27 Οκτωβρίου 2013

Anti-System Politics. Alternative Normative Attractors in Chaotic Political Systems: The Case of the Front National.



Contents
1. Introduction: Towards a Reinterpretation of Politics (1.1. Chaos: A Metaphor for Alternative Questioning - 1.2. From Science to Social Systems - 1.3. For a Positive Reading of Chaos - 1.4. The Two Levels of the Metaphor).
2. From Theory to Practice: Complexity in Political Systems (2.1. Ilya Prigogine: The Theory of Dissipative Structures - 2.2. Entropy as the Breakdown of Meaning - 2.3. Niklas Luhmann: Autopoiesis and Expectational Structures).
3. Ideology as Autopoietic requirement (3.1. The Negentropic Dynamic of the Left-Right Cleavage - 3.2. The Front National: Beyond the Parasitical Syndrome - 3.3. From Parasite to Ideological Pole - 3.4. A Brief Excursion in the FN Worldview).
4. Diagnostic of the French Political System (4.1. The Phenomenon of Desideologisation - 4.2. The Re-interpretative Dynamic of the Political System - 4.3. ‘Neither right nor left, French!’ The FN’s Anti-System Stance - 4.4. The Lepenisation of Political Discourse).
5. Conclusion: From Metaphor to Prescription.

26 Οκτωβρίου 2013

Για τον γυάλινο πύργο' μικρά «ευρωπαϊκά» γ´. The Decline of Europe - Interview with Historian Walter Laqueur.


.~`~.
I
SPIEGEL: Mr. Laqueur, you experienced Europe and the Europeans in the best and the worst of times. Historical hot spots and the stations of your personal biography were closely and sometimes dramatically intertwined. Which conclusions have you reached today, at the advanced age of 92?
Laqueur: I became a historian of the postwar era in Europe, but the Europe I knew no longer exists. My book "Out of the Ruins of Europe," published in 1970, ended with an optimistic assessment of the future. Later, in 2008, "The Last Days of Europe: Epitaph for an Old Continent" was published. I returned to the subject in my latest book, "After the Fall: The End of the European Dream and the Decline of a Continent." The sequence of titles probably says it all.

25 Οκτωβρίου 2013

Η απαρχαίωση των πολιτικών εννοιών.


.~`~.
I
Για πολλοστή φορά στις ήμερες του αποτυχημένου πραξικοπήματος της Μόσχας, τον Αύγουστο του 1991, άκουγε και διάβαζε κανείς ότι οι «συντηρητικοί» της Κα-Γκε-Μπε και του ΚΚΣΕ ήθελαν να εμποδίσουν την πορεία προς την ελεύθερη οικονομία και τον κοινοβουλευτισμό. Και πολλά δημοσιογραφικά όργανα, τα όποια επιτιμούσαν με το επίθετο «συντηρητικός» όσους κατά τα άλλα χαρακτήριζαν «σταλινικούς» ή «ορθόδοξους κομμουνιστές», απέδιδαν αμέριμνα, κάποτε και στη διπλανή στήλη, την ίδια ιδιότητα σε πολιτικά πρόσωπα όπως ο Ρεηγκαν και η Θάτσερ, ο Μπους και ο Κολ. Ένας καλόπιστος αναγνώστης, ο όποιος θα ήθελε να πάρει στην ονομαστική του αξία τον προσφερόμενο έντυπο λόγο, θα έπρεπε απ’ αυτό να συμπεράνει λογικά ότι ανάμεσα στους παραπάνω δυτικούς πολιτικούς και στους σοβιετικούς εχθρούς της «περεστρόικα» υφίσταται μια κοινότητα φρονημάτων και σκοπών. Έναν τέτοιον παραλογισμό τον απέτρεπε βέβαια ο κοινός νους, όμως αυτός δεν έχει φανεί ως τώρα αρκετά αυτόβουλος ώστε ν’ αντιταχθεί στη σχιζοφρένεια του τρέχοντος πολιτικού λεξιλογίου, και μάλιστα φαίνεται να την έχει αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα.
Μια διέξοδο προσφέρει ο ισχυρισμός, ότι συντηρητικός είναι ο υπερασπιστής του εκάστοτε κατεστημένου, αδιάφορο σε τι συνίσταται σε κάθε περίπτωση το κατεστημένο αυτό' συντηρητικοί πολιτικοί που ζουν σε εντελώς διαφορετικές κοινωνίες δεν μπορούν λοιπόν παρά να προασπίζουν εντελώς διαφορετικά, και μάλιστα αντίθετα μεταξύ τους προγράμματα. Αν όμως το κριτήριο των πολιτικών ταξινομήσεων δεν είναι η τοποθέτηση της κάθε πλευράς απέναντι σε συγκεκριμένα προβλήματα περιεχομένου, τότε οι ταξινομήσεις

23 Οκτωβρίου 2013

21 Οκτωβρίου 2013

Εισαγωγή στη νεοελληνική ἀστική ἰδεολογία. Οι παρενέργειες του γλωσσικού, τέχνη και επιστήμη, και η νεοελληνική ἀστική ἰδεολογία καί η ἀριστερά.


.~`~.
I
Οι παρενέργειες τοῦ γλωσσικοῦ, τέχνη και επιστήμη

Ξεκομμένος ὁ νεώτερος Ἕλληνας ἀπὸ τὴν παράδοσή του, μὲ τὴν χαριστικὴ βολὴ τοῦ «Ἐλευθέρου πνεύματος» καὶ ὅλης τῆς γενηᾶς αὐτῆς, ἐτράπη πρός τὸ ἄλογο, τὸν ἔσχατο ὑποκειμενισμό, πρὸς τὸ Irrationnel καὶ τὴν φιλοσοφικὴ ἀποδυνάμωση. Κατέστη ἀνίκανος νὰ ἐπεξεργάζεται νοήματα καί νὰ οἰκειώνεται θεωρίες. Δὲν φαίνεται τυχαῖο πού μεταπολεμικῶς ὡς τὸ 1967, ἡ φιλοσοφικὴ δραστηριότης περιωρίσθηκε γύρω ἀπὸ τὴν ψυχανάλυση καὶ τὰ περσοναλιστικὰ ὑποπροϊόντα τοῦ ὑπαρξισμοῦ (πού τὴν ἐμβόλιμοτητά τους θὰ ἐξετάσουμε στὴ συνέχεια). Αὐτὸ ἦταν τὸ πνευματικὸ πλαίσιο πού ἀπαιτεῖτο γιὰ νὰ κατανόηση ὁ νεώτερος Ἕλλην τὸ κριτικὸ ἔργο τῆς «γενηᾶς τοῦ '30» καὶ νὰ παραδεχθῆ ἀσυζητητὶ τὸ ἔργο αὐτῆς τῆς γενηᾶς. Τὸ «γλωσσικὸ» τοῦ Ψυχάρη ἔδωσε τοὺς καρπούς του.

20 Οκτωβρίου 2013

14 Οκτωβρίου 2013

13 Οκτωβρίου 2013

Ισχύς, εξουσία και βία. H φιλοσοφική συζήτηση του 20ού αιώνα πάνω στο πρόβλημα της ισχύος.


.~`~.
Πρόλογος
Ο πολιτισμός άρχισε με την ιδέα ότι τα πράγματα έχουν νόημα, και έκτοτε επιφυλάσσει την ανώτατη θέση της κοινωνικής ιεραρχίας σ’ όποιον δίνει, διαφυλάσσει ή ερμηνεύει το νόημα των πραγμάτων. Η λειτουργία πού δημιουργεί νόημα και προνοεί για το μέλλον, δηλαδή αυτό πού ονομάζεται «πνεύμα», προσδίδει στη βιολογικά ριζωμένη ορμή της αυτοσυντήρησης δυναμισμό σχεδόν άπειρο και την μετατρέπει σε επιδίωξη ισχύος πολιτισμένων όντων, η οποία εκδιπλώνεται και δρα πρώτα-πρώτα πάνω στο επίπεδο των αναγκαίων για τη συντήρηση της ζωής ψευδών...
*
...καμμιά πολιτική κοινότητα δεν μπορεί να επιβιώσει επί πολύ αν στους κόλπους της ασκείται καθημερινά βία σε μεγάλη έκταση, αν δηλαδή μαίνεται ένας διαρκής εμφύλιος πόλεμος — όμως ούτε και μπορεί να υπάρξει χωρίς τη διαρκή απειλή χρήσεως βίας, χωρίς μια εσωτερική οργάνωση κι έναν καταμερισμό εργασίας που της επιτρέπουν να πραγματώσει άμεσα την απειλή χρήσεως βίας. Ανεπτυγμένοι πολιτισμοί δίχως θεσμισμένη χρήση βίας δεν υπήρξαν ποτέ μέχρι σήμερα, κι αυτό βέβαια δεν μπορεί ν’ αποτελεί σύμπτωση. Η διαρκής απειλή χρήσεως βίας είναι φυσικά δυνατόν να ερείδεται σε ευρύτατη κοινωνική «σύμπνοια»... αλλά από την άλλη πλευρά παραμένει ενδεικτικό για τον χαρακτήρα της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης το γεγονός ότι ίσαμε σήμερα δεν μπόρεσε να επιτευχθεί καμμία σύμπνοια για το αντίθετο, δηλαδή για την παραίτηση από κάθε απειλή χρήσεως βίας. Η σύμπνοια, πάνω στην οποία πράγματι θεμελιώνεται η κοινωνική και πολιτική οργάνωση, εμπεριέχει

12 Οκτωβρίου 2013

Σύντομες αναφορές στις εξελίξεις των εθνικών πολιτικών συστημάτων της Ουγγαρίας και της Γαλλίας. Για τον γυάλινο πύργο' μικρά «ευρωπαϊκά» β´ - ανατολικοευρωπαϊκά και δυτικο(ατλαντικο)ευρωπαϊκά.


.~`~.
I
Ουγγαρία

Στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, η Ατλαντική Ευρώπη ήταν η αυτοκρατορική καρδιά του κόσμου. Οι κεντροευρωπαίοι ήρθαν να διεκδικήσουν την ισχύ. Οι ανατολικοευρωπαίοι ήταν τα θύματα.
George Friedman

Η ανατολική Ευρώπη υπήρξε το ατυχές εργαστήριο και των τριών ιδεολογικών πειραμάτων του αιώνα. Το πρώτο, των φιλελεύθερων δημοκρατικών νικητών του 1918, δίηρκεσε μόλις

11 Οκτωβρίου 2013

Σύντομες και εισαγωγικές σκέψεις για το εσωτερικό της χώρας σε συνάφεια με το Νέο Ανατολικό Ζήτημα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.


Η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τα επόμενα χρόνια θα επανα-επιβεβαιώσει, για μια ακόμη ιστορική περίοδο, την κομβικότητα και τη σημαντικότητα της, αυτή τη φορά λαμβάνωντας τη μορφή

9 Οκτωβρίου 2013

Ενθυμήσεις: «Ο εγκαταλειμμένος ναός... η πτώση της δημοκρατίας».



.~`~.
Προλεγόμενα

«Οι ''φασισμοί'' εμφανίστηκαν», έγραψε ένας Γάλλος κριτικός, «επειδή η φιλελεύθερη δημοκρατία απέτυχε πολιτικά και κοινωνικά». Οι συγγραφείς του Φασισμός για ποιούς; (1938) το έθεσαν πιο απλά: «Ο φασισμός ήταν προϊόν της δημοκρατικής αποσύνθεσης». Η αποσύνθεση αυτή εκδηλωνόταν εναργέστερα στις διαδικασίες του ίδιου του κοινοβουλίου. Για πολλούς Ευρωπαίους οι ρίζες της μεταπολεμικής «άνθησης της δικτατορίας» βρίσκονταν «στην κρίση της κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης όπως αυτή ασκείται σήμερα».

Ελευθερία: Πολλοί χαμογελούν στο άκουσμα της λέξης. Δημοκρατία;
Κοινοβούλια; Λίγοι είναι αυτοί που δεν μιλούν άσχημα για τα κοινοβούλια...
Φραντσέσκο Νίττι, 1927
...μια περίοδος όπου ακούει κανείς να μιλούν παντού για κρίση
-μερικές φορές ακόμα και για τη συντριβή- της δημοκρατίας.
Χανς Κέλσεν, 1932

Πολλοί επικριτές του φασισμού αρέσκονταν να βλέπουν τη μετατόπιση της Ευρώπης προς τα δεξιά σαν ένα επεισόδιο συλλογικής φρενοβλάβειας, μια μορφή μαζικής τρέλας, που τελικά θα υποσκελιζόταν από τη λογική. Ακόμα και σήμερα πολλοί είναι αυτοί που το βρίσκουν ευκολότερο να φαντάζονται την Ευρώπη σαν μια ήπειρο που παρασύρθηκε από κάποιους ψυχασθενείς δικτάτορες παρά σαν μια ήπειρο που επέλεξε να εγκαταλείψει τη δημοκρατία. Καθόμαστε και χάβουμε βιβλία που παρουσιάζουν τον Μουσσολίνι σαν μπουφόνο, τον Χίτλερ σαν έναν παράφρονα και ανερμάτιστο φανατικό, τον Στάλιν σαν έναν παρανοϊκό ψυχοπαθή. Τι όμως στ' αλήθεια να μας πει η ζωή του Μουσσολίνι για την έλξη που άσκησε ο φασισμός;

6 Οκτωβρίου 2013

Ο Tσαρούχης για τον Πικιώνη.


Ο Πικιώνης, αν θέλουμε να καταλάβουμε ποιος είναι, πρέπει να τον δούμε σαν ένα Ευρωπαίο που μένει στην Ελλάδα και προσαρμόζεται σ' αυτήν. Δεν είναι απ' αυτούς που θέλουν να γίνουν εφάμιλλοι της Ευρώπης άλλά θέλει να κάνει ό,τι θά 'κανε ένας Ευρωπαίος στην Ελλάδα. Η διαφορά αυτή είναι τεράστια γιατί όταν ο καλλιτέχνης θέλει να γίνει εφάμιλλος, εξαρτάται από το τι ονομάζει Ευρώπη. Όλοι αυτοί που πάνε ένα διάστημα ή και περισσότερο στην Ευρώπη τι βλέπουν και τι ξέρουν από Ευρώπη;
Το πρόβλημα είναι αυτό. Η Ευρώπη των καφενείων και των άσκοπων συζητήσεων, ο καφές και το folklor του Παριζιάνικου δημιουργούν ένα εμπόδιο να καταλάβει κανείς τι είναι αληθινό και τι είναι ψεύτικο. Τι έχει κάνει γι' αυτό ο κόσμος, παλιός και καινούργιος; Ο Έλληνας καλλιτέχνης που παίρνει στα σοβαρά την Ελλάδα είναι μοιραίο να έρθει σε αντίθεση με το επίσημο κράτος και με την ελληνική πραγματικότητα. Αυτό δίνει στον κάθε δημιουργό Έλληνα την δυσκολία να υπάρχει και να είναι διαφορετικός από τον Ευρωπαίο και τον Ανατολίτη.
Ο Πικιώνης θέλησε να τονίσει το γνήσιο από αυτά που τον περιστοίχιζαν, αφήνοντας απόλυτη ελευθερία να κάνει κανείς σφάλμα επ' άπειρον αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Ο Έλληνας που θέλει να κάνει ό,τι του κατέβει