Ο άνθρωπος των σύγχρονων σπηλαίων.

14 | 9 | 4 μ.Κ ~ Year ΙV AQ | 2023

Μουσική Συνοδεία

V • Τι αντιπροσωπεύει μια πόλη...; Αυτή είναι η ερώτηση. 

O • Κάθε πόλη αντιπροσωπεύει κάτι διαφορετικό.

V • Όχι, όλες εκφράζουν το ίδιο πράγμα. Κάθε καλοκαίρι υπάρχει φωτιά και κάθε χειμώνα χιονοθύελλα. Το ένα καθαρίζει το δάσος και το άλλο το προστατεύει. Μετά ταΐζει τα ποτάμια την άνοιξη, τα οποία τρέφουν την κοιλάδα. Αλλά αν αυτά τα δύο συμβούν στην πόλη είναι καταστροφικά. Επειδή οι πόλεις είναι το αντίθετο της φύσης. Την αψηφούν. Γι' αυτό και πάντα καταρρέουν. Αυτά τα βουνά είναι εδώ εκατομμύρια χρόνια. Και θα είναι εδώ για εκατομμύρια χρόνια. Πες μου την πόλη που θ' αντέξει τόσα χρόνια. Και περνιέσαι για περιβαλλοντιστής.

Από το νεο-γουέστερν δράμα Yellowstone

Όσο μεγαλύτερες οι πόλεις στις οποίες ζει ο σύγχρονος άνθρωπος τόσο μεγαλύτερη η ιδέα που έχει για τον εαυτό του, και τη δύναμή του ― και τόσο εντονότερη η απώθηση της ιδέας της μικρότητάς του και βαθύτερη η λήθη της εξάρτησής του από το φυσικό του περιβάλλον. 

Ο σύγχρονος άνθρωπος, πιστός οπαδός της προόδου, δεν αντέχει την ιδέα πως η φύση του θυμίζει πόσο μικρός είναι, πως όλα όσα έχει κατασκευάσει για τον εαυτό του, στο δομημένο και αστικό του περιβάλλον, εξαρτώνται έμμεσα ή άμεσα και σε τελική ανάλυση από το φυσικό περιβάλλον.

Οι κίνδυνοι που επιφέρει η αλλαγή της έντασης, της διάρκειας και της κατανομής των βροχοπτώσεων ενισχύονται από ελλιπή ή κάκιστης ποιότητας αποστραγγιστικά και αντιπλημμυρικά έργα (όπως και των πυρκαγιών από ανεπαρκή έργα πυροπροστασίας) αλλά κυρίως επιδεινώνονται από την αστικοποίηση. Η αύξηση των σκληρών και αδιαπέραστων επιφανειών ενθαρρύνει μεγαλύτερη απορροή όμβριων υδάτων κατά τη διάρκεια ακραίων καιρικών φαινομένων. Επιπλέον, κατασκευές αυτοκινητοδρόμων, δίχως απαραίτητη μελέτη και πρόνοια, οριοθετούν περιοχές εγκλωβίζοντας ύδατα δίχως δυνατότητα διεξόδου. Δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, κατά τον σχεδιασμό, ότι ένας δρόμος ταχείας κυκλοφορίας που διέρχεται μέσα από ένα οικοσύστημα, πέραν του να αποτελεί πηγή διασποράς χημικών και διάδρομο μεταφοράς υλικών, ταυτόχρονα, προκαλεί και τον κατακερματισμό του φυσικού περιβάλλοντος αποτρέποντας την επικοινωνία μεταξύ των οικοσυστημάτων που βρίσκονται εκατέρωθεν του δρόμου: οτιδήποτε βρίσκεται πέρα από τους αυτοκινητοδρόμους είτε καίγεται είτε πλημμυρίζει. Παλαιότερα αυτό συνέβαινε σε μικρότερο βαθμό επειδή οι δρόμοι ακολουθούσαν τη γεωμορφολογία κάθε περιοχής, αλλά και γιατί υπήρχαν μεγαλύτερες και περισσότερες δασικές εκτάσεις ψηλά στα βουνά ενώ χαμηλότερα υπήρχε μικρότερος όγκος βιομάζας συγκεντρωμένος: π.χ η κτηνοτροφία σε ορεινές, ημιορεινές και ελεύθερες περιοχές μείωνε τη βιομάζα και ενίσχυε την ετερογένεια των οικοσυστημάτων. Αλλά και αντίστροφά: παλαιότερα γίνονταν και επιλογές των οποίων τα φυσικά κόστη πληρώνονται σήμερα: από την οικοδόμηση σε παλιές κοίτες ποταμών, παραποτάμων, χειμάρρων και ρεμάτων μέχρι την αποξήρανση μιας λίμνης υπό τη συνοδεία κατασκευής οδικού δικτύου, με τις πιθανές αρνητικές τους επιπτώσεις να αποδεικνύονται μεγαλύτερες από το ενδεχόμενο όφελος μακροπρόθεσμα (χαρακτηριστικό παράδειγμα από την Ελλάδα, που σχετίζεται με τις πρόσφατες καταστροφές, είναι αυτό της λίμνης Κάρλα, την οποία πρώτα αποξήραναν, έπειτα προσπάθησαν να αποκαταστήσουν μερικώς τεχνητά, για να επανέλθει τελικά, λόγω των πλημμυρών, στην αρχική της λεκάνη διευρυμένη. Γενικότερα, στην πράξη πλημμύρισε η κεντρική κοίτη και μεγάλο μέρος της λεκάνης απορροής του Πηνειού, και ορισμένες υπολεκάνες μεγάλων παραποτάμων του, όπως ο Ενιπέας, ο Σοφαδίτης και ο Καλέτζης, με την πλημμύρα να διαχέεται εκτός τους πλήττοντας καλλιεργούμενες εκτάσεις και καταστρέφοντας οικισμούς. Βέβαια, η διαχείριση και η αντιμετώπιση μιας φυσικής καταστροφής, που είναι κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα και για το οποίο υπάρχουν ευθύνες οι οποίες πρέπει να αποδίδονται, είναι διαφορετικό πράγμα από την πηγή και τα αίτια ενός φυσικού φαινομένου. Ωστόσο, το παρόν κείμενο δεν αφορά ένα κράτος που φανερώνει επαναλαμβανόμενα σημάδια σήψης αν όχι προχωρημένης αποσύνθεσης. Γι' αυτό το κράτος, εδώ και καιρό, για όποιον έχει μάτια και βλέπει, και δεν είναι «μονόφθαλμος» βλέποντας μονάχα είτε από το αριστερό είτε από το δεξί, έρχεται στο μυαλό η φράση του Heidegger: «μόνον ένας θεός μπορεί πια να μας σώσει»).

Οι πλημμύρες δεν οδηγούν μόνο σε κίνδυνο απώλειας ανθρώπινων ζωών και δεν βλάπτουν μόνο υποδομές, αλλά επιπλέον μπορούν να βλάψουν τη δημόσια ζωή και υγεία (επισιτιστικά προβλήματα, μολυσματικές ασθένειες λόγω στάσιμων υδάτων ή μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα εξαιτίας χημικών, νεκρών ζώων κ.λπ) και να οδηγήσουν σε άμεση αναστολή της οικονομικής λειτουργίας και ιδιαίτερα σε μακροοικονομικές απώλειες. Το αμέσως προηγούμενο φανερώνει γιατί η αποσύνδεση του αστικού από το φυσικό περιβάλλον και η τεχνητή υποστήριξη του πρώτου, μέσω της τεχνολογίας, εις βάρος του τελευταίου ―που τελικά οδηγεί σε μακροοικονομικές απώλειες με τη διαμεσολάβηση της φύσης― δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με περισσότερη «οικονομική ανάπτυξη» (ουσιαστικά ο άνθρωπος κυνηγάει τον ίσκιο του) και με περισσότερη «τεχνολογική καινοτομία» (όταν το εργαλείο για όλες τις χρήσεις είναι το τεχνολογικό σφυρί, τείνεις να βλέπεις κάθε πρόβλημα σαν καρφί), όπως πιστεύει μια συνείδηση που θεωρεί ότι όλα τα ανθρώπινα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν με περισσότερη «οικονομία και τεχνολογία», δίχως να αντιλαμβάνεται πως υπάρχει και κάτι που ονομάζεται «ανθρώπινο μυαλό» (με το νέο μεγάλο όραμα να είναι η υποκατάστασή του από την «τεχνητή νοημοσύνη»). Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: η τεχνολογία, μέσω συγκεκριμένων χρήσεών της, φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με νέες απειλές που ήταν ανύπαρκτες πριν από μια συγκεκριμένη τεχνολογική χρήση. 

Παρόλα αυτά ο άνθρωπος των αστικών σπηλαίων, ο άνθρωπος της μεγαλούπολης, της παγκόσμιας πόλης επιμένει να πιστεύει ότι όλα τα προβλήματά του (όπως και το φαινόμενο των αστικών θερμικών νησίδων που έθιξα το καλοκαίρι), μπορούν να επιλυθούν με «περισσότερη τεχνολογία».

Η μεταφορά της λογικής ότι «τα πάντα έχουν την τιμή τους και τα πάντα αγοράζονται» από το πεδίο των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων, με κύριο μέσο συναλλαγών και ανταλλαγής το χρήμα, στο πεδίο των σχέσεων μεταξύ ανθρώπου και φύσης, με κύριο διαμεσολαβητή την τεχνολογία αποτελεί προϊόν και αποτέλεσμα μιας νοοτροπίας που δεν αντιλαμβάνεται ότι, πρώτον, το χρήμα της τεχνολογίας δεν θα έχει εσαεί αξία ως προς τις φυσικές διεργασίες και, δεύτερον, ο άνθρωπος δεν μπορεί να αποπληρώνει συνεχώς τα φυσικά κόστη της χρήσης του τεχνολογικού χρήματος, το οποίο τείνει να μετατραπεί σε εργαλείο πανανθρώπινης καταστροφής (για τη νοοτροπία που αντιλαμβάνεται την τεχνολογία ως χρήμα, ως κύριο μέσο συναλλαγών και ανταλλαγής μεταξύ ανθρώπου και φύσης, δες Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, Πανδημικός Επίλογος).

Η τεχνολογία έχει μετατραπεί στο παιχνίδι του ανθρώπου των παγκόσμιων μητροπολιτικών κέντρων μέσω του οποίου πιστεύει πως το υποσύνολο, δηλαδή το δομημένο περιβάλλον, μπορεί να υπερκεράσει και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες που προκαλούνται στο σύνολο, δηλαδή στο φυσικό περιβάλλον.

Επιπλέον, ο άνθρωπος των σύγχρονων αστικών σπηλαίων και οπαδός της προόδου χαρακτηρίζεται από τη μαγική σκέψη που ισχυρίζεται ότι η γέννηση της ανθρώπινης ψυχής συνοδεύεται από τη θέληση του ανθρώπου να ασκήσει εξουσία στη φύση. Το γεγονός ότι είναι κατά τη διάρκεια, ή την απαρχή, των νέων χρόνων που τίθεται ο άνθρωπος ως «κύριος και κάτοχος της φύσης» (Descartes) δεν αναιρεί ότι μια τέτοια σκέψη είναι μαγική, το αντίθετο: «η γέννηση της μαγικής συνείδησης είναι η γέννηση του ανθρώπου ως ενός όντος που φτιάχνει και κατασκευάζει, και ως εκ τούτου γίνεται χειριστής μιας δύναμης που φαίνεται να είναι διακριτή από τις δυνάμεις της -μη ανθρώπινης- φύσης» (Jean Gebser).

Ίσως να λησμονεί ο σύγχρονος άνθρωπος, ο οποίος διατρέχει τον κίνδυνο να συνθλιβεί ανάμεσα στις δυνάμεις της φύσης και της τεχνολογίας (αυτός είναι ο υπαρξιακός κίνδυνος που αντιμετωπίζει), ότι κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας έχουν εγκαταλειφθεί αμέτρητες φορές άπειρα δομημένα και αστικά περιβάλλοντα. Οι αλλεπάλληλες και συνεχώς επαναλαμβανόμενες ιστορικά περιπτώσεις εγκατάλειψης εστιών, κάποιες φορές αποτελούσαν τοπικά φαινόμενα ιδιαίτερων συνθηκών και άλλες φορές συμβάδιζαν με την πτώση και κατάρρευση κοινωνικών σχηματισμών, αυτοκρατοριών ή και ολόκληρων πολιτισμών. Σε κάθε περίπτωση, ο άνθρωπος των  σύγχρονων αστικών σπηλαίων θα πρέπει να έχει υπόψη του και να μην ξεχνά ότι το φυσικό περιβάλλον παραμένει πάντοτε ένα και συνεχές ― σε αντίθεση με τα διαχρονικά πολλαπλά και ασυνεχή δομημένα-αστικά περιβάλλοντα, και παρά τα σύγχρονα τεχνολογικά παιχνίδια του ανθρώπου με τη φύση.

Δημήτρης Β. Πεπόνης

.~`~.

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

14 | 9 | 4 μ.Κ ~ Year ΙV AQ | 2023

Το βιβλίο μου Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης. Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος:

Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, Ιανός, Πρωτοπορία, Public κ.λπ.

Read More

Το σπήλαιο του σύγχρονου ανθρώπου.

24 | 7 | 4 μ.Κ ~ Year ΙV AQ | 2023

Μουσική Συνοδεία

Ο Ιάννης Ξενάκης είχε χαρακτηρίσει τις μεγαλουπόλεις και τα μητροπολιτικά αστικά κέντρα ως θερμαινόμενα σπήλαια. Στις μέρες μας, η επιστημονική ορολογία αναφέρεται σε αστικές νησίδες θερμότητας (urban heat islands). Ουσιαστικά μιλάμε για το φαινόμενο όπου σε μια πόλη επικρατούν αρκετά έως πολύ υψηλότερες θερμοκρασίες συγκριτικά με τις κοντινές περιαστικές και ημιαγροτικές περιοχές που την περιβάλλουν. Η θερμότητα και το φως του ήλιου που φτάνουν στην πόλη και την περιφέρεια της είναι μεν ίδια, αλλά η διαφορά της θερμοκρασίας μεταξύ της αστικής περιοχής ή του κέντρου της πόλης και της περιαστικής και ημιαγροτικής περιφέρειάς της είναι μεγάλη.

Η διαφορά αυτή σχετίζεται με αρκετούς παράγοντες, βασικότερος εκ των οποίων είναι το πόσο καλά απορροφούν και συγκρατούν τη θερμότητα οι επιφάνειες και τα υλικά σε κάθε περιβάλλον: μητροπολιτικό, αστικό, περιαστικό και ημιαγροτικό. Τη συγκεκριμένη διαφορά την παρατηρούμε όχι μόνο μεταξύ της πόλης και των περιφερειών της, αλλά και στο εσωτερικό κάθε αστικής περιοχής, δηλαδή σε συνάφεια με την πολεοδομία και τη δομή της κάθε πόλης και τη σχέση της με το φυσικό περιβάλλον.

Το φαινόμενο των «αστικών θερμονησίδων», δηλαδή η έκθεση των ανθρώπων σε επίπεδα θερμοκρασιών που διαφοροποιούνται από το περιφερειακό περιβάλλον των κεντρικών σημείων του αστικού ιστού της πόλης, έχει συσχετιστεί με αυξανόμενο αριθμό καρδιακών επεισοδίων, αναπνευστικών νοσημάτων και πρόωρης θνησιμότητας, και συνακόλουθα με περισσότερες εισαγωγές ανθρώπων σε νοσοκομεία. Η παρατηρούμενη αυτή αύξηση γίνεται ιδιαίτερα αισθητή όχι απλώς κατά τη διάρκεια κυμάτων καύσωνα, αλλά και σε σχετικά μέτριες υψηλές θερμοκρασίες καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού (Barcelona Institute for Global Health: Over 4% of Summer Mortality in European Cities is Attributable to Urban Heat Islands). 

Παράγοντες δευτερεύουσας σημασίας που συμβάλλουν στη μεγάλη διαφορά της θερμοκρασίας μεταξύ της πόλης και των γύρω περιοχών, πέρα από την κυρίαρχη που όπως επισημάναμε είναι η απορρόφηση και συγκράτηση της θερμότητας λόγω χρησιμοποιούμενων υλικών (όπως άσφαλτος, τσιμέντο κ.λπ), είναι η ανύπαρκτη ή ανεπαρκής βλάστηση, η μεγαλύτερη πυκνότητα του πληθυσμού ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο μιας πόλης και οι αδιαπέραστες ή μικρής ανακλαστικότητας επιφάνειες σε πάσης φύσεως κτίρια (αντιθέτως ιδανικό υλικό μεγάλης ανακλαστικότητας είναι το μάρμαρο). 

Δεδομένου ότι «ο κόσμος που διαμορφώνεται θα είναι αστικοποιημένος σε πρωτοφανή κλίμακα, καθώς για πρώτη φορά στην ιστορία περισσότεροι άνθρωποι ζουν σε πόλεις παρά στην ύπαιθρο... αφού το 55% του παγκόσμιου ανθρώπινου πληθυσμού είναι αστικοποιημένο, ενώ το υπόλοιπο 45% ζει στην ύπαιθρο… και το συγκεκριμένο ποσοστό αναμένεται να πέσει στο 40% μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2020» (όπως έχω επισημάνει στο βιβλίο μου Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης), η επίδραση του φαινομένου των αστικών θερμονησίδων, ή των θερμαινόμενων σπηλαίων του Ξενάκη, αναμένεται να επιδεινωθεί τις επόμενες δεκαετίες. 

Επιπλέον, στα αμέσως προηγούμενα θα πρέπει να συνυπολογιστεί ότι ολόκληρος ο σύγχρονος ανθρώπινος πολιτισμός έχει θεμελιωθεί και είναι δομημένος πάνω στη λειτουργία των κόμβων του διεθνούς εμπορίου, των εδρών του χρήματος και των κέντρων της τεχνολογικής ανάπτυξης, δηλαδή στηρίζεται στα μεγάλα αστικά και μητροπολιτικά κέντρα. Επιπροσθέτως, αυτές οι αστικές υπερδομές και συσσωματώσεις είναι ενεργοβόρες: απαιτούν υψηλότατα επίπεδα συνεχούς ενεργειακής δαπάνης προκειμένου να συντηρηθούν, τόσο οι ίδιες οι μεγαλουπόλεις όσο και οι άνθρωποι που κατοικούν σε αυτές.

Και το ερώτημα που τίθεται στον σύγχρονο άνθρωπο (το έθεσα πριν από δύο χρόνια, με αφορμή την πανδημική διαχείριση και την είσοδό μας στην | μ.Κ - AQ | εποχή, και το θέτω ξανά τώρα) είναι το εξής: 

Τι θα συμβεί σε ένα γιγαντιαίο μητροπολιτικό κέντρο, δηλαδή σε ένα θερμαινόμενο αστικό σπήλαιο, εάν σταματήσει η παροχή ρεύματος για εκτεταμένο χρονικό διάστημα εν μέσω παρατεταμένου ακραίου καύσωνα; (ή καταστροφικής πλημμύρας).

Δημήτρης Β. Πεπόνης

.~`~.

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

24 | 7 | 4 μ.Κ ~ Year ΙV AQ | 2023

Το βιβλίο μου Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης. Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος:

Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, Ιανός, Πρωτοπορία, Public κ.λπ.

Read More

Ένας τίτλος από το μέλλον για όσα ζούμε στο παρόν.

3 | 1 | 3 μ.Κ ~ Year ΙΙΙ AQ | 2022

Μουσική Συνοδεία

Ένας τίτλος από το μέλλον για όσα ζούμε στο παρόν: η άνοδος του παραλογισμού και του ανορθολογισμού και η εγκαθίδρυση της παράνοιας με πρόφαση την επιστήμη ή δήθεν επιστημονικά και επιστημονικοφανή επιχειρήματα.

~

Οι λέξεις «πρόφαση» και «δήθεν» χρησιμοποιούνται μήπως και διασωθεί τίποτα από την δύσμοιρη «την επιστήμη», διότι οι άνθρωποι που την επικαλούνται ―είτε ειδικοί, επιστήμονες και εταιρείες που μιλάνε στο όνομά της, είτε πολιτικοί που εκμεταλλεύονται το κύρος της και τη νομιμοποιητική της δύναμη―, στο τέλος θα την εξευτελίσουν πλήρως.

Βέβαια, όταν μιλάς για «την Επιστήμη» ―στον ενικό και με κεφαλαίο Ε, και όχι για επιστήμες στον πληθυντικό―, κάνοντας οντοποίηση και υποστασιοποποίηση της έννοιας (ως προκάλυμμα προκειμένου να δημιουργήσεις την εντύπωση πως προσδίδεις αποκλειστικά και μόνον εσύ το δεσμευτικό της επιστημονικό περιεχόμενο), δηλαδή όταν κάνεις μεταφυσική, αυτά παθαίνεις και τέτοιους κινδύνους διατρέχεις.

`~.

Άντε και καλή μας χρονιά. Υγιές και ζωογόνο το νέο έτος 3 μ.Κ ~ Year ΙΙΙ AQ | 2022.

.~`~.

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate, προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

3 | 1 | 3 μ.Κ ~ Year ΙΙΙ AQ | 2022

Read More

Δωδέκατη (Fb) Summa.

21 | 12 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Μουσική Συνοδεία

Οι (Fb) Summæ αποτελούνται από σύντομες παρεμβάσεις που γράφονται είτε με αφορμή την επικαιρότητα είτε υπό την πίεση του χρόνου, και δημοσιεύονται μόνο στη σελίδα της Κοσμοϊδιογλωσσίας στο facebook. Ο στόχος της επαναδημοσίευσής τους σε αυτή καθεαυτή την Κοσμοϊδιογλωσσία, δηλαδή εδώ, είναι η δυνατότητα ανάγνωσης για όσους δεν διαθέτουν λογαριασμό σε κοινωνικά δίκτυα. Εδώ μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένες όλες τις (Fb) Summæ.

~

I

Η στάση των πολιτών απέναντι στα μέτρα που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις για τη διαχείριση της πανδημίας βασίζεται σε τρία θεμέλια. Όλα τα υπόλοιπα έρχονται μετά, είναι επιπρόσθετα ή λειτουργούν υποστηρικτικά σε αυτά τα τρία θεμέλια που είναι η πίστη, η αυθεντία και η εμπιστοσύνη. 

Το πρώτο έχει να κάνει με τους ίδιους τους πολίτες, το δεύτερο με τους επιστήμονες και τους ειδικούς και το τελευταίο με τους κυβερνήτες. Με διαφορετικά λόγια, η στάση των πολιτών βασίζεται στην πίστη και την πειθώ.

~

Εάν κάποιος επικαλείται μια άποψη που προκύπτει από επιστημονική συναίνεση ή μια αιρετική θέση που εκφράζει ένας επιστήμονας, προκειμένου να δικαιολογήσει τη στάση του ή μια απόφασή του, αποτελεί υποπερίπτωση της πειθούς (ειδικότερα της αυθεντίας, πρώτα και κύρια, και δευτερευόντως του λόγου, καθώς σε ποσοστό 97% οι πολίτες, για λόγους οικονομίας, δεν ασχολούνται σοβαρά με επιστημονικές μελέτες και έρευνες. Αυτονόητο είναι πως όταν κλονίζεται η αξιοπιστία είτε του επιστήμονα είτε του κυβερνήτη αποδυναμώνεται η πειθώ). Ενώ η καλλιέργεια μη ρεαλιστικών προσδοκιών, λόγω των ανακοινώσεων περί εμβολίων, το φθινόπωρο του 2020 ―για την ανεδαφικότητα των οποίων προσδοκιών είχα προειδοποιήσει ασκώντας κριτική ήδη από τότε―, ότι μέχρι την άνοιξη του 2021 περίπου όλα θα έχουν τελειώσει, αποτελούσε ζήτημα πίστης (Αυτονόητο είναι ότι η διάψευση των προσδοκιών συνέβαλλε στην απώλεια αξιοπιστίας). Τέλος, κάποιος μπορεί να επικαλεστεί την εμπειρία. Ωστόσο, η εμπειρία ήταν ανύπαρκτη τους πρώτους μήνες έναρξης της πανδημίας σε οποιαδήποτε κοινωνία, καθώς το 99% των ανθρώπων δεν είχαν γνωστό που να έχει μολυνθεί ή να νοσηλεύεται σε κάποιο νοσοκομείο. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι πιστεύουν και πείθονται. Όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν την πίστη και την πειθώ.

21 Δεκεμβρίου

~

II

Επιτέλους, το είπε κάποιος! (από τους προβεβλημένους). Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που προβάλλονται διεθνώς, έχουν οικονομική ισχύ, επαφή με την τεχνολογία, και δεν είναι ευθέως ή κεκαλυμμένα μισάνθρωποι.

Υ.γ: μην ασχολείστε με τα επιμέρους. Η ουσία είναι πως πήρε θέση ενάντια στο περί «υπερπληθυσμού» δόγμα, το οποίο έμμεσα ή άμεσα προωθείται από τα περισσότερα κέντρα ισχύος, τη μαζική κουλτούρα, και από τους αφελείς αδύναμους και τους ιδιοτελείς ισχυρούς που το προπαγανδίζουν.

7 Δεκεμβρίου

~

III

Στην απογραφή του 2011, πριν από δέκα χρόνια, δεν άκουγες ανθρώπους να ρωτάνε ο ένας τον άλλον: «γιατί κάνει απογραφή το κράτος;», «ποιος ακριβώς είναι ο σκοπός της απογραφής;» ή «γιατί το κράτος κάνει απογραφή τώρα;».

Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα είναι αυτονόητες και οι απλούστερες δυνατές. Το 2011 δεν χρειαζόταν να απαντηθούν, το 2021 χρειάζεται.

Επαναλαμβάνω ό,τι είχα γράψει το καλοκαίρι (III): 

Εμπιστοσύνη και αξιοπιστία. Τα υπόλοιπα είναι αέρας κοπανιστός, ιδεολογικές σαπουνόφουσκες και λόγια του αέρα.

3 Δεκεμβρίου

.~`~.

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate, προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

21 | 12 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Read More

Ψηφιοποίηση, χρόνος και πανδημία ~ ΙΙ.

30 | 11 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Μουσική Συνοδεία

Όπως γνωρίζετε, όλοι οι πολίτες άνω των 60 ετών που δεν έχουν εμβολιαστεί θα πρέπει έως τις 16 Ιανουαρίου να έχουν κλείσει το ραντεβού τους ώστε να κάνουν την πρώτη δόση. Διαφορετικά, κάθε μήνα θα επιβάλλεται πρόστιμο 100 ευρώ.

Δηλαδή: εάν παρέλθει ο ΧΡΟΝΟΣ μέσα στον οποίο πρέπει να γίνει ο εμβολιασμός, για όλους τους μη εμβολιασμένους πολίτες άνω των 60 ετών, και άρα έχουμε μη έκδοση ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ, κάθε μήνα θα επιβάλλεται πρόστιμο σε ΧΡΗΜΑ, ως αντίτιμο ΥΓΕΙΑΣ. (I)

Η πρόταση αυτή, δυνητικά, μπορεί να γίνει: εάν παρέλθει ο ΧΡΟΝΟΣ μέσα στον οποίο πρέπει να γίνει ο εμβολιασμός, για όλους τους μη εμβολιασμένους πολίτες άνω των 12 ετών, και άρα έχουμε μη έκδοση ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ, κάθε μήνα θα επιβάλλεται πρόστιμο σε ΧΡΗΜΑ, ως αντίτιμο ΥΓΕΙΑΣ. (II)

Ή μπορεί να συνεχιστεί ως εξής: εάν παρέλθει ο ΧΡΟΝΟΣ μέσα στον οποίο πρέπει να γίνει ο εμβολιασμός νέας δόσης, για όλους τους εμβολιασμένους πολίτες άνω των 60 ετών, και άρα έχουμε μη ανανέωση ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ, κάθε μήνα θα επιβάλλεται πρόστιμο σε ΧΡΗΜΑ, ως αντίτιμο ΥΓΕΙΑΣ. (III)

Και να ολοκληρωθεί ως εξής: εάν παρέλθει ο ΧΡΟΝΟΣ μέσα στον οποίο πρέπει να γίνει ο εμβολιασμός νέας δόσης, για όλους τους πολίτες, και άρα έχουμε μη ανανέωση ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ, κάθε μήνα θα επιβάλλεται πρόστιμο σε ΧΡΗΜΑ, ως αντίτιμο ΥΓΕΙΑΣ. (IV)

Θυμίζω πως στις 18 Νοεμβρίου είχαμε την ανακοίνωση της παύσης ισχύος του πιστοποιητικού για εμβολιασμένους πολίτες άνω των 60 ετών, και το περιθώριο ενός μηνός για τον εμβολιασμό τους με την 3η δόση. Περίπου μια εβδομάδα πριν από αυτή την ανακοίνωση, και συγκεκριμένα στις 10 Νοεμβρίου, είχα θέσει το ζήτημα της λήξης διάρκειας ισχύος και της μη ανανέωσης του ατομικού ψηφιακού πιστοποιητικού, στο κείμενο με τίτλο Ψηφιοποίηση, χρόνος και πανδημία. Σύντομη αναφορά. 

Η ανακοίνωση της 18ης Νοεμβρίου ήταν η πρόταση III, δίχως το πρόστιμο σε χρήμα ως αντίτιμο υγείας, και αποτέλεσε προμήνυμα της πρότασης I. Η σημερινή ανακοίνωση, της 30ης Νοεμβρίου, δηλαδή η πρόταση I, αποτελεί προάγγελμα γενικής εφαρμογής του μέτρου σε όλους τους πολίτες άνω των 60 ετών, δηλαδή της πρότασης III ολοκληρωμένης όπως ακριβώς την περιγράφω. 

Η πρόταση ΙΙ, δηλαδή η επιβολή του μέτρου σε όλους τους μη εμβολιασμένους πολίτες άνω των 12 ετών θα μπορούσε να αποτελέσει, αφενός πιθανή μελλοντική εξέλιξη, καθώς το μόνο που την διαφοροποιεί από την πρόταση I είναι η ηλικία και τίποτε άλλο, αφετέρου προμήνυμα για την πρόταση IV. Ωστόσο, αυτό στο οποίο  θέλω να εστιάσω, ολοκληρώνοντας, είναι το εξής: Εάν αφαιρέσουμε όλα τα υγειονομικά στοιχεία από την πρόταση IV ―ας υποθέσουμε ότι η υγειονομική διαχείριση της πανδημικής κρίσης θα έχει πετύχει στο μέλλον (εδώ μπορείτε να βρείτε περισσότερα κείμενα σχετικά με διάφορες εκφάνσεις και την τομή που επιφέρει η διαχείριση της πανδημίας)―, τότε θα έχουμε την εξής πρόταση: εάν παρέλθει ο χρόνος ισχύος του ψηφιακού πιστοποιητικού, κάθε μήνα μετά από τη μη ανανέωσή του, θα επιβάλλεται χρηματικό πρόστιμο. 

.~`~.

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate, προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

30 | 11 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Read More

Απώλεια αξιοπιστίας, κρίση εμπιστοσύνης, πολιτικοί, ειδικοί και επιστήμονες.

28 | 11 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Μουσική Συνοδεία

Κατά τον Αριστοτέλη, όπως είδαμε σε προηγούμενο κείμενο για τους τρόπους πειθούς και τους ρητορικούς λόγους, ο συμβουλευτικός και προτρεπτικός λόγος είναι πολιτικός. Ο άνθρωπος που προτρέπει ή αποτρέπει στη δημόσια σφαίρα, ακόμη και αν είναι επιστήμονας, βρίσκεται στη σφαίρα της πολιτικής, και όχι της επιστήμης. 

Η επιστημονική γνώση δεν μπορεί να είναι πρακτικά δεσμευτική για κανέναν, καθώς δεν διαθέτει ―ή υποτίθεται πως δεν διαθέτει― ηθικό ή κανονιστικό φορτίο και προσανατολισμό. 

Ακόμη και εάν τα μέτρα που προτείνονται από μέλη της επιστημονικής κοινότητας είναι ―ή υποτίθεται πως είναι― ουδέτερα, αντικειμενικά και επιστημονικά, από τη στιγμή που εφαρμόζονται, είναι μέτρα πολιτικά. Και κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει για τον τρόπο εφαρμογής τους, τις επιπτώσεις και τα αποτελέσματά τους.

Επιπλέον, η «επιστημονική κοινότητα» δεν ταυτίζεται με τους «ειδικούς». Υπάρχει επικάλυψη μεταξύ τους αλλά όχι ταύτιση. Οι «ειδικοί» αποτελούν μια μικρή ομάδα, ή μια ελίτ, που προκύπτει μετά από ιεράρχηση και συσχέτιση με θεσμούς. 

Η ολοένα συχνότερη επίκληση των ειδικών από τους πολιτικούς κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων, ιδιαίτερα από την κρίση της Ευρωζώνης και μετά, φανερώνει τη σταδιακή μετατόπιση στο σκοπό των πολιτευμάτων. 

Ο Αριστοτέλης ορίζει τα πολιτεύματα, όχι μόνο με βάση το σώμα που ασκεί την κυρίαρχη εξουσία και εκφράζει την αποφασιστική γνώμη (και εδώ ακριβώς φαίνεται καθαρά η ανατίμηση του ρόλου των «ειδικών» στις λεγόμενες δυτικές δημοκρατίες), αλλά και από το τέλος, δηλαδή από τον σκοπό, του κάθε πολιτεύματος. Κατά τον Αριστοτέλη, τέλος-σκοπός της δημοκρατίας είναι η ελευθερία, της ολιγαρχίας ο πλούτος, της αριστοκρατίας τα πάτρια και οι νόμοι, ενώ της τυραννίδας η αυτοφρούρηση και η αυτοφύλαξή της. 

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών, και συγκεκριμένα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και ύστερα, παρατηρείται μια σταδιακή μετατόπιση από το παραδοσιακό εκκρεμές μεταξύ ελευθερίας και πλουτισμού, δηλαδή από την κλασική σχέση μεταξύ δημοκρατίας και ολιγαρχίας, με αριστοτελικούς όρους, προς την αυτοφρούρηση και αυτοφύλαξη, δηλαδή προς την τυραννίδα. 

Η μετατόπιση αυτή, μέσω της διεύρυνσης των υπηρεσιών επιβολής του νόμου και των υπηρεσιών πληροφοριών, με αφορμή τον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας, διαμόρφωσε ένα κλίμα αβεβαιότητας, καχυποψίας και δυσπιστίας στη σχέση των πολιτών με το κράτος.

Είκοσι χρόνια μετά από την έναρξη του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, εξακολουθούμε να βρισκόμαστε σε πόλεμο, εναντίον ενός ιού αυτή τη φορά. 

Κατά τη διάρκεια του τελευταίου αυτού «πολέμου», δηλαδή της πανδημίας του κορονοϊού SARS-CoV-2, η συνεχής επίκληση της επιστήμης από τους πολιτικούς, η οποία συμβάλλει στη νομιμοποίηση των αποφάσεών τους μέσω της οικειοποίησης του επιστημονικού κύρους, σε συνδυασμό με τις υπερβολικές προσδοκίες που καλλιεργούν οι κυβερνήσεις, και τη συνεχή διάψευση αυτών των προσδοκιών, έχει οδηγήσει σε απώλεια αξιοπιστίας όχι μόνο πολιτικών, όπως στην πρώτη φάση της πανδημίας, αλλά και επιστημόνων.

Αυτή η απώλεια αξιοπιστίας εκβάλλει σε μια ευρύτερη κρίση εμπιστοσύνης. 

Η κατάσταση είναι εντονότερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση για διάφορους λόγους. Ενδεικτικά, αναφέρουμε τους εξής δύο: αφενός, έχουν προηγηθεί παλαιότερες κρίσεις που οδήγησαν σε ευθεία αμφισβήτηση, τόσο των ευρωγραφειοκρατών όσο και των εθνικών ηγεσιών, όπως η κρίση της ζώνης του ευρώ (οικονομική-χρέους), της ζώνης Σένγκεν (μεταναστευτική-προσφυγική), και η πιο πρόσφατη κρίση του πνεύματος ευρωπαϊκής αλληλεγγύης (προμήθεια εμβολίων) και, αφετέρου, έχουμε τον τωρινό εκρηκτικό συνδυασμό της αποτυχημένης διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης από τη μια μεριά, και της ενεργειακής κρίσης από την άλλη, που εκβάλλει σε μια εντονότατη κοινωνικό-οικονομική κρίση. 

Σε αυτή την ιδιαίτερα επιβαρυμένη και έκρυθμη κατάσταση, έρχεται τώρα να προστεθεί μια ευρύτερη κρίση εμπιστοσύνης, που οδηγεί σε αμφισβήτηση όχι μόνο της υπεροχής της εξουσίας του κράτους αλλά και του κύρους της επιστήμης.

Δημήτρης Β. Πεπόνης

.~`~.

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate, προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

28 | 11 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Read More

Ψηφιοποίηση, χρόνος και πανδημία. Σύντομη αναφορά.

10 | 11 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Μουσική Συνοδεία

Τίποτα δεν εξασφαλίζει ότι ο σημερινός εμβολιασμένος πολίτης δεν μπορεί στο απώτερο μέλλον να θεωρηθεί ως μη εμβολιασμένος πολίτης, εάν λήξει η διάρκεια ισχύος, ή δεν υπάρξει ανανέωση, του ατομικού τού ψηφιακού πιστοποιητικού COVID (εμβολιασμού, εξέτασης ή ανάρρωσης). Τούτο σημαίνει ότι η κύρια διαφορά μεταξύ του τελευταίου και του πρώτου δεν είναι ο εμβολιασμός, η εξέταση ή η νόσηση, παρά ο χρόνος.

Και τίποτα δεν εξασφαλίζει ότι στο απώτερο μέλλον ο πολίτης που δεν θα χρησιμοποιεί ψηφιακό χρήμα για τις συναλλαγές του, δεν θα αντιμετωπίζεται παρόμοια με τον πολίτη που δεν διαθέτει ψηφιακό πιστοποιητικό για την ελεύθερη κυκλοφορία του. Τούτο σημαίνει ότι η κύρια ομοιότητα του τελευταίου με τον πρώτο είναι η αποδοχή ή μη της ψηφιοποίησης (για τις συναλλαγές και την  κυκλοφορία τους).

Εάν ισχύει μια τέτοια παρατήρηση, τότε θα μπορούσε να υπάρξει αναλογία μεταξύ της ελεύθερης και ελεγχόμενης κυκλοφορίας, από τη μια μεριά, και των ελεύθερων και ελεγχόμενων συναλλαγών, από την άλλη (διαβάστε περισσότερα κείμενα σχετικά με διάφορες εκφάνσεις και την τομή που επιφέρει η διαχείριση της πανδημίας). Με διαφορετικά λόγια, θα μπορούσε να υπάρξει αναλογία ανάμεσα στον έλεγχο και την καταγραφή του είδους και του χρόνου αγοραπωλησίας προϊόντων και στον έλεγχο και την καταγραφή του τρόπου και του χρόνου μετακίνησης-κυκλοφορίας πολιτών. Και ασφαλώς της τοποθεσίας τους.

.~`~.

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate, προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

10 | 11 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Read More

Ζούμε σε μια εποχή θρησκευτικής έξαρσης.

7 | 11 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Μουσική Συνοδεία

Όπως έχει επισημανθεί παλαιότερα, η πίστη δεν ταυτίζεται με την θρησκεία και η θρησκεία δεν ταυτίζεται με τον θεϊσμό. 

Χαρακτηριστική θρησκευτική πεποίθηση αποτελεί η πίστη στη μετά θάνατον ζωή. Η πίστη σε κάποιας μορφής μεταθανάτια ύπαρξη έχει γεννήσει έννοιες όπως η θεία δίκη-κρίση, ο παράδεισος και η κόλαση, το καθαρτήριο, η ανάσταση νεκρών, η μετενσάρκωση κ.λπ. 

Η πίστη στην τεχνολογία έχει γεννήσει ψευδοεπιστήμες και τεχνοθρησκείες. 

Η κρυογονική, παρόλο που αποτελεί ψευδοεπιστήμη, φαντάζει σε αρκετούς ανθρώπους περισσότερο φυσική και λιγότερο μεταφυσική, επειδή υπάρχουν παρεμφερείς διαδικασίες και μηχανισμοί σε ορισμένα είδη του ζωικού βασιλείου. Ωστόσο, ο μεταβολισμός και η φύση αυτών των ειδών χαρακτηρίζεται από μηχανισμούς που δεν διαθέτει ο άνθρωπος. Αποτελεί μια πρακτική που αγνοεί ή υποτιμά τις προδιαγραφές και τις προϋποθέσεις που είναι απαραίτητες για την επιτυχία της μεθόδου (μαζί με πράγματα όπως η διάκριση ζωντανού και νεκρού κυττάρου, η σχέση κυττάρων και ιστών, λειτουργίες του νευρικού συστήματος κ.λπ). Η μεταφόρτωση εγκεφάλου αποτελεί μια πρόσφατη ιδέα που προωθείται ακατάπαυστα τα τελευταία χρόνια από κινηματογραφικές παραγωγές, τηλεοπτικές σειρές και βιβλία, συνοδεύοντας την επιτάχυνση της ψηφιοποίησης και την ανατίμηση της πληροφορίας σε ουσία του σύμπαντος κόσμου, αντίληψη που θυμίζει πανθεϊσμό (ή παμψυχισμό αν η πληροφορία γίνει αντιληπτή ως κοσμική ψυχή ή χαρακτηριστικό όλων των πραγμάτων). 

Και στις δύο περιπτώσεις γίνεται χρήση ενός επιστημονικού ή επιστημονικοφανούς λεξιλογίου. Όμως η πρακτική της κρυογονικής και η έννοια της μεταφόρτωσης εγκεφάλου δεν αποτελούν προϊόντα της επιστήμης, δεν είναι επιστήμη, παρά προϊόντα της πίστης στην τεχνολογία. 

Πιο συγκεκριμένα, προκύπτουν από τον συνδυασμό της πίστης στην τεχνολογία και της πίστης στη μετά θάνατον ζωή ― και ασφαλώς από τη βούληση για ζωή.

Η παλαιά ταύτιση της τεχνολογίας και της επιστήμης είναι σχεδόν αδύνατον να συνεχιστεί. Η εποχή της ιδεολογικής αθωότητας και του μήνα του μέλιτος, δηλαδή το ευρωκεντρικό ιδεολογικό όραμα της σύνδεσης και σύνθεσης τεχνολογίας και επιστήμης, έχει τελειώσει.  Όπως έχει επισημανθεί στη Summa Ι. ― Πρώτη βαθμίδα και χρονική ανάπαυλα | μ.Κ - AQ | Κοσμοϊδιογλωσσίας, η απαξίωση επιστημών κατά τις τελευταίες δεκαετίες αποτελεί σύμπτωμα και αυτής της εξέλιξης. Δηλαδή της κατάποσης των πάντων από τον τεχνολογικό Λεβιάθαν. Εκτός από το ζήτημα της αυτονόμησης της τεχνολογίας από την επιστήμη, και της μετατροπής ή εργαλειοποίησης της επιστήμης σε μέσο και πηγή νομιμοποίησης μιας τεχνολογικής κυριαρχίας και εξουσίας, υπάρχει και το ζήτημα της έξαρσης νέων μεσσιανικών, εσχατολογικών και θρησκευτικών ιδεών που συνδέονται με την τεχνολογική επιτάχυνση. Αν δεν προσεχθούν αυτές οι εξελίξεις ολόκληροι επιστημονικοί κλάδοι θα απαξιωθούν, αν δεν κινδυνεύσουν με κατάρρευση (Αυτά γράφονταν στην αρχή της πανδημίας, προτού υπάρξουν διαφορές πολιτικών και επιστημονικών κύκλων για ζητήματα διαχείρισης, κοινωνικές εντάσεις, πολιτικές αντιπαλότητες κ.λπ). 

Όπως ο παράδεισος και η κόλαση, το καθαρτήριο, η μετενσάρκωση, η ανάσταση νεκρών κ.λπ, έτσι και η κρυογονική και η μεταφόρτωση εγκεφάλου αποτελούν υπο-κατηγορίες/περιπτώσεις της πίστης στη μετά θάνατον ζωή και στη μεταθανάτια ύπαρξη. Υπάρχουν δεκάδες ακόμη παραδείγματα, στα οποία θα επανέλθω. Ζούμε σε μια εποχή θρησκευτικής έξαρσης, δηλαδή κατάρρευσης του κυρίαρχου κοσμοειδώλου.

Δημήτρης Β. Πεπόνης

.~`~.

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate, προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

7 | 11 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Read More

Περιγράφοντας το Metaverse προτού υπάρξει.

1 | 11 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Μουσική Συνοδεία

Στα Προλεγόμενα ενός νέου Ιστορικού Κύκλου, κείμενο με το οποίο επανήλθε η Κοσμοϊδιογλωσσία στην | μ.Κ - AQ | περίοδό της, μεταξύ πολλών άλλων πραγμάτων, περιγράφονταν λειτουργίες του metaverse προτού αυτό υπάρξει. Η λογική και οι λειτουργίες του εντάσσονται στο πλαίσιο ευρύτερων εξελίξεων και μεταβολών. Το metaverse αποτελεί απλώς μέρος της εμφάνισης ή φανέρωσης και της υλοποίησής τους.

Επιπλέον, σε αυτό το πολυεπίπεδο και πολυδιάστατο κείμενο, μεταξύ άλλων, τέθηκε το ενεργειακό ζήτημα προτού εκδηλωθεί η ενεργειακή κρίση και το ζήτημα της υποκατάστασης του φυσικού και του κοινωνικού από το ψηφιακό και το εικονικό, προτού υπάρξει από τις κυβερνήσεις η θεσμοθέτηση της επιτάχυνσης της ψηφιοποίησης και η καθιέρωση της εξ αποστάσεως εργασίας. Όλα αυτά στα πρωταρχικά στάδια εκδήλωσης της πανδημίας. 

Σε ένα επόμενο κείμενο υπό τον τίτλο Summa Ι. ― Πρώτη βαθμίδα και χρονική ανάπαυλα | μ.Κ - AQ | Κοσμοϊδιογλωσσίας, είχα επισημάνει πως τα Προλεγόμενα αποτελούν «ένα κείμενο το οποίο θα είναι περισσότερο διαυγές, ως προς την κατανόηση και τα θέματα που ανοίγει και θέτει δημόσια, σε μια πενταετία από σήμερα», δηλαδή από τότε που δημοσιεύτηκαν, πριν από 18 μήνες. Τώρα βρισκόμαστε στο έτος 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ).

Ακολουθούν ενδεικτικά αποσπάσματα από τα Προλεγόμενα ενός νέου Ιστορικού Κύκλου, που φωτογραφίζουν τη λογική και τις λειτουργίες του metaverse, προτού αυτό υπάρξει.

Η περιστολή των κοινωνικών επαφών και η καταστολή των φυσικών δεσμών των ανθρώπων εξωθεί σε περαιτέρω ανάπτυξη και εμβάθυνση των ψηφιακών και εικονικών τους σχέσεων και επαφών. Η εικονική υποκατάσταση καταπραΰνει αλλά δεν επουλώνει το προσωπικό και συλλογικό ψυχικό τραύμα που προξενεί ο εξαναγκασμός της φυσικής αποκοπής και της κοινωνικής αποστασιοποίησης και απομόνωσης. Η ψηφιακή παρουσία και η πραγματικότητα της εικόνας δεν υποκαθιστά ουσιωδώς, παρά μονάχα φαινομενικώς, την φυσική απουσία και την αλήθεια του σώματος...

Ο χωρικός περιορισμός και η ρύθμιση των μετακινήσεων των ανθρώπων εξωθεί σε μια συνθήκη που η φυσικότητα και η κοινωνικότητα υποκαθίστανται από την εικονικότητα και τη ψηφιακότητα. Η συνθήκη αυτή αν παγιωθεί και διευρυνθεί στο χώρο, επεκταθεί σε διάρκεια και βαθύνει σε ποιότητα, μπορεί να διαμορφώσει μια κατάσταση όπου το προσεχές μεγάλο χάσμα, η επόμενη μεγάλη διαίρεση, να μην σχετίζεται με την πρόσβαση και την ποιότητα σε ψηφιακά μέσα και υπηρεσίες αλλά με τη ρύθμιση και την προνομιακή μεταχείριση της απρόσκοπτης και αυτόβουλης σχέσης, πρόσβασης και αποσύνδεσης, μεταξύ φυσικού και ψηφιακού περιβάλλοντος...

...παράλληλα με την αυξημένη δραστηριότητα των ανθρώπων ως χρηστών εικονικών περιβαλλόντων και την ψηφιακή υπερσυσσώρευση πληροφοριών και δεδομένων ―τα οποία αποθηκεύονται και εν συνεχεία χρησιμοποιούνται ως εισροές στο (δια)δίκτυο―... Η υπό διαμόρφωση κατάσταση ως δυναμική εξέλιξη, ανεξάρτητη από τα κίνητρα των σημερινών κυβερνώντων όπου Γης, αποτελεί πρόπλασμα και εμπεριέχει σε σπερματική μορφή τη δυνατότητα αποϋλοποίησης (dématérialisation/dematerialization) των ανθρώπων από το φυσικό δημόσιο χώρο και το κοινωνικό τους περιβάλλον, και τη συνεπακόλουθη εξαΰλωσή τους σε εικονικά περιβάλλοντα... 

Ο περιορισμός του φυσικού χρήματος, δηλαδή των μετρητών, και μια πιθανή ευρεία νομισματική ψηφιοποίηση ―είτε υπό τη μορφή κάρτας είτε μέσω κάποιας εφαρμογής στο κινητό τηλέφωνο―, δυνητικά, και εφόσον δεν υπάρξουν θεσμικές δικλείδες ασφάλειας, μπορεί να οδηγήσει σε έλεγχο και καταγραφή του είδους, της τοποθεσίας και του χρόνου αγοράς προϊόντων, σε φορολόγηση ή δέσμευση κατά βούληση, και σε αδυναμία αγοράς και πώλησης δίχως τη χρήση ηλεκτρικού ρεύματος ή κάποιας μορφής σύνδεση ή/και σύνθεση βιολογικού και ψηφιακού και, ευρύτερα, σε απόλυτη παραβίαση της ιδιωτικότητας... 

Η αποϋλοποίηση της φυσικής σεξουαλικότητας και η εικονικοποίηση της, η εξαΰλωση της σε εικονικά περιβάλλοντα, όταν λαμβάνει εξαναγκαστικά και όχι οικειοθελή χαρακτηριστικά, λειτουργεί έμμεσα ως μέτρο πληθυσμιακού σχεδιασμού και ελέγχου γεννήσεων (population planning/control) και καταργεί, μέχρι ενός σημείου τις ερωτικές ανθρώπινες επαφές σώμα με σώμα...

Άνθρωποι υπό ηθικοπνευματικές συνθήκες και από κοινωνικές δεξαμενές όπως οι προαναφερθείσες, μαζί με νέες και νέους εφηβικής ηλικίας και αγνές νεανικές ψυχές συνεπαρμένες από την τεχνολογική φαντασμαγορία, τα ψηφιακά περιβάλλοντα παιχνιδιών και εικονικής πραγματικότητας, και τη μαζική κουλτούρα, βομβαρδιζόμενοι από ιδεολογήματα που θα επικαλούνται την πρώτη γραμμή της «προόδου» και την πρωτοπορία της «εξέλιξης» ―προκειμένου να αποκτήσει νομιμοποιητική βάση μια ιδεολογικοποιημένη χρήσης της τεχνολογίας ως όργανο απόλυτου και καθολικού εξουσιασμού των ανθρώπων―, θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρόθυμους εθελοντές της βιοψυχικής αποδόμησης, αναδόμησης και, εν τέλει, υβριδικής βιοτεχνολογικής και βιοπληροφορικής ανακατασκευής τους... 

Οι προσπάθειες καθυπόταξης του διαφαινόμενου χάους και της αναδυόμενης αταξίας μέσω της παύσης και παράλυσης, ουσιαστικά της καταστολής, της φυσικής, κοινωνικής και οικονομικής ανθρώπινης ζωής ούτε αποτελούν ούτε οικοδομούν τάξη ― ενταγμένη σε ένα πλαίσιο δικαιοσύνης που θα εξασφαλίζει την ανθρώπινη ελευθερία. Θέτουν όμως τα θεμέλια και την υποδομή απόλυτης εξάρτησης και ετεροπροσδιορισμού του ανθρώπου ως οντότητας και ύπαρξης από τον ψηφιακό θηριώδη Λεβιάθαν...

Ψηφιακά υποκατάστατα του δημόσιου χώρου βρίσκονται εκτός εθνικής επικράτειας και συνταγματικής έννομης τάξης. Ο λεγόμενος ψηφιακός δημόσιος χώρος, ως εικονικό περιβάλλον, δεν είναι ούτε δημόσιος ούτε εθνικός ούτε χώρος ούτε περιβάλλον ― είναι ψηφιακή πλατφόρμα επί της οποίας ασκούν έλεγχο και επιβάλλουν κανόνες εταιρείες υψηλής τεχνολογίας υπερεθνικής υπερσυσσώρευσης και υπερσυγκέντρωσης δεδομένων και πληροφοριών, που τα στρατηγεία και η φυσική τους έδρα βρίσκονται, κυρίως, στην επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Ορισμένες από αυτές αποτελούν τις μεγαλύτερες πλατφόρμες διαφήμισης και συσσώρευσης πληροφοριών και προσωπικών δεδομένων στον πλανήτη, με τουλάχιστον ένα δισεκατομμύριο ενεργούς και περισσότερα από δύο δισεκατομμύρια συνολικούς χρήστες, καθώς και δικό τους ψηφιακό νόμισμα (θα ασχοληθούμε αναλυτικά με όλες τις διαστάσεις της ψηφιοποίησης, συμπεριλαμβανομένης της νομισματικής). Υπό αυτή την έννοια, η φαινομενική ισχυροποίηση του κράτους μέσω της ψηφιοποίησης μπορεί να ιδωθεί ως ουσιαστική αποδυνάμωση του ―ορθότερα αποτελεί ισχυροποίηση στο εσωτερικό και αποδυνάμωση ως προς το εξωτερικό― και μετατροπή του σε μηχανισμό θεσμοθέτησης, νομιμοποίησης και επιβολής πολιτικών υπό αυξημένη κεντρική υπερκρατική καθοδήγηση ή καθ' υπαγόρευση αποκεντρωμένων υπερεθνικών ιδιωτικών συμφερόντων και δικτύων...

Η αγορά που ως forum και ως market γεννήθηκε από την ελευθερία της μετακίνησης, του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι, σταδιακά υποκαθίσταται από την ψηφιακή Λερναία Ύδρα· και, μαζί με αυτήν, καταπίνεται και ο φυσικός δημόσιος χώρος...

Η ενοποίηση του φυσικού χώρου γέννησε το εδαφικό κυρίαρχο κράτος ― το άδειασμά του και η συνεπακόλουθη ψηφιακή του υποκατάσταση σηματοδοτούν την απαρχή, είτε της μετάλλαξης είτε της κατάρρευσης του...

Ζούμε, ταυτόχρονα, υπό συνθήκες τεχνολογικής ενσωμάτωσης και κοινωνικής αποστασιοποίησης· διατάραξης, παραβίασης και διάνοιξης των πλέον απομακρυσμένων φυσικών οικοσυστημάτων, εξαναγκασμού ζωικών ειδών ―που λειτουργούσαν ως δεξαμενές περιορισμού μικροβίων―, κατ' οίκον σωματικού εγκλεισμού και ψυχικής φυλάκισης στο εικονικό μας κλουβί. Υποκαθιστούμε τη βιολογική εξέλιξη με την τεχνολογική πειραματική παρέμβαση. Παρατηρούμε φαινόμενα φτωχοποίησης και ξεπεσμού φυσικών δημιουργών και παραγωγών και πλουτισμό ψηφιακών διαμεσολαβητών και παρόχων διαχείρισης των προϊόντων τους ή πρόσβασης και αποθήκευσης των δεδομένων τους· υπερ-συνδεσιμότητας ψηφιακών σχέσεων και ρύθμισης ή καταστολής φυσικών επαφών και ελευθεριών· υπερσυσσώρευσης πληροφοριών και δεδομένων που συνοδεύονται από οικονομική παραλυσία και κοινωνική αποσύνθεση. Βλέπουμε από τα μπαλκόνια μας την εκκένωση ή αραίωση του δημόσιου χώρου ―ο οποίος γεννήθηκε από την ελευθερία της μετακίνησης― και επιστρέφουμε στο εσωτερικό των κατοικιών μας της δυνητικά ανύπαρκτης ψηφιακής μας ιδιωτικότητας και ελευθερίας. Είμαστε εικονικά ορατοί και φυσικά αόρατοι. Η μερική αποϋλοποίηση της σωματικής σεξουαλικότητας και η εξαΰλωση της στο εικονικό περιβάλλον ολοκληρώνει την εικόνα. 

Η καθημερινότητα μας διαμορφώνεται ολοένα και περισσότερο από ασύγχρονες τηλε-επαφές με φυσική απουσία και σύγχρονες τηλεδιασκέψεις και βίντεοκλήσεις με εικονική παρουσία ― δηλαδή από συνθήκες αναγωγής μας σε έναν άχρονο εικονικό χώρο με παράλληλη αποκοπή μας από το φυσικό χώρο, τον κοινωνικό χρόνο και το αστικό περιβάλλον. Φυσικά πρόσωπα έχουν συναντήσεις σε εικονικά περιβάλλοντα με πρόσωπα κοινωνικά ανύπαρκτα αλλά ψηφιακά κατασκευασμένα ― τούτο σημαίνει και σηματοδοτεί αποϋλοποίηση φυσικών προσώπων και υλοποίηση της ψηφιακότητας με κοινό πεδίο συνάντησής τους το εικονικό.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τα Προλεγόμενα ενός νέου Ιστορικού Κύκλου στο σύνολό τους, την αγγλική μετάφρασή τους, και τη Summa Ι. ― Πρώτη βαθμίδα και χρονική ανάπαυλα | μ.Κ - AQ | Κοσμοϊδιογλωσσίας, και εδώ περισσότερα συναφή κείμενα.

.~`~.

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate, προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

1 | 11 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Read More

Γι' αυτό που ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια. Σύντομη αναφορά.

15 | 10 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Μουσική Συνοδεία

Την 23η Μαρτίου (2020 μ.Χ | 1441 سَنة هِجْريّة), δηλαδή πριν από ενάμισι και πλέον χρόνο ή, πιο συγκεκριμένα, πριν από πεντακόσιες εβδομήντα μια ημέρες, έθεσα ένα νέο σύστημα χρονολόγησης ή μια νέα χρονολογία: 1 μ.Κ | Year Ι AQ (τούτο συνέβη προτού αρχίσει να καθιερώνεται σε παγκόσμια κλίμακα η ορολογία για προ και μετά κορωνοϊού ή προ και μετά πανδημίας εποχή).

Αρκετοί, όταν πρωτοείδαν αυτήν τη δημοσίευση (η οποία ήταν η πρώτη στην Κοσμοϊδιογλωσσία μετά από ένα και πλέον χρόνο απουσίας), απλώς την προσπέρασαν καθώς θεώρησαν πως δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Όμως, κατά την διάρκεια του πρώτου λοκντάουν, τα πράγματα άλλαξαν. Και ορισμένοι από αυτούς με ρώτησαν τι σημαίνει το γράμμα Κ;... Κορωνοϊός; 

Όχι, κορωνοϊοί υπήρξαν και υπάρχουν πολλοί, άλλωστε στα λατινικά το γράμμα είναι Q, ήταν η απάντησή μου. Αυτό που είναι διαφορετικό, αποτελώντας μια ιστορική τομή, είναι ότι τουλάχιστον το ένα τρίτο των ανθρώπων στον πλανήτη ―αν όχι ο μισός πληθυσμός του―, έζησε υπό το καθεστώς κάποιας μορφής Καραντίνας, δηλαδή περιορισμού και ρύθμισης της κυκλοφορίας του καθώς και περιστολής των φυσικών σχέσεων και δεσμών του. [Δ`~. 2023: αναλυτικά δες στο βιβλίο μου Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης].

Υπό αυτή την έννοια, διανύουμε το δεύτερο έτος | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | από την μεγάλη, σε πλανητική κλίμακα, Καραντίνα ― και τα | π.Κ - BQ | και | μ.Κ - AQ | συμβολίζουν αυτή την ιστορική τομή, σε προ και μετά εποχή.

Και πράγματι, αφού μάθαμε το υγειονομικό λοκνταουν, σιγά-σιγά, με διάφορες αφορμές, θα αρχίσουμε να μαθαίνουμε και το κλιματικό λοκνταουν (αναζητήστε: climate lockdown). Ωστόσο, το λοκντάουν είναι απλώς μια λέξη. Σε αυτό που θα πρέπει να εστιάζουμε κάθε φορά την προσοχή μας είναι στην περιγραφή της κατάστασης, δηλαδή στον έλεγχο και την απαγόρευση της ελεύθερης και κατά βούληση κυκλοφορίας των ανθρώπων, στην περιστολή των κοινωνικών τους επαφών και την καταστολή των φυσικών τους δεσμών, στη ρύθμιση της κινητικότητάς τους, στον έλεγχο επί της σωματικής τους ελευθερίας, στην ελευθερία του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι σε όλες τις διαστάσεις και τις όψεις της, κ.ο.κ, δηλαδή στα μέτρα και τα αποτελέσματα κάποιας μορφής Καραντίνας, που τρέχουν παράλληλα με πρακτικές ψηφιοποίησης, τεχνολογικής πολυπλοκότητας και επιτάχυνσης μιας τεχνοκεντρικής οργάνωσης της κοινωνίας.

Ολοκληρώνω με το εξής, μιας και πλέον στην πραγματικότητα και τους λόγους (discourse) περί υγειονομικής και κλιματικής κρίσης, έχει προστεθεί και η πραγματικότητα της ενεργειακής κρίσης:

Τι συνδέει τη λειτουργία μιας κυβέρνησης, των τραπεζών και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το εμπόριο και την διαχείριση μιας κρίσης, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, την επεξεργασία λυμάτων και το πόσιμο νερό, και αποτελεί conditio sine qua non για τη λειτουργία, διάθεση και παροχή όλων των προηγούμενων; Ο ηλεκτρισμός. Τι προϋποθέτει, ή θα έπρεπε να προϋποθέτει, η επεξεργασία πρώτων υλών, η παραγωγή βιομηχανικών προϊόντων και η κυκλοφορία τους; Την τροφή. Ηλεκτρισμός και τροφή, δηλαδή ενέργεια για να υπάρχουμε και ενέργεια για να συνυπάρχουμε, να επικοινωνούμε και να οργανωνόμαστε ― απόλυτη προϋπόθεση της ζωής μας, βέβαια, είναι ο Ήλιος.

Όσο πολυπολοκότερη είναι μια κοινωνία, μια πολιτειακή δομή και ένα σύστημα, τόσο πιο ενεργοβόρα και δαπανηρή είναι η συντήρησή τους. 

Αυτά γράφονταν πριν από δεκαέξι (16) μήνες, όταν ακόμη οι άνθρωποι έψαχναν να βρουν τι τους χτύπησε, αναμένοντας να περάσουν λίγες μέρες, προκειμένου να επιστρέψουν οι ζωές τους, όπως ήταν ένα μήνα πριν ή στις αρχές του 2020. But we are going further and further down the rabbit hole. Στους συνδέσμους που ακολουθούν εμπεριέχονται ορισμένες ψηφίδες [Δ`~. 2023: Ομοίως, δες Πανδημικός Επίλογος στο Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης]. Ο καθένας και η καθεμιά μπορούν να επιλέξουν κάποια σημεία τούς και να αγνοήσουν κάποια άλλα. Και, στο τέλος, να ενώσουν τις ψηφίδες, δημιουργώντας το δικό τους παζλ:

Προλεγόμενα ενός νέου Ιστορικού Κύκλου

Χρονολόγιο μελετητή και ερευνητή ενός πιθανού μέλλοντος

Προάγγελμα μέλλοντος

Τι θα συμβεί εάν...

.~`~.

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate, προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

15 | 10 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Read More