Ο έναστρος ουρανός πάνω μου και ο ηθικός νόμος μέσα μου.

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 14 | 4 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Μουσική συνοδεία

Δύο πράγματα γεμίζουν την ψυχή με πάντοτε καινούργιο και αυξανόμενο σεβασμό και θαυμασμό, όσο συχνότερα και σταθερότερα ασχολείται μαζί τους ο στοχασμός: ο έναστρος ουρανός πάνω μου και ο ηθικός νόμος μέσα μου. Και τα δύο δεν χρειάζεται να τα αναζητώ και απλώς να τα υποθέτω έξω από το οπτικό πεδίο μου, σαν να ήταν κρυμμένα μέσα στα σκοτάδια ή στο υπερπέραν· τα βλέπω εμπρός μου και τα συνδέω αμέσως με τη συνείδηση της ύπαρξής μου. Το πρώτο αρχίζει από τη θέση που καταλαμβάνω στον εξωτερικό κόσμο και διευρύνει τη συνάφεια στην οποία βρίσκομαι προς το απείρως μεγάλο, με κόσμους πέρα από κόσμους και συστήματα συστημάτων, και επιπλέον ακόμη στους απέραντους χρόνους της περιοδικής τους κίνησης, της αρχής και της διάρκειάς τους. Το δεύτερο αρχίζει από τον αόρατο εαυτό μου, την προσωπικότητα μου, και με παρουσιάζει σε έναν κόσμο που έχει αληθινή απεραντοσύνη αλλά είναι μόνο για το νου αισθητός, και με τον οποίο (αλλά μέσω αυτού συγχρόνως και με όλους εκείνους τους ορατούς κόσμους) αναγνωρίζω τον εαυτό μου όχι, όπως εκεί, σε μια απλώς τυχαία, αλλά σε μια καθολική και αναγκαία συνάφεια. Το πρώτο θέαμα ενός αναρίθμητου πλήθους κόσμων εκμηδενίζει κατά κάποιον τρόπο τη σπουδαιότητα μου ως ενός ζωώδους πλάσματος που πρέπει να επιστρέψει πάλι την ύλη, από την οποία έγινε, στον πλανήτη (ένα απλό σημείο στο σύμπαν), αφού είχε εφοδιασθεί για ένα σύντομο διάστημα με τη δύναμη της ζωής (δε γνωρίζουμε πως). Αντιθέτως, το δεύτερο εξυψώνει απείρως την αξία μου ως νοήσεως μέσω της προσωπικότητάς μου, στην οποία ο ηθικός νόμος μου αποκαλύπτει μια ζωή ανεξάρτητη από τη ζωώδη φύση αλλά ακόμη και από ολόκληρο τον αισθητό κόσμο, τουλάχιστον όσο μπορεί να συναχθεί από τον σκόπιμο και μέσω του νόμου αυτού προσδιορισμό της ύπαρξης μου, ο οποίος δεν περιορίζεται σε όρους και όρια της ζωής αυτής, αλλά προχωρεί επ' άπειρον.

Two things fill the mind with ever new and increasing admiration and reverence, the more often and more steadily one reflects on them: the starry heavens above me and the moral law within me. I do not need to search for them and merely conjecture them as though they were veiled in obscurity or in the transcendent region beyond my horizon; I see them before me and connect them immediately with the consciousness of my existence. The first begins from the place I occupy in the external world of sense and extends the connection in which I stand into an unbounded magnitude with worlds upon worlds and systems of systems, and moreover into the unbounded times of their periodic motion, their beginning and their duration. The second begins from my invisible self, my personality, and presents me in a world which has true infinity but which can be discovered only by the understanding, and I cognize that my connection with that world (and thereby with all those visible worlds as well) is not merely contingent, as in the first case, but universal and necessary. The first view of a countless multitude of worlds annihilates, as it were, my importance as an animal creature, which after it has been for a short time provided with vital force (one knows not how) must give back to the planet (a mere speck in the universe) the matter from which it came. The second, on the contrary, infinitely raises my worth as an intelligence by my personality, in which the moral law reveals to me a life independent of animality and even of the whole sensible world, at least so far as this may be inferred from the purposive determination of my existence by this law, a determination not restricted to the conditions and boundaries of this life but reaching into the infinite.

Kritik der praktischen Vernunft

Immanuel Kant

.~`~.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος με τίτλο:

Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης

Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη

Δημήτρης Β. Πεπόνης

Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, Ιανός, Πρωτοπορία, Public κ.λπ.

~

Κοσμοϊδιογλωσσία στο facebook

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 14 | 4 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Read More

Άρθρο για «Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης» στο ‘Chinese Social Sciences Net’ της Κινεζικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών | The Reversion to Civilisational Plurality: The “Age of the Great Deviation” Is Coming to an End | 文明多样性复归：历史 “大偏离时代” 进入尾声.

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 26 | 3 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Δημοσιεύτηκε άρθρο για Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης στην περιοδική έκδοση της Κινεζικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών (CASS), στο μέσο ενημέρωσης ‘Chinese Social Sciences Net’ (CSSN) και στην ακαδημαϊκή εφημερίδα ‘Chinese Social Sciences Today’ (CSST).

Με αφορμή τη φετινή θεματική του Boao Forum for Asia ―ένα ετήσιο συνέδριο που αποτελεί πλατφόρμα διαλόγου υψηλού επιπέδου για ηγετικές προσωπικότητες, πολιτικούς, επιχειρηματίες και ακαδημαϊκούς από 29 κράτη―, ο Chen Mirong, συντάκτης και ερευνητής που συνεργάζεται με την Κινεζική Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών και το μέσο ενημέρωσης που τελεί υπό την αιγίδα της, ‘Chinese Social Sciences Net’, παρουσίασε σε άρθρο, μέσα από τη δική του ερμηνευτική ματιά, την κεντρική ιδέα, επιχειρήματα και θέσεις από το βιβλίο μου.

Ακολουθεί το άρθρο για Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης με τίτλο The Reversion to Civilisational Plurality: The “Age of the Great Deviation” Is Coming to an End | 文明多样性复归：历史 “大偏离时代” 进入尾声, όπως δημοσιεύτηκε στην κινεζική γλώσσα, σε εικόνα (I) και κείμενο (III), και η αγγλική του μετάφραση (II), καθώς και σύνδεσμοι για το άρθρο σε έκδοση e-paper και PDF στην ακαδημαϊκή εφημερίδα ‘Chinese Social Sciences Today’ και στη μορφή που δημοσιεύτηκε αρχικά στην ιστοσελίδα ‘Chinese Social Sciences Net’ της Κινεζικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών.

Ι

ΙΙ

The Reversion to Civilisational Plurality: 

The “Age of the Great Deviation” Is Coming to an End

23 March 2026 — Chen Mirong, China Social Sciences Net / China Social Sciences Daily

The 2026 Annual Conference of the Boao Forum for Asia will be held in Boao, Hainan, from March 24 to 27. The theme of this year’s conference is “Shaping a Shared Future: New Context, New Opportunities, New Cooperation.” Against the backdrop of accelerating changes in a world undergoing a once-in-a-century transformation, Asia is experiencing historic, structural, and systemic shifts.

Today, Asia, as the region with the world’s largest population—home to more than 50% of the global population—boasts multiple engines of economic growth. Asia’s rise is no longer a one-dimensional economic narrative, but rather a systemic transformation driven by the synergy of multiple forces, including demographics, technology, institutions, and culture. Dimitris Peponis, author of the Greek book The End of the Great Deviation, stated in an interview with this newspaper that the world is entering a brand-new macro-historical cycle. From the early 19th century to the mid-21st century, an era that began as Eurocentric, gradually evolved into Western dominance, and was characterized by Anglo-American hegemony is approaching its conclusion. He refers to this era as the “Age of the Great Deviation.” At the same time, Asia is returning to the center of the world stage.

From the “Great Deviation” to “Recalibration”

Peponis argues that the defining feature of the “Age of the Great Deviation” lies precisely in its deviation from a far more enduring historical norm in the long river of human history.

From the first century CE until the late eighteenth and early nineteenth centuries—a span of approximately eighteen centuries—the centre of global economic gravity remained anchored in the Chinese heartland and the Indian subcontinent. Peponis emphasized that it was only in the past two to three hundred years that this historical economic order was disrupted by the rise of Western Europe and thereafter supplanted by North American dominance. From a longue durée perspective, the West’s centrality over the past two centuries thus constitutes an anomalous departure from historical norms.

The Singaporean scholar Kishore Mahbubani similarly contends that these two centuries of Western predominance represent an exception rather than the rule. The twenty-first century, he suggests, is witnessing the end of this anomaly and the restoration of historical equilibrium.

In Peponis’s view, the rise of China and the broader resurgence of Asia signal the closing phase of this deviation. This is not merely a shift in aggregate economic output, but a profound reconfiguration of global influence, intellectual production, and the leadership of civilisational dialogue. The continued convening and growing influence of the Boao Forum for Asia itself constitutes an institutional microcosm and intellectual arena of this process of “recalibration”.

The “Rebalancing” of Demographic Structure and the Urbanization Wave

Asia’s return is not without foundation; its deepest and most irreversible basis lies in the fundamental reshaping of global population patterns, demographic structures and human settlement. Peponis provides a thorough, in-depth analysis analysis of how these transformations underpin the end of the “Age of the Great Deviation”.

 

First is the epochal shift in human habitation. In the early nineteenth century, only 5–10 per cent of the global population resided in urban centres. By the early twenty-first century, over half of humanity lived in cities, metropolitan areas, and urban agglomerations. At the same time, urban populations outside the North Atlantic region (Europe and North America) have increasingly assumed centrality and influence. In Asia alone, approximately 1.1 billion people moved into urban centres between 1990 and 2015. During the same period, Africa’s urban population doubled, highlighting the acceleration of urbanisation beyond traditionally Western-dominated regions. A report released by the United Nations Department of Economic and Social Affairs in November 2025 indicates that 19 of the world’s 33 megacities, with populations exceeding 10 million, are located in Asia.

Second is the disruptive “rebalancing” of global population weight. Peponis illustrates the magnitude of this transformation through striking comparisons: roughly two decades ago, Africa’s population surpassed Europe’s for the first time in recorded history; in 1950, the combined populations of Turkey, Egypt, and Iran were smaller than that of Germany alone, whereas today Egypt’s population alone approximates the combined populations of Germany and the Netherlands. More striking still, Nigeria’s population now exceeds the combined populations of Germany, France, and Italy. In continental terms, approximately 59 per cent of the world’s population resides in Asia, 19 per cent in Africa, 9 per cent in a politically fluid Europe, 8 per cent in Latin America, and less than 5 per cent in North America.

Third is the strategic divergence in age structures. As Peponis summarises: “The world’s youth is primarily concentrated in Africa, the middle-aged population is globally distributed, while aging societies and gerontocracy have become defining characteristics of Europe.” In most developed countries outside the United States, demographic ageing, shrinking working-age populations, and contraction in economically active cohorts will place increasing strain on political systems and welfare regimes.

This structural dilemma stands in stark generational contrast to the demographic vitality and potential “demographic dividend” possessed by Asia (especially South and Southeast Asia) and Africa. This shift in the demographic foundation is a key reason why the historical balance is tilting toward Asia.

The Collapse of the “End of History” Illusion

The “Age of the Great Deviation” is reflected not only in economic and demographic structures but is also deeply inscribed in the ideological sphere. Peponis characterises the post-Cold War unipolar era as one in which the US-led Atlantic bloc, under the banner of the “end of history” thesis, launched what he describes as a “democratic crusade”, vigorously promoting Western-style democracy as the sole legitimate model. He rejects the notion of a universally applicable democratic template, asserting that democracy is a shared value of humanity rather than the exclusive preserve of a handful of states.

In Peponis’s view, China’s rise holds significance that transcends mere economic indicators. He stated: “Within the next decade, China will become the world’s largest economy in terms of nominal GDP. For over a decade, China has consistently maintained its position as the world’s leading goods trading nation. This will mark a historic turning point: for the first time since the reign of George III or the Victorian era, the global economy will be led by a country that is neither Atlantic‑based nor English‑speaking, and which is neither organised under a liberal system nor governed by a two‑party political structure.” This development challenges the entrenched narrative—formed during the “Age of Great Deviation”—which equates “the West” with “modernity” and the “only successful model”.

Peponis further conceptualises China as a “civilisational state”—a global actor shaped by a distinct civilisation and worldview, endowed with intrinsic autonomy in its interests and value system. China’s rejuvenation implies that the global system must accommodate and engage seriously with governance models, developmental philosophies, and international relations concepts rooted in non-Western civilisations with deep historical foundations. This constitutes a powerful deconstruction of Western-centric ideology and historiography, and signals the tangible return of civilisational plurality.

A New Equilibrium Amid Discontinuity and Continuity

From a geopolitical perspective, Peponis invokes Halford Mackinder’s 1904 “World Island” theory and its contemporary resonance. Asia, as the eastern extremity of the “World Island” comprising Asia, Africa, and Europe, has historically stood in geographical contrast with the American continent, which serves as a peripheral region.

Peponis argues that when key regions within the “World Island” experience power vacuums or intense competition, instability or fragmentation often follows—strategies that serve to preserve the centrality of the United States and North America within the global order. Similarly, Europe’s potential “deindustrialisation” may be interpreted as part of this mechanism for maintaining geopolitical balance.

“Our world is undergoing fundamental reconstruction,” Peponis concludes. “On the one hand, through unprecedented ruptures and transformations; on the other, through the continuity of history and the return of ancient equilibria—albeit grounded in new social realities and technological foundations—the global order is being reshaped. While this era appears radically discontinuous with the past, the essence of things remains unchanged; attempts to distort that essence are ultimately futile and transient.”

The “ruptures and transformations” manifest in technological revolutions—particularly digital technologies and artificial intelligence—that disrupt power structures and modes of production; in global crises such as climate change that challenge traditional development paradigms; and in the strategic uncertainty produced by the disintegration of unipolar hegemony.

The “return of ancient equilibria”, by contrast, is evident in the re-centering of economic and demographic gravity in eastern Eurasia, the coexistence of multiple civilisational centres in place of a single hegemonic civilisation, and the dynamic reconfiguration of centre–periphery relations. This represents, in part, a reversion to the historical norm before the “Great Deviation,” albeit at a higher technological level and with deeper interconnectivity.

In Peponis’s philosophy of history, the assertion that “the essence of things remains unchanged” suggests that the fundamental rhythms of history—great power rise and decline, civilisational interaction and competition, and the plurality of developmental paths—have never ceased. The West must confront not merely the loss of hegemony but the recognition that its two-century dominance was historically exceptional. For Asia, and particularly for a civilisational state such as China, the challenge is to revitalise ancient heritage while creatively addressing unprecedented global challenges and contributing public goods and new visions of order.

A Forum for Dialogue at the Threshold of a New Cycle

Within this context, the 2026 Boao Forum for Asia provides a crucial platform for dialogue and reflection between Asia and the wider world. Its discussions on advancing regional economic integration and addressing global challenges speak directly to the core questions facing the construction of a “post-Great Deviation” global order.

Asia’s return does not signify a simplistic “rise of the East and decline of the West”, nor a mere transfer of power. Rather, it heralds a more complex—and potentially healthier—global landscape: one that is multipolar rather than unipolar, pluralistic rather than monolithic, and characterised by the coexistence of multiple civilisations rather than the dominance of one. It marks the end of the ideological arrogance and rigid centre–periphery narratives of the “Age of the Great Deviation”, and the beginning of a difficult but necessary search for a new equilibrium based on “harmony without uniformity”.

Peponis’s analysis ultimately points to a sober conclusion: although this process may be accompanied by friction and turbulence, the deeper currents of history are already discernible. For the West, this entails recognising the historical contingency and particularity of its dominance and learning to reposition itself within a more equal and plural global order. For the world as a whole, it requires transcending the mindset of the “Age of the Great Deviation” in order to move toward a more inclusive and sustainable new historical cycle.

◇ Chen Mirong, China Social Sciences Net

[Editors: Yao Xiaodan (Print) Hu Zixuan (Online)]

ΙΙΙ

文明多样性复归：历史 “大偏离时代” 进入尾声

2026-03-23 作者：陈密容 来源：中国社会科学网-中国社会科学报

　博鳌亚洲论坛2026年年会将于3月24—27日在海南博鳌召开，此次年会主题为“塑造共同未来：新形势、新机遇、新合作”。在世界百年未有之大变局加速演进的背景下，亚洲正在经历历史性、结构性、系统性变迁。

　　如今，亚洲作为全球人口数量最多的地区，聚集了超过全球人口总数50%的人口，拥有多个经济增长引擎。亚洲的崛起已不再是单一维度的经济故事，而是一场基于人口、技术、制度和文化多重力量共振的体系性变革。希腊后资本主义文明研究中心副研究员迪米特里斯·佩彭尼斯（Dimitris Peponis）在接受本报记者采访时表示，世界正在迎来一个崭新的宏观历史周期。从19世纪初到21世纪中叶，一个最初以欧洲为中心，逐渐演变为西方主导，并以英美霸权为特征的时代即将落幕，他将这个时代称为历史的“大偏离时代”（Age of the Great Deviation）。与此同时，亚洲正在重新走向世界舞台的中央。

　　从“大偏离”到“再校准”

　　佩彭尼斯表示，“大偏离时代”这一概念的核心在于其“偏离”属性，它偏离了人类历史长河中一个更为持久的常态。

　　“自公元1世纪至18世纪末19世纪初，在长达18个世纪的岁月里，世界经济重心始终位于华夏大地及印度次大陆。”佩彭尼斯强调，直到过去两三百年间，这一历史经济秩序才被西欧的崛起打破，而北美此后又取代了西欧的主导地位。因此，过去两个世纪西方在全球事务中的历史中心性，从大历史视角审视，是“偏离常态的例外”。

　　新加坡学者马凯硕（Kishore Mahbubani）也认为，西方主导世界历史的这二百年，实则是一场偏离常态的例外。因此，21世纪所见证的正是这种异常的终结与常态的回归。

　　在佩彭尼斯看来，中国的崛起和亚洲作为整体力量的复兴是这一偏离周期正走向终结的标志。这不仅是经济总量的转移，更意味着国际影响力版图、思想生产源头和文明对话主导权的深刻重构。博鳌亚洲论坛的持续举办及其影响力的日益扩大，本身即是这一“再校准”进程的制度化缩影与思想舞台。

　　人口结构与城市化浪潮的“再平衡”

　　亚洲的回归并非无源之水，其最深厚、最不可逆的基础在于全球人口结构与人类居住空间的根本性重塑。佩彭尼斯深入剖析了这一变迁如何为“大偏离时代”的终结提供了基础动力。

　　首先，是人类聚落的史诗性变迁。19世纪初，全球仅有5%—10%的人口居住在城市中心。而到21世纪初，全球已有超过50%的人口生活在城市、大都市和都市圈中。与此同时，北大西洋地区（欧美）以外的城市人口正逐渐获得中心地位和越来越大的影响力。“仅在亚洲，1990—2015年间就有约11亿人口迁移至城市中心。同期，非洲城市人口也翻了一番，凸显出传统西方主导区域之外地区城市化进程的加速态势。”联合国经济和社会事务部2025年11月发布的报告显示，全球33个千万以上人口“特大城市”中19个在亚洲。

　　其次，是全球人口权重的颠覆性“再平衡”。佩彭尼斯以一系列对比揭示了剧变的规模：约20年前，非洲人口在有记录的人类历史上首次超越欧洲；1950年，土耳其、埃及和伊朗三国人口总和不及德国一国，而如今仅埃及一国人口就与德国和荷兰人口总和相当；更惊人的是，尼日利亚人口总数已经超过了德国、法国和意大利的人口总和。从洲际分布看，全球人口约有59%居住在亚洲，19%在非洲，9%在政治边界持续变动的欧洲，8%在拉丁美洲，而北美大陆人口数量在全球人口总数中的占比不到5%。

　　最后，是人口年龄结构的战略性差异。佩彭尼斯概括道：“全球青年人口主要聚集在非洲，中年人口实现了全球化分布，而老龄化社会与老人政治则成为欧洲的典型特征。” 在除美国以外的主要发达国家，人口老龄化、劳动年龄人口的减少与经济活动人口的收缩相互叠加，将使其政治体系与福利制度承受更大的压力。

　　这一结构性困境与亚洲（尤其南亚、东南亚）及非洲所拥有的人口活力与潜在“人口红利”形成代际性反差。这种人口基本盘的迁移是历史天平向亚洲倾斜的重要原因。

　　“历史终结”幻想终将破灭

　　“大偏离时代”不仅体现在经济和人口上，更深刻烙印在意识形态领域。佩彭尼斯将冷战后的单极霸权时期描述为美国主导的大西洋阵营打着“历史终结论”旗帜，发动的一场极力宣扬西方式民主是唯一正确模式的“民主圣战”，认为不存在放之四海皆准的民主模式，更不存在所谓“普世唯一”的模板，“民主是全人类共同价值，不是少数国家的专利”。

　　在佩彭尼斯看来，中国的崛起具有超越单纯经济指标的意义。他说：“中国将在未来10年内成为名义GDP全球第一的经济体。过去10余年，中国长期保持世界第一货物贸易大国的地位。这将成为一个历史性转折点：自乔治三世统治时期或维多利亚时代以来，全球经济将首次由非大西洋国家、非英语国家、非自由主义体制且非两党制政体的国家引领。”这不仅是一个国家经济体量的变化，更是对“大偏离时代”所形成的“西方=现代=唯一成功模式”这一叙事的根本性质疑与突破。

　　在佩彭尼斯眼中，中国是“文明型国家”，是独特文明与世界观孕育的全球主导型力量，其利益诉求和价值体系具有与生俱来的主体性和自主性。中国的复兴与强大意味着全球体系必须容纳并认真对待源于非西方文明的、具有深厚历史根基的治理模式、发展哲学与国际关系理念。这本身就是对“大偏离时代”西方中心主义意识形态和历史解释框架的最有力解构，是文明多样性的现实复归。

　　断裂与延续中的新均衡

　　从地缘政治视角出发，佩彭尼斯借助英国地理学家哈尔福德·麦金德（Halford Mackinder）在1904年提出的“世界岛”理论及其当代回响提出，亚洲作为“亚非欧”这个“世界岛”的最东端，始终与作为边缘地带的美洲大陆形成地理对照。

　　佩彭尼斯分析道，过去一段时间内，“当‘世界岛’关键区域出现权力真空或遭遇激烈竞争时，某种形式的动荡或分裂往往随之而来——这种策略旨在确保美国及整个北美在全球秩序中的核心地位。同理，欧洲潜在的‘去工业化’趋势，亦可视为维持此种地缘平衡的机制”。

　　“我们的世界正在经历根本性重构。”佩彭尼斯总结道，“一方面通过前所未有的断裂与突变，另一方面又借助历史延续性与古老均衡的复归（尽管依托新生的社会现实与技术基础），全球秩序正在被重新塑造。这个时代看似与过往彻底割裂，但事物的本质未曾改变，任何试图扭曲本质的努力终将是徒劳且短暂的。”

　　他认为，“断裂与突变”体现在：技术革命（尤其是数字技术与人工智能）对权力和生产方式的颠覆，气候变化等全球性危机对传统发展模式的挑战，以及单极霸权体系的瓦解所带来的战略不确定性。这些都是新的变量。

　　“古老均衡的复归”体现在：经济与人口重心回归亚欧大陆东部，多文明中心并存格局取代单一文明霸权，中心与边缘的关系进入新一轮动态调整。这是对“大偏离”之前历史常态的某种回归，尽管是在更高的技术层级和更紧密的互联程度上。

　　而在佩彭尼斯的历史哲学中，“事物的本质未曾改变”或许意味着大国兴衰、文明竞合、发展道路多元这些历史的基本旋律从未停歇。西方需要理解的，不仅是霸权的丧失，更是“这种持续两个世纪的支配地位本身即是历史异数”。对亚洲而言，特别是对中国这样的文明型国家而言，挑战在于如何在复兴古老荣耀与智慧的同时，创造性地应对全新的全球性挑战，提供国际公共产品与秩序理念。

　　新周期的前沿对话场

　　在此背景下，博鳌亚洲论坛2026年年会为亚洲与世界提供了一个至关重要的对话与思考平台。论坛所探讨的推动区域经济一体化、探索应对全球性挑战等议题，恰恰是“后大偏离时代”全球秩序构建必须回答的核心问题。

　　亚洲的回归，并不意味着简单的“东升西降”或权力转移，而是宣告了一个更复杂也可能更健康的全球图景的到来：那将是一个多极化而非单极、多元化而非一元、多文明共生而非一种文明主导的世界。它终结的是“大偏离时代”的意识形态傲慢与中心—边缘的固化叙事；它迎来的是不同文明基于自身主体性，在应对共同挑战中寻求“和而不同”新均衡的艰难探索。

　　佩彭尼斯的论述最终指向一个冷静的结论：这个过程可能伴随摩擦与动荡，但历史的深层流向已然清晰。对西方而言，应直面自身主导地位的历史特殊性，并学习在新的、更平等的多元格局中定位自身。对世界而言，则需要共同超越“大偏离时代”的思维方式，携手迈向一个更具包容性也更可持续的历史新周期。

　　◇中国社会科学报记者 陈密容

【编辑：姚晓丹（报纸） 胡子轩（网络）】

Το άρθρο σε έκδοση e-paper και PDF στην ακαδημαϊκή εφημερίδα ‘Chinese Social Sciences Today’ και στη μορφή που δημοσιεύτηκε αρχικά στην ιστοσελίδα ‘Chinese Social Sciences Net’ της Κινεζικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών.

Δημήτρης Β. Πεπόνης

.~`~.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος με τίτλο:

Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης

Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη

Δημήτρης Β. Πεπόνης

Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, Ιανός, Πρωτοπορία, Public κ.λπ.

~

Κοσμοϊδιογλωσσία στο facebook

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 26 | 3 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Read More

Οι μεγάλοι εξισωτές.

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 22 | 2 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Μουσική Συνοδεία

I

Να θυμάσαι ότι αυτός που αποκαλείς δούλο σου προέρχεται από την ίδια γενιά, χαμογελάει κάτω από τον ίδιο ουρανό και, όπως και εσύ, αναπνέει, ζει και πεθαίνει. Είναι εξίσου πιθανό να τον δεις ελεύθερο άνθρωπο, όσο και αυτός να σε δει δούλο. Ως αποτέλεσμα των σφαγών στην εποχή του Μάριου, πολλοί άνδρες ευγενούς καταγωγής, που έκαναν τα πρώτα τους βήματα στην τάξη των συγκλητικών με τη θητεία τους στο στρατό, ταπεινώθηκαν από την τύχη, ο ένας έγινε βοσκός, ο άλλος φροντιστής καλύβας. 

Σενέκας

II

πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς, καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς μὲν δούλους ἐποίησε τοὺς δὲ ἐλευθέρους.

Ηράκλειτος

III

Πόλεμος, ο μεγάλος εξισωτής· τελικός ο θάνατος

IV

Ο Ιπποκράτης, ο οποίος θεράπευσε πολλές ασθένειες, ο ίδιος μετά από μια ασθένεια πέθανε. Οι Χαλδαίοι προείδαν τον θάνατο πολλών, έπειτα όμως και τους ίδιους ο θάνατος βρήκε. Ο Αλέξανδρος και ο Πομπήιος και ο Γάιος Καίσαρ, αφού εξαφάνισαν ολόκληρες πολιτείες από τα θεμέλια τους τόσες φορές και κατέκοψαν στην μάχη πολλές μυριάδες ιππέων και πεζών, και οι ίδιοι κάποτε έφυγαν από την ζωή. Ο Ηράκλειτος, που μελέτησε τόσο πολύ την τάση που έχουν τα πράγματα να μεταβάλλονται σε πυρ (ή την καταστροφή-γέννηση του κόσμου από πυρκαγιά: περὶ τῆς τοῦ κόσμου ἐκπυρώσεως), γέμισε νερό και πέθανε αλειμμένος με κοπριά από βόδια. Τον Δημόκριτο οι ψείρες οδήγησαν στον θάνατο, τον Σωκράτη άλλες ψείρες φόνευσαν. 

Τι σημασία έχουν αυτά; Εισήλθες στο πέλαγος (της ζωής), έκανες το ταξίδι και επανήλθες (στην ξηρά), αποβιβάσου λοιπόν.

[...]

Να συλλογίζεσαι συνεχώς πόσοι γιατροί έχουν πεθάνει, αφού συγκέντρωσαν πολλές φορές με προσοχή τα μάτια τους πάνω από τους ασθενείς· πόσοι μαθηματικοί που προέβλεψαν τον θάνατο των άλλων· πόσοι φιλόσοφοι που διατύπωσαν μύριες απόψεις για τον θάνατο ή την αθανασία· πόσοι άρχοντες αφού φόνευσαν πολλούς· πόσοι τύραννοι έχουν χαθεί, αφού κυβέρνησαν ανθρώπους με φοβερή αλαζονεία· πόσες πόλεις ολόκληρες, για να πω την αλήθεια, έχουν χαθεί... αναρίθμητες.

Επίσης, φέρε στο μυαλό σου, τον έναν μετά τον άλλον, πολλούς ανθρώπους που έχεις γνωρίσει. Ο ένας κήδευσε τον άλλον και έπειτα πέθανε ο ίδιος· ο άλλος εκείνον· όλα σε σύντομο χρόνο γίνονται. Το συμπέρασμα: να ξέρεις πάντα πόσο εφήμερα και ευτελή είναι τα ανθρώπινα.

Μάρκος Αυρήλιος

V

Στην πραγματικότητα, κάνουμε λάθος να πιστεύουμε ότι ο θάνατος βρίσκεται μπροστά μας: μεγάλο μέρος του έχει ήδη περάσει, γιατί όλη η προηγούμενη ζωή μας βρίσκεται στα χέρια του θανάτου...

Όλα όσα έχουμε ανήκουν σε άλλους. Μόνο ο χρόνος είναι δικός μας.

Σενέκας

.~`~.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος με τίτλο:

Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης

Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη

Δημήτρης Β. Πεπόνης

Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, Ιανός, Πρωτοπορία, Public κ.λπ.

~

Κοσμοϊδιογλωσσία στο facebook

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 22 | 2 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Read More

Οτιδήποτε κι αν συμβεί, πάντα θ' αποδειχθεί πως αυτό ακριβώς είχε προβλεφθεί...

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 11 | 2 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Μουσική Συνοδεία

Όταν συμβαίνει κάποιο γεγονός, οι άνθρωποι εκφράζουν τις γνώμες τους, τις ευχές τους για την έκβαση του, κι επειδή το γεγονός πηγάζει από την ενέργεια πολλών ανθρώπων, οπωσδήποτε κάποια από τις εκφρασμένες γνώμες κι ευχές θα πραγματοποιηθεί, έστω κατά προσέγγιση. Όταν η κάποια αυτή από τις εκφρασμένες γνώμες πραγματοποιηθεί, συνδέεται μέσα στο μυαλό μας με το γεγονός σα διαταγή που προηγήθηκε απ' αυτό.

Μερικοί άνθρωποι σέρνουν ένα μαδέρι. Ο καθένας τους λέει τη γνώμη του για το πως και κατά που θα το σύρουν. Το μεταφέρουν επιτέλους κι αποδεικνύεται πως αυτό έγινε όπως το είχε πει ένας απ' αυτούς. Αυτός διέταξε. Να λοιπόν η διαταγή και η εξουσία στην πρωτόγονη τους μορφή. 

Εκείνος που δούλεψε πιο πολύ με τα χέρια, μπορούσε λιγότερο να καλοσκεφτεί αυτό που έκανε, και να κρίνει τι θα μπορούσε να προκύψει απ' την κοινή δράση και να διατάξει... Εκείνος που πιο πολύ διέταξε, εξαιτίας της δράσης του με τα λόγια, είναι φανερό πως μπόρεσε λιγότερο να δουλέψει με τα χέρια. Όσο περισσότεροι είναι οι άνθρωποι που κατευθύνουν τη δράση τους προς έναν σκοπό, τόσο περισσότερο ξεχωρίζει η κατηγορία εκείνων που παίρνουν τόσο πιο λίγη άμεση συμμετοχή στην κοινή δράση, όσο πιο πολύ η δράση τους κατευθύνεται στο να δίνουν διαταγές.

Ο άνθρωπος, όταν ενεργεί μόνος, φέρνει μέσα του πάντα ορισμένη σειρά από σκέψεις που καθοδήγησαν, όπως του φαίνεται, την προηγούμενη δράση του και που χρησιμεύουν γι' αυτόν σα δικαιολογία της τωρινής του δράσης, και τον καθοδηγούν στην πρόβλεψη του για τις μελλοντικές του πράξεις. Το ίδιο ακριβώς κάνουν και οι συναθροίσεις ανθρώπων, αφήνοντας σε εκείνους που δε συμμετέχουν στην ενέργεια να επινοούν τις κρίσεις, τις δικαιολογίες και τις προβλέψεις για την ομαδική τους δράση.

~

Για αίτια γνωστά μας ή άγνωστα, οι Γάλλοι αρχίζουν ν' αλληλοσκοτώνονται και ν' αλληλοπνίγονται. Και στο γεγονός αυτό αντιστοιχεί και συμβαδίζει η δικαιολογία στις εκφρασμένες θελήσεις των ανθρώπων, πως αυτό ήταν απαραίτητο για το καλό της Γαλλίας, για την ελευθερία, για την ισότητα. Οι άνθρωποι παύουν ν' αλληλοσφάζονται, και το γεγονός αυτό το συνοδεύει η δικαιολογία που συνίσταται στην ανάγκη της ενότητας της εξουσίας, της αντίστασης στην Ευρώπη κ.λπ. Οι άνθρωποι πηγαίνουν απ' τη δύση στην ανατολή, σκοτώνοντας τους ομοίους τους, και το γεγονός αυτό συνοδεύουν λόγια για τη δόξα της Γαλλίας, την ποταπότητα της Αγγλίας κ.λπ.

Η Ιστορία μας δείχνει πως οι δικαιολογίες αυτές του γεγονότος δεν έχουν καμία κοινή βάση, αντιφάσκουν μεταξύ τους, όπως ο σκοτωμός ενός ανθρώπου εξαιτίας της αναγνώρισης των δικαιωμάτων του, κι ο σκοτωμός εκατομμυρίων ανθρώπων στη Ρωσσία για την ταπείνωση της Αγγλίας. Όμως, οι δικαιολογίες αυτές, στη σύγχρονη αντίληψη, έχουν τη σημασία τους.

Οι δικαιολογίες αυτές αφαιρούν την ηθική ευθύνη από τους ανθρώπους που δημιουργούν τα γεγονότα. Οι προσωρινοί αυτοί σκοποί μοιάζουν με τις σκούπες για το καθάρισμα του δρόμου, που προχωρούν πάνω στις σιδηροτροχιές, μπροστά απ' το τραίνο: καθαρίζουν τον δρόμο της ηθικής ευθύνης των ανθρώπων.

Χωρίς τις δικαιολογίες αυτές, δε θα μπορούσε να εξηγηθεί ούτε το τόσο απλό ζήτημα, που προκύπτει απ' την εξέταση του κάθε γεγονότος: πως τα εκατομμύρια άνθρωποι διαπράττουν τα ομαδικά εγκλήματα, τους πολέμους, τους σκοτωμούς κ.λπ.

~

Με τους σημερινούς πολύπλοκους τύπους της κρατικής και κοινωνικής οργάνωσης της Ευρώπης, μπορεί τάχα να φανταστεί κανείς ένα οποιοδήποτε γεγονός που να μην έχει προκαθοριστεί, υποδειχθεί, διαταχθεί από τους ηγεμόνες, τους υπουργούς, τις Βουλές, τις εφημερίδες; Υπάρχει, τάχα, έστω και μια ομαδική ενέργεια που να μη βρει τη δικαιολογία της στην κρατική ενότητα, στον ενθουσιασμό, στην ισορροπία της Ευρώπης, στον πολιτισμό; Έτσι, κάθε γεγονός συμπίπτει αναπόφευκτα με κάποια εκφρασμένη ευχή και, βρίσκοντας έτσι τη δικαιολογία του, παρουσιάζεται σαν προϊόν της θέλησης ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων...

Οτιδήποτε κι αν συμβεί, πάντα θ' αποδειχθεί πως αυτό ακριβώς είχε προβλεφθεί κι είχε διαταχθεί... 

Εξετάζοντας μονάχα εκείνες τις εκφράσεις της θέλησης των ιστορικών προσώπων που θα μπορούσαν ν' αναφερθούν σε γεγονότα, σα διαταγές, οι ιστορικοί υπέθεταν ότι τα γεγονότα εξαρτώνται απ' τις διαταγές. Εξετάζοντας όμως τα ίδια τα γεγονότα και τη σχέση εκείνη των ιστορικών προσώπων με τις μάζες, εμείς βρήκαμε πως τα ιστορικά πρόσωπα και οι διαταγές τους εξαρτώνται απ' τα γεγονότα. 

Σαν αναμφισβήτητη απόδειξη για το συμπέρασμα αυτό χρησιμεύει το ότι, οσεσδήποτε κι αν είναι οι διαταγές, το γεγονός δε θα πραγματοποιηθεί, αν δεν υπάρχουν άλλα αίτια. Μόλις όμως το γεγονός πραγματοποιηθεί ―οποιοδήποτε κι αν είναι―, τότε απ' όλες τις θελήσεις, που αδιάκοπα εκφράζουν τα διάφορα πρόσωπα, θα βρεθούν κάποιες που, ως προς τη σημασία κι ως προς τον χρόνο, μπορούν ν' αναχθούν στο γεγονός, σα διαταγες.

Άμα φτάσουμε σ' αυτό το συμπέρασμα, μπορούμε ξεκάθαρα και θετικά ν' αποκριθούμε σε κείνα τα δύο ουσιαστικά ερωτήματα της Ιστορίας: (1) Τι είναι εξουσία; (2) Ποια δύναμη παράγει την κίνηση των λαών; 

• Εξουσία είναι μια τέτοια σχέση ορισμένου προσώπου προς άλλα πρόσωπα, που το πρόσωπο αυτό παίρνει τόσο λιγότερο μέρος στην πράξη, όσο πιο πολλές γνώμες, προβλέψεις και δικαιολογίες εκφράζει για την ομαδική ενέργεια που εκτελείται.

• Την κίνηση των λαών, την παράγει όχι η εξουσία, όχι η πνευματική δράση, ούτε ακόμα η συνένωση του ενός και του άλλου, όπως νόμιζαν οι ιστορικοί, μα η δράση όλων των ανθρώπων που παίρνουν μέρος στο γεγονός και που συγκροτούνται πάντοτε έτσι, ώστε εκείνοι που παίρνουν πιο άμεσα μέρος στο γεγονός αναλαμβάνουν την πιο μικρή ευθύνη ― και αντίστροφα.

Από ηθική άποψη, σαν αίτιο του γεγονότος παρουσιάζεται η εξουσία ― από φυσική άποψη, εκείνοι που υπακούουν στην εξουσία.

Επειδή όμως δεν μπορεί καν να νοηθεί ηθική δράση χωρίς τη φυσική δράση, για τούτο, το αίτιο του γεγονότος δε βρίσκεται ούτε στη μια ούτε στην άλλη, παρά μονάχα στη συνένωση και των δύο. Ή, μάλλον, μ' άλλα λόγια, η έννοια του αιτίου δεν μπορεί να εφαρμοστεί στο φαινόμενο που εξετάζουμε...

Γιατί γίνονται ένας πόλεμος ή μια επανάσταση; Δεν το ξέρουμε. Ξέρουμε μονάχα πως, για να πραγματοποιηθεί η μια ή η άλλη ενέργεια, οι άνθρωποι συγκροτούν ορισμένη ομάδα και παίρνουν μέρος σε αυτήν όλοι. Και λέμε πως τέτοια είναι η φύση των ανθρώπων, πως αυτό είναι νόμος.

Λεβ Νικολάγιεβιτς Τολστόι

Lyov Nikolayevich Tolstoy

Πόλεμος και Ειρήνη

Война и миръ

Δεύτερος Επίλογος

VII

.~`~.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος με τίτλο:

Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης

Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη

Δημήτρης Β. Πεπόνης

Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, Ιανός, Πρωτοπορία, Public κ.λπ.

~

Κοσμοϊδιογλωσσία στο facebook

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 11 | 2 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Read More

Για την αδυναμία του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 11 | 2 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 3 Φεβρουαρίου

I

Οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις που αναπτύχθηκαν στην Κορέα ξεπέρασαν τις 300.000 κατά το τελευταίο έτος του πολέμου, το 1953. 

Το 1969 οι Ηνωμένες Πολιτείες κορύφωσαν την παρουσία τους στο Βιετνάμ με περισσότερους από 540.000 στρατιώτες.

Το 2005 στο Ιράκ, οι κατοχικές αμερικανικές δυνάμεις ήταν περίπου 160.000. Τα επόμενα χρόνια ο αριθμός θα φθίνει από 138.000 στην αρχή σε 116.000 στα τέλη του 2009, από 95.000 στην αρχή σε 50.000 στα τέλη του 2010, από 45.000 στα μέσα σε 36.000 προς τα τέλη του 2011.

Όσο μειώνονταν οι αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ αυξάνονταν στο Αφγανιστάν, όπου το 2007 υπήρχαν περίπου 26.000 Αμερικανοί στρατιώτες, στα τέλη του 2008 περίπου 31.000, στα τέλη του 2009 περίπου 68.000, στα μέσα του 2010 περίπου 90.000, με κορύφωση από τα τέλη του 2010 μέχρι και τα τέλη του 2011 όταν υπήρχαν περίπου 100.000 Αμερικανοί στρατιώτες στο Αφγανιστάν.

Τέλη 2009

Ιράκ ≈ 116.000

Αφγανιστάν ≈ 68.000

Τέλη 2010

Ιράκ ≈ 48.400

Αφγανιστάν ≈ 97.500

Τέλη 2011

Ιράκ ≈ 36.000

Αφγανιστάν ≈ 93.000 με 99.000

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν μπορούσαν να διαθέσουν πάνω από 200.000 στρατιωτικό προσωπικό. [1]  

Που να πας με τέτοιους αριθμούς στο Ιράν. Καμία δύναμη, είτε αυτή είναι οι ΗΠΑ, υπό τις παρούσες συνθήκες, [2] είτε η Τουρκία, από κοινού με τη Σαουδική Αραβία, δεν μπορούν να φέρουν εις πέρας εισβολή και κατοχή στο Ιράν. Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν, από κοινού, ίσως, υποθετικά και δυνητικά, θα μπορούσαν να καταφέρουν κάτι σοβαρό και άξιο λόγου.

Το δε Ισραήλ αδυνατεί να διατηρήσει κατοχή σε μη μικροσκοπικό έδαφος, εξ ου και συμπεριφέρεται σαν μικροσκοπικές Ηνωμένες Πολιτείες της Μέσης Ανατολής: έχει παραμυθιάσει τόσο τον εαυτό του όσο και τον υπόλοιπο πλανήτη με την αεροπορική ισχύ. Αλλά ακόμα και αν εστιάσει κανείς αποκλειστικά στην αεροπορική ισχύ, ανατιμώντας την υπερβολικά, το Ισραήλ δεν είναι ικανό να διατηρήσει για παρατεταμένη διάρκεια ουσιαστικά χτυπήματα υψηλής έντασης στο Ιράν χωρίς την απόλυτη, πλήρη και συνεχή υποστήριξη των ΗΠΑ.

Όπως έχουν τα πράγματα, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, [2] μόνο εσωτερικά μπορεί να ηττηθεί πραγματικά το Ιράν.

ΙΙ

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, έχοντας εγκαταλείψει την προάσπιση του δικαίου, προσπαθούν να επιβεβαιώσουν την ισχύ τους (Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, Σελ. 160, 166, 175) με κινήσεις εντυπωσιασμού και θεατρινισμούς, εύκολες γρήγορες νίκες, μαζικές αεροναυτικές επιθέσεις ―που τάχα κερδίζουν και τελειώνουν πολέμους, με βάση τα παραμύθια που λένε στον εαυτό τους οι Αμερικανοί― και στρατηγικές αποκεφαλισμού: μια αμερικανική σύλληψη που δεν ξεπερνά τις τρεις δεκαετίες ζωής, η οποία φανερώνει αδυναμία και εφαρμόζεται από δυνάμεις που φοβούνται ή αδυνατούν να κάνουν εισβολή και κατοχή.

Οι ΗΠΑ από εκεί που έκαναν εισβολή και κατοχή στο Ιράκ φοβούνται το ηθικό και υλικό κόστος μιας εισβολής και κατοχής στη γειτονική Βενεζουέλα, σε ένα απείρως ευνοϊκότερο περιφερειακό περιβάλλον συγκριτικά με αυτό που υπήρχε σε Ιράκ και Αφγανιστάν.

Αυτό φανερώνουν οι στρατηγικές αποκεφαλισμού: αδυναμία εισβολής και κατοχής εδάφους ― και φόβο αδυναμίας τερματισμού πολέμου: φόβο και αδυναμία.

Ας βάλουν τίποτα οικονομικές κυρώσεις (που τις υπερεκτιμούν οι οικονομιστές) γιατί έτσι όπως έχουν τα πράγματα, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν μπορούν να διεξάγουν κανονικό πόλεμο. 

Έχω επισημάνει στο βιβλίο μου, Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, ότι «Οι οικονομικές κυρώσεις δεν ήταν παρά το προκάλυμμα της αδυναμίας αντίδρασης και επηρεασμού της βούλησης του αντιπάλου, αποτελώντας το προπέτασμα καπνού πίσω από το οποίο κρύβεται η αδυναμία των ΗΠΑ να προασπίσουν το δίκαιό τους και να επιβεβαιώσουν την ισχύ τους.» (Σελ. 175) και, επιπλέον, ότι «Οι ΗΠΑ, όπως έχουν σήμερα, αδυνατούν να φέρουν εις πέρας εισβολή και κατοχή σε ένα κράτος επιπέδου π.χ. Τουρκίας.» (Σελ. 186)

Το 1953 οι ΗΠΑ είχαν πληθυσμό 160 εκατομμύρια και διέθεσαν 300.000 στρατιώτες στην Κορέα.

Το 1969 οι ΗΠΑ είχαν πληθυσμό 202 εκατομμύρια και διέθεσαν 540.000 στρατιώτες στο Βιετνάμ.

Το 2011 οι ΗΠΑ είχαν πληθυσμό 311 εκατομμύρια και αδυνατούσαν να διαθέσουν περισσότερους από 200.000 στρατιώτες σε Ιράκ και Αφγανιστάν. 

Το 2026 οι ΗΠΑ έχουν πληθυσμό 349 εκατομμύρια και είναι προς συζήτηση τι αριθμό στρατευμάτων μπορούν να διαθέσουν σε εμπόλεμη ζώνη. 

ΙΙΙ

Ορισμένοι αποδίδουν υπερβολική βαρύτητα στις τεχνολογικές εξελίξεις και με έμμεσο τρόπο θέτουν το ερώτημα: ναι, αλλά το AI κύριε... [3]

Και οι Ρώσσοι ασχολούνται με το AI αλλά έχουν και 700.000 στη γραμμή του μετώπου· για να το θέσουμε διαφορετικά, με ιστορικούς όρους: μέχρι το AI (το Almost Intelligent, για να ευθυμήσουμε και λίγο), να καταφέρει να υποκαταστήσει τους 1.500.000 με 3.000.000 Αμερικανούς που βρέθηκαν στο ευρωπαϊκό θέατρο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τα 16.000.000 Αμερικανούς που υπηρέτησαν, συνολικά, κατά τη διάρκεια του πολέμου, έχουμε καιρό. 

Σε όσους διακατέχονται από τέτοιες αντιλήψεις, βασίζοντας τα πάντα στις τεχνολογικές εξελίξεις, θα τους θυμίσουμε όσα είχαν πει οι αρχαίοι Αθηναίοι στον περίφημο διάλογο, που όλοι επικαλούνται αλλά λίγοι έχουν διαβάσει: 

μας φαίνεται ότι είσαστε οι μόνοι άνθρωποι που κρίνετε λαμβάνοντας υπόψη περισσότερο τα μελλοντικά γεγονότα παρά την κατάσταση που έχετε μπροστά σας και νομίζετε ότι, μόνο και μόνο επειδή τα επιθυμείτε, πράγματα μελλοντικά και αόριστα έχουν κιόλας συμβεί. Στηρίξατε τα πάντα... στις ελπίδες σας και θα χάσετε τα πάντα. (Θουκυδίδης, Ἱστορίαι, 5.113.1) [4]

Δημήτρης Β. Πεπόνης

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 3 Φεβρουαρίου. Προς συμπλήρωση και συνέχεια του παρόντος κειμένου διαβάστε, επιπλέον, και όσα δημοσίευσα στις 24 Φεβρουαρίου 2026.

[1] Οι εκτιμήσεις είναι ότι 300-350.000 στρατιώτες βρέθηκαν υπό την εποπτεία της CENTCOM στην έναρξη του πολέμου στο Ιράκ, το 2003. To 1939 η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία με περίπου 1.500.000 στρατιώτες. Υπόψιν, τα τεχνολογικά συστήματα των στρατών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου θα ήταν απρόσβλητα από τον ψηφιακό λεβιαθάν που, στις μέρες μας, υποτίθεται ότι κρίνει τα πάντα.

[2] Γράφω «υπό τις παρούσες συνθήκες» και «μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές» διότι αν δούμε τις ΗΠΑ να διαθέτουν 500.000 ή 1.000.000 στρατιωτικό προσωπικό σε πολεμικό μέτωπο, τότε αλλάζει το πράγμα.

[3] Οι στρατιωτικοί, Αμερικανοί, Ρώσσοι, Κινέζοι και άλλοι, θα χρησιμοποιήσουν το AI κυρίως για αμυντικούς σκοπούς (αντιπυραυλικές άμυνες κ.λπ) και για δεδομένα που θα υποβοηθούν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Οι στρατηγοί δεν πρόκειται να παραχωρήσουν επιθετική πρωτοβουλία σε μη ανθρώπινα χέρια.

[4] Όπως έχω επισημάνει και παλαιότερα, όχι η αντίθεση δικαιοσύνης και ισχύος αλλά αυτή είναι η καταληκτική τοποθέτηση και κριτική των Αθηναίων προς τους Μηλίους: ότι βασίζονται στο μέλλον και στις επιθυμίες τους αντί στην κατάσταση που έχουν μπροστά τους στο παρόν, ότι βασίζονται στους συμμάχους τους, στην τύχη και στις ελπίδες (Θουκυδίδης, Ἱστορίαι, 5.113.1). Τα ίδια κάνουν και οι σημερινοί με την τεχνολογία· και παρά τις τεχνολογικές εξελίξεις, η τοποθέτηση των Αθηναίων ισχύει στο ακέραιο μέχρι και σήμερα, 2500 χρόνια μετά, όχι μόνο για τους αδύναμους αλλά και για τους ισχυρούς, για όλους.

Συναφή κείμενα: (1) Για την υποκρισία του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. (2) Για την ασυδοσία του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. (3) Οι δύο όψεις του μεγαλύτερου προβλήματος για τους περισσότερους ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη. (4) Τρία αναλυτικά και ερμηνευτικά πλαίσια προκειμένου να εντάξετε τη σύγκρουση Ισραήλ και Ιράν. (5) Ηχώ από τα βάθη των αιώνων: Είναι ανοησία να εκστρατεύει κανείς εναντίον εκείνων τους οποίους δεν θα μπορέσει να υποτάξει, και αν ακόμα τους νικήσει. (6) Από την αμερικανική στην ισραηλινή αποτυχία αποτροπής και στην κρίση της αμερικανικής εξουσίας. (7) Από την αμερικανική στην ισραηλινή αποτυχία αποτροπής και στην κρίση της αμερικανικής εξουσίας. (8) Για το μέλλον των συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. (9) Γροιλανδία, Καναδάς, Ευρώπη και Αρκτικός Ωκεανός. (10) Για το μέλλον των συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής II.

.~`~.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος με τίτλο:

Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης

Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη

Δημήτρης Β. Πεπόνης

Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, Ιανός, Πρωτοπορία, Public κ.λπ.

~

Κοσμοϊδιογλωσσία στο facebook

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 11 | 2 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Read More

Μια φορά κι έναν καιρό...

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 6 | 2 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Απαραίτητη Μουσική Συνοδεία

...εννέα γενεές πριν από σήμερα, σε έναν κόσμο μακρινό, ζούσε μια βασίλισσα με τους τρεις γιους της.

Ας ξεκινήσω όμως την ιστορία μου από την εποχή που ήταν ακόμη πριγκίπισσα, η μικρότερη από τρεις αδερφές.

Μια μέρα, καθώς έτρωγαν όλες οι αδερφές μαζί στο τραπέζι της σάλας, ο βασιλιάς και πατέρας τους απευθύνθηκε στις κόρες του...

«Πόσο μ’ αγαπάς;» ρώτησε τη μεγαλύτερη. 

«Σ’ αγαπώ, πατέρα μου και βασιλιά μου, σαν το χρυσάφι και το ασήμι όλου του κόσμου», αποκρίθηκε εκείνη.

«Εσύ;» ρώτησε τη δευτερότοκη κόρη του. 

«Εγώ σ’ αγαπώ περισσότερο από τα κοσμήματα και τα νομίσματα όλων των βασιλείων», είπε με τσαχπινιά και γεμάτη χάρη η δεύτερη.

«Κι εσύ;» ρώτησε τη μικρότερη· κι αυτή αποκρίθηκε: 

«Πατέρα, σ’ αγαπώ σαν το αλάτι της Γης».

Ο βασιλιάς αποσύρθηκε στα διαμερίσματά του. Μετά από ώρες που έμεινε απομονωμένος, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο τη θέα της όμορφης χώρας του, έδωσε εντολή να διώξουν τη μικρή του κόρη από το Βασίλειο. 

Οι φρουροί ξαφνιάστηκαν· ωστόσο υπάκουσαν. Οδήγησαν τη μικρή πριγκίπισσα στο δάσος, την άφησαν εκεί και επέστρεψαν στο παλάτι.

~ . ~

Η πριγκίπισσα απαρηγόρητη και φοβισμένη, έκλαιγε. Σκεφτόταν πως μόλις το πέπλο της νύχτας καλύψει τα πάντα, θα της επιτεθούν τα θηρία. «Θα με κατασπαράξουν», μονολογούσε γεμάτη τρόμο. 

Εξουθενωμένη από τα δάκρυα, κάθισε να ξαποστάσει κάτω από ένα δέντρο. Ο ήλιος σχεδόν έδυε, ήταν η ώρα του δειλινού. Τελικά, μετά από ώρες αγωνίας, βυθίστηκε σε έναν ονειρικό ύπνο... 

Ξύπνησε απότομα, μέσα στα βαθιά μεσάνυχτα, λουσμένη από το φως της πανσελήνου, και βρήκε δίπλα της λίγο νερό και ένα πιάτο φαΐ· ξαφνιάστηκε με ό,τι είδε στο πιάτο... Έφαγε, ήπιε και αισθάνθηκε χαρούμενη για μια στιγμή. 

Βρίσκοντας κουράγιο μέσα της αποφάσισε να μαζέψει τη δύναμή της. 

Πήρε μια ανάσα και είπε στον εαυτό της: «αν δεν με κατασπαράξουν τα θηρία τη νύχτα, το ξημέρωμα θα φύγω από το δάσος και θα πάω πέρα από τα όρια της χώρας του πατέρα μου». 

Το επόμενο πρωί, μέσα στη δροσιά της αυγής, η πριγκίπισσα ξεκίνησε να περπατά όλο και πιο βαθιά μέσα στο δάσος. Μετά από ώρες, και ενώ ένιωθε σα να έχει σταματήσει ο ήλιος να κινείται και ο χρόνος να κυλά, βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη πύλη.

«Το μυστικό!», σκέφτηκε.

~ . ~

Η πύλη ήταν μισόκλειστη. Την άνοιξε και συνέχισε να περπατάει. Μπροστά της φανερώθηκε ένας ωραίος κήπος. Σε ένα ξέφωτο, στο τέλος του κήπου, ξεπρόβαλε ένα παλάτι. Όλα ήταν πανέμορφα, όμως δεν υπήρχαν πουθενά άνθρωποι. Όλα ήταν έρημα. 

Ένιωθε περίεργα, αισθανόταν ότι τα πάντα ήταν γνώριμα. 

Μπήκε μέσα στο παλάτι και περνώντας από δωμάτιο σε δωμάτιο είδε μια σάλα. Στο τραπέζι είχε ένα πιάτο, αλλά δεν υπήρχε κανείς εκεί να τρώει. Δεν έδωσε σημασία και προχώρησε στους υπόλοιπους χώρους του παλατιού. 

Στο τέλος, έφτασε σε ένα ολόφωτο δωμάτιο με μεγάλο μπαλκόνι. Μέσα από το φως διαφάνηκε η μορφή ενός νεαρού άνδρα που στεκόταν έχοντας πλάτη προς αυτήν, κοιτάζοντας έξω. 

«Γιατί δεν είναι κανείς εδώ;», τον ρώτησε.

«Έχουν φύγει όλοι σε εκστρατεία με τον πατέρα μου. Και οι υπήκοοι εγκατέλειψαν τη χώρα για να σωθούν», απάντησε ο νεαρός δίχως να γυρίσει να την κοιτάξει.  

«Και εσύ τι κάνεις εδώ, ολόκληρος πρίγκιπας, μόνος;», συνέχισε.

«Έδιωξα τους υπηρέτες και ετοιμάζομαι να φύγω και εγώ· πάω να γυρέψω νέα από τον πατέρα μου», αποκρίθηκε. «Μπορείς να μείνεις εδώ, αν θες», της είπε φεύγοντας χωρίς να την κοιτάξει.

~ . ~

Ο πρίγκιπας γύριζε από χώρα σε χώρα αλλά δεν μπορούσε να μάθει πουθενά νέα για την τύχη του πατέρα του και του στρατό του. Λες και είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης. 

Κουρασμένος από την αναζήτηση, αποφάσισε να ξαποστάσει κάτω από ένα δέντρο· ήταν απομεσήμερο και αποκοιμήθηκε. Μέσα στον ύπνο του είδε ένα όνειρο, και μέσα στο όνειρο τον επισκέφτηκε μια γυναικεία μορφή, που του ψιθύρισε ένα μυστικό. 

Όταν ξύπνησε, ζάλωσε το άλογό του και γεμάτος αποφασιστικότητα έφυγε γρήγορα. Στην επιστροφή του προς το παλάτι συνάντησε έναν ζητιάνο. Τον κοίταξε σαστισμένος, για μια στιγμή, σα να μην πίστευε αυτό που έβλεπε.

«Έλα μαζί μου», είπε στον ζητιάνο.

Πλησιάζοντας το παλάτι, η πριγκίπισσα είδε από το μπαλκόνι τους δύο άνδρες να έρχονται από μακριά. 

Μόλις έφτασαν, ο πρίγκιπας πήγε και της είπε να ετοιμάσει ένα πιάτο φαΐ για τον ζητιάνο. Μετά από λίγο όλα ήταν έτοιμα. Όμως μόλις ο πρίγκιπας και ο ζητιάνος μπήκαν στη σάλα, ήταν άδεια. Η πριγκίπισσα δεν ήταν εκεί. 

Στο τραπέζι υπήρχαν τρία πιάτα. Το ένα είχε χρυσό και ασήμι, το άλλο κοσμήματα και νομίσματα και το τελευταίο ψωμί και αλάτι.

Ο ζητιάνος κάθισε μπροστά από το πιάτο με το ψωμί και το αλάτι και δακρυσμένος αναφώναξε, «που είσαι κόρη μου! Που είσαι;»

~ . ~

Όλον αυτόν τον καιρό στο Βασίλειο είχε ξεσπάσει ταραχή μεγάλη. Πόλεμος. Οι δύο μεγαλύτερες κόρες είχαν συνασπιστεί και από κοινού είχαν εκθρονίσει και εξορίσει τον βασιλιά και πατέρα τους· και τώρα μάχονταν, μεταξύ τους, για το ποια θα καθίσει στον Θρόνο.

Ο εκθρονισμένος και εξορισμένος βασιλιάς, η εκδιωγμένη από τον πρώην βασιλιά και πλέον ζητιάνο πατέρα της πριγκίπισσα, και ο πρίγκιπας που τώρα ήταν βασιλιάς σε ένα βασίλειο χωρίς υπηκόους, αποφάσισαν να συγκεντρώσουν στρατό από τις γειτονικές περιοχές και να βαδίσουν ενάντια στις αδερφές που μάχονταν η μια την άλλη για το ποια θα γίνει βασίλισσα. Πέρασε καιρός όμως τελικά τα κατάφεραν. 

Στη μάχη που έγινε, οι δύο μεγαλύτερες κόρες του εξόριστου βασιλιά, που τώρα είχαν συνασπιστεί, ξανά, προκειμένου να αντιμετωπίσουν από κοινού, μαζί, τον πατέρα τους, τη μικρή τους αδερφή και τον πρίγκιπα, ηττήθηκαν. 

Όμως προτού τελειώσει η μάχη, και ενώ τα πάντα είχαν κριθεί, ο πληγωμένος πατέρας τους πέταξε το σπαθί του και στάθηκε μπροστά τους. «Σας συγχωρώ», τους είπε. «Πετάξτε τα όπλα σας και ας τελειώσει εδώ αυτή η κατάρα». 

Οι δυο μεγαλύτερες κόρες τον κοίταξαν με μίσος, δείχνοντας τα αιματοβαμμένα τους σπαθιά, και  τράπηκαν σε φυγή. Βλέποντας τες να φεύγουν, αμετανόητες και γεμάτες μίσος, ο πατέρας τους ξεψύχησε.

Λένε πως ο τάφος του βασιλιά που έγινε ζητιάνος βρίσκεται στο σημείο όπου η αίσθηση του χρόνου και της κίνησης είναι πάντοτε παράξενη. 

Κάθε φορά που η Σελήνη είναι γεμάτη, η κόρη του, η μικρή πριγκίπισσα που έγινε βασίλισσα, περνάει από τον τάφο του πατέρα της, που μόνο η ίδια ξέρει που ακριβώς είναι κρυμμένος, και αφήνει λίγο νερό και ένα πιάτο φαΐ.

~ . ~

Με το πέρασμα του χρόνου ο πρίγκιπας, που έγινε σύζυγός της και βασιλιάς, αρρώστησε και πέθανε, αφήνοντας μονάχη τη βασίλισσα με τους τρεις γιους της. 

Ένα πρωινό, η βασίλισσα αποφάσισε να καλέσει τους τρεις γιους να καθίσουν γύρω από το τραπέζι της σάλας με σκοπό να αποφασίσει ποιος θα κληρονομήσει τον Θρόνο και θα κυβερνήσει το Βασίλειο. 

Τους έκανε μόνο μια ερώτηση. 

«Θέλω να μου πείτε τι αγαπάει περισσότερο ο καθένας σας;»

«Εσένα αγαπώ μητέρα», της απάντησε ο μεγαλύτερος γιος. 

«Και μετά από εμένα;», τον ρώτησε ξανά· 

«Αγαπώ τον ήλιο»,  αποκρίθηκε περήφανα ο πρωτότοκος, «γιατί το φως και η ζεστασιά που προσφέρει ο ήλιος δίνουν ζωή σε ολόκληρη την πλάση», συνέχισε. 

«Κι εγώ εσένα αγαπώ, μητέρα· και μετά τη ζωή μου, την οποία ευχαρίστως θα έδινα για σένα, βασίλισσά μου», είπε ο δευτερότοκος γιος.

Ήταν η σειρά του μικρότερου να απαντήσει· κι εκείνος είπε:

«Μητέρα σ’ αγαπώ σαν το αλάτι της Γης».

Η βασίλισσα αποφάσισε ότι στον Θρόνο θα καθόταν ο μικρότερος γιος. 

Οι δύο μεγαλύτεροι γιοι διαμαρτυρήθηκαν βίαια, εξεγέρθηκαν, δολοφόνησαν τον μικρότερο αδερφό τους, εκθρόνισαν και εξόρισαν τη μητέρα τους, την οποία παράτησαν ρακένδυτη να περιφέρεται στο δάσος. 

Κανείς δεν ξέρει ποια ήταν η τύχη της. 

Όμως οι χωρικοί συνεχίζουν να περνούν κάθε βράδυ από το δέντρο που είχε ξαποστάσει και αποκοιμηθεί η βασίλισσα όταν ήταν μικρή πριγκίπισσα. Κάποιοι λένε πως τη βρήκαν νεκρή και την έθαψαν, κρατώντας την τοποθεσία του τάφου της επτασφράγιστο μυστικό. 

Εννέα γενεές έχουν περάσει από τότε.

Ο μύθος λέει πως εάν βρεθείς στην περιοχή όπου η αίσθηση του χρόνου και της κίνησης είναι πάντοτε παράξενη, ξαποστάσεις κάτω από το συγκεκριμένο δέντρο και αποκοιμηθείς, θα δεις ένα όνειρο· και μέσα στο όνειρο θα σε επισκεφθεί μια γυναικεία μορφή, που θα σου ψιθυρίσει ένα μυστικό... 

Και μόλις ξυπνήσεις, θα βρεις δίπλα σου λίγο νερό, ψωμί και αλάτι ― και μέσα σου το κουράγιο και τη δύναμη για να αποφασίσεις να συνεχίσεις... 

Δημήτρης Β. Πεπόνης

.~`~.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος με τίτλο:

Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης

Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη

Δημήτρης Β. Πεπόνης

Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, Ιανός, Πρωτοπορία, Public κ.λπ.

~

Κοσμοϊδιογλωσσία στο facebook

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 6 | 2 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Read More