15 Σεπτεμβρίου 2017

Σχολιασμός II.



α΄

Ο πληθυσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά την 1.1.2017 εκτιμήθηκε σε 512 εκατομμύρια. Συγκεκριμένα 511.805.1. Κατά τη διάρκεια του 2016 γεννήθηκαν στην Ε.Ε 5.1 εκατομμύρια μωρά, 11.000 χιλιάδες περισσότερα παρακαλώ απ' ό,τι το 2015 (Πέρυσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε για πρώτη φορά φυσική πληθυσμιακή μείωση, αλλά με τις εισαγωγές εξισορροπήθηκε το πράγμα). Όμως κατά την ίδια περίοδο, δηλαδή το έτος 2016, πέθαναν και 5.1 εκατομμύρια άνθρωποι. Είχαμε δηλαδή σταθερότητα ή μηδενική φυσική πληθυσμιακή αύξηση. Έτσι λοιπόν διαβάζουμε: ''The population change (positive, with 1.5 million more inhabitants) was therefore due to net migration''.

Ο πληθυσμός, λοιπόν, στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 28 κρατών-μελών των 500 και πλέον εκατομμυρίων ανθρώπων (median age 42.6 years), μέσα στο έτος 2016, αυξήθηκε κατά 1.5 εκατομμύριο. Το ίδιο διάστημα ο πληθυσμός της Τουρκίας (median age 31.4 years) αυξήθηκε κατά 1 εκατομμύριο 73 χιλιάδες και 818 ανθρώπους.

Τους γερμανοκεντρικούς (γερμανόφιλους ή αντιγερμανούς) τους πληροφορούμε πως τα στοιχεία για τη χώρα του άμεσου ενδιαφέροντος τους έχουν ως εξής: Ο πληθυσμός της Γερμανίας, κατα την Ε.Ε, εκτιμήθηκε σε 82.8 εκατομμύρια ενώ κατά τις γερμανικές αρχές σε 82.3 εκατομμύρια (median age 45.8 years. This means that half of Germany’s population was older than 45.8 years, while half was younger). Ο πληθυσμός της Γερμανίας -πάντα κατά την Ε.Ε- αυξήθηκε μεταξύ 1.1.2016 και 1.1.2017 από 82.17 σε 82.8 εκατομμύρια (620.000 περίπου). Ωστόσο, κατά το έτος 2016 γεννήθηκαν 770 χιλιάδες παιδιά και πέθαναν 920 χιλιάδες άνθρωποι. Άρα η Γερμανία είχε φυσική πληθυσμιακή μείωση κατά περίπου 150 χιλιάδες ανθρώπους (όλα τα μεγέθη τα παραθέτουν στρογγυλά οι ευρωκράτες). Αφήνεται να εννοηθεί πως: The population change (positive, with 620 thousands more inhabitants) was therefore due to net migration. Λίγο κάτω από εκατομμυριάκι πρέπει να τσίμπησε το Germanicum (150+620 = 770.000).

Στην Ελλαδα γεννήθηκαν 92.800 μωρά και πέθαναν 118.800 άνθρωποι (έχουν μια μανία με το 8 οι άνθρωποι της Ε.Ε ή είναι ιδέα μου;). Ο πληθυσμός της Ελλάδας κατά την 1.1.2017 εκτιμήθηκε σε 10.757.3. Ένα χρόνο πριν ήταν 10.783.7.

β΄

Fertility trends: Fewer children… and later in life. Life expectancy continues to grow… So: Immigration has become an important factor in recent population change… Βέβαια η προηγούμενη συλλογιστική εμπεριέχει ή ενσωματώνει ορισμένες προϋποθέσεις και προκείμενες... and enlargement will not change these patterns, although some former immigration flows will become cross-border mobility within the Union, παρατηρούσαν το 2004.

Είδατε προβλήματα που έχουν οι υποτιθέμενες «υπερδυνάμεις».;

Το 2001 η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε 15 κράτη-μέλη. Οι κοινωνίες που εισήλθαν στην Ε.Ε, αύξησαν τα πληθυσμιακά μεγέθη της, δεν ηταν όμως ιδιαίτερα νεανικές, και όχι μόνο: Enlargement has raised the EU population by 20%... but only increased its GDP by 4.5%... The enlarged Union will still be marked by accelerated ageing in less than a decade... as fertility has been very low in the new Member States for more than a decade... Και κάπως έτσι: The median age in the EU-28 increased by 4.3 years between 2001 and 2016, rising from 38.3 years to 42.6 years.

Όταν ο πληθυσμός παραμένει σταθερός (births=deaths) δεν είναι σαν να μην συμβαίνει τίποτα, αυξάνεται η (διά)μέση ηλικία (πόσο μάλλον όταν ο πληθυσμός μειώνεται, δηλαδή οταν deaths>births). Γαμώτο! Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε με εξελικτικά σωστό τρόπο - σε σχέση με τις επιθυμίες μας (γενικότερα ο άνθρωπος αποτελεί πρόβλημα γι' αυτούς). Πρέπει να τον επανακατασκευάσουμε (σκέφτονται) - όχι μόνο για να επιτύχουμε zero population growth και γιατί η φυσική πληθυσμιακή μείωση (με την οποια δεν βάζουμε και τα κλάματα, δεν μας χαλάει, κιόλας) θα εξισορροπείται από το προηγούμενο (zpg) και το net migration, αλλά και - προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τον, ή να μην έχουμε, 'overpopulation'. Ave EuroSecular-TransWestern Malthus, morituri te salutant.

Σχολιασμός I.



Δεν υπάρχει τίποτα που να έχει συμβάλλει στην παρακμή και αποδυνάμωση της Ελλάδας, και να μην έχει έρθει ή εισαχθεί από την «Ευρώπη» ή/και τη «Δύση». Τίποτα. Η Ελλάδα μπορεί να μην διαθέτει το ουσιώδες, δηλαδή θεσμούς και ανεξάρτητες -από την κομματική δικτατορία επί της κοινωνίας και την κομματική κατοχή επί του κράτους- εσωτερικές λειτουργίες και δομές, αλλά η σημερίνη της κατάσταση [1] και η -σχεδόν υπαρξιακή- κρίση που διέρχεται η χώρα, δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνον σε αυτό. Και τούτο για τον εξής απλό λόγο: διότι στις μέρες μας ολόκληρες κρατικές κοινωνίες της «Ευρώπης» και της «Δύσης» -που διαθέτουν τα προηγούμενα [2]- αποσυναρμολογούνται ή αποσυντίθενται και αυτοκαταλύονται ακολουθώντας συγκεκριμένες στάσεις, ιδέες και αντιλήψεις και εφαρμόζοντας συγκεκριμένες πολιτικές [3]. Είναι αυτές οι τελευταίες, τις οποίες ενστερνίστηκε και μετέβαλλε σε λάβαρα «εκσυγχρονισμού» της η Ελλάδα, που συνέβαλλαν περισσότερο από ότιδήποτε άλλο στη σημερινή της κατάσταση. Η παρακμή και η κατάπτωση, η αποδυνάμωση και η συρρίκνωση της Ελλάδας είναι ευθέως ανάλογη του βαθμού «εξευρωπαϊσμού» της. Αυτό δεν τολμούν να παραδεχτούν πόσο μάλλον να ξεστομίσουν.


Σημειώσεις-Επισημάνσεις

[1] Η ανυπαρξία ή η έλλειψη θεσμικής επάρκειας, το θεσμικό πρόβλημα, είναι δομικό και χρόνιο στην Ελλάδα και κανένας δεν το αγνοεί και δεν το υποτιμά. Αλλά δεν είναι μονάχα αυτό που ερμηνεύει ή εξηγεί τις συγκεκριμένες συνθήκες και τη συγκεκριμένη πρωτοφανή κατάσταση στην οποία βρισκεται η Ελλάδα (δες και 3). Άλλωστε η χώρα πέρασε μια τρομακτική, σε έκταση και βάθος, κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς του κράτους, και γενικότερα κρίση διακυβέρνησης (κάτι το οποίο ουδείς αναφέρει ή όλοι φαίνεται να έχουν λησμονήσει), και πρωτού φτάσει στην λεγόμενη οικονομική κρίση και αφού είχε εντονότατο δημογραφικό πρόβλημα. Περάσε μια ξεκάθαρη κρίση κοινωνικής τους νομιμοποίησης (των θεσμών και της διακυβέρνησης). Η απαξίωση των πολιτικών κομμάτων και των κυβερνήσεων ήταν ολοκληρωτική (τότε, πόσο μάλλον τώρα). Τα κόμματα κατατάσσονταν σε όλες τις έρευνες, σταθερά, τουλάχιστον κατά τη τελευταία δεκαετία-δεκαπενταετία, στις τελευταίες θέσεις του δείκτη εμπιστοσύνης θεσμών. Από δεκάδες οργανισμούς, θεσμούς κ.λπ, βρίσκονταν στον πάτο (στις πρώτες θέσεις ήταν συνήθως το πυροσβεστικό σώμα και η εθνική μετεωρολογική υπηρεσία). Όλα αυτά όμως, πήγαν περίπατο με «το ξέσπάσμα της οικονομικής κρίσης» (και τον αγώνα για την «Ευρώπη»).

[2] Και τι να τις κάνεις τις άρτιες κρατικές λειτουργίες μόνο, εάν δεν έχεις -νέους- ανθρώπους; Δηλαδή μέλλον. (Κράτος για το κράτος; Ή μήπως θα φτιάξεις ανθρωπορομπότ -προς το παρόν πάντως ανθρωπόεισαγωγές κάνεις- προκειμένου το κράτος, το «σύστημα» ή η δομή, να συνεχίσει να αυτοαναπαράγεται, να αυτορυθμίζεται, να αυτοτροφοδοτείται και να αυτοαναπτύσσεται, λειτουργώντας όλο πιο εκλεπτυσμένα και πιο άρτια; Τι μεταφυσικές φουτουριστολογίες είναι αυτές!).

[3] Πιο συγκεκριμένα. Όπως έχει επισημανθεί και παλαιότερα [*]: ''Είτε προσεγγίσει κανείς την υπάρχουσα κατάσταση της «Ευρώπης» ή/και της «Δύσης» από την άποψη της πορείας όπου ένα υποκείμενο αρχικά γίνεται λιγότερο συνεκτικό, έπειτα λιγότερο επιθετικό και τέλος λιγοτερο αποφασιστικό, για να καταλήξει παθητικό, φοβικό και ασθενέστερο. Είτε από την πλευρά της ανόδου ή της άνθησης της πανσεξουαλικότητας που παράλληλα και την ίδια στιγμή (και αυτό είναι το σημαντικό, όσο και αν φαίνεται περίεργο ή αντιφατικό), την ίδια στιγμή συνοδεύεται από την απεμπόληση της δυνατότητας -από την αδυναμία- αναπαραγωγής. Είτε από τον κατακερματισμό και την αμορφία που καταλήγει σε έναν πολτό, και όχι σε μια ποικιλομορφία ή ένα ψηφιδωτό μέσω του οποίου δημιουργείται μια συνολική πολύχρωμη εικόνα που έχει συνοχή και νόημα (οι ψηφίδες δεν είναι πολύχρωμες το ψηφιδωτό είναι, διαφορετικά προκύπτει μουτζαλιά). Είτε από την σκοπιά ενός υποκειμένου που χάνει την οξύτητα του, γίνεται περισσότερο ευάλωτο σε καταστροφές λόγω ανάπτυξης φυγόκεντρων δυνάμεων ή δυνάμεων αναρχοποίησης στο εσωτερικό του, την ίδια στιγμή που εσωτερικεύει δυνάμεις μεγαλύτερης ζωτικότητας και δυναμισμού (σε σχέση με τη δική του μαλθακότητα) από έξω, οι οποίες αναλαμβάνουν ή καταλύουν ή παραλλάσουν δομές, λειτουργίες και θεσμούς. Από οποιαδήποτε πλευρά και αν το δούμε, η «Ευρώπη» έχει επιλέξει -ή οδηγείται προς- μια συγκεκριμένη πορεία...'' με την οποία ασχοληθήκαμε και την οποία ενστερνιστήκαμε (προσπαθώντας να εφαρμόσουμε). Είναι αυτή η πορεία που ακολουθήσαμε, και μέσω της οποίας καταστραφήκαμε σε μεγάλο βαθμό, τρέχοντας να προλάβουμε την «Ευρώπη» και τη «Δύση», που μας οδήγησε να πέσουμε τελικά πρώτοι ή από τους πρώτους -και πριν από αυτούς- στο κενό (κάτι που σχεδόν καταφέραμε). Είναι αυτή η πορεία που εξηγεί πράγματα, και όχι η διαχρονική ανεπάρκεια θεσμικής λειτουργίας, η οποία υπάρχει από την εποχή που η Ελλάδα βρίσκοταν σε ανοδική τροχιά (πριν από περίπου έναν αιώνα).

Επισήμανση
[*] Όλα τα προηγούμενα, που παραθέτουμε εντός εισαγωγικών στο [3], δεν είναι καινοφανή. Αποτελούν φαινόμενα ή συμπτώμα αποσύνθεσης και παρακμής (Δεν είναι δυνατόν να συντηρείται ακόμη η εντύπωση πως η «Ευρώπη» ή/και η «Δύση» βρίσκεται σε άνοδο και όχι σε πτώση ή υποχώρηση. Από εδώ ξεκινούν όλα. Η υλική και ηθική αποδυνάμωση, κατάπτωση και παρακμή της λεγόμενης Δύσης ειναι οφθαλμοφανής και πασιφανέστατη για όσες και όσους έχουν μάτια και βλέπουν, και διαθέτουν στοιχειώδη μακροϊστορική ματιά). Αυτές είναι καταστάσεις που τις έχουμε ξανασυναντήσει και επαναλαμβάνονται ιστορικά. Τέλος, κανείς εξώ-ευρωπαϊκός ή έξω-δυτικός παράγοντας ή δρών δεν επέβαλε τα προηγούμενα στην «Ευρώπη» ή/και την «Δύση». Αντίθετα, είναι αυτή η ίδια που επιδίωξε και προσπάθησε να τα επιβάλλει σε άλλους (όπως έκανε στον ίδιο της τον εαυτό).

14 Σεπτεμβρίου 2017

12 Σεπτεμβρίου 2017

12 Σεπτεμβρίου 2017.



Η μέρα ήταν φωτεινή και ηλιόλουστη. Δεν είχα σχολή-μάθημα. Αφού έμεινα μόνος, ετοίμασα τον καφέ και τις μουσικάρες μου - δούλευα μια διασκευή του Blade Runner | End Titles (εκείνη την περίοδο έφτιαχνα-έγραφα μουσική). Σε κάποια στιγμή, μετά απο αρκετή ώρα, χτυπάει το τηλέφωνο: «Ελα, βλέπεις τι γίνεται στην Αμερική; Άνοιξε την τηλεόραση! Έρχομαι από εκεί». Τι έχει συμβεί άραγε από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα; Πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος; Ας προσπαθήσουμε να απαριθμήσουμε και να αναδείξουμε, όχι απαραίτητα χρονολογικά, ορισμένες μονάχα από τις πτυχές, τις μεταβολές τις εξελίξεις και τα γεγονότα εν συντομία (δεν σχετίζονται όλα όσα ακολουθούν άμεσα ή έμμεσα με την 11η Σεπτεμβρίου 2001):


• Δύο μήνες πριν από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου: The People's Republic of China and the Russian Federation sign the 2001 Sino-Russian Treaty of Friendship, on July 16, 2001 [1].

• Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 αποτέλεσε μια τομή-σόκ στο διεθνές σύστημα που τοποθετείται ανάμεσα στην κατάρρευση ή αυτοδιάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 από τη μια μεριά και την οικονομική-χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 από την άλλη.

• Με τον πόλεμο στο Ιράκ το 2003, που ακολούθησε την 11η Σεπτεμβρίου, εγκαινιάζεται ο λεγόμενος Παγκόσμιος Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας [2] (Global War on Terrorism), ο οποίος βασίζεται στο δόγμα του προληπτικού πολέμου.

• Από την 11η Σεπτεμβρίου και ύστερα ξεκινά μια προσέγγιση των διεθνών πραγμάτων από τις Η.Π.Α που, τουλάχιστον σε στιγμές, μπορεί να περιγραφεί από το δίπολο “United States – rest of the world” [3].

• Οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεχώς, με τον ή τον άλλον τρόπο, φθίνουν ή επιδεινώνονται.

• Τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ε.Ε. Πριν από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 δεν είχε υπάρξει κανενα ισλαμιστικό τρομοκρατικό χτύπημα στην Ε.Ε.

• Από την 11η Σεπτεμβρίου μέχρι σήμερα (2017), έχουν γεννηθεί περίπου 1.3 δισεκατομμύρια άνθρωποι συνολικά στον πλανήτη (από 6.2 γίναμε 7.5 δισεκατομμύρια). Ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής μέσα σε αυτά τα 16 χρόνια αυξήθηκε κατά περίπου 45 εκατομμύρια, ενώ στη Γερμανία δεν υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση παρά στασιμότητα ή οριακή αύξηση [4]. October 31 2011 selected by the UN as the symbolic date when global population reaches seven billion.

• China launches its first manned space mission. China successfully placed its manned "Shenzhou 5" spacecraft into orbit (2003). Shenzhou 9, a Chinese spacecraft carrying three Chinese astronauts, including the first-ever female, docks manually with orbiting module Tiangong-1, making them the third country, after the United States and Russia, to successfully perform the mission (2012). Chinese spacecraft Chang'e 3, carrying the Yutu rover, becomes the first spacecraft to "soft"-land on the Moon since 1976 and the third ever robotic rover to do so (2013).

• Global surveillance disclosures (2013–present)

• Εκλέγεται για πρώτη φορά στην ιστορία - 228 ετών - των Ηνωμένων Πολιτειων της Αμερικής, Non-Hispanic White African American (as defined by the Census Bureau) Πρόεδρος.

• Το Ηνωμένο Βασίλειο ψήφίζει-αποφασίζει την αποχώρηση του από την Ε.Ο.Κ / Ε.Ε μετά από 44 χρονιά.

• Οι ανθρώπινες απώλειες από τρομοκρατικά χτυπήματα εκτοξεύονται.

• Επαναστάσεις. «Επαναστάσεις ή εξεγέρσεις» παντού: Οι λεγόμενες πολύχρωμες επαναστάσεις (color revolution) αρχικά την περίοδο 2003-2005 προηγούνται του κύματος των επαναστάσεων της «Αραβικής Άνοιξης» (2010-2012).

• Μεγαλύτερη διεύρυνση στην ιστορία του ΝΑΤΟ. Βουλγαρία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ρουμανία, Σλοβακία και Σλοβενία (αργότερα Αλβανία και Κροατία). Μεγαλύτερη διεύρυνση στην ιστορία της Ε.Ε. Πολωνία, Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία, Τσεχία, Σλοβακία, Σλοβενία, Ουγγαρία, Μάλτα και Κύπρος.

• Οι Η.Π.Α παύουν να αποτελούν το μεγαλύτερο εμπορικό έθνος στον πλανήτη. Η Κίνα τις ξεπερνά τα έτη 2013-14.

• Στις 30 Σεπτεμβρίου 2013, η Αμερικανική Κυβέρνηση ανάγκαζεται να οδηγηθεί σε αναστολή της λειτουργίας της για περίπου ένα μήνα, λόγω και της έντονης κομματικής πόλωσης και αντιπαράθεσης που οδήγησε σε νομοθετική εμπλοκή με αφορμή την ανάγκη αύξησης του ορίου του δημοσίου χρέους πάνω από τα 16,7 τρισεκατομμύρια δολάρια.

• Gross domestic product (PPP) share of world total: United States 20.343% - China 7.847% (2001) / United States 15.327% - China 18.308% (2017) [5]

• Μέσα σε αυτά τα χρόνια έχουν μεταβάλει τη δομή τους ή καταστραφεί de facto αρκετά κράτη (Αφγανιστάν, Ιράκ, Σερβία, Γεωργία, Σουδάν, Λιβυή, Ουκρανία, Συρία), ενώ έχουν δημιουργηθεί νέα κράτη (Μαυροβούνιο και Νότιο Σουδάν. Το Κόσοβο είναι πιο σύνθετη περίπτωση). Παράλληλα αναδύονται ζητήματα-αξιώσεις αυτονομίας, απόσχισης ή ανεξαρτησίας σε αρκετά κράτη (Σκωτία, Κριμαία, Καταλανοί, Κούρδοι κ.λπ).

• Κατακόρυφη άνοδος της αναρχίας στο διεθνές σύστημα.


Σημειώσεις προκειμένου να συνεχίσουμε με αναφορές στην αγγλική: 1. Αυτή η συμφωνία σηματοδότησε μια νέα εποχή, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη. The first joint China-Russia military exercise, begins its eight-day training on the Shandong Peninsula (2005). 2 Δες παρακάτω: [*] 3. Fighting Terrorism in the Liberal State. 4. Ο πληθυσμός της Γερμανίας το 2001 ήταν περίπου 82 εκατομμύρια ενώ πέρυσι, το 2016, ο πληθυσμός της εκτιμήθηκε μεταξύ 82.3 και 82.6 εκατομμύριων ανθρώπων. 5. International Monetary Fund (IMF). World Economic Outlook Database, April 2017


Γεγονότα, σημεία καμπής και αναφορές άξιες λόγου στην αγγλική

• The People's Republic of China joins the World Trade Organization on 11 December 2001.

• Donald Rumsfeld identifies the Pentagon bureaucracy as the biggest threat to America (2001)

[*] The United States formally declares an end to the Iraq War (2011). UNESCO admitted Palestine as a member, following a vote in which 107 member states supported and 14 opposed (2011). A series of terrorist attacks are directed against United States diplomatic missions worldwide, as well as diplomatic missions of Germany, Switzerland and the United Kingdom. Middle East protests against US embassies. In Libya, among the dead is US ambassador J. Christopher Stevens (2012). The UN General Assembly approves a motion granting Palestine non-member observer state status. The U.N. General Assembly voted 138 to 9 to bring Palestine aboard as a “nonmember state.” Another 41 nations abstained (2012). President Barack Obama announced on 23 May 2013 that Global War on Terror is over. The U.N Security Council adopts Resolution 2334 condemning "Israeli settlements in Palestinian territories occupied since 1967". The resolution passed in a 14-0 vote. Four members with United Nations Security Council veto power, China, France, Russia, and the United Kingdom, voted for the resolution, but the United States abstained (2016).

• The International Consortium of Investigative Journalists (ICIJ) and the German newspaper Süddeutsche Zeitung publish a set of 11.5 million confidential documents from the Panamanian corporate Mossack Fonseca that provides detailed information on more than 214,000 offshore companies, including the identities of shareholders and directors including noted personalities and heads of state (2016).

• Former CIA employee Edward Snowden discloses operations engaged in by a U.S. government mass surveillance program to news publications and flees the country, later being granted temporary asylum in Russia (2013). Germany opens inquiry into claims NSA tapped Angela Merkel's phone (2014). United States economic sanctions against Russia go into effect (Crimea). Russia is suspended from the G8 (2014). The Eurasian Economic Union comes into effect, creating a political and economic union between Russia, Belarus, Armenia, Kazakhstan and Kyrgyzstan (2015). Leaders from Russia, Ukraine, Germany and France reach an agreement on the conflict in eastern Ukraine that includes a ceasefire and withdrawal of heavy weapons. Russia begins air strikes against ISIL and anti-government forces in Syria–in support of the Syrian government. Turkey shoots down a Russian fighter jet in the first case of a NATO member destroying a Russian aircraft since the 1950s (2015). Andrei Karlov, the Russian ambassador to Turkey, is assassinated in Ankara (2016).

• Belgium legally recognizes same-sex marriage, becoming the second country in the world to do so (2003). Netherlands became the first country to legalize same-sex weddings in 2001. Belgium becomes the first country in the world to legalise euthanasia for terminally ill patients of any age (2014). Belgium's parliament votes through child euthanasia (BBC).

• The European Space Agency probe SMART-1 arrives at the Moon, becoming the first European satellite to travel to and orbit it (2004). India launches first Moon mission. The Indian Space Research Organisation successfully launches the Chandrayaan-1 spacecraft on a lunar exploration mission. Iran opens its first space center and launches a rocket into space (2008). NASA launches the Lunar Reconnaissance Orbiter / LCROSS probes to the Moon, the first American lunar mission since Lunar Prospector in 1998 (2009). Having analyzed the data from the LCROSS lunar impact, NASA announces that it has found a "significant" quantity of water in the Moon's Cabeus crater. The Mars Orbiter Mission is launched by India from its launchpad in Sriharikota (2013). As of 2015 the United Arab Emirates Space Agency is preparing for the Mars Hope mission to Mars in 2020. NASA announces that liquid water has been found on Mars (2015). The ESA and Roscosmos launch the joint ExoMars Trace Gas Orbiter on a mission to Mars (2016).

• The outbreak of the H1N1 influenza strain, commonly referred to as "swine flu", is deemed a global pandemic (2009). The Ebola virus epidemic in West Africa begins, infecting at least 28,616 people and killing at least 11,310 people, the most severe both in terms of numbers of infections and casualties. The World Health Organization identifies the spread of poliomyelitis in at least 10 countries as a major worldwide health emergency (2014). The World Health Organization announces an outbreak of the Zika virus (2016). The UN warns that the world is facing the biggest humanitarian crisis since World War II, with up to 20 million people at risk of starvation and famine in Yemen, Somalia, South Sudan and Nigeria (2017).

• A global climate change pact is agreed at the COP 21 summit, committing all countries to reduce carbon emissions for the first time (2015).

• Benedict XVI resigns as pope, becoming the first to do so since Gregory XII in 1415, and the first to do so voluntarily since Celestine V in 1294. Cardinal Jorge Mario Bergoglio of Argentina is elected the 266th pope, whereupon he takes the name Francis and becomes the first Jesuit pope, the first pope from the Americas, and the first pope from the Southern Hemisphere (2013). U.S. President Barack Obama announces the resumption of normal relations between the U.S. and Cuba (2014). Pope Francis visits Cuba (2015). Cuba and the United States reestablish full diplomatic relations, ending a 54-year stretch of hostility between the nations (2015). Cuba becomes the first country in the world to eradicate mother-to-child transmission of HIV and syphilis (2015). Pope Francis and Patriarch Kirill sign an Ecumenical Declaration, also known as the Havana Declaration, in the first such meeting between leaders of the Catholic and Russian Orthodox Churches since their split in 1054 (2016), in Cuba. The 44th President of the United States, Barack Obama, visits Cuba, marking the first time a sitting US president has visited the island nation since president Calvin Coolidge visited in 1928 (2016).

11 Σεπτεμβρίου 2017

Σχολιασμός.



Ο Όμηρος δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη. Γεννήθηκε -πιθανότατα- στην Ιωνία στη Μικρά Ασία. Ο Ιπποκράτης δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην Κω στο Αιγαίο. Ο Ηρόδοτος δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην Αλικαρνασσό στη Μικρά Ασία. Ο Αρχιμήδης δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στις Συρακούσες της Σικελίας στη Μεσόγειο, όπως και ο Δημοκόπος Μύριλλος (αρχιτέκτων του θεάτρου των Συρακουσών). Το ίδιο ισχύει και για τον Εύδοξο τον Κνίδιο, που γεννήθηκε στις νοτιοδυτικές ακτές της Μικράς Ασίας οι οποίες βυθίζονται στο νοτιοανατολικό Αιγαίο μέσω του Κεραμεικού κόλπου.

Ο Πυθαγόρας δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στη Σάμο στο Αιγαίο (πιθανότατα), όπως και ο Αρίσταρχος ο Σάμιος. Ο Θαλής δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην Μίλητο στη Μικρά Ασία (κάτι που φανερώνει άλλωστε και το προσωνύμιο Μιλήσιος), όπως επίσης ο Ιππόδαμος, ο Λεύκιππος, ο Εκαταίος και ο Αναξίμανδρος [1]. Ο Μεταγένης -αρχιτέκτοντας του Ναού της Αρτέμιδας στην Έφεσο μαζί με τον πατέρα του Χερσίφρων- δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην Κνωσσό της Κρήτης στα όρια του Αιγαίου και στην καρδιά της ανατολικής Μεσογείου.

Το ίδιο ισχύει και για τον Ερατοσθένη τον γεωγράφο και γεωδαίτη, ο οποίος γεννήθηκε στην Κυρήνη των μεσογειακών ακτών της Αφρικής, όπως και για τον άλλο μεγάλο γεωγράφο, τον Στράβων που γεννήθηκε στην Αμάσεια του Πόντου (Δεν θα αναφερθούμε στον Αγαθαρχίδη τον Κνίδιο, που είναι σπουδαίος αν και άγνωστος και από το έργο του οποίου -για το Κέρας της Αφρικής και τις χώρες γύρω από την Ερυθρά Θάλασσα- έχει αντλήσει πληροφορίες και αποσπάσματα ο Στράβων, λόγω ή εξαιτίας του... ονομάτος του). Ούτε ο Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος [2], στα έργα του οποίου έχει επίσης αναφορές ο Στράβων, γεννήθηκε στην Ευρώπη.

Ο Εμπεδοκλής δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στον Ακράγαντα της Σικελίας στη Μεσόγειο. Ο Φίλων Βυζάντιος δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην πόλη Βυζάντιο του Κεράτιου κόλπου και των στενών του Βοσπόρου, λίγα χιλιόμετρα μακριά από εκεί που γεννήθηκε ο Ηρόφιλος της Χαλκηδόνας. Ο Θεόφραστος δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην Ερεσό της Λέσβου στο Αιγαίο, απέναντι από την Μικρά Ασία, όπως και ο Τέρπανδρος, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, επί της ίδιας νήσου. Τα ίδια ισχύουν για τον Ερασίστρατο, ο οποίος γεννήθηκε σε κάποιο από τα νησιά του Αιγαίου. Ο Κτησίβιος όπως και ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς δεν γεννήθηκαν στην Ευρώπη. Γεννήθηκαν -το φανερώνουν τα όνοματα τους- στην Αλεξάνδρεια στα μεσογειακά παράλια της Αφρικής, όπως ο Θέων και -πιθανότατα- ο τεράστιος Ευκλείδης.

Ο Σώστρατος (Φάρος της Αλεξάνδρειας) δεν γεννήθηκε στην Ευρώπη, αλλά στην Κνίδο της Μικράς Ασίας, όπως και ο Χρύσιππος (είτε ο Σολεύς είτε ο Κνίδιος). Λίγο νοτιότερα γεννήθηκε ο Ίππαρχος ο Ρόδιος [3] και ο συντοπίτης του Δεινοκράτης [4]. Οι δύο προηγούμενοι, μαζί με τον Τιμοσθένη [5], ναύαρχο, γεωγράφο και χαρτογράφο, δεν γεννήθηκαν στην Ευρώπη, αλλά στην Ρόδο στο νότιοανατολικό Αιγαίο απέναντι από τα νοτιοδυτικά παράλια της Μικράς Ασίας.


Σημειώσεις - Παρατηρήσεις - Επισημάνσεις

[1] Ο Αναξίμανδρος μάλλον είχε σχεδιάσει έναν από τους πρώτους «παγκόσμιους» χάρτες της εποχής του.

[2] Από τον Αρτεμίδωρο υπάρχει πιθανότητα να έχουμε και την πρώτη γνωστή -μερική- χαρτογραφική αποτύπωση της Ιβηρικής. Μπορεί όμως και όχι: The Earliest Known Map of Spain (?) and the Geography of Artemidorus of Ephesus on Papyrus.

[3] Ο Ίππαρχος δεν είναι καμιά αμελητέα ποσότητα (Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος τον ειχε μελετήσει αρκετά. Ούτε αυτος γεννήθηκε στην Ευρώπη).

[4] Ο Δεινοκράτης υπήρξε αρχιτέκτονας και τεχνικός του Αλεξάνδρου, πολεοδομικός σχεδιαστής της Αλεξάνδρειας κ.λπ. Ο Βιτρούβιος αναφέρει πως ο Δεινοκράτης είχε στα σχέδια του στο «ὄρος Ἄθως τῆς Θράκης... ἀνδριάντα τοῦ Ἀλεξάνδρου... καὶ πόλη ἰκανὴ νὰ περιλάβῃ 10.000 κατοίκους».

[5] Ο Τιμοσθένης είχε μελετήσει Εύδοξο (τον οποίον αναφέραμε στην αρχή), όπως και ο Ερατοσθένης και ο Στράβων. Προφανώς θα πρέπει να δεχθούμε πως ο Τιμοσθένης ήταν ανεπίδεκτος εκπολιτισμού και εξευρωπαϊσμού αν ισχύουν αναφορές που τον θέλουν στους ναυτικούς χάρτες που έφτιαχνε να βάζει ως κέντρο -μέσω του οποίου ορίζονται οι συντεταγμένες, μήκη, πλάτη κ.λπ- την πατρίδα του, τη Ρόδο, και όχι την «Ευρώπη» (ή/και την Αθήνα: προσπαθούν να μας πείσουν ορισμένοι ότι ο Θεμιστοκλής ή/και ο Περικλής που, σε αντίθεση με όλους τους προηγούμενους, γεννήθηκαν στην Αθήνα, θα αναγνώριζαν τους εαυτούς τους στα λόγια του Malraux στην Πνύκα... [πόσο μάλλον του Macron]).

Παρατήρηση
Και τα προηγούμενα ονόματα-παραδείγματα, τα οποία είναι απολύτως ενδεικτικά από τις άμεσες-γειτονικές περιοχές μας, ισχύουν για μια γεωγραφική αντίληψη περί Ευρώπης. Πόσο μάλλον για μια έννοια περί «Ευρώπης», η οποία δεν αναπτύσσεται παρά αιώνες αργότερα (όπως και η σημερινή). Παραδείγματως χάριν, πολύ εύκολα θεωρούμε πως ο Δημόκριτος, ο οποίος γεννήθηκε στα Άβδηρα της Θράκης, αποτελεί αυτονόητα περισσότερο μέρος κάποιας «Ευρώπης» παρά του Εύξεινου Πόντου, του Αιγαίου, της Θράκης και της Μικράς Ασίας. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τον Αριστοτέλη και τα Στάγειρα της Χαλκιδικής, τον Αρχύτα και τον Τάραντα (μαθητής του Αρχύτα υπήρξε ο Εύδοξος Κνίδιος) και φυσικά για τον Αλέξανδρο και την Πέλλα. Και τόσους άλλους. Το περίφημο «νοτιανατολικό άκρο» ή η «νοτιοανατολική γωνιά» της Ευρώπης των ευρωκεντριστών -εννοείται πως- διαγράφει ή εξαφανίζει το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής ιστορίας. Και όλα τα προηγούμενα ονόματα προέρχονται μόνο από την «αρχαία Ελλάδα» ως έννοια, δίχως να συνεχίσουμε στο «ανατολίτικο Βυζάντιο» (το οποίο δεν υπήρξε ποτέ ως τέτοιο) ή στους νεώτερους χρόνους (Πεσμαζόγλου, Δέλτα, Καβάφης, Παρθένης, Μπενάκης, Τσιφόρος, Ταμβάκης και τόσοι άλλοι, μόνο από την Αίγυπτο). Βέβαια υπάρχουν άνθρωποι που -στην προσπάθεια τους να κατασκευάσουν μια «ευρωπαϊκή» ταυτότητα- είναι ικανοί να μας πουν πως το Αιγαίο είναι απλά μια «ευρωπαϊκή» θάλασσα, και να μας κάνουν να πέσουμε από το Σούνιο και να αυτοκτονήσουμε όπως ο μυθικός Αιγέας.

10 Σεπτεμβρίου 2017

10 Σεπτεμβρίου 2017.



I
«Όταν έχωμεν τους Γάλλους, Tίς η χρεία από άλλους; Γάλλοι και Γραικοί δεμένοι, Mε φιλίαν ενωμένοι, Δεν είναι Γραικοί ή Γάλλοι, Aλλ' έν έθνος Γραικογάλλοι», και άλλα -προπαγανδιστικά- Παραμύθια της (Φραγκο)Χαλιμάς.


II
Το προεκλογικό κλίμα στη Γερμανία, αποτελεί την αυθεντική στάση και έκφραση του κλίματος που έχουν ενστερνιστεί ή/και προσπαθούν να εφαρμόσουν όλοι οι υποτιθέμενοι «εκσυγχρονιστές-μεταρρυθμιστές» του «κέντρου ή του status quo» στα εθνικά πολιτικά (ύπο)συστήματα της Ε.Ε, σε μια προσπάθεια διάχυσης του από το (γεωγραφικό, πολιτικό και οικονομικό) Κέντρο (ίσχυος) στην περιφέρεια, στα περιφέρειακά υποσυστήματα (Ούτε ευρω-οδηγία να ήταν): Αυτό του γυάλινου πύργου ή της ψυχολογικής γυάλας. Η προσπάθεια να πείσουν τον κόσμο πως δεν τρέχει τίποτα, τίποτα δε συμβαίνει, όλα είναι ανιαρά και βαρετά, διαδικαστικά, και να τον αποκοιμίσουν. Υπό μια έννοια στη Γερμανία εφαρμόζουν, με το δικό τους τρόπο, αυτό που λένε οι Αμερικανοί: Fake it 'til you make it.

Στο τέλος μέσω ενός μείγματος ψυχολογικοποίησης της «πολιτικής» και ανιαρού τέλους της ιστορίας μπορεί και να το πιστέψουν κιόλας. Και να καταφέρουν να το κάνουν πραγματικότητα. Συνήθως όμως οι γυάλινοι πύργοι και οι ψυχολογικές γυάλες που προσπαθούν να πείσουν πως είσαι ανεπηρέαστος -σχεδόν απομονωμένος, αποκομμένος ή/και ανέγγιχτος- από όσα εξελίσσονται στο περιβάλλον σου (επειδή διατηρείς συνεκτική δομή), ραγίζουν ή θρυμματίζονται από την βίαιη εισβολή της πραγματικότητας. Όχι, δεν είναι αποστασιοποίηση του ανώτερου αυτη η στάση, είναι απώθηση και στρουθοκαμηλισμός. Fake it 'til you make it, and Good luck, λοιπόν, Deutschland.


III
Ο όρος «ευρωπαϊκή ταυτότητα» είναι πολύ πρόσφατος. Εξίσου πρόσφατη είναι και η ιδέα που εκφράζει. Παλαιότερα (και για αιώνες), μόνο τον χριστιανισμό αναγνώριζαν ως κοινό χαρακτηριστικό τους οι Ευρωπαίοι... οι μόνοι που ήταν σε θέση να τη διαμορφώσουν [τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ταυτότητα] ήταν οι μορφωμένοι και πλούσιοι κάτοικοι της ηπείρου μας, δηλαδή ένα ελάχιστο μόνο μέρος του πληθυσμού της ­- με τις συνέπειες αυτής της μονομέρειας θα συνεχίσω σε επόμενη ευκαιρία... Οι υπόλοιποι, ακόμη και όσοι είχαν μια κάποια οικονομική άνεση, ήταν καθηλωμένοι στον τόπο τους, όπως ήταν αιώνες πριν. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι σχέσεις τους ήταν μόνο τοπικές, ή το πολύ εγχώριες, περιορισμένες μέσα στα εθνικά σύνορα [Σημ. Δ`~. Κάτι που δεν ισχύει απαραίτητα για άλλες περιοχές όπου υπήρχε ελευθερία κίνησης εμπορευμάτων και ανθρώπων -οι ιδέες ταξιδεύουν ούτως ή άλλως-, καθώς δεν υπήρχαν διόδια ή/και σύνορα]... Ποιοι ήταν αυτοί οι «υπόλοιποι»; Ηταν η συντριπτική πλειονότητα των Ευρωπαίων, οι φτωχοί και οι αναλφάβητοι· δηλαδή, ακόμη και στον 19ο αιώνα, το 80% ως 95% του πληθυσμού, ανάλογα με τη χώρα... Μπορούμε λογικά να υποθέσουμε ότι ορισμένοι, πολύ λίγοι, είχαν μια ασαφή γεωγραφική αντίληψη του ευρωπαϊκού χώρου· και ότι οι περισσότεροι δεν εγνώριζαν καν τη λέξη Ευρώπη... Ακόμη και τη γεωγραφική έννοια της Ευρώπης, μόνον οι μορφωμένοι, που ήταν συνήθως και οι πλούσιοι, μόνο αυτοί μπορούσαν να την αντιληφθούν με τη μόρφωση... Οι επιστήμες, η λογοτεχνία, οι πλαστικές τέχνες, η αρχιτεκτονική, η έντεχνη μουσική, εν ολίγοις όλη η «ευρωπαϊκή κουλτούρα» που είναι το καύχημα των σημερινών Ευρωπαίων γινόταν κατανοητή και αντιληπτή μόνο από τους ελάχιστους αυτούς μορφωμένους.


IV
Most contemporary international relations theory, though, is tainted by a major source of bias... Much of this western bias is due to the historical political and military dominance of the west; history is written by the victors, and political philosophy seems to be too... The problem is not just one of heritage. The field of international relations is becoming increasingly grounded in economics and psychology. The growing use of applied game theory to explain and predict phenomena in international affairs means that international relations theory has become entangled with the assumptions, ideological commitments, and empirical findings of behavioral economics - a body of knowledge that exhibits a western slant.

Moreover, international relations theory is largely the product of western thinkers at western institutions. In 2011, the Christian Science Monitor ranked the top 25 graduate programs in international relations worldwide; 19 were in the US, five were in the UK, and one was in Canada. None were in non-western countries... The danger of western bias is that it shuts out those alternative, non-western perspectives... It is more correct to view western dominance of international relations theory as a disease that has infected academia - and one that harms westerners as well as non-westerners. The non-universality of international relations thought prevents western theorists from arriving at good understandings of the international system and from gaining access to the truth.

International relations theory is by and for westerners, even if it is not intentionally so... I am a westerner writing from a western institution in a western publication... Students at Bogaziçi University in Istanbul read very few non-western authors, and virtually no Turkish theorists, in their political science courses. Across the world, political scientists and international theorists are much more likely to recognize the name of Italian statesman and theorist Niccolò Machiavelli than they are to recall the name of the earlier Indian scholar Kautilya. International relations theory is ironically not a global body of knowledge; instead, it is regionally and culturally specific. We work with a non-global theory of global affairs. Western-biased international relations theory overlooks valuable perspectives that could enrich and enhance our understanding of how the world works.


Σημειώσεις
[III] Απόσπασμα από άρθρο: Η ιδεολογία των ισχυρών της Ευρώπης - Γεώργιος Β. Δερτιλής, και [IV] Απόσπασμα από άρθρο: Western Theory, Global World. Western Bias in International Theory - Alex Young (Harvard International Review).

8 Σεπτεμβρίου 2017

7 Σεπτεμβρίου 2017

Σχολιασμός (7 Σεπτεμβρίου 2017).



Όλη η γύμνια της σύγχρονης Ελλάδας και της κυρίαρχης ιδεολογίας της, μπορεί να φανεί σε μια φωτογραφία π.χ του Rutte της Ολλανδίας με τον Modi της Ινδίας πριν από λίγους μήνες, σε ένα βίντεο-αφιέρωμα από το επίσημο κανάλι του Ιάπωνα Πρωθυπουργού Abe με τίτλο 'Story of Cordial relations between Japan and Turkey' [*] ή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες -και η επίσκεψη- του Obama και η Γαλλία του Macron (ή και του Hollande παλαιότερα). Ας μείνουμε στο τελευταίο.

Η Γάλλο(Φράγκο)Οθωμανική Συμμαχία ήταν μια από τις μακροβιότερες στην ιστορία της Γαλλίας -και της Ευρώπης γενικότερα- και καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την ιστορική εξέλιξη της ηπείρου μέχρι τους Ναπολεόντειους Πόλεμους (είναι γνωστό τι συνέβη πιο πρόσφατα, πριν από περίπου έναν αιώνα, στην απέναντι ακτή του Αιγαίου). Μετά από τη Γαλλική Επανάσταση και με το πέρας της ΓαλλοΟθωμανικής Συμμαχίας (δες και εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο) οι ανάγκες αλλάζουν και λίγες δεκαετίες μετά -από τη Γαλλική Επανάσταση- έχουμε τη γέννηση, επανεύρεση, ανακάλυψη (ή μήπως επινόηση;) μιας έννοιας «αρχαίας Ελλάδας» η οποία -πέραν του ότι επί δύο χιλιετίες περίπου ήταν εξαφανισμένη- θα αποτελέσει το μέσο ένταξης και ενσωμάτωσης της ανατολικής Μεσογείου στην δυτικοευρωπαϊκή επιρροή (και θεμέλιο νομιμοποίησης της τελευταίας). Έτσι θα δημιουργηθούν φιλοσοφικές συνδέσεις, θεωρίες, ιστορίες των ιδεών και της φιλοσοφίας, γενεαλογίες, ιστοριογραφίες και τα λοιπά γνωστά, και η «Ευρώπη» θα βρει την απαρχή της στην «αρχαία Ελλάδα». Αργότερα, στα πλαίσια της διεθνοπολιτικής διαπλοκής της προηγούμενης εξέλιξης, θα κατασκευαστεί και το εξάρτημα-εργαλείο το οποίο θα κινείται σαν μπαλάκι μεταξύ των ονομασιών Kingdom of Greece και Hellenic Republic (να ψάξετε να βρείτε πόσες φορές το κρατίδιο έχει αλλάξει όνομασία). Κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας υπήρξαν σποραδικές φωνές που εξέφραζαν τις αμφιβολίες και τις αντιρρήσεις τους αλλά, είτε ουδείς τους έδινε σημασία είτε δολοφονούνταν είτε κλείνονταν στη φυλακή. Στο τέλος, τέλος το κράτος-εξάρτημα-παράρτημα ούτε δικό τους ήταν, ούτε δικά τους συμφέροντα και σκοπούς εξυπηρετούσε (άλλωστε όλοι αυτοί, από τη στιγμή που υπήρξε η επίτευξη ορισμένων συμφερόντων και σκοπών, εντάσσονταν οργανικά στα ιδεολογικά κατασκευάσματα του Gobineau και του Fallmerayer).

Τα προβλήματα ταυτότητας που έχουμε, τα οποία δεν είναι πρόσφατα, και η πολιτιστική -και άρα πολιτική- υπανάπτυξη και καθυστέρηση που μας χαρακτηρίζει (και οδηγεί σε καθρεφτάκια και χάντρες) δεν αποτελούν δικό μας έργο. Ευθύνη βέβαια υπάρχει και είναι μεγάλη. Και η -δική μας- ευθύνη βρίσκεται στο βαθμό που αποδεχόμαστε και ενστερνιζόμαστε ανώριμα και άκριτα αυτές τις ιδεολογικές επιχειρήσεις, παραρτηματοποιήσεις και μεταφυτεύσεις, μέσω των οποίων ελεγχόμαστε και παραμένουμε διανοητικά καθυστερήμενοι και πολιτιστικά -και άρα πολιτικά- υπανάπτυκτοι. Όποτε συνέφερε τα συμμαχικά και εταιρικά εν χριστώ, ευρώπη και δύση αδέρφια (απέναντι στα οποία κάνενα ένστικτο αυτοσυντήρησης δεν έχουμε αναπτύξει ή/και δεν διαθέτουμε, παρά μονάχα αντιδραστικότητα), ήμασταν Ρωμαίοι (πολεμικά, υποτιμητικά). Μετά γίναμε Γραικοί (επίσης, προκειμένου να γινει οικειοποίηση του όρου). Μετά γίναμε Έλληνες (ΝεοΓραικοί γι' αυτούς, πάλι τα ιδια). Μας έχουν κάνει κουδούνι και μας παίζουν πέρα-δώθε στα δάχτυλα, πότε με την όνομασία μας και με το αν είμαστε «αρχαιοέλληνες» ή «βυζαντίνοί» (ή μη αρκετά «ευρωπαίοι» ή απλά τίποτα!), πότε με το ημερολόγιο και το γλωσσικό (παλαιότερα) ή γενικότερα με τη γλώσσα και τη γραφή [-], πότε με το πολίτευμα, πότε με τον «εξευρωπαϊσμό», την ιδεολογία περί «βαλκανιότητας» και τη «δυτικοποίηση» ή με το «Η Ευρώπη είναι η ταυτότητα μας» και το «Ανήκομεν εις την Δύσιν» (η ανηκολογία/πουτανολογία ως εθνικό δόγμα), πότε με το «πρώτον κράτος, το πρώτον έθνος -που θα έφερνε τα φώτα- εν τη Ανατολή» (ποιά φώτα; αυτά που δεν υπήρχαν πριν από το 1750;) και πότε με το «Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη».

Πως να μην δημιουργηθούν παθογένειες, στρεβλώσεις και δυσμορφίες; Πως να μην υπάρξει απώλεια πολιτικής κρίσης και αξιοπιστίας, κυριαρχίας και σεβασμού, ευθυκρισίας και αυτονομίας; Πως να μην υπάρξουν μπλοκαρισμένες και αλλοιωμένες ταυτότητες; (μπορεί δίχως -ισχυρά θεμελιωμένη- ταυτότητα να υπάρξει αίσθηση συμφέροντος;). Πως να μην επικρατήσει παραμυθίαση με τέτοια επίπεδα, μεθόδους και μεγέθη χειραγώγησης; (με διάρκεια και βάθος χρόνου μάλιστα). Πως να αντέξει ένας λαός και να μην γίνει πολιτιστικά -και άρα πολιτικά- υπανάπτυκτος και καθυστερημένος; Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν πολλοί λαοί στον πλανήτη που να έχουν δεχτεί τέτοια επίπεδα χειραγώγησης. Δεν γνωρίζω. Πραγματικά.

Ας ασχοληθούμε τώρα με τα καθρεφτάκια του Μακρόν της «αδελφής-χώρας Γαλλίας». Αναμένουμε να μας μιλήσει και αυτός για την «αρχαία Ελλάδα», όπως και ο Ομπάμα που ήρθε και μας μίλησε για τον Περικλή, ο οποίος βρίσκεται στο άλλο άκρο π.χ από τον Φραγκλίνο (και ο Αριστοτέλης βρίσκεται στον αντίποδα του. Θα είχε πλάκα να βάζαμε σε ένα τραπέζι τον Αριστοτελη και τον Φραγκλίνο να συνομιλήσουν για το χρήμα και τον τόκο). Έχουν αλλοιώσει, έχουν στρεβλώσει και οικειοποιηθεί όλες τις έννοιες και τα νοήματα, τα πάντα. Βλέπετε η αρχαία ελληνική φιλοσοφία πήρε τα μπογαλάκια της από την Ιωνία της Μικράς Ασίας και ως πλάνητας ή νομάδοτουρίστας, μετά από δύο και πλέον χιλιετίες, μετακομίσε στο Παρίσι και το Λονδίνο και αργότερα, κατ' όπιν, στον Ατλαντικό και την Ουάσινγκτον (και έγινε «Δύση»). Μιλάμε για αστεία πράγματα που αποτελούν ιστορία των ιδεών, φιλοσοφία της ιστορίας και επίσημη ιστοριογραφία.


Σημειώσεις - Επισημάνσεις - Παρατηρήσεις

[*] Το βιντεο είναι για τα 130 περίπου έτη ιστορικών και 95 διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών. Σε αυτο αναφέρονται δύο περιστατικά με χρονική απόσταση ενός περίπου αιώνα μεταξύ τους (το ένα στην Ιαπωνία το 1890, το οποίο θεωρείται και ιδρυτικό θεμέλιο των φιλικών σχέσεων Τουρκίας και Ιαπωνίας και το άλλο στο Ιράν το 1985). Σε αυτά τα δύο περιστατικά, βασίστηκε ταινία (όχι τουρκική, όπως αυτές που βγάζουν τη τελευταία δεκαπενταετία οι Τούρκοι), ΙαπωνοΤουρκική συμπαραγωγή με Ιάπωνα σκηνοθέτη και μεικτό cast and crew. Δεν πειράζει, θα σκεφτεί ο κλασικός, ο (ευρω)μαλ... ο «Έλληνας» (βλ. ελλαδίτης), άσε τους αυτούς να έχουν σχέσεις με την «Ανατολή» και εμείς να έχουμε με την «Ευρώπη». Και αυτή η άποψη εσφαλμένη είναι (δες όσα γράψαμε προηγουμένως: Γάλλο/Φράγκο-Οθωμανική Συμμαχία κ.λπ). Σε εμάς, η πολιτική τάξη παρέδωσε μια χώρα που στην αυγή του 21ου ή νέου ιστορικού αιώνα, δεν έχει σχέσεις ή έχει μηδενικές σχέσεις με Ιαπωνία και Ινδία (τρίτη και τέταρτη οικονομία στον πλανήτη - PPP). Σε άλλο βίντεο, από το ίδιο κανάλι (της Ιαπωνικής Προεδρίας), η Ιαπωνία ασχολείται με την Ινδία. Μετά από τους Ισραηλινούς, τους Τούρκους, τους Κινέζους και τους Αμερικανούς, και οι Ολλανδοί και οι Ιάπωνες έχουν μολυνθεί από την ιδεολογία του «τριτοκοσμισμού» (ευτυχώς που η ελλαδική -ψυχροπολεμική- ιδεολογία παραμένει ακλόνητη και κρατάει ψηλά το λάβαρο του «πρώτου κόσμου» και της «δύσης». Αν δεν υπήρχε αυτή, ο «πρώτος κόσμος» και η «δύση» θα έπεφτε στο χάος. Απατεώνες και σαλτιμπάγκοι). Τα πράγματα αυτά μπορεί να μην γίνονται κατανοητά και να φαίνονται παράξενα σε ορισμένους τώρα, θα γίνουν όμως κατανοητά στο μέλλον. «Παγκοσμιοποίηση» δεν έιναι μονάχα ο φουτουρισμός με εξελίκτική σως και ο transhumanism, με τους οποίους σας κάνουν τα μυαλά πολτό και διαμορφώνουν το φαντασιακό σας (προσπαθώντας να δημιουργήσουν έναν νέο παγκόσμιο μύθο που θα αποτελέσει θεμέλιο οικοδόμησης και νομιμοποίησης πολιτικών και θεσμών).

[-] Σύμφυρση ελληνικού-λατινικού αλφαβήτου και κυρίως αντικατάσταση του πρώτου από το δεύτερο (δηλαδή ελλαδικός κεμαλισμός. Αυτό συνδέεται με την «ανηκολογία»).

Παρατήρηση
Και δεν υπάρχουν άνθρωποι στο παράρτημα, δύο αιώνες μετά από την ίδρυση του, να ασχοληθούν με αυτά τα πράγματα προκειμένου να πατήσουμε κάποια στιγμή στα πόδια μας. Ομερτά. Αντιδυτικισμός! Αντιευρωπαϊσμός! Θα πούν ορισμένοι. Τι «αντιδυτικισμός» και «αντιευρωπαϊσμός» που με αυτά και με αυτά η χώρα έχει μπλεχτεί-αυτοπαγιδευτεί, σαν σε ιστό αράχνης, και την κάνουν πλάκα ή την έχουν μεταβάλλει σε μπαλάκι του πίνγκ πονγκ. Εθνοκεντρισμός! Εθνοκεντρισμός! Θα φωνάξουν οι ευρωκεντριστές (!!!). Χαμογελώ. Αχ, Ελλάδα, να δούμε πόσο ακόμη θα σου πουλάνε την παραμύθα του ευρωκεντρισμού. Σε έχουν κλεισμένη σε αυτόν τον ιδεολογικό κλίβανο, αφήνωντας σε να λιώνεις και να ρευστοποιείσαι σιγά σιγά. Πέταξες, έχασες το πρώτο τέταρτο -αν όχι το πρώτο μισό- του νέου παγκόσμιου αιώνα, του πλέον σημαντικού στην ιστορία των ανθρώπων, έτσι για την πλάκα και δεν τρέχει τίποτα. Δύο αιώνες από την ίδρυση σου, ένα παράρτημα αποικιοποιημένο και εξαρτημένο μέχρι το μεδούλι, ένα ασπόνδυλο κράτος-πελάτης μαϊντανός. Δίχως ταυτότητα (είπαμε η ταυτότητα μας είναι η Ευρώπη), δίχως στρατηγική, δίχως ηγεμονική ιδεολογία, δίχως προσανατολισμό, δίχως όραμα και προοπτική (ο αιώνας στον οποίο εισερχόμαστε είναι μεγάλος και σπουδαίος). Τα κράτη-πελάτες παραρτήματα-μαϊντανοί δεν πρόκειται να επιβιωσουν στον νέο παγκόσμιο αιώνα ή εάν επιβιώσουν -πράγμα δύσκολο εώς απίθανο- θα φυτοζωούν. Η «Ελλάς», για μια ακόμη φορά, δείχνει το δρόμο.

Επισήμανση
Καθόλου παράξενο φυσικά που στην «ευρώ»κατασκευασμένη αυτή έννοια της «αρχαίας Ελλάδας», η ελληνική ιστορία ουσιαστικά συρρικνώνεται σε δύο-τρείς περίπου αιώνες αθηνοκεντρισμού (γειά σου Cornelius με τις χάντρες σου). Με τα ζόρια έχουμε και Αλεξάντερ Δι Γκρείτ ή Αλεξάντρ Λε Γκράντ. Ανέκαθεν αυτός ο Τιτάνας, ο Αλέξανδρος, χάλαγε λίγο τη συνταγή, τα σχέδια, το αφήγημα, την ιστορική εξέλιξη και αυτή των ιδεών, τις γενεαλογίες, τις ιστοριογραφίες και γενικότερα ήταν επικίνδυνος αλλά συνάμα και αναγκαίο κακό (ένα Μακεδονικό κράτος θα έλυνε πολλά προβλήματα των ανθρώπων αυτών). Φυσικά υπήρχαν και πόλεις που έχρηζαν υποβάθμισης χάριν της Αθήνας, όπως π.χ οι Συρακούσες (η Σπάρτη χρειάζεται για τη «διπολικότητα», λες και η Κόρινθος, η Σάμος ή η Αλικαρνασσός ήταν της πλάκας ή) και η Μίλητος (η οποία εξακτινώθηκε από την Οδησσό και τη Σινώπη στον Εύξεινο Πόντο μέχρι τη Ναύκρατις στο Νείλο και τη Μεσόγειο - η δε εξαφανισμένη Φώκαια θα ιδρύσει τη Μασσαλία και κατόπιν τη Νίκαια και το Ημεροσκοπείον/Αρτεμίσιον).

Η «ιστορική πραγματικότητα» του Αριστοτέλη είναι ο Αλέξανδρος (σε χρόνο ενεστώτα για εκείνους τους ανθρώπους). Η θεωρία «του Αριστοτέλη», είναι οι θεολόγοι που «τον συνεχίζουν» ανακαλύπτοντας τον 1500 χρόνια μετά το θάνατο του... (και οι φιλόσόφοι 2100 χρόνια μετά). Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως ο Χέγκελ ή/και ο Κάντ επηρέασαν και διαμόφωσαν περισσότερο τα ιστορικά, κοινωνικά και ανθρώπινα πράγματα, από τον Ναπολέοντα ή/και τον Μπίσμαρκ. Είναι μια παράδοση αυτή βλέπετε στην «Ευρώπη» και τη «Δύση». Δεν υπήρχε όμως πάντα.

6 Σεπτεμβρίου 2017

6 Σεπτεμβρίου 2017.



Σε παλαιότερο σημείωμα, στο οποίο τονίζαμε πως το 1945 είχαμε το τέλος του ευρωκεντρικού συστήματος και τη μετάβαση σε ένα εξωευρωπαϊκό σύστημα, γράφαμε: «Η σύνθεση των μόνίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε μέχρι σήμερα είναι Η.Π.Α, Γαλλία, Βρετανία, Ρωσία και Κίνα. Οι πέντε αυτές χώρες αποτελούν τις επίσημες πυρηνικές δυνάμεις» [1]. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν πυρηνική δύναμη το 1945, η Σοβιετική Ένωση-Ρωσσία το 1949, το Ηνωμένο Βασίλειο το 1952, η Γαλλία το 1960 και η Κίνα το 1964 (αυτές είναι τουλάχιστον οι επίσημες χρονολογίες). Οι πέντε αυτές χώρες αποτελούν τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών λοιπόν. «Όμως με την πάροδο του χρόνου», συνεχίζαμε «έχουμε de facto διεύρυνση σε οκτώ-εννέα πυρηνικές δυνάμεις, η οποία δεν αντικατοπτρίζεται πουθενά» [1]. Κάπου στα μέσα της δεκαετίες του 1960 και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970 το Ισραήλ απέκτησε πυρηνική τεχνογνωσία και τεχνολογία και τέλος πυρηνικό οπλοστάσιο. Η Ινδία έγινε πυρηνική δύναμη το 1974 [2], ενώ το Πακιστάν το 1998. Η Β. Κορέα το 2005 ή το 2008.

Αυτή η de facto διεύρυνση (από τις πέντε πυρηνικές δυνάμεις που αποτελούν μόνιμα μέλη του Σ.Α του Ο.Η.Ε σε εννέα πυρηνικές δυνάμεις), η οποία δεν αντικατοπτρίζεται πουθενά, φανερώνει ένα χάσμα ή μια διαφορά μεταξύ διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος. Το ζήτημα που πραγματικά υποβόσκει με αφορμή τις εξελίξεις στην Κορεατική Χερσόνησο (Β. Κορέα) και τη Μέση Ανατολή (Ιράν) σε ό,τι αφορά την πυρηνική ισχύ συνδέεται με το ζήτημα που τίθεται από τη Βραζιλία, τη Γερμανία, την Ινδία κ.λπ σε ό,τι αφορά τη μεταρρύθμιση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (και τη διεύρυνση των μόνιμων μελών του).

Το ουσιαστικό ζήτημα που υποβόσκει είναι η διαφορά και η ανισορροπία που υπάρχει μεταξύ της διεθνούς τάξης νομιμότητας και της πραγματικής τάξης ισχύος.

Έχουμε επαναλάβει δεκάδες φορές πως «Σχεδόν όλα τα πλεονεκτήματα που διαθέτει μια χώρα όπως η Γαλλία, προέρχονται από το παρελθόν και όχι από το παρόν... Για ποιόν λόγο π.χ στις μέρες μας η Γαλλία κατέχει μόνιμη θέση...; Δεν υπάρχει επιχείρημα στο παρόν» [3], ενώ έχουμε επισημάνει πως «Η Βραζιλία είναι... η πέμπτη μεγαλύτερη χώρα παγκοσμίως τόσο εδαφικά όσο και πληθυσμιακά. Η όγδοη (nominal) ή η έβδομη (PPP) μεγαλύτερη οικονομία και διεκδικεί μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (όπως και η Γερμανία)» [4]. Θα πρέπει επίσης να τονιστεί πως οι δύο βασικές ηττημένες δυνάμεις του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου «...η Γερμανία και η Ιαπωνία δεν έχουν δικά τους πυρηνικά όπλα και αντ' αυτού βασίζονται στην αμερικανική πυρηνική αποτρεπτική δύναμη για την προστασία τους... Η Ιαπωνία δείχνει σημάδια ανεξάρτητης συμπεριφοράς. Η αμερικάνικη δέσμευση για υπεράσπιση της Ευρώπης και της Βορειοανατολικής Ασίας δείχνει σημάδια εξασθένισης» [5].

Η Ιαπωνία και η Γερμανία, δηλαδή η δεύτερη και η τρίτη (nominal, ή η τέταρτη και πέμπτη με όρους PPP) οικονομία στον πλανήτη, κατά τη δεκαετία του 1990 άρχισαν να διεκδικούν μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε [6]. Η Βραζιλία και η Ινδία, δηλαδή η πέμπτη μεγαλύτερη εδαφικά χώρα και η δεύτερη μεγαλύτερη πληθυσμιακά που αποτελούν την έβδομη και τρίτη μεγαλύτερη οικονομία (PPP) αντίστοιχα, ως οι ισχυρότερες χώρες των περιφερειών τους, επίσης άρχισαν να αξιώνουν μόνιμη θέση. Οι τέσσερις αυτές χώρες δημιούργησαν-αποτέλεσαν την ομάδα-γκρούπ συμφερόντων που ονομάστηκε G4.

Με πρωτοβουλία της Ιταλίας δημιουργήθηκε η ομάδα Uniting for Consensus (UfC). Η ομάδα αυτή διαμορφώθηκε ως αντίπολίτευση στην ομάδα G4 και αντιτίθεται στη διεύρυνση των μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. Ιδρυτικές χώρες ήταν η Ιταλία, η Αίγυπτος, το Μεξικό και το Πακιστάν, ενώ σύντομα προστέθηκαν η Ισπανία, η Τουρκία, η Αργεντινή, ο Κανάδάς και η Νοτιος Κορέα. Στη συνέχεια προσχώρησαν και άλλες χώρες. Σε περιφερειακή κλίμακα, η ομάδα αυτή, στοχεύει τη Γερμανία (Ιταλία, Ισπανία, Τουρκία), τη Βραζιλία (Αργεντινή, Κολομβία, Μεξικό), την Ινδία (Πακιστάν, Τουρκία) και την Ιαπωνία (Ν. Κορέα). Δηλαδή τις αξιώσεις των κρατών-μελών της ομάδας G4.

Το Ηνωμένο Βασιλείο -υποτίθεται πως- υποστηρίζει δημόσια τη διεύρυνση των μόνιμων θέσεων για την ομάδα G4 και για δύο αφρικανικές χώρες, δίχως όμως δικαίωμα βέτο. Η Γαλλία επίσης φαίνεται θετική (πόσο μάλλον εφόσον μετά την αποχώρηση της Βρετανίας από την Ε.Ε η τελευταία έχασε τη μια από τις δύο μόνιμες θέσεις της). Ο Αραβικός Σύνδεσμος έχει προτείνει να αποκτήσει μόνιμη θέση. Η ομάδα των τεσσάρων (G4) έχει προτείνει να υπάρξουν δύο θέσεις από την Αφρική, όμως η Αφρικανική Ένωση δεν μπορεί να καταλήξει ποιές θα είναι αυτές οι δύο, με κύριες υποψήφιες να είναι η Αίγυπτος, η Νιγηρία και η Ν. Αφρική. Και τα πέντε μόνιμα μέλη είναι θετικά στην υποψηφιότητα της Ινδίας (η οποία είναι από απαράδεκτο ως γελοίο να μην έχει λόγο και να έχει η... -σωστά μαντέψατε- Γαλλία, την οποία προσπαθούν να ξαναφουσκώσουν). Όμως η Κίνα δηλώνει πως είναι έτοιμη να υποστηρίξει την υποψηφίότητα της Ινδίας μονάχά εάν η τελευταία αποσυνδεθεί από αυτήν της Ιαπωνίας (Αμερικάνικά κόλπα αυτές οι συνδέσεις-συσχετίσεις. Οι Αμερικανοί πιθανότατα θέλουν τους Ινδούς για να παίξουν στο πεδίο -και το παιχνίδι- των «δημοκρατιών». Η Ινδια είναι η μεγαλύτερη «δημοκρατία» στον πλανήτη). Η Ιαπωνία έχει τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου, όμως η Κίνα και η Ν. Κορεά είναι οριζοντίως, καθέτως, πλαγίως και διαγωνίως αντίθετες με την υποψηφιότητα της Ιαπωνίας. This is Big Politics.

Η Νότιος Κορέα αποτελεί χαμένη υπόθεση για τις Η.Π.Α. Βέβαια, υπό μια έννοια και υπό τις παρούσες συνθήκες, ο Kim Jong-un της Β. Κορέας με τα κόλπα του, κάνει καλύτερη δουλειά στο να σπρώχνει την Ν. Κορέα προς τις Η.Π.Α (και την Ιαπωνία) απ' ό,τι ο ίδιος ο Trump ή παλαιότερα ο Obama. Η Τουρκία (η οποία διατηρεί καλές σχέσεις με την Ιαπωνία) δεν θέλει ή/και δεν είναι διατεθειμένη να δεχτεί η Γερμανιά, η μεγάλη χαμένη του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου, να απολαύσει προνόμια -π.χ σε επίπεδο πυρηνικής τεχνολογίας- που δεν θα απολαμβάνει η ίδια (Η Τουρκία βλέπει με διαφορετικά μάτια τον κόσμο απ' ό,τι η Ελλάδα. Ευτυχώς γι' αυτήν. Θα επανέλθουμε στις αξιώσεις της Τουρκίας σε αυτό το πλαίσιο). Μπορεί να μην είναι δυνατόν να αξιώσει -όπως επίσης η Ιταλία και η Ισπανία- σε επίπεδο Συμβουλίου Ασφαλείας κάτι προς όφελος της θετικά, παρά μονάχα αρνητικά (μέσω περιορισμού της Γερμανίας), θα διεκδικήσει όμως θετικά-ενεργητικά πράγματα σε επίπεδο πυρηνικής τεχνολογίας και τεχνογνωσιας.


Και με αυτές τις δύο παρατηρησεις, για τη Νότιο Κορέα και την Τουρκία, περνάμε στο δεύτερο ζήτημα. Δεν υπάρχει περίπτωση το Ισραήλ να παραμείνει η μόνη χώρα από τη Γαλλία μέχρι το Πακιστάν στην κατεύθυνση δύσης-ανατολής και από τη Ν. Αφρική μέχρι τη Ρωσσία στην κατεύθυνση νότου-βορρά, με πυρηνικά όπλα. Είναι ονειροφαντασία να πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο στις μέρες μας.

Η κατασταση αυτή αποτελεί ανωμαλία πρώτου μεγέθους και πηγή απίστευτης ανισορροπίας και αστάθειας, που διαμορφώθηκε υπό συγκεκριμένες ιδιαίτερες συνθήκες και δεν πρόκειται να συνεχιστεί. Ο αείμνηστος Kenneth Waltz, λίγα χρόνια πριν πεθάνει, σε ένα άρθρο του που είχε προκαλέσει σάλο, υπό την ονομασία Why Iran Should Get the Bomb, έγραφε [7]:

Israel's regional nuclear monopoly, which has proved remarkably durable for the past four decades, has long fueled instability in the Middle East. In no other region of the world does a lone, unchecked nuclear state exist. It is Israel's nuclear arsenal, not Iran's desire for one, that has contributed most to the current crisis. Power, after all, begs to be balanced. What is surprising about the Israeli case is that it has taken so long for a potential balancer to emerge.

Η Συνθήκη μη διάδοσης πυρηνικών όπλων (Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons, NPT), δεν έχει υπογραφεί από τις εξής χώρες: Ινδία [8], Πακιστάν, Ισραήλ και Νότιο Σουδάν. Η Βόρείος Κορέα είναι η πέμπτη χώρα, η οποία όμως είχε υπογράψει-συμμετάσχει αλλά αποχώρησε το 2003. Το 2003 ξεκινά ο -δεύτερος- πόλεμος στο Ιράκ, το οποίο αρχικά είχε κατηγορηθεί για κατοχή πυρηνικών όπλων [9] και έπειτα για όπλα μαζικής καταστροφής. Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Ιανουάριο του 2002, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α George W. Bush στον ετήσιο λόγο του (the State of the Union) εισήγαγε για πρώτη φορά στην αμερικανική και παγκόσμια δημόσια σφαίρα και «κοινή γνώμη» τον όρο «άξονας του κακού» (Axis of evil) [10] στοχοποιώντας το Ιράκ, το Ιράν και τη Β. Κορέα, ενώ τον Οκτώβριο του 2002 περνά από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών το Iraq Resolution (formally the Authorization for Use of Military Force Against Iraq Resolution of 2002). Εδώ βρίσκονται, μεταξύ άλλων [11], κάποιες από τις ρίζες σποραδικών αντι-ισραηλινών δηλώσεων του καθεστώτος της Β. Κορέας (η οποία δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη το Ισραήλ). Επίσης το 2007, ένα χρόνο μετά τον Πόλεμο στον Λίβανο, κατά την επιχείρηση Orchard σκοτώθηκαν στην Deir ez-Zor -η οποία έγινε σχετικά γνωστή με αφορμή την πολιορκία της πόλης και τη διαμάχη Ισλαμικού Κράτους και Συριακών Δυνάμεων- δέκα πολίτες της Β. Κορέας που, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, βοηθούσαν στην κατασκευή πυρηνικού αντιδραστήρα (είχε προηγηθεί τον Φεβρουάριο του 2005 η δολοφονία του Rafik Hariri και η επακολουθη Επανάσταση των Κέδρων στο Λίβανο, η οποία οδήγησε στην απόσυρση των συριακών στρατευμάτων. Ένα μήνα μετά θα ακολουθήσει η περίφημη ομιλία της Condoleezza Rice -στην οποία έχουμε αναφερθεί σε ειδικό σημείωμα- για τις ''vibrant revolutions of rose and orange and purple and tulip and cedar'' [12]). Η περίοδος μεταξύ 2005 και 2008 είναι καθοριστικής σημασίας και καλό θα ήταν να εξετάζει κανείς παράλληλα τι συμβαίνει εκείνη την εποχή και στην περιοχή μας (ενδεικτικά: το 2008 το Κόσοβο κηρύσσει την ανεξαρτησία του από την Σερβία).

Γιατι η Β. Κορέα απέκτησε πυρηνικό οπλοστάσιο; Ο Bremmer μέ ένα tweet το έθεσε απλοϊκά συμπυκνώνοντας το ως εξής: ''Gaddafi: No nukes [13]. Hussein: No nukes. Kim Jong Un: Nukes. Any questions?''. Τα πυρηνικά όπλα είναι η ισχυρότερη δύναμη αποτροπής που διαθέτει ένα κράτος [14].

Θα έχουμε διάχυση πυρηνικής ισχύος (όπως έχουμε και διάχυση της τεχνολογίας, καθως στις μέρες μας η παλαιά αποικιακή πολιτική, δηλαδή η μη εξαγωγή τεχνολογίας, δεν μπορεί -και δεν συμφέρει- να εφαρμοστεί). Το θέμα είναι οι φορείς να είναι αναγνωρισμένα υποκείμενα διεθνούς -δημοσίου- δικαίου (πρώτα και κύρια τα κράτη), να γίνει με οργανωμένο τροπο και μέσω μιας προσπάθειας κοινωνικοποίησης στο διεθνές σύστημα και παράλληλης δέσμευσης με διαδικασίες ανάληψης υποχρεώσεων [15]. Οι χώρες αποκτούν πυρηνικά με στόχο την ασφάλεια τους, και όχι για να βελτιώσουν τις επιθετικές τους ικανότητες ή προκειμένου να αυτόκαταστραφούν. Τα κράτη επιθυμούν ασφάλεια δίχως απομόνωση. (Μόνο) Εάν κάτι τέτοιο καθίσταται αδυνατόν επιλέγουν την απομόνωση χάριν της ασφάλειας [16]. Επίσης θα έχουμε αλλάγη ή «μεταρρύθμιση» των παγκόσμιων θεσμών. Γιατί οι θεσμοί αυτοί, εκτός του ότι αποτελούν αποτελέσματα και προϊόντα μιας παλαιάς τάξης πραγμάτων και κατανομής ισχύος, στις αρχές τους εμπεριέχουν -και βασίζονται σε- «αντιφάσεις», οι οποίες προκύπτουν από την προσπάθεια εξίσωσης άνισων μελών ή/και ιεράρχησης ισότιμων μελών σε παρομοια και ενιαία -ευρωκεντρική ή δυτικοκεντρική- ιδεολογική βάση. Τέλος, θα υπάρξει και μια νέα μορφή διεθνών σχέσεων. Αυτο είναι το πιο δύσκολο, αλλά είναι και το μόνο πραγματικό μέσο αποτροπής και ισορροπίας. Όλα τα προηγούμενα θα συμβούν διότι ο κόσμος έχει αλλάξει, η τεχνολογία έχει διαχυθεί, η ισχύς έχει ανακατανεμηθεί, και επειδή η παρούσα διεθνής τάξη νομιμότητας δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική τάξη ισχύος: '' Η διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος, εαν το κενό δεν καλυφθει με τροπο ικανοποιητικό, οδηγεί σε πόλεμο'' [17].


Χρησιμοποιώντας δύο κλασικές διαστάσεις της ισχύος [18], τη στρατιωτική και την οικονομική, ολοκληρώνουμε με τα εξής:

Clearly Israel has a very great interest in preventing Iran from becoming a nuclear weapons state. I do not think the same applies to the U.S [19]. The American interest in the long run is that the region be stable and peaceful. The existence of a single nuclear power without a balancer is a recipe for instability in the long-run. The amazing thing is that Israel managed to remain a single nuclear power for such a long time! Israel is an anomaly in this way. This anomaly will be removed if Iran becomes a nuclear power [20].
Kenneth Waltz

You know, if you look at the past two thousand years of world history from the year one to the year 1820... for 18 hundred out of the last two thousand years, the two world largest economies where always China and India. So it's only in the last 200 years that Europe took off and North America took off, but if you view the past two hundred years in consideration with the past two thousand years, the past two hundred years have been a major historical aberration. So all aberrations comes to a natural end, and you go back to the historical norm, and therefore is perfectly normal to have China as a number one economy in the world, and there's nothing you can do, to stop it from happening [21].
Kishore Mahbubani


So all aberrations and all anomalies comes to a natural end, and you go back to the norm, and this is perfectly normal [22], and there's nothing you can do, to stop it from happening [*].



Σημειώσεις - Επισημανσεις - Παρατηρήσεις

[*] Το μόνο ερώτημα που τίθεται είναι εάν τα πράγματα αυτά θα γίνουν με σχετικά ομαλό τρόπο ή έαν θα χρειαστεί πυρηνικό ολοκαύτωμα.

[1] Κοσμοϊδιογλωσσία: Πλανητικός Μετασχηματισμός και Διεθνές Σύστημα (ιστορικά).

[2] Η Νότιος Κορέα και η Ταϊβάν είχαν αναπτύξει κρυφό πυρηνικό πρόγραμμα κατά τη δεκαετία του 1970, το οποίο διακόπηκε.

[3] Κοσμοϊδιογλωσσία: i. Δυτικοευρωπαϊκό και μεσανατολικό τρίγωνο. Δημογραφική βαρύτητα (1950-2050), ii. Μια διαφορετική παγκοσμιοποίηση: Γλώσσα, δημογραφική δομή και διαδίκτυο, iii. Η άποψη μου για τη Γαλλία είναι μια άποψη αιρετική.

[4] Κοσμοϊδιογλωσσία: Ολοκλήρωση τριών ιστορικών κύκλων ή εποχών.

[5] Κοσμοϊδιογλωσσία: Για την Ιαπωνία - μέρος α'.

[6] ''1989/91-2003-2008/9:... Κρίση εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας του Ο.Η.Ε (μάλλον κορύφωση της). Ενίσχυση της ενδο-δυτικής αλλά αποδυνάμωση της παγκόσμιας σημασίας της ομάδας G8, μετακύλιση βαρών από πλευράς Η.Π.Α και παραχώρηση -μέσω της ομάδας- νομιμότητας σε Γερμανία και Ιαπωνία προκειμένου να καταστεί περιττή η έμμεση πίεση των δύο χωρών για μια θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. Ίδρυση της ομάδας G20 που αποτελείται από μεγάλης δημογραφικής βαρύτητας δυνάμεις, περιφερειακές δυνάμεις, εκπροσώπους πολιτισμικών περιοχών και χώρες που συνδυάζουν φυσικούς πόρους, δημογραφικό δυναμικό, οικονομικό εκτόπισμα και εμβέλεια (διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος)'', Κοσμοϊδιογλωσσία: Πλανητικός Μετασχηματισμός και Διεθνές Σύστημα (ιστορικά).

[7] Kenneth Waltz, Why Iran Should Get the Bomb. Foreign Affairs (July/August 2012 Issue)

[8] Η Ινδία, η οποία μέσα στην επόμενη πενταετια θα είναι η μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα στον πλανήτη, δεν έχει υπογράψει την NPT λόγω ηθικής και όχι λόγω ισχύος. Αποτελεί μοναδική περίπτωση δηλαδή. Δεν θα πρέπει να συγχέεται με το Ισραήλ, το Πακιστάν και το Νότιο Σουδάν. Αν μελετήσετε τη λογική-νοοτροπία τους θα καταλάβετε. Ουσιαστικα είναι υπερασπιστική προς τους μη έχοντες ενώ παλαιότερα είχε αναπτύξει την πολιτική της «μη πρώτης χρήσης» ή χτυπήματος (αργότερα προστέθηκε το «ενάντιόν μιας μη πυρηνικής δύναμης»). Η στρατηγική της κουλτούρα δίνει έμφαση στην ελάχιστη δυνατή αποτροπή. Οι Ινδοί δεν πολύ-ήθελαν πυρηνικά. Απέκτησαν επειδή ζούν στον κόσμο που ζούν. Πολύ πιθανόν να διαθετουν λιγότερες πυρηνικές κεφαλές ακόμη και από το Ισραήλ (το οποίο εκτιμάται πως διαθέτει από 80 ως 200. Η τελευταία-μέγιστη αναφορά από τον Colin Powell).

[9] Στο Ιράκ υπάρχει προϊστορία. Ένας πυρηνικός αντιδραστήρας υπό την ονομασία Osirak είχε βομβαρδιστεί από το Ισράηλ το 1981 (Operation Opera / Babylon).

[10] Ο όρος Axis of evil έρχεται και υποκαθιστά τον όρο Rogue state (να ψάξετε να βρείτε ποιά κράτη θεωρούνταν τέτοια), που εγκαταλείφθηκε επίσημα από το (US) State Department το 2000. Ορισμένοι από τους ορους που εισήχθησαν στην αμερικανική και παγκόσμια δημόσια σφαίρα διαμορφώντας «κοινή γνώμη» -κατ' ουσίαν επιδιώκοντας να αντλήσουν νομιμοποίηση- από τη συγκεκριμένη κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, κατά την περίοδο του πολέμου στο Ιράκ το 2003 ήταν: Αλλαγή καθεστώτος (Regime change), Συμμαχία / Συνασπισμός των προθύμων (Coalition of the willing), Μητέρα όλων των Βομβών (Mother of all bombs), Σοκ και Δέος (Shock and Awe) και, τέλος, Παλαιά Ευρώπη - Old Europe (τα ζητήματα που θέτουμε περί «Ευρώπης» και «Δύσης» δεν είναι θέμα υποκειμενικού γούστου). Οι λέξεις και τα νοήματα έχουν ισχύ και βαρύτητα, φέρουν φορτία, επηρεάζουν και διαμορφώνουν συνειδήσεις.

[11] Το 2010 ο Avigdor Lieberman, υπουργός εξωτερικών του Ισραήλ, δήλωσε πως ο άξονας του κακού, ο οποίος αποτελείται από τη Β. Κορεά, τη Συρια και το Ιράν, είναι η μεγαλύτερη απειλή για ολόκληρο τον κόσμο.

[12] Η επανάσταση των ρόδων αναφερόταν στην Γεωργία, η πορτοκαλί επανάσταση στην Ουκρανία, η μωβ επανάσταση στο Ιράκ, η επανάσταση της τουλίπας στο Κιργιστάν και η επανάσταση των κέδρων στο Λίβανο. Όλες αυτές οι «επαναστάσεις ή εξεγέρσεις» ονομάστηκαν «Πολύχρωμες Επαναστάσεις» (color revolution), εξελίχθηκαν την ίδια περίοδο (2003-2005) και προηγούνται του κύματος των επαναστάσεων της «Αραβικής Άνοιξης» (2010-2012).

[13] Την ίδια χρονιά, το 2003, η Λιβυή ανακοίνωσε πως θα τερματίσει όλα τα ''WMD programs'' και αποδέχθηκε επιθεωρητές από τη Διεθνή Οργάνωση Ατομικής Ενέργειας (IAEA). Η επιλογή της Λιβυής του Muammar Gaddafi βρισκόταν στον αντίποδα της επιλογής της Β. Κορέας του Kim Jong-un. Οι Αφρο/Αραβο-Βερβέροι της Βορείου Μεσογειακής Αφρικής κινήθηκαν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση απ' ό,τι οι Κορεάτες της Άπω Ανατολικής Ασίας.

[14] Εκτός απο δύναμη αποτροπής, τα πυρηνικά, εάν δεν υπάρχει μεγάλη ανισορροπία ισχύος σε μια περιοχή, παράγουν σταθερότητα: ''by reducing imbalances in military power, new nuclear states generally produce more regional and international stability, not less'' [7]. Βέβαια ούτε η αποτροπη ούτε η σταθερότητα είναι αποδεκτή ή θεμιτή για ορισμένους στη Μεσόγειο.

[15] Αυτός ακριβώς ήταν ο σκοπός της Συμφωνίας P5+1. Γράφαμε στις 21 Δεκεμβρίου 2016. ''Σε διεθνές επίπεδο, μια μονάχα επιτυχημένη -και 100% σωστή- κίνηση έκανε ο Obama (άξια λόγου). Τη συμφωνία P5+1 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Και το μόνο σωστό διεθνοπολιτικό βήμα που έκανε σε ολόκληρη τη θητεία του έρχεται και το αμφισβητεί, και απειλεί να το γκρεμίσει, ο Trump...'' και παρατηρούσαμε πριν λίγους μήνες: ''Οι Αμερικανοί κάνουν λάθος. Η σωστή κίνηση -η μόνη ορθή άλλωστε της προηγούμενης διοίκησης- ήταν η προσπάθεια κοινωνικοποίησης του Ιράν στο διεθνές και περιφερειακό σύστημα (και η δέσμευση του μέσω μιας διαδικασίας ανάληψης υποχρεώσεων). Όχι το boosting, η άνευ όρων ενίσχυση, προώθηση και υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας''.

[16] Στις μέρες μας η απομόνωση είναι σχετικό πράγμα και εξαρτάται από ποιά σκοπιά μιλάει κανείς. Για παράδείγμα, υπήρξαν άνθρωποι που όντως πίστεψαν στα σοβαρά πως η Ρωσσία ή/και το Ιράν ήταν απομονωμένες -και ξεκομμένες- από τον κόσμο επειδή ταύτιζαν τον κόσμο με την Ευρωπαϊκή Ένωση -ή με τμήμα της- και με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τι να πεις. Τα πράγματα αυτά δεν ισχύουν (π.χ στην περίπτωση της AIIB, οι Η.Π.Α κατέληξαν απομονωμένες από τους συμμάχους τους και από όλους τους υπολοίπους). Η Β. Κορέα όντως αποτελεί εξαίρεση και δεν θα πρέπει να ταυτίζεται π.χ με το Ιράν. Η Κορεατική Χερσόνησος, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αργά ή γρήγορα θα ενοποιηθεί. Το θέμα είναι πως θα γίνει αυτό κατορθωτό δίχως παγκόσμιο όλεθρο. Η εξαίρεση της Β. Κορέας μάλλον μας λέει περισσότερα πράγματα για το χαρακτήρα αυτών των ανθρώπων -των Ανατολικών ή Άπω Ασιατών και ειδικότερα των Κορεατών- παρά για οτιδήποτε άλλο «ιδεολογικό» (πολλοί «κομμουνισμοί» λειτούργησαν ως επικαλύψεις). Στάθμισε και το [13].

[17] ''Η διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος, εαν το κενό δεν καλυφθει με τροπο ικανοποιητικό, οδηγεί σε πόλεμο. Ο μονοπολικός ευρωκεντρισμός και ο δυτικόκεντρισμός ηγεμονικού χαρακτήρα οδηγεί -κατευθείαν- σε παγκόσμιο πόλεμο'', Κοσμοϊδιογλωσσία, Πλανητικός Μετασχηματισμός και Διεθνές Σύστημα (ιστορικά).

[18] Αυτές τις δύο διαστάσεις ισχύος (οικονομική, στρατιωτική) τις χρησιμοποιούμε ενδεικτικά, διχως να περιοριζόμαστε σε αυτές.

[19] Μελλοντικά θα επανέλθουμε στο ζήτημα των σχέσεων Η.Π.Α - Ισραήλ και τις αναταράξεις που έχουν δημιουργηθεί στο εσωτερικό των Η.Π.Α. Έχουμε παρουσιάσει παλαιότερα κάποιες ομιλίες. Αναφερόμαστε σε σοβαρά πρόσωπα, ενσωματωμένα σε θεσμούς που κατέχουν θέσεις (π.χ CIA, Brookings Institution) και όχι σε αυτά τα ιδεολογικά που αναδύονται τον τελευταίο καιρό. Τα πράγματα ούτε μέλι-γάλα είναι (όπως παρουσιάζονται), ούτε είναι αυτονόητη η κοινότητα συμφερόντων και σκοπών, ούτε είναι απλά ζήτημα Δημοκρατικών - Ρεπουμπλικανών (από την μια ο Obama ήθελε -και καλά- το Ισλάμ να κατακτήσει τη «Δύση», από την άλλη τώρα ο Trump είναι ''Anti-Semite''). Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν πλέον -ή τελειώνουν με τις- "Special Relationships". Δεν έχετε παρά να ρωτήσετε τους Άγγλους. Ούτε, όπως έχουμε επισημάνει και παλαιότερα, το Ισραήλ έχει τη βαρύτητα που του αποδίδεται. Τώρα τι διαβάζουμε και τι γίνεται στο κρατίδιο τα τελευταία χρόνια, είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο... Θα επανελθουμε στο συγκεκριμένο ζήτημα που μπορεί να ενοχλεί ορισμένους εν ελλαδί «αμερικανό(ισραηλινο)φιλους».

[20] Kenneth Waltz on “Why Iran Should Get the Bomb”, The Diplomat (July 08, 2012)

[21] Κοσμοϊδιογλωσσία: There's nothing you can do, to stop it from happening.

[22] Power, after all, begs to be balanced.

3 Σεπτεμβρίου 2017

3 Αυγούστου 2017.


Το μεγάλο πλοίο της φωτογραφίας ήταν αυτό με το οποίο έπλεε ο Ζένγκ Χε (Zheng He) στις αρχές του 15ου αιώνα στα μεγάλα ταξίδια του στην Νότια και Ανατολική Θάλασσα της Κίνας και μέσω του Ινδικού Ωκεανού στην Ανατολική Αφρική. Το μικρό σκάφος, κάτω αριστερά, ήταν αυτό με το οποίο, 80 χρόνια αργότερα, ο Χριστόφορος Κολόμβος διέσχισε τον Ατλαντικό.



Δες επίσης: 1. Could a rusty coin re-write Chinese-African history? [BBC] 2. Δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός και Κίνα [Κοσμοϊδιογλωσσία] 3. China’s long history in Africa [New African] και 4. γενικότερα την ετικέτα Δυτικοευρωκεντρισμός.

Η ιστορία θα αλλάξει και θα ξαναγραφτεί, όχι γιατί έτσι το θέλει ο ισχυρός και θα κάνει αυθαίρετα ό,τι γουστάρει (άλλωστε τα μεγέθη είναι -σχετικά- περιορισμένα και ζούμε -ακόμη- υπό συνθήκες -σχετικής- ειρήνης), αλλά γίατί ήταν τέτοιο το μέγεθος και το βάθος της στρέβλωσης και της αλλοίωσης νοημάτων, εννοιών και διεργασιών του παρελθόντος (ή/και η αποσιώπηση τους), που μια απλή αποκατάσταση ή ανάδειξη θαμένων (ηθελήμα ή αθέλητα, κυρίως όμως ηθελημένα) ή ξεχασμένων πτυχών, αυτόματως οδηγεί σε αναθεώρηση και ξαναγράψιμο της ιστορίας. O 21ος ή ο νέος παγκόσμιος αιώνας θα είναι αιώνας μεγάλων, συγκλονιστικών μεταβολών.


Επισήμανση
Κάποια στιγμή οι άνθρωποι θα καταλάβουν πως οι μόνοι πραγματικοί «ρεβιζιονιστές» (revisionists) της ιστορίας, υπήρξαν αυτοί που έδρασαν για μια πολύ συγκεκριμένη περίοδο σε μια πολύ συγκεκριμένη γεωγραφία, γεννώντας και επιβάλλοντας ή καθιερώνοντας πολύ συγκεκριμένες ιδέες (και φυσικά οι κληρονόμοι και οι συνεχιστές τους). Ένας μεγάλος «ρεβιζιονισμός» υπήρξε στην ιστορία των ανθρώπων. Αυτός που επιβλήθηκε ή καθιερώθηκε τους τελευταίους αιώνες.

Το αμέσως προηγούμενο δεν ισχύει απλά για ξένους, απόμακρους ή εξωτικούς χώρους και πληθυσμούς. Ισχύει για πολύ κοντινά μας πράγματα. Ενδεικτικό παράδειγμα: η Μεταρρύθμιση, προκειμένου να επιτύχει την αυτοτέλεια των φορέων της και να δημιουργήσει την «Ευρώπη», αλλοίωσε σε τέτοιο βαθμό τα νοήματα του μεσογειακού παρελθόντος του Ρωμαιοκαθολικισμού, δημιουργώντας κατά αυτον τον τρόπο «αυτονόητα δεδομένα» (τα αυτονόητα φανερώνουν -και καθορίζουν- τον ανθρώπο), ενώ μετέτρεψε ολόκληρη την ιστορία σε κοινωνιολογία.

Σχολιασμός.


31 Αυγούστου

Από εκεί που οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής χάρασσαν κόκκινες γραμμές οι ίδιες, έφτασαν στο σημείο πλέον να χαράσσουν οι άλλοι κόκκινες γραμμές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Rouhani πρόσφατα απείλησε τον Trump ότι αν επιβληθούν περαιτέρω κυρώσεις στο Ιράν, η Τεχεράνη θα ξεκινήσει εκ νέου το πυρηνικό της πρόγραμμα. Παράλληλα, ο Khamenei δήλωσε:

Αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες... εξακολουθούν να υποφέρουν από την ψευδαίσθηση πως κυβερνούν τον κόσμο. Μιλούν με έναν τρόπο λες και είναι δικτάτορες σε ολόκληρη τη γη! Και υπάρχουν ορισμένοι που τους υπακούουν από φόβο και χαμηλή αυτοεκτίμηση... ποιοι νομίζετε ότι είστε; Αν είστε ισχυρό κράτος, τότε να διαχειριστείτε τη δική σας χώρα! Εάν ενδιαφέρεστε πραγματικά, αντιμετωπίστε τις ανασφάλειες και τη βία στους δρόμους της Ουάσιγκτον, της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες! Εάν ενδιαφέρεστε πραγματικά, να διορθώσετε τις φυλετικές διακρίσεις και τις καταστροφικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τόσο για τους λευκούς όσο και για τους μαύρους στη χώρα σας! Κοιτάξτε τη δική σας δουλειά, αντί να ανακατευτεύεστε στις υποθέσεις άλλων εθνών! [1]


Τι θα πρέπει να μας λέει το γεγονός πως χρειάζεται ένας Khamenei και ένα Ιράν για να τα «χώσει» - ουσιαστικά να πει τα αυτονόητα - στις Ηνωμένες Πολιτείες; Ούτε ένας «Ευρωπαίος» ηγέτης υπάρχει να ορθώσει το ανάστημα του [2], ούτε μια «αριστερά» υπάρχει, ή μάλλον υπάρχει και είναι η ίδια (μετεξέλιξη της) που έριξε έναν «Ευρωπαίο» ηγέτη που είχε όρθώσει παλαιότερα ανάστημα (de Gaulle) και ήταν υπέρ του «Αραβικού Μάη» (όχι του 1968, αλλά του 2010), ενώ όσοι από την αμερικανική «δεξιά» είναι εναντίον των πολέμων και της παρεμβατικότητας, χαρακτηρίζονται ως «ακροδεξιοί» [3]. Mου είναι αδύνατον να δεχτώ πως όλοι οι άνθρωποι από την «δεξιά» στις Η.Π.Α που είναι anti-empire, anti-war, anti-interventionists είναι «ακροδεξιοί» [4] και πως μονάχα μια παρεμβατική «αριστερά και δεξιά» του πολέμου είναι «καλή και μη λαϊκιστική» κ.λπ. Καθεστώς Διατλαντικής Κατοχής.

Έχει πλάκα, είναι πραγματικά αστείο, που ο Trump ξεθάβει το σύνθημα του «Ελεύθερου Κόσμου» την ίδια στιγμή που η κατάσταση στις Η.Π.Α (όχι μόνο επί Προεδρίας του) αποτελεί σύμπτωμα της κρίσης και της παρακμής της πολιτειακής, οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής υπόστασης και οργάνωσης (και του παρασιτισμού του υπερεθνικού επίπεδου επί της εθνικής-κοινωνικής εδαφικής βάσης) των Ηνωμένων Πολιτείων και την ίδια στιγμή που όλα όσα πρεσβεύαν -και προωθούσαν- οι Ηνωμένες Πολιτείες σε διεθνές επίπεδο (μεταξύ των οποίων το κράτος δικαίου και η δημοκρατική σταθερότητα) στην πραγματικότητα καταρρέουν ή αποδομούνται στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες φανερώνουν σημάδια χώρας που τελεί υπό -εσωτερική- κατοχή (Ζήτω ο Ελεύθερος Κατεχόμενος Κόσμος).

Σημειώσεις
[1] Πηγαίντε τώρα Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής -υπό καθεστώς εσωτερικής κατοχής, παρακμής, αποδόμησης και κρίσης- να διεξάγετε πόλεμο και στην Κορέατική Χερσόνησο, και στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Ευρώπη (οι Η.Π.Α ούτε καν περιφερειακούς συμμάχους που να ήταν διατεθειμένοι να ξεκινήσουν πόλεμο π.χ με το Ιράν δεν θα κατάφερναν να συγκεντρώσουν. Εδώ κατάφεραν να φέρουν σε συνεννόηση Τουρκία, Ιράν και Ρωσσία. Μπράβο! Συγχαρητήρια!). Είναι οι πιο «στενοί» σύμμαχοι των Η.Π.Α (όπως οι Πολωνοί, οι Ισραηλινοί και οι Ιάπωνες - θα πάρουν και άλλους βέβαια στο λαιμό τους) που κινδυνεύουν, όχι λόγω των «εχθρών», αλλά επειδή βασίζονται πολύ περισσότερο απ' ό,τι θα έπρεπε -και εδράζουν τα συμφέροντα και τις ελπίδες τους- στις Ηνωμένες Πολιτείες [οι Η.Π.Α βρίσκονται σε αδιέξοδο. Δες και εδώ τι γράφαμε πρίν λίγες ημέρες].

[2] Και στη Γερμανία της Merkel κανένας «Ευρωπαίος» ηγέτης δεν υψώνει ανάστημα, o Erdoğan τα «χώνει» (πέρασε και αυτός τον φοιτητικό-νεολαιίστικο αρχικά το 2013 και στρατιωτικό έπειτα το 2016 «Μάη» του, αλλά την σκαπούλαρε. Παρεμπιπτόντως, όντως τα γεγονότα του 2013 ξεκίνησαν Μαΐο μήνα). Όλες και όλοι σούζα κάθονται (κάποιοι περιμένουν από τις Η.Π.Α να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά).

[3] Παρατηρείστε τις θέσεις του Bannon (από την στιγμή που ανέλαβε πόστο, γιατί νωρίτερα έλεγε...), ο οποίος αποπέμφθηκε-απομακρύνθηκε πρόσφατα (όλο αποπομπές είναι η τωρινή κυβέρνηση. Και στο στρατό χαμός γίνεται): ήταν αντι-αυτοκρατορικός και εναντίον των πολέμων και της παρεμβατικής πολιτικής των Η.Π.Α. Ήταν εναντίον της πυραυλικής επίθεσης και της εμπλοκής των Η.Π.Α στη Συρία, δεν επιθυμούσε αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα, ήθελε αποχώρηση και απεμπλοκή από το Αφγανιστάν ενώ αντιτίθετο και διαφωνούσε οριζοντίως, καθέτως (πλαγίως και διαγωνίως) με ένα πόλεμο στην Κορεατική Χερσόνησο. Η δήλωση του χαρακτηριστική: "Δεν υπάρχει στρατιωτική λύση [στις πυρηνικές απειλές της Βόρειας Κορέας], ξεχάστε το. Μέχρι κάποιος να λύσει το μέρος της εξίσωσης που μου δείχνει ότι δέκα εκατομμύρια άνθρωποι στη Σεούλ δεν πεθαίνουν τα πρώτα 30 λεπτά... δεν ξέρω για τι πράγμα μιλάτε, δεν υπάρχει στρατιωτική λύση εδώ", they got us, ολοκληρώνε. Ο Bannon ήθελε ένα πράγμα: ανελέητο οικονομικό πόλεμο εναντίον της Κίνας (τυπική άποψη οικονομικού εθνικισμού). Τέλος, εκτός από anti-empire, anti-war, anti-interventionist ήταν και anti-establishment. Αν και η προεδρία Trump ουσιαστικά τελείωσε και ο ίδιος ο Trump παραπαίει από απόψεως εικόνας, αξιοπιστίας, αυτεξούσιου (το establishment του «ελεύθερου κόσμου» βλέπετε) κ.λπ, δεν βλέπω πως είναι δυνατόν να μην διασπαστεί το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

[4] Σε αντίθεση με τους Αμερικανούς, πολλοί «Ευρωπαίοι ακροδεξιοί» είναι υπέρ και των πολέμων και της παρεμβατικής πολιτικής.

2 Σεπτεμβρίου 2017

2 Σεπτεμβρίου 2017.



I
Οπωσδήποτε αυτό που οι άνθρωποι έμαθαν να ονομάζουν Δύση αξίζει υπεράσπισης. Προκειμένου όμως κάποιος να την υπερασπιστεί, θα πρέπει να είναι ικανός και να ορίσει τι είναι. Κατανοητά και με διαύγεια βέβαια, και όχι μέσω αοριστολογιών περί Ρώμης, Ιερουσαλήμ και Αθήνας (τα προηγούμενα, εκτός του ότι αποτελούν στοιχεία ενός σχετικά πρόσφατου συνθήματος, είναι πόλεις σύμβολά, αποτελέσματα και διεργασίες της Μεσογείου ως ιστορικού οργανισμού και όχι Δύση). Ούτε η Δημοκρατία και η Republic, ούτε η Φιλοσοφία, ούτε η Ρωμαϊκότητα και η Χριστιανοσύνη, ούτε η Αυτοκρατορία (είτε ως Imperium, είτε ως Βασιλεία Σελευκιδῶν, Ῥωμαίων ή Πτολεμαϊκὴ, είτε ως Αρχή ή Δυναστεία π.χ των Ατρειδών, των Ατταλιδών κ.λπ), ούτε η Οικουμένη είναι γεννήματα της «Δύσης». Ούτε καν της «Ευρώπης» πόσο μάλλον της «Δύσης». Οι «Ευρωπαίοι» ανέκαθεν είτε παρασιτούσαν επί των προηγούμενων -μεταλλάσσοντας τα- και τα οικειοποιούνταν είτε τα καταπολεμούσαν. Η «Ευρώπη» και η «Δύση» (επί των οποίων μπαινοβγαίνουν λαοί ανάλόγως τα γούστα και τις ιστορικές συγκυρίες) ως έννοιες αποτελούν ιδεολογήματα πολλαπλής χρήσεως και αοριστολογίες που θα πρέπει να οριστούν.

Ποιός είναι τελικώς «Εύρωπαίος» και ποιός «Δυτικός», σταθμίζοντας τα προηγούμενα; Τι είναι τέλος πάντων αυτή η «Ευρώπη» και αυτή η «Δύση» (που προϋποθέτει, μεταβάλλει και οικειοποιείται όλα τα προηγούμενα ως δικά της ή ως αποκλειστικότητες της) και μέχρι πού φθάνουν τα σύνορα της; (τα οποία θυμίζουν λάστιχο).

Ας αρχίσουμε με την «Ευρώπη» (σε αυτό το σημείωμα). Μία άποψη είναι πως η «Ευρώπη» ως έννοια με συγκεκριμένα περιεχόμενα και χρώματα που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας και όχι ως αναφορά του Ηροδότου (ο οποίος γεννήθηκε στην Μικρά Ασία και το Αιγαίο και πέθανε στη Μεγάλη Ελλάδα και τη Μεσόγειο), μάλλον διαμορφώνεται πολύ αργότερα από όλα τα προηγούμενα ως αντίθεση Φράγκων - Ομεϋαδων. Δεν θέλω να υπάρξουν λιποθυμίες αλλά ελέγχεται και είναι προς εξέταση κατά πόσον οι ντόπιοι πληθυσμοί της Ιβηρικής δεν «προσκάλεσαν» τους Μουσουλμάνους (Άραβες και Βερβέρους) προκειμένου να αποτινάξουν από πάνω τους έναν... ζυγό. Ο Roderic «Τελευταίος Βασιλιάς των Γότθων», την περίοδο της εισβολής πολεμούσε τους Βάσκους. Αργότερα θα σκοτωθεί σε μάχη από τους Μουσουλμάνους οι οποίοι θα κατακτήσουν την Hispania με μικρή αντίσταση δολοφονώντας Γότθους ευγενείς (εδώ έχει ζουμί η υπόθεση λόγω της σχέσης «Ισπανών» - Καταλανών, οι οποίοι Καταλανοί αποτέλεσαν παράρτημα και buffer zone των Φράγκων: Marca Hispànica). Έχουμε δηλαδή σχέση Χαλιφάτου Ομεϋαδών Μαυριτανών και Φραγκικής Καρολίγγειας Αυτοκρατορίας. Οι Φράγκοι σύναψαν συμμαχία με το Χαλιφάτο των Αββασιδών αρχικά εις βάρος των Ομεϋαδων και μετέπειτα εις βάρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Ανατολής [1]:

Without Islam, the Frankish Empire would probably never have existed, and Charlemagne, without Muhammad, would be inconceivable.

Όπώς έγραψε και ο Bismarck: wer ist Europa? qui est-il l'Europe? who is Europe? [2]


II
Η Ισλαμική εισβολή και αυτή των αραβικών φύλων θα πρέπει να εξεταστεί παράλληλα και να συγκριθεί με την εισβολή των γερμανικών φύλων. Η βασική διαφορά μεταξύ των δύο είναι πως, ενώ οι «Γερμανοί» δεν είχαν τίποτα να αντιπαραθέσουν στον Χριστιανισμό της Αυτοκρατορίας, οι Άραβες είχαν την καινούργια πίστη τους. Η σύγκριση και αντιπαραβολή γερμανικών και αραβικών φύλων, δύο περιφερειακών λαών που εισρέουν στο Κέντρο, δηλαδή στη Μεσόγειο, μπορεί να ξαφνιάζει, αλλά θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως η βόρειος Αφρική με τις νότιες μεσογειακές ακτές της, δεν ήταν μια περιοχή ξένη, όπως τη βλέπουμε σήμερα, αλλά συστατικό μέρος της Αυτοκρατορίας (Από όλα τα χαρακτηριστικά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή της Romania, το πιο συγκλονιστικό και πιο ουσιαστικό ήταν ο Μεσογειακός της χαρακτήρας. Παρόλο που στην Ανατολή ήταν Ελληνική και Ελληνιστική και στη Δύση Λατινική, είναι ο Μεσογειακός χαρακτήρας που της προσέδωσε την Ενότητα της, καθιστώντας την όχημα ιδεών, θρησκειών και εμπορίου).

Μια ακόμη διαφορά μεταξύ των γερμανικών και των αραβικών φύλων, είναι πως τα τελευταία, σε αντίθεση με τα πρώτα, όπου και αν πήγαιναν, κυβερνούσαν. Οι κατακτημένοι, ήταν υπήκοοι (και φορολογούνταν) ενώ δεν άνηκαν στην κοινότητα των πιστών. Αυτή η πραγματικότητα δημιουργούσε ένα αδιαπέραστο φράγμα, που ήταν σχεδόν αδύνατον να οδηγήσει σε αφομοίωση των εισβολέων από τους ντοπιους (όπως στην περίπτωση των γερμανικών φύλων). Τα γερμανικά φύλα ήταν εξαρτημένα από τη Ρώμη και τον Χριστιανισμό της που απεκόπη από το φυσικό κορμό, την Αυτοκρατορία και την κοιτίδα της Χριστιανοσύνης που ήταν το ανατολικό τμήμα. Τον 8ο και το πρώτο ήμισυ του 9ου αιώνα έχουμε στο «Βυζάντιο» την εικονομαχία "which drove the Latin Church into the arms of the Franks".

Αντίθετα απο τους Φράγκους, οι Άραβες και δίχως να καταφέρουν να αλώσουν την Κωνσταντινούπολη, ήταν μια χαρά. Επίσης η Οικουμενική τους θρησκεία ήταν παράλληλα και «εθνική» τέτοια για τους Άραβες (τα πράγματα αυτά, από απόψεως νομιμοποίησης, αυτοδυναμίας, μη αφομοίωσης, θα τα προσεγγίσουν τα γερμανικά φύλα με τον προτεσταντισμό και τη μεταρρύθμιση). Στην περίπτωση των «Γερμανών» ο κατακτητής προσέγγιζε τον κατακτημένο - προκειμένου να νομιμοποιηθεί, να αφομοιωθεί, να κυβερνηθεί, να μάθει γλώσσα και να αποκτήσει θρησκεία. Με τους Άραβες γινόταν το αντίστροφο. Οι «Γερμανοί» εκρωμαϊζονταν με την εισοδό τους στη Romania (εντάξει, όχι και τόσο ομαλά...), ενώ οι Ρωμαίοι που κατακτούνταν από το Ισλάμ αραβοποιούνταν [3]. Τα αραβικά και τα γερμανικά φύλα, δηλαδή αυτά που σάρωσαν τη ρωμαϊκότητα, θα πρέπει να εξετάζονται παράλληλα. Οι Φράγκοι δεν θα είχαν κάταφέρει πολλά πράγματα δίχως τη συνεχή πίεση που ασκούσαν οι Άραβες. Δεν υπάρχει «Ευρώπη» δίχως Ισλάμ, Άραβες, «Βυζάντιο», Κωνσταντινούπολη και Μεσόγειο. Το Ισλάμ δεν επιτέθηκε κατά της «Ευρώπης», γιατί πολύ απλά καμία «Ευρώπη» δεν υπήρχε. Το Ισλάμ κατέκτησε μόνο εδάφη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Μεσόγειος (Κεντρο), Αυτοκρατορία (Ρωμαϊκότητα), Οικουμενικότητα (Θρησκεία).


III
Το 737 οι Άραβες κατακτούν την Αβινιόν. Ενώ οι Βυζαντινοί κατάφεραν να εκδιώξουν τους Άραβες από το Αιγαίο στην Ανατολή, στη Δύση οι Άραβες κράτησαν τον έλεγχο της Τυρρηνικής θάλασσας. Μετά από την κατάκτηση της Ισπανίας και κυρίως της βόρειας Αφρικής, η δυτική Μεσόγειος μετατράπηκε σε «Μουσουλμανική Λίμνη». Η ανατολική όμως ακομη άντεχε. Και ξάφνικά (έ, όχι και τόσο ξαφνικά) ξεπετάγονται οι Φράγκοι και πιο συγκεκριμένα οι Σάξωνες με την Αγία Ρωμαϊκή τους Αυτοκρατορία και διεκδικούν Dominium mundi. Έχουμε από τη μια μεριά τη Δυναστεία των Οθώνων (ιδρυτής ο Otto I, 912-973) η οποία αποτελεί την πρώτη δυναστεία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και από την άλλη τη Δυναστεία των Μακεδόνων (ιδρυτής ο Βασίλειος Α΄ ο Μακεδών, 867-886) της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, να παλεύουν για την Κάτω Ιταλία -και όχι μόνο- ενώ στη Σικελία βρίσκονται οι Άραβες (Ottonian Saxon dynasty / Macedonian Armeno-Slavonic dynasty). Είμαστε σε μια εποχή όπου συναντάμε έναν Σάξωνα, τον Otto I, και έναν Έλληνα Καππαδόκη Πόντιο, τον Νικηφόρο Φωκά, και ο Πόντιος λέει ουσιαστικά στο Σάξωνα (στον απεσταλμένο του): «πάψε να παριστάνεις τον Ρωμαίο γιατί αν σε βρώ στο πεδίο της μάχης δεν σε σώζει ούτε ο Πάπας ούτε η πατρίδα σου η Σαξωνία» [4]. Αυτή δεν είναι ακριβώς διαίρεση και αντιπαλότητα Ανατολής - Δύσης όπως τη βαφτίζουν, αλλά Ρωμαίων - Φράγκων. Αυτό δηλαδή που στη γερμανική ιστοριογραφία θα ονομαστεί Zweikaiserproblem (Οι Γερμανοί έχουν ονομασία για αυτή την κατάσταση-αντίφαση-ανταγωνισμό, εμείς κάνουμε απλά πως δεν υπάρχει, είτε δεν το μαθαίνουμε ή το θεωρούμε φαντασίωση). Αυτό όμως είναι μονάχα το ένα σκέλος και όχι το σύνολο της εξίσωσης Φράγκοι - Ρωμαίοι - Άραβες.

Με τη μετατροπή της δυτικής Μεσογείου σε «Μουσουλμανική Λίμνη», η Μασσαλία, η παλαιά αποικία των Ελλήνων της Φώκαιας που αποτελούσε κλασικό εμπορικό κόμβο και δεσμό με το Λεβάντε, παρήκμασε (Οι Σύριοι αποτελούσαν ένα πολύ δυναμικό στοιχείο της Αυτοκρατορίας. Γνωρίζουμε πως ο πληθυσμός της Narbonne, στην Οξιτανία -Νότια Γαλλία-, το 589 αποτελούνταν από Γότθους, Ρωμαίους, Ιουδαίους, Έλληνες και Σύριους). Η οικονομική ενότητα της Μεσογείου έσπασε. Η ενοτητα του μεσογειακού οργανισμού άντεξε την εισβολή ή την κάθοδο των γερμανικών φύλων. Δεν άντεξε όμως αυτή των Αράβων.

Φράγκοι και Λατίνοι ασφυκτιούν λόγω του «κλεισίματος» που έχουν προκαλέσει οι Άραβες και θέλουν εμπόριο. Εδώ βρίσκεται και το θεμέλιο ή η ρίζα των Σταυροφοριών και ορισμένες «λεπτές» διαφορες μεταξύ Ρωμαίων και Φράγκων. Παραθέτω:

Την εποχή που η Κωνσταντινούπολη είχε περί τους 300.000 κατοίκους (υπάρχουν εκτιμήσεις που κινούνται μεταξύ 200.000 και 500.000) το Λονδίνο έχει 15.000-25.000 και το Παρίσι 20.000-30.000. Η δεύτερη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή πόλη, μετά την Κωνσταντινούπολη, δεν αριθμούσε περισσότερους από 50.000 κατοίκους. Την περίοδο που η Κωνσταντινούπολη ήταν με διαφορά η μεγαλύτερη Πόλη στην Ευρώπη, με δεύτερη την Κόρδοβα (καμία άλλη ευρωπαϊκή πόλη δεν αριθμούσε περισσότερους από 40-60.000 κατοίκους), η Βαγδάτη -την οποία γνωρίζαν οι Κινέζοι-, είχε πληθυσμό που προσέγγιζε το 1.000.000. Η Βαγδάτη ήταν μια πόλη, που όμοια της δεν υπήρχε. Μονάχα τα μεγάλα αστικά κέντρα της Κίνας -υποτίθεται πως- μπορούσαν να σταθούν δίπλα της (Chang'an, Kaifeng, Hangzhou, Beijing).

Πότε χάνει τα πρωτεία της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής πόλης η Κωνσταντινούπολη; Μαντέψτε. Μετά από την Άλωση του 1204... Προσέξτε πως η Κωνσταντινούπολη είναι η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή και χριστιανική πόλη, με την Κόρδοβα να ακολουθεί. Προσέξτε επίσης πως το Ισλάμ ήταν πανίσχυρο στούς χώρους της βορειοδυτικής Αφρικής και της νοτιοδυτικής Ευρώπης... Πως είναι δυνατόν από στρατηγικής απόψεως να αποδυναμώνει κανείς στρατιωτικά τους χώρους της δυτικής Ευρώπης και να στέλνει ιερόμαχους πολεμιστές χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά; Είναι αδιανοητο. Πως είναι δυνατόν οι «σταυροφορίες» να στοχεύουν το Ισλάμ και να έχουμε την Άλωση του μόνου ευρωπαϊκού και χριστιανικού κέντρου, της Κωνσταντινούπολης, που στεκόταν αναμεσα στην Κόρδοβα και την Βαγδάτη;... Πως είναι δυνατόν ο «εχθρός» να βρίσκεται στην Κόρδοβα και τελικά ο «εχθρός» να μετατοπίζεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά; [αν όντως το Ισλάμ ήταν ο στόχος]

Μάταια θα ψάξει κανείς για απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Η ευρωκεντρική ιδεολογία και ιστοριογραφία (σε συνδυασμό με την «παγκόσμια οικονομία» και τον «καταμερισμό εργασίας») έχει εξυπηρετήσει πολύ καλά τους σκοπούς της (με εξόχως «επιστημονικούς» τρόπους).

Φυσικά στόχος δεν ήταν το Ισλάμ αλλά το εμπόριο. Και φυσικά δεν άνοιξε μόνο η Μεσόγειος για το εμπόριο αλλά και ο Εύξεινος Πόντος. Εξ' ου το 1204. Μέχρι που ήρθαν οι Οθωμανοί. Οι σταυροφορίες σταματούν όταν η Βενετία εξασφαλίζει και επαναβεβαιώνει τα εμπορικά της συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο [5]. Θα αναβιώσει το πνεύμα τους μόνο με τη ναυμαχία της Ναυπάκτου προκειμένου να εξυπηρετηθούν γεωπολιτικές κρατοκατασκευαστικές επιχειρήσεις, καθώς εμπορικά αποτελέσματα δεν προκύπτουν από τη συγκεκριμένη μάχη. Η Μεσόγειος θα παραμείνει «Μουσουλμανική Λίμνη» για περίπου μια χιλιετία. Καθόλη τη διάρκεια αυτής της περίόδου, το μόνο που ενδιαφέρει την «Ευρώπη» είναι το εμπόριο.


IV
Νωρίτερα, πριν από τους Οθωμανούς, στόχος των Αράβων (Ομεϋάδων) στην Ιβηρική, «γεωπολιτικά» μιλώντας, κατ' ουσίαν ήταν να προσπαθήσουν μέσω της κοιλάδας του ποταμού Garonne να καταλάβουν τη Τουλούζ προκειμένου να συνδέσουν τον Ατλαντικό μέσω της Ανδαλουσίας με τη Μεσόγειο και το Μαγκρέμπ.

Η Μάχη της Τουλούζ το 721 υπό τους Ακουιτανούς (στην οποια επικράτησαν επί των Ομεϋαδων) έχει υποβαθμιστεί χάριν της Μάχης του Πουατιέ ή της Τουρ το 732 υπό τους Φράγκους. Κάπως έτσι σχεδόν εξαφανίστηκε ιστοριογραφικά ο Όθων ο Μεγάλος (διαφορετικός από τον προηγούμενο: Odo the Great, Duke of Aquitaine) και ανατιμήθηκε ο Κάρολος Μαρτέλος. Στην Ακουιτάνία οι Φράγκοι είχαν αφομοιωθεί από Γαλλο-Ρωμαίους (Gallo-Romans) ενώ ο Odo - η καταγωγή και η εθνικότητα του οποίου θεωρείται 'obscure' - είχε συνάψει συμμαχίες με τους Άραβες αγωνίζόμενος εναντίον των Καρολίγγειων Φράγκων. Αποτέλεσμα η ιστοριογραφική του υποβάθμιση και η σταδιακή εξαφάνιση ή το ξεθώριασμα του από την ιστορία ή ορθότερα, η αφομοίωση του από τον Κάρολο Μαρτέλο. Η ημερομηνία που οι Άραβες μνημόνευαν, ακόμη και πεντε αιώνες μετά, ως καταστροφική είναι αυτής της μάχης της Τουλούζ (τη μάχη του Πουατιέ τη θεωρούν ένα ήσσονος σημασίας επεισόδιο). Η μάχη της Τουλούζ έκλεισε το δρόμο προς τον Ατλαντικό. Η μάχη του Πουατιέ έκλεισε το δρόμο προς την «Ευρώπη» (κάνεις βέβαια δεν ενδιαφερόταν για την «Ευρώπη». Ακόμη και οι Μογγόλοι, αιώνες μετά τους Ομεϋάδες αφού φτάσουν μέχρι την Ουγγαρία, θα στραφούν ξανά προς την Ανατολή και την Κίνα [6] και το Νότο και τη Βαγδάτη. Σκεφτείτε και τα πληθυσμιακά μεγέθη των πόλεων που προαναφέραμε).

Κατόπιν της σύνδεσης του Ατλαντικού με την Ανδαλουσία οι Ομεϋαδες θα μπορούσαν να συνδέσουν τα προηγούμενα με το Μασρέκ ή την παλαιά Κοίλη Συρία, δηλαδή να κάνουν αυτά που έκαναν οι Οθωμανοί από αντίθετη κατεύθυνση (δίχως όμως να καταφέρουν ή να τολμήσουν και αυτοί ανοιχτούν στον Μεγάλο Ωκεανό) και προσπάθησαν να κάνουν αργότερα οι Γάλλοι. Τα προηγούμενα τον 8ο αιώνα μ.Χ. Έξι-επτά αιώνες πριν από το άνοιγμα στον Ατλαντικό. Ακόμη και τον Ατλαντικό, το ουσιαστικό θεμέλιο για την δημιουργία και τη διαμόρφωση της μετέπειτα Δύσης, οι «Ευρωπαίοι» τον «ανακαλύπτουν» -δηλαδή ανοίγονται σε αυτόν- εφόσον πρώτον, ολόκληρη η Μεσόγειος μετατρέπεται σε «Μουσουλμανική Λίμνη» και δεύτερον -και σπουδαιότερο- οι Οθωμάνοι, μέσω της Άλωσης και κατοχής της Κωνσταντινούπολης, κλείνουν τα Στενά, δηλαδή την πρόσβαση στον Εύξεινο Πόντο, τον Καύκασο και το Δρόμο του Μεταξιού. Αυτά είχαν οδηγήσει την «Ευρώπη» αρχικά σε μια εσωστρέφεια και έπειτα σε μια μια στροφή προς το Βορρά, πριν ανοιχτεί προς τη Δύση. Δεν είναι τυχαίο που οι «Ευρώπαιοι» έχουν μια ερμηνευτική μανία με την «ενδογένεια». Εκεί βασίζεται ο «εξεπτιοναλισμός» (exceptionalism). Όπως έχουμε γράψει παλαιότερα: "Η επόμενη μεγάλη μάχη που θα δοθεί - και θα κερδηθεί αλλά δεν πρόκειται να το μάθουμε στο παράρτημα/αποικία - θα είναι η αμφισβήτηση της ανόδου της «Ευρώπης»... ως αποκλειστικά ενδογενές φαινόμενο. Εάν όμως συμβεί κάτι τέτοιο θα αμφισβητηθούν θεμελιώδη δόγματα της «δυτικής πολιτικής» μέσω των οποίων ερμηνεύεται η έξοδος της «Ευρώπης» από την ιστορική αφάνεια..."


IV
Πλησιάζωντας προς το τέλος και μιας και αναφέραμε τη Μασσαλία προηγουμένως, ας συνδέσουμε τη γεωγραφία με την ιστορία. Οι λεγόμενοι «Ευρωπαίοι» ήθελαν οι Έλληνες να έχουν σχέση αποκλειστικότητας μόνο μαζί τους και με κανέναν άλλον (ιστοριογραφικά και φαντασιακά, μιας και στην πραγματικότητα τέτοια σχέση ουδέποτε υπήρξε). Από μια μεριά είναι λογικό. Όταν από το Αιγαίο, τη Κεντρική Ασία και τον Ινδόκαύκασο μέχρι τη λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου και τον Εύξεινο Πόντο βρίσκεις παντού «Ελλάδα» (όχι το δουκάτο-κρατίδιο) ενώ βορειοδυτικά του Δούναβη, γύρω από το Ρήνο και στη μεγάλη ευρωπαϊκή πεδιάδα δεν βρίσκεις τίποτα, προσπαθείς μέσω ιδεολογημάτων, γενεαλογιών, «φιλοσοφικών συνδέσεων» και ιστοριογραφιών να πείσεις πως είσαι εσύ, και μόνον εσύ, και κανένας άλλος, αυτός που έχει σχέση μαζί τους - και μάλιστα σχέση αποκλειστική.

Είναι δυνατόν να μην βλέπουν αυτοί οι άνθρωποι ότι ο Πάπας, ο Χαλίφης, ο Πατριάρχης και ο Αγιατολά(χ) είναι εφηρμοσμένος Πλάτων; (Και να μας λένε ή να υπονοούν πως η Angela Dorothea της καρδιάς μας -και οι philosophes ή/και το Sturm und Drang- έχουν μεγαλύτερη σχέση -θεωρητικά πάντα- με τον Πλάτων και τον ελληνικό πολιτισμό απ' ό,τι οι προηγούμενοι;). Ο Αλέξανδρος, μαθητής του Αριστοτέλη, Θεός-Βασιλεύς [7] ήταν και η φράση «ἰσόθεος φώς» (ισόθεος άντρας / βασιλιάς) υπάρχεί από την Ιλιάδα του Ομήρου και την εποχή του Αισχύλου (Πέρσες).

Το αντίθετο συμβαίνει. Είναι οι άνθρωποι και οι ιστορικο-κοινωνικοί σχηματισμοί της Ανατολικής Μεσογειου και του Εύξεινου Πόντου αυτοί που ανέκαθεν διατηρούσαν πολιτιστικές και εμπορικές σχέσεις, συνεχείς και αδιάκοπους δεσμούς με τους Έλληνες και τους Ελληνίζοντες, ενώ η «Ευρώπη» καμία σχέση και κανέναν δεσμό δεν είχε [4]. Και αυτή η ανυπαρξία σχέσεων και δεσμών αποτέλεσε, από κάποια στιγμή και ύστερα, συνειδητή επιλογή των προγόνων, των ανθρώπων, αυτών των εδαφών. Γι' αυτό οι «Ευρωπαίοι» έπρεπε να εφεύρουν σχέσεις, δεσμούς και «συνέχειες». Πως είναι δυνατόν Έλληνες, Λατίνοι και Άραβες (οι οποίοι παρεμπιπτόντως γνώριζαν νωρίτερα από τους υπολοίπους την ύπαρξη του πετρελαίου) να έχουν επι χιλιετίες τα πάντα, όλη την πνευματική κληρονομιά και να έρχονται ξαφνικά κάποιοι «Ευρωπαίοι» και να δημιουργούν φιλοσοφικούς κλάδους και σπουδές, να μετονομάζουν αυτοκρατορίες και λαούς, να κατασκευάζουν ιστορίες ιδεών, γενεαλογίες και ιστοριογραφίες; [8] (Και μάλιστα να καταλήγουν και σε σχέση αποκλειστικότητας ως «συνεχιστές του ελληνικού πολιτισμού»).

Ας το επαναλάβουμε ολοκληρώνοντας: Ούτε η Δημοκρατία και η Republic, ούτε η Φιλοσοφία, ούτε η Ρωμαϊκότητα και η Χριστιανοσύνη, ούτε η Αυτοκρατορία, ούτε η Οικουμένη είναι γεννήματα της «Ευρώπης» πόσο μάλλον της «Δύσης» (αποτελούν αποτελέσματα των διεργασιών της Μεσογείου. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως ακόμη και η ίδια η «Ευρώπη» ως αντίληψη και έννοια αποτελεί αποτέλεσμα αυτών των διεργασιών). Ποιά είναι τελικώς τα αποκλειστικά γεννήματα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της «Ευρώπης» και της «Δύσης»; Ποιός είναι τελικώς «Εύρωπαίος» και ποιός «Δυτικός»; Τι είναι τέλος πάντων αυτή η «Ευρώπη» και αυτή η «Δύση» και μέχρι πού φθάνουν τα σύνορα τους;

Τα νοήματα αυτά έχουν σημασία για το μέλλον όχι απλά της Ευρώπης της ίδιας αλλά και του Πλανήτη ολόκληρου.

Κλείνουμε με το εξής. Γνωρίζετε να υπάρχουν πουθενά στον πλανήτη «Καρλομάγνείες» όπως υπάρχουν Αλεξάνδρειες (παλιές και νέες), από τη Μινεσότα και το Οχάιο μέχρι το Δέλτα του Νείλου και τη Τζαμάικα, από τη Σκωτία και τον ποταμό Αργκχαντάμπ (Κανταχάρ, Αφγανιστάν) μέχρι τη Λουιζιάνα ή τη Νέα Ζηλανδία, και από τη Νέα Νότια Ουαλία (Αυστραλία), το Τουρκμενιστάν (Merv: σπουδαίος εμπορικός κόμβος του Δρόμου του Μεταξιού) και την Κολομβία μέχρι τον Δνείπερο (Oleksandriia, Ουκρανία);

Το «μόνο μέρος» που δεν υπάρχουν Αλεξάνδρειες είναι ακριβώς η... «Ευρώπη».


Σημειώσεις-Επισημάνσεις

[-] Επίσης η «Ευρώπη» είναι η «μόνη περιοχή» όπου το ονομα Κωνσταντίνος τείνει να εξαφανιστεί. Μα τι κακό έχει κάνει αυτό το όνομα;

[1] Με τον όρο Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Ανατολής αναφερόμαστε στο ιστοριογραφικό κατασκεύασμα-εφεύρημα υπό την ονομασια «Βυζάντιο». Υπάρχουν καταγραφές για πιθανή ρωμαϊκή («βυζαντινή») επίθεση στη νότια Ιβηρική που αποκρούστηκε από κάποιον Theudimer λίγα χρόνια πριν από την πτώση του βασιλείου των Βησιγότθων (θυμίζω πως η Ισπανία αποτελούσε χαμένη επαρχία της Αυτοκρατοριας). Οι Ρωμαίοι-Βυζαντινοί, κατά μήκος όλης της Μεσογείου αντιμετώπιζαν Άραβες (το 717-718 έχουμε τη Δεύτερη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης). Νωρίτερα, το 694 ο Βασιλιάς Erica (Erica king of Spain) κατηγόρησε Ιουδαίους πως συνωμότησαν με τους Μουσουλμάνους. Εκείνη την περίοδο αρκετοί Μουσουλμάνοι μπορεί να γίνονταν κατανοητοί ως αιρετικοί Χριστιανοί (δηλαδή όχι ως κάτι εναλλακτικό ή συνεκτικό όπως σήμερα), ενώ αναπτύσσονταν χιαστί-διαγώνιες συμμαχίες και ανακωχές [4].

[2] Ο Bismarck έδειχνε να χάνει την υπομονή του όταν γινόταν χρήση των λέξεων «Χριστιανοσύνη» ή «Ευρώπη» στη διπλωματική γλώσσα (συνήθως από τους Ρώσους και τον Υπουργό των Εξωτερικών τους Gorchakov). Στα Γερμανικά έγγραφα προ του 1914 υπάρχει μια σημείωση που έκανε ο Bismarck σε ένα υπόμνημα που είχε συντάξει ο Gorchakov: «Η συζήτηση περί Ευρώπης είναι άνευ αντικειμένου: πρόκειται για γεωγραφική έννοια: Ποια είναι η Ευρώπη; (η φράση αυτή γραμμένη στα γερμανικά, στα γαλλικά και στη συνέχεια στα αγγλικά) wer ist Europa? qui est-il l'Europe? who is Europe?» - Martin Wight, International Theory: The Three Traditions

[3] Στο μεγαλύτερο μέρος της Συρίας, του Λεβάντε και της Μεσοποταμίας δεν κατοικούσαν εθνοτικά Άραβες. Ακόμη και σήμερα ισχύει αυτό απλά έχουν αραβοποιηθεί. Η Συρία έχει αντέξει, με διακοπές, περίπου μια χιλιετία αραβοποίησης (Όπως και εμείς... έχουμε αντέξει, με διακοπές, μια περίπου χιλιετία εκλατινισμού, εξευρωπαϊσμού και δυτικοποίησης, φραγκοποίησης και από πάνω, ως κερασάκι στη τούρτα, τουρκοποίησης. Όχι πως ξέρουμε βέβαια ή έχουμε συνείδηση τι ή ποιοί είμαστε...).

[4] Επί εποχής Νικηφόρου Φωκά, ο «βυζαντινός» στρατός ήταν σχεδόν ανίκητος και ο ίδιος χαρακτηρίστηκε ως "pale death of the Saracens" (βρισκόμαστε περίπου 100 χρόνια πριν από το Μαντζικέρτ). Ο -στην κυριολεξία- Νικηφόρος είχε συνάψει ειρήνη με τους Φατιμίδες -οι οποίοι ήταν σιίτες ισμαηλίτες- της Βόρειας Αφρικής προκειμένου να επικεντρωθεί στην επίθεση εναντίον αμοιβαίων εχθρών στη Συρία. Ο Άραβας χρονογράφος Yahya ibn Sa'id of Antioch έγραφε "no one doubted that the Emperor Nikephoros would conquer the whole of Syria". Όταν ο Φωκάς είπε στα ίσια «δεν είστε Ρωμαίοι, είστε Λομβαρδοί» (Λογγοβάρδοι) στον Liutprand, ο τελευταίος γεμάτος θυμό του απάντήσε ότι όταν οι γερμανικοί λαοί θέλουν πραγματικά να προσβάλουν κάποίον του λένε «είσαι Ρωμαίος!» (μετά θα αλλάξει το τροπάριο και το Ρωμαίος θα γίνει Γραικός). Ο Φωκάς δολοφονήθηκε στον ύπνο του, η Θεοφανώ και ο Τσιμισκής έκαναν τα γούστα τους και η Ottonian dynasty πήρε αυτά που ήθελε. Το Relatio de Legatione Constantinopolitana του Liutprand (of Cremona), γραμμένο πριν από το Σχίσμα του 1054 και την Άλωση του 1204, θεωρείται έπος-μνημείο «αντιβυζαντινής» προπαγάνδας (δηλαδή ιστοριογραφική κανονικότητα).

[5] Η Βενετία είχε προνομιακές σχέσεις και με το «Βυζάντιο» και με τους Οθωμανούς. Η Βενετία είναι πολύ λίγο «Ευρώπη» πόσο μάλλον «Δύση»: ούτε καν με την Ιταλία δεν ήθελαν να έχουν ιδιαίτερες σχέσεις οι Βενετοί πόσο μάλλον με την «Ευρώπη». Ακόμη και σήμερα ισχύουν με παραλλαγές ή κάτω από διάφορες προβιές αυτά τα πράγματα (σκέφτείτε πέρα από τους Βενετούς και τις ιδιομορφίες των Καταλανών σε σχέση με τους «Ισπανούς»). Είναι η «Ευρώπη» που είχε ανάγκη εκείνη την περίοδο τη Βενετία και όχι το ανάποδο. Όπως έχουμε κατ' επανάληψη τονίσει, κανείς δεν μιλά για «δυτικό» πολιτισμό πριν από τον 19ο και κυρίως τον 20ο αιώνα. Δεν υπάρχει αντίληψη περί «Δυτικού Πολιτισμού» ή αναφορά σε αυτόν. Υπάρχει «Χριστιανοσύνη», «Ευρώπη», «Λατίνοι» (για τους Ασιάτες), «Ρουμ» (Ρωμαίοι για τους Άραβες) κ.ο.κ. Τέλος, όταν γράφουμε τα προηγούμενα και όταν μιλάμε για «ευρωκεντρισμό» δεν αναφερόμαστε σε ολόκληρη την ιστορία και γεωγραφία της Ευρώπης, αλλά στην ιστοριογραφία και τις αντιλήψεις που θεμελιώθηκαν και κυριάρχησαν από μια συγκεκριμένη περίοδο και ύστερα σε μια συγκεκριμένη ιστορική γεωγραφία της ηπείρου, μετατρέποντας σε περιφέρειες όχι μονάχα εξω-ευρωπαϊκές περιοχές, αλλά και πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και περιοχές. Ένα από τα μεγαλύτερα θύματα της ευρωκεντρικής ιστοριογραφίας και ιδεολογίας είναι η ίδια η Ευρώπη, δηλαδή οι περισσότερες περιοχές της.

[6] Contrary to most scholars who believe that there was no global economic system prior to the West, Abu Lughod’s Before European Hegemony shows that the only element that kept pre-Western order to be completely globalized is that it did not include the Western Hemisphere. More importantly, the European economy had no leading role in creating a global economic system, but merely joined a preexisting one. Europe, Abu-Lughod says, was "an upstart peripheral to an ongoing operation." Most symbolic, perhaps, was the Mongol leader Genghis Khan who, after arriving in present-day Hungary in 1225, decided not to conquer Europe, but to attack China, which he regarded as more important - Before the Rise of the West. International Orders in the Early Modern World. Edited by Shogo Suzuki, Yongjin Zhang, Joel Quirk (Book review).

[7] Σε Ιρανικο Έπος συναντάμε τον Αλέξανδρο ως Κατακτητη του Κόσμου, Αναζητητή της Γνώσης και Προφήτη του Μονοθεϊσμού, που κάνει προσκύνημα στη Μέκκα, κατακτά την Ινδία και φτάνει μέχρι την Κίνα και τη γη των Ρως (BRICS δίχως B και S μια χιλιετία νωρίτερα: Τα βλέπει και τα καταλαβαίνει αυτά ο Τούρκος) κατά την αποτυχημένη αναζήτηση του για το Νερό της Αθάνατης-Αιώνιας Ζωής.

[8] Θα πρέπει να τονιστεί πως οι «Βυζαντινοί» δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για την κατασκευή γενεαλογιών που να αποδεικνύουν την καταγωγή τους. Γιατί άραγε; Επειδή, σε αντίθεση με άλλους, δεν τις είχαν ανάγκη.