17 Αυγούστου 2017

16 Αυγούστου 2017

16 Αυγούστου 2017.


(i)
Όσα συμβαινουν στην Αμερική δεν πρόκειται να σταματήσουν και δεν αποτελούν παροδικά φαινόμενα. Αποτελούν την απαρχή μιας - μάλλον μακράς - πορείας που οδηγεί στο «τέλος» των «Ηνωμένων» Πολιτειών της Αμερικής. Δεν εννοούμε πως οι Η.Π.Α θα εξαφανιστούν ή θα πάψουν να έχουν κρατική υπόσταση. Θα πάψουν όμως να είναι οι «Ηνωμένες» Πολιτείες (θυμηθείτε όσα γράφαμε για το «Ηνωμένο» Βασίλειο) ως η πολιτική μονάδα που δημιουργήθηκε από έναν αποικισμό, μια φιλελεύθερη αστική επανάσταση και έναν εμφύλιο πόλεμο υπό έναν συγκεκριμένο μύθο. Το πιθανότερο είναι πως θα ενισχυθεί η ένταση και η συχνότητα σποραδικών μικροεμφύλίων ή ιδιόμορφων kulturkampfs (πολιτισμικών συγκρούσεων) στο εσωτερικό διαφόρων Πολιτείων, δίχως όμως απαραίτητα να επεκτείνονται σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας. Μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να οδηγήσει σε κατακερματισμό και πολυδιάσπαση των «Ηνωμένων» Πολιτείων της Αμερικής (δηλαδή στη μεταβολή τους, με εξαιρετικά έντονο τρόπο, σε χώρα σουρωτήρι-κουρελού κατά τόπους) ή σε κοσμικό μονισμό [1] προς αποφυγή μιας τέτοιας εξέλιξης και χάριν διατήρησης του ενιαίου του πράγματος, της ενότητας και της συνοχής, της Ένωσης-Union κ.λπ και του μύθου αυτής της χώρας.

Μάχη για σύμβολα ή/και καταστροφή τους, καταστροφή ή πόλεμος μνήμης, αναθεωρητισμός, απομυθοποιήσεις και νέοι μύθοι. Πασιφανή και εξόφθαλμα πράγματα. Οδηγούμαστε σε νέους πολυεπίπεδους και όχι μονοδιάστατους Kulturkampfs [2].


(ii)
Εάν ο Τράμπ ανατραπεί, τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Ο Τράμπ υπήρξε η αποκορύφωση και το αποτέλεσμα μιας κομματικής και γενικότερα πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης (και ενός έντονου αξιακού διχασμού) που, όπως έχουμε επισημάνει εδώ και καιρό, συνεχώς ενισχυόταν κατά τις τελευταίες δεκαετίες, αποδυναμώνοντας τόσο την εσωτερική συνοχή όσο και την εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών στο εξωτερικό.

Ωστόσο, και να ολοκληρώσει τη θητεία του με σχετικά ομαλό τρόπο, οι Η.Π.Α δεν πρόκειται να επιστρέψουν σε συνθήκες σχετικής κανονικότητας ή/και ομαλότητας, π.χ σε ένα 1997 (το ίδιο ισχύει και για την Ε.Ε μετά από το ξέσπασμα των πολλαπλών κρίσεων. Μην περιμένετε Αμερική του 1997 και Ευρώπη του 2007).

Ο διατλαντικός ή «δυτικός» κόσμος δεν μπορεί να αποτρέψει τη συνεχή απο εδώ και στο εξής και μη αναστρέψιμη μείωση του συνολικού μερίδιου ισχύος και του ειδικού βάρους του σε πλανητική κλίμακα (Η λεγόμενη «Δύση» δεν μπορεί να το χωνέψει με τίποτα αυτό). Δεν υπάρχει επιστροφή στην προ κρίσης κατάσταση. Μια νέα πραγματικότητα θα διαμορφωθεί [3]. Η απώλεια ισχύος και εκτοπίσματος (σε οικονομικό, δημογραφικό, πολιτικό, πολιτισμικό, θεσμικό, τεχνολογικό κ.α επίπεδο) και οι συνεπακόλουθες εξωτερικές πιέσεις δεν θα είναι οι μόνες. Οι πιέσεις θα ασκούνται και από το εξωτερικό και από το εσωτερικό, θα είναι και υπερεθνικές και διακρατικές αλλά και υπο-κρατικές/εθνικές (sub-state), οπως και οι διαιρέσεις.

Το ζήτημα δεν είναι λοιπον απλά και μόνον οι Ηνωμένες Πολιτείες. Είμαστε οι πρώτοι (και μάλλον οι μόνοι) που γράψαμε για την ολοκλήρωση ενός ιστορικού κύκλου για τρείς χώρες: τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία (εστιάζοντας συγκεκριμένα στις τρεις αυτές χώρες, καθώς από παλαιά έχουμε εκφράσει τη θέση πως ο πυρήνας της λεγόμενης «Δύσης» ή/και το «φιλελεύθερο τρίγωνο» το οποίο αποτελούν αποδυναμώνεται και υποχωρει - και μαζί του φυσικά και η φιλελεύθερη διεθνής τάξη) [4]. Πίσω από όσα συμβαίνουν στις Η.Π.Α μπορούμε να διαπιστώσουμε την αποδυνάμωση και την κρίση ή παρακμή μεγάλων και παραδοσιακών ιδεολογικών δομών, σχημάτων και χαρακτηριστικών που έχουμε μάθει να θεωρούμε αυτονόητα (και μη αναστρέψιμα).


(iii)
Οι μεγάλες φιλελεύθερες αστικές επαναστάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών το 1776 και της Γαλλίας το 1789, καθώς και της Αγγλίας νωρίτερα το 1688 (με διαφοροποίηση από τις δύο προηγούμενες), έχουν εκφυλιστεί και καταλήγουν, όχι μόνο στα φαινόμενα που παρατηρούμε στο εσωτερικό αυτών των χωρών και στην κρίση της παγκόσμιας φιλελεύθερης τάξης αλλά και, για πρώτη φορά από την εποχή αυτών των επαναστάσεων, στην αποδυνάμωση των τριών αυτών χωρών σε παγκόσμια κλίμακα, οι οποίες αποτελούν πυλώνες και στηρίγματα της «φιλελεύθερης δημοκρατίας» (επίσης σε παγκόσμια κλίμακα).

Γράφαμε παλαιότερα [5]: ''Ένας ιστορικός κύκλος δύο αιώνων, ο οποίος μοιάζει στις μέρες μας να ολοκληρώνεται, θα είχε προ πολλού ολοκληρωθεί εάν η «Δύση» της Ευρώπης - δηλαδή το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία - δεν είχε διευρυνθεί και μετασχηματιστεί σε «Δύση» πλανητική. Χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο πιθανότατα θα είχαν χάσει μεγάλο μέρος της επιρροής και της δύναμης τους αρκετά νωρίτερα, ήδη από τις αρχές-μέσα του 20ου αιώνα''.

Και ολοκληρώναμε, μάλλον κάπως «προφητικά»: ''1) Σε τι θέση βρίσκονται στις μέρες μας, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία (κράτη τα οποία ταυτίστηκαν ιστορικά με ορισμένα κοινωνικοπολιτικά ρεύματα και ρεύματα ιδεών) στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης - αυξάνεται η επιρροή και η δύναμη τους ή μειώνεται; 2) Τι συμβαίνει στο εσωτερικό των τριών αυτών χωρών;''

Όταν γράφαμε τα προηγούμενα, ούτε Τράμπ υπήρχε στον ορίζοντα, ούτε πιθανότητα Brexit, ούτε επιθέσεις (της 13ης Νοεμβρίου) στο Παρίσι.


Σημειώσεις

[1] Στην νεώτερη δυτικοευρωπαϊκή παράδοση όταν έχουμε άνοδο της αταξίας και της αναρχίας και επαναφορά με έντονο τρόπο της επιθυμίας για τάξη και ενότητα, αναδύεται ο θεσμικός μονισμός ο οποίος δικαιολογείται επαγωγικά και έχει κοσμικό χαρακτήρα. Ο νεώτερος δυτικοευρωπαϊκός μονισμός είναι κοσμικός μονισμός [Αδιέξοδα του νεώτερου δυτικοευρωπαϊκού κοσμικισμού (secularism) και πολιτισμού της Προόδου | Κοσμοϊδιογλωσσία].

[2] Η έννοια kulturkampf έχει σε μεγάλο βαθμό περιοριστεί στη σύγκρουση κοσμικού φιλελευθερισμού (secular liberalism) και ρωμαιοκαθολικισμού. Αυτή η προσέγγιση είναι περιορισμένη. Η περίοδος του μεσοπολέμου (που σχετίζεται με την άνοδο των top-down secularists movements) αποτελεί ένα άγνωστο και απέραντο πεδίο πολιτισμικών υπερεθνικών συγκρούσεων με άξονα τον κοσμικισμό (secularism). Τα πράγματα αυτά έχουν εξαφανιστεί καθώς οι φιλελεύθεροι και οι μαρξιστές υποβαθμίζουν ή εξαφανίζουν τους kulturkampfs, μέσω της αναγωγής τους είτε σε κεκαλυμμένη ταξική πάλη είτε σε ελλειπή εκσυγχρονισμό ή σε παράγοντες καθυστέρησης. Αυτή η στάση προκύπτει από τις κοινές ριζοσπαστικά κοσμικιστικές ή εκκοσμικευτικές προκείμενες και κοινές προϋποθέσεις τους. Είναι μεγάλη κουβέντα κατά πόσον το πολιτισμικό ορίζεται μονάχα θρησκευτικά ή/και με άλλα κριτήρια.

[3] Το ότι η στάση των Βρυξελλών, πολιτικών και διανοητικών παραρτημάτων της και διαφόρων ευρωκομμάτων των εθνικών πολιτικών συστημάτων, μέσω ενός οικονομίστικου και απολίτικου λόγου, οδηγεί στο να κοιμίζουν τους λαούς (μάλλον γιατί δεν έχουν άλλο τρόπο να τους διαχειριστούν) δεν αναιρεί αυτή τη συνθήκη.

[4] Θα επανέλθουμε σε αυτό το ζήτημα και θα εξετάσουμε όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό των τριών χωρών, ενσωματώνοντας τα στο πλαίσιο αυτό και θα υπενθυμίσουμε παλαιότερους άξονες ανάλυσης, συμπληρώνοντας και εμπλουτίζοντας τους.

[5] - Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος και - Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. II: Ιστορικός κύκλος και κατάσταση του πυρήνα.

[-] Ο Τράμπ ανακοίνωσε την υποψηφίοτητα του το καλοκαίρι του 2015 ενώ οι επιθέσεις στο Παρίσι έγιναν το φθινόπωρο του ίδιου έτους. Το 2015 ήταν μια πολύ σημαντική χρονιά (εξ ου και είναι η χρονιά με τις περισσότερες αναρτήσεις στο διαδικτυακό τόπο - ιστοχώρο | Κοσμοϊδιογλωσσία). Σημαντικότερη ίσως απ' ό,τι συνειδητοποιούμε.

[-] Θα ασχοληθούμε και με τη λεγόμενη 'alt-right' (ήδη είχαμε ξεκινήσει να κάνουμε-γράφουμε μια μεγάλη σύνθεση γύρω από το θέμα, αλλά δεν ολοκληρώθηκε. Κακώς, καθως θα είχε μια προβλεπτική ισχύ και θα φανερωνε ένα πολιτικό αισθητήριο και μια αναλυτική δύναμη), αλλά όπως γίνεται αντιληπτο από τα προηγούμενα, θεωρούμε πως τα ζήτήματα είναι ευρύτερα.

15 Αυγούστου 2017

Σχολιασμός.


Αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι στις μέρες μας ονομάζουν «δυτικό πολιτισμό», όχι μόνο δεν σχετίζεται άμεσα με τον πολιτισμό π.χ της Αγίας Έδρας ή/και του Ζήνωνα, του Φειδία και του Θαλή (αν και κατασκευάζει γενεαλογίες, περιοδολογήσεις και ιστοριογραφίες σε συνάφεια με τα προηγούμενα), αλλά σε αρκετές περιπτώσεις τείνει να βρίσκεται στον αντίποδα του.

Τι σχέση έχει ο «πολιτισμός» του Thomas Malthus και της Margaret Sanger με τον πολιτισμό της προκλασικής Ελλάδας ή με τον πολιτισμό του Marsilio Ficino; (ο οποίος δεν έμαθε φυσικά μόνος του ελληνικά, ούτε του ήρθαν ως επιφοίτηση και ξαφνικά άρχισε να μεταφράζει φιλοσοφία. Του τα δίδαξε ο Ιωάννης Αργυρόπουλος). Ποιά «Δύση» (West); Ποιός «δυτικός» πολιτισμός; Ο «πολιτισμός» του Andy Warhol (ο οποίος θεωρείται, μεταξύ άλλων, και πατερας της σύγχρονης βιομηχανίας πορνό ή του mainstream breakthrough της τέλος πάντως) και της C.I.A (που προωθούσε Pollock, την κατάλυση της φόρμας και τη «μοντέρνα τέχνη»); Για ποιόν «δυτικό» πολιτισμό μιλάνε;

Δεν έχει υπάρξει στην ανθρώπινη ιστορία πολιτισμός που να (αυτο)προσδιορίζεται με κριτήριο γεωγραφική κατεύθυνση (κατευθύνση στον ορίζοντα: «βόρειος πολιτισμός, νότιος» κ.λπ). Μονάχα αυτό το ανέκδοτο που κυρίως από τις απαρχές του 20ου αιώνα και ύστερα ονομάστηκε «δυτικός πολιτισμός» αυτοπροσδιορίζεται έτσι (κανείς δεν μιλά για «δυτικό» πολιτισμό πριν από τον 19ο και κυρίως τον 20ο αιώνα. Δεν υπάρχει αντίληψη περί «Δυτικού Πολιτισμού» ή αναφορά σε αυτόν. Υπάρχει «Χριστιανοσύνη», «Ευρώπη» κ.λπ).

Για ποιά «Δύση» μας μιλάνε όλοι αυτοί και για ποιόν «δυτικό» πολιτισμό;

Ο «πολιτισμός» του Thomas Malthus και της Margaret Sanger, του Andy Warhol και του Paul R. Ehrlich, και της C.I.A; Αυτός είναι ο «δυτικός» τους πολιτισμός;


Σημειώσεις
[-] Και ας μη νομίζουν ορισμένοι πως τα προηγούμενα γράφονται απο άνθρωπο που δεν έχει ακούσει π.χ, John Cage (ή Stockhausen, Varese, Messiaen, Ξενάκη, Ligeti etc)... [*]

[-] Δεν είναι μικρή η πιθανότητα ο Ιωάννης Αργυρόπουλος να υπήρξε δάσκαλος, μεταξύ άλλων, του Leonardo da Vinci. Αλλά ποιός γνωρίζει το όνομα Ιωάννης Αργυρόπουλος; (John Argyropoulos).

[-] Και στον Αραβικό Κόσμο η C.I.A προωθούσε και χρηματοδοτούσε συγκεκριμένες μορφές τέχνης.

[-] Μια βασική προπαγανδιστική μέθοδος-εργαλείο, για την οποία ελάχιστοι μιλούν, είναι η προσπάθεια ελέγχου και χειραγώγησης των πνευματικών περιεχόμένων των ανθρώπων. Στις μέρες μας οι άνθρωποι έχουν γίνει σκουπιδοφάγοι και ανάλογα διαμορφώνεται το φαντασιακό τους.

Παρατήρηση
[*] ....ή τον σπουδαίο Αιγυπτιώτη Γιάννη Χρήστου. Είναι πασιφανές και αυτονόητο πως όταν είχες Κάρολο Κούν -γεννημένο στην Προύσα της Τουρκίας- και Γιάννη Χρήστου -γεννημένο στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου-, να συνεργάζονται και να ανεβάζουν Πέρσες του Αισχύλου στην Ελλάδα, ανθούσε και έφερε κι άλλο. Τώρα πια, όλα στέρεψαν και στειρώθηκαν (ο «εκδυτικισμός» και ο «εξευρωπαισμός» πέτυχε), τα πάντα χαρακτηρίζονται από υλική και ηθική στειρότητα.

12 Αυγούστου 2017

12 Αυγούστου 2017 (Αθήνα, Ελλάδα κ.λπ).


1.
Δεν θα πρέπει να ταυτίζεται η έννοια ελλαδίτης με την έννοια Έλληνας. Οι Αθηναίοι, στο βαθμό που υπάρχει τέτοιο πράγμα [i], δεν είναι «οι» Έλληνες ούτε οι (παλαιό)ελλαδίτες είναι «οι» Έλληνες. Οι Κρήτες και οι Κύπριοι (εκτός ηπειρωτικού ελλαδικού κορμού), οι Πόντιοι (ανέστιοι εκδιωχθέντες και πρόσφυγες), οι Μακεδόνες, οι Ηπειρώτες και οι Θράκες (εκτός παλαιάς Ελλάδας όλοι τους, που αποτελούν τον ηπειρωτικό κορμό των Νέων Χωρών, με τους κατοίκους του βορείου Αιγαίου και τους Δωδεκανήσιους να αποτελούν το θαλάσσιο σκέλος), όλοι αυτοί είναι Έλληνες.

Οι παλαιοελλαδίτες και ο παλαιοελλαδιτισμός ως ιδεολογία είχαν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και φέρουν συγκεκριμένο φορτίο (και αυτά τα γράφει ένας κατά το ήμισυ -και πλέον- παλαιοελλαδίτης). Χιώτες και Μικρασιάτες έμποροι και πρόσφυγες, ίδρυσαν και οικοδόμησαν την Ερμούπολη της Σύρου. Όχι ελλαδίτες και Πελοποννήσιοι. Ούτε «Αθηναίοι».

Οι Νέες Χώρες κοίταζαν προς το Πατριαρχείο και δεν ένιωθαν απέχθεια γι' αυτό. Άλλοι, νότιοι και δυτικοί τα ένιωθαν αυτά και τα ανήγαγαν σε εθνική ιδεολογία (όπως οι Πελοποννήσιοι ανήγαγαν τη διάλεκτο τους σε εθνική ή την επέβαλλαν ως εθνική). Φυσικά επ' αυτής της «εθνικής» ιδεολογίας επικάθησαν ή επενδύθηκαν και άλλοι μανδύες (εισαγώμενος αντικληρικαλισμός, τεκτονισμός, ριζοσπαστικός κοσμικισμός κ.λπ). Ακόμη και σήμερα, οι περισσότεροι Έλληνες που επισκέπτονται την Κωνσταντινούπολη είναι κάτοικοι των εδαφών των -τότε- Νέων Χώρών και όχι της Παλαιάς Ελλάδας (Χαμουτζήδες).

2.
Η «διαφθορά ως κοινωνικό φαινόμενο» (όπως λένε οι υποτιθέμενοι ευρω-εκσυγχρονιστές) προκύπτει από τους ορισμένους παράγοντες (αναφέρω ενδεικτικά τρεις). Πρώτον, από την έλλειψη εμπιστοσύνης που έχουν οι πολίτες προς τον κρατικό μηχανισμό, δεύτερον, από το δομικό και εγγενές έλλειμα νομιμοποίησης του κράτους (ανυπαρξία νομιμοποιητικής βάσης) και τρίτον, από την επιβολή των παλαιοελλαδιτών στους υπολοίπους των Νέων Χωρών αρχικά, και την μετέπειτα ύπαρξη υπο-εθνικών ταυτοτήτων, προσφύγων, «μειονοτήτων» (βασικά αυτόχθονων που ξεριζώθηκαν) ή/και νεο-εισερχόμενων που ελλαδοποιήθηκαν-κρατικοποίηθηκαν (δηλαδή απο-ελληνο/ρωμαιοποίηθηκαν) μέσω ενός melting pot με συγκεκριμένά ιδεολογικά χαρακτηριστικά (τα προηγούμενα, για να αντιμετωπιστούν, προϋποθέτουν την ύπαρξη δικτύων πατρωνίας, τοπάρχων, κομματαρχών, δηλαδή μεσαζόντων, ανάμεσα στο κράτος και τον πολίτη, προκειμένου να υπάρξει -μέσω εξαγοράς, εξάρτησης κ.λπ- στοιχειωδώς αυτό που δεν υπάρχει [ii]: εμπιστοσύνη, νομιμοποίηση, ταυτότητα, συνοχή, συναίνεση, αφοσίωση).

Το melting pot ασφαλώς συνεχίζεται -μέχρι- και σήμερα μέσω του «εκδυτικισμού» και του εξ«ευρωπαϊσμού». Οι φωνασκίες πως «ανήκουμε στη Δύση», λες και μιλάμε για πουτάνα που ανήκει σε νταβατζή [iii], πως «δεν περάσαμε διαφωτισμό» ή πως π.χ οι Κρητικοί είναι κάφροι που πυροβολούν σε γάμους και πινακίδες (και πρέπει να τους φέρουμε την «Ευρώπη» να τους κάνει ντα) δεν είναι παρά η συνέχεια της «ελλαδοποίησης», η μετεξέλιξη του ελλαδικού -διάβαζε Αθηναϊκού- melting pot (βάστα Θεσσαλονίκη! πρέπει να λέμε. Βάστα Σόιμπλε φωνάζει μάλλον η τάξη-κάστα των ΒαυαροΟύννων της Αθήνας. Βέβαια όσα περιγράφουμε εδώ δεν οφείλονται στον Schäuble). Σκεφτείτε επίσης τα «Ποντιακά» ανέκδοτα και το περίγελο με το «Ήταν ένας τάδε, ένας δείνα... και ένας Πόντιος» (καταστροφή ταυτότητας δεν είναι αυτό; Για να είμαι επιεικής. Τοποθετήστε όπου Πόντιος διαφορετικές λέξεις να δείτε τι προκύπτει). Η Ποντιακή είναι μια από τις ισχυρότερες ταυτότητες-συνιστώσες της ελληνικότητας.

Μιλάμε για αισχρότητες και χυδαιότητες, συνεχείς ασύμμετρους και πολιτισμικούς, κοινωνικούς και ψυχολογικούς πολέμους μεταξύ Κρατους (Δουκάτου Αθηνών) και Κοινωνίας.

Από τον παλαιοελλαδιτισμό στον «εκδυτισμό» (και εννοείται πως εδώ ο μαρξισμός, ο εγελιανισμός και η γενικότερη κατεύθυνση της λεγόμενης «αριστεράς» αποτελεί μέρος του) με συνισταμένη τον Αθηναϊσμό, δηλαδή την επίσημη εθνική ιδεολογία του Δουκάτου-Κρατίδιου των Αθηνών. Βέβαια αυτό πλέον τελειώνει (δες IV).

3.
Λόγω του ιδεολογικού χαρακτήρα του ψυχρού πολέμου δεν έχει εξεταστεί κατά πόσο το μεταπολεμικό κράτος, πέρα από «κράτος της δεξιάς» [iv], όπως ονομάστηκε, ήταν πρώτα και κύρια «κράτος της Παλαιάς Ελλάδας». Το Ποντιακό εξαφανίζεται μεταπολεμικά και επανέρχεται μόλις κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες (κάτω από σθεναρές και έντονες αντιδράσεις και αντιστάσεις). Οι Μακεδόνες μαθαίνουν να ζουν υπό καθεστώς ασφυξίας κοιτάζοντας μόνο προς Νότο, χάνοντας - εκτός από τον περιφερειακό τους ρόλο - από τα μάτια τους την παραδοσιακή ενδοχώρα τους και τη σχέση τους τόσο με την ιστορική γεωγραφία και την ταυτότητα τους όσο και με την Πόλη (τα ανακτούν σταδιακά). Δημιουργείται ένα χάσμα ανάμεσα στη ΝΑΤΟϊκή και «δυτική» Κρήτη και τη μη ΝΑΤΟϊκή και «αδέσμευτη» Κύπρο που -υποτίθεται πως- γεφυρώνεται με, ή εκβάλλει σε, μαντινάδες (που εκφράζουν μάλλον μια υφέρπουσα αίσθηση «ενότητας» που έχει απολεσθεί) του στύλ: «Η Κρήτη με την Κύπρο μας είναι σαν αδελφάδες, στη Κύπρο λέμε τσιατιστά στη Κρήτη Μαντινάδες» ή/και «Θε μου και κάνε ένα σεισμό κούνησε τον πλανήτη και φέρε ακόμα πιο κοντά την Κύπρο με την Κρήτη». Οι χαμένες πατρίδες, πόλεις και συγγένειες και η προσφυγική ή εξω-ελλαδική κουλτούρα, δηλαδή η οργανική συνέχεια του ξεριζωμένου Ελληνισμού (που λαμβάνει οπαδική μορφή στον Π.Α.Ο.Κ, την Α.Ε.Κ, τον Πανιώνιο κ.λπ) περιθωριοποιείται μεταπολεμικά για να φτάσουμε κατά το έτος 2016 να ακούμε ράπ τραγούδια που μιλάνε για:

1) «ο,τι πονάει δεν ξεχνιέται και η φτώχεια πονάει / μια οικογένεια δε ζει με αυτά που της πετάει / ένα κράτος βουτηγμένο ως το λαιμό στα σκατά... "Ο,τι έχουμε είμαστε εμείς, είμαστε εμείς" / Ένα λουλούδι στη μέση μιας χωματερής / η επιβίωσή μας είναι αγώνας διαρκής... δεν ξέρω πως θα φτιάξει το μπουρδέλο που ζούμε / ούτε πιστεύω τίποτα απ'αυτά που ακούμε / δεν προσκυνάω κανέναν κι έπαψα να ονειρεύομαι... 12ώρα κάθε μέρα δουλεύουμε για ψίχουλα / οι πλούσιοι μας λένε να τα βλέπουμε όλα ψύχραιμα / μάθαμε να ζούμε στης Ευρώπης τη Φαβέλα... καμιά φορά είναι πολύ δύσκολο, κοιτάω το θεό / μετά θυμάμαι ότι είμαι μόνος μου και μονολογώ... είναι τα blues της Σαλονίκης στη δικιά μου εκδοχή / ξηγήσου να σ'εξηγηθώ, ζούμε σκληρή εποχή... Μάθαμε να ζούμε στης Ευρώπης τη Φαβέλα / και κάναμε αδερφό μας το φόβο και την τρέλα» (το προηγούμενο αγγίζει τα όρια μιας νεοπροσφυγικής κουλτούρας), ή/και 2) «καλημέρα απ'τη Μεσόγειο / ζούμε στο πιο καυτό σημείο επάνω στην υδρόγειο / ζούμε στη γωνιά της θανάσιμης υπερηφάνειας / εγκλήματα τιμής και πάθους ως τη γενιά μας / είμαστε γεννημένοι αλήτες, Έλληνες, Βαλκάνιοι κι Ανατολίτες... τη φιλία, τη γυναίκας μας, την οικογένεια μας / κι ας καίγεται ο κόσμος δύο μέτρα μακριά μας... φυσάει Βαρδάρη στο κατάρτι μα εσύ Ζήνων για πες / ξεσπάμε στο ραπ και φτιάχνουμε μουσικές / με λόγια από το πάρκο για όλες τις περιοχές / η ψυχή μου γραμμένη επάνω στο χαρτί... Μουσική μου αλήτισσα, Κωνσταντινουπολίτισσα».

Αυτά μας έρχονται από το Βορρά. Τι έχουμε στο στο άλλο άκρο, στο Νότο; Εκει ακούμε για:

1) «Λήψεις Brian De Palma· από Κούβα-Μαϊάμι, το στέλνω το πράμα / Θυμίζει 80, μοιράζω τη ντόπα, είμαι top... Από μέτριες δουλειές απέχω / Μου λεν' «πως το κάνεις;» δεν ξέρω το έχω... Φτύνει το στόμα χρυσάφι / Μαύρα λεφτά εκτός νόμου... Εδώ είν' Αθήνα κουφάλα, Αθήνα κουφάλα Όλα δικά μας, Όλα πουτάνα... Σκάμε ντουμάνια γάμα το κράτος... Χρυσές καδένες και Rolex / Κυνηγάω τα λεφτά για την άνεση Κυνηγάς τα λεφτά για τα complex... Εδώ είν' Αθήνα κουφάλα, Αθήνα κουφάλα Όλα δικά μας, Όλα πουτάνα... Super νάρκισσος ανεβαίνω σαν κισσός / Είναι ο rapper αλχημιστής το μολύβι μου είναι χρυσός... Αφεντικό είμαι της φάσης στους μισθούς τους περικοπές / με ρωτάν, αυτό πώς το κάνεις; Man, δουλεύω και στις διακοπές» ή/και 2) «Kim κωλάρα, Αμερικάνα / Tο άρωμα της είναι παντού στο χώρo, είναι Dolce Gabbana / Δεν ξύπνησα μες την Bugatti, ξύπνησα σ’ ένα σαλέ / Έξω χιόνι, μέσα ξε-σκί / Η καυλιάρα γυμνή, καναπέ... Χύνω επάνω της Dom Perignon / Στο club κοιτάνε, τι κυκλοφορώ· δεν έχω άδεια όμως οπλοφορώ... Τραβάει photos στο instagram... Μπάνια στη Μύκονο, Spa Σαντορίνη / Στην Κέρκυρα τρώμε, Etrusco· Μποτρίνι... Μου λέει "θα μπείς" / Της βάζω ευρώ, μες το μαγιό / Πίνει mojito, κάνει στριπτίζ / Ψάχνει αγάπη, ψάχνω τα δις· γι’αυτό πάντα φεύγω νωρίς... California, Μαλδίβες, Dubai / Δαχτυλίδια Cartier, στον καρπό της Hermès / Eίναι η γούνα της chinchilla» [v]

Υπάρχει ένα χάσμα ήθους και ύφους, όπως και να το κάνουμε, μεταξύ των δύο (η διπολικότητα για τη διαύγεια των πραγμάτων). Το «αριστερά - δεξιά» και το «εθνολαϊκισμός - ευρωπαϊσμός» (διάβαζε ευρωλαϊκισμός ή «κοσμοπολίτικο» παγκοσμιοποιητικό κιτς), έρχονται και επενδύονται επί των προηγούμενων. Ας ολοκληρώσουμε με δύο φράσεις τους. Ο ένας είπε «Αφιερωμένο στη μεγαλύτερη φαβέλα της χώρας (την Αθήνα). Το ξέρουμε και το ξέρετε». Ο άλλος είπε «χώρα Ελλάδα τόσο μικρή, εμείς τόσο μεγάλοι για αυτή». Το μόνο -μάλλον- κοινό στοιχείο και των δύο είναι τα αισθήματα απέχθειας ή/και αντίστασης στο κράτος.

4.
Ο νέος «Αθηναϊσμός», η νέα «εθνική» ιδεολογία, είναι ο «ευρωπαϊσμός» (ο καλλιέργητος «ευρωπαϊσμός» γεννά το παγκοσμιοποιητικό κιτς). Η λέξη «εθνική» εντός εισαγωγικών, γιατί δεν είναι και δεν θα είναι μια «εθνική» αλλά μια Αθηναϊκή ιδεολογία. Μια ιδεολογία για την πόλη των Αθηνών [vi]. Η Αθήνα θα πολυδιασπαστεί. Συμβολικά θα λέγαμε ότι θα υπάρξουν δύο Αθήνες στο εγγύς μέλλον (ουσιαστικά πολλαπλές θα είναι, σαν μια επικράτεια-σουρωτήρι, μια κατακερματισμένη μεταμοντέρνα νεομεσαιωνική κουρελού που θα χαρακτηρίζεται από γκετοποίηση περιοχών - σε ορισμένες περιπτώσεις - οι οποίες θα μεταβάλλονται σε σκουπιδότοπους της «παγκοσμιοποίησης» και θα χαρακτηρίζονται από οικονομικά, πνευματικά, δημογραφικά και εθνογραφικά γλώσσικά, λαθρεμπορικά ή/και άλλα γκέτο που θα λειτουργούν μέσω μπαλωμάτων από επικαλυπτόμενες εξουσίες, παράλληλα επίπεδα κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης, επιλέγουμε όμως τη διπολικότητα για τη διαύγεια του πράγματος). Θα υπάρξει μια Αθήνα των Βρυξελλών και του Παρισιού και μια Αθήνα του Ισλαμαμπάντ και της Καμπούλ. Οι των Βρυξελλών και της Νέας Υόρκης θα λένε «μα κοίτα, οι καφετέριες είναι γεμάτες, το ίδιο και τα κλάμπ» ενώ, την ίδια στιγμή, σε ακτίνα δύο-τριών χιλιομέτρων θα γίνεται μπάχαλο (περιοχές όπου θα κυριαρχεί ο νόμος και παραδίπλα περιοχές όπου θα κυριαρχεί ο φόβος, και κατά τόπους τμηματικά πεδία και λωρίδες-ζώνες αναρχίας). Καμιά τους - από αυτές τις δύο Αθήνες - δεν θα είναι Ελλάδα. Η Ελλάδα, η όποια Ελλάδα, θα βρίσκεται εκτός Αθηνών. Αθήνα και Ελλάδα θα είναι έννοιες αλληλοαποκλειόμενες.


Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[i] Ποιός είναι Αθηναίος στην αρχή του Ξεσηκωμού; Η Αθήνα, γύρω στο 1830, δεν ξεπερνά τους 15.000 κατοίκους (για την Αθήνα ξεσηκώθηκαν; Όχι φυσικά). Μεγαλύτερο πληθυσμό έχουν οι Σέρρες από την Αθήνα τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Γύρω στο 1860, η Αθήνα έχει περίπου 41.000 κατοίκους (η Ερμούπολη και η Πάτρα περίπου 18.000, η Κέρκυρα 15.000). Η Θεσσαλονίκη, μια δεκαετία νωρίτερα, ήδη από το 1850, είχε πληθυσμό περίπου 60-70.000. Μεταξύ 1890 και 1900 ο πληθυσμός της Αθήνας αγγίζει τις 107-111.000, ενώ της Θεσσαλονίκης τις 100-105.000. Μέσα στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα η Αθήνα φτάνει τους 167-180.000 κατοίκους (περί το 1907) ενώ η Θεσσαλονίκη τους 135-157.000 (περί το 1913-1917). Τα έχω ξαναγράψει παλαιότερα αυτά.

[ii] Το «αριστερά-δεξιά» και η βαθιά - μέχρι αηδίας ή γελοιότητας - κομματικοποίηση εξυπηρετεί επίσης στην ενσωμάτωση και στην στοιχειώδη ύπαρξη... αυτού που δεν υπάρχει.

[iii] Μονάχα σε περιφερειακά ή δορυφορικά ή εξαρτημένα ή αποικιοποιημένα παραρτήματα και ασπόνδυλα κράτη-πελάτες λένε ''Ανήκομεν εις την Δύσιν'' ή ''Συνωστίζονταν'' ή ''Τουλάχιστον, η χώρα μου αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη''. Σε κανένα μητροπολιτικό κράτος ή/και σε καμία κρατική κοινωνία που έχει ταυτότητα, γερά θεμέλια και αυτοσεβασμό δεν ξεστομίζονται ή δεν ενσωματώνονται με θεσμικό τρόπο σε κρατικές δομες τέτοια πράγματα.

[iv] Το μεταπολιτευτικό κράτος υποτίθεται πως είναι «κράτος της αριστεράς». Συνεχιζει όμως να είναι - όπως ήταν και το μεταπολεμικό «κράτος της δεξιάς» - κράτος της Παλαιάς Ελλάδας και οργανική του συνέχεια. Οι δε «δεξιοί» και εμφανώς περισσότερο «κοινωνικά συντηρητικοί» (μέσα από μια ευρωλίμπεράλ ματιά) πληθυσμοί του Βορρά, έψαχναν για «δεξιά» κατά την μεταπολεμική περίοδο προκειμένου να ταυτιστούν και δεν την έβρισκαν πουθενά! (ακόμη και σήμερα ψάχνουν). Τις τελευταίες δεκαετίες (της λεγόμενης «μεταπολίτευσης»), σε γεωπολιτικά και θρησκευτικά ζητήματα είναι ο Μακεδόνας που χλευάστηκε και στοχοποιήθηκε περισσότερο παρά π.χ, ο Πελοποννήσιος ή ο Επτανήσιος.

[v] Βέβαια υπάρχουν και άλλα πράγματα στο Νότο, πέρα απ' το: Εδώ είν' Αθήνα κουφάλα. Για να μην αδικούμε (όχι πως χρειάζεται υπέρασπιση η Αθήνα, δηλαδή το καθεστώς): «Δεν το χουν μα μιλαν ολοι για χρημα / Θα βγαλουν δεν θα βγαλουνε τον μηνα / Οσα διαμαντια και αν σου φερω παλι κατι ακομα θα ζητας / Οσα διαμαντια και αν σου φερω εισαι αχορταγος και παντα θα πεινας... Ελληνα πεινας ψεμα μονο πουλας / δεν εισαι αυτο που θελεις πισω απο τα φλας μονο μουρη πουλας... Εδω ειναι Ελλαδα φιλε, δεν παιζει φραγκο φυγε / Οσο για χρημα μιλατε, εμεις Ελλαδα ξυπναμε / Και αφου Ελλαδα ξυπναμε με αυτα που λετε γελαμε / Εχουν φαει ολα τα φραγκα της μαμας του μπαμπα για να λεν οτι το ραπ τους πουλά, μπα». Μικροκοινωνιολογίες.

[vi] Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο που ο «ευρωπαϊσμός» αποτελεί τη νέα «εθνική» ιδεολογία. Αφού ο Αθηναϊσμός εξαντλήθηκε (δεν έχουν ερμηνευθεί οι συνεχείς και κατ' εξακολούθηση βανδαλισμοί και η καταστροφική μανία εναντίον της νεοκλασικής κληρονομιάς) και εφόσον η Αθήνα «απο-ελληνοποιείται» ποιά θα μπορούσε να είναι η νέα «εθνική» ιδεολογία; Από τη στιγμή που η Αθήνα «αποεθνικοποιείται» και «παγκόσμιοποιείται» (πληθυσμιακά, κτιριακά, γλωσσικά, αισθητικά, ηθικά, από απόψη τέχνης κ.λπ) παύει να ισχύει η - ή ξεμένει το κράτος από - εθνική ιδεολογία (εφόσον ανήγαγε την ταυτότητα μιας πόλης σε εθνική του ιδεολογία, ξεμένει από τέτοια. Κάτι που δεν ισχύει για άλλα κράτη). Το Δουκάτο-Κρατίδιο των Αθηνών είχε χρεωκοπήσει ιδεολογικά πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά. Η εφεδρεία της Μεγάλης Ιδέας όμως πλέον δεν υπάρχει προκειμένου να αντλήσει εκ νέου νομιμοποίηση (η προσπάθεια μετεξέλιξης του €uroζωνισμού και του «ευρωπαϊσμού» σε μια «μετα-ιδεολογία» του πολιτικού συστήματος και σε μια «νέα Μεγάλη Ιδέα» δεν είναι άσχετη με τα προηγούμενα, ασφαλώς όμως δεν μπορεί να καλύψει το κενό). Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων μάλλον δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της στην επίσημη ιδεολογία του κράτους. Τι θα γεμίσει λοιπόν το κενό του «Αθηναϊσμού»; (όχι στην Αθήνα - εκεί ξέρουμε, ο «ευρωπαϊσμός» και το «κοσμοπολίτικο και παγκοσμιοποιητικό κιτς», γηγενές ή όχι - αλλά στην υπόλοιπη Ελλάδα).

Δύο Σχόλια (Η.Π.Α, Κορεά κ.λπ).


Ι

1. Ναι Αμερική μου. Θα τους νικήσεις όλους. Και τους Κινέζους και τους Ρώσσους, και τους Ιράνούς και τους Τούρκους και τους Βραζιλιάνους και τους Γερμανούς. Κοίτα να μαζέψεις τα κομμάτια σου στο εσωτερικό, και μη φοβάσαι. Πεκίνο, Μόσχα, Τεχεράνη, Άγκυρα, Μπραζίλια και Βερολίνο δεν πρόκειται να μετακινηθούν και να φύγουν από εκεί που βρίσκονται. Α! Και κοίτα στο τέλος μη χάσεις και τη Σεούλ (η οποια ασφαλώς λοξοκοιτάζει - όχι φυσικά για ιδεολογικούς λόγους - περισσότερο προς το Πεκίνο παρά προς το Τόκυο).

Γραφικοί γίνονται ώρες, ώρες οι Αμερικανοί. Κουράζουν.

Σημείωση: Εάν η Αμερική ήταν αυτή που φαντασιώνονται ορισμένοι, οι οποίοι έχουν κολλήσει στη μονοπολική στιγμή, θα ήλεγχε το Ιράκ και το Αφγανιστάν, θα είχε περιορίσει την επιρροή του Ιράν, η Κίνα θα ήταν απομονωμένη, η Γερμανια υπάκουη, το ιδιο και η Τουρκία, η Ταϊβάν δεν θα ήταν υπ' ατμόν, δεν θα είχε χάσει τις Φιλιππίνες, η Ρωσσία -η επιρροή της- θα ήταν υπό κατάρρευση και θα ήταν και αυτή επίσης υπάκουη, δεν θα φαίνονταν οι διαφορές μεταξύ Λευκού Οίκου, υπουργείου Εξωτερικών (State Department) και Πεντάγώνου και δεν θα είχε εξευτελιστεί μήνες πριν και μετά τις πρόσφατες εκλογές. Και πολλά ακόμη που βαριέμαι να αναφέρω.

2. Πριν από περίπου τέσσερις μήνες έγραφα από εδώ: ''Έχω έντονη περιέργεια να δω τι θα κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικης, εάν πολωθούν ή/και εκτραχυνθούν οι καταστάσεις-συνθήκες ταυτόχρονα και στις τρεις περιοχές-μέτωπα: Κορεατική Χερσόνησος, Βαλκάνια και Μέση Ανατολή''.

Και συνέχιζα σε σημείωση: ''Εκείνο που ανέκαθεν με ανησυχούσε και με προβλημάτιζε, δεν ήταν κατά πόσο ο Trump ήταν [Α ή Β κ.λπ]... αλλά το κατά πόσο... θα επιτάχυνε ή θα καθυστερούσε την αποδυνάμωση ή/και παρακμή, την καθοδική πορεία της επιρροής και της ισχύος, των Ηνωμένων Πολιτειών (και την άνοδο της αναρχίας στο διεθνές σύστημα)... αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμείνουν το ισχυρότερο από αυτά τα κέντρα [στο διεθνές σύστημα], εξαρτάται από το πόσο σοφές και μετρημένες θα είναι οι επόμενες κινήσεις τους, από την διπλωματία τους, και από το επίπεδο ωριμότητας και αυτοσυγκράτησης που θα επιδείξουν''. [Κοσμοϊδιογλωσσία 5 Απριλίου και 7 Απριλίου]

Σε παγίδα οδηγούνται οι ηλίθιοι. Ή ορθότερα, μονοι τους αυτοπαγιδεύονται.

3. Τέλος, οι Αμερικανοί, δίχως τους Ρώσσους, τίποτα - της προκοπής - δεν μπορούν να καταφέρουν, ούτε στη Μέση ούτε στην Άπω Ανατολή (παλαιές ευρωκεντρικές ορολογίες αυτές). Μόνο στην Εγγύς, και εκεί πάλι με ζόρια (βλ. πραξικοπήματα σε Αίγυπτο και Τουρκια και μη αλλαγή καθεστώτος στη Συρία). Θα κάνουν παράλληλα εισβολές και θα σπέρνουν βόμβες σε ανατολική Ασία (Κορέα-Κίνα), Μέση Ανατολή (Συρία-Ιράν), ανατολική Ευρώπη (Ουκρανία-Ρωσσία) και λατινική Αμερική (Βενεζουέλα κ.λπ). Ούουουλους θα τους νικήσουν και θα τους καταπιούν (γιούρια και λεβέντικα γιουρούσια).... Καταστάσεις απελπισίας και έλλειψης ψυχραιμίας.

Περασμένα μεγαλεία. Και διηγώντας τα να κλαις. Που έγραφε και ο Σολωμός.

Επισήμανση
Τα πράγματα στον πόλεμο της Κορεατικής Χερσονήσου δεν ήταν ακριβώς όπως τα μαθάμε (έχει αρκετό βάθος η ιστορία, αλλά έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με αυτά). Πάντως η Κορεατική Χερσόνησος θα μας απασχολήσει. Άλλωστε από εδώ πριν λίγους μήνες τοποθετήσαμε, υπό τη μορφή νοητικού-ιστορικού πειράματος, ως εναρκτήριο σημείο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, όχι την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία, αλλά την εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα, όχι το 1939 αλλά το 1937, επιδιώκοντας να ξαναδιαβάσουμε τα ίδια γεγονότα (με λιγότερο ευρωκεντρικό τρόπο) προκειμένου να δούμε αν θα μπορούσε να προκύψει κάτι γόνιμο. «Η προσπάθεια αυτή μάλλον έχει την αξία και τη σημασια της» γράφαμε, «καθώς - όπως όλες και όλοι γνωριζουν πλέον - αναμένονται εντάσεις στην Κορεατική Χερσόνησο». Ωραίο πείραμα. Απλά σε αυτή τη φάση θέλαμε να τονίσούμε τα προηγούμενα.


ΙΙ

Αυτό που καθιστά τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής -εν δυνάμει- επικίνδυνες για ολόκληρη την ανθρωπότητα (προφανώς και για τις ίδιες) είναι πως δεν έχουν γνωρίσει παρακμή και πως πιστεύουν βαθύτατα στην πρόοδο (με εκκοσμικευμένα μεσσιανικά πρόσημα). Οι Η.Π.Α έχουν γνωρίσει μόνον ακμή. Η ιστορική πορεία τους έχει υπάρξει μονάχα ανοδική. Δεν διαθέτουν την ιστορική πείρα και την εμπειρική γνώση που έχουν όλοι οι μεγάλοι ιστορικοί και παλαιοί αυτοκρατορικοί λαοί, δηλαδή πως όπως υπάρχει άνοδος και ακμή έτσι υπάρχει και κάθοδος ή πτώση και παρακμή. Μπορεί να τους είναι δύσκολο να συλλάβουν τον κόσμο δίχως τους ίδιους στην κορυφή. Η δε πίστη τους σε μια νομοτελειακά προοδευτική - και άρα αισιόδοξη - πορεία των πραγματών (στον αντίποδα μιας τραγικής σύλληψης ή/και πρόσληψης του κόσμου) τους προσδίδει μια βαθιά αίσθηση και ένα πνεύμα ηθικολογίας και αισιοδοξίας που μπορεί να ενισχύσει την αντίληψη «μετά από εμένα το χάος»: εάν χάσω εγώ τα πρωτεία και δεν καταστρέψω το 'κακό', εγώ που αποτελώ τον βασικό φορέα της προόδου, ο κόσμος θα περιπέσει στο χάος και στο σκότος (άρα ο κόσμος και τα πράγματα δεν θα έχουν -καμία- πλέον αξία και άρα μπορούν -ή καλύτερα- να καταστραφούν). Μια εξαιρετικά επικίνδυνη -σχεδόν εφηβική- σκέψη και αντίληψη που θα μπορούσε -εν δυνάμει- να οδηγήσει σε ασύλληπτες, αδιανόητες, επιλογές.

Σημείωση
Πάντως οφείλουμε να αποδώσουμε στους Αμερικανούς πως, παρά την απειρία τους, τα πήγαν -σχετικά- 'καλά' στον ψυχρό πόλεμο. Εάν στη θέση των Αμερικανών ήταν οι «Ευρωπαίοι»... θα είχαμε προ πολλού τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο ως γεγονός. Βέβαια, κάποιος μπορεί να αντιτείνει πως οι Αμερικανοί συμπεριφερθηκάν σαν ένα παίδι που μπαίνει σε μια σκηνή (στη σκηνή του κόσμου) δυναμικά, απειλώντας πως θα ανατινάξει αφανίζοντας τους παντες -με πυρηνικά- αν δεν του κάνουν τα χατήρια. Φυσικά όλος ο κόσμος κοιτάξε με γουρλωμένα μάτια το παιδι τρομοκρατημένος και «πάγωσε».

10 Αυγούστου 2017

Σχολιασμοί (III).


I
Η Τουρκία έχει πάψει να αποτελεί ''Just another NATO member with no significant foreign policy of its own'' (δηλαδή 'Ελλάδα'). Το κεμαλικό εθνοκράτος, δηλαδή η Τουρκία, εκτός απ' ό,τι εξυπηρέτησε και διεκπεραίωσε γεωπολιτικούς σχεδιασμούς, αποτέλεσε παράδειγμα (προς μίμηση) δίχως προηγούμενο στα πεδία που ονομάστηκαν Secularization και Westernization, δηλαδή στα δύο βασικά εξαγώμενα προϊόντα-δόγματα των λεγόμενων «δυτικών» (ουσιαστικά μιας eurosecular international cultural elite, essentially a globalization of the Enlightened intelligentsia of Europe όπως την έχει περιγράψει ο Peter Berger, που υπάρχει και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και η οποία δημιούργησε ή μεταφύτευσε παντού εξω-ευρωατλαντικά παραρτήματα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα). Τους προηγούμενους, ανεξαρτήτως αν ήταν φιλελεύθεροι ή σοσιαλδημοκράτες, μοναρχικοί ή ρεπουμπλικανοί, «αριστεροί ή δεξιοί», εθνικιστές ή διεθνιστές κ.λπ, τους ένωνε η top-down προσπάθεια μεταφύτευσης πολιτικών και δομών που συνδύαζαν hardline or radical Secularization and Westernization σε ολόκληρο τον πλανήτη και η παράλληλη καταστροφή ταυτοτήτων, δομών, σχέσεων, κουλτούρας, πνευματικών περιεχομένων, ιδεών - και επιβολής νέων, Secularized and Westernized, τέτοιων (Κάποιοι από αυτούς θα κατέστρεφαν π.χ πολιτιστικές δομές και σχέσεις για να «απελευθερώσουν» το χρήμα, άλλοι για να «εκσυγχρονίσουν» την κοινωνία κ.ο.κ). Όπως έχει επισημανθεί παλαιότερα (δες εδώ και εδώ): Μόνον όταν μια κοινωνία επικοινωνεί με τον πολιτισμό της, είναι αδύνατον να επιτρέψει να φύγει το χρήμα από τα χέρια της. Επειδή το έχει ανάγκη (υπαρξιακή ανάγκη). Και εάν προς στιγμήν χάσει το υπάρχον χρήμα, για παράδειγμα μέσω ενός πολέμου (π.χ. πόλεμος του Οπίου) ή μέσω αποικιακής επιβολής (με οικονομικές ή/και θρησκευτικοπολιτικές μεθοδους), θα βρει τρόπο σταδιακά να το ξαναποκτήσει εφόσον διατηρήσει την πολιτιστική της ταυτότητα (Εάν η λεγόμενη «αποικιοκρατία» κατέστη δυνατή αυτό οφείλεται στο ότι κατέστρεψε πολιτιστικές δομές - και παλαιότερους «θεσμούς» ή πολύπλοκες και ευαίσθητες «θεσμικές σχέσεις», όπως λέμε σήμερα). Όπου οι εσωτερικές καταστροφές του πολιτισμού των χωρών υπήρξαν μη αναστρέψιμες (π.χ στην δημιουργημένη υπο καθεστώς κρατογένεσης εν εξαρτήση 'Ελλάδα', κατάσταση που γέννησε τρομερες δυσμορφίες), οι κοινωνίες αυτές δεν μπόρεσαν να ανακάμψουν, να επιστρέψουν και να ξαναπάρουν στα χέρια τους όσα έχουν ανάγκη (μεταξύ αυτών και το χρήμα). Η «επιστροφή» στις μέρες μας κάποιων παλαιών δυνάμεων και ιστορικών κέντρων (Κίνα, Ιράν, Ινδία, Τουρκία, Ινδονησία κ.λπ) φανερώνει ακριβώς αυτό: Πως οι χώρες αυτές (σε αντίθεση με την υβριδοποίημένη, ετερο-κατευθυνόμενη/προσδιοριζόμενη και πολιτιστικά και οικονομικά -μεταξύ άλλων- υποταγμένη και κατεχόμενη 'Ελλάδα') διατήρησαν την πολιτιστική τους ταυτότητα και επιστρέφουν προκειμένου -με νέες μεθόδους και τεχνικές- να διεκδικήσουν αυτά που έχασαν (κυρίως κατά τους τελευταίους δύο αιώνες). Και μην έχετε καμία αμφιβολία πως τα «χρήματα» θα τα μεταβάλλουν εκτός από όπλα και σε οικοδομήματα του πνεύματος και του πολιτισμού τους: ναούς, βιβλιοθήκες, πανεπιστήμια και σύμβολα.

Επισήμανση
Ας το επαναλάβουμε τονιζοντας το: η στρατιωτική ή/και οικονομική κατοχή, εξάρτηση ή αποικιοποίηση είναι επιφανειακή και παροδική, δεν έχει βάθος. Δεν οριστικοποιεί κάποιο «τέλος» (χάνεις χρήμα, έδαφος, ορυκτό πλούτο, πόρους ή μέρος του κοινωνικού και πολιτιστικού σώματος, αλλά εφόσον διατηρείς την ταυτότητα σου, αργά ή γρήγορα, θα τα ξαναποκτήσεις). Γι' αυτό μέγιστη σημασία έχει η πολιτιστική κατοχή ή αποικιοποίηση και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός. Αυτά είναι που έχουν βάθος και εξασφαλίζουν κάποιο «τέλος».


II
[Κάποια στιγμή οι άνθρωποι θα καταλάβουν πως] Το λεγόμενο ανατολικό μπλόκ υπήρξε το μεγαλύτερο στήριγμα της λεγόμενης Δύσης.

• Τα ίδια (περί στηρίγματος) ίσχυαν, πέρα από τον σοβιετισμό στη Ρωσία και με τον παναραβισμό (κοσμικό εθνικισμό και σοσιαλισμό) στις αραβικές χώρες, με τον κεμαλισμό στην Τουρκία κ.ο.κ. Από τότε που όλα τα προηγούμενα top-down κινήματα που επέβαλλαν εκκοσμίκευση και εκσυγχρονισμό (ουσιαστικά συνδύαζαν αυτά που μετέπειτα ονομάστηκαν secularization thesis και modernization theory -θεωρία εκσυγχρονισμού- στα πλαίσια ενός καθολικού προτύπου για όλους, που θα ακολουθούσαν με βάση την μονογραμμική προοδευτική αντίληψη περί ιστορίας) κατέρρευσαν, κατέρρευσε και η επιρροή της λεγόμενης «Δύσης» (αυτός φυσικά ήταν και ο ρόλος της κεμαλικής Τουρκίας για όλον τον μουσουλμανικό κόσμο: ''η κεμαλική Τουρκία να προβάλλει προς τις υπανάπτυκτες μουσουλμανικές χώρες την εικόνα του μέλλοντος τους''). Και όχι μόνο άρχισε να φθίνει ή να καταρρέει η λεγόμενη «Δύση» και η επιρροή της, αλλά άρχισε ή επιταχύνθηκε η «αποδυτικοποίηση» της ίδιας (της «Δύσης»).

• Μετά την πτώση του «ανατολικού μπλοκ», τελικά, δεν είχαμε την επέκταση του «δυτικού φιλελεύθερου» top-down εκσυγχρονισμού και κοσμικισμού και το σχήμα περί καθολικού και ομοιόμορφου προτύπου, αλλά την υποχώρηση του σε παγκόσμια κλίμακα, εξέλιξη που πήρε θεσμική μορφή και με την Συναίνεση της Σεούλ (Seoul Consensus, που αντικατέστησε την Συναίνεση της Ουάσινγκτον), κατά την οποία αναγνωρίζονται πολλαπλά πρότυπα οργάνωσης και υπάρχει απομάκρυνση από την επιβολή top-down ομοιόμορφων λύσεων. Και έτσι, ούτε η Ιαπωνία, ούτε η Ινδία, ούτε η Ρωσία, ούτε η Τουρκία, ούτε το Ιράν, ούτε η νότιος Κορέα, ούτε η Ινδονησία, ούτε η Κίνα κ.λπ, οδεύουν προς το «Τέλος της Ιστορίας».

• Αν γίνουν όμως κατανοητά από το ευρύ κοινό ή από τη λεγόμενη «κοινή γνώμη» τα προηγούμενα (τα οποία εδώ περιγράφονται σε αδρές γραμμές και εν συντομία), θα φάνει η κρίση και η απώλεια - καθώς επίσης και το κενό - ουσίας και περιεχομένων της πολιτικής και παραταξιακής (αριστεροδεξιάς) αντιπαράθεσης και πολεμικής.

Η κατάρρευση του «ανατολικού μπλόκ» σηματοδότησε την κατάρρευση - ή την ολοκλήρωση της εποχής - της «δυτικοποίησης» (δηλαδή του κύριου χαρακτηριστικού ή σχεδίου του 20ου αιώνα: project of westernisation) και την αντιστροφή αυτής της παγκόσμιας διαδικασίας (ή/και του κινήματος της λεγόμενης) «δυτικοποίησης».

Σχολιασμός (II).

Γιατί είναι στο Γυμνάσιο υποχρεωτική η εκμάθηση της γαλλικής ή της γερμανικής γλώσσας; Υποχρεωτική η εκμάθηση μιας εκ των δύο; Με ποιά λογική; Ποιά είναι η επίσημη (θεσμική) αιτιολόγηση;

Επισημάνσεις-Σημειώσεις
[-] Έχω συναντήσει περίπτωση που η γερμανική εντάσσεται στο Δημοτικό (στις τελευταίες τάξεις).

[-] Και εγώ έχω κάνει γαλλικά στο Γυμνάσιο, αλλά ήταν η υφή του Γυμνασίου συγκεκριμένη (πριν πολλά... χρόνια, δεκαετίες).

[-] Η εποχή που η γαλλική ήταν «η επίσημη γλώσσα της διεθνούς διπλωματίας» έχει περάσει, ενώ η γερμανική ουσιαστικά αποτελεί μια τοπική-περιφερειακή ευρωπαϊκή γλώσσα την οποία μιλούν 100 περίπου εκατομμύρια άνθρωποι (Τα περί «γλώσσας του διεθνούς εμπορίου» αποτελούν δικαιολογία-κάλυμμα των προηγούμενων και των επόμενων, ενώ σε σχέση π.χ με την «ισπανική» και το εκτόπισμα της, η γερμανική αποτελεί ένα γλωσσικό νάνο).

Έχουμε ασχοληθεί και παλαιότερα (δες και εδώ) με το συγκεκριμένο ζήτημα και έχουμε επισημάνει πως οι επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε είναι έξι: η αγγλική (με περίπου 1,4 δις ομιλούντες προσεγγιστικά), η κινεζική (1,3 δις), η ισπανική (440-560 εκατομμύρια), η αραβική (400-450 εκατομμύρια), η ρωσική και η γαλλική (περίπου 220-270 εκατομμύρια), ενώ έχουν προταθεί επόμενες να είναι η ινδική, η βεγγαλική, η πορτογαλική και η τουρκική. Από που και ως που υποχρεωτική η γαλλική ή η γερμανική;
Απαντήσεις που δόθηκαν (γνώμες)

• Υπολείμματα πολιτικών απασχόλησης των 80ς-90ς. Για να απορροφώνται οι αποφοιτοι της γαλλικής και γερμανικής φιλολογίας. (Το αυτο και για τους αποφοιτους της θεολογικής σχολής.) Επίσης κατα ενα περίεργο τρόπο (ευθυνεται και το μπαχαλο του Γαλλικου Ινστιτουτου με τις εξετάσεις πιστοποίησης), ο έλληνας καταναλωτής πτυχίων κάποια στιγμή θεώρησε τα γερμανικά πιο χρήσιμα απο τα γαλλικά. Πάντα ρωτάω γιατι, με ποια κριτήρια δλδ, και παντα παιρνω μια απάντηση τύπου "Siemens".

• Η δευτερη ξενη γλωσσα στο δημοτικο, στην πραξη, ειναι ανεκδοτο.

• Σε Γαλλία και Γερμανία έκαναν τις μεταπτυχιακές σπουδές τους οι περισσότεροι Έλληνες πανεπιστημιακοί. Από την άποψη αυτή, όπως και να το κάνουμε, τα γερμανικά έχουν ένα κύρος. Το βασικό όμως είναι ότι η Γερμανία είναι "στον πυρήνα της Ευρώπης, κατά το κοινώς λεγόμενο, πράγμα που δεν ισχύει για την Ισπανία. Το κύρος της χώρας μεταφέρεται και στη γλώσσα της.

• Γερμανομαθείς εργάτες προετοίμαζαν και με έλεγαν γραφική...ειρήσθω εν παρόδω..οι πρώτοι καθηγητές της Γερμανικής δεν ειχαν τελειώσει Πανεπιστήμιο...διορίστηκαν με πιστοποίηση γλώσσας.

• Οι κυρίαρχες γλώσσες στην εκπαιδευση παντα έχουν να κανουν με την οικονομία και την ισχύ της χώρας μητρόπλης της γλώσσας. H γαλλική γλώσσα κυριαρχούσε στην Εκπαιδευση μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70, ως συνέχεια της προπολεμικής κυριαρχίας της γλώσσας στην διπλωματία και στις ελιτ. Η αγγλική γλώσσα, ήταν κυρίαρχη στην ιδιωτική, τα παιδιά στο γυμνάσιο τότε, μαθαιναν αγγλικά στο φοντιστήριο και γαλλικά στο γυμνάσιο. Η Γαλλί αήταν μια χώρα αλλωστε πιο ανοιχτή για σπουδές με λιγοτερο κόστος απο ότι η Αγγλια πχ, που το κόστος σπουδων ανεβαινε πολύ. Αλλαξαν τα πραγματα πο το 81 και μετά.. Απο την εποχή Σημίτη, μετά την ενοποιηση της Γερμανίας, η χώρα αυτή, αρχισε να διεισδυει δυναμικά εως επιθετικά στην Ελλάδα, και εγινε η δεύτερη γλωσσα στην εκπαιδευση, με την αμεριστη βοήθεια των Γερμανικών πολιτιστικών Φορέων στην Ελλάδα και την πολιτική της τότε Κυβέρνησης για λόγους που δεν εχουν να κανουν με την Εκπαιδευση. Συνετέλεσε σε αυτό και οι πολλοί μετανάστες απο την Βορεια Ελλάδα στην Γερμανία, που διατηρούσαν δεσμούς με την χώρα και ο τουρισμός στη ίδια περιοχή απο Γερμανία κυρίως. Στην Νότια Ελλάδα τα πραγματα είναι αντιστροφα για λόγους προφανεις. Την ιδια στιγμή, τα οικονομικά συμφέροντα της Γαλλίας, δεν ειναι τόσο ισχυρα στην περιοχή μας, σε αντιθεση με τις χώρες της Αφρικής, στην οποία επενδύει. Η πολιτιστική της επιρροή δεν την ενδιαφέρει, όπως δεν την ενδιαφερει και δεν επενδύει πλέον σε χώρες που σχεδόν μονοπωλούσε την πολιτιστική επιρροή απο τις χώρες της Δύσης, (Βουλγαρία, Ρουμανία). Οι λόγοι ειναι γεωοικονομικοί. Μια ματιά στην ιστορία και θα δούμε οτι η Βόρεια Ελλάδα κυρίως, παντα ενδιεφερε τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης όπου η Γερμανία δεσπόζει.

• ἐ πῶς θὰ γίνουμε Εὐρωπαῖγοι γιά; ἐν πάσῃ περιπτώσει τὸ κριτήριο εἶναι ἰδεολογικὸ-ἱστορικο-πολιτικό. καὶ δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως ἐσφαλμένο. ἀρκεῖ νὰ ἔχουμε συνείδησι αὐτοῦ τοῦ πράγματος.

Σχολιασμοί (I).

I
Ζήτω η «Δύσις», ζήτω η «Αου(β)ρώπα»

Γίνε και εσύ «Δύση», μπορείς (ή/και «εξευρωπαϊσού»). Η παρακμή και η κατάπτωση ως «εκσυγχρονισμός, πρόοδος» κ.λπ. Τα γνωστά.


Σημείωση
Κατά τα λοιπά, η ποιότητα της σελίδας του παγκόσμιου οικονομικού φόρουμ, έχει καταβαραθρωθεί τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι να την εμπιστεύεσαι (ούτε σε όσα γράφει - ή στον τρόπο με τον οποίον τα γράφει - ούτε σε όσα προτείνει).


II
Σε περίπτωση που δεν είναι γνωστό, θα πρέπει να τονιστεί πως τα μυρμήγκια εργάτες είναι στείρα (και εξαρτημένα προκειμένου να επιβιώσουν), δεν διαθέτουν δυνατότητα αναπαραγωγής. [Μια πιθανή απώλεια ή] η απώλεια της αναπαραγωγικής ικανότητας θα οδηγήσει στη «μυρμήγκοποίηση» των ανθρώπων και των κοινωνιών τους.


III
«Αριστεροί και Δεξιοί», Μαλθουσιανοί είναι όλοι τους

Σημείωση
Όταν γίνει αντιληπτό και κατανοητό το προηγούμενο ('Neo-Malthusianism'), σε όλη του την έκταση και το βάθος (τις πολυπλόκαμες επιρροές, αλληλεπιδράσεις, συσχετίσεις και διασυνδέσεις), τότε φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα και φαινομενικά αντιφατικές συμφύσεις, συσσωμάτωσεις και ψευδο-αντιπαλότητες ανάμεσα σε «αριστερά και δεξιά», φωτίζονται υπό διαφορετική γωνία και αποκτούν διαφορετικό χρώμα και νόημα (καθως φανερώνεται τι κοινό κρύβεται κάτω από διάφορες προβιές).