27 Ιανουαρίου 2026

Όλες, χωρίς εξαίρεση, οι περιπτώσεις όπου αυξάνεται και μειώνεται η παράσταση μας για την ελευθερία και την ανάγκη έχουν μονάχα τρεις αιτίες.


7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 27 | 1 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Μουσική Συνοδεία



Η σχέση της ελευθερίας και της ανάγκης ελαττώνεται ή αυξάνεται, ανάλογα με την άποψη μέσω της οποίας μελετάμε την ενέργεια. Όμως, η σχέση αυτή παραμένει πάντα αντιστρόφως ανάλογη.

Ο άνθρωπος που πνίγεται και, για να σωθεί, πιάνεται από έναν άλλον και τον πνίγει, η εξαντλημένη από το θηλασμό μητέρα, που κλέβει για να φάει, ή ο άνθρωπος ο συνηθισμένος στην πειθαρχία, που με το πρόσταγμα σκοτώνει έναν ανυπεράσπιστο άνθρωπο, φαίνονται λιγότερο ένοχοι, δηλαδή λιγότερο ελεύθεροι και πιο πολύ υποκείμενοι στο νόμο της ανάγκης, σε εκείνον που ξέρει τις συνθήκες όπου βρίσκονται οι άνθρωποι αυτοί, και περισσότερο ελεύθεροι σε εκείνον που δεν ξέρει πως ο άνθρωπος εκείνος πνιγόταν ο ίδιος, πως η μητέρα ήταν πεινασμένη, πως ο στρατιώτης εκτελούσε διαταγή κ.λπ.

Απαράλλαχτα όπως φαίνεται λιγότερο ένοχος ο άνθρωπος που έκανε φόνο εδώ κι είκοσι χρόνια, και μετά απ' αυτό έζησε ήσυχα και χωρίς να βλάψει πια κανέναν. Η πράξη του φαίνεται περισσότερο υποκείμενη στον νόμο της αναγκαιότητας σε εκείνον που μελετάει την πράξη, αφού πέρασαν τα είκοσι χρόνια, και περισσότερο ελεύθερη σε εκείνον που μελέτησε την ίδια πράξη την επομένη της εκτέλεσης της. Κι απαράλλαχτα η κάθε πράξη ανθρώπου τρελού, μεθυσμένου ή εξημμένου, φαίνεται λιγότερο ελεύθερη και περισσότερο υποκείμενη στην ανάγκη σε εκείνον που ξέρει την ψυχική κατάσταση του ανθρώπου που την έκανε, και περισσότερο ελεύθερη και λιγότερο υποκείμενη στην ανάγκη σε εκείνον που δεν ξέρει την ψυχική του κατάσταση.

Σ' όλες αυτές τις περιπτώσεις, αυξάνεται ή μειώνεται η έννοια της ελευθερίας και αντίστοιχα μειώνεται ή αυξάνεται η έννοια της ανάγκης, ανάλογα με την άποψη μέσω της οποίας μελετάται η πράξη. Έτσι που, όσο μεγαλύτερη φαίνεται η ανάγκη, τόσο λιγότερη φαίνεται η ελευθερία ― και αντίστροφα. [...]

Όλες, χωρίς εξαίρεση, οι περιπτώσεις όπου αυξάνεται και μειώνεται η παράσταση μας για την ελευθερία και την ανάγκη έχουν μονάχα τρεις αιτίες· τις σχέσεις του ανθρώπου που έκανε την πράξη: 

(1) Προς τον εξωτερικό κόσμο. 
(2) Προς τον χρόνο.
(3) Προς τα αίτια που δημιούργησαν την πράξη. [...]

Μονάχα πάνω σε αυτές τις τρεις βάσεις στηρίζονται το ακαταλόγιστο του εγκλήματος, που υπάρχει σε όλες τις νομοθεσίες, και τα ελαφρυντικά που μετριάζουν την ενοχή. Η ευθύνη παρουσιάζεται μεγαλύτερη ή μικρότερη, ανάλογα με τη μεγαλύτερη ή μικρότερη γνώση των συνθηκών κάτω από τις οποίες βρισκόταν ο άνθρωπος που η πράξη του κρίνεται, ανάλογα με το μεγαλύτερο ή μικρότερο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τότε που έγινε η πράξη ως τη στιγμή που κρίνεται, και τη μεγαλύτερη ή μικρότερη κατανόηση των αιτιών της πράξης...

Κι έτσι, η παράσταση μας για την ελευθερία και την ανάγκη αυξομειώνεται ανάλογα με τη μεγαλύτερη ή μικρότερη σχέση με τον εξωτερικό κόσμο, το μεγαλύτερο ή μικρότερο χρονικό διάστημα και τη μεγαλύτερη ή μικρότερη εξάρτηση από τα αίτια, που μέσα σε αυτά μελετάμε το φαινόμενο της ζωής του ανθρώπου. 

Ώστε, αν μελετάμε μια τέτοια κατάσταση ανθρώπου, που η σχέση του με τον εξωτερικό κόσμο είναι περισσότερο γνωστή, η χρονική περίοδος που μεσολαβεί ανάμεσα στην εκτέλεση της πράξης και στην κρίση της είναι μεγάλη, και τα αίτια της πράξης είναι παρά πολύ προσιτά, τότε έχουμε την παράσταση της μεγαλύτερης ανάγκης και της μικρότερης ελευθερίας. Αν όμως μελετάμε τον άνθρωπο σε ελάχιστη εξάρτηση από τις εξωτερικές συνθήκες, αν η πράξη του έγινε σε στιγμή εγγύτατη με την παρούσα και τα αίτια της πράξης του μας είναι απρόσιτα, τότε έχουμε την παράσταση της μικρότερης ανάγκης και της μεγαλύτερης ελευθερίας.


Λεβ Νικολάγιεβιτς Τολστόι
Лев Никола́евич Толсто́й

Πόλεμος και Ειρήνη
Война и миръ

Δεύτερος Επίλογος
IX-X
(Fragment)


.~`~.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος με τίτλο:


Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης
Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη

Δημήτρης Β. Πεπόνης




Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, ΙανόςΠρωτοπορίαPublic κ.λπ.




~


Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.


7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 27 | 1 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

21 Ιανουαρίου 2026

Γροιλανδία, Καναδάς, Ευρώπη και Αρκτικός Ωκεανός.


7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 21 | 1 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Μουσική Συνοδεία


I

Τα στρατηγικά, οικονομικά και νομικίστικα επιχειρήματα που προωθούν οι Αμερικανοί και οι άνθρωποί τους στη δημόσια σφαίρα, με σκοπό να διαμορφώσουν και να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη, δεν αρκούν προκειμένου να ερμηνευτεί η αξίωση και η επιθυμία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής να προσαρτήσουν τη Γροιλανδία. Γιατί; Διότι όλα όσα έχουν ανάγκη οι ΗΠΑ σε στρατηγικό, στρατιωτικό και εμπορικό επίπεδο, παραδείγματος χάριν να ελέγχουν τα ναυτικά περάσματα, τα σημεία πνιγμού (choke points) και τις πύλες εισόδου και εξόδου από και προς τον Ατλαντικό και τον Αρκτικό Ωκεανό, [1] ή σε οικονομικό επίπεδο, όπως η εκμετάλλευση του υπεδάφους, του ορυκτού πλούτου, των σπάνιων γαιών και των ενεργειακών πόρων, καθώς και στο επίπεδο της αντιπυραυλικής άμυνας (αλλά και επίθεσης), όπως ο Χρυσός Θόλος ως αντιπυραυλική υποτίθεται άμυνα κυρίως απέναντι στη Ρωσσία, [2] τα έχουν ήδη ή μπορούν να τα έχουν με κάποιες αναπροσαρμογές παλαιών ή με υπογραφές νέων συμφωνιών, στο πλαίσιο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ). Ήδη οι λεγόμενοι σύμμαχοι παραχωρούν τα πάντα εκτός από έδαφος (Everything but Territory: Europe’s Response to Trump’s Greenland Threats | Council on Foreign Relations).

Άρα, τι συμβαίνει; 

Στόχος είναι ο Καναδάς, μετά η Ευρώπη και μονάχα στο τέλος, ίσως, η Ρωσσία, δηλαδή, ξανά, η κατεξοχήν Αρκτική Ευρώπη. [3] 

II

Η προσάρτηση της Γροιλανδίας θα είναι το πρελούδιο για την οριστική απώλεια της εξωτερικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας του Καναδά. 

Στόχος είναι η στρατηγική περικύκλωση και η ολοκληρωτική απομόνωση του Καναδά, η αποκοπή και απομόνωσή του από την Ευρώπη και η μελλοντική προσάρτησή του. [III] Στη συνέχεια θα ακολουθήσει η στρατηγική περικύκλωση και απομόνωση της ίδιας της Ευρώπης, όχι απλώς από τον Αρκτικό Ωκεανό αλλά, δυνητικά, και από τον Βόρειο Ατλαντικό. Εξηγούμαι.

Όσα αναφέρονται στο αμέσως προηγούμενο μέρος (I), οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μπορούν να τα έχουν εφόσον υπάρχει Βορειοατλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ) και αμερικανικά στρατεύματα στην Ευρώπη. Όμως εάν κάνουμε την εξής υπόθεση εργασίας: ότι αποχωρούν τα αμερικανικά στρατεύματα από την Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες από τη Βορειοατλαντική Συμμαχία, τότε η κατοχή της Γροιλανδίας μπορεί να γίνει αντιληπτή όχι τόσο ως μια αμυντική κίνηση απέναντι στη Ρωσσία, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, αλλά περισσότερο ως μια αμερικανική επιθετική κίνηση απέναντι στην Ευρώπη. 

Στην πράξη μόλις τέσσερα κράτη έχουν ηπειρωτικές ακτές στον Αρκτικό Ωκεανό: οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, μέσω της Αλάσκα, ο Καναδάς, η Νορβηγία και η Ρωσσία (η οποία, πέρα από Αρκτική Ευρασία, είναι και η κυρίως ειπείν Αρκτική Ευρώπη). [3] Τα υπόλοιπα δύο κράτη που έχουν πρόσβαση είναι το νησί της Ισλανδίας και η Δανία, μέσω της Γροιλανδίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πρόσβαση στον Αρκτικό Ωκεανό μόνο μέσω της Δανίας, δηλαδή της Γροιλανδίας, καθώς η Νορβηγία είναι κράτος μέλος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας αλλά όχι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Η προσάρτηση της Γροιλανδίας, η στρατηγική περικύκλωση και απομόνωση του Καναδά, και η διαμόρφωση κλίματος εκβιασμού και συνθηκών μελλοντικής προσάρτησής του, [III] και η επιβεβαίωση της ολοκληρωτικής πρόσδεσης στον στρατηγικό χώρο του ενός εκ των δύο πολιτικών-στρατιωτικών πόλων του Αρκτικού Ωκεανού (της Βόρειας και Αρκτικής Αμερικής), της Ισλανδίας, της Νορβηγίας και της Βρετανίας, νησιά και κράτη που όλα βρίσκονται εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αν και η Ισλανδία υποτίθεται ότι θα θέσει το ζήτημα της ένταξης στην ΕΕ σε δημοψήφισμα έως το 2027), αποκόπτει και απομονώνει στρατηγικά την Ευρώπη, όχι απλώς από τον Αρκτικό Ωκεανό αλλά και από τις Θάλασσες της Γροιλανδίας και της Νορβηγίας ― με απλά λόγια τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιορίζονται στη Βόρεια Θάλασσα και, με ακόμα πιο απλά λόγια, η ευρωπαϊκή ήπειρος σχεδόν τελεί, δυνητικά, υπό ναυτικό αποκλεισμό. [4]

Γέφυρα

Το είδος και η μορφή της πιθανής προσάρτησης (μπορεί να μην ονομαστεί έτσι), ή το νομικό καθεστώς, δεν ενδιαφέρει στην παρούσα φάση, καθώς δεν επηρεάζει την πολιτική ουσία όσων επισημαίνουμε, αλλά και επειδή οι Αγγλοσάξονες παραδοσιακά βρίσκουν άτυπους τρόπους και κατασκευάζουν νομικές πατέντες για να επιτυγχάνουν τους στόχους τους: όλοι και όλες μπορεί να παρατηρήσουν ότι το Παλάου, η Μικρονησία και οι νήσοι Μάρσαλ ψηφίζουν στον ΟΗΕ πάντοτε ό,τι ψηφίζουν οι ΗΠΑ, αλλά ελάχιστοι θα ασχοληθούν με το νομικό καθεστώς που διέπει τις σχέσεις αυτών των μικρών νησιωτικών κρατών με τις ΗΠΑ.

ΙΙΙ

Σε αυτό το κείμενο δεν χρειάζεται να επεκταθούμε σε βάθος στους τρόπους που έχουν στη διάθεσή τους οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής προκειμένου να εξαναγκάσουν τον Καναδά σε υποταγή ― μιλάμε για σοβαρούς τρόπους και όχι για τις υπερτιμημένες οικονομικές κυρώσεις, που δεν παράγουν σχεδόν ποτέ στρατηγικό αποτέλεσμα δίχως είτε εξωτερική πολιτική παρέμβαση: υποκίνηση κοινωνικών αναταραχών ή και εμφυλίου πολέμου, είτε στρατιωτική επέμβαση. Kαι στην περίπτωση του Καναδά, όπως σε τόσες άλλες, ο οικονομικός εξαναγκασμός, υπό τη γενική έννοια του όρου, δεν είχε κάποιο πολιτικό αποτέλεσμα προς όφελος των ΗΠΑ: ο πρωθυπουργός του Καναδά πήγε στην Κίνα κ.λπ. Παρεμπιπτόντως, και ο Μαρκ Κάρνεϊ, στην ομιλία του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, έκανε αναφορά στην περίφημη φράση του Θουκυδίδη από τον διάλογο μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων (Για περισσότερα επί του θέματος, γύρω από τον Θουκυδίδη, την επίκληση του συγκεκριμένου διαλόγου, τις κρίσεις και όσα συμβαίνουν στις ενδο-συμμαχικές/ΝΑΤΟϊκές σχέσεις, δες το πρόσφατο κείμενο με τίτλο: Για το μέλλον των συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής).

Οι τρόποι που έχουν στη διάθεσή τους οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής προκειμένου να υποτάξουν τον Καναδά, επιγραμματικά, είναι οι εξής: (1) η διαμόρφωση ή ενίσχυση, υποκίνηση, οργάνωση και χρηματοδότηση αποσχιστικών κινημάτων (π.χ. Alberta, Saskatchewan, Québec), προκειμένου ένα αποσχιστικό κίνημα είτε απλώς να λειτουργήσει ως μέσο εκβιασμού και εξαναγκασμού, είτε η καταστολή ενός τέτοιου κινήματος να αποτελέσει το πρόσχημα για (2) αμερικανική στρατιωτική επέμβαση. Πέρα από αυτές τις δύο λύσεις, την πολιτική υποκίνηση αποσχιστικού κινήματος ή και την στρατιωτική επέμβαση, δηλαδή τον κινητικό πόλεμο, εν ανάγκη, μπορεί να γίνει και (3) ναυτικός εμπορικός αποκλεισμός.

Προφανώς το προηγούμενο είναι ένα ακραίο σενάριο (μελλοντικά θα εξετάσω και πιο ήπια σενάρια). Ωστόσο, στην απευκταία περίπτωση που τα πράγματα φτάσουν σε ένα τόσο ακραίο σημείο, κατ' ουσίαν δυνητικά σε έναν πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά, η μόνη ελπίδα για το κράτος του Καναδά θα ήταν είτε (1) η επέμβαση εξωτερικών ως προς το δυτικό ημισφαίριο και την αμερικανική ήπειρο δυνάμεων, δηλαδή παγκόσμια σύρραξη ή διατλαντικός πόλεμος, είτε (2) η είσοδος άλλων αμερικανικών κρατών στη σύγκρουση, δηλαδή η έναρξη ενός Μεγάλου ή του Πρώτου Παναμερικανικού Πολέμου, είτε (3) ο μετασχηματισμός του δυνητικού διακρατικού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά, σε εμφύλιο πόλεμο στο εσωτερικό των δύο κρατών, κυρίως μεταξύ των ίδιων των Αμερικανών και δευτερευόντως μεταξύ των ίδιων των Καναδών. 

IV

Είναι περιττό να επισημάνουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι η πλέον ή η κατεξοχήν αναθεωρητική (και ιμπεριαλιστική) δύναμη της εποχής μας, και ως τέτοια θα πρέπει να αναλύεται, να ερμηνεύεται ή και να αντιμετωπίζεται, από όσους και όσες δεν θέλουν να εθελοτυφλούν. Αυτό ίσχυε και παλαιότερα, και το έχω επισημάνει, καθώς τα σημάδια του αμερικανικού αναθεωρητισμού ήταν φανερά από την περίοδο της μονοπολικής στιγμής ηγεμονίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Όμως τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής προωθούσαν μια Φιλελεύθερη Παγκόσμια Τάξη και μια καλή Φιλελεύθερη Παγκόσμια Ηγεμονία, και άρα δεν γινόταν να αποτελούν αναθεωρητική δύναμη, δηλαδή κάτι κακό, από τη σκοπιά της φιλελεύθερης ιστορίας που παγιώνεται με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τώρα ζούμε την αποσύνθεση και τη διάλυση ―από τις ίδιες τις ΗΠΑ― της Φιλελεύθερης Παγκόσμιας Τάξης (Επακόλουθα και συμπτώματα της σταδιακής αποσύνθεσης της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης).

Τέλος, η ιδεολογία και ο λόγος περί «Δύσεως» έχει διαμορφώσει στα μυαλά των ανθρώπων την ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, κατά κάποιο τρόπο, είναι ένα «φιλοευρωπαϊκό» κράτος. Όμως η ιστορία διδάσκει το αντίθετο: οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν κηρύξει πόλεμο κυρίως σε ευρωπαϊκά κράτη (Για την ασυδοσία του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής).

V

Η προσάρτηση της Γροιλανδίας και η απώλεια της εξωτερικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας του Καναδά θα είναι τα δύο γεγονότα που θα σηματοδοτήσουν την έλευση στο ιστορικό προσκήνιο των «Ηνωμένων Πολιτειών της Βόρειας και Αρκτικής Αμερικής» ή, για να το θέσουμε πιο καθαρά, την εγκαθίδρυση μιας Βόρειας και Αρκτικής Αμερικανικής Αυτοκρατορίας ― και τούτο ανεξάρτητα από το αν θα υπάρξει κάποια δημόσια κοινοποίηση βούλησης, κάποια διακήρυξη κ.λπ.

Σε αυτό το πλαίσιο, το Αρκτικό Ωκεάνιο Σύστημα (ΑΩΣ) θα είναι ένα διπολικό σύστημα συγκυριαρχίας, συνεννόησης και ανταγωνισμού μεταξύ της Βόρειας και Αρκτικής Αμερικής και της Ευρωπαϊκής και Ευρασιατικής Αρκτικής Ρωσσίας.

Ολοκληρώνουμε, προς το παρόν, με ένα απόσπασμα από κείμενο που δημοσίευσα πριν από σχεδόν ένα χρόνο:

Εφόσον, όπως υποστηρίζω, έχει αρχίσει μια μεταστροφή από τον άξονα Δύση - Ανατολή των 19ου-20ού αι. προς τον άξονα Βορράς - Νότος των 21ου-22ου αι. (Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, Σελ. 145-156), τότε για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ο Αρκτικός Ωκεανός είναι ο νέος Ατλαντικός, η Ρωσσία είναι η νέα Ευρώπη και ο Βορράς είναι η νέα Δύση που εναντιώνεται στη νέα Ανατολή που είναι ο παγκόσμιος Νότος.

Δημήτρης Β. Πεπόνης



[1] Δηλαδή της Θάλασσας Wandel, του πορθμού Φραμ, μεταξύ Γροιλανδίας και Αρχιπελάγους ή νήσων Σβάλμπαρντ, της Θάλασσας της Γροιλανδίας και της Νορβηγίας, του Πορθμού της Δανίας, μεταξύ Γροιλανδίας και Ισλανδίας, και της θάλασσσας μεταξύ Ισλανδίας και Βρετανίας. Η Γροιλανδία, η Ισλανδία και η Βρετανία διαμορφώνουν τις δύο πύλες για την είσοδο στον Βόρειο Ατλαντικό, και η Γροιλανδία, τα νησιά Σβάλμπαρντ και η Νορβηγία τις δύο πύλες για την είσοδο στον Αρκτικό Ωκεανό.

[2] Αυτό το επιχείρημα, που συνδέει τόσο στενά ή σχεδόν αποκλειστικά τη Γροιλανδία με την αντιπυραυλική άμυνα απέναντι της Ρωσσία, και ειδικότερα με τη Χερσόνησο Κόλα, είναι παραπλανητικό καθώς, όπως σημείωσα σε περασμένο κείμενο (Για το μέλλον των συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής), εάν η Ρωσσία αποφάσιζε, για οποιοδήποτε λόγο, να χτυπήσει τις ΗΠΑ, θα μπορούσε να το πράξει από άπειρα σημεία πέρα από τη Χερσόνησο Κόλα, τόσο του Αρκτικού Κύκλου όσο και πέραν αυτού, από αλλού. Δεν υπάρχει αντίληψη της έκτασης και του μεγέθους της ακτογραμμής της Ρωσσίας στον Αρκτικό Κύκλο: καλύπτει περισσότερο από το 50% ολόκληρης της ακτογραμμής του Αρκτικού Ωκεανού. Μέσω αυτής της επιχειρηματολογίας αναδεικνύεται μόνο η αμυντική διάσταση της Γροιλανδίας έναντι της Ρωσσίας και αποκρύβεται η επιθετική διάσταση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής έναντι της Ευρώπης.

[3] Αυτό το σημείο περί Αρκτικής Ευρώπης ίσως φαντάζει παράξενο. Ήδη υπάρχει μια διευκρίνιση εντός του κειμένου. Ωστόσο θα επανέλθω στο ζήτημα διότι σχετίζεται με τον ορισμό και τη σχέση της Ευρώπης με την Ευρασία και το πώς η πολιτική και ιδεολογία αλλοιώνουν τα γεωγραφικά δεδομένα.

[4] Με παρόμοιο τρόπο που πάντοτε ιστορικά γινόταν προσπάθεια περιορισμού ή αποκλεισμού κυρίως της Γερμανίας και δευτερευόντως της Γαλλίας, μέσω του ιστορικού χώρου δράσης των «Βίκινγκς» στα δυτικά: Νορβηγίας, Βρετανίας, Δανίας (για τα ανατολικά χρειάζεται άλλο κείμενο και παραπομπή στο Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης: π.χ. διασύνδεση Βαλτικής και Εύξεινου, σχέσεις Πολωνίας, Ουκρανίας, Ρωσσίας κ.λπ.), και με τη σχέση ανάμεσα σε Βρετανία και Ιβηρική: βλ. τον βρετανικό έλεγχο του Γιβραλτάρ και την παλαιότερη συνεχιζόμενη συμμαχία της ανθρώπινης ιστορίας μεταξύ Βρετανίας και Πορτογαλίας [Celebrações dos 650 anos da Aliança Luso-Britânica. Marking the 650 anniversary of the Anglo-Portuguese Alliance initiated with the Treaty of Tagilde (1372-2022) and consolidated with the Treaty of Alliance (1373-2023)]. Τέλος, σε ό,τι αφορά τις νήσους Φερόες, που ανήκουν στη Δανία και βρίσκονται σε στρατηγικό σημείο στο τρίγωνο μεταξύ Βρετανίας, Ισλανδίας και Νορβηγίας, εάν δεν αποτελεί πρόβλημα για τις ΗΠΑ το μεγαλύτερο νησί του πλανήτη, η Γροιλανδία, δεν πρόκειται να αποτελέσουν πρόβλημα τα νησιά Φερόες.


.~`~.


Το βιβλίο μου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος με τίτλο:


Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης
Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη

Δημήτρης Β. Πεπόνης




Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, ΙανόςΠρωτοπορίαPublic κ.λπ.




~

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.


7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 21 | 1 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

16 Ιανουαρίου 2026

Για το μέλλον των συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.


7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 16 | 1 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Μουσική Συνοδεία


I

Τα χρόνια που έρχονται, τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, οι σύμμαχοι των Αμερικανών, πρόκειται να αντιληφθούν τον λόγο που οι ελληνικές πόλεις μέλη της Δηλιακής Συμμαχίας, οι σύμμαχοι των Αθηναίων, εξεγείρονταν απέναντι στην Αθήνα και επιδίωκαν να αποστατήσουν από τη Δηλιακή Συμμαχία, η οποία είχε μετασχηματιστεί σε Αθηναϊκή Αυτοκρατορία. 

Δεν είμαι σίγουρος, τελικά, κατά πόσο είναι γόνιμο να γράφονται πράγματα πριν έρθει η ώρα τους, ή να προβλέπονται προτού συμβούν:

Σε ό,τι αφορά τη δεύτερη περίπτωση, του ξεσηκωμού των συμμάχων εναντίον του ηγεμόνα ή της αποστασίας από τη συμμαχία, οι προϋποθέσεις είναι περισσότερες, πιο σύνθετες και ακόμη είναι νωρίς προκειμένου να αναφερθούμε σε συγκεκριμένα περιεχόμενα και σε συγκεκριμένους τρόπους. Πάντως, η συμπεριφορά των ΗΠΑ απέναντι στους συμμάχους τους κινείται προς μια τέτοια κατεύθυνση: οι ΗΠΑ θα ζητούν ολοένα περισσότερα και θα εκβιάζουν ολοένα εντονότερα... Όμως μην αποκλείετε την περίπτωση του ξεσηκωμού ή της αποστασίας των συμμάχων... αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αδυνατούν να κατανικήσουν τους αντιπάλους τους θα επιδιώξουν να υποδουλώσουν τους συμμάχους τους στο πλαίσιο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (όπως έκαναν οι Αθηναίοι με τους δικούς τους συμμάχους στο πλαίσιο της Δηλιακής Συμμαχίας): τα πρώτα στάδια αυτής της διαδικασίας τα βλέπουμε ήδη: Καναδάς, Γροιλανδία, αλλά και Γερμανία, η οποία μετά από το σαμποτάζ στους αγωγούς Nord Stream μεταβλήθηκε σε κράτος υπό πολιορκία (Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, Σελ. 49, 90-91). 

Η αξίωση προσάρτησης της Γροιλανδίας παρουσιάζεται από τους Αμερικανούς ως μια αμυντική κίνηση απέναντι στη Ρωσσία (πάντως εάν η τελευταία αποφάσιζε, για οποιοδήποτε λόγο, να χτυπήσει τις ΗΠΑ, θα μπορούσε να το πράξει από άπειρα σημεία πέρα από τη Χερσόνησο Κόλα, τόσο του Αρκτικού Κύκλου, όπου κατέχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή από οποιοδήποτε άλλο κράτος, με περισσότερο από το 50% ολόκληρης της ακτογραμμής του Αρκτικού Ωκεανού ―που εκτείνεται από τη Θάλασσα του Μπάρεντς έως τη Θάλασσα του Βερίγγειου Πορθμού―, όσο και από άλλου), ή και απέναντι στην Κίνα (!!!), αλλά στην πραγματικότητα είναι μια επιθετική κίνηση απέναντι σε υποτακτικά αδύναμα συμμαχικά ευρωπαϊκά κράτη και κυρίως μια κίνηση στρατηγικής περικύκλωσης του Καναδά, και απομόνωσής του από την Ευρώπη.

II

Το έργο του Θουκυδίδη δεν περιορίζεται σε έναν συγκεκριμένο διάλογο, τον οποίον επικαλούνται πολλοί, είτε στο ελληνόφωνο είτε στο αγγλόφωνο διαδίκτυο, οι οποίοι στις περισσότερες περιπτώσεις όχι μόνο δεν έχουν μελετήσει, πόσο μάλλον στοχαστεί, αλλά ούτε καν διαβάσει όχι απλώς την Ιστορία του Θουκυδίδη αλλά και την ιστορία γενικά, αγνοούν τι συνέβη τελικά. 

Ο συγκεκριμένος διάλογος, μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων, πλέον χρησιμοποιείται δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν: οι μεν ευρωπαϊστές τον χρησιμοποίησαν για να πείσουν ότι οι Ουκρανοί είναι οι νέοι Μήλιοι απέναντι στους Αμερικανούς!!! (έχω δείξει παλαιότερα γιατί δεν μπορεί να σταθεί μια τέτοια ιστορική αναλογία) [1], οι δε αμερικανιστές προκειμένου να πουν κατ' ουσίαν «υπακούστε και υποταχθείτε στην Αμερική (στην προκειμένη περίπτωση του Ιμπερατόρα Δονάλδου Τράμβιου) και μη μιλάτε». 

Αν κάποιος θέλει να παρουσιάσει το ζήτημα της σχέσης ισχύος και δικαιοσύνης, πέρα από το συγκεκριμένο σημείο στο έργο του Θουκυδίδη, υπάρχει και ο Πλάτωνας (π.χ. Γοργίας). Πάντως το έργο του Θουκυδίδη είναι πλούσιο, μπορεί να γονιμοποιήσει τη σκέψη και να προσφέρει πολλά διδάγματα, πέρα από τον συγκεκριμένο διάλογο τον οποίον επικαλούνται συνεχώς (βασικά μια φράση επαναλαμβάνουν ad nauseam). 

Παραδείγματος χάριν, όλοι αυτοί, ίσως καταλάβουν γιατί όσο περισσότερο απεχθής γίνεται η αυτοκρατορία στους συμμάχους, τόσο περισσότερο θα σκληραίνει η στάση των Αμερικανών.
 
Υπό αυτό το πρίσμα, είναι αφελείς οι δηλώσεις Δανών αξιωματούχων που επικαλούνται τη νομιμοφροσύνη και την υπακοή, το πόσο καλό συμμαχικό ΝΑΤΟϊκό μέλος υπήρξε το βασίλειο της Δανίας, ή το πώς συμπαραστάθηκε στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ή τη συμμετοχή του κράτους της Δανίας στο πλευρό των ΗΠΑ στον συνασπισμό των προθύμων στον πόλεμο του Ιράκ το 2003 ― ως προς το τελευταίο η δικαιοσύνη και η ιστορία εκδικούνται: παράνομος ο πόλεμος στον οποίον συμμετείχες στο πλευρό του ισχυρού ή του ηγεμόνα, παράνομη και η απόσπαση εδάφους που θα προσαρτήσει ο ισχυρός ή ο ηγεμόνας από εσένα (Γενικότερα, η συμμετοχή στον πόλεμο στο Ιράκ μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ σε πολλά επίπεδα και να λειτουργήσει εις βάρος της Δανίας, σε μια Αμερική που θεωρεί τον συγκεκριμένο πόλεμο ως καταστροφικό). 

Αφελείς, επίσης, είναι και οι δηλώσεις Γροιλανδών αξιωματούχων, όπως αυτή: «Αισθανόμαστε προδομένοι. Η ρητορική είναι προσβλητική και προκαλεί σύγχυση. Δεν έχουμε κάνει τίποτα άλλο παρά να υποστηρίζουμε την ιδέα ότι η Γροιλανδία αποτελεί μέρος της αμερικανικής σφαίρας συμφερόντων για πολλές δεκαετίες. Είμαστε μπερδεμένοι που τώρα πρέπει να δώσουμε συνέντευξη Τύπου σχετικά με μια πιθανή προσάρτηση ή πώληση της Γροιλανδίας. Δεν είναι κάτι που επιδιώξαμε ή πιστεύουμε ότι μας αξίζει.»

Αυτή η δήλωση προκαλεί και προσκαλεί τις ΗΠΑ να γίνουν περισσότερο επιθετικές: εφόσον η Γροιλανδία αποτελεί «μέρος της αμερικανικής σφαίρας συμφερόντων για πολλές δεκαετίες» δεν αποτελεί καμία συγκλονιστική εξέλιξη αυτή η συνθήκη να αποκτήσει πιο μόνιμο χαρακτήρα. Επιπλέον, τέτοιες δηλώσεις προκαλούν και προσκαλούν τις ΗΠΑ να φτάσουν στα άκρα, προκειμένου να διαπιστώσουν μέχρι που μπορεί να φτάσει η γλοιώδης υποτακτικότητα και ο κατευνασμός των  σ υ μ μ ά χ ω ν  των Αμερικανών. Δηλαδή εξωθούν σε μια ολοένα μεγαλύτερη πίεση προς εύρεση του ορίου της υποτακτικότητας και της εθελοδουλίας των «συμμάχων». 

Ο κατευνασμός του ηγεμόνα από τον σύμμαχο ξεκίνησε πολύ πριν από τη Γροιλανδία (2025), την ανατίναξη των αγωγών Nord Stream (2022), ή την παρακολούθηση του κινητού τηλεφώνου της Γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ από την NSA (2013). (Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, Σελ. 166-167). Όπου κι αν τοποθετήσει κανείς το σημείο έναρξης εκείνο που δεν αλλάζει είναι ότι «οι ΗΠΑ θα ζητούν ολοένα περισσότερα και θα εκβιάζουν ολοένα εντονότερα». [I]

III

Σε αυτό το σημείο διανοίγονται δύο μονοπάτια προσέγγισης της συμπεριφοράς των συμμάχων. Το ένα, το οποίο έχω εκφράσει παλαιότερα [2], είναι να δεχτεί κανείς ότι οι αρχαίες ελληνικές πόλεις (όλες, όχι μόνο οι εχθρικές αλλά κυρίως οι συμμαχικές) ήταν όχι απλώς περισσότερο αξιοπρεπείς αλλά και περισσότερο κυρίαρχες απέναντι στην Αθήνα, συγκριτικά με τα σημερινά ευρωπαϊκά και «δυτικά» κράτη απέναντι στις ΗΠΑ, δηλαδή να αναγνωρίσει μια ποιοτική διαφορά ανάμεσα στους αρχαίους Έλληνες και τους τωρινούς Ευρωπαίους και «Δυτικούς». Το άλλο μονοπάτι είναι να θεωρήσει ότι ο κατευνασμός, η εθελοδουλία και η υποτακτικότητα του συμμάχου απέναντι στον ηγεμόνα έχουν ένα όριο, όσο υποτελής κι αν είναι κάποιος.

Αυτό το δεύτερο μονοπάτι οδηγεί στην αρχική θέση [I] ότι τα χρόνια που έρχονται, τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, οι σύμμαχοι των Αμερικανών, πρόκειται να αντιληφθούν πολύ καλά τον λόγο που οι ελληνικές πόλεις μέλη της Δηλιακής Συμμαχίας, οι σύμμαχοι των Αθηναίων, εξεγείρονταν απέναντι στην Αθήνα και επιδίωκαν να αποστατήσουν από τη Δηλιακή Συμμαχία, η οποία είχε μετασχηματιστεί σε Αθηναϊκή Αυτοκρατορία. Το αν θα εξεγερθούν οι ίδιοι θα το δείξει η ιστορία. Πάντως το πρόβλημα τους δεν είναι ζήτημα δυνατοτήτων και ικανοτήτων ― η απόφαση για αντίσταση ποτέ και σε καμία περίπτωση ιστορικά δεν είναι. 

Όπως έχω επισημάνει παλαιότερα: «Το πρόβλημα vis-a-vis των ΗΠΑ δεν είναι ζήτημα δυνατοτήτων ή μεγεθών αλλά ταυτότητας, δηλαδή προσανατολισμού, κυριαρχίας, δηλαδή αυτοδυναμίας και αυτονομίας, και βούλησης, δηλαδή αποφασιστικότητας (θυμοειδές). Οι Ταλιμπάν όχι 450 (ΕΕ), 220 (Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία) ή 150 εκατομμύρια (Γερμανία, Γαλλία) αλλά ούτε 10 εκατομμύρια δεν ήταν (στον σκληρό τους πυρήνα αριθμούσαν ορισμένες δεκάδες χιλιάδες), ούτε είχαν μεγαλύτερο ή καλύτερο οπλισμό από τον γαλλικό ή τον ανύπαρκτο ―τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές― γερμανικό στρατό, όμως ήξεραν ποιοι είναι και τι ήθελαν και ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν το τίμημα γι' αυτό».  

Ό,τι κι αν συμβεί, το σίγουρο είναι ότι οι σύμμαχοι των Αμερικανών θα νιώσουν στο πετσί τους τον λόγο που οι ελληνικές συμμαχικές πόλεις της Αθήνας εξεγείρονταν εναντίον της και επιδίωκαν να αποστατήσουν από τη συμμαχία.

IV

Nα σημειωθεί ότι οι εξεγέρσεις και οι αποστασίες των συμμάχων απέναντι στον ηγεμόνα τους, κατ' ουσίαν απέναντι στον μετασχηματισμό της Δηλιακής Συμμαχίας σε Αθηναϊκή Αυτοκρατορία και τον Αθηναϊκό «ιμπεριαλισμό» (οι αρχαίοι δεν είχαν αυτή τη λέξη, ο Θουκυδίδης χρησιμοποιεί τον όρο «αρχή»), έλαβαν χώρα όχι μόνο κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, αλλά και πριν από την έναρξή του, την περίοδο της λεγόμενης πεντηκονταετίας, δηλαδή μεταξύ του τέλους των Μηδικών πολέμων (479 π.Χ.) και της έναρξης του Πελοποννησιακού (431 π.Χ.). Η περίοδος της πεντηκονταετίας θεωρείται ως η κατ' εξοχήν «ιμπεριαλιστική» περίοδο της Αθήνας. Ωστόσο, παρόλο που η απόκτηση της αυτοκρατορίας είχε ολοκληρωθεί το 433 π.Χ., δηλαδή δύο χρόνια πριν από την έναρξη του πολέμου, η πολιτική του Αθηναϊκού «ιμπεριαλισμού» συνέχισε να υφίσταται. 

Ο τρόπος που ο Θουκυδίδης υποβαθμίζει τη σημασία του Μεγαρικού ψηφίσματος ―τη βασική αιτία ξεσπάσματος του πολέμου για όλους τους αρχαίους, λίγο πριν από την έναρξη του―, και φέρνει στο προσκήνιο τον φόβο για την άνοδο της Αθηναϊκής ισχύος ―μια αιτία, τὴν μὲν γὰρ ἀληθεστάτην πρόφασιν [1.23.6], που η ρίζα της μπορεί να αναχθεί πενήντα χρόνια πριν από το ξέσπασμα του πολέμου―, θέτει στο επίκεντρο της Ιστορίας των Αθηναϊκό ιμπεριαλισμό, την Αθηναϊκή αρχή (Περισσότερα επί του θέματος στο εξαιρετικό κλασικό έργο “Thucydide et l'impérialisme athénien” της Jacqueline de Romilly. Δες επίσης συμπληρωματικά: Πολιτισμικά: Ελλάδα και «Δύση» | Ζητήματα ιδεολογίας, ιστοριογραφίας και ερμηνευτικής).

Ο Θουκυδίδης μας προσέφερε, μεταξύ άλλων, μια ανατομία του Αθηναϊκού «ιμπεριαλισμού» (αρχής), που ο ίδιος ενστερνιζόταν και υποστήριζε στην αρχική (ιδεαλιστική) του μορφή και φάση, αναδεικνύοντας στη συνέχεια τον ολοένα και εντονότερο ξεπεσμό του σε καρικατούρα του αρχικού του εαυτού (όπως συμβαίνει και με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό), που οδήγησε σε μεγάλες καταστροφές, και στο αμετανόητο πνεύμα που τόσο συχνά τονίζω κριτικά σε ό,τι αφορά τους Αμερικανούς. Βέβαια αυτά που κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, σε πλανητική κλίμακα, δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο. 

V

Είναι καλό όσοι επικαλούνται τον διάλογο μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων να διαβάσουν την Ιστορία του Θουκυδίδη. Θα τους προσφέρει πολλά. Σε αυτούς αφιερώνεται το επόμενο απόσπασμα, με το οποίο θα ολοκληρώσουμε, στο οποίο οι αρχαίοι Μυτιληναίοι, σύμμαχοι των Αθηναίων, προσπαθούν να πείσουν τους μέχρι πρότινος εχθρούς τους Λακεδαιμόνιους, να τους βοηθήσουν στην αποστασία τους από τη συμμαχία τους με τους Αθηναίους (Σα να λέμε οι Γάλλοι, οι Γερμανοί ή οι Καναδοί να προσπαθούν να πείσουν τους Ρώσσους ή τους Κινέζους να τους βοηθήσουν να αποστατήσουν από το ΝΑΤΟ και τη συμμαχία τους με τους Αμερικανούς).

Γίναμε για πρώτη φορά σύμμαχοι των Αθηναίων όταν εσείς αποσυρθήκατε από τον μηδικό πόλεμο, ενώ εκείνοι έμειναν στη θέση τους για να τον τελειώσουν. Δεν γίναμε, λοιπόν, σύμμαχοι με τους Αθηναίους για να υποδουλώσομε τους Έλληνες στην Αθήνα, αλλά για να απελευθερώσομε όλους τους Έλληνες από τους Μήδους. Και όσο ασκούσαν την αρχηγία με ισονομία, τους ακολουθούσαμε πρόθυμα. Όταν όμως καταλάβαμε ότι η έχθρα τους εναντίον των Μήδων μετριαζόταν [Δ`~.: όπως συμβαίνει και τώρα, 2500 χρόνια μετά: π.χ. διπλωματικές επαφές Αμερικανών-Ρώσσων] και ότι άρχισαν να επιδιώκουν την υποδούλωση των συμμάχων τους [Δ`~.: όπως συμβαίνει και τώρα, 2500 χρόνια μετά: π.χ. Καναδάς, Δανία], αρχίσαμε ν᾽ ανησυχούμε... Εμείς, φαινομενικά ανεξάρτητοι και ελεύθεροι, αναγκαστήκαμε να πάρουμε μέρος στις εκστρατείες τους [Δ`~.: όπως συμβαίνει και τώρα, 2500 χρόνια μετά: π.χ. Δανοί, Πολωνοί, Βρετανοί], αλλά βλέποντας τα όσα γίνονταν δεν τους θεωρούσαμε πια σαν αρχηγούς στους οποίους μπορούσαμε να έχουμε εμπιστοσύνη [Δ`~.: όπως συμβαίνει και τώρα, 2500 χρόνια μετά: π.χ. βλ. δηλώσεις Μέρκελ αλλά και Μακρόν παλαιότερα], γιατί ήταν απίθανο οι ίδιοι αυτοί που είχαν υποτάξει εκείνους με τους οποίους είχαν κάνει, όπως και μαζί μας, συμμαχία, να μην επιχειρήσουν να κάνουν το ίδιο με όσους έμεναν ελεύθεροι, αν τους παρουσιαζόταν ευκαιρία.
Θουκυδίδης, Ἱστορίαι [3.10.2-3.10.6]


Όπως διαπιστώνετε, η πρόοδος και η τεχνολογία έχουν αλλάξει τα πάντα. Τίποτε δεν είναι το ίδιο...


Δημήτρης Β. Πεπόνης


[1] Προφανώς και οι Ουκρανοί δεν είναι οι Μήλιοι, καθώς (1) εάν οι Αμερικανοί είναι οι Αθηναίοι τότε ποιοι είναι οι Λακεδαιμόνιοι; Επίσης, (2) οι Μήλιοι ήταν αποικία των Λακεδαιμονίων (και ανέμεναν μάταια τη βοήθειά τους), όχι σύμμαχοι των Αθηναίων, ενώ οι Ουκρανοί είναι μη ΝΑΤΟϊκοί σύμμαχοι των Αμερικανών. Επιπροσθέτως, οι Ουκρανοί υπομένουν τα δεινά (3)... όχι επειδή πρεσβεύουν την ουδετερότητα, δηλαδή τη μη συμμετοχή τους στον πόλεμο, αλλά και επειδή, επιπλέον, (4) σε αντίθεση με τους Μήλιους που δεν ήθελαν να συμμετέχουν στον πόλεμο μεταξύ δύο μεγάλων δυνάμεων, της Αθήνας και της Σπάρτης, οι Ουκρανοί αποφάσισαν να μεταβάλλουν τη χώρα τους σε κεντρικό πεδίο αυτής της σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσσίας (Μη φοβάστε θα υπάρξουν «Μήλιοι» στο μέλλον: αυτοί που θα τιμωρηθούν επειδή θα αρνηθούν να υποκύψουν στη βούληση των ΗΠΑ). Όσες και όσοι θέλουν να βρουν παραδείγματα αντιπαράθεσης δικαίου και ισχύος (την οποία επιδιώκουν να αναδείξουν παρομοιάζοντας τους Ουκρανούς με τους Μήλιους) έχουν πολλές περιπτώσεις από την περίοδο της μονοπολικής στιγμής ηγεμονίας των ΗΠΑ στις οποίες μπορούν να ανατρέξουν. Όμως ούτε τότε το έπραξαν ούτε τώρα πρόκειται να το πράξουν. Facebook Κοσμοϊδιογλωσσία | 1η Μαρτίου 2025

[2] Όντως οι ΗΠΑ συμπεριφέρονται στους συμμάχους τους όπως η Αθήνα κατά την περίοδο μετασχηματισμού της Δηλιακής συμμαχίας σε Αθηναϊκή αυτοκρατορία... η περίπτωση της Δανίας μπορεί να ιδωθεί ως ιστορική αναλογία με την περίπτωση της αρχαίας Θάσου, στα αρχικά της στάδια. Επίσης μελλοντικά θα μπορούσε να υπάρξει ανάλογη περίπτωση με αυτή της αρχαίας Νάξου ― κάτι που ήδη θα είχε συμβεί αν είχε τολμήσει να αποχωρήσει ΝΑΤΟϊκό κράτος από τη Βορειοατλαντική Συμμαχία μετά από την πτώση της ΕΣΣΔ. Αλλά οι ελληνικές πόλεις και τα ελληνικά νησιά τότε ήταν περισσότερο κυρίαρχα και ανεξάρτητα απ' ό,τι είναι τα «δυτικά» κράτη σήμερα, ακόμα και κράτη όπως η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (Αυτό, πρώτον, δεν είναι υπερβολή, καθώς η Θάσος κράτησε την μεγάλη Αθήνα εκείνης της εποχής για δύο ολόκληρα χρόνια προτού υποκύψει και, δεύτερον, λέει κάτι για την ουσία της «Δύσης». Πρέπει να γίνει κατανοητό όσο κι αν φαντάζει παράξενο: η Μεγάλη Βρετανία, το ένατο μεγαλύτερο νησί στον πλανήτη, έχει μικρότερους βαθμούς ελευθερίας, ανεξαρτησίας, κυριαρχίας και αποφασιστικότητας έναντι των ΗΠΑ απ' ό,τι είχαν η Θάσος, η Νάξος, η Λέσβος, η Σάμος και η Χίος ―για να μην αναφερθώ στην Κρήτη και στη Ρόδο― έναντι της Αθήνας του «Χρυσού Αιώνα»). Αυτή είναι η τραγωδία της σημερινής Ευρώπης. Επίσης μια ακόμα τραγωδία, πέρα από το ότι οι σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν είναι ουσιωδώς κυρίαρχοι και ανεξάρτητοι, είναι ότι ενώ υπάρχει Αθήνα (ΗΠΑ) δεν υπάρχει ως αντίπαλο δέος μια ευρωπαϊκή Σπάρτη (Μόνο η Ρωσσία και η Γερμανία, και σε μια εντελώς διαφορετική ιστορική συγκυρία, η Γαλλία, θα μπορούσαν δυνητικά να έχουν έναν τέτοιο ρόλο). Facebook Κοσμοϊδιογλωσσία | 1η Μαρτίου 2025


.~`~.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος με τίτλο:


Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης
Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη

Δημήτρης Β. Πεπόνης




Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, ΙανόςΠρωτοπορίαPublic κ.λπ.




~

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.


7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 16 | 1 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

14 Ιανουαρίου 2026

Οι δύο όψεις του μεγαλύτερου προβλήματος για τους περισσότερους ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη.


7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 14 | 1 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Μουσική Συνοδεία


Αν η εξωτερική πολιτική και το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής αποτελούν τη μια πλευρά του μεγαλύτερου προβλήματος για τους περισσότερους ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη, τότε στην άλλη πλευρά βρίσκονται η ιδεολογία και οι λαοί της «Δύσης» και της Ευρώπης — και πιο συγκεκριμένα όσες και όσοι, τόσο προοδευτικοί όσο και συντηρητικοί, θεωρούν ως αυτονόητο να έχουν λόγο για οτιδήποτε συμβαίνει στα εσωτερικά άλλων κρατών και να ασκούν κριτική ή να ανακατεύονται στα του οίκου άλλων λαών (πάντοτε μη ευρωπαϊκών και μη «δυτικών»), σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη. [1]

Ποιος τους παραχώρησε αυτό το «δικαίωμα»; Μήπως είναι θεόδοτο; Μήπως όλοι αυτοί είναι τελικά εκλεκτοί; Ή μήπως σωτήρες; Και αν ναι, ποιος τους όρισε ως τέτοιους; Ποιος τους ανέθεσε αυτόν τον ρόλο; Ποιος τους έκανε να αισθάνονται τόσο “entitled” (για να χρησιμοποιήσουμε μια λέξη της μόδας); Ποιος τους έχρισε παγκόσμιους εισαγγελείς και δικαστές; Πώς, πού και από ποιον έμαθαν να θεωρούν ως αυτονόητο ότι μπορούν να συμπεριφέρονται σαν αυτόκλητοι εισαγγελείς και δικαστές των πάντων; Ή να βλέπουν τον πλανήτη σαν τσιφλίκι τους, τους λαούς της Οικουμένης σαν κοπάδι τους, και τον εαυτό τους σαν ποιμένα ή σωτήρα τους; [2]

Η ιστορία οφείλει να διδάξει μαθήματα σε όλους αυτούς και όλες αυτές — είτε είναι άνδρες είτε γυναίκες, είτε είναι προοδευτικοί είτε συντηρητικοί, είτε είναι δυτικοκεντρικοί είτε ευρωκεντρικοί. Να νιώσουν το ράπισμα της ιστορίας και την ταπείνωση που φέρνει η ήττα, η ιστορία και ο χρόνος.


Δημήτρης Β. Πεπόνης


[1] Η εσωτερική πολιτική αποτελεί το πεδίο κυριαρχίας και βούλησης των λαών, των εθνών, των ίδιων των πολιτών, για το πώς θα διαμορφώσουν τα του οίκου τους — όχι κάθε δυτικοκεντρικού ή ευρωκεντρικού προοδευτικού και συντηρητικού που βρίσκεται στην άλλη άκρη της Γης, αξιώνοντας κατ' ουσίαν αποκλειστικότητα και δικαίωμα πολιτικής και ηθικής παρέμβασης σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.


[2] Ασφαλώς και υπάρχει απάντηση σε αυτά τα ρητορικά ερωτήματα, αλλά δεν είναι του παρόντος, διότι θα απομακρύνει τα νοήματα από όσους και όσες έχουν μια τέτοια νοοτροπία στο παρόν (να έχουν λόγο για τα εσωτερικά κάθε κράτους ή να κρίνουν τα του οίκου κάθε λαού, πάντοτε εκτός Ευρώπης και «Δύσης» — κατ' ουσίαν να έχουν δικαίωμα πολιτικής και ηθικής παρέμβασης σε κάθε γωνιά της Γης) προς μια μελέτη της ιστορίας του παρελθόντος.

.~`~.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος με τίτλο:


Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης
Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη

Δημήτρης Β. Πεπόνης




Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, ΙανόςΠρωτοπορίαPublic κ.λπ.




~

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.


7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 14 | 1 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

6 Ιανουαρίου 2026

Για την ασυδοσία του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.


7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 6 | 1 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Μουσική Συνοδεία


I

Μόνο κατά τον τελευταίο χρόνο, τους τελευταίους δώδεκα μήνες (2025-2026), οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν διεξάγει στρατιωτικές επιθέσεις σε επτά κράτη (Ιράν, Ιράκ, Συρία, Υεμένη, Σομαλία, Νιγηρία, Βενεζουέλα), σε τρεις διαφορετικές ηπείρους (Ασία, Αφρική, Αμερική), έχουν απειλήσει με χρήση στρατιωτικής βίας τέσσερα κράτη (Μεξικό, Παναμά, Κούβα, Κολομβία) και έχουν μιλήσει για προσάρτηση δύο κρατών ή εδαφών τους (Καναδά και Δανία: Γροιλανδία).

Κατά τη διάρκεια της μεταψυχροπολεμικής περιόδου, δηλαδή τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια (1991-2026), το συγκεκριμένο κράτος έχει διεξάγει τουλάχιστον 75-80 στρατιωτικές επιχειρήσεις και περίπου 20 απόπειρες αλλαγής καθεστώτων ―που περιλαμβάνουν τόσο εμφανείς ενέργειες, όπως εισβολές, όσο και συγκαλυμμένη υποστήριξη, όπως χρηματοδότηση αντιπολιτευόμενων ομάδων ή διπλωματικές πιέσεις και οικονομικές κυρώσεις που αποσκοπούν στην πτώση κυβερνήσεων―, καθώς και 3 ή 5 πολέμους, αναλόγως πώς ορίζει κάποιος τόσο τον πόλεμο όσο και την αρχή και το τέλος του πολέμου. [II]

Τα προηγούμενα δίχως να εξετάσουμε την περίοδο από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα, δηλαδή τα τελευταία 80 χρόνια. 

II

Με μια γενικότερη και απολύτως συνοπτική ματιά διαπιστώνει κανείς τα εξής: 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κηρύξει επίσημα πόλεμο σε έντεκα κράτη σε πέντε ξεχωριστούς πολέμους: με τη Μεγάλη Βρετανία (1812), το Μεξικό (1846), την Ισπανία (1898)· στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο κήρυξαν πόλεμο στη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία (1917) και στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο κήρυξαν πόλεμο στην Ιαπωνία, τη Γερμανία και την Ιταλία (1941), και στη Βουλγαρία, την Ουγγαρία και τη Ρουμανία (1942). 

Δηλαδή, κατά τη διάρκεια της ιστορίας τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κηρύξει επίσημα πόλεμο σε οκτώ ευρωπαϊκά κράτη (Βρετανία, Ισπανία, Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Ιταλία, Ουγγαρία, Ρουμανία και Βουλγαρία), ένα αμερικανικό (Μεξικό) και ένα ασιατικό κράτος (Ιαπωνία). Αν εξειδικεύσουμε περισσότερο το γεωγραφικό και περιφερειακό πλαίσιο, τότε, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν κηρύξει επίσημα πόλεμο σε δύο κράτη της δυτικής Ευρώπης ή της Ευρώπης του Ατλαντικού (Βρετανία και Ισπανία), σε τρία κράτη της κεντρικής Ευρώπης (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Ουγγαρία), σε δύο κράτη της ανατολικής Ευρώπης ή της Ευρώπης του Εύξεινου (Ρουμανία, Βουλγαρία), σε δύο μεσογειακά κράτη της Ευρώπης (Ιταλία και Ισπανία, την αναφέρω ξανά, εφόσον το ισπανικό είναι τόσο ατλαντικό όσο και μεσογειακό κράτος), σε ένα κράτος της βόρειας ή της κεντρικής Αμερικής (Μεξικό) και σε ένα κράτος της ανατολικής Ασίας ή της Ασίας του Ειρηνικού (Ιαπωνία).

Ασφαλώς αυτές δεν είναι οι μόνες περιπτώσεις όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής εξαπέλυσαν ή συμμετείχαν σε πόλεμο, καθώς υπάρχουν και ακήρυχτοι πόλεμοι. Σε αυτές τις περιπτώσεις περιλαμβάνονται ο μη κηρυγμένος ναυτικός πόλεμος με τη Γαλλία (1798-1800), ο πρώτος και ο δεύτερος πόλεμος των Βερβερίνων ή της Μπαρμπαριάς, ή οι λεγόμενοι βερβερινοί πόλεμοι, όπως λέγονται διαφορετικά (1801-1805 και 1815), ο πόλεμος της Κορέας (1950-1953), ο πόλεμος του Βιετνάμ (1964-1973), ο πόλεμος του Περσικού Κόλπου (1991), ο πόλεμος του Ιράκ (2003-2011) και ο πόλεμος του Αφγανιστάν (2001-2021), με τους δύο τελευταίους να λαμβάνουν χώρα, μαζί με άλλες δεκάδες στρατιωτικές επιχειρήσεις σε Αφρική και Ασία, στο πλαίσιο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. 

Με εξαίρεση τον πόλεμο της Κορέας, οι πόλεμοι της αμέσως προηγούμενης παραγράφου έλαβαν έγκριση από το Κογκρέσο με κάποια μορφή που δεν ήταν επίσημη κήρυξη πολέμου. Η απόφαση μέσω της οποίας θεμελιώθηκε το δικαίωμα του Κογκρέσου να εγκρίνει στρατιωτικές ενέργειες χωρίς επίσημη κήρυξη πολέμου, που επιβεβαιώθηκε αργότερα από το Ανώτατο Δικαστήριο, διαμορφώνοντας νομική βάση, έλαβε χώρα για πρώτη φορά στον μη κηρυγμένο ναυτικό πόλεμο με τη Γαλλία (1798-1800), στην κόψη μεταξύ 18ου και 19ο αιώνα, και από τότε αποτέλεσε τη νομική βάση για πολλούς πολέμους τόσο του 20ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου του Βιετνάμ και του πολέμου του Κόλπου, όσο και του 21ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου του Ιράκ και του πολέμου του Αφγανιστάν.

Άρα, κατά τη διάρκεια της ιστορίας τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εξαπολύσει μη κηρυγμένο πόλεμο απέναντι σε ένα ατλαντικό και μεσογειακό δυτικοευρωπαϊκό κράτος (Γαλλία) (αν και ο πόλεμος έλαβε χώρα κυρίως στην Καραϊβική), σε τρία μεσογειακά κράτη της Αφρικής (με σημερινούς όρους Λιβύη, Αλγερία, Μαρόκο), σε ένα κράτος της δυτικής Ασίας (ή της Μέσης Ανατολής) (Ιράκ, δύο φορές), της κεντρικής Ασίας (Αφγανιστάν), της ανατολικής Ασίας (Κορέα) και της νοτιοανατολικής Ασίας (Βιετνάμ). 

Σε αυτούς τους μη κηρυγμένους πολέμους θα πρέπει να προστεθούν οι προαναφερθέντες κηρυγμένοι πόλεμοι προκειμένου να είναι πλήρης η εικόνα της γεωγραφίας και των περιφερειών όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εμπλακεί σε πόλεμο: Ατλαντικός, ηπειρωτική Ευρώπη, κεντρική και ανατολική, Μεσόγειος, ευρωπαϊκή και αφρικανική, Εύξεινος Πόντος: ανατολική Ευρώπη, Περσικός Κόλπος και Μεσοποταμία, δηλαδή δυτική Ασία, επίσης κεντρική, ανατολική και νοτιοανατολική Ασία, δηλαδή Νότια και Ανατολική Σινική, Κίτρινη και Ιαπωνική Θάλασσα και, ασφαλώς, Ειρηνικός.

Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι στις προηγούμενες περιπτώσεις πολέμων δεν περιλαμβάνεται η ανάπτυξη και η χρήση αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στο πλαίσιο επιχειρήσεων που σχετίζονται με τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), όπως π.χ. ο πόλεμος της Βοσνίας (1992-1995) και ο πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου (1998-1999). [1]

III

Σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις, που αναφέρονται στο δεύτερο μέρος (II), μιλάμε μόνο για πολέμους, κηρυγμένους ή ακήρυχτους ― όχι για επιτυχημένες ή αποτυχημένες προσπάθειες αλλαγής καθεστώτων, στρατιωτικές επιχειρήσεις (οι οποίες εκτιμώνται σε περισσότερες από 250) και παραβιάσεις της αρχής της μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών (που είναι και οι περισσότερες: όχι μια ή δύο αλλά πολλές εκατοντάδες), ή σε άλλα ζητήματα που επηρεάζουν άμεσα τις ζωές ανθρώπων σε πολλές κοινωνίες (Για την υποκρισία του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής).

Όλα αυτά δεν έχουν προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία. [2] Η αναφορά ιστορικών παραδειγμάτων ή παραλληλιών ωχριά μπροστά σε αυτό που συμβαίνει με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Αν ζούσαν οι Ρωμαίοι της περιόδου των πολέμων με τους Καρχηδονίους, τους Μακεδόνες και τους Σελευκίδες, με τους Γαλάτες, τα γερμανικά φύλα και το βασίλειο του Πόντου (Μιθριδατικοί πόλεμοι), και με τους Πάρθους ―δηλαδή οι Ρωμαίοι της πλέον επεκτατικής και κατακτητικής περιόδου, οι οποίοι, σημειωτέον, συνόρευαν με τους περισσότερους εξ όσων πολεμούσαν―, θα τους είχε πέσει το σαγόνι με την παρεμβατικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης.

Και όλα αυτά από το πλέον ασφαλές στρατηγικά και γεωγραφικά κράτος στην ανθρώπινη ιστορία. 

Στην ιστορία των ανθρώπων δεν υπήρξε ποτέ ξανά τόσο ασύδοτο κράτος από τη σκοπιά όλων των υπολοίπων, είτε αυτοί είναι σύμμαχοι είτε αντίπαλοι. Μπορεί να μην αρέσει αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, σε διακρατικό επίπεδο, αποτελούν το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους περισσότερους ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη ― με χαοτική διαφορά από οποιοδήποτε άλλο κράτος μπορεί να θεωρηθεί ως το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα στον πλανήτη.


Δημήτρης Β. Πεπόνης


[-] Όλα τα στοιχεία που παρατίθενται στο δεύτερο μέρος (II) από το congress.gov, τον θεσμικό ιστότοπο που αποτελεί κοινό έργο της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου, της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας (Instances of Use of United States Armed Forces Abroad, 1798-2023. CRS PRODUCT (LIBRARY OF CONGRESS). CRS Product Type: Reports. CRS Product Number: R42738. Publication Date: 06/07/2023). Εκεί μπορείτε να βρείτε πολλά περισσότερα και αναλυτικότερα από θεσμική αμερικανική σκοπιά.

[1] Αν προσμετρήσουμε, άτυπα, είτε την πρώην Γιουγκοσλαβία είτε τη Σερβία τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν διεξάγει πόλεμο, συνολικά, σε εννέα κράτη από την ευρωπαϊκή ήπειρο.

[2] Το γεγονός ότι αρκετοί άνθρωποι θεωρούν αυτά τα πρωτοφανή πράγματα ως φυσιολογικά από πολιτική και ιστορική σκοπιά, ή ότι εφευρίσκουν διαφόρων ειδών ιδεολογήματα και ευφυολογήματα προκειμένου να τα δικαιολογήσουν, ή να τα παρουσιάσουν ως ιστορική νόρμα, δεν θα πρέπει να απασχολεί ιδιαίτερα από λογικής και πολιτικής πλευράς (θα εξετάσουμε σε επόμενο κείμενο το γιατί). Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν μειοψηφία στις κοινωνίες που ζουν. Μπορεί να αποτελούν ισχυρή, οργανωμένη και κυρίαρχη μειοψηφία, που καθορίζει πράγματα, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι παραμένουν μειοψηφία. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων (σε αντίθεση με αυτούς), όταν αντιτίθεται σε ένα κράτος, δεν αντιτίθεται επειδή γεννήθηκε ή μεγάλωσε σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό, οικονομικό ή ιδεολογικό περιβάλλον (όπως αυτοί), δηλαδή δεν έχει κάποιο κοινωνικό, οικονομικό ή ιδεολογικό κίνητρο. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων αντιτίθεται σε ένα κράτος λόγω της συμπεριφοράς και των πράξεων που διαπιστώνει κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής της από ένα ασύδοτο κράτος· αντιτίθεται, με άλλα λόγια, απλά για λόγους ηθικής, δικαιοσύνης κ.λπ. Εξ ου και η ηθική επηρεάζει άμεσα το κύρος και την ηγεσία και έμμεσα τις ικανότητες και τη δύναμη ενός κράτους (Leadership and the Rise of Great Powers, Yan Xuetong).

~

Η αλήθεια και το δίκαιο έχουν εκ φύσεως μεγαλύτερη δύναμη από τα αντίθετά τους

Αριστοτέλης


.~`~.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος με τίτλο:


Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης
Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη

Δημήτρης Β. Πεπόνης




Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, ΙανόςΠρωτοπορίαPublic κ.λπ.




~

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.


7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 6 | 1 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)