Για το μέλλον των συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 16 | 1 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)

Μουσική Συνοδεία

I

Τα χρόνια που έρχονται, τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, οι σύμμαχοι των Αμερικανών, πρόκειται να αντιληφθούν τον λόγο που οι ελληνικές πόλεις μέλη της Δηλιακής Συμμαχίας, οι σύμμαχοι των Αθηναίων, εξεγείρονταν απέναντι στην Αθήνα και επιδίωκαν να αποστατήσουν από τη Δηλιακή Συμμαχία, η οποία είχε μετασχηματιστεί σε Αθηναϊκή Αυτοκρατορία. Βέβαια αυτά που κάνουν οι Αμερικανοί, σε πλανητική κλίμακα, δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο, συγκριτικά με όσα έκαναν οι Αθηναίοι.

Δεν είμαι σίγουρος, τελικά, κατά πόσο είναι γόνιμο να γράφονται πράγματα πριν έρθει η ώρα τους, ή να προβλέπονται προτού συμβούν:

Σε ό,τι αφορά τη δεύτερη περίπτωση, του ξεσηκωμού των συμμάχων εναντίον του ηγεμόνα ή της αποστασίας από τη συμμαχία, οι προϋποθέσεις είναι περισσότερες, πιο σύνθετες και ακόμη είναι νωρίς προκειμένου να αναφερθούμε σε συγκεκριμένα περιεχόμενα και σε συγκεκριμένους τρόπους. Πάντως, η συμπεριφορά των ΗΠΑ απέναντι στους συμμάχους τους κινείται προς μια τέτοια κατεύθυνση: οι ΗΠΑ θα ζητούν ολοένα περισσότερα και θα εκβιάζουν ολοένα εντονότερα... Όμως μην αποκλείετε την περίπτωση του ξεσηκωμού ή της αποστασίας των συμμάχων... αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αδυνατούν να κατανικήσουν τους αντιπάλους τους θα επιδιώξουν να υποδουλώσουν τους συμμάχους τους στο πλαίσιο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (όπως έκαναν οι Αθηναίοι με τους δικούς τους συμμάχους στο πλαίσιο της Δηλιακής Συμμαχίας): τα πρώτα στάδια αυτής της διαδικασίας τα βλέπουμε ήδη: Καναδάς, Γροιλανδία, αλλά και Γερμανία, η οποία μετά από το σαμποτάζ στους αγωγούς Nord Stream μεταβλήθηκε σε κράτος υπό πολιορκία (Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, Σελ. 49, 90-91). 

Η αξίωση προσάρτησης της Γροιλανδίας παρουσιάζεται από τους Αμερικανούς ως μια αμυντική κίνηση απέναντι στη Ρωσσία (πάντως εάν η τελευταία αποφάσιζε, για οποιοδήποτε λόγο, να χτυπήσει τις ΗΠΑ, θα μπορούσε να το πράξει από δεκάδες σημεία πέρα από τη Χερσόνησο Κόλα), ή και την Κίνα!!!, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια επιθετική κίνηση απέναντι σε υποτακτικά αδύναμα συμμαχικά ευρωπαϊκά κράτη και μια κίνηση στρατηγικής περικύκλωσης του Καναδά, και απομόνωσής του από την Ευρώπη.

II

Το έργο του Θουκυδίδη, ξέρετε, δεν περιορίζεται σε έναν συγκεκριμένο διάλογο, τον οποίον επικαλούνται πολλοί, είτε στο ελληνόφωνο είτε στο αγγλόφωνο διαδίκτυο, οι οποίοι στις περισσότερες περιπτώσεις όχι μόνο δεν έχουν μελετήσει, πόσο μάλλον στοχαστεί, αλλά ούτε καν διαβάσει όχι απλώς την Ιστορία του Θουκυδίδη αλλά και την ιστορία γενικά: δεν ξέρουν τελικά τι συνέβη. 

Ο συγκεκριμένος διάλογος, μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων, πλέον χρησιμοποιείται δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν: οι μεν ευρωπαϊστές τον χρησιμοποίησαν για να πείσουν ότι οι Ουκρανοί είναι οι νέοι Μήλιοι απέναντι στους Αμερικανούς!!! (έχω δείξει παλαιότερα γιατί δεν μπορεί να σταθεί μια τέτοια ιστορική αναλογία) [1], οι δε αμερικανιστές προκειμένου να πουν κατ' ουσίαν «υπακούστε και υποταχθείτε στην Αμερική (στην προκειμένη περίπτωση του Ιμπερατόρα Δονάλδου Τράμβιου) και μη μιλάτε». 

Αν κάποιος θέλει να παρουσιάσει το ζήτημα της σχέσης ισχύος και δικαιοσύνης, πέρα από αυτό το σημείο στο έργο του Θουκυδίδη, υπάρχει και ο Πλάτωνας (π.χ. Γοργίας). Πάντως το έργο του Θουκυδίδη είναι πλούσιο, μπορεί να γονιμοποιήσει τη σκέψη και να προσφέρει πολλά διδάγματα, πέρα από τον συγκεκριμένο διάλογο τον οποίον επικαλούνται συνεχώς (βασικά μια φράση επαναλαμβάνουν ad nauseam), δίχως καν να τον έχουν διαβάσει οι περισσότεροι. 

Παραδείγματος χάριν, όλοι αυτοί, ίσως καταλάβουν γιατί όσο περισσότερο απεχθής γίνεται η αυτοκρατορία στους συμμάχους, τόσο περισσότερο θα σκληραίνει η στάση των Αμερικανών.

 

Υπό αυτό το πρίσμα, είναι αφελείς οι δηλώσεις Δανών αξιωματούχων που επικαλούνται τη νομιμοφροσύνη και την υπακοή, το πόσο καλό συμμαχικό ΝΑΤΟϊκό μέλος υπήρξε η Δανία, ή το πώς συμπαραστάθηκε στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ή τη συμμετοχή της Δανίας στον πλευρό των ΗΠΑ στον συνασπισμό των προθύμων στον πόλεμο του Ιράκ το 2003 ― ως προς το τελευταίο η ιστορία και η δικαιοσύνη εκδικούνται: παράνομος ο πόλεμος στον οποίον συμμετείχες στο πλευρό του ισχυρού ή του ηγεμόνα, παράνομη και η απόσπαση εδάφους που θα προσαρτήσει ο ισχυρός ή ο ηγεμόνας από εσένα (Γενικότερα η συμμετοχή στον πόλεμο στο Ιράκ μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ σε πολλά επίπεδα και να λειτουργήσει εις βάρος της Δανίας σε μια Αμερική που θεωρεί τον συγκεκριμένο πόλεμο ως καταστροφικό). 

Αφελείς, επίσης, είναι και οι δηλώσεις Γροιλανδών αξιωματούχων, όπως αυτή: «Αισθανόμαστε προδομένοι. Η ρητορική είναι προσβλητική και προκαλεί σύγχυση. Δεν έχουμε κάνει τίποτα άλλο παρά να υποστηρίζουμε την ιδέα ότι η Γροιλανδία αποτελεί μέρος της αμερικανικής σφαίρας συμφερόντων για πολλές δεκαετίες. Είμαστε μπερδεμένοι που τώρα πρέπει να δώσουμε συνέντευξη Τύπου σχετικά με μια πιθανή προσάρτηση ή πώληση της Γροιλανδίας. Δεν είναι κάτι που επιδιώξαμε ή πιστεύουμε ότι μας αξίζει.»

Αυτή η δήλωση προκαλεί και προσκαλεί τις ΗΠΑ να γίνουν περισσότερο επιθετικές: εφόσον η Γροιλανδία αποτελεί «μέρος της αμερικανικής σφαίρας συμφερόντων για πολλές δεκαετίες» δεν αποτελεί καμία συγκλονιστική εξέλιξη αυτή η συνθήκη να αποκτήσει πιο μόνιμο χαρακτήρα. Επιπλέον, τέτοιες δηλώσεις προκαλούν και προσκαλούν τις ΗΠΑ να φτάσουν στα άκρα προκειμένου να διαπιστώσουν μέχρι που μπορεί να φτάσει η γλοιώδης υποτακτικότητα και ο κατευνασμός των  σ υ μ μ ά χ ω ν  των Αμερικανών. Δηλαδή εξωθούν σε μια ολοένα μεγαλύτερη πίεση προς εύρεση του ορίου της υποτακτικότητας και της εθελοδουλίας των «συμμάχων». 

Ο κατευνασμός του ηγεμόνα από τον σύμμαχο ξεκίνησε πολύ πριν από τη Γροιλανδία (2025), την ανατίναξη των αγωγών Nord Stream (2022) ή την παρακολούθηση του κινητού τηλεφώνου της Γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ από την NSA (2013). (Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης, Σελ. 166-167). Όπου κι αν τοποθετήσει κανείς το σημείο έναρξης εκείνο που δεν αλλάζει είναι ότι «οι ΗΠΑ θα ζητούν ολοένα περισσότερα και θα εκβιάζουν ολοένα εντονότερα». [I]

III

Σε αυτό το σημείο διανοίγονται δύο μονοπάτια προσέγγισης της συμπεριφοράς των συμμάχων. Το ένα, το οποίο έχω εκφράσει παλαιότερα [2], είναι να δεχτεί κανείς ότι οι αρχαίες ελληνικές πόλεις (όλες, όχι απλώς οι εχθρικές αλλά κυρίως οι συμμαχικές) ήταν όχι απλώς περισσότερο αξιοπρεπείς αλλά και περισσότερο κυρίαρχες απέναντι στην Αθήνα, συγκριτικά με τα σημερινά ευρωπαϊκά και «δυτικά» κράτη απέναντι στις ΗΠΑ, δηλαδή να αναγνωρίσει μια ποιοτική διαφορά ανάμεσα στους αρχαίους Έλληνες και τους τωρινούς Ευρωπαίους. Το άλλο μονοπάτι είναι να θεωρήσει ότι ο κατευνασμός, η εθελοδουλία και η υποτακτικότητα του συμμάχου απέναντι στον ηγεμόνα έχουν ένα όριο, όσο υποτελής κι αν είναι κάποιος.

Αυτό το δεύτερο μονοπάτι οδηγεί στην πράξη στην αρχική θέση [I] ότι τα χρόνια που έρχονται, τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, οι σύμμαχοι των Αμερικανών, πρόκειται να αντιληφθούν πολύ καλά τον λόγο που οι ελληνικές πόλεις μέλη της Δηλιακής Συμμαχίας, οι σύμμαχοι των Αθηναίων, εξεγείρονταν απέναντι στην Αθήνα και επιδίωκαν να αποστατήσουν από τη Δηλιακή Συμμαχία, η οποία είχε μετασχηματιστεί σε Αθηναϊκή Αυτοκρατορία. Το αν θα εξεγερθούν οι ίδιοι θα το δείξει η ιστορία. Πάντως το πρόβλημα τους δεν είναι ζήτημα δυνατοτήτων και ικανοτήτων (Ποτέ και σε καμία περίπτωση ιστορικά δεν είναι). 

Όπως έχω επισημάνει παλαιότερα: «Το πρόβλημα vis-a-vis των ΗΠΑ δεν είναι ζήτημα δυνατοτήτων ή μεγεθών αλλά ταυτότητας, δηλαδή προσανατολισμού, κυριαρχίας, δηλαδή αυτοδυναμίας και αυτονομίας, και βούλησης, δηλαδή αποφασιστικότητας (θυμοειδές). Οι Ταλιμπάν όχι 450 (ΕΕ), 220 (Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία) ή 150 εκατομμύρια (Γερμανία, Γαλλία) αλλά ούτε 10 εκατομμύρια δεν ήταν (στον σκληρό τους πυρήνα αριθμούσαν ορισμένες δεκάδες χιλιάδες), ούτε είχαν μεγαλύτερο ή καλύτερο οπλισμό από τον γαλλικό ή τον ανύπαρκτο ―τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές― γερμανικό στρατό, όμως ήξεραν ποιοι είναι και τι ήθελαν και ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν το τίμημα γι' αυτό».  

Ό,τι κι αν συμβεί, το σίγουρο είναι ότι θα νιώσουν στο πετσί τους τον λόγο που οι ελληνικές συμμαχικές πόλεις της Αθήνας εξεγείρονταν εναντίον της και επιδίωκαν να αποστατήσουν από τη συμμαχία.

IV

Nα σημειωθεί ότι οι εξεγέρσεις και οι αποστασίες των συμμάχων απέναντι στον ηγεμόνα τους, κατ' ουσίαν απέναντι στον μετασχηματισμό της Δηλιακής Συμμαχίας σε Αθηναϊκή Αυτοκρατορία και τον Αθηναϊκό «ιμπεριαλισμό» (οι αρχαίοι δεν είχαν αυτή τη λέξη, ο Θουκυδίδης χρησιμοποιεί τον όρο «αρχή»), έλαβαν χώρα όχι μόνο κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, αλλά και πριν από την έναρξή του, την περίοδο της λεγόμενης πεντηκονταετίας, δηλαδή μεταξύ του τέλους των Μηδικών πολέμων (479 π.Χ.) και της έναρξης του Πελοποννησιακού (431 π.Χ.). Η περίοδος της πεντηκονταετίας θεωρείται ως η κυρίως ειπείν «ιμπεριαλιστική» περίοδο της Αθήνας. Ωστόσο, παρόλο που η απόκτηση της αυτοκρατορίας είχε ολοκληρωθεί το 433 π.Χ., δηλαδή δύο χρόνια πριν από την έναρξη του Πελοποννησιακού Πολέμου, η πολιτική του Αθηναϊκού «ιμπεριαλισμού» συνέχισε να υφίσταται. 

Ο τρόπος που ο Θουκυδίδης υποβαθμίζει τη σημασία του Μεγαρικού ψηφίσματος, τη βασική αιτία ξεσπάσματος του πολέμου για όλους τους αρχαίους (λίγο πριν από την έναρξη του), και φέρνει στο προσκήνιο τον φόβο για την άνοδο της Αθηναϊκής ισχύος (ένα αίτιο που η ρίζα του μπορεί να αναχθεί πενήντα χρόνια πριν από το ξέσπασμα του πολέμου), θέτει στο επίκεντρο της Ιστορίας των Αθηναϊκό ιμπεριαλισμό, την Αθηναϊκή αρχή.

Ο Θουκυδίδης μας προσέφερε, μεταξύ άλλων, μια ανατομία του Αθηναϊκού «ιμπεριαλισμού» (αρχής), που ο ίδιος ενστερνιζόταν και υποστήριζε στην αρχική (ιδεαλιστική) του μορφή και φάση, αναδεικνύοντας στη συνέχεια τον ολοένα και εντονότερο ξεπεσμό του σε καρικατούρα του αρχικού του εαυτού (όπως συμβαίνει και με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό) οδηγώντας σε μεγάλες καταστροφές, και στο αμετανόητο πνεύμα που τόσο συχνά τονίζω κριτικά σε σχέση με τους Αμερικανούς. Βέβαια αυτά που κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, σε πλανητική κλίμακα, δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο. 

V

Είναι καλό όσοι επικαλούνται τον διάλογο μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων να διαβάσουν την Ιστορία του Θουκυδίδη. Θα τους προσφέρει πολλά. Σε αυτούς αφιερώνεται το επόμενο απόσπασμα, στο οποίο οι αρχαίοι Μυτιληναίοι, σύμμαχοι των Αθηναίων, προσπαθούν να πείσουν τους μέχρι πρότινος εχθρούς τους Λακεδαιμόνιους, να τους βοηθήσουν στην αποστασία τους από τη συμμαχία τους με τους Αθηναίους (Σα να λέμε οι Γάλλοι, οι Γερμανοί ή οι Καναδοί να προσπαθούν να πείσουν τους Ρώσσους ή τους Κινέζους να τους βοηθήσουν να αποστατήσουν από το ΝΑΤΟ και τη συμμαχία τους με τους Αμερικανούς).

Γίναμε για πρώτη φορά σύμμαχοι των Αθηναίων όταν εσείς αποσυρθήκατε από τον μηδικό πόλεμο, ενώ εκείνοι έμειναν στη θέση τους για να τον τελειώσουν. Δεν γίναμε, λοιπόν, σύμμαχοι με τους Αθηναίους για να υποδουλώσομε τους Έλληνες στην Αθήνα, αλλά για να απελευθερώσομε όλους τους Έλληνες από τους Μήδους. Και όσο ασκούσαν την αρχηγία με ισονομία, τους ακολουθούσαμε πρόθυμα. Όταν όμως καταλάβαμε ότι η έχθρα τους εναντίον των Μήδων μετριαζόταν [Δ`~.: όπως συμβαίνει και τώρα, 2500 χρόνια μετά: π.χ. διπλωματικές επαφές Αμερικανών-Ρώσσων] και ότι άρχισαν να επιδιώκουν την υποδούλωση των συμμάχων τους [Δ`~.: όπως συμβαίνει και τώρα, 2500 χρόνια μετά: π.χ. Καναδάς], αρχίσαμε ν᾽ ανησυχούμε... Εμείς, φαινομενικά ανεξάρτητοι και ελεύθεροι, αναγκαστήκαμε να πάρουμε μέρος στις εκστρατείες τους [Δ`~.: όπως συμβαίνει και τώρα, 2500 χρόνια μετά: π.χ. Δανοί, Πολωνοί, Βρετανοί], αλλά βλέποντας τα όσα γίνονταν δεν τους θεωρούσαμε πια σαν αρχηγούς στους οποίους μπορούσαμε να έχουμε εμπιστοσύνη [Δ`~.: όπως συμβαίνει και τώρα, 2500 χρόνια μετά: π.χ. βλ. δηλώσεις Μέρκελ αλλά και Μακρόν παλαιότερα], γιατί ήταν απίθανο οι ίδιοι αυτοί που είχαν υποτάξει εκείνους με τους οποίους είχαν κάνει, όπως και μαζί μας, συμμαχία, να μην επιχειρήσουν να κάνουν το ίδιο με όσους έμεναν ελεύθεροι, αν τους παρουσιαζόταν ευκαιρία.

Όπως διαπιστώνετε, η τεχνολογία και η πρόοδος έχουν αλλάξει τα πάντα. Τίποτε δεν είναι το ίδιο...

Δημήτρης Β. Πεπόνης

[1] Προφανώς και οι Ουκρανοί δεν είναι οι Μήλιοι, καθώς (1) εάν οι Αμερικανοί είναι οι Αθηναίοι τότε ποιοι είναι οι Λακεδαιμόνιοι; Επίσης, (2) οι Μήλιοι ήταν αποικία των Λακεδαιμονίων (και ανέμεναν μάταια τη βοήθειά τους), όχι σύμμαχοι των Αθηναίων, ενώ οι Ουκρανοί είναι μη ΝΑΤΟϊκοί σύμμαχοι των Αμερικανών. Επιπροσθέτως, οι Ουκρανοί υπομένουν τα δεινά (3)... όχι επειδή πρεσβεύουν την ουδετερότητα, δηλαδή τη μη συμμετοχή τους στον πόλεμο, αλλά και επειδή, επιπλέον, (4) σε αντίθεση με τους Μήλιους που δεν ήθελαν να συμμετέχουν στον πόλεμο μεταξύ δύο μεγάλων δυνάμεων, της Αθήνας και της Σπάρτης, οι Ουκρανοί αποφάσισαν να μεταβάλλουν τη χώρα τους σε κεντρικό πεδίο αυτής της σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσσίας (Μη φοβάστε θα υπάρξουν «Μήλιοι» στο μέλλον: αυτοί που θα τιμωρηθούν επειδή θα αρνηθούν να υποκύψουν στη βούληση των ΗΠΑ). Όσες και όσοι θέλουν να βρουν παραδείγματα αντιπαράθεσης δικαίου και ισχύος (την οποία επιδιώκουν να αναδείξουν παρομοιάζοντας τους Ουκρανούς με τους Μήλιους) έχουν πολλές περιπτώσεις από την περίοδο της μονοπολικής στιγμής ηγεμονίας των ΗΠΑ στις οποίες μπορούν να ανατρέξουν. Όμως ούτε τότε το έπραξαν ούτε τώρα πρόκειται να το πράξουν. Η Ουκρανία εγκαταλείφθηκε όπως το Αφγανιστάν, μόνο που το Κίεβο βρίσκεται στην Ανατολική Ευρώπη ενώ η Καμπούλ στην Κεντρική Ασία. Facebook Κοσμοϊδιογλωσσία | 1η Μαρτίου 2025

[2] όντως οι ΗΠΑ συμπεριφέρονται στους συμμάχους τους όπως η Αθήνα κατά την περίοδο μετασχηματισμού της Δηλιακής συμμαχίας σε Αθηναϊκή αυτοκρατορία... η περίπτωση της Δανίας μπορεί να ιδωθεί ως ιστορική αναλογία με την περίπτωση της αρχαίας Θάσου, στα αρχικά της στάδια. Επίσης μελλοντικά θα μπορούσε να υπάρξει ανάλογη περίπτωση με αυτή της αρχαίας Νάξου ― κάτι που ήδη θα είχε συμβεί αν είχε τολμήσει να αποχωρήσει ΝΑΤΟϊκό κράτος από τη Βορειοατλαντική Συμμαχία μετά από την πτώση της ΕΣΣΔ. Αλλά οι ελληνικές πόλεις και τα ελληνικά νησιά τότε ήταν περισσότερο κυρίαρχα και ανεξάρτητα απ' ό,τι είναι τα «δυτικά» κράτη σήμερα, ακόμα και κράτη όπως η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (Αυτό, πρώτον, δεν είναι υπερβολή, καθώς η Θάσος κράτησε την μεγάλη Αθήνα εκείνης της εποχής για δύο ολόκληρα χρόνια προτού υποκύψει και, δεύτερον, λέει κάτι για την ουσία της «Δύσης». Πρέπει να γίνει κατανοητό όσο κι αν φαντάζει παράξενο: η Μεγάλη Βρετανία, το ένατο μεγαλύτερο νησί στον πλανήτη, έχει μικρότερους βαθμούς ελευθερίας, ανεξαρτησίας, κυριαρχίας και αποφασιστικότητας έναντι των ΗΠΑ απ' ό,τι είχαν η Θάσος, η Νάξος, η Λέσβος, η Σάμος και η Χίος ―για να μην αναφερθώ στην Κρήτη και στη Ρόδο― έναντι της Αθήνας του «Χρυσού Αιώνα»). Αυτή είναι η τραγωδία της σημερινής Ευρώπης. Επίσης μια ακόμα τραγωδία, πέρα από το ότι οι σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν είναι ουσιωδώς κυρίαρχοι και ανεξάρτητοι, είναι ότι ενώ υπάρχει Αθήνα (ΗΠΑ) δεν υπάρχει ως αντίπαλο δέος μια ευρωπαϊκή Σπάρτη (Μόνο η Ρωσσία και η Γερμανία, και σε μια εντελώς διαφορετική ιστορική συγκυρία, η Γαλλία, θα μπορούσαν δυνητικά να έχουν έναν τέτοιο ρόλο). Facebook Κοσμοϊδιογλωσσία | 1η Μαρτίου 2025

.~`~.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος με τίτλο:

Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης

Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη

Δημήτρης Β. Πεπόνης

Μπορείτε να προμηθευτείτε και να παραγγείλετε Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης (Τόπος) σε όλα τα βιβλιοπωλεία πανελλαδικά. Ενδεικτικοί σύνδεσμοι με το βιβλίο: Πολιτεία, Ιανός, Πρωτοπορία, Public κ.λπ.

~

Κοσμοϊδιογλωσσία στο facebook

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

7534 ε.Κ. (A.M.) | 4723 黄帝历 | 16 | 1 | 2026 μ.Χ. | 1447 سنة هجرية (A.H.) | 7 μ.Κ. (VII A.Q.)