτισμού», προσπαθούν να εργαλειοποιήσουν και να οικειοποιηθούν -τα κορόϊδα, αυτούς που σιχαίνονται και πηδάνε- τους χριστιανούς, προκειμένου να επικρατήσουν στους νέους kulturkampf (τα ίδια κάνανε παλαιότερα κυνηγώντας τους ρωμαιοκαθολικούς και έπειτα τους εβραίους). Μελλοντικά θα προσπαθήσω να αναδείξω γιατί ο secularism είναι σχεδόν αδύνατον να υπάρξει δίχως kulturkampf.

[-] Τα πιο ακραία μίση και πάθη είναι τα αδερφικά και οι μεγαλύτερες έχθρες και οι χειρότεροι πόλεμοι οι αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Τα γράφουν αλληγορικά και τα ιουδαϊκά παραμύθια και μυθολογήματα: Qayin και Heḇel ή Κάιν και Άβελ. Τα ίδια με τους «επικρατούντες ή θριαμβεύοντες υπό τον Θεό» ή τους υποστηριζόμενους από Αυτόν (Yisrā'el) από τη μια μεριά, και το «κόμμα του Θεού» (Ḥizbu 'llāh) από την άλλη. Θα τους έχει φύγει το μυαλό των δύσμοιρων των Ινδών και των Κινέζων. Που μπλέξαμε με δαύτους, θα σκέφτονται.

[-] Ο Σοσιαλισμός επιδιώκει την υπέρβαση του Καπιταλισμού και θεωρεται κατώτερη βαθμίδα του Κομμουνισμού - από τους κομμουνιστές (Και ο Χριστιανισμός αποτελεί υπέρβαση του Ιουδαϊσμού και θεωρείται κατώτερη βαθμίδα του Ισλάμ - από τους μουσουλμάνους). Χ@σε ψηλά κι αγνάντευε! Θα σκέφτηκαν οι Κινέζοι (και οι Ινδοί). Είδαν και αποείδαν λοιπόν -οι Κινέζοι- και σου λένε θα τα κάνουμε όλα μαζί...


III
Γιατί οι αυτοκρατορίες πάνε και έρχονται και η Κίνα παραμένει; Αυτοκρατορίες ήρθαν και παρήλθαν (π.χ ρωμαϊκή, βρετανική), όμως η Κίνα συνεχίζει επί χιλιετίες (μέσω μια ιστορικής κίνησης που φαντάζει σαν συνεχής κυματοειδή απόσυρση και επαναφορά). Γιατι;

Η Κίνα δεν διακατέχεται από έναν conquer the world universalism ιεραποστολικού χαρακτήρα, αλλά από έναν stay at home universalism. Ως ιστορικός σχηματισμός, επιθυμεί μάλλον να κατέχει στην Οικουμένη τη θέση μιας «Αυτοκρατορίας του Μέσου», και όχι να βολοδέρνει στον πλανήτη (ως υποτιθέμενος μοναδικός κομιστής του νοήματος της Ιστορίας, «χειραφετώντας και απελευθερώνοντας» -με όπλα συνήθως ή χωρίς-, δηλαδή «εκβαρβαρίζοντας»). Η Κίνα υπό αυτή την ιστορική, και όχι πολεμική, έννοια του όρου, δεν είναι «βάρβαρη». Οι «βάρβαροι» βολοδέρνουν και ανακατεύουν τον πλανήτη. Η Κίνα είναι εδραία, σταθερή, κεντρική.

Οι αυτοκρατορίες -λες και είναι ιστορικοί οργανισμοί-, έχουν κύκλους ζωής. Γεννιούνται, επεκτείνονται, ωρίμάζουν, γερνάνε, φθίνουν, και στο τέλος, πεθαίνουν. Η Κίνα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί περισσότερο ως ένας σχηματισμός ή αστερισμός δυναστειών παρά ως ένας αυτοκρατορικός ιστορικός οργανισμός. Η μετάβαση μετάξυ δυναστείων είναι συνήθως καταστροφική, αλλά είναι περιορισμένη στο χώρο και στο χρόνο. Η ιδία η Κίνα είναι περιορισμένη χώρο (κεντρικότητα, αξονικότητα, μέσο) και στο χρόνο (δυναστείες).

Σημείωση
Την κομμουνιστική περίοδο, την αντίλαμβάνομαι ως μια ακόμη άτυπη και ιδιόμορφη «Δυναστεία» στην ιστορία της Κίνας.


IV
Είναι μεγάλο, σπουδαίο πράγμα να έχεις την ικανότητα σκεφτείς ή να πεις:

Ξέρεις, εγώ πριν από δύο χιλιετίες ήμουν εδώ. Και σε διακόσια χρόνια, θα είμαι εδώ"

Όταν είσαι Αμερικανός, και υπάρχεις από το 1776, είναι δύσκολο να πεις το δεύτερο σκέλος (αφήστε κατά μέρος το πρώτο), είναι δύσκολο να πεις με βεβαιότητα, σιγουριά και αυτοπεποίθηση ''σε διακόσια χρόνια, θα είμαι εδώ", γιατί δεν έχεις τις ρίζες.

Σημείωση
Ορισμένα πράγματα, ούτε εφευρίσκονται, ούτε αγοράζονται, ούτε παράγονται, ούτε ανταλλάσσονται. Αποτελούν φυσικά προϊόντα και αποτελέσματα μονάχα του κόπου, του πόνου και του χρόνου.

Σχολιασμοί (24 Μαΐ 2017) - I.


I
Δεν θα επιτρέψω να καταπατηθεί η αξιοπρέπεια και η τιμή αυτού του έθνους. Διεξάγουμε κάθε είδους συνομιλίες. Εάν οι αξιωματούχοι της Ε.Ε (δια)τηρήσουν δίκαιη και θετική στάση απέναντί μας, σχετικά με αυτές τις συνομιλίες, θα συνεχίσουμε σε αυτή την πορεία. Ωστόσο, αν δεν (δια)τηρήσουν, εμείς ασφαλώς θα πρέπει να φροντίσουμε τους εαυτούς μας.

Εμένα, γιατί τα προηγούμενα μου φαίνονται ως απολύτως αυτονόητα; Μια κατάσταση που είναι νορμάλ και θα έπρεπε να ισχύει by default ή στο ρελαντί για κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτό της; (Το ότι έχουν εξευτελιστεί όροι όπως αξιοπρέπεια -ή/και τιμή- στη χώρα μας, δεν λέει κάτι για τους όρους, αλλά για -τους φορείς τους σε αυτή- τη χώρα).

Δε χρειάζεται πλέον να ανεχόμαστε την υποκριτική στάση της Ε.Ε... Παρ' όλα αυτά, θα προτιμούσαμε να συνεχίσουμε με την Ε.Ε. Είναι η Ε.Ε και οι ηγετικές της χώρες που θα λάβουν την απόφαση εδώ. Τα ταξίδια και οι συνομιλίες που διεξήγαμε τον τελευταίο μήνα, δείχνουν ότι υπάρχει ένας μεγαλύτερος κόσμος ανοιχτός μπροστά στην Τουρκία. Πήγαμε στην Ινδία και στη συνέχεια στη Ρωσία και στο Κουβέιτ, όπου διαμορφώσαμε το έδαφος για επενδύσεις ύψους 4,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Πήγαμε στην Κίνα και στη συνέχεια στις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια αυτών των μετακινήσεων και συναντήσεων, διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν πολλές υποσχόμενες εξελίξεις στον ορίζοντα για το μέλλον της χώρας μας... Είμαστε εξίσου, ίσως περισσότερο, σημαντικοί για την ευρωπαϊκή αγορά, όπως είναι αυτή για εμάς. Θα πρέπει να το δείτε αυτό.

Εντάξει, η τελευταία ίσως να φαντάζει λίγο τραβηγμένη πρόταση, αν και το να είσαι η τέταρτη (4η) μεγαλύτερη αγορά για τις εξαγωγές της Ε.Ε (πάνω από τη Ρωσσία) και ο πέμπτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ε.Ε ως προς τις εισαγωγές (πάνω από την Ιαπωνία), ενώ συνολικά βρίσκεσαι πίσω μονάχα από Κίνα, Η.Π.Α και Ελβετία, δεν είναι και μικρό πράγμα (σκεφτείτε παράλληλα και το Brexit).

Το επομενο χρονικό διάστημα, η Τουρκία, εάν δεν την υπολογισουν όπως αυτή αξιώνει, θα αγριέψει στα νότια της: "Εάν υπάρχει ένας υπολογισμός που βασίζεται στο κέρδος από τη μια μεριά, και ένας αγώνας για επιβίωση από την άλλη, τότε όλοι θα πρέπει να σεβαστούν την ανησυχία της Τουρκίας για επιβίωση... Αυτοί που είναι μπερδεμένοι, σχετικά με ποιούς θα πορευτούν στην περιοχή, θα πρέπει να γνωρίζουν το εξής: Από τη μία πλευρά, υπάρχει η Τουρκική Δημοκρατία με τα 80 εκατομμύρια των πολιτών της, με μια χιλιόχρονη ιστορία σε αυτά τα εδάφη και μια κρατική παράδοση δύο χιλιάδων διακοσίων χρόνων. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν αδιάκριτες τρομοκρατικές οργανώσεις που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον οποιονδήποτε όπως επιθυμεί. Η επιλογή θα γίνει μεταξύ αυτών των δύο".

Νομίζω πως οι δηλώσεις είναι ξεκάθαρες.

Επισημάνσεις
[-] Μου προκαλεί τρομερή εντύπωση πως παλεύει η Τουρκία από το 2012-3 και ύστερα, και πόσο εύκολα παραιτήθηκε η Ελλάδα από το 2007-8 και ύστερα (προοίμιο της περιόδου 2010-Σήμερα, ή μέχρι το... 2060). Και όχι μόνον αυτό, οι δικοί μας ελέγαν ψέμματα ή απέκρυβαν αλήθειες -συμπεριφερόμενοι με κρυψίνοια- από το 2007, προκειμένου να μην διεγείρουν εθνικά και λαϊκα πάθη (διότι τα πάθη αυτά θα στρέφονταν ενάντια σε «συμμάχικές» και «φίλιες» δυνάμεις και χώρες).

[-] Δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα, πως αυτό που έχει να επιδείξει και να παρουσιάσει η Ελλάδα απέναντι στον Erdoğan είναι ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης (πέρα από βρισιές, αρνήσεις, επίθετα και άλλα προϊόντα εσωτερικής κατανάλωσης και διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης»). Όχι μονάχα τώρα, αλλά και παλαιότερα. Πήγαν να τον σκοτώσουν -και εδώ δεν μιλάμε για απειλές- και έβγαινε στo facetime (ή προσγειωνόταν λίγα χιλιόμετρα μακριά από εκεί που ήταν αποκλεισμένη γέφυρα), ενώ ο άλλος έχει πιεί το αμίλητο νερό εδώ και περίπου μια οκταετία.

[-] Για την υγεία του Erdoğan, ο οποίος είναι «σκυλί μαύρο», έχω αναφερθεί παλαιότερα.


II
«Έλα βρε ευρωρωμιέ», του λέει, «Τι στο καλό κάνετε απέναντι; Θα μου τους αφανίσετε»...

«Κύριε Προεδρε», απαντάει ο δικός μας, «έχουμε αγγίξει νέα ύψη αναπτύξεως και εκσυγχρονισμού. Από το σφάξε με Αγά μου να αγιάσω, έχουμε περάσει στο σφάξε με ΕυρωΑγά μου να αγιάσω»...


Επισήμανση
Η πλήρης φράση είχε ως εξής: «Έλα βρε ευρωρωμιέ. Τι στο καλό κάνετε απέναντι; Θα μου τους αφανίσετε... τους γέροντες». Και συνέχιζε με κάπως πιο εμπιστευτικό ύφος: «Τους νέους τι τους κάνατε; Σας τους πήρανε στο ευρωπαιδομάζωμα ή τους στείλατε από μόνοι σας, εσείς οι ίδιοι;»

«Κύριε Πρόεδρε, το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο και η αρχή της Αλληλεγγύης μεταξύ των Λαών της Ευρώπης επιτάσσουν... μπλά, μπλά, μπλά...»


III
Tortonian και Messinian είναι γεωλογικές χρονολογικές κλίμακες. Για περισσότερα ψάξτε, Tortonian και Messinian Mediterranean Sea και Messinian Salinity Crisis

A number of land areas existed in Tortonian times within the African-Sicilian Strait. An extensive narrow belt was notable north of present day Sicily. The sea extended deeply into the recent African coast and into the foothills of the Taurus mountains as deep gulfs and it formed a wide strait within the present site of the Aegean Sea. Small land areas were located in Cyprus, Crete and Cyrenaica as well as supposedly in the south of the recent Central Basin...

Numerous land areas are distinguished within the recent Algerian-Provencal and Tyrrhenian Basins. A bridge of island with narrow straits is indicated, which separated recent regions of these basins in Corsica, Sardinia and in the area between Tunisia and Sardinia. Vast land areas with complex topographies were located in the area of the Balearic islands. The sea extended deeply into the coastal areas in the Provence region forming the Palaeo-Rhone Gulf and probably reached to the north into the system of straits, which linked the Tortonian Mediterranean Sea with basins of the West Paratethys. A considerable part of the Apennine Peninsula was covered by this sea. The Southern (Riff) Strait and the northern Strait almost parallel to it connected the Tortonian Sea to the Atlantic Ocean; being separated by a vast island massif occupying the northern part of Morocco and the southern part of the Pyrenees. In Algeria and West Tunisia the sea extended deeply into the continent as large gulfs (the Shelif, the Horda, etc.)...
Geochemistry and Sedimentology of the Mediterranean Sea

22 Μαΐου 2017

22 Μαΐ 2017.


Τα σημειώματα I και II μπορούν να διαβαστούν ως ένα ενιαίο κείμενο που αποτελείται από δυο μέρη.

I
Στις μέρες μας, γίνεται μεγάλη συζήτηση για τα λεγόμενα ακρατικά έθνη (stateless nations) και για την αναθέρμανση περιφερειακών εθνικισμών εις βάρος των παλαιών λεγομένων εθνών. Αρκετοί μιλάνε για μάχη εθνών εναντίον κρατών ή ακρατικών εθνικών κοινωνιών εναντίον εθνοκρατικών κοινωνιών. Το μεγαλύτερο ακρατικό έθνος (stateless nation), το μεγαλύτερο εθνος που δεν διαθέτει δικό του κράτος, στον πλανήτη, δεν είναι οι Κούρδοι, οι οποίοι βρίσκονται στην πρώτη πεντάδα μαζί με έθνη που υπάρχουν στην ινδική υποήπειρο και την Αφρική όπως οι Sindhi και οι Yoruba (οι Igbo και οι Sikhs), αλλά οι οι Tamil (από ορισμένους θεωρούνται και οι μαύροι Αμερικανοι ή Αφροαμερικανοί ως stateless nation). Το μεγαλύτερο ακρατικό έθνος ή «εθνοτική ομάδα» στην Ευρώπη είναι οι Οξιτάνοί (Occitans), οι οποίοι υπερβαίνουν τα 15 εκατομμύρια (και τους οποίους έχουν «κατσικώσει» οι Γάλλοι-Φράγκοι και τους λένε διάφορα περίεργα περί διαφωτισμού, republique κ.λπ). Ακολουθούν οι Ανδαλουσιανοί, οι Καταλανοί (οι Québécois στον Καναδά), οι Βαλλόνοι, οι Σκωτσέζοι, οι Σικελοί, οι Βρετόνοι, οι Βάσκοι κ.α.

Επειδή ο αριθμός των εθνών και των εθνοτικών ομάδων είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των κρατών (οι κρατικές εθνικές κοινωνίες, δηλαδή οι εθνικές κοινωνίες που διαθέτουν δικό τους κράτος, έχουν εκτιμηθεί σε μόλις 3% με 10%) και επειδή για αρκετούς οι σύγκρούσεις είναι κατ' ουσίαν έθνος vs κράτος (ή ακρατικό έθνος vs κρατικό έθνος), αυτό που έχει προταθεί ως λύση είναι η ομοσπονδία στο εσωτερικό των κρατών -όπου διαβιούν πολλά έθνη- και οι συνομοσπονδίες μεταξύ των κρατών (αυτή είναι μια γραμμή που προωθούν αρκετά και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής).

Στον πλανήτη υπάρχουν περίπου 25 ομοσπονδιές επί των οποίων ζει περίπου το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού. Ωστόσο, μονάχα τέσσερις από αυτές μπορούν να θεωρηθούν ως λειτουργικές ή πως πράγματι ανταποκρίνονται στο ζήτημα του έθνους: η Ελβετία, η Ινδία, η Μαλαισία και το Βέλγιο (για το οποίο όμως, σταδιακά, έχουν αρχίσει να τίθενται ερωτήματα. Το Βελγιο μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως μεταμοντέρνο έθνος και πειραματικό εργαστήριο). Το ότι η ομοσπονδία δεν αποτελεί απαραίτητα λύση και δε σημαίνει πάντα αγάπες και λουλούδια είναι προφανές. Τελευταία φανέρωση του προηγούμενου αποτελεί το Ιράκ. Η μεταβολή του Ιράκ από ενιαίο σε ομοσπονδιακό κράτος συνέβαλε στη σημερινή χαοτική κατάσταση (επιπλέον Φεντεραλισμός, Ομοσπονδία: Kρίση ή/και παρακμή).


II
Στη Γαλλία μιλούνται οκτώ μη γαλλικές γλώσσες και ο συνολικός πληθυσμός των ανθρώπων όπου καποτε αυτές οι γλώσσες ήταν κοινές εκτιμάται σε περίπου 20 εκατομμύρια, δηλαδή περίπου στο 1/3 του πληθυσμού της Γαλλίας-Φραγκίας (France). Οι τωρινοί ομιλούντες δεν ξεπερνούν τα πέντε εκατομμύρια.

Το μεγαλύτερο ακρατικό έθνος στην Ευρώπη, όπως προείπα, είναι οι Οξιτάνοί (Occitans). Οι Οξιτάνοί, οι οποίοι κατοικούν στο γαλλικό και μεσογειακό νότο, έγιναν «Γάλλοι» (Français), μέσω μιας διαδικασίας φραγκοποίησης, μέσω ενός Παν-Εθνικισμού/Φραγκισμού (που είναι άγνωστος και ακαταχώρητος, σε σχέση π.χ με τον Παγγερμανισμό ή τον Παναραβισμο), και της σύνδεσης του με τον πολιτικό-φιλελεύθερο εθνικισμό (δίκαιο εδάφους) και τον ριζοσπαστικό κοσμικισμό-σεκιουλαρισμό, κατά τους τελευταίους δύο αιώνες. Με παρόμοιο τρόπο επιδιώχθηκε οι Καταλανοί, μέσω του ισπανικού εθνικισμού, ο οποίος είναι καστιγιάνικος, να γίνουν «Ισπανοί». Η διαφορά Γαλλίας και Ισπανίας είναι πως το ισπανικό κράτος δεν υπήρξε ποτέ, ούτε αρκετά ισχυρό, ούτε ριζοσπαστικά κοσμικιστικό (secularist), ώστε να καταπιέσει και να εξαφανίσει π.χ τα καταλανικά και τις μη καστιγιάνικες γλώσσες (Η Τουρκία ακολουθεί κατά γράμμα τη Γαλλία σε πολύ περισσότερα πράγματα απ' ό,τι πιστεύουν αρκετοί «Ευρώπαίοι». Στην Τουρκία δεν είχαν μονάχα Γερμανούς αλλά και Γάλλους δάσκαλους, απλά το τελευταιο δεν το λέμε).

Τα γαλλικό κράτος επικράτησε μέσω της μισαλλοδοξίας (intolerance) του, εκεί που το ισπανικό απέτυχε (φυσικά η αδυναμία του ισπανικού κράτους είχε συνέχεια: εμφύλιος). Το γαλλικό κράτος σε όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με πολιτισμό, από τη γλώσσα μέχρι τη θρησκεία, είναι το ακριβώς αντίθετο της πολυδιαφημιζόμενης «ανοχής» ή «ανεκτικότητας» (τα προηγούμενα αποτελούν ιδεολογικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά και γεννήματα των αγγλοσαξωνικών προτεσταντικών -κυρίως καλβινιστικών- κοινωνιών και όχι των γαλλικού-φραγκικού κοσμικισμού-σεκιουλαρισμού). Αυτό που έκαναν πολιτειακά οι Άγγλοι με τους Σκώτους (ή Σκωτσέζους), τους Ουαλούς και του Ιρλανδούς (βόρειους) δεν θα μπορούσαν ποτέ να το κάνουν οι Φράγκοι-Γάλλοι με τους Βρετόνους, τους Arpitan και τους Οξιτάνούς. Οι «Γάλλοι» απλά τους εξαΰλωσαν, τους «αφομοίωσαν» ολοκληρωτικά και τους εξαφάνισαν από προσώπου ιστοριο/βιβλιο-γραφικής, νομικής και πολιτικής γης.

Ας επισημάνουμε ορισμένα σχετικά άγνωστα πράγματα. Το 1789 η γαλλική, δηλαδή η φράγκικη, δεν ήταν η γλώσσα του Φράγκικού Βασιλείου (French Kingdom), παρά μόνο των ελίτ του. Ήταν αδιάφορο για τους μονάρχες της Φραγκίας ποιά γλώσσα μιλούσαν οι υπηκόοι τους, οι ντόπιοι, με τις τοπικές-περιφερειακές γλώσσες και διαλέκτους (patois) τους. Το 1794 ο Abbé Grégoire παρουσιάσε έκθεση για το πως να εξαφανιστούν οι patois και να παγκοσμιοποιηθεί (universalise) η γαλλική, δηλαδή η φραγκική, γλώσσα [Report on the necessity and means to annihilate the patois and to universalise the use of the French language. Rapport sur la Nécessité et les Moyens d'anéantir les Patois et d'universaliser l'Usage de la Langue française]. Εκείνη την περίοδο, από τα τριάντα (30) περίπου εκατομμύρια κατοίκους της Γαλλίας-Φραγκίας (France), μόλις τα τρία (3) εκατομμύρια μιλούσαν τη γαλλική-φραγκική. Ο Grégoire καταμέτρησε πάνω από 25-30 patois, συμπεριλαμβανομένων και των οκτώ γλωσσών στις οποίες αναφέρθηκα νωρίτερα. Ο Bertrand Barère θεωρούσε πως ο μόνος τρόπος να προοδεύσει η Γαλλία ήταν μέσω της καταστροφής των patois, κάτι που δε συνέβη, δεν έγινε κατορθωτό, κατά τη διάρκεια της επαναστατικής περιόδου, αλλά περίπου έναν αιώνα αργότερα, από τη Troisième République. Στις αρχές του 20ου αιώνα απαγορεύτηκαν, με διάφορους τρόπους, η βρετονική, η βασκική και η φλαμανδική (την ίδια περίπου περίοδο βρίσκεται σε εξέλιξη η τρομακτικά βιαίως επιβληθείσα εθνοκρατική ταυτότητα του μονοκομματικού κεμαλικού καθεστώτος).

Ουσιαστικά, η γαλλική -δηλαδή η φραγκική- γλώσσα αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί τη ταυτότητα της σημερινής Γαλλίας-Φραγκίας-France. Εξ' ου και ο βαθύτατος, εντονότατος και πολύ ισχυρός γαλλικός γλωσσικός εθνικισμός (ο οποίος μάλιστα προέβαλλε και -εξακολουθεί να προβάλλει- οικουμενικές αξιώσεις ισχύος, μέσω διεθνοποίησης-παγκοσμιοποίησης: Organisation internationale de la Francophonie. Διεθνής Οργανισμός Φραγκοφωνίας κ.λπ).

Κάποια στιγμή, οι άνθρωποι ίσως συνειδητοποιήσουν πως σχεδόν στα πάντα, η γαλλική-φραγκική εξαίρεση παρουσιάζεται ως κανόνας. Κάποια στιγμή, με αφορμή τα μελλοντικά προβλήματα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η «Γαλλία» (και τα οποία ήδη έχουν αρχίσει να διαφαίνονται στον ορίζοντα σε διάφορους τομείς και με διάφορες αφορμές, όπως π.χ η θρησκεία), οι άνθρωποι ίσως κατανοήσουν από ποιές ανάγκες προέκυψε και ποιές ανάγκες εξυπηρετούσε η περίφημη «γαλλική» laïcité (όπως φυσικά και η «τουρκική» laiklik).

Σημειώσεις
[-] Οι οκτώ γλώσσες στις οποίες αναφέρομαι είναι οι εξής: Οξιτανική (με έξι διαλέκτους), Αλσατική Αλεμαννική, Κορσικανική, Francique mosellan, Βρετονική, Καταλανική, Βασκική, Φλαμανδική. Η αναφορά σε περίπου πέντε εκατομμύρια ομιλούντες που έχουν απομείνει μπορεί να μην είναι ακριβής καθώς το γαλλικό κράτος δεν καταχωρεί, όχι μονάχα στοιχεία καταγωγής (εθνοτικά, φυλετικά, εθνοθρησκευτικά), αλλά και γλωσσικά - σε αντίθεση με το αμερικανικό, που είναι το πλέον ποικιλόμορφο και ακομπλεξάριστο (στα U.S Census βρίσκεις τα πάντα).

[-] Μέσα στους αιώνες, άπειροι «Γάλλοι», δηλαδή Φράγκοι, έχουν μεταναστεύσει στην Καταλονία. Άντε τώρα ο Καστιγιάνος να αφομοιώσει τον Οξιτάνό, ο οποίος δεν είχε μια δική του Βαρκελώνη και μετανάστευσε στην Καταλονία από τη Γαλλία ή τον Καταλανό της Φραγκίας. Να σου οι... republicanos... Μα τι στο καλό; Όλοι οι Καταλανοί -και οι Βάσκοι- ήταν «αριστεροί»; (Στις μέρες μας όλοι οι Σκωτσέζοι είναι «κεντροαριστεροί» και «ευρωπαϊστές», και όχι... Σκωτσέζοι. Γελάει ο κόσμος). Προσωπικά, ποτέ δεν με έπεισε η ολοκληρωτική -ας το επαναλάβω, η ολοκληρωτική- «κοινωνικοποίηση» των επαναστάσεων και των εμφυλίων. Πάντα υπάρχει κάτι που υποβόσκει ή έχει εξαφανιστεί λόγω της επίσημης ηγεμονεύουσας ερμηνείας και ιστοριογραφίας ή μέσω της απόλυτης προσπάθειας «κοινωνικοποίησης» και «αριστεροδεξιοποίησης» τους. Οι φορείς της Γαλλικής Επανάστασης άλλαξαν το ημερολόγιο, τη διάρκεια και την ονομασία των ημερών (δεκαήμερο με διάρκεια κάθε ημέρας τις 10 ώρες), οι ονομασίες παρέπεμπαν ειτε σε φράγκικη, είτε σε αρχαία ρωμαϊκή-λατινική και ελληνική γλώσσα, ενώ υπήρχε αρίθμηση των ετών με το ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης (I, II, III etc). Με παρόμοιο τρόπο ορίστηκε το ημερολόγιο στη φασιστική Ιταλία. Έτσι το 1934, ήταν το ΧΙΙ E.F, δηλαδή το δωδέκατο έτος της φασιστικής εποχής (Era Fascista). Τα ημερολόγια ασφαλώς και δεν σχετίζονται μονάχα με την επιστήμη. Απλά, πολλές φορές, πίσω από την «επιστήμη» κρύβεται η πολιτική.


III
Theresa May... want to introduce huge changes to the way the internet works... much of the internet is currently controlled by private businesses like Google and Facebook... (Independent).

Έγραφα, μεταξύ άλλων, στην ανάρτηση με τίτλο Περί μυθοπλασιών και ιδεολογικών μάτριξ με άξονα μαγικές λέξεις όπως ''globalisation'' και ''borderless world'' και τρία σχόλια για το μεταναστευτικό-προσφυγικό:

Τα σύνορα όχι απλά δεν «πέφτουν» στον εδαφικό χώρο αλλά έχουν μεταφερθεί και σε μη εδαφικούς εικονικούς χώρους (όπως στον κυβερνοχώρο-διαδίκτυο όπου τίθεται πλέον ζήτημα internet-network sovereignty).

Σημείωση
Εδώ το άρθρο: Theresa May to create new internet that would be controlled and regulated by government


IV
Το 40% περίπου των νοικοκυριών στη Σουηδία, αποτελούνται από ένα και μόνο άτομο. Υπό αυτή την έννοια, ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά προβλήματα, είναι η μοναξιά (και η υλική και ηθική στειρότητα και απίσχνανση). Δημιουργούνται ή παράγονται κοινωνίες μοναχικών ατόμων, υλικά και ηθικά αποστραγγίσμένων και αποστειρομένων, που στο τέλος της ζωής τους, στα γεράματα τους, βιώνουν τραυματικά τα αποτελέσματα της μοναξιάς και της υλικής και ηθικής τους γήρανσης και συρρίκνωσης (το προηγούμενο, ασφαλώς, μπορεί να ισχύει για ολόκληρες κοινωνίες. Για το υλικό και ηθικό ζάρωμα κοινωνιών).