24 Μαΐου 2017

Σχολιασμός με αφορμή -και όχι για- την επικαιρότητα.


Η ευρωατλαντική δομή έχει εισέλθει σε μια περίοδο όπου οι πάλαι ποτέ εύρωστες και ισχυρές λεγόμενες «δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες», έχουν γίνει εύθραστες. Σε αυτή την περίοδο έχουμε εισέλθει αρκετό καιρό, απλά κυριαρχεί μια άρνηση-απώθηση αυτής της κατάστασης-εξέλιξης.

Η εξέλιξη αυτή, δηλαδή η σταδιακή αποσυνάμωση και ευθραστότητα, δε συνέβη επειδή υπήρξε κάποιος ισχυρός αντίπαλος ή εχθρός που κυριάρχησε ή επικράτησε (σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα, οι αντιδράσεις προέρχονται από τους ίδιους τους φιλελεύθερους - που από διεθνιστές ή κοσμοπολίτες μετασχηματίζονται σε εθνοκρατιστές 1), αλλά συνέβη ακριβώς λόγω της αποθέωσης της λεγόμενης Παγκόσμιας Φιλελεύθερης Τάξης, οι φορείς της οποίας, μετά από τη κατάρρευση του διπολικού συστήματος, υπεράσπιζαν, προωθούσαν και εμβάθυναν ένα συγκεκριμένο μοντέλο Παγκοσμιοποίησης (το οποίο ασφαλώς και δεν ήταν άσχετο με τις αντιλήψεις περί επέκτασης σε παγκόσμια κλίμακα των φιλελεύθερων πολιτικών τάξεων ή δημοκρατιών που θα οδηγούσαν σε ένα Τέλος της Ιστορίας).

Σύμφωνα με τη λογική της «φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης», εισερχόμασταν σε μια μετα-εθνική εποχή όπου η μετανάστευση, ως καθοριστικό στοιχείο της παγκόσμιας εποχής στην οποία ζούμε, θα επαναπροσδιόριζε το διεθνές σύστημα. Αυτή η «λογική» ουσιαστικά αγνοούσε ή εξάλειφε τον παράγοντα κράτος από την εξίσωση (όπως συνέβαινε παλαιότερα και με άλλες παρόμοιες «λογικές»). Αυτό που δεν έγινε -ή εξακολουθεί να μην γίνεται- κατανοητό από διάφορους Liberal Globalists είναι πως οι απαραίτητες ή αναγκαίες συνθήκες για τη μετανάστευση μπορεί να είναι κοινωνικές και οικονομικές, αλλά οι επαρκείς ή ικανές συνθήκες είναι πολιτικές και νόμιμες (στα μαθηματικά, τη λογική και τη φιλοσοφία αυτό εκφράζεται μέσω της φράσης ''αν και μόνο αν'').

Η μετανάστευση, η τρομοκρατία, η αποδυνάμωση της κρατικής κυριαρχίας (στο εσωτερικό της ευρωατλαντικής δομής) όλα αποτελούν φαινόμενα που συνδέονται με τα προηγούμενα, και θέτουν επί τάπητος ζητήματα κυριαρχίας, ταυτότητας, ασφάλειας και ιθαγένειας-υπηκοότητας. Η ικανότητα ή η ανικανότητα ενός κράτους να ελέγχει τα σύνορά του και, ως εκ τούτου, να αναγνωρίζει τον πληθυσμό του, αποτελεί sine qua non, απαραίτητη προϋπόθεση, της κυριαρχίας.

Εδαφικά μιλώντας, αυτό που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα και φαίνεται να έχει φτάσει στα όρια του, είναι το ευρωπαϊκό ή/και δυτικό «φιλελεύθερο κράτος της ανάπτυξης». Η ενσωμάτωση του Ισλάμ στην ευρωπαϊκή παραγωγή (ή ορθότερα στον πυρήνα της Ε.Ε), όχι μονάχα ως «ενέργεια και εργασία» αλλά και ως «παιδιά και γεννήσεις», προκειμένου να μπορεί να στηριχθεί και να συνεχίσει να αναπτύσσεται το «φιλελεύθερο αναπτυξιακό κράτος» αποτέλεσε βασική συνθήκη και προϋπόθεση λειτουργίας του. Εξ' ου και το κράτος αυτό ενσωμάτωσε και τον λεγόμενο «πολυπολιτισμό» ως ιδεολογικο του δόγμα - και εξ' ου φυσικά πως προκύπτουν ή αναφύονται διάφορα λεγόμενα ''illiberal states'' στην Ε.Ε όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία. Στην πορεία βέβαια, άρχισαν να διαπιστώνονται προβλήματα και σε μη ''illiberal states'' καθώς οι άνθρωποι δεν είναι απλά «συντελεστές» αλλά κουβαλούν μαζί τους ιδέες, νοοτροπίες, ηθικές στάσεις και διάφορα άλλα περίεργα και περιττά για την «παραγωγή», πράγματα.

Τα φιλελεύθερα κράτη είναι διατεθειμένα να αναλάβουν ένα -κοινωνικό, πολιτικό ή/και άλλο- κόστος προκειμένου να αποκομίσουν τα -οικονομικά, δημογραφικά ή/και άλλα- οφέλη που προκύπτουν από τη μετανάστευση. Εξ' ου και ασχολούνται συνεχώς με το ζήτημα των δικαιώματων και του νομικού καθεστώτος των μεταναστών (χαρακτηριστικό παράδειγμα ανεπτυγμένου κράτους πρώτης τάξης και παγκοσμίου επιπέδου που δεν είναι διατεθειμένο να αναλάβει αυτά τα κόστη -όχι ασφαλώς για λόγους οικονομικούς-, είναι η Ιαπωνία, η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη).

Αξιόλογοι ακαδημαϊκοί και πολιτικοί επιστήμονες (π.χ, ο Myron Weiner και ο James Hollifield), που έχουν ασχοληθέι με ζητήματα όπως η -εσωτερική και εξωτερική- μετανάστευση, οι διεθνείς συγκρούσεις και η πολιτική δημογραφία, είχαν επισημάνει πως η άνοδος των λεγόμενων ξενοφοβικών και εθνικιστικών πολιτικών στη δυτική Ευρώπη, έδειξε -αποτελεί απόδειξη- ότι ακόμη και οι πιο προηγμένες και ανεκτικές δημοκρατίες κινδυνεύουν να αποσταθεροποιηθούν πολιτικά από την εισροή μεταναστών, και πως η σταθερότητα και η ασφάλεια δεν επηρεάζονται μονάχα σε περιοχές όπου τα κράτη είναι εύθραστα, επισημαίνοντας πως υπάρχουν όρια στον αριθμό των αλλοδαπών που μπορεί να απορροφήσει μια κοινωνία (για το ζήτημα της ριζοσπαστικοποίησης δεύτερης γενιάς μεταναστών σε συνάφεια με την κρίση εθνικής ταυτότητας χωρών, έχω αναφερθεί παλαιότερα και θα επανέλθω).

Το πρόβλημα μάλιστα, μπορεί να εμφανίζεται με εντονότερο τρόπο σε στιγμές στα κράτη της Ε.Ε, καθώς η τελευταία αποτελεί το πιο προωθημένο project υπέβασης της βεστφαλιανής κυριαρχίας. Το κράτος αποτελεί το κύριο πρόβλημα για τις δυνάμεις που ωθούν προς το λεγόμενο άνοιγμα (εμπόριο, επενδύσεις, μετανάστευση και φυσικά διεθνοπολιτικός παρεμβατισμός και επεμβάσεις). Οι προηγούμενες δυνάμεις, του λεγόμενου ανοίγματος, ονομάζονται συνήθως «δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης». Τα εθνικά, αλλά και όλα τα κυρίαρχα κράτη έχουν να αντιμετωπίσουν την Παγκοσμιοποίηση ή/και την Ε.Ε (όσα συμμετέχουν) από τα πάνω και τα έξω, και τον πολυπολιτισμό ή/και τον περιφερειακό εθνικισμό (αναλόγως κοινωνικής σύνθεσης) από τα κάτω και τα μέσα.

Τα προηγούμενα αποτελούν έσχατες συνέπειες και αποτελέσματα της λεγόμενης Παγκόσμιας Φιλελεύθερης Τάξης και του φιλελεύθερου αναπτυξιακού κράτους (έτσι ονομάζεται διεθνώς, εάν θέλετε να το ονομάσετε σοσιαλφιλελεύθερο δεν έχω πρόβλημα). Η διεθνής μετανάστευση αποτελεί θεμελιώδες χαρακτηριστικό της μεταπολεμικής φιλελεύθερης τάξης (και η τρομοκρατία της μεταδιπολικής φιλελεύθερης τάξης, η οποία κατ' ουσίαν είναι αταξία). Καθώς τα κράτη και οι κοινωνίες γίνονται πιο φιλελεύθερες και πιο ανοιχτές, η μετανάστευση επιταχύνεται και αυξάνεται. Όμως αυτό οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο. Περισσότερη «φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση» σημαίνει περισσότερη μετανάστευση (την οποία έχει ανάγκη το «φιλελεύθερο αναπτυξιακό κράτος») και περισσότερη μετανάστευση, σημαίνει περισσότερα προβλήματα διαφόρων ειδών στις ευρωπαϊκές ή/και δυτικές μητροπόλεις (π.χ, κατακερματισμός εθνικής και κοινωνικής συνοχής, τρομοκρατία, άνοδος αντι-μεταναστευτικών ρευμάτων-κομμάτων, νεο-τριμπαλισμοί, κρίση κοινωνικού συμβολαίου, εθνικισμοί κ.λπ), δηλαδή αναρχία και αποσταθεροποίηση (όλα τα προηγούμενα αποτελούν υπο-περιπτώσεις και εκφάνσεις τους). Ουσιαστικά, μιλάμε για ανόδο της αναρχίας και αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό των εθνικών πολιτικών συστημάτων και του διεθνούς συστήματος.

Ολοκληρώνοντας. Η ουσία βρίσκεται σε όσα είχα γράψει στην ανάρτηση με τίτλο Μετά, και πέρα, από το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο [29 Ιουν 2016]:

Εβδομήντα χρόνια μεταπολεμικής «φιλελεύθερης τάξης» στα πλαίσια του ευρωατλαντικού χώρου και εξήντα χρόνια πορείας προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση και ολοκλήρωση και προς την "ever closer union", κατέληξαν σε ανεξέλεγκτη μετανάστευση, οικονομική στασιμότητα ή στραγγαλισμό, διαίρεση των κοινωνιών, απώλεια εθνικής ταυτότητας και σταδιακή διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών. Τα προηγούμενα... Δεν αποτελούν παρεκτροπές από κάποιο ιδεατό ανύπαρκτο μέλλον, αλλά έσχατες συνέπειες ενός υπαρκτού παρελθόντος και παρόντος. Αποτελούν συνεπή κατάληξη μιας υπαρκτής πορείας εντεύθεν και όχι παρεκτροπές από κάποιο ανύπαρκτο εκείθεν

Η «Δυτική ή Παγκόσμια Φιλελεύθερη Τάξη» και η Ευρωπαϊκή Ένωση έρχονται αντιμέτωπες με τις έσχατες συνέπειες των προϋποθέσεων τους.


Σημειώσεις - Επισημάνσεις
[1] Η Βρετανία αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση και αυτή είναι η γενικότερη τάση που αναπτύσσεται στον αγγλοσαξωνικό κόσμο (κάπως έτσι φτάσαμε να διαβάζουμε πως πυλώνας της δυτικής φιλελεύθερης τάξης θεωρείται από κάποιους πλέον η... Γερμανία).

[-]. Φυσικά, είχαμε και την ευρωφιλική ή ευρωκεντρική ανάγνωση και ερμηνεια περί Τέλους της Ιστορίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω του διαμοιρασμού της κυριαρχίας, του τέλους των συγκρούσεων κ.λπ. Ασφαλώς και το -αυθεντικό και όχι ευρωκεντρικό- Τέλος της Ιστορίας έγινε προσπάθεια να επιβληθεί δια των όπλων. Δες παρακάτω.

[-] Για την Ιαπωνία, η οποία αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση σε πάμπολους τομείς, έγραψα μια ολόκληρη τεράστια παράγραφο, αλλά επειδή θα αποδυνάμωνε το κυρίως θέμα, δεν την παραθέτω εδώ. Η Ιαπωνία δεν ήταν ούτε τόσο φιλελεύθερη, ούτε τόσο δυτική, ούτε τόσο δημοκρατικη όσο λέγεται (κάτι ανάλογο ισχύει και για το Ισραήλ). Δίπλα στα λεγόμενα Illiberal states (ο όρος βέβαια είναι τραγικός) όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία θα μπορούσαν να προστεθούν και το Ισράηλ ή/και η Ιαπωνία. Θα επανέλθω σε αυτό το ζήτημα.

[-] Η «παγκοσμιοποίηση» αποτελεί την -ή λειτουργεί ως- raison d'être της Ε.Ε. Η Ε.Ε δεν αποτελεί προϊόν της παγκοσμιοποίησης, αλλά η παγκοσμιοποίηση και η διαχείριση της αποτελεί μέσο νομιμοποίησης της. Μέχρι στιγμής δεν τα έχει καταφέρει ιδιαίτερα καλά. Αλλά ξέχασα... Ποιός φταίει που δεν τα έχει καταφέρει; Μα φυσικά τα κράτη. Δηλαδή αυτός που φταίει και κατά τις «δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης».

[-] Το ζήτημα της παγκόσμιας -όχι τοπικής- τρομοκρατίας ήταν σχεδόν ανύπαρκτο πριν από το 2000 (πρίν από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και τη δεύτερη εισβολή των Η.Π.Α στο Ιράκ το 2003). Η προσπάθεια μετατροπής του Ιράκ από ενιαίο σε ομοσπονδιακό κράτος, παράλληλα με την προσπάθεια μεταφύτευσης «φιλελεύθερης δημοκρατίας», ασφαλώς και συνέβαλε στη σημερινή κατάσταση που κυριαρχεί στο Ιράκ και τη Συρία και στη δημιουργία του ISIS (το οποίο ιδρύεται στο Ιράκ κατά τη διάρκεια του πολέμου που ξεκινά με την επιχείρηση Iraqi Freedom). Για να αντιληφθείτε το μέγεθος της ανυπαρξίας της παγκόσμιας τρομοκρατίας πριν από το 2000 θα πρέπει να δείτε γράφημα με την εκτοξευση των θανάτων κατά την τελευταία 15ετία. Για τον Μπλαιρ, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να ηγηθούν των δημοκρατιών στον κόσμο προκειμένου να διαδώσούν τις φιλελεύθερες ιδέες, επειδή αν ηττούνταν το κακό, οι πάντες θα ήταν ασφαλέστεροι.

[-] ''Δεν βοήθησε τις ελίτ σε πολλές φιλελεύθερες χώρες να προκαλέσουν ή να συμβάλλουν σε ορισμένα κρίσιμα σφάλματα, όπως η δημιουργία του ευρώ, η εισβολή στο Ιράκ, η λανθασμένη προσπάθεια οικοδόμησης του έθνους στο Αφγανιστάν και η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008'', είχε παρατηρήσει ο Stephen Walt αμερικανός διεθνολόγος. ''Μπορεί να σκεφτόμαστε ότι οι φιλελεύθερες αξίες μας είναι καθολικά έγκυρες, αλλά μερικές φορές άλλες αξίες θα τις ποδοπατούν. Οι φιλελεύθεροι μπορούν να λένε ό,τι θέλουν για τη σημασία της ανοχής και των αρετών της πολυπολιτισμικότητας, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η ανάμειξη των πολιτισμών μέσα σε μια ενιαία πολιτεία δεν ήταν ποτέ ομαλή ή απλή''. Ο προβληματισμός του ολοκληρωνεται ως εξής: ''Ποιες άλλες παγκόσμιες προτεραιότητες είναι έτοιμοι οι φιλελεύθεροι να θυσιάσουν προκειμένου να διατηρήσουν ό,τι έχει απομείνει από την ευρωπαϊκή τάξη;''

[-] Στα προηγούμενα, δεν αγγίζω καν το ζήτημα εάν, κατά πόσο και με ποιό τρόπο συνδέεται το φιλελεύθερο αναπτυξιακό κράτος με τις δημογραφικά γηρασμένες και δίχως δυνατότητα αναπαραγωγής κοινωνίες.

[-] Τους όρους «αριστερά και δεξιά» δεν τους χρησιμοποιήσα, ούτε μια φορά για να εξηγήσω τα προηγούμενα (τα οποία δεν είναι και απλοϊκά). Όπως είχε αποκριθεί και ο Laplace (σε απάντηση που του αποδίδεται μετά από ερώτηση που υποτίθεται πως του απεύθυνε ο Ναπολέων, για το ποια είναι η θέση του Θεού στο πολύτομο έργο του Ουράνια Μηχανική): ''δε χρειάστηκα αυτήν την υπόθεση''. Έτσι και εγώ δεν χρειάστηκα το Θεό σας.

Σχολιασμοί (24 Μαΐ 2017) - II.


I
Έτσι απλά, μέσα σε τρία χρονάκια, η Κίνα έγινε η μεγαλύτερη παραγωγός ηλιακής ενέργειας στον πλάνητη.

Όλες οι κριτικές που γίνονται προς την Κίνα και την Ινδία, από το εξωτερικό, είναι άνευ νοήματος. Αυτές οι δύο χώρες, μαζί, αποτελούν περισσότερο από το 1/3 της ανθρωπότητας. Οι ευθύνες που έχουν απέναντι στο εσωτερικό τους, το οποίο υπερβαίνει το 36% του συνολικού ανθρώπινου πληθυσμού, αποτελούν αυτομάτως και ευθύνες απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ήδη επωμίζονται τεράστια βαρή και ευθύνες από μόνες τους. Δε χρειάζονται επιπλέον κακομαθημενα και γκρινιάρικα γερόντια από υλικής και νιάνιαρα από ηθικής απόψεως να τους κάνουν υποδείξεις.


II
Όταν αναρωτιέται κάποιος γιατί «το Ισλάμ» δημιουργεί προβλήματα στις εκκοσμικευμένες ευρωφιλελεύθερες κοινωνίες είναι σαν να αναρωτιέται γιατί οι σοσιαλιστές δημιουργούσαν προβλήματα στον καπιταλισμό. Αφου αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως υπέρβαση και ολοκλήρωση των προηγούμενων μονοθεϊστικών «θρησκειών» και εφόσον ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός «υπέκυψαν» στον κοσμικισμό-σεκιουλαρισμό, αναλαμβάνει τα ηνία. Δύο μαχητικοί οικουμενισμοί υπάρχουν στον πλανήτη: Ο «νέο»φιλελεύθερος (ο οποίος έχει αφομοιώσει τον χριστιανισμό αλλά αν συνεχίσει τη σημερινή του πορεία ατεκνίας και απαιδίας μπορεί μελλοντικά ο χριστιανισμός να ξεπηδήσει από μέσα του) και ο «νεο»ισλαμικός.

Υπό αυτή την έννοια, οι μόνοι που μπορούν να «κατσικώσουν» και να βάλουν κάτω και τους δύο προηγούμενους (οικουμενισμούς - που είναι αδελφάκια όπως αδελφάκια ήταν οι φιλελεύθεροι με τους μαρξιστές), αυτούς τους δύο αρειμάνιους «νεο-βάρβαρισμούς», είναι οι Ινδοί και οι Κινέζοι.

Σημειώσεις-Επισημάνσεις
[-] Οι αοριστίες περί «Δύσεως» ρίχνουν στάχτη στα μάτια. Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν «Δύση» ουδεμία σχέση έχει φυσικά με τον Αλκιβιάδη ή τον Αγαμέμνονα. Εάν αγνοήσουμε τα κράτη (σφάλμα ολκής) και μιλήσουμε μονάχα ιδεολογικά (γκάφα ολκής), το δίπολο για το οποίο μιλάνε όλοι αυτοί είναι φιλελεύθερος υπερεθνικός ή γκλομπαλιστικός σεκιουλαρισμός εναντίον ριζοσπαστικού υπερεθνικού ισλαμισμού (ή πιο απλά liberal secularism vs radical islamism). Ο ριζοσπαστικός κοσμικισμός (radical secularism) είναι και αυτός «φονταμενταλισμός» (αλλά είναι «καλός» τέτοιος). Όμως αυτό το ζήτημα ξεφεύγει και πάει βαθύτερα, σε άλλα πράγματα που έχω γράψει.

[-] Οι φιλελεύθεροι σεκιουλαριστές, μέσω του λόγου και των συνθημάτων περί «Δύσεως» και «δυτικού πολιτισμού», προσπαθούν να εργαλειοποιήσουν και να οικειοποιηθούν -τα κορόϊδα, αυτούς που σιχαίνονται και πηδάνε- τους χριστιανούς, προκειμένου να επικρατήσουν στους νέους kulturkampf (τα ίδια κάνανε παλαιότερα κυνηγώντας τους ρωμαιοκαθολικούς και έπειτα τους εβραίους). Μελλοντικά θα προσπαθήσω να αναδείξω γιατί ο secularism είναι σχεδόν αδύνατον να υπάρξει δίχως kulturkampf.

[-] Τα πιο ακραία μίση και πάθη είναι τα αδερφικά και οι μεγαλύτερες έχθρες και οι χειρότεροι πόλεμοι οι αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Τα γράφουν αλληγορικά και τα ιουδαϊκά παραμύθια και μυθολογήματα: Qayin και Heḇel ή Κάιν και Άβελ. Τα ίδια με τους «επικρατούντες ή θριαμβεύοντες υπό τον Θεό» ή τους υποστηριζόμενους από Αυτόν (Yisrā'el) από τη μια μεριά, και το «κόμμα του Θεού» (Ḥizbu 'llāh) από την άλλη. Θα τους έχει φύγει το μυαλό των δύσμοιρων των Ινδών και των Κινέζων. Που μπλέξαμε με δαύτους, θα σκέφτονται.

[-] Ο Σοσιαλισμός επιδιώκει την υπέρβαση του Καπιταλισμού και θεωρεται κατώτερη βαθμίδα του Κομμουνισμού - από τους κομμουνιστές (Και ο Χριστιανισμός αποτελεί υπέρβαση του Ιουδαϊσμού και θεωρείται κατώτερη βαθμίδα του Ισλάμ - από τους μουσουλμάνους). Χ@σε ψηλά κι αγνάντευε! Θα σκέφτηκαν οι Κινέζοι (και οι Ινδοί). Είδαν και αποείδαν λοιπόν -οι Κινέζοι- και σου λένε θα τα κάνουμε όλα μαζί...


III
Γιατί οι αυτοκρατορίες πάνε και έρχονται και η Κίνα παραμένει; Αυτοκρατορίες ήρθαν και παρήλθαν (π.χ ρωμαϊκή, βρετανική), όμως η Κίνα συνεχίζει επί χιλιετίες (μέσω μια ιστορικής κίνησης που φαντάζει σαν συνεχής κυματοειδή απόσυρση και επαναφορά). Γιατι;

Η Κίνα δεν διακατέχεται από έναν conquer the world universalism ιεραποστολικού χαρακτήρα, αλλά από έναν stay at home universalism. Ως ιστορικός σχηματισμός, επιθυμεί μάλλον να κατέχει στην Οικουμένη τη θέση μιας «Αυτοκρατορίας του Μέσου», και όχι να βολοδέρνει στον πλανήτη (ως υποτιθέμενος μοναδικός κομιστής του νοήματος της Ιστορίας, «χειραφετώντας και απελευθερώνοντας» -με όπλα συνήθως ή χωρίς-, δηλαδή «εκβαρβαρίζοντας»). Η Κίνα υπό αυτή την ιστορική, και όχι πολεμική, έννοια του όρου, δεν είναι «βάρβαρη». Οι «βάρβαροι» βολοδέρνουν και ανακατεύουν τον πλανήτη. Η Κίνα είναι εδραία, σταθερή, κεντρική.

Οι αυτοκρατορίες -λες και είναι ιστορικοί οργανισμοί-, έχουν κύκλους ζωής. Γεννιούνται, επεκτείνονται, ωρίμάζουν, γερνάνε, φθίνουν, και στο τέλος, πεθαίνουν. Η Κίνα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί περισσότερο ως ένας σχηματισμός ή αστερισμός δυναστειών παρά ως ένας αυτοκρατορικός ιστορικός οργανισμός. Η μετάβαση μετάξυ δυναστείων είναι συνήθως καταστροφική, αλλά είναι περιορισμένη στο χώρο και στο χρόνο. Η ιδία η Κίνα είναι περιορισμένη χώρο (κεντρικότητα, αξονικότητα, μέσο) και στο χρόνο (δυναστείες).

Σημείωση
Την κομμουνιστική περίοδο, την αντίλαμβάνομαι ως μια ακόμη άτυπη και ιδιόμορφη «Δυναστεία» στην ιστορία της Κίνας.


IV
Είναι μεγάλο, σπουδαίο πράγμα να έχεις την ικανότητα σκεφτείς ή να πεις:

Ξέρεις, εγώ πριν από δύο χιλιετίες ήμουν εδώ. Και σε διακόσια χρόνια, θα είμαι εδώ"

Όταν είσαι Αμερικανός, και υπάρχεις από το 1776, είναι δύσκολο να πεις το δεύτερο σκέλος (αφήστε κατά μέρος το πρώτο), είναι δύσκολο να πεις με βεβαιότητα, σιγουριά και αυτοπεποίθηση ''σε διακόσια χρόνια, θα είμαι εδώ", γιατί δεν έχεις τις ρίζες.

Σημείωση
Ορισμένα πράγματα, ούτε εφευρίσκονται, ούτε αγοράζονται, ούτε παράγονται, ούτε ανταλλάσσονται. Αποτελούν φυσικά προϊόντα και αποτελέσματα μονάχα του κόπου, του πόνου και του χρόνου.

Σχολιασμοί (24 Μαΐ 2017) - I.


I
Δεν θα επιτρέψω να καταπατηθεί η αξιοπρέπεια και η τιμή αυτού του έθνους. Διεξάγουμε κάθε είδους συνομιλίες. Εάν οι αξιωματούχοι της Ε.Ε (δια)τηρήσουν δίκαιη και θετική στάση απέναντί μας, σχετικά με αυτές τις συνομιλίες, θα συνεχίσουμε σε αυτή την πορεία. Ωστόσο, αν δεν (δια)τηρήσουν, εμείς ασφαλώς θα πρέπει να φροντίσουμε τους εαυτούς μας.

Εμένα, γιατί τα προηγούμενα μου φαίνονται ως απολύτως αυτονόητα; Μια κατάσταση που είναι νορμάλ και θα έπρεπε να ισχύει by default ή στο ρελαντί για κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτό της; (Το ότι έχουν εξευτελιστεί όροι όπως αξιοπρέπεια -ή/και τιμή- στη χώρα μας, δεν λέει κάτι για τους όρους, αλλά για -τους φορείς τους σε αυτή- τη χώρα).

Δε χρειάζεται πλέον να ανεχόμαστε την υποκριτική στάση της Ε.Ε... Παρ' όλα αυτά, θα προτιμούσαμε να συνεχίσουμε με την Ε.Ε. Είναι η Ε.Ε και οι ηγετικές της χώρες που θα λάβουν την απόφαση εδώ. Τα ταξίδια και οι συνομιλίες που διεξήγαμε τον τελευταίο μήνα, δείχνουν ότι υπάρχει ένας μεγαλύτερος κόσμος ανοιχτός μπροστά στην Τουρκία. Πήγαμε στην Ινδία και στη συνέχεια στη Ρωσία και στο Κουβέιτ, όπου διαμορφώσαμε το έδαφος για επενδύσεις ύψους 4,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Πήγαμε στην Κίνα και στη συνέχεια στις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια αυτών των μετακινήσεων και συναντήσεων, διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν πολλές υποσχόμενες εξελίξεις στον ορίζοντα για το μέλλον της χώρας μας... Είμαστε εξίσου, ίσως περισσότερο, σημαντικοί για την ευρωπαϊκή αγορά, όπως είναι αυτή για εμάς. Θα πρέπει να το δείτε αυτό.

Εντάξει, η τελευταία ίσως να φαντάζει λίγο τραβηγμένη πρόταση, αν και το να είσαι η τέταρτη (4η) μεγαλύτερη αγορά για τις εξαγωγές της Ε.Ε (πάνω από τη Ρωσσία) και ο πέμπτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ε.Ε ως προς τις εισαγωγές (πάνω από την Ιαπωνία), ενώ συνολικά βρίσκεσαι πίσω μονάχα από Κίνα, Η.Π.Α και Ελβετία, δεν είναι και μικρό πράγμα (σκεφτείτε παράλληλα και το Brexit).

Το επομενο χρονικό διάστημα, η Τουρκία, εάν δεν την υπολογισουν όπως αυτή αξιώνει, θα αγριέψει στα νότια της: "Εάν υπάρχει ένας υπολογισμός που βασίζεται στο κέρδος από τη μια μεριά, και ένας αγώνας για επιβίωση από την άλλη, τότε όλοι θα πρέπει να σεβαστούν την ανησυχία της Τουρκίας για επιβίωση... Αυτοί που είναι μπερδεμένοι, σχετικά με ποιούς θα πορευτούν στην περιοχή, θα πρέπει να γνωρίζουν το εξής: Από τη μία πλευρά, υπάρχει η Τουρκική Δημοκρατία με τα 80 εκατομμύρια των πολιτών της, με μια χιλιόχρονη ιστορία σε αυτά τα εδάφη και μια κρατική παράδοση δύο χιλιάδων διακοσίων χρόνων. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν αδιάκριτες τρομοκρατικές οργανώσεις που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον οποιονδήποτε όπως επιθυμεί. Η επιλογή θα γίνει μεταξύ αυτών των δύο".

Νομίζω πως οι δηλώσεις είναι ξεκάθαρες.

Επισημάνσεις
[-] Μου προκαλεί τρομερή εντύπωση πως παλεύει η Τουρκία από το 2012-3 και ύστερα, και πόσο εύκολα παραιτήθηκε η Ελλάδα από το 2007-8 και ύστερα (προοίμιο της περιόδου 2010-Σήμερα, ή μέχρι το... 2060). Και όχι μόνον αυτό, οι δικοί μας ελέγαν ψέμματα ή απέκρυβαν αλήθειες -συμπεριφερόμενοι με κρυψίνοια- από το 2007, προκειμένου να μην διεγείρουν εθνικά και λαϊκα πάθη (διότι τα πάθη αυτά θα στρέφονταν ενάντια σε «συμμάχικές» και «φίλιες» δυνάμεις και χώρες).

[-] Δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα, πως αυτό που έχει να επιδείξει και να παρουσιάσει η Ελλάδα απέναντι στον Erdoğan είναι ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης (πέρα από βρισιές, αρνήσεις, επίθετα και άλλα προϊόντα εσωτερικής κατανάλωσης και διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης»). Όχι μονάχα τώρα, αλλά και παλαιότερα. Πήγαν να τον σκοτώσουν -και εδώ δεν μιλάμε για απειλές- και έβγαινε στo facetime (ή προσγειωνόταν λίγα χιλιόμετρα μακριά από εκεί που ήταν αποκλεισμένη γέφυρα), ενώ ο άλλος έχει πιεί το αμίλητο νερό εδώ και περίπου μια οκταετία.

[-] Για την υγεία του Erdoğan, ο οποίος είναι «σκυλί μαύρο», έχω αναφερθεί παλαιότερα.


II
«Έλα βρε ευρωρωμιέ», του λέει, «Τι στο καλό κάνετε απέναντι; Θα μου τους αφανίσετε»...

«Κύριε Προεδρε», απαντάει ο δικός μας, «έχουμε αγγίξει νέα ύψη αναπτύξεως και εκσυγχρονισμού. Από το σφάξε με Αγά μου να αγιάσω, έχουμε περάσει στο σφάξε με ΕυρωΑγά μου να αγιάσω»...


Επισήμανση
Η πλήρης φράση είχε ως εξής: «Έλα βρε ευρωρωμιέ. Τι στο καλό κάνετε απέναντι; Θα μου τους αφανίσετε... τους γέροντες». Και συνέχιζε με κάπως πιο εμπιστευτικό ύφος: «Τους νέους τι τους κάνατε; Σας τους πήρανε στο ευρωπαιδομάζωμα ή τους στείλατε από μόνοι σας, εσείς οι ίδιοι;»

«Κύριε Πρόεδρε, το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο και η αρχή της Αλληλεγγύης μεταξύ των Λαών της Ευρώπης επιτάσσουν... μπλά, μπλά, μπλά...»


III
Tortonian και Messinian είναι γεωλογικές χρονολογικές κλίμακες. Για περισσότερα ψάξτε, Tortonian και Messinian Mediterranean Sea και Messinian Salinity Crisis

A number of land areas existed in Tortonian times within the African-Sicilian Strait. An extensive narrow belt was notable north of present day Sicily. The sea extended deeply into the recent African coast and into the foothills of the Taurus mountains as deep gulfs and it formed a wide strait within the present site of the Aegean Sea. Small land areas were located in Cyprus, Crete and Cyrenaica as well as supposedly in the south of the recent Central Basin...

Numerous land areas are distinguished within the recent Algerian-Provencal and Tyrrhenian Basins. A bridge of island with narrow straits is indicated, which separated recent regions of these basins in Corsica, Sardinia and in the area between Tunisia and Sardinia. Vast land areas with complex topographies were located in the area of the Balearic islands. The sea extended deeply into the coastal areas in the Provence region forming the Palaeo-Rhone Gulf and probably reached to the north into the system of straits, which linked the Tortonian Mediterranean Sea with basins of the West Paratethys. A considerable part of the Apennine Peninsula was covered by this sea. The Southern (Riff) Strait and the northern Strait almost parallel to it connected the Tortonian Sea to the Atlantic Ocean; being separated by a vast island massif occupying the northern part of Morocco and the southern part of the Pyrenees. In Algeria and West Tunisia the sea extended deeply into the continent as large gulfs (the Shelif, the Horda, etc.)...
Geochemistry and Sedimentology of the Mediterranean Sea

22 Μαΐου 2017

22 Μαΐ 2017.


Τα σημειώματα II και III μπορούν να διαβαστούν ως ένα ενιαίο κείμενο που αποτελείται από δυο μέρη.

I
Theresa May... want to introduce huge changes to the way the internet works... much of the internet is currently controlled by private businesses like Google and Facebook... (Independent).

Έγραφα, μεταξύ άλλων, στην ανάρτηση με τίτλο Περί μυθοπλασιών και ιδεολογικών μάτριξ με άξονα μαγικές λέξεις όπως ''globalisation'' και ''borderless world'' και τρία σχόλια για το μεταναστευτικό-προσφυγικό:

Τα σύνορα όχι απλά δεν «πέφτουν» στον εδαφικό χώρο αλλά έχουν μεταφερθεί και σε μη εδαφικούς εικονικούς χώρους (όπως στον κυβερνοχώρο-διαδίκτυο όπου τίθεται πλέον ζήτημα internet-network sovereignty).

Σημείωση
Εδώ το άρθρο: Theresa May to create new internet that would be controlled and regulated by government


II
Στις μέρες μας, γίνεται μεγάλη συζήτηση για τα λεγόμενα ακρατικά έθνη (stateless nations) και για την αναθέρμανση περιφερειακών εθνικισμών εις βάρος των παλαιών λεγομένων εθνών. Αρκετοί μιλάνε για μάχη εθνών εναντίον κρατών ή ακρατικών εθνικών κοινωνιών εναντίον εθνοκρατικών κοινωνιών. Το μεγαλύτερο ακρατικό έθνος (stateless nation), το μεγαλύτερο εθνος που δεν διαθέτει δικό του κράτος, στον πλανήτη, δεν είναι οι Κούρδοι, οι οποίοι βρίσκονται στην πρώτη πεντάδα μαζί με έθνη που υπάρχουν στην ινδική υποήπειρο και την Αφρική όπως οι Sindhi και οι Yoruba (οι Igbo και οι Sikhs), αλλά οι οι Tamil (από ορισμένους θεωρούνται και οι μαύροι Αμερικανοι ή Αφροαμερικανοί ως stateless nation). Το μεγαλύτερο ακρατικό έθνος ή «εθνοτική ομάδα» στην Ευρώπη είναι οι Οξιτάνοί (Occitans), οι οποίοι υπερβαίνουν τα 15 εκατομμύρια (και τους οποίους έχουν «κατσικώσει» οι Γάλλοι-Φράγκοι και τους λένε διάφορα περίεργα περί διαφωτισμού, republique κ.λπ). Ακολουθούν οι Ανδαλουσιανοί, οι Καταλανοί (οι Québécois στον Καναδά), οι Βαλλόνοι, οι Σκωτσέζοι, οι Σικελοί, οι Βρετόνοι, οι Βάσκοι κ.α.

Επειδή ο αριθμός των εθνών και των εθνοτικών ομάδων είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των κρατών (οι κρατικές εθνικές κοινωνίες, δηλαδή οι εθνικές κοινωνίες που διαθέτουν δικό τους κράτος, έχουν εκτιμηθεί σε μόλις 3% με 10%) και επειδή για αρκετούς οι σύγκρούσεις είναι κατ' ουσίαν έθνος vs κράτος (ή ακρατικό έθνος vs κρατικό έθνος), αυτό που έχει προταθεί ως λύση είναι η ομοσπονδία στο εσωτερικό των κρατών -όπου διαβιούν πολλά έθνη- και οι συνομοσπονδίες μεταξύ των κρατών (αυτή είναι μια γραμμή που προωθούν αρκετά και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής).

Στον πλανήτη υπάρχουν περίπου 25 ομοσπονδιές επί των οποίων ζει περίπου το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού. Ωστόσο, μονάχα τέσσερις από αυτές μπορούν να θεωρηθούν ως λειτουργικές ή πως πράγματι ανταποκρίνονται στο ζήτημα του έθνους: η Ελβετία, η Ινδία, η Μαλαισία και το Βέλγιο (για το οποίο όμως, σταδιακά, έχουν αρχίσει να τίθενται ερωτήματα. Το Βελγιο μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως μεταμοντέρνο έθνος και πειραματικό εργαστήριο). Το ότι η ομοσπονδία δεν αποτελεί απαραίτητα λύση και δε σημαίνει πάντα αγάπες και λουλούδια είναι προφανές. Τελευταία φανέρωση του προηγούμενου αποτελεί το Ιράκ. Η μεταβολή του Ιράκ από ενιαίο σε ομοσπονδιακό κράτος συνέβαλε στη σημερινή χαοτική κατάσταση (επιπλέον Φεντεραλισμός, Ομοσπονδία: Kρίση ή/και παρακμή).


III
Στη Γαλλία μιλούνται οκτώ μη γαλλικές γλώσσες και ο συνολικός πληθυσμός των ανθρώπων όπου καποτε αυτές οι γλώσσες ήταν κοινές εκτιμάται σε περίπου 20 εκατομμύρια, δηλαδή περίπου στο 1/3 του πληθυσμού της Γαλλίας-Φραγκίας (France). Οι τωρινοί ομιλούντες δεν ξεπερνούν τα πέντε εκατομμύρια.

Το μεγαλύτερο ακρατικό έθνος στην Ευρώπη, όπως προείπα, είναι οι Οξιτάνοί (Occitans). Οι Οξιτάνοί, οι οποίοι κατοικούν στο γαλλικό και μεσογειακό νότο, έγιναν «Γάλλοι» (Français), μέσω μιας διαδικασίας φραγκοποίησης, μέσω ενός Παν-Εθνικισμού/Φραγκισμού (που είναι άγνωστος και ακαταχώρητος, σε σχέση π.χ με τον Παγγερμανισμό ή τον Παναραβισμο), και της σύνδεσης του με τον πολιτικό-φιλελεύθερο εθνικισμό (δίκαιο εδάφους) και τον ριζοσπαστικό κοσμικισμό-σεκιουλαρισμό, κατά τους τελευταίους δύο αιώνες. Με παρόμοιο τρόπο επιδιώχθηκε οι Καταλανοί, μέσω του ισπανικού εθνικισμού, ο οποίος είναι καστιγιάνικος, να γίνουν «Ισπανοί». Η διαφορά Γαλλίας και Ισπανίας είναι πως το ισπανικό κράτος δεν υπήρξε ποτέ, ούτε αρκετά ισχυρό, ούτε ριζοσπαστικά κοσμικιστικό (secularist), ώστε να καταπιέσει και να εξαφανίσει π.χ τα καταλανικά και τις μη καστιγιάνικες γλώσσες (Η Τουρκία ακολουθεί κατά γράμμα τη Γαλλία σε πολύ περισσότερα πράγματα απ' ό,τι πιστεύουν αρκετοί «Ευρώπαίοι». Στην Τουρκία δεν είχαν μονάχα Γερμανούς αλλά και Γάλλους δάσκαλους, απλά το τελευταιο δεν το λέμε).

Τα γαλλικό κράτος επικράτησε μέσω της μισαλλοδοξίας (intolerance) του, εκεί που το ισπανικό απέτυχε (φυσικά η αδυναμία του ισπανικού κράτους είχε συνέχεια: εμφύλιος). Το γαλλικό κράτος σε όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με πολιτισμό, από τη γλώσσα μέχρι τη θρησκεία, είναι το ακριβώς αντίθετο της πολυδιαφημιζόμενης «ανοχής» ή «ανεκτικότητας» (τα προηγούμενα αποτελούν ιδεολογικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά και γεννήματα των αγγλοσαξωνικών προτεσταντικών -κυρίως καλβινιστικών- κοινωνιών και όχι των γαλλικού-φραγκικού κοσμικισμού-σεκιουλαρισμού). Αυτό που έκαναν πολιτειακά οι Άγγλοι με τους Σκώτους (ή Σκωτσέζους), τους Ουαλούς και του Ιρλανδούς (βόρειους) δεν θα μπορούσαν ποτέ να το κάνουν οι Φράγκοι-Γάλλοι με τους Βρετόνους, τους Arpitan και τους Οξιτάνούς. Οι «Γάλλοι» απλά τους εξαΰλωσαν, τους «αφομοίωσαν» ολοκληρωτικά και τους εξαφάνισαν από προσώπου ιστοριο/βιβλιο-γραφικής, νομικής και πολιτικής γης.

Ας επισημάνουμε ορισμένα σχετικά άγνωστα πράγματα. Το 1789 η γαλλική, δηλαδή η φράγκικη, δεν ήταν η γλώσσα του Φράγκικού Βασιλείου (French Kingdom), παρά μόνο των ελίτ του. Ήταν αδιάφορο για τους μονάρχες της Φραγκίας ποιά γλώσσα μιλούσαν οι υπηκόοι τους, οι ντόπιοι, με τις τοπικές-περιφερειακές γλώσσες και διαλέκτους (patois) τους. Το 1794 ο Abbé Grégoire παρουσιάσε έκθεση για το πως να εξαφανιστούν οι patois και να παγκοσμιοποιηθεί (universalise) η γαλλική, δηλαδή η φραγκική, γλώσσα [Report on the necessity and means to annihilate the patois and to universalise the use of the French language. Rapport sur la Nécessité et les Moyens d'anéantir les Patois et d'universaliser l'Usage de la Langue française]. Εκείνη την περίοδο, από τα τριάντα (30) περίπου εκατομμύρια κατοίκους της Γαλλίας-Φραγκίας (France), μόλις τα τρία (3) εκατομμύρια μιλούσαν τη γαλλική-φραγκική. Ο Grégoire καταμέτρησε πάνω από 25-30 patois, συμπεριλαμβανομένων και των οκτώ γλωσσών στις οποίες αναφέρθηκα νωρίτερα. Ο Bertrand Barère θεωρούσε πως ο μόνος τρόπος να προοδεύσει η Γαλλία ήταν μέσω της καταστροφής των patois, κάτι που δε συνέβη, δεν έγινε κατορθωτό, κατά τη διάρκεια της επαναστατικής περιόδου, αλλά περίπου έναν αιώνα αργότερα, από τη Troisième République. Στις αρχές του 20ου αιώνα απαγορεύτηκαν, με διάφορους τρόπους, η βρετονική, η βασκική και η φλαμανδική (την ίδια περίπου περίοδο βρίσκεται σε εξέλιξη η τρομακτικά βιαίως επιβληθείσα εθνοκρατική ταυτότητα του μονοκομματικού κεμαλικού καθεστώτος).

Ουσιαστικά, η γαλλική -δηλαδή η φραγκική- γλώσσα αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί τη ταυτότητα της σημερινής Γαλλίας-Φραγκίας-France. Εξ' ου και ο βαθύτατος, εντονότατος και πολύ ισχυρός γαλλικός γλωσσικός εθνικισμός (ο οποίος μάλιστα προέβαλλε και -εξακολουθεί να προβάλλει- οικουμενικές αξιώσεις ισχύος, μέσω διεθνοποίησης-παγκοσμιοποίησης: Organisation internationale de la Francophonie. Διεθνής Οργανισμός Φραγκοφωνίας κ.λπ).

Κάποια στιγμή, οι άνθρωποι ίσως συνειδητοποιήσουν πως σχεδόν στα πάντα, η γαλλική-φραγκική εξαίρεση παρουσιάζεται ως κανόνας. Κάποια στιγμή, με αφορμή τα μελλοντικά προβλήματα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η «Γαλλία» (και τα οποία ήδη έχουν αρχίσει να διαφαίνονται στον ορίζοντα σε διάφορους τομείς και με διάφορες αφορμές, όπως π.χ η θρησκεία), οι άνθρωποι ίσως κατανοήσουν από ποιές ανάγκες προέκυψε και ποιές ανάγκες εξυπηρετούσε η περίφημη «γαλλική» laïcité (όπως φυσικά και η «τουρκική» laiklik).

Σημειώσεις
[-] Οι οκτώ γλώσσες στις οποίες αναφέρομαι είναι οι εξής: Οξιτανική (με έξι διαλέκτους), Αλσατική Αλεμαννική, Κορσικανική, Francique mosellan, Βρετονική, Καταλανική, Βασκική, Φλαμανδική. Η αναφορά σε περίπου πέντε εκατομμύρια ομιλούντες που έχουν απομείνει μπορεί να μην είναι ακριβής καθώς το γαλλικό κράτος δεν καταχωρεί, όχι μονάχα στοιχεία καταγωγής (εθνοτικά, φυλετικά, εθνοθρησκευτικά), αλλά και γλωσσικά - σε αντίθεση με το αμερικανικό, που είναι το πλέον ποικιλόμορφο και ακομπλεξάριστο (στα U.S Census βρίσκεις τα πάντα).

[-] Μέσα στους αιώνες, άπειροι «Γάλλοι», δηλαδή Φράγκοι, έχουν μεταναστεύσει στην Καταλονία. Άντε τώρα ο Καστιγιάνος να αφομοιώσει τον Οξιτάνό, ο οποίος δεν είχε μια δική του Βαρκελώνη και μετανάστευσε στην Καταλονία από τη Γαλλία ή τον Καταλανό της Φραγκίας. Να σου οι... republicanos... Μα τι στο καλό; Όλοι οι Καταλανοί -και οι Βάσκοι- ήταν «αριστεροί»; (Στις μέρες μας όλοι οι Σκωτσέζοι είναι «κεντροαριστεροί» και «ευρωπαϊστές», και όχι... Σκωτσέζοι. Γελάει ο κόσμος). Προσωπικά, ποτέ δεν με έπεισε η ολοκληρωτική -ας το επαναλάβω, η ολοκληρωτική- «κοινωνικοποίηση» των επαναστάσεων και των εμφυλίων. Πάντα υπάρχει κάτι που υποβόσκει ή έχει εξαφανιστεί λόγω της επίσημης ηγεμονεύουσας ερμηνείας και ιστοριογραφίας ή μέσω της απόλυτης προσπάθειας «κοινωνικοποίησης» και «αριστεροδεξιοποίησης» τους. Οι φορείς της Γαλλικής Επανάστασης άλλαξαν το ημερολόγιο, τη διάρκεια και την ονομασία των ημερών (δεκαήμερο με διάρκεια κάθε ημέρας τις 10 ώρες), οι ονομασίες παρέπεμπαν ειτε σε φράγκικη, είτε σε αρχαία ρωμαϊκή-λατινική και ελληνική γλώσσα, ενώ υπήρχε αρίθμηση των ετών με το ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης (I, II, III etc). Με παρόμοιο τρόπο ορίστηκε το ημερολόγιο στη φασιστική Ιταλία. Έτσι το 1934, ήταν το ΧΙΙ E.F, δηλαδή το δωδέκατο έτος της φασιστικής εποχής (Era Fascista). Τα ημερολόγια ασφαλώς και δεν σχετίζονται μονάχα με την επιστήμη. Απλά, πολλές φορές, πίσω από την «επιστήμη» κρύβεται η πολιτική.


IV
Το 40% περίπου των νοικοκυριών στη Σουηδία, αποτελούνται από ένα και μόνο άτομο. Υπό αυτή την έννοια, ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά προβλήματα, είναι η μοναξιά (και η υλική και ηθική στειρότητα και απίσχνανση). Δημιουργούνται ή παράγονται κοινωνίες μοναχικών ατόμων, υλικά και ηθικά αποστραγγίσμένων και αποστειρομένων, που στο τέλος της ζωής τους, στα γεράματα τους, βιώνουν τραυματικά τα αποτελέσματα της μοναξιάς και της υλικής και ηθικής τους γήρανσης και συρρίκνωσης (το προηγούμενο, ασφαλώς, μπορεί να ισχύει για ολόκληρες κοινωνίες. Για το υλικό και ηθικό ζάρωμα κοινωνιών).

20 Μαΐου 2017

19 Μαΐου 2017

19 Μαΐ 2017.


I
Η Ελλάδα, με τη συμμετοχή της στην ζώνη του €uro και τη ζώνη Σένγκεν επιχείρησε να αποσυνδεθεί από τη γεωγραφία της και και να την υπερβεί, επιδιώκοντας να συνδεθεί με το Ρήνο, με την πολιτική και οικονομική γεωγραφία του Ρήνου (το ίδιο έπραξε ιδεολογικά και δημογραφικά). Η οικονομική-χρηματοπιστωτική και μεταναστευτική-προσφυγική κρίση, ουσιαστικά επαναφέρουν ή/και (επανα)γείωνουν την Ελλάδα στο περιφερειακό της περιβάλλον (επίσης καθιστούν επίκαιρη τη γεωγραφία και φανερώνουν το υποτιμημένο ζήτημα της εδαφικής-γεωγραφικής εγγύτητας και συνέχειας). Όμως η Ελλάδα δεν επανήλθε απλά ή δεν επαναγειώθηκε στην πολιτική και ιστορική γεωγραφία της, αλλά είχε χειρότερη sui generis μοίρα και ιδιαίτερο καθεστώς: Απομονώθηκε. Γιατι;

Το ζήτημα της Σένγκεν σε συνάφεια με την εξέλιξη της διαχείρισης της μεταναστευτικής-προσφυγικής κρίσης μας προσφέρει ένα ερμηνευτικό πλαίσιο (θυμίζω πως προϋπόθεση για να γίνει η Ελλάδα μέλος της ζώνης Σένγκεν ήταν ο «εξευρωπαϊσμός» της μεταναστευτικής της πολιτικής).

Η σύγκρουση ή η ένταση ανάμεσα σε europeanisation of immigration and asylum legislation και σε nationalisation of immigration and asylum legislation (που παρατηρήθηκε με το κλείσιμο των συνόρων από την π.Γ.Δ.Μ και τη στάση χωρών όπως η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Σλοβακία, η Πολωνία και, σε κάποιο βαθμό, η Βουλγαρία - αλλά και από τη «δυσκαμψία» της Γαλλίας) και η ανυπαρξία εδαφικής συνέχειας μεταξύ Ελλάδας και υπολοίπων κρατών-μελών της ζώνης Σένγκεν (δηλαδή, κατ ουσίαν, η επιλογή της Ελλάδας να αποσυνδεθεί από τη γεωγραφία της), οδήγησε, σε ακόμη μια περίπτωση (μετά την οικονομία), στην αρνητική ιδιαίτερη αντιμετώπιση της Ελλάδας. Η Ελλάδα κατάφερε να απομονωθεί και θεσμικά (στη μια περίπτωση) και γεωγραφικά (στην άλλη). Η Ελλάδα και στις δύο περιπτώσεις (οικονομική - κρίση ευρωζώνης, μεταναστευτική - κρίση ζώνης Σένγκεν) απομονώθηκε και σφραγίστηκε προκειμένου να μην «μολύνει», στην μια περίπτωση τη ζώνη του €υρω και στην άλλη τη ζώνη Σένγκεν (κράτη-μέλη της). Αυτος είναι και ο λόγος που η Ελλάδα, και στις δύο περιπτώσεις, έγινε, με εμφανώς γελοίο τρόπο, «ευρωπαϊκότερη της Ευρώπης». Το αδιέξοδο -και ο μονόδρομος- της, την οδήγησαν τελικά στην απομόνωση -και στον καυτηριασμό- της. Ο εγκλωβισμός δεν είναι τυχαίος ούτε δίχως λόγο. Τα πράγματα δεν συμβαίνουν δίχως λόγο.

Επισημάνσεις
i. Η απομόνωση -ή/και ο καυτηριασμός- της Ελλάδας, προς αποφυγή επέκτασης της μολύνσεως, και στις δύο περιπτώσεις, σχετίζεται με όσα περιγράφονται παραπάνω και την αγνόηση της πολιτικής, οικονομικής και ιστορικής γεωγραφίας (και όχι π.χ. με την «έλλειψη ή μη επάρκεια μεταρρυθμίσεων». Οι εσωτερικές μεταβολές στην Ελλάδα δεν μπορούν να υπερβούν ούτε διακρατικά πλαίσια, ούτε περιφερειακής υφής τάσεις και θεσμικές αποφάσεις, ούτε γενικότερα εξωτερικές σχέσεις. Κάτι τέτοιο ισχύει, μέχρι ενός βαθμού, για διαφορετικού μεγέθους και βεληνεκούς κράτη ή για κράτη που επηρεάζονται σε μικρότερο βαθμό ή/και έμμεσα από γεωγραφική γειτνίαση: π.χ, νησιά). Στην περίπτωση της Ελλάδας γίνεται φανερό, επίσης, πως η βαρύτητα της γεωγραφίας υπερβαίνει, καταλύει ή θρυμματίζει διαφόρων ειδών θεσμικά πλαίσια. Παρατηρούμε μια διάσταση ή ένταση -ιστορικής, πολιτικής ή/και πολιτισμικής- Γεωγραφίας και -πολιτικών, οικονομικών ή/και νομικών- Θεσμών. Τα κόμματα ψεύδονται ή/και λαϊκίζουν καθώς με κάποιο τρόπο πρέπει να βγάλουν το ψωμί τους (δες αμέσως προηγούμενη παρένθεση). Τα ψέμματα είναι απαραίτητα καθώς τα κόμματα αυτά είναι διαχειριστικά (με φυσικό επακόλουθο να μην διαθέτουν πρόταση). Ουσιαστικά δεν διαθέτουν ερμηνεία, ούτε για την ιδιαίτερη θέση της Ελλάδας μέσα στην περίοδο των κρίσεων, ούτε για την ιδιαίτερη στάση και αντιμετώπιση εξωτερικών παραγόντων ως προς την Ελλάδα. Κάτι που οδηγεί με εσωτερική λογική συνέπεια, είτε στη συνωμοσιολογία (από πλευράς Ελλήνων) είτε στον ρατσισμό (εις βάρος των Ελλήνων). Τα προηγούμενα αποτελούν και βάσεις του κομματικού και παραταξιακού λαϊκίσμού.

ii. Να θυμίσουμε πως η Ελλάδα υπέγραψε τη συμφωνία -και αποτελεί μέλος της- Σένγκεν πριν από την Αυστρία, τη Δανία, τη Τσεχία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, την Ουγγαρία (όλες χώρες με εδαφική εγγύτητα και συνέχεια με την Ευρώπη του Ρήνου), τη Σουηδία, τις χώρες της Βαλτικής, τη Σλοβενία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Τα πρώτα μέλη της ζώνης Σένγκεν ήταν φυσικά τα κράτη της Ευρώπης του Ρήνου (Στη ζώνη Σένγκεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής και μη μέλη της Ε.Ε).

iii. Θα μπορούσε σε κάποιον, σταθμίζοντας όλα τα προηγούμενα, να έρθει στο μυαλό η Πορτογαλία ή/και η Σλοβακία (μέλη της ευρωζώνης). Ωστόσο οι δύο αυτές χώρες, και εδαφική συνέχεια διαθέτουν (ή πρώτη μέσω Ισπανίας, η δεύτερη μέσω Αυστρίας ή Τσεχίας και Πολωνίας) και δεν βρίσκονται στην ανατολικη Μεσόγειο. Η Σλοβακία βρίσκεται στην κεντρική Ευρώπη, βλέποντας προς την Πεδιάδα της Παννονίας και τα (δυτικά) Καρπάθια Όρη, ενώ η Πορτογαλία βρίσκεται στην Ιβηρική, βλέποντας προς τον Ατλαντικό Ωκεανό. Όσες και όσοι δεν καταλαβαίνετε τα περί εδαφικής εγγύτητας και κυρίως συνέχειας δείτε χάρτες των ζωνων ευρώ και Σένγκεν και σκεφτείτε κατά πόσον στα πλαίσια της προσφυγικής και οικονομικής κρίσης, οι διαχειρίσεις απέκτησαν «υπαρξιακή» υφή σε άλλες χώρες, όπως συνέβη στην περίπτωση της Ελλάδας. Οι κοινωνίες όταν φτωχαίνουν ή φτωχοποιούνται κάνουν μια ανακατανομή βαρών με γνώμονα το αίσθημα δίκαιο και προχωρούν. Δεν οδηγούνται σε ολοκληρωτικά αδιέξοδα που εκφράζονται με υπαρξιακούς όρους και πολιτικές γελοιότητες όπως στην περίπτωση της Ελλάδας.

Bonus εσωτερικής πολιτικολογίας
[-] Τονίζοντας πως η αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι κενή ουσιαστικού περιεχομένου και της πλάκας και πως, εάν ήταν δυνατόν, θα έπρεπε χθές να βρίσκεται εκτός κοινοβουλίου το σύνολο των κομμάτων που σήμερα το αποτελούν, θα πρέπει να επισημανθεί πως ο Πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπέπεσε, άθελα του προφανώς, σε γκάφα ολκής, με την αναφορά του σε χώρες όπως η Πολωνία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία (μη μέλη της ευρωζώνης), παραδεχόμενος ουσιαστικά -με βάση μάλιστα τα δικά του κριτήρια- γιατί ήταν σφάλμα η είσοδος της Ελλάδας στην ευρωζώνη ή, για να το θέσουμε πιο κομψά και ομαλά, γιατί ήταν σφάλμα η πρόωρη και με μεθοδευμένο τρόπο είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωζώνη (στην Ελλάδα, επειδή τα οικονομικά επιχειρήματα κατέπεσαν τα τελευταια χρόνια, άρχισαν να χρησιμοποιούνται τα γεωπολιτικά. Ωστόσο αρκούσε η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε, ως προς το ζήτημα Τουρκία). Και στην περίπτωση της ζώνης του ευρω και στην περίπτωση της ζώνης Σένγκεν, η βιασύνη, οι μεθοδεύσεις, τα συμπλέγματα και η (ψευδο)περηφάνεια, οι ευρωμανίες και οι ευρωκεντρισμοί της Ελλάδας αποτελούν και στρατηγικά σφάλματα της, που έχουν τρομακτικές συνέπειες και επιπτώσεις, οδηγώντας σε μονόδρομους και στρατηγικά -και όχι απλά οικονομικά- αδιέξοδα. Τα πλέγματα κατωτερότητας, «ευρωπαιοσύνης» και η ιδιοτέλεια ως κινητήριος δύναμη και ουσία στρατηγικά εσφαλμένων επιλογών, εγκλωβισμών και αδιεξόδων.

[-] Η αναφορά στην Κύπρο δεν αλλάζει τα προηγούμενα, καθώς το τρίτο τρίμηνο του 2016, η συνολική ανάπτυξη στην ζώνη του ευρωνομίσματος ήταν 0,3% (στη Γαλλία 0,2%, στην Ιταλία 0,3% και στη Γερμανία 0,2%), ενώ το πρώτο τρίμηνο του 2017 η οικονομία της Ευρωζώνης αναπτύχθηκε κατά 0,5% (δεδομένου ότι σε μια σύγχρονη οικονομία το 0,5% θεωρείται κάτωτατο όριο, ο καθένας και η καθεμιά μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του). Βέβαια, στην περίπτωση της Ελλάδας το ζήτημα είναι βαθύτερο από την περί αναπτυξιολογίας συζήτηση, όπως επισημάναμε με τα προηγούμενα.


II



III
Οι ευρωπαϊκές δυναμεις κατά τον 19ο και μέχρι το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, βρίσκονταν στο επίκεντρο του διεθνούς συστήματος, ενώ μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο απώλεσαν τη σημασία, τη βαρύτητα και την κεντρικότητα τους. Αυτός ειναι ένας θεμελιώδης λόγος που από ανταγωνιστική, η σχέση Γαλλίας και Γερμανίας, μετατράπηκε σε συνεργατική. Η αδυναμία, όχι η δύναμη (και η ήττα τους, της καθεμιάς από διαφορετικές δυνάμεις).

Στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου και της διπολικής δομής του διεθνούς συστήματος, η συνεργατική αυτή σχέση (η οποία μετέπειτα ονομάστηκε ΓαλλοΓερμανικός Άξονας) αποτέλεσε μια οικονομική υπομονάδα του δυτικού συνασπισμού. Με το πέρας του, την ίδρυση της Ε.Ε και την ενοποίηση της Γερμανίας δεν μεταβλήθηκε απλά η δομή ισχύος στην ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλά και οι συσχετισμοί στον λεγόμενο ΓαλλοΓερμανικό Άξονα.

Εθνο/διακρατική διάσταση (του πυρήνα ή του άξονα)

Η Γαλλία, οι γαλλικές ελιτ, αποδείχθηκαν ανεπαρκείς και ολικά ανίκανες. Όπως έχω γράψει κατ' επανάληψη (τελευταία φορά με αφορμή το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο): Η αδυναμία της Γαλλιας προκαλεί περισσότερα προβλήματα απ' ό,τι η δύναμη της Γερμανίας (δεν πιστεύω σε καμία παντοδυναμία της Γερμανίας όπως δεν πίστευα στην παντοδυναμία των Η.Π.Α σε περιόδους που κάτι τέτοιο ήταν σχεδόν αδιανόητο και αιρετικό). Την αδυναμία και την ανικανότητα της Γαλλίας και των ελίτ της, δεν την πληρώνουν μονάχα οι ίδιοι οι Γάλλοι πολίτες και διάφοροι άλλοι (π.χ, εμείς καθόμαστε και αφανιζόμαστε-λιώνουμε επειδή η Γαλλία αποδείχθηκε παντελώς και ολοκληρωτικά ανίκανη να εξισορροπήσει τη Γερμανία και επειδή το νομισματικό πρότζεκτ παιχνίδι-εργαλείο της αποδείχθηκε αστείο), αλλά και αρκετά ακόμη κράτη, περιφερειακά ή/και όχι τόσο περιφερειακά.

Υπερεθνική διάσταση

Προς τους λεγόμενους «Ευρωπαϊστές», ορισμένοι από τους οποίους είναι άνθρωποι καλών προθέσεων, έχω να πω το εξής (και με τα επόμενα αναφέρομαι σε θεωρίες-σχολές διεθνών σχέσεων, όχι μονάχα στο παρόν): Ο φιλελευθερισμός δεν πρόκειται να επικρατήσει επί του ρεαλισμού, εν τέλει. Ή για να το θέσω διαφορετικά. Ο Κάντ δεν πρόκειται να επικρατήσει επί του Θουκυδίδη, εν τέλει.

Ο 'Κάντ', είτε θα κυριαρχεί για παροδικό μικρό χρονικό διάστημα μέσω παροδικών συναινέσεων και παροδικής εναρμόνισης συμφερόντων (καθώς παντοτινή εναρμόνιση τους είναι αδύνατη διοτι κάτι τέτοιο θα σήμαινε πάγωμα του ιστορικού χρόνου: wait a minute! The -eurocentric- End of History maybe?), ειτε θα επιβάλλεται, επίσης για παροδικό μικρό χρονικό διάστημα, μέσω ηγεμονικής ισχύος (όπως περίπου -όχι όμως ακριβώς- συνέβη με τις Η.Π.Α για 10-15 χρόνια) και υποταγής. Εάν ποτέ επιβληθεί και κυριαρχήσει ο 'Κάντ' των διεθνών σχέσεων, εξ ολοκλήρου και σε διάρκεια, τότε θα είναι κάτι σαν ένας Μέγα Ολοκληρωτισμός της Καλοσύνης (και των Αγαθών Προθέσεων).

Όμως ούτε οι καλές και αγαθές προθέσεις, άλλα ούτε οι καλοί και αγαθοί σκοποί αρκούν. Και σε αυτό το σημείο έχουμε μια ακόμη αχίλλειος πτέρνα: Η ειρήνη, δυστυχώς, ποτέ δεν μπορεί να είναι απόλυτος και έσχατος σκοπός. Διότι μπορεί κάλλιστα να επιτευχθεί μέσω τυραννίας [*].

Σημειώσεις
[*] Ή για να το θέσω ολίγον μαζικοκινηματογραφικά: ''Once more the Sith will rule the galaxy and we shall have peace'' (Supreme Chancellor Palpatine/Dark Sidious)

[-] Αρκούν αυτές οι δύο θεωρίες-σχολές διεθνών σχέσεων (που είναι κυρίαρχες), ο φιλελευθερισμός και ο ρεαλισμός, προκειμένου να ερμηνευθούν τα ανθρώπινα. Όχι (ασφαλώς όχι). Εμπεριέχουν και οι δύο αυτές θεωρίες «αλήθειες»; Ναι [**]

[**] Αν και οι φιλελεύθεροι είναι σαφέστατα και by far... περισσότερο παπατζήδες και ιδεολόγοι. Έχουν βλέπετε κανά δύο χιλιετίες ακόμη μπροστά τους... Όχι πως πιστεύω βέβαια ότι πρόκειται να αλλάξουν μυαλά στο ελάχιστο, απλά λέμε...

[-] Εννοείται πως «ευρωπαϊστής» που επικαλείται ρεαλισμό είναι πολιτικός απατεώνας. Εκδούλευση και υποταγή εννοεί ο άνθρωπος. Ο ενδοτισμός και η προσφορά σε ξένη εξάρτηση ή/και η εθελοδουλία και η υποτακτικότητα, βαφτίζονται σε αρκετές περιπτώσεις «ρεαλισμός» (Δύσμοιρε Θουκυδίδη τι σου 'μέλλε να πάθεις. Ορισμένοι έχουν μπερδέψει ή συγχέουν την σωφροσύνη και την Ιστορία του Θουκυδίδη με την εθελοδουλία και την Πραγματεία περί εθελοδουλείας του De La Boétie. δῆλον δὴ ὅτι σοφή τ' ἐστὶ καὶ ἀνδρεία καὶ σώφρων καὶ δικαία, έγραφε ο Πλάτων).

17 Μαΐου 2017

Σχολιασμοί (17 Μαΐ 2017).

I
Από το τέλος του διπολικού συστήματος και ύστερα, τα πρώτα διεθνή ταξίδια κάθε Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, είχαν ως εξής: George H. W. Bush - Καναδάς, Clinton - Καναδάς, George W. Bush - Μεξικό, Obama - Καναδας, ‪Trump - Σαουδική Αραβία.

Τα προγραμματισμένα ταξίδια του Trump, μέχρι στιγμής, έχουν ως εξής: Σαουδική Αραβία, Ισραήλ/Παλαιστίνη, Βατικανό (Συνάντηση με τον Πάπα), Βέλγιο (Σύνοδος ΝΑΤΟ), Ιταλία (Σύνοδος G7), Γερμανία (Σύνοδος G20), Ηνωμένο Βασίλειο (Συνάντηση με τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄), Βιετνάμ (Σύνοδος Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού), Φιλιππίνες (Σύνοδος Ανατολικής Ασίας).

Τρία είναι μέχρι στιγμής τα καθαρά διακρατικά διμερή ταξίδια: Σαουδική Αραβία, Ισραήλ και Ηνωμένο Βασίλειο.

Σημειώσεις
[-] Η Γαλλία, η τρίτη χώρα που επισκέφτηκε ο Obama, δεν υπάρχει πουθενά, μέχρι στιγμής.

[-] Η πολυπόθητη, για ορισμένους στην «Ευρώπη», σύγκρουση «Δύσης εναντίον Ισλάμ», δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα (θα πρέπει να επανακαθορίσουν την ιδεολογική ατζέντα τους διάφοροι «δυτικιστές» λοιπόν). Ο Trump θα δώσει ομιλία για το Ισλάμ, υπό την παρουσία 50 ηγετών μουσουλμανικών κρατών, κατά την επίσκεψη του στη Σαουδική Αραβία.

[-] Η διοίκηση Obama, ανάμεσα σε άλλα, είχε απομακρυνθεί από τη Σαουδική Αραβία και, σε μικρότερο όχι όμως αμελητέο βαθμό, από το Ισράηλ, είχε προσπαθήσει να αποστασιοποιηθεί από τη Μέση Ανατολή, είχε απομονωθεί και περιθωριοποιηθεί στο ζήτημα της Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) και αποτύχει στο περίφημο Pivot to Asia, είχε απομακρυνθεί στην πραγματικότητα, παρά τη ρητορική, από την Ε.Ε και τη Γερμανία, ενώ υπήρξε ρήγμα με τις Φιλιππίνες και τη Τουρκία. Μέχρι στιγμής, η διοίκηση Trump έχει αποχωρήσει από την Trans-Pacific Partnership (TPP) και έχει στο ενεργητικό της μια πολιτική σφαλιάρα στην Κορεατική Χερσόνησο (πρόσφατες εκλογές στη Νότιο Κορέα), τη μια από τις δύο περιοχές που φαίνεται η διοίκηση Trump να επιθυμεί δυναμικό Come Back (η άλλη είναι η Μέση Ανατολή). Τέλος, η διοίκηση Trump δεν έχει συμβάλλει στη δημιουργία κανενος failed state, μέχρι στιγμής.

[-] Στις σχέσεις με Ρωσσία και Κίνα, ηθελημένα, δεν αναφέρομαι καθόλου.


II
Μην δίνετε ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα στον μεταναστευτικό-κεντρικό λόγο που δίνει πελώριες παγκόσμιες διαστάσεις στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Ας το ξαναγράψουμε. Όλοι οι μετανάστες, όπου γης, δεν ξεπερνούν το 3,5% του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού.

Σε αυτά τα ποσοστά περιλαμβάνεται ένας Πολωνός που ζει 30 χρόνια στη Γερμανία ή/και στην Ελλάδα, ένας Τούρκος που επί 20 χρόνια έχει μαγαζι με κεμπάπ ή κάνει καριέρα σαν ηθοποιός στη Γερμανία, ένας Ινδός προγραμματιστής που ζει τα τελευταία 7 χρόνια στη Βρετανία ή μια Κινέζα που κουβαλάει το παιδί της στην πλάτη της στην περιοχή του Κεραμεικού, μια Ινδή ή ένας Κινέζος καθηγητής πυρηνικής φυσικής που διδάσκει από τη δεκαετία του 1980 σε κάποιο πανεπιστήμιο των Η.Π.Α, ένας Έλληνας ή μια Ελληνίδα που ζει εδώ και 15 χρόνια στη Γερμανία, ένας Σουηδός σχεδιαστής που έχει μετακομίσει στην Ολλανδία, ο Guardiola (προπονητής), ένας αρθογράφος του spiegel που γεννήθηκε στην Ελβετία ή ένας απλός μετανάστης.

Όλοι οι εν ζωή άνθρωποι που ζουν σε άλλο μέρος από αυτό που γεννήθηκαν, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, έχουν υπολογιστεί από τον Ο.Η.Ε σε περίπου 250 εκατομμύρια. Σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και δεν ξεπερνούν το 3,5% του παγκόσμιου πληθυσμού (ακόμη και όλους τους πρόσφυγες να συμπεριλάβουμε -κάτι που είναι λανθασμένο-, ο αριθμός παραμένει κάτω από το 4%).

Το 96% των ανθρώπων που ζουν πάνω στον πλανήτη, παραμένουν στις εστίες τους. Οι άνθρωποι δεν είναι ανέστιοι. Οι άνθρωποι έχουν εστίες.

Σημειώσεις
[-] Από το 2010 ως το 2015, μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια, εγκατέλειψε τις εστίες του, δηλαδή μετανάστευσε, περίπου το 0,5% του παγκόσμιου πληθυσμού. Εάν ξετυλίγαμε ένα χαρτί δύο μέτρων και η απόσταση αυτή -τα δύο μέτρα-, αντιστοιχούσε στο σύνολο του ανθρώπινου πληθυσμού πάνω στον πλανήτη, τότε όλοι οι μετανάστες των τελευταίων πέντε ετών θα αντιστοιχούσαν σε ένα εκατοστό αυτού του χαρτιού (των δύο μέτρων).

[-] Οι υπερτονισμένες παγκόσμιες διαστάσεις του μεταναστευτικό-κεντρικού λόγου γίνονται για διάφορους λόγους: π.χ, ο Ο.Η.Ε χρειάζεται χρηματοδοτήσεις, η «Ευρώπη» προϋποθέτει, προϋπολογίζει και έχει ανάγκη εισαγωγές (ακόμη και στην προσέγγιση της μετανάστευσης κυριαρχεί ευρωκεντρισμός), η φιλελεύθερη διεθνής τάξη κ.λπ.


III
Η «Ευρώπη», αν θέλει να σταματήσει να δέχεται μετανάστες (να μειώσει τα μεταναστευτικά ρεύματα-μεγέθη), μπορεί να το κάνει. Αλλά δεν θέλει. Γιατί θα καταρρεύσει (καθώς προϋποθέτει τη μετανάστευση προκειμένου να υπάρχει). Έτσι βρίσκεται ανάμεσα σε Συμπληγάδες Πέτρες: εάν σταματήσει να δέχεται μετανάστες θα καταρρεύσει, από τη μια μεριά. Από την άλλη μεριά, εάν συνεχίσει να δέχεται μετανάστες πάλι θα κινδυνεύσει να καταρρεύσει (καθώς συνεχώς θα ενισχύονται τα αντι-μεταναστευτικά ρεύματα-κόμματα, θα διαρρηγνύεται περαιτέρω η εθνική και κοινωνική συνοχή, το κοινωνικό συμβόλαιο κ.λπ). Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Εν τέλει, το μεγάλο πρόβλημα της είναι το εξής: Η «Ευρώπη» δεν μπορεί να εξασφαλίσει τις ίδιες της τις προϋποθέσεις.

Σημειώσεις
[-] Και αν δεν μπορείς να εξασφαλίσεις τις ίδιες τις προϋποθέσεις ύπαρξης σου (οι οποίες δεν είναι και λίγες)...

[-] Εξ ου και οι διάφοροι μονόδρομοι, εκβιασμοί κ.λπ.

16 Μαΐου 2017

Δύο Σχόλια (16 Μαΐ 2017).

I
Έχω την εντύπωση πως οι «ευρωπαίοι», την έχουν ψωνίσει λίγο. Την έχουν δεί Φαραώ.

Νομίζουν πως θα κάνουν εισαγωγές παιδιών, μανάδων-τροφών, εργασίας και ενέργειας και πως, άλλοι θα γεννάνε γι' αυτούς, άλλοι θα μεγάλωνουν (παιδιά ή τα παιδιά τους) γι' αυτούς, άλλοι θα δουλεύουν γι' αυτούς κ.ο.κ... Δεκάδες εκατομμύρια μικροί «ευρωπαίοι» Φαραώ.

Μια παρατήρηση: Φαραώ υπάρχουν πλέον μόνο στα μουσεία.

Σημείωση
Πέρα από διάφορες ιδεολογικές πομφόλυγες και μιας κακής ποιότητας κοινωνιολογική μεταφυσική, μια τέτοια κατάσταση, προφανώς και δεν είναι sustainable σε βάθος χρόνου.


II
Κυκλοφόρησαν πρόσφατα στην ελληνόγλωσση διαδικτυακή σφαίρα απόψεις που αναφέρονται στην πιθανότητα, η ομοσπονδιοποίηση που ξεκίνησε στο Ιράκ και που βλέπουμε να εξελίσσεται στη Συρία, να συνεχιστεί στη Τουρκία, αλλά τελικά να μην σταματήσει εκεί, και να έρθει μέχρι τα μέρη μας. Πως ενδέχεται τελικά, αυτό που ορισμένοι βλέπουν για τους άλλους (και για το οποίο πανηγυρίζούν), να περιλαμβάνει και τους ίδιους.

Όταν από αυτόν εδώ τον διαδικτυακό χώρο-τόπο, έχω κατ' επανάληψη γράψει διάφορα πράγματα... Όταν π.χ, γράφω πως μπορεί να μην ''επιθυμούν απαραίτητα και ξεκάθαρα ένα μέγαλο ισχυρό κράτος στην καρδια της Μέσης Ανατολής, αλλά περιφερειακές ενώσεις. Δηλαδή «Βοσνίες-Ερζεγοβίνες» και «Ιρακινά Κουρδιστάν» από την Αυστρία μέχρι το Ιράν και από το Ιράν μέχρι την Αίγυπτο. Δηλαδή τη «βαλκανοποίηση» της ευρύτερης περιοχής (έρχεται και η π.Δ.Γ.Μ σε λίγο καιρό)''...

Ή πως ''Το ζήτημα είναι όλοι, Άραβες, Κούρδοι, Τούρκοι, Έλληνες, Βουλγαροι, Αλβανοί, Σέρβοι και λοιποί, να είναι ελεγχόμενοι-εξαρτημένοι από εξω-περιφερειακές δυνάμεις, και σε τοπικό-περιφερειακό επιπεδο να επιτηρούνται-εξισορροπούνται μεταξύ τους, δίχως κανείς να είναι υπερβολικά ισχυρός (στα πλαίσια αυτά ορισμένοι προορίζονται να ενισχυθούν, κάποιοι άλλοι να αποδυναμωθούν)''

Ή όταν, πρoτού βάλει στο στόμα του ο Ερντογάν τη συνθήκη της Λωζάννης, έχω γράψει πως ''Αυτό που εξελίσσεται στη Συρία και το Ιράκ, από πλευράς Συνθηκών... είναι η κατάρρευση της εδαφικής τάξης που εγκαθιδρύθηκε με τη συμφωνία Sykes-Picot. Η προσφυγική-μεταναστευτική κρίση στο παρόν, και το κουρδικό ζήτημα διαχρονικά, τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα, επανασυνδέουν όχι μονάχα γεωγραφικά τη «Μέση Ανατολή» με τα «Βαλκάνια», αλλά και ιστορικά τη συμφωνία Sykes-Picot με τη Συνθήκη της Λωζάννης''.

Όταν γράφω πως ''Το «Κουρδικό» έχει ευρωπαϊκό σκέλος... Το μεσανατολικό εξαρτάται από το κουρδικό, η λύση του οποίου όμως είναι άμεση συνάρτηση της διευθετήσεως των βαλκανικών προβλημάτων. Το κουρδικό έχει ευρωπαϊκό σκέλος, γεγονός που θα γίνει κατανοητό το επόμενο χρονικό διάστημα''.

Όταν, πριν αρχίσουν να διαδραματίζονται όσα βλέπουμε το τελευταίο καιρό στα βόρεια σύνορα μας, κάνω τον παραλληλισμό ανάμεσα σε ''μια πιθανολογούμενη «πρώην Συριακή -ή άλλη- Δημοκρατία του Κουρδιστάν», δηλαδή μια μεγεθυμένη και διευρυμένη «πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», όχι των Βαλκανίων αλλά της Μέσης Ανατολής'' και γράφω πως ''Η περίπτωση μιας μεγεθυμένης και διευρυμένης «π.Γ.Δ.Μ της Μέσης Ανατολής» είναι η σχετικά «ευχάριστη» περίπτωση. Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις, όπως το Κόσοβο ή το Αφγανιστάν'' [δεν ξέρω αν συνειδητοποιείτε τι διαβάζετε].

Όταν τονίζω πως ''υπάρχει η ματιά που αντιλαμβάνεται το κουρδικό ως μέσον και η ματιά που αντιλαμβάνεται το κουρδικό ως σκοπό'' και πως ορισμένα πράγματα ''χάνονται από την πολιτική ματιά εάν εστιάζουμε μονάχα στο Κουρδικό'' και πως ο απόλυτος κουρδοκεντρισμός παραπλανά, τυφλώνει και βλάπτει και ότι δεν είναι δυνατόν σε οποιαδήποτε επισήμανση γίνεται για την Τουρκία (ή την ισχυροποίηση της), αυτοστιγμεί και σχεδόν με αντανακλαστικό τρόπο, να επικαλείσαι το Κουρδικό επειδή δεν σου έχει μείνει τίποτε άλλο να αντιπαραθέσεις.

Όταν γράφω όλα τα προηγούμενα -και αρκετά ακόμη με τα οποία θα επανέλθω-, που είναι εκτός κυριαρχου κλίματος και κοινής γνώμης, δεν τα γράφω επειδή θέλω να σας χαλάσω το εορταστικό μεθυστικό κλίμα (το οποίο βέβαια φανερώνει έναν παραλογισμό εάν σκεφτεί κανείς την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα), ούτε επειδή έχω κάποιο συμφέρον. Τα γράφω, πρώτον, για να σας υποψιάσω και, δεύτερον, γιατί ούτε οι ψυχολογισμοί, οι μελλοντολογίες και οι προφητολογίες βοηθάνε, ούτε κραυγές και δαιμονολογίες χρειάζονται (τα προηγούμενα μόνο καθησυχάζουν ή/και παραπλανούν) και για να μην πέσετε θύματα υπνωτισμού μιας εσωτερικής ιδεολογίας και μιας κοινής γνώμης που σταδιακά αναπτύσσεται και συνεχώς διαμορφώνεται στη χώρα (παράλληλα με διάφορους τρόπους νομιμοποίησης). Και στο τέλος ξυπνήσετε απότομα.

15 Μαΐου 2017

Σχολιασμοί (15 Μαΐ 2017).

I
Δείγμα διαφορετικών μορφών Παγκοσμιοποίησης (και Πολυδιάσπασης). 4th Islamic Solidarity Games. Ξεκίνησαν το 2005 στη Σαουδική Αραβία (συγκεκριμένα στη Μέκκα). Το 2009 ήταν σειρά του Ιράν (ακυρώθηκαν λόγω διαμάχης για το όνομα Περσικός/Αραβικός Κόλπος). Το 2013 έγιναν στην Ινδονησία και τώρα στο Αζερμπαϊτζάν. Οι επόμενοι θα διεξαχθούν στη Τουρκία. Οι πρώτες τρεις χώρες σε -χρυσά- μετάλλια, πριν από αυτούς τους αγώνες, ήταν η Αίγυπτος, το Ιράν και η Ινδονησία. Στους αγώνες έχουν δικαίωμα συμμετοχής και μη Μουσουλμάνοι. Εδώ η ιστοσελίδα των αγώνων.



II
Το 1896, στην Αθήνα, διοργανώθηκαν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες της σύγχρονης εποχής, στους οποίους συμμετείχαν δεκατέσσερα (14) έθνη. 109 χρόνια μετά, το 2005, στη Μέκκα, διοργανώθηκαν οι πρώτοι Ισλαμικοί Αγώνες Αλληλεγγύης, στους οποίους συμμετείχαν πενήντα πέντε (55) έθνη.

[Μετά από το Παρίσι και το Σαιντ Λούις] Το 1908, στο Λονδίνο, διοργανώθηκαν οι τέταρτοι Ολυμπιακοί Αγώνες με τη συμμετοχή είκοσι δύο (22) εθνών. Το 2017, 109 χρόνια μετά, στο Μπακού διοργανώνονται οι τέταρτοι Ισλαμικοί Αγώνες Αλληλεγγύης, με τη συμμετοχή πενήντα οκτώ (58) εθνών.

Ακολουθεί το βίντεο-promo των αγώνων.



Επισημάνσεις-Σημειώσεις
[-] Οι Ολυμπιακοί Αγώνες -οι οποίοι μέσω της πορείας διοργάνωσης τους από τη Γαλλία στις Η.Π.Α και από εκεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, ασφαλώς και φανερώνουν μια συγκεκριμένη καταγωγή-, μεγάλο μέρος της σημερινής τους ισχύος και αίγλης απέκτησαν, κυρίως μεταπολεμικά. Στο μεσοπόλεμο δεν τα πήγαν άσχημα, αλλά μάλλον με την Ολυμπιάδα του Ελσίνκι το 1952 μπορει να πει κανείς πως αποκτούν μια διαφορετική διάσταση (συμμετείχαν 69 έθνη).

[-] Και όπως πάντα, πρέπει να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά στην ανώμαλη περίπτωση της Γερμανίας: Να υπενθυμίσουμε πως οι Ολυμπιακοί Άγώνες του 1916, που είχαν προγραμματιστεί να γίνουν στο Βερολίνο, ακυρώθηκαν λόγω του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ενώ το Motto των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936, που διοργανώθηκαν στο Βερολίνο της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας και στους οποίους συμμετείχαν 49 έθνη, ήταν: "I Call the Youth of the World". Συμμετείχαν συνολικά 3,963 αθλητές, από τους οποίους 331 ήταν γυναίκες.

[-] Τέλος -και εδώ ισως χαμογελάσετε λίγο-, στο Λονδίνο, το 1908 συμμετείχαν 37 γυναίκες. Στη Στοκχόλμη, τέσσερα χρόνια μετά, 47. Στην Αμβέρσα το 1920 συμμετείχαν 65 ενώ ο αριθμός τους στο Παρίσι το 1924 ανήλθε στις 135 αθλήτριες. Στο Άμστερνταμ το 1928 έλαβαν μέρος 277 γυναίκες, ενω στο Λος Άντζελες το 1932 ήταν 126 (μετά ήρθαν οι Γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές και ο αριθμός ξανά-αυξήθηκε). Στους πρώτους μεταπολεμικούς αγώνες του Λονδίνου το 1948 συμμετείχαν 390 γυναίκες. Μόλις ολοκληρωθούν και οι 4οι Ισλαμικοί Αγώνες Αλληλεγγύης θα σας ενημερώσω πόσες γυναίκες συμμετείχαν.


III
Είθε να ζήσουμε την εξέγερση ή/και το ξεσηκωμό της ρωμαϊκής Γαλλίας έναντι της φράγκικής Γαλλίας.

Σημειώσεις
[-] Στη νέα ελληνική χρησιμοποιούμε τον όρο Γαλλία (Gallia) και όχι Φραγκία (France). Χρησιμοποιούμε δηλαδή τον όρο που επέλεξαν οι Ρωμαίοι για τους ιθαγενείς της χώρας που κατάκτησαν (Gallia). Οι Γάλλοι, δηλαδή οι αυτονομαζόμενοι στις μέρες μας Φράγκοι, τη Γερμανία την ονομάζουν Allemagne (από τους Alemanni-Αλαμανούς). Το ίδιο και οι Ισπανοί και οι Τούρκοι (τα νεώτερα χρόνια) όπως και το μεγαλύτερο μέρος του αραβομουσουλμανικού κόσμου. Το Γερμανία (Germania) είναι το λατινικό όνομα (όπως δηλαδή είναι και το Γαλλία-Gallia), αν και σχεδόν σίγουρα οι λατίνοι το δανείστηκαν από τους Γαλάτες (από τους οποίους προκύπτει ή στους οποίους αναφέρεται το όνομα Gallia).

[-] Δεν επεκτείνομαι στις σημασίες των όρων Franken και Germani, ούτε στην αυτονομασία της Γερμανίας (Deutschland), γιατί θα χαθούμε. Οι Πολωνοί, όπως και οι περισσότεροι δυτικοί και ανατολικοί Σλάβοι, πλήν Ρώσων και Βουλγάρων, τη Γερμανία την ονομάζουν Niemcy (ή με κάποια παραλλαγή αυτού πρωτοσλαβικού ονόματος).


IV
Η Ρωσσία καταστράφηκε δημογραφικά -και όχι μόνον, αλλά ας μείνουμε σε αυτό- από την αποσύνθεση της Ε.Σ.Σ.Δ. Ανάλογη αν όχι μεγαλύτερη καταστροφή περιμένει τη Γερμανία σε περίπτωση αποσύνθεσης της Ε.Ε.

Επισήμανση
Και επειδή κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο -όχι από ή για εμένα-, θα γίνουν τα πάντα (μετασχηματισμοί κ.λπ) προκειμένου να μην...

Σημειώσεις
[-] Τη Ρωσσία την κατέστρεψε δημογραφικά η αποσύνθεση της Ε.Σ.Σ.Δ (και η συνακόλουθη κατάρρευση των κοινωνικών δομών). Παρά την όποια δημογραφική κάμψη, δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης ανάμεσα στο πριν και το μετά. Πρίν, ο πληθυσμός της Ρωσσίας αυξανόταν σταθερά (κατά περίπου ένα εκατομμύριο το χρόνο), ούτε ήταν στάσιμος ούτε μειωνόταν. Το 1991, πριν από τη διάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ, ο πληθυσμος της Ρωσσίας, της πολυπληθέστερης χώρας της Ευρώπης, έφτασε στο αποκορύφωμα του, με περίπου 149 εκατομμύρια. Από τότε, η Ρωσσία βίωσε συνθήκες ραγδαίας πληθυσμιακής μείωσης για περίπου 15 χρονια. Άρχισε να ανακάμπτει το 2009. Σήμερα, ο πληθυσμός της είναι πάνω από 144 εκατομμύρια (αν συμπεριλάβουμε και τη Κριμαία σχεδόν 147 εκατομμύρια). Ακόμη δεν έχει επιστρέψει στα επίπεδα που βρισκόταν πριν από περίπου 25 χρόνια.

[-] Φυσικά, σε μια πιθανή περίπτωση αποσύνθεσης της Ε.Ε, οι επιπτώσεις δε θα αγγίξουν μονάχα την ίδια τη Γερμανία, όπως δεν άγγιξαν μονάχα τη Ρωσσία στην περίπτωση της Ε.Σ.Σ.Δ.

[-] Μου είναι αδιάφοροι οι ιδεολογισμοί. Δεν ισχυρίζομαι ότι η Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν έτσι ή αλλιώς. Διαφορετικό πράγμα γράφω. Φυσικά και η Ρωσσία, όπως και η Γερμανία σήμερα, ήταν η περισσότερο κερδισμένη, σε σχέση με τους υπολοίπους. Έτσι συμβαίνει σε τέτοιες δομές.

14 Μαΐου 2017

Απλώς να επισημάνω...

Απλώς να επισημάνω, πως όταν έγραφα για την Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB), δύο και πλέον χρόνια πριν από σήμερα, αρκετοί αν όχι οι περισσότεροι στην Ελλάδα, είχαν πάρει το ζήτημα τουλάχιστον... ελαφριά. Όσες και όσοι παρακολουθούσατε αυτόν εδώ τον διαδικτυακό χώρο-τόπο, πάντως, είχατε ενημερωθεί.

Επισήμανση
Παραδόξως, η ομιλία του Τσίπρα στο 2ο Ελληνο-Κινεζικό Φόρουμ Πόλεων, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, δεν ήταν άσχημη (μίλησε ελληνικά). Ανέφερε και κάποιες ιδέες-προτάσεις.

Να υπενθυμίσω πως πριν από λίγο καιρό, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το 1ο Φόρουμ (γιατί Φόρουμ;) Αρχαίων Πολιτισμών, το οποίο συνδιοργανώθηκε από την Ελλάδα και την Κίνα (συμμετείχαν δέκα χώρες). Ο θεσμός αυτός θα πρέπει να διευρυνθεί και να διεθνοποιηθεί.

Πολύ ορθά, η προσπάθεια αυτή δεν σχετίστηκε με την Ευρωπαϊκή Ενωση για να μην αλλοιωθεί -εξ αρχής- ο Οικουμενικός της χαρακτήρας. Γιατί Φόρουμ όμως; Ξεκινάς επαρχιώτικα. Αυτές είναι μεγάλες ιδέες μακράς πνοής και χρειάζονται στρατηγικο σχεδιασμό (και φυσικά δεν θα πρέπει να είναι αναλώσιμες σε μικροκομματικά παιχνίδια).

Σημείωση
Κάποια στιγμή θα πρέπει να επαναφέρω ένα ζήτημα που είχα θίξει παλαιότερα: κατά πόσον υπάρχει κοινότητα ή ανταγωνισμός συμφερόντων μεταξύ των λιμανιών της Μεσόγειου και αυτών της βόρειας θάλασσας.

13 Μαΐου 2017

Δύο Σχολιασμοί (13 Μαΐ 2017).

I
Επιτέλους! Στην παγκόσμια πρωτοκαθεδρία το κραδίτιο-δουκάτο των Αθηνών. Παλεύει για το Top 5. Στην παγκόσμια ελίτ και στην πρωτοπορία της ανθρωπότητας. Απόδειξη φυσικα του πόσο Ευρωπαίοι είμαστε και του Εκσυγχρονισμού μας. Η Ελλάς, ξεχειλίζει Περηφάνια και Ανάπτυξις.




Σημείωση
Ποιοί Αμερικανοί και Ελβετοι, ποιοί Κινέζοι και Αυστραλοί, ποιοί Γάλλοι και Τούρκοι, ποιοί Καναδοί και Ιρανοί, ποιοί Νορβηγοί και Αργεντίνοι. Τι να μας πουν όλοι αυτοί; Όλοι οι προηγούμενοι, και τόσοι άλλοι -ακόμη και οι Ρώσσοι και οι Σουηδοί-, βλέπουν τη σκόνη μας. Ανάπτυξις. Ευρώπη. Πρόοδος.


II
Λοιπόν, θα το θέσω ως εξής, μέσω ενός υποθετικού περιφερειακού-γεωγραφικού παραδείγματος (Βέλγιο και Γερμανία), γιατί πρώτον, χρειάζεται χρόνο αλλά και αρκετή λεπτολογία προκειμένου να επαναφέρω κριτικές προσεγγίσεις σε ολόκληρα κοινωνιολογικά δόγματα και, δεύτερον, και κυριότερο, χάνεται η πολιτική ουσία των πραγμάτων όταν επιχειρηματολογείς με βάση τέτοια δόγματα, αποκόπτοντας τα από -ή εξαφανίζοντας- το γεωγραφικό κυρίως, αλλά και το ιστορικό, πλαισίο.

Αυτή η στάση και νοοτροπία οδηγεί σε μια ανιστορική, αγεωγράφητη και απολίτικη σκέψη.

Το Βέλγιο το 1997 είχε πληθυσμό 10,2 εκατομμύρια, ενώ σήμερα, το 2017, ο πληθυσμός του εκτιμάται σε 11,4 εκατομμύρια και η μέση ηλικία της βελγικής κοινωνίας σε περίπου 41,5 έτη. Έστω, λοιπόν, ότι ο πληθυσμός της Γερμανίας σήμερα ήταν 100 εκατομμύρια και η μέση ηλικία της γερμανικής κοινωνίας ήταν 30 έτη (έστω ότι είχε αυξηθεί κατά περίπου δύο Βέλγια μέσα σε δύο δεκαετίες). Πως νομίζετε ότι θα συμπεριφερόταν το Βέλγιο (και η Γαλλία φυσικά); Θα έλεγε πως απλά ανήκω στους ανεπτυγμένους και τους πλούσιους ή θα ανησυχούσε; Εγώ σας λέω πως είτε η Ευρωπαϊκή Ένωση θα είχε προ πολλού διαλυθεί, λόγω της απίστευτης ανισορροπίας που θα επικρατούσε μεταξύ Γερμανίας και όλων των υπολοίπων (εδώ υπό τις παρούσες συνθήκες αρκετοί, από τη Γαλλια μέχρι την Πολωνία και από τη Βρετανία μέχρι την Ιταλία -για να μην αναφερθώ σε χώρες που δεν είναι μέρος της Ε.Ε, όπως οι Η.Π.Α, η Ρωσσία και η Τουρκία-, προβληματίζονται ή φοβούνται ή ζορίζονται ή δεν αντέχουν ή αποχωρούν), είτε όλοι οι υπόλοιποι εντός της υπαρκτης Ε.Ε απλά δεν θα έβγαζαν κιχ (μια συνθήκη που θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να διαρκέσει ή να διατηρηθεί σε βάθος χρόνου, μεσο-μάκροπρόθεσμα).

Ποιό είναι το νόημα των προηγούμενων;

Από το 1997 έως το 2017, η Τουρκία είχε πληθυσμιακή αύξηση κατά περίπου 20 εκατομμύρια. Αυξήθηκε κατά περίπου δύο Ελλάδες. Η Τουρκία το 1997 είχε πληθυσμό περίπου 60 εκατομμύρια και σήμερα έχει περίπου 80 εκατομμύρια, ενώ η μέση ηλικία της τουρκικής κοινωνίας είναι τα 30 έτη (και της ελληνικής τα 44).

Δεν ζεις στο Ρήνο φίλτατε. Όσο και αν θα το ήθελες. Οι χώρες του Ρήνου, όλες μαζί, περιφερειακά-ρεζιοναλιστικά, αυξάνουν με μικρούς ρυθμούς τον πληθυσμό τους (είτε μέσω «εισαγωγών» είτε με οποιοδήποτε άλλο τρόπο) και, όλες μαζί, ζούν υπό κοινές όχι ιδιαίτερα νεανικές συνθήκες, και όχι υπό συνθήκες χάσματος 15ετίας μεταξύ π.χ Βελγίου και Γερμανίας (η Γαλλία με 41 έτη μέση ηλικία είναι η σχετικά πιο νεανική και η Γερμανία με 46,5 έτη είναι η πιο γηρασμένη). Εσύ ζεις στη τομή, στα όρια ενός ρήγματος ή χάσματος μεταξύ δύο διαφορετικών δημογραφικών κόσμων. Μη κάνεις ανιστορική και αγεωγράφητη χρήση λοιπόν κοινωνιολογικών δογμάτων από-πολιτικοποιώντας και κυρίως αποκρύβωντας την ουσία των πραγμάτων, αλλά και γενικότερες περιφερειακές συνθήκες.

Σημειώσεις
[-] ''Εσύ ζεις στη τομή, στα όρια ενός ρήγματος ή χάσματος μεταξύ δύο διαφορετικών δημογραφικών κόσμων''. Και όχι μονάχα δημογραφικών: αναπτυξιακών, γεωγραφικών, εθνοθρησκευτικών, ιστορικών, περιφερειακών κ.λπ κόσμων. Όσο και αν δε σου αρέσει ή το απωθείς, οι ανάγκες και οι πραγματικότητες σου είναι διαφορετικές από αυτές του Ρήνου. Όσο και αν εθελοτυφλείς.

[-] Εάν η Γερμανία είχε 100 εκατομμύρια πληθυσμό με μέση ηλικία τα 30 έτη και η Γαλλία 65 εκατομμύρια πληθυσμό με μέση ηλικία τα 41 έτη (όπως και έχει) θα μπορούσε, η Γαλλία να βρίσκεται υπό κατοχή (διαφόρων μορφών, δεν είναι ανάγκη να είναι στρατιωτική), η Ευρωπαϊκή Ένωση να μην υπάρχει (Όπου φύγει φύγει και ο σώζων εαυτόν σωθήτω) ή εάν υπήρχε θα ήταν ολοι σούζα, οι Αμερικανοί να ήταν σφόδρα, εμφανώς και ευθέως αντι-Γερμανοι κ.λπ (οι Ρώσοι και οι Τούρκοι δεν σας λέω τι θα έκαναν). Τα προηγούμενα δεν θα συνέβαιναν -εάν συνεβαιναν- επειδή η Γερμανία θα ήταν «κακή» (αυτό είναι αδιάφορο όπως και ο βαθμός «καλοσύνης»), αλλά λόγω της ανισορροπίας που θα κυριαρχούσε μεταξύ Γερμανίας και υπολοίπων.

[-] Η βελγική κοινωνία το 1997 είχε μέση ηλικία περίπου 38,5 έτη και σήμερα περίπου 41,5 έτη. Η ελληνική κοινωνία το 1997 είχε μέση ηλικία περίπου 37,5 έτη και σήμερα προσεγγίζει τα 44,5 έτη.

Μονάχα στη Γαλλία...

Μονάχα στη Γαλλία θα βρειτε άνθρωπο που γεννήθηκε στη Γουαδελούπη, με καταγωγή από την Αϊτή, να μεταστρέφεται στο Ισλάμ και να αναπτύσσει μια Αφρό-Αραβόμουσουλμανική ταυτότητα (κατόπιν της εγκατάστασης του στη μητροπολιτική Γαλλία). Πουθενά αλλού.

Σημείωση
Οι Haitians είναι κατά 96% Χριστιανοί (80% Ρωμαιοκαθολικοί, 16% Προτεστάντες), και το υπόλοιπο 4% ειναι Αγνωστικιστές Ινδουιστές, Bahá'í, Μουσουλμάνοι κ.λπ, ενώ οι Guadeloupeans είναι κατά 95% Χριστιανοί (Ρωμαιοκαθολικοί) και το υπόλοιπο 5% Ινδουιστές, Αγνωστικιστές, Αφροπαγανιστικές εθνικές θρησκείες, Άθεοι κ.λπ. Και επειδή οι περισσότεροι δεν θα το γνωρίζετε, ας επισημάνουμε και το εξής. Η Γουαδελούπη αποτελεί το πολυπληθέστερο εξω-ευρωπαϊκο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη βόρεια -κεντρική βασικά- Αμερική. Ναι, μην ξαφνιάζεστε, η Γουαδελούπη αποτελεί έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως υπερπόντια κτήση της Γαλλίας, συμμετέχει στην Ευρωζώνη («στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης» που λένε και οι δικοί μας) έχοντας ως νόμισμα της το ευρώ, ενώ οι κάτοικοι της έχουν status «ευρωπαίου πολίτη».

.~`~.

12 Μαΐου 2017

Σχολιασμός (12 Μαΐ 2017).

Εκείνο που δεν φαίνεται να γίνεται αντιληπτό στην Ελλάδα είναι πως ό,τι είναι ο Αφρικανός ή/και ο Άραβας για τον Γάλλο είναι ο Έλληνας για τον «Ευρωπαίο», και πως παρόμοια θέση με αυτή που κατέχει ο Αφρικανός ή/και ο Άραβας στη Γαλλία κατέχει ο Έλληνας στην «Ευρώπη». Μονάχα που στην πρώτη περίπτωση (με αφορμή τα προηγούμενα), ο Αφρικανός ή/και ο Άραβας ισχυρίζεται πως πρέπει να τελεί υπό το Σύνδρομο της Στοκχόλμης προκειμένου να αισθάνεται Γάλλος, δηλαδή διαθέτει ένστικτο αυτοσυντήρησης απέναντι του, ενώ ο Έλληνας δεν διαθέτει κανένα ένστικτο αυτοσυντήρησης απέναντι στον «Ευρωπαίο», καθώς τελεί υπό το Σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Οι Εβραίοι, χρειάστηκε να περάσουν γενοκτονία προκειμένου να αποκτήσουν ένστικτο αυτοσυντήρησης απέναντι στην «Ευρώπη» και τους «Ευρωπαίους». Οι Έλληνες, απ' ό,τι φαίνεται, προκαλούν τη μοίρα τους.

Επισημάνσεις
[-] Ο Έλληνας, είναι ο «Άραβας» ή/και ο «Αφρικανός» -όχι της Γαλλίας αλλά- της «Ευρώπης» που νομίζει ή φαντασιώνεται πως -και επιθυμεί να- τον βλέπουν ως «Ευρωπαίο». Πιστεύει πως τον βλέπουν ως Χριστιανό ή Λευκό και όχι ως Άραβα ή/και Αφρικανό της «Ευρώπης» (του Κέντρου, της Μητρόπολης). Τελεί υπό το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, δεν διαθέτει κανένα ένστικτο αυτοσυντήρησης απέναντι στην «Ευρώπη» και μάλιστα θεωρεί θετικό για τον ίδιο να αυτοευνουχίζεται οικειοθελώς και να αφομοιώνεται πλήρως, δηλαδή να αυτοκαταργείται ως ετερότητα και υπόσταση.

[-] Και οι Σλάβοι, Λευκοί και Χριστιανοί ήταν. Όμως δεν τους είδαν ως τέτοιους, αλλά ως Untermenschen. Τέλος, πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι Ιταλοί και οι Εβραίοι δεν θεωρούνταν λευκοί στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (επίσης δεν μπορούσε κάποιος να θεωρηθεί 100% Αμερικανός -εάν δεν ήταν προτεστάντης-, όπως σήμερα κάποιος δεν μπορεί να θεωρηθεί 100% «Ευρωπαίος»).

Με αφορμή τις γαλλικές εκλογές - I.

Όσο και αν φαντάζει παράξενο, εγώ για την Παγκοσμιοποίηση - εκτός εισαγωγικών - ξεκίνησα να γράφω, σε συνάφεια με τη Μουσική. Δηλαδή για να αναδείξω μια ακόμη διάσταση της Παγκοσμιοποίησης στη σφαίρα του Πνεύματος, πέρα απο τις γνωστές ερμηνείες που κυριαρχούν. Πιο συγκεκριμένα, ξεκίνησα να γράφω για το πως το hip-hop, από ένα κίνημα υποκουλτούρας του κέντρου των Πόλεων, πιο συγκεκριμένα της Νέας Υόρκης, σταδιακά, απέκτησε υπερεθνικά χαρακτηριστικά και πλανητικοποιήθηκε ριζώνοντας όμως παράλληλα - και προσαρμοζόμενο - στις τοπικές κουλτούρες. Μέσω της γείωσης και αλληλεπίδρασης μαζί τους και όχι μέσω της προσπάθειας εξάλειψης τους.

Έτσι ξεκίνησα αρχικά. Στην πορεία όμως, απλά θυμήθηκα το κάτωθι, και όλα τα προηγούμενα πήγαν περίπατο. Τα έσβησα.

Αγαπώ τη Μουσική και πάντα θεωρούσα - αρχικά μέσω μιας φιλοσοφικής και όχι τόσο πολιτικής ή κοινωνικής ματιάς - πως η Μουσική αποτελεί προωθημένο αισθητήριο εξελίξεων, καταστάσεων και πραγμάτων που μελλοντικά τα συναντάμε να αποκτούν διάφορες μορφές και διαστάσεις.

Ο άνθρωπος αυτός, βρίσκεται απέναντι από τη Γαλλία της Le Pen. Την ιδια στιγμή όμως, είναι και ένας άνθρωπος που ποτέ δεν θα προσκυνούσε τη Γερμανία. Ίσως ακριβώς αυτό να είναι και το πρόβλημα της Γαλλίας (όχι απλά της Γαλλίας του Macron, ο οποίος ασφαλώς και δεν τον εκπροσωπεί, ή της Γαλλίας της Le Pen, αλλά της Γαλλίας).

Το νόστιμο είναι πως εάν ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν είχε πάει στη μητροπολιτική Γαλλία σε ηλικία επτά ετών - αλλά π.χ στις Ηνωμένες Πολιτείες - το πιθανότερο θα ήταν οι στίχοι του να είχαν διαφορετικό περιεχόμενο και οι ρίμες του να μην ήταν από ατσαλένιο λόγο. Εδώ δεν έχουμε μουροχαυλίαση, μαγκιές και ψυχοφάρμακα. Ούτε «αμερικανιές». Εδώ έχουμε καθαρά και διαυγή, κρυστάλλινα, συνειδητά πράγματα.

Η υπογράμμιση που έχω κάνει, προφανώς και αδικεί. Αρκετές αν όχι οι περισσότερες προτάσεις αξίζουν υπογράμμισης. Ωστόσο τονίζω εμφατικά το συγκεκριμένο σημείο γιατί μέσα από αυτόν εδώ το διαδικτυακό χώρο-τόπο, έχουμε κλείσει το μάτι για το συγκεκριμένο ζήτημα. «Χτυπάνε» συνεχώς πράγματα εκεί και θα «χτυπήσουν» ακόμη περισσότερο μελλοντικά (όχι μονάχα στη Γαλλια, αλλά γενικότερα στον πλανήτη). Γιατί το συγκεκριμένο ζήτημα, δεν είναι ούτε τόσο απλό ούτε τόσο αυτονόητο, όπως ισχυρίζονται, πιστεύουν ή θεωρούν οι περισσότεροι.

Ακολουθεί το επίσημο - εξαιρετικό - clip στη γαλλική γλώσσα (δείτε το και ας μη τη γνωρίζετε) και έπειτα οι στίχοι σε ελεύθερη μετάφραση, και ξανά το clip υποτιτλισμένο, στην αγγλική. Τέλος, ολοκληρώνω με ένα εξώφυλλο, λόγω του ισχυρού συμβολισμού του.


Lettre à la République



Letter to the Republic
To all these racists with their hypocritical tolerance
Who built their nation on blood
Now set themselves up as the givers of lessons
Plunderers of wealth, killers of Africans
Colonisers, torturers of Algerians
This colonial past, it's yours
It's you who've chosen to link your story to ours
Now, you must assume
The odour of blood follows you, even if you perfume yourselves
We, the Arabs and Blacks
We're not here by chance
Everything arrives back at where it started!
You've wished for immigration
Thanks to it, you're full up, to the point of indigestion
I believe that France has never done charity
The immigrants are just the tools of cheap labour
Keep to yourselves your Republican illusion
Of the sweet France, harmed by African immigration
Ask the Senegalese Tirailleurs and the harkis
Who's profited from who?
The Republic is only innocent in your dreams
And you don't have the clean hands that you lie about
We, the Arabs and Blacks
We're not here by chance
Everything arrives back at where it started!
But do you think that with time
The Negros will mutate, end up becoming whites?
But human nature has swept aside your projects
We don't integrate into the reject pile
We don't integrate into the French ghettos, penned in
Between immigrants, it's necessary to be expected
How to point the finger at the community withdrawal
That you've initiated since the slums of Nanterre
Arsonist and fireman, your memory is selective
You didn't come in peace, you're history is aggressive
Here, it's better than there, we know it
Because to decolonise, for you, is to destabilise
And the more I observe history the less I feel indebted
I know what it is to be Black from the time of the schoolbag
Although I'm not an ingrate, I don't want to thank you
Because basically what I have here, I conquered
I grew up in Orly in the favelas of France
I flourished in the bush, I was at war since childhood
Drug dealing, robbery, violence. . .Crimes!
Which my brothers are doing, if this isn't money like in the Clearstream affair
Who can give them the lesson? You?
Abusers of corporate assets, embezzlers in the background
Real thugs in suits, bunch of hypocrites!
Do the French have the leaders they deserve?
At the heart of the debates, the heartless debates
It's always the same people the finger gets pointed at, in your rancorous France
In economic crisis, a culprit is needed
And it's in the direction of Muslims in which all your shots fire
I'm not afraid to write it: France is Islamophobic
Besides, no-one hides xenophobes in France anymore
You treat us like less than nothing on your public networks
And you expect us to write "Long Live the Republic!"
My respect is violated in the country talking about human rights
It's hard to feel French without Stockholm Syndrome
Because me, I'm Black, Muslim, suburban and proud of it
When you see me, you put a face to what the other France hates
These are the same hypocrites who talk to us about diversity
Who express racism under the guise of secularism
Dreaming of a singular France, with just one identity
Bent on discriminating, the same minorities
Faced with the same voters, the same fears are agitated
The communities are opposed, to hide the precariousness
That no-one would be surprised if tomorrow it ends up blowing up
How to love a country which refuses to respect us?
Far from transparent artists, I write this text like a mirror
That France can look at if she wants to see it
She will see the illusion that she's made of herself flying away
I'm not in need of affection
Understand that I'm no longer waiting for her to love me!




.~`~.


11 Μαΐου 2017

Σχολιασμοί (11 Μαΐ 2017).

I
Η ηλικιακή δομή της Γερμανίας το 1910 και το 2013.


Πηγή: Federal Statistical Office of Germany




II
Δεν μπορείτε να πείτε. Στο κατάλληλο timing προβάλλεται η ταινία



Σημειώσεις
[-] Αρχίσαμε... Πάλι...

[-] Είπαμε τις προάλλες πως γράφεται και κυρίως πως διαμορφώνεται η ιστορία.



III
Όταν ο Guardian πήγαινε, εγώ ερχόμουν (και είχα κάνει και τσιγάρο στο δρόμο). Βέβαια, τα λέει λιγο «κάπως», αλλά είναι και αυτό μια αρχή: The world is getting more religious


Παρακάτω 20 σημειώματα για Post-Secularism (μια θεματολογία που δε γνωρίζω να είχε ασχοληθεί ή να είχε παρουσιάσει κάποιος άλλος στην ελληνική διαδικτυακή σφαίρα πριν από αυτόν εδώ τον διαδικτυακό χώρο-τόπο). Post-Secularism

10 Μαΐου 2017

Σχολιασμοί II (10 Μαΐ 2017).

I
Βέβαια, υπό τις παρούσες συνθήκες και ως έχουν τα πράγματα μέχρι στιγμής, εκτιμω πως οι εξελίξεις, βραχυμεσοπρόθεσμα και χονδρικά, θα διαμορφωθούν ως εξής: Μελλοντικά, η Ε.Ε ως «Ενωμένη Ευρώπη» και «Ευρωπαϊκή Ένωση» δεν θα ειναι ούτε ιδιαίτερα «Ενωμένη» ούτε ιδιαίτερα «Ένωση». Με την οικειοθελή συμμετοχή και απόφαση της Γαλλιας που υποτάσσεται, κοιτάζει ή/και στρέφεται στη Γερμανία, οι ανησυχίες περί «Γερμανικής» Ευρώπης θα καταλαγιάσουν (την Πραγματεία περί εθελοδουλείας Γάλλος την έγραψε) και θα γίνει άνωθεν προσπάθεια ο λεγόμενος Γερμανόγαλλικός «άξονας» να ενισχυθεί, στα πλαίσια μιας Νεο-Καρολίγγειας Ευρώπης (στην οποία έχω αναφερθεί αρκετές φορές κατά το παρελθόν και στην οποία θα επανέλθω. Η Ιταλία πως θα αντέξει σε ένα τέτοιο πλαίσιο;). Η Γαλλία εσωτερικά πιθανόν να εκραγεί. Σταδιακά, η «Ενωμένη» Ευρώπη θα οδηγηθεί προς, ή θα μετασχηματιστεί σε, μια «Ασύμμετρη» Ευρώπη (την ασυμμετρία θα ενισχύουν τάσεις πολυδιάσπασης). Η σημασία, ο ρόλος και η θέση της Ελλαδας στο πλαίσιο της «Ευρώπης», αυτής της Νεο-Καρολίγγειας Ευρώπης, θα υποβαθμιστεί (περαιτέρω).


II
Οι σημερινές ευρωπαϊκές λεγόμενες «ακροδεξιές» (ή οι νεο«φασισμοί», όπως χαρακτηρίζονται), είναι «τζούφιες».

Το 1933, η ηλικιακή ομάδα 20-45 ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία της Γερμανίας, τόσο σε απόλυτους όσο και σχετικούς αριθμούς. Στις σημερινές ευρωπαϊκές χώρες δεν υπάρχει τέτοιο πλεόνασμα-απόθεμα, που λένε και οι οικονομιστές, νεαρού πληθυσμού (σε εμάς μάλιστα έχουμε μαζική φυγή).

Το 1925, οι νεαροί άνδρες ηλικίας από 15 ως 29 αποτελούσαν περίπου το 20% του συνολικού ενήλικου πληθυσμού της Γερμανίας (μόνον οι άνδρες. Συνολικά το ποσοστό ήταν διπλάσιο: 39% από 15-29 το 1925 και 41% το 1933). Στις μέρες μας αποτελούν περίπου το 10%. Η μέση ηλικία της γερμανικής κοινωνίας τότε ήταν 29 έτη (όσο περίπου είναι σήμερα στο Ιράν, την Ινδονησία και το Ισραήλ. 30 ειναι στη Τουρκία). Στις μέρες μας, η μέση ηλικία στη Γερμανια έχει ξεπεράσει τα 46 και πλησιάζει τα 47 έτη και στη Γαλλία τα 41 έτη.

Ποτέ ξανά στην ιστορία των ανθρώπων, από υπάρξεως τους μέχρι σήμερα, δεν υπήρξε κοινωνία με μέση ηλικία τα 47 έτη. Είναι η πρώτη φορά (νομίζουν ότι θα γίνουν όλοι RoboCop).

Εννοείται πως τα φασιστικά κινήματα ήταν φουλ νεανικά. Και όχι μόνον αυτά. Και η μεταρρύθμιση ήταν νεανικό κίνημα. Ο Ζβίγγλιος στα 32 (αμφισβητεί την παλαιά πίστη), ο Καλβινος στα 27 (αφιέρωνει το Institutes στον Φραγκίσκο Α΄ και τον καλεί να μεταρρυθμίσει το Βασίλειο της Γαλλίας!), ο Hans Denck στα 25 (αποβάλλεται από τη Νυρεμβέργη και πεθαίνει στα 27), ο Felix Mantz 25άρης (ηγέτης των ριζοσπαστών της Ζυρίχης. Θα εκτελεστεί στα 29 του), ο Λούθηρος στα 34 (γράφει τις 95 Θέσεις του), όλοι τους ανακάτωσαν την «Ευρώπη», σε αυτές τις ηλικίες (όταν σήμερα οι νέες ηλικίες σταματούν -στο πως- πριν καν αρχίσουν). Το Πανεπιστήμιο του Wittenberg (Βιτεμβέργη), που ιδρύεται το 1502, είχε μάλλον τις νεανικότερες σειρές-σχολές σπουδαστών στη ιστορία των γερμανικών πανεπιστημίων. Που να μελετήσετε στοιχεία πριν από τη Γαλλική Επανάσταση...

Η μουροχαυλίαση, τα ψυχοφάρμα και τα ναρκωτικά, μαζί με το μικρό ποσοστό που κατέχουν οι νέοι και οι νέες στην ηλικιακή δομή των «ανεπτυγμένων» κοινωνιών, εξασφαλίζουν πως οι νέοι άνθρωποι δεν θα αποτελέσουν «απειλή» για το πολιτικό και οικονομικό status quo (Παρεμπιπτόντως. Άσχετο μα σχετικό, και ολίγον χιουμοριστικό: Εάν η μισή Αθήνα σταματούσε να καταναλώνει αντικαταθληπτικά, ναρκωτικά και ψυχοφάρμακα, θα ήταν στους δρόμους και θα σκοτωνόταν με την άλλη μισή).

Το «Πίνω Μπάφους και Παίζω Pro» (δεν φταίνε οι άνθρωποι βέβαια) θα πρέπει να γίνει ύμνος της καθεστηκυίας τάξης και του status quo, «της ασφάλειας, της ειρήνης και της ευημερίας».

Οι σημερινές «ακροδεξιές» ή οι ψευδο«φασισμοί» (γιατί είναι προς συζήτηση κατά πόσον είναι φασισμοί αυτά τα πράγματα) αποτελούν κατ' ουσίαν παρακμιακά «κινήματα» μιας γερασμένης δυτικής σοσιαλφιλελεύθερης καλοζωισμένης Ευρώπης που στερούνται ενεργητικότητας και δυναμισμού. Είναι κινήματα παθητικά, αμυντικά και φοβικά. Φανερώσεις παρακμής της και όχι -της παλαι ποτέ- ζωτικότητας της.

Με λίγα λόγια και ως προς την ουσία: είναι αποτελέσματα αυτού που υποτίθεται πως θέλουν να καταπολεμήσουν.

Ακριβώς αυτά τα ψοφοδεή «κινήματα» και οι τζούφιοι ψευδο/νεο«φασισμοί» της πλάκας, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της παρακμής μιας γερασμένης ηπείρου (προϊόντα και απόδειξη κατάπτωσης της), που παρά το baby boom, ουσιαστικά ποτε δεν ανέκαμψε μεταπολεμικά. Η κοίτη από την οποία προκύπτουν τα «κινήματα» αυτά είναι υπαρκτή, οι λόγοι για την άνοδο τους είναι κατανοητοί και ερμηνεύσιμοι.

Στην Ευρώπη, στις αρχές του 20ου αιώνα περπατούσε περίπου το 1/5 με 1/4 του παγκόσμιου πληθυσμού (πάνω από το 20-25%). Στις μέρες μας, αυτό που ονομάζουν «Ευρώπη», δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτελεί λιγότερο από το 5,9% του παγκόσμιου πληθυσμού (το πλέον γηρασμένο του πλανήτη). Plus, η Ευρώπη βρίσκεται στην Πρωτοπορία της Ανθρωπότητας από... απόψεως γηρατειών. Η Μέση Ηλικία στον πλανήτη αυτή τη στιγμή είναι τα 30 έτη. Στην Ε.Ε είναι μάλλον πάνω από τα 43 έτη (το 2016 καταμετρώντας και το Ηνωμένο Βασίλειο, ήταν 42,6 έτη). Η Γηραιά Ήπειρος είναι στην «πρωτοπορία» όπως είπαμε. Αποτελεί τη γεροντοκρατία της ανθρωπότητας. Τα Γηρατεία του Κόσμου («φασισμό» των γηρατειών μπορεί να έχουμε, φασισμό των νιάτων δύσκολο).

Η «Ευρώπη» οδηγεί τον δρόμο: Προς το θάνατο (αναμένωντας να γίνουμε όλοι trans-formers/humans. Δεν θα γίνουμε, όλοι).

Στην «Ευρώπη» ζούμε σε περίοδο και υπό συνθήκες αδυναμίας. Κυριαρχεί η αδυναμία, τόσο στους φορείς προάσπισης του status quo, όσο και στους -όποιους τέλος πάντων- αμφισβητίες του. Τόσο στα κράτη που υποτάσσονται, όσο και σε αυτά που κυριαρχούν. Κύρια χαρακτηριστικά είναι η αδυναμία, τα αδιέξοδα, η έλλειψη προσανατολισμού, η υλική και ηθική στειρότητα, οι μονόδρομοι τα εκβιαστηκά διλήμματα και οι απειλές, τα γεράματα. Όλα αυτά τι φανερώνουν;


Σημειώσεις
[-] Θα βγεί π.χ, ο... πως τον λέμε αυτόν... ο Βίλντερς, και θα κάνει τι; Θα μείνει για πόσο; Όλοι αυτοί μόνο να αφομοιωθούν μπορούν. Ακόμη και αν βγούν και ασκήσουν εξουσία, αυτό θα συμβεί επειδή πιθανώς θα έχουν φτάσει τα πράγματα στο ''ως εδώ και μη παρέκει'', στο μη περαιτέρω, στο απροχώρητο (πάλι αρνητικά, παθητικά, αδύναμα, παρακμιακά). Εάν όλοι αυτοί είχαν απέναντι τους τον Χίτλερ ή τον Στάλιν και τα επιτελεία τους, με δυσκολία θα διατηρούσαν καθαρά... τα παντελόνια τους.

[-] Το ότι η «Ευρώπη» είναι ένα γυάλινος -αστραφτερός- πύργος, αποκρυφθηκε κάτω από τη χρήση του όρου «Δύση». Τα πράγματα στην ανατολή είναι όντως πιο σύνθετα, αλλά η δυτική Ευρώπη είναι η περιοχή με την ισχυρότερη φασιστική παράδοση μετά το 1945, παρά τις επαρχιώτικες δημοκρατολογίες και διαφωτιστολογίες που κυριαρχούν στην Ελλάδα.

[-] Στη Γερμανία, όπως και στα περισσότερα μέρη της Ευρώπης, οι ρυθμοί-ποσοστά γεννήσεως-γονιμότητας μειώθηκαν ραγδαία γύρω στο 1920. Περί το 1930, η Γερμανία είχε πάψει να αναπαράγεται, ενώ το 1932 η είσοδος ανθρώπων στην αγορά εργασίας ήταν απελπιστικά μικρή. Ωστοσο το ποσοστό των νέων ήταν από τα υψηλότερα στην ιστορία της λόγω της φυσικής αύξησης 20-30 χρόνια νωρίτερα (1900-1915). Στις εκλογές του 1930, εισήλθαν για πρώτη φορά στην εκλογική διαδικασία πάνω από 4.500.000 εκατομμύρια ψηφοφόροι. Τα προηγούμενα ασφαλώς και δυναμοποιήθηκαν από την αλληλεπίδραση τους με άλλους παράγοντες (δεν ασχολούμαστε εδώ με μια ερμηνεία της ανόδου του φασιστικού φαινομένου κατά την περίοδο του μεσοπολέμου). Μπορεί να ακολουθήσούν φωτογραφίες-πίνακες της ηλικιακής δομής (πυραμίδας) της Γερμανίας το 1910 και το 2013.

[-] Να τονίσουμε πως παρά τη μερική ανάκαμψη του ποσοστού γεννήσεων υπό το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς, δεν έφθασε ποτέ στα υψηλά επίπεδα του παρελθόντος (όσο και να ήθελαν οι Γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές). Τα πράγματα αυτά δεν αλλάζουν ούτε αντιστρέφονται εύκολα. Φυσικά ο πόλεμος διέλυσε το σύμπαν.

[-] Eάν συμπεριλάβουμε ολόκληρη την ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία, η Ευρώπη σήμερα αγγίζει με δυσκολία το 10%, του παγκόσμιου πληθυσμού.

[-] Status Quo: ευρωατλαντικό, ευρωπαϊστικό, φιλελεύθερο, χριστιανοδημοκρατικό, σοσιαλδημοκρατικό ή όπως αλλιώς θέλετε ονομάστε το. Μου είναι αδιάφορο.

[-] On 1 January 2016, the median age of the total population of the EU-28 was 42.6 years. By contrast, the median age of immigrants to EU-28 in 2015 was 27.5 years [Eurostat]


III
Ο πλανήτης ολόκληρος (επτάμησι περίπου δισεκατομμύρια άνθρωποι και διακόσια περίπου κράτη), είναι ελάχιστες στιγμές μακριά, μια ανάσα πραγματικά, προτού να γίνει «Δύση». Λίγα λεπτά απομένουν ακόμη. Τα πάντα κρέμονται από μια λεπτή κλωστή. Αρκεί να αντέξει η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρω/Διατλαντική Σχέση. Λίγο ακόμη...

Ε ρε σανό που έφαγαν οι «μορφωμένοι». Homo europeancis/westerncis pseudo-universalis sanophagus.

Κατά τα λοιπά, πως να μην παραξενεύονται οι κάτοικοι των «δυτικών» μητροπόλεων; ''Αφου κερδάμε'', θα αναρωτιούνται οι άνθρωποι, ''τι στο καλό συμβαίνει;''