30 Νοεμβρίου 2016

Δ`~.

Κοσμοϊδιογλωσσία: Επίσημη σελίδα σε ιστοχώρο κοινωνικής δικτύωσης.

27 Νοεμβρίου 2016

25 Νοεμβρίου 2016

Δύο Σχολιασμοί (25 Νοεμβρίου 2016).

I
«Το γεγονός πως η ετήσια Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ πραγματοποιείται στην Κωνσταντινούπολη, όταν όλος ο κόσμος επικεντρώνεται στις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα γύρω από την Τουρκία, στη Συρία και το Ιράκ, στην Ουκρανία και τη Λιβύη, είναι ένα μήνυμα από μόνο του», δήλωσε ο συνήθης ύποπτος. Την ίδια ώρα φιλοξενούσε τον Nêçîrvan Barzanî, τον Κούρδο Πρωθυπουργό της περιφερειακής κυβέρνησης του Ιρακινού Κουρδιστάν - με την οποία διατηρεί πολύ καλές σχέσεις η Τουρκία (Αυτή είναι η δεύτερη επίσκεψη του Nêçîrvan Barzanî στην Τουρκία μέσα στο 2016).

Τους τελευταίους δώδεκα μήνες στην Τουρκία έχουν φιλοξενηθεί, 1) η Σύνοδος ή το Φόρουμ G20, των 20 μεγαλύτερων οικονομιών του πλανήτη, 2) η Σύνοδος Κορυφής του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης-Συνεργασίας και 3) η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ.

  1. G20: Ουσιαστικά 19 κράτη συμμετέχουν στο Φόρουμ (+ η Ε.Ε). Η Τουρκία είναι η 17η μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη (και η 19η μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα). Διακηρυγμένος στόχος της είναι να γίνει μια από τις 10 μεγαλύτερες οικονομίες στον πλανήτη.
  2. Οργανισμός της Ισλαμικής Διάσκεψης (Ο.Ι.Δ): Μπορεί να θεωρηθεί ως ο Μουσουλμανικός Ο.Η.Ε. Αν δεν τον γνωρίζετε, κακώς δεν τον γνωρίζετε και θα -πρέπει να- τον μάθετε. Είναι ο δεύτερος, μετά τον Ο.Η.Ε, πολυπληθέστερος σε κράτη-μέλη, διεθνής οργανισμός. Αποτελείται από 57 κράτη που αντιπροσωπεύουν πάνω από 1,5 δισεκατομμύριο ανθρώπους.
  3. Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ (NATO Parliamentary Assembly, μέχρι το 1999 Βορειο Ατλαντική Συνέλευση): Διακυβερνητικός οργανισμός των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ (28 κρατών) που συνεδριάζει κάθε χρόνο.
Εάν τοποθετήσετε σε στρώματα-επίπεδα (layers) τους τρεις χάρτες με τις χώρες που συμμετέχουν σε αυτούς τους οργανισμούς θα αποκτήσετε μια εικόνα για τον προσανατολισμό της Τουρκίας και τους τρόπους μέσω των οποίων προσπαθεί να αποκτήσει μια κεντρικότητα.

Με αφορμή τον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης (Ο.Ι.Δ) μπορούμε να επισημάνουμε το εξής: Ο μουσουλμανικός, όπως και ο ινδικός, όπως και ο λατινοαμερικανικός, όπως και ο αφρικανικός κόσμος, δεν έχουν καμία εκπροσώπηση στα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε, γεγονός που πρόκειται να αλλάξει τις επόμενες δεκαετίες. Μπροστάρηδες σε αυτή τη διαδικασία «μεταρρύθμισης» του Συμβουλίου Ασφαλείας, είναι η Βραζιλία και η Ινδία. Παρεμπιπτόντως, μετά από την συνάντηση του με τον Πρόεδρο του Ισραήλ Reuven Rivlin, ο Πρωθυπουργός της Ινδίας Narendra Modi δήλωσε, ανάμεσα σε άλλα, πως η Ινδία είναι ευγνώμων στο Ισραήλ για τη σαφή και ξεκάθαρη υποστήριξή του προς την υποψηφιότητά της Ινδίας να αποτελέσει μόνιμο μέλος ενός μεταρρυθμισμένου Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (αυτά να τα βλέπουν ορισμένοι δικοί μας).

Από το Ισραήλ στην Πολωνία και από την Πολωνία στην Τουρκία

Επ' ευκαιρία. Να σας ενημερώσω πως αυτές τις μέρες είχαμε στην Ιερουσαλήμ την Τρίτη Διακυβερνητική Πολωνο-Ισραηλινή Διαβούλευση. Συμμετείχαν κυβερνητικά κλιμάκια από τις δύο χώρες (και η Πρωθυπουργός της Πολωνίας, Beata Szydło). Αναφορά έγινε και στην χιλιετή σχέση του Πολωνικού και του Εβραϊκού λαού. Το Ισραήλ και οι Η.Π.Α «σπρώχνουν» σε απίστευτο βαθμό στρατιωτικά, τεχνολογικά και οικονομικά την Πολωνία. Η Πολωνία επίσης έχει καλές σχέσεις με την Τουρκία. Οι σχέσεις Τουρκίας-Πολωνίας έχουν παρελθόν 600 ετών, από το 1414, όταν για πρώτη φορά εγκαθιδρύθηκαν διπλωματικές επαφές μεταξύ των δύο. Το 2009 κατά την επίσκεψη του Ερντογάν στην Πολωνία, υπογράφηκε η «Διακήρυξη Πολωνο-Τουρκικής Στρατηγικής Συνεργασίας». Να την προσέξετε τη σχέση αυτή. Όσοι και όσες γνωρίζουν «μεσαιωνική» ιστορία γνωρίζουν τη βαρύτητα της. Γίνονται συστηματικές προσπάθειες να υπάρξει υπέρβαση του αρνητικού θρησκευτικού κλίματος (σαφώς και το αντι-μουσουλμανικό κλίμα στην Πολωνία έχει ευρεία κοινωνική βάση) μέσω της (δι)εθνικής Τουρκο-Πολωνικής ιστορικής σχέσης.

Ο μέχρι προ λίγων μηνών -και πλέον πρώην- Υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας, Radosław Sikorski, επισημαίνοντας την 600ετή σχέση Πολωνίας-Τουρκίας είχε δηλώσει:

Εδραιώσαμε σχέσεις, πρίν ακόμη κατακτήσετε την Κωνσταντινούπολη. Κάτι που σημαίνει ότι ήταν μια πολύ σημαντική σχέση. Μάλιστα, αντιλαμβάνομαι ότι η σχέση σας με την Ολλανδία είναι δύο αιώνες μικρότερη. Και -η σχέση μας- είναι σχεδόν τρεις φορές μεγαλύτερη από την ύπαρξη των Η.Π.Α. Προυπάρχει ακόμη και της ανακάλυψης του θαλάσσιου δρόμου προς την Ινδία από τους Πορτογάλους.

Αφού επισήμανε πως μια τόσο μακρά σχέση είναι ένα εξαιρετικό γεγονός, τόσο για την ευρωπαϊκή όσο και για την παγκόσμια ιστορία της διπλωματίας, συνέχιζε τονίζοντας πως: «Ο καθένας στην Πολωνία θυμάται ότι η Τουρκία αρνήθηκε να αναγνωρίσει τους διαμελισμούς της Πολωνίας κατά το τέλος του 18ου αιώνα. Από την άλλη πλευρά, η Πολωνία ήταν από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισαν... την Τουρκική Δημοκρατία, όταν ιδρύθηκε» (Σε περίπτωση που δεν είναι γνωστό, να σας ενημερώσω πως η Τουρκία κάποτε -ως Οθωμανική αυτοκρατορία-, ήταν εγγυήτρια δύναμη της Πολωνίας και η μόνη χώρα παγκοσμίως που δεν αναγνώρισε τους διαμελισμούς της Πολωνίας).

Ο Sikorski ολοκληρώνοντας, τόνισε πως λόγω των διαμελισμών και της κατοχής, του δευτέρου παγκόσμίου πολέμου κ.λπ, καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος των ιστορικών και διπλωματικών αρχείων του πολωνικού κράτους και πως θα ήθελε να υπάρξει μια εξέταση των «τουρκικών» αρχείων: «καταλαβαίνω πως τα δικά σας αρχεία είναι ανέπαφα. Μπορεί να είναι στα αραβικά, αλλά είναι ακόμη εκεί», σημείωσε χαρακτηριστικά. Στην Κωνσταντινούπολη διατηρείται ένα από τα παλαιότερα και πληρέστερα ιστορικά και διπλωματικά αρχεία σε παγκόσμια κλίμακα.


Σημειώσεις
[-] Άλλωστε αυτός ήταν ένας από τους στόχους των γλωσσικών «μεταρρυθμίσεων» του λεγόμενου Ατατούρκ. «Εν μια νυκτί» να αποκόψει ολόκληρους πληθυσμούς απο τη μνήμη και την κληρονομιά τους και από την -ιστορική και διπλωματική- γνώση του παρελθόντος (αυτό φυσικά συνέβαλε στη δημιουργία μιας εξ ολοκλήρου νέας ελίτ). Είχαν ένα από τα σημαντικότερα διπλωματικά αρχεία στον πλανήτη και -σαν κορόιδα- δεν μπορούσαν να το μελετήσουν.

[-] Έχετε καμιά αμφιβολία πως και οι δικοί μας εάν είχαν στη διάθεση τους ένα αρχείο τέτοιας σημασίας και βαρύτητας θα το είχαν «εξαφανίσει» ή θα μας είχαν αποκόψει από αυτό; Πως θα ήσουν υποτακτικός και γλοιώδης («πάση-θυσίο-λόγος» ή «ανηκολόγος») διαφορετικά;

[-] Το 2004 το 78% του τουρκικού πληθυσμού ήταν υπέρ της Ε.Ε. Το 2012 το ποσοστό είχε πέσει στο 50%. Σήμερα είναι πολύ μικρότερο (το 2004 ο πληθυσμός της Τουρκίας ήταν περίπου 66 εκατομμύρια, σήμερα είναι περίπου 80 εκατομμύρια). Παραδοσιακά υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε είναι η Ισπανία, η Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Πολωνία και η Λιθουανία. Κατά η Γαλλία, η Γερμανία και η Αυστρία.

[-] Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Κίνας, Geng Shuang, στην τακτική συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2016, ερωτώμενος σχετικά με την αναφορά του Recep Tayyip Erdogan ότι η Τουρκία μπορεί να εξετάσει την πιθανότητα ένταξης της στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, δήλωσε τα εξής: «Η Τουρκία είναι μια σημαντική Ευρασιατική χώρα και διαλογικός εταίρος που εδώ και καιρό βρίσκεται σε επικοινωνία και συνεργασία με τα μέλη του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (Shanghai Cooperation Organization, SCO) για περιφερειακές υποθέσεις. Κάτι που η κινεζική πλευρά εκτιμά ιδιαίτερα. Η κινεζική πλευρά παρατήρησε τη σχετική αναφορά. Δίνοντας σημασία στην φιλοδοξία της Τουρκίας να εμβαθύνει περαιτέρω τη συνεργασία της με τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, η κινεζική πλευρά είναι πρόθυμη να έρθει σε διαβούλευση με τα υπόλοιπα μέλη του Οργανισμού (SCO) σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα, προκειμένου να αναζητηθεί συναίνεση μέσω ενδελεχούς μελέτης και σύμφωνα με τα νομικά έγγραφα και τους κανονισμούς του Οργανισμού (SCO)». Ένας ακόμη ισχυρότατος μοχλός πίεσης (μετά από το μεταναστευτικό-προσφυγικό και το κυπριακό).


II
Για να κατανοήσετε ποια είναι η ποιότητα αυτών των ανθρώπων. Εάν η Ελλάδα είχε αποχωρήσει από τη ζώνη του €uroνομίσματος, όσα συμβαίνουν με την Τουρκία (από τα προσφυγικά-μεταναστευτικά ρεύματα μέχρι τις διεκδικήσεις και αναθεωρήσεις) θα τα συνέδεαν με το εθνικο νόμισμα και θα τα απέδιδαν στην αποχώρηση από την €uroζώνη. Τόσο γελοίοι και ένοχοι είναι. Τόσο ανθρωπάκια.

Η Ελλάδα δεν διέρχεται απλά μια κρίση οικονομική (λόγω π.χ διογκωμένου δημόσιου-κρατικού τομέα ή μη «μεταρρυθμίσεων») όπως λένε. Αυτά αποτελούν αστειότητες που δεν ερμηνεύουν το συνολικο αδιέξοδο και το μέγεθος της καταστροφής της χώρας και τα ξεστομίζουν ανθρωπάκια που προσπαθούν να αποκρύψουν τις ευθύνες τους. Η Ελλάδα έχει εγκλωβιστεί σε lose/lose παίγνια ή/και no-win situation(s) διότι κατέρρευσε η στρατηγική που επιλέχθηκε προς τα μέσα-τέλη της δεκαετίας του 1990 (μέρη της οποίας ήταν το €uro, ο «σκληρός πυρήνας της Ευρώπης», ο «εξευρωπαϊσμός» της Τουρκίας και των ελληνοτουρκικών «διαφορών», η επίλυση τους μέσω Ε.Ε, η «Ευρώπη» ως αυτόματος πιλότος κ.λπ). Η κατάρρευση και το αδιέξοδο είναι στρατηγικού -συνολικού- και όχι οικονομικού χαρακτήρα (από εκεί πηγάζουν οι εκβιασμοί και τα ακραία διλήμματα, τα «πάση θυσία» κ.λπ). Όπως εχω γράψει παλαιότερα, ουσιαστικά η Ελλάδα δεν διαθέτει στρατηγική (ούτε ηγεμονική ιδεολογία, ούτε συναίνεση). Ουσιαστικά η Ελλάδα είναι μετέωρη. Η χώρα είναι γυμνή.

Απλά δεν μπορούν να το παραδεχθούν. Γιατί αν το παραδεχθούν θα πρέπει να αναλάβουν και τις ευθύνες. Το μόνο που κάνουν αυτοί οι άνθρωποι είναι να προσπαθούν να αποκρύψουν τις ευθύνες τους και να μετακυλίσουν τα βάρη (και τις ευθύνες, και τις ενοχές ει δυνατόν). Για την κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί η χώρα, ανασφάλειας, αδιεξόδου και αποσύνθεσης υπάρχουν ευθύνες. Οι ευθύνες αυτές πρέπει να αποδοθούν προκειμένου η Ελλάδα να προχωρήσει. Η παρωδία-τραγωδία που ζούμε από το 2008 και μετά έχει να κάνει με την μη απόδοση ευθυνών, την διάσωση, αθώωση, ανακύκλωση και την επανανομιμοποίηση του κομματικού συστήματος το οποίο αποσυντίθεται, συμπαρασύροντας τη χώρα μαζί του. Η Ελλάδα θα δει φως στο τούνελ (αισιόδοξη προοπτική), όταν οι ένοχοι δεν θα τολμούν να το παίζουν κριτές και τιμητές. Όσο οι ένοχοι θα το παίζουν κριτές και τιμητές, και η διαφθορά θα αυτοπροβάλλεται ως κάθαρση, μεταρρύθμιση και εκσυγχρονισμός, η Ελλάδα θα σέρνεται και θα αποσυντίθεται και τα αδιέξοδα θα γιγαντώνονται.

Για τα αδιέξοδα και τις lose/lose καταστάσεις (και τους εκβιασμούς που προκύπτούν από αυτές), για την ένταση, τη διάρκεια και την σφοδρότητα της κρίσης, δεν φταίνε οι νεκροί αλλά οι ζωντανοί.

Εν κατακλείδι (Όπως έγραφα πριν από περίπου 1,5 χρόνο, στις 20-6-2015):

Η Ελλάδα πληρώνει στρατηγικά εσφαλμένες επιλογές της. Και τα στρατηγικά σφάλματα δεν διορθώνονται με «μεταρρυθμίσεις», «εκσυγχρονισμούς» και «ανόδους της παραγωγικότητας» (υπό συνθήκες εσωτερικής κατάρρευσης), ούτε με ευχολόγια. Τα στρατηγικά σφάλματα οδηγούν σε μη επιλύσιμα αδιέξοδα τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν σε καταστροφές.


Σημείωση
Εν τω μεταξύ, σήμερα είχαμε νέο -ένα ακόμη- «πάση θυσία» από ελληνικής πλευράς: Να τηρηθεί «πάση θυσία» η συμφωνία Ε.Ε-Τουρκίας. Αμ, με «παση-θυσιολογίες» δεν γίνεται διεθνής πολιτική Ελλάδα μου, απλά φανερώνονται τα αδιέξοδα και η αδυναμία.

23 Νοεμβρίου 2016

23 Νοεμβρίου 2016.

Δεν ξέρω αν θυμάστε. Αρκετά πριν τεθεί ζήτημα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάν(ν)ης, είχα γράψει για την αναθεώρηση μιας άλλης Συνθήκης. Έχει σημασία πως δεν είχε προκύψει ζήτημα αναθεώρησης Συνθηκών πουθενά (δεν είχε υπάρξει καμία δήλωση). Πως και εγώ ο περίεργος «ανακάλυψα» την αναθεώρηση μιας Συνθήκης; Της Συνθήκης της Αμάσειας συγκεκριμένα. Τι συνέβη; Διάφορα πράγματα, τα οποία δεν είναι επί του παρόντος. Εκείνο που έχει σημασία να ειπωθεί είναι πως είχαμε αλλαγές στο έδαφος και αναθεωρήσεις εν τοις πράγμασι για τις οποίες -παραδόξως- ουδείς μιλούσε και -παραδόξως- ουδείς τις ενέτασσε σε ένα πλαίσιο.

Έτσι επισήμανα, αναφερόμενος στο νότο της Μεσοποταμίας-Ιράκ, πως (27-8-2016) «το Ιράν, από απόψεως επιρροής, έχει ουσιαστικά αναθεωρήσει την Συνθήκη της Αμάσειας... και έχει αναστρέψει μια κατάσταση που διαρκούσε πάνω από 450 χρόνια, από το 1555».

Ήδη πριν από περίπου 9 μήνες έγραφα (28-2-2016):

Αυτό που εξελίσσεται στη Συρία και το Ιράκ, από πλευράς Συνθηκών - οι οποίες αποτελούν διεθνή και ιστορικά αγκυροβόλια - είναι η κατάρρευση της εδαφικής τάξης που εγκαθιδρύθηκε με τη [κρυφή] συμφωνία Sykes-Picot. Η προσφυγική-μεταναστευτική κρίση στο παρόν, και το κουρδικό ζήτημα διαχρονικά, τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα, επανασυνδέουν όχι μονάχα γεωγραφικά τη «Μέση Ανατολή» με τα «Βαλκάνια», αλλά και ιστορικά τη συμφωνία Sykes-Picot με τη Συνθήκη της Λωζάννης.

Όπως και να 'χει. Εν τέλει, είχαμε την πρώτη αναφορά του Ερντογάν. Οι δηλώσεις του για τη Συνθήκη της Λωζάνης ξεκίνησαν μετά από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος (και στο πλαίσιο αναφοράς σε αυτή την απόπειρα). Έγινε λοιπόν γνωστός στη δημόσια σφαίρα ο υπαινιγμός του Ερντογάν, ενώ παράλληλα ξεκίνησε και η διαμόρφωση της «κοινής γνώμης», η οποία φυσικά περιελάμβανε το κλασικό δόγμα-καραμέλα περί «εσωτερικής κατανάλωσης». Τότε αποφάσισα να γράψω ένα τρίτο σημείωμα, το οποίο ονόμασα «Αναθεώρηση Συνθηκών», και στο οποίο αναφερόμουν στη Συνθήκη της Λωζάνης και στη Συνθήκη των Σεβρών. Αφού παρέθετα παραδείγματα και περιεχόμενα από τις Συνθήκες (Συρία, Μεσοποταμία, Παλαιστίνη, Κουρδιστάν, Χετζάζ, Αίγυπτος, Σουδάν, Κύπρος, Λιβύη, νησιά του Αιγαίου) μέσω των οποίων γινόταν κατανοητό και εξόφθαλμό πως οι Συνθήκες αναθεωρούνται στο έδαφος και εν τοις πράγμασι αλλά κανείς δεν μιλά (Ομερτά), έκλεινα το κείμενο ως εξής (3-10-2016):

Όποιος δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει στις μέρες μας, τα τελευταία χρόνια, είτε εθελοτυφλεί, είναι αφελής, είτε παραπλανά, είναι ιδιοτελής. Έχουμε αναθεώρηση συνθηκών. Μην σας κοροϊδεύουν πολιτικά και δημοσιογραφικά ανθρωπάκια.

Αυτά.

Επισημάνσεις
[-] Τη Συνθήκη της Λωζάννης πρώτοι την «αναθεώρησαν» οι Αμερικανοί με τα «κόλπα» που κάνουν -εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία- στο βόρειο ή κουρδικό Ιράκ [*]. Μόλις διαβάσετε και τα περιεχόμενα της Συνθήκης των Σεβρών, και εντάξετε τις εξελίξεις των τελευταίων χρόνων (Αραβική/Ισλαμική «Άνοιξη» κ.λπ) σε ορισμένα πλαίσια, μπορείτε να βγάλετε τα συμπεράσματα σας για το κατά πόσο έχει αναθεωρηθεί ή αναθεωρείται και η Συνθήκη των Σεβρών. Ενδεικτικα: Συρία, Μεσοποταμία (χρειάζεται να γράψω οτιδήποτε; Τι συμβαίνει στη Συρία και το Ιράκ;), Παλαιστίνη (Ισραήλ, Λίβανος, Συρία). Κουρδιστάν (ουδέν σχόλιο). Αρμενία (Nakhchivan, Nagorno-Karabakh). Σουδάν (Χωρίστηκε σε νότιο και βόρειο πριν λίγα χρόνια. Ανεξαρτησία νότιου Σουδάν το 2011). Κύπρος (αναμονή νέου σχεδίου). Λιβύη (2011-2014). Νησιά Αιγαίου (γκρίζες ζώνες, αναθεώρηση καθεστώτος). Χετζάζ (Τι ήταν το Χετζάζ, το Βασίλειο του Χετζάζ;..). Τα προηγούμενα μέρη αποτελούν περιεχόμενα της Συνθήκης.

[-] Σε περιπτωση που το έχετε ξεχάσει, να σας θυμίσω πως με τη Συνθήκη της Λωζάνης, η Τουρκία παραχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία (επαναλαμβάνω στην Ιταλία), όπως προέβλεπε και η συνθήκη των Σεβρών (χωρίς δυνατότητα αυτοδιάθεσης).

[-] Οι συνθήκες αλλάζουν: Για να μην αλλάξουν θα πρέπει να είσαι διατεθειμένος να τις υπερασπιστείς, να τις υποστηρίξεις, δια των όπλων. Οι συνθήκες αλλάζουν: εν τοις πράγμασι και ανεξάρτητα από τις επιθυμίες σου. Είτε το θες, είτε δεν το θες. Οι συνθήκες έχουν αλλάξει: στο έδαφος και εν τοις πράγμασι (είτε στρατιωτικά, είτε δημογραφικά, είτε από απόψεως συσχετισμών κ.λπ).

Σημειωσεις
Αναθεώρηση Συνθηκών.

Αναθεωρώντας -σιωπηρά- τη Συνθήκη της Αμάσειας.

Τρία σχόλια (28 Φεβ 2016) και Τέσσερις σχολιασμοί επικαιρότητας (29 Φεβ 2016).


[*] Το ζήτημα είναι δύο πρώην Οθωμανικά Βιλαέτια, όχι ο Παν-Κουρδισμός. Γι' αυτό γεύονται ή θα γευτούν απογοητεύσεις Κούρδοι της Τουρκίας, της Συρίας ή/και του Ιράν. Θα εξετάσω στο μέλλον κατά πόσον είναι δυνατή μια πολιτική οντότητα με επίκεντρο, κατ' ουσίαν, το βόρειο ή κουρδικό Ιράκ (καθώς αυτό είναι που απασχολει -όπως και πριν έναν αιώνα- και αυτός είναι ο πυρήνας: το «Ιράκ»). Βέβαια μια τέτοια εξέλιξη σημαίνει αυτομάτως το οριστικό τέλος του Ιράκ ως κράτους, κάτι που με τη σείρα του σημαίνει οριστικές ανακατατάξεις μεταξύ Συρίας και Ιράν. Σε αυτό σημείο περιπλέκονται τα πράγματα και Άραβες, Πέρσες, Κούρδοι και Τούρκοι γίνονται κουβάρια (σε σχέση με το τι θα συμβεί, τώρα είναι... χαλαρά τα πράγματα). Το κουρδικό δεν είναί θέμα «εθνικοαπελευθερωτικού αγώνος». Τα πράγματα είναι λίγο πιο σύνθετα. Η όλη «περιπέτεια» στην Ανατολία πριν έναν αιώνα, η οποία απαίτησε δύο γενοκτονίες (των Αρμενίων και των Ελλήνων), αποτέλεσε -εκ των πραγμάτων- μέσο για τον χωρισμό Κούρδων και Τούρκων και τη δίαιρεση των Κούρδων (δηλαδή ένα δεύτερο χωρισμό των ίδιων των Κούρδων) στα «μαντάτα» των «συνήθων υπόπτων», στην αγγλική και γαλλική σφαίρα επίρροής υπό τους Άραβες. Οι Κούρδοι, οι οποίοι ένιωθάν στενά δεμένοι με τους Τούρκους -και ήταν πιστοί στην έννοια της Αυτοκρατορίας- ως εθνότητα αποτελούσαν εμπόδιο για τη Μοσούλη και τα πετρέλαια. Έπρεπε λοιπόν πρώτα να «αυτονομηθούν» και έπειτα να διαμελιθούν σαν εθνότητα-έθνος (τελικά βρέθηκαν κάτω από τέσσερα! διαφορετικά νομικά, γλωσσικά και πολιτειακά καθεστώτα). Και τότε η «Μοσούλη» (με την ευρεία έννοια) και τώρα η «Μοσούλη». Θα επανέλθω.

21 Νοεμβρίου 2016

20 Νοεμβρίου 2016

20 Νοεμβρίου 2016.

I
Διοίκηση Ομπάμα (2009-2016): Τέσσερις φορές συνολικά έχουν επισκεφτεί Αμερικανοί Πρόεδροι την Ελλάδα (σε διάστημα 57 χρόνων 4 φορές). Δύο φορές, το 2009 και το 2015, επισκέφτηκε ο Ομπάμα την Τουρκία κατά τη διάρκεια της θητείας του (σε διάστημα 7 χρόνων 2 φορές. Ο μόνος αμερικανός Πρόεδρος που έπραξε κάτι τέτοιο). Η πρώτη επίσκεψη του Ομπάμα στην Τουρκία το 2009, ήταν μια από τις πρώτες επισκέψεις του γενικά. Η Ελλάδα ήταν η τελευταία του (το ερώτημα θα έπρεπε να είναι γιατί δεν ήρθε μέχρι τώρα και όχι γιατί ήρθε τώρα). Η Ιεράρχηση. Ο Ομπάμα κατά τη διάρκεια της θητείας του (2009-2016) επισκέφτηκε: Τρεις (3) φορές τον Καναδά, την Κίνα και την Πολωνία. Τέσσερις (4) φορές την Ιαπωνία, τη Νότιο Κορεά, τη Σαουδική Αραβία και το Αφγανιστάν. Πέντε (5) φορές τη Γερμανία, το Μεξικό και το Ηνωμένο Βασίλειο. Και, τέλος, έξι (6) φορές τη Γαλλία.

Επισκέψεις Προέδρων των Η.Π.Α στην ευρύτερη περιοχή (1943-2016): Η ιεράρχηση. Στη Μέση Ανατολή: 16 φορές την Αίγυπτο και 11 τη Σαουδική Αραβία. Στην Αν. Ευρώπη: 15 φορές τη Ρωσία και 13 την Πολωνία (5 φορές Τσεχία και Ρουμανία). Στη Δυτ. Ευρώπη: 34 φορές τη Γαλλία, 30 τη Γερμανία (10 από τις οποίες τη δυτ. Γερμανία ή το δυτ. Βερολίνο) και 15 το Βέλγιο (9 την Ελβετία, 6 την Αυστρία, 5 την Ολλανδία). Στη Νοτ. Ευρώπη: 28 φορές την Ιταλία, 20 το Βατικανό, 10 την Ισπανία, 8 την Πορτογαλία (4 την Ελλάδα, 3 Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Μάλτα).

Σημείωση
Τα ζητήματα της Ελλάδας δεν βρίσκονται ούτε στα 50-100 πρώτα ζητήματα που απασχολούν ιεραχικά την εκάστοτε αμερικανική Προεδρία (το Κυπριακό όμως βρίσκεται - δες και παρακάτω).


II
Κατά την πρώτη περίοδο της ύπαρξης του, το Ισραήλ υπό τον Ben-Gurion, ανέπτυξε το δόγμα Υψηλής Στρατηγικής του, που ονομάστηκε «Περιφερειακό Δόγμα» ή «Περιφερειακή Συμμαχία». Το δόγμα αυτό περιελάμβανε επίσημες και ανεπίσημες σχέσεις με μη αραβικά κράτη και μειονότητες στην περιοχή της ευρύτερης Μέσης Ανατολής (σε μια προσπάθεια δημιουργίας δακτυλίων, τόξων κ.λπ που θα περικύκλωναν τον αραβικό πυρήνα, καθώς απειλή ήταν οι Άραβες). Στα πλαίσια αυτά το Ισραήλ ανέπτυξε στενές σχέσεις με μη αραβικά μουσουλμανικά εθνικά κράτη όπως η Τουρκία και το Ιράν και μη μουσουλμανικά κράτη όπως η Αιθιοπία, καθώς επίσης με μειονοτικές υπο-εθνικές/κρατικές ομάδες όπως οι Κούρδοι του Ιράκ, οι Μαρωνίτες στο Λίβανο και οι Χριστιανοί του Σουδάν.

Σε αρκετές περιπτώσεις οι σχέσεις ήταν προσυμφωνημένα κρυφές. Έτσι, ενώ το Ιράν δημόσια επέκρινε το Ισραήλ, συνέχισε να του στέλνει πετρέλαιο παρά το αραβικό εμπάργκο το 1973. Στα πλαίσια αυτά η προσέγγιση Ιράν-Τουρκίας (υποστηριζόμενη και από το Πακιστάν), πραγματοποιήθηκε εναντίον της Αιγύπτου του Νάσερ, ο οποίος ως τη δεκαετία του εβδομήντα απειλούσε τα συμφέροντα των δυνάμεων του διεθνούς συστήματος. Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970 οι Άραβες είχαν πάψει να αποτελούν ολοκληρωτικά απειλή για το Ισραήλ. Με τη συμφωνία ειρήνης Ισραήλ-Αιγύπτου, το Τελ Αβίβ άρχισε να αναπτύσσει σχέσεις σε επίπεδο ασφάλειας με το Κάιρο και η σχέση του Ισραήλ με Τουρκία-Ιράν μετασχηματίστηκε σε σχέση του με Τουρκία-Αίγυπτο.

Ο πόλεμος στο Λίβανο το 1982 αποτέλεσε ταφόπλακα της συνεργασίας Μαρωνιτών-Ισραήλ (Μαρωνίτες υπάρχουν και στην Κύπρο) και σηματοδότησε την άνοδο της Hezbollah ως τοπικής δύναμης υπό ιρανική υποστήριξη. Από εκείνη περίπου την περίοδο και ύστερα, το Ιράν πλέον «απειλούσε τα συμφέροντα των δυνάμεων του διεθνούς συστήματος», όχι η Αίγυπτος.

Το τρίγωνο Αίγυπτος-Τουρκία-Ιράν αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα για τις εξελίξεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (και όχι το Ισραήλ). Η δημιουργία μιας συμμαχίας στο περιθώριο ή έναντι του υφιστάμενου διεθνούς συστήματος μεταξύ δυο εκ των τριών αυτών χωρών (Αίγυπτος-Τουρκία-Ιράν) αξιολογείται ως πηγή μεγάλης απειλής [-].

Σημείωση
[-] Γι' αυτό και έπρεπε να φύγει «πάση θυσια» ο Μόρσι (ο οποίος επισκέφτηκε για πρώτη φορά μετα από δεκαετίες το Ιράν και διατηρούσε καλές σχέσεις με τον Ερντογάν), καθώς θα χανόταν ο έλεγχος στο εσωτερικό του τριγώνου. Το πραξικόπημα στην Αίγυπτο υποστηρίχθηκε από την Σαουδική Αραβία (η οποία ήρθε σε διάσταση με την Τουρκία και το Κατάρ) λόγω ανταγωνισμού και φόβου προς τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, και χρηματοδοτήθηκε από σαουδαραβικά κεφάλαια.


ΙΙΙ
Το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας είναι διακριτό, δεν ταυτίζεται και δεν θα πρέπει να συγχέεται με το εθνικό συμφέρον του Ισραήλ.

Οι επιτυχίες των υποστηριζόμενων από το Ιράν σιιτικών ομάδων στο Ιράκ και στην Υεμένη σε συνδυασμό με τις επιτυχίες της Hezbollah στη Συρία, την παρουσία του Ιράν στο Σουδάν και την έμμεση επιρροή του στον Κόλπο του Άντεν και την Ερυθρά Θάλασσα (ανάμεσα σε άλλα), κατέστησαν επιτακτική την ανάγκη επαναπροσέγγισης, και την επανενεργοποίηση της στρατηγικής συνεργασίας, Τουρκίας-Ισραήλ. Ο λόγος ήταν το Ιράν (και σε μικρότερο βαθμό ορισμένα ακόμη ζητήματα, εμπορικά, ενεργειακά κ.λπ).

Ο λεγόμενος «άξονας» Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ δεν μπορεί να είναι εναλλακτικός για το Ισραήλ και δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη σχεση του με την Τουρκία (μην σας παραπλανούν). «Το Ιράν προσπαθεί να κυριαρχήσει στην περιοχή», δήλωσε ο Erdoğan πριν λίγους μήνες, συνεχίζοντας «είναι δυνατόν να γίνει αυτό αποδεκτό; Έχουν αρχίσει να ενοχλούνται η Σαουδική Αραβία και οι χώρες του Κόλπου. Αυτή η εξέλιξη δεν είναι αποδεκτή και αυτό θα πρέπει να το καταλάβει το Ιράν». Ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα (Ιράν), η Κύπρος και η Ελλάδα δεν μπορούν να προσφέρουν άμεσα στο Ισραήλ. Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και οι χώρες του Κόλπου μπορούν.

Στα πλαίσια του διαμορφούμενου κλίματος Αγγλοσαξονικής Παΐσιολογίας (είχαμε τη ρωσική, τώρα αποκτήσαμε και την αγγλοσαξονική - ορισμένοι κάνουν αυτά που κοροϊδεύαν), ξεχάσαν να σας πουν πως η Τουρκία απέκτησε την πρώτη εξωχώρια στρατιωτική της βάση στο Κατάρ. Μετά από έναν και πλέον αιώνα από την αποχώρηση των Οθωμανών, η Τουρκία επιστρέφει στον Κόλπο. Ποιος ο λόγος; Το Ιράν (το οποίο έχει επιστρέψει μετά από πέντε αιώνες στο νότο της Μεσοποταμίας).

Και οι δύο χώρες, το Κατάρ και η Τουρκία, υποστήριξαν του Αδερφούς Μουσουλμάνους στην Αίγυπτο, επιδίωξαν την πτώση του Άσσαντ στη Συρία και τους ενώνει -τι άλλο- η δυσπιστία και η ανησυχία ως προς το Ιράν. Το Ισραήλ, μοιράζεται από κοινού ανησυχίες με την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία, για ποιόν; Για το Ιράν. Για την επέκταση της επιρροής και της ισχύος του Ιράν. Όλα γίνονται για -και κινούνται γύρω από- τον άξονα Ιράν.

Όπως χρειάζεται το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τη Τουρκία (για το Ιράν), έτσι και η Ελλάδα χρειάζεται το Ιράν και την Αίγυπτο (για τη Τουρκία). Την Ελλάδα προφανώς και την συμφέρει ένας ανταγωνισμός Τουρκίας-Ιράν. Η ισχυροποίηση του Ιράν μπορεί να μη συμφέρει το Ισράηλ, συμφέρει όμως την Ελλάδα.

Τέλος, η Τουρκία, το Ισραήλ και οι Η.Π.Α επιθυμούν άμεσα επίλυση του Κυπριακού. Η Κυπριακή Δημοκρατία θα δεχθεί αφόρητες πιέσεις.

Σημείωση
Όταν βλέπετε ανθρώπους να ιδεολογικοποιούν υπερβολικά την εξωτερική πολιτική (Φίλο/Αντι-Ισλαμισμός κ.λπ) να φεύγετε μακριά. Ο Ερντογάν π.χ, είναι ισλαμιστής άρα το Ισράηλ δεν θα τα ξαναβρεί μαζί του (οι Σαουδάραβες βλέπετε είναι κοσμικοί φιλελεύθεροι δημοκράτες...). Η σημερινή ελλαδική κυβέρνηση είναι αυτή που υπέγραψε status of forces agreement (SOFA) με το Ισράηλ. Το Ισραήλ δεν έχει συνάψει τέτοια συμφωνία με κανένα άλλο κράτος, πλήν των Ηνωμένων Πολιτείων (πολύ θα ήθελαν ο Γεωργιάδης και ο Σαμαράς να είχαν υπογράψει, αλλά τελικά υπέγραψαν οι «νεο-κομμουνιστές» -όπως τους φαντασιώνονται ορισμένοι- και οι «εθνολαϊκιστές», οι οποίοι είναι και ιδεολόγοι ευρωπαϊστές και τους στήριζαν οι Αμερικανοί)... Η εξωτερική πολιτική έχει τη δική της εσωτερική λογική, η οποία είναι διαφορετική από την κομματική (είναι αδιανόητο π.χ, να δημιουργούνται κόμματα προκειμένου να εξυπηρετήσουν τον άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, δηλαδή επί τούτου). Μακριά απ' όσους ιδεολογικοποιούν υπερβολικά την εξωτερική πολιτική.

Επισήμανση
Σε ένα άλλο επίπεδο, περισσότερο ευαίσθητο ιστορικά και λιγότερο διεθνοπολιτικό, μπορεί να ειπωθεί το εξής. Εάν, ο μη γένοιτο, προέκυπτε πραγματικός κίνδυνος για την ύπαρξη του Ισράηλ ως κράτους (και όχι απλά ανταγωνισμοί που λαμβάνουν μεταφυσικές διαστάσεις, οδηγούν σε εμμονές και επαναφέρουν σύνδρομα από το παρελθόν), του στύλ «να τους πετάξουμε στη θάλασσα», η Ελλάδα θα ήταν εκεί να βοηθήσει του πολίτες και το λαό του Ισράηλ. Θα έσωζε δεν θα έκοβε χέρια, όπως έκαναν οι «σύμμαχοι» της κατά το παρελθόν (τα υποτιθέμενα σημερινά πεπολιτισμένα «αδέρφια» της)...

Με το Ισραήλ θα πρέπει να μας ενώνει μια από κοινού καχυποψία και δυσπιστία προς τους «πολιτισμένους» (βέβαια απ' ό,τι φαίνεται, εμείς μάλλον είμαστε αφελείς, δίχως ένστικτο επιβίωσης και αίσθημα κινδύνου).


VI
Μονάχα τις τελευταίες δέκα ημέρες το μενού είχε επισκέψεις σε Λευκορωσία, Ουζμπεκιστάν και Πακιστάν και υποδοχή των Υπουργών Εξωτερικών της Γερμανίας και της Κίνας (παρεμπιπτόντως, εξαίρετος διπλωμάτης ο Wang Yi), καθώς επίσης και του Γενικού Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Μια από τις τελευταίες αναφορές του Erdoğan: “Our Nation Makes Its Own Decisions”.

Σημείωση
Μην σας ξεσηκώνω, σας ανησυχώ και σας αναστατώνω. Συνεχίστε ό,τι κάνατε. Καθρεφτάκια, ύπνος του δικαίου, αριστεροδεξιά Πολυτεχνείο-λογία, σπανακόπιτες, χάντρες κ.λπ. Συνεχίζουμε δυναμικά! Όλα βαίνουν καλώς, μέχρι το απότομο ξύπνημα.


V
Κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες μια -ακόμη- είδηση για διώξεις στην Τουρκία. Εν τω μεταξύ, ο Ερντογάν δήλωσε πως η Τουρκία θα μπορούσε να ενταχθεί στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (ηγετικά και ιδρυτικά μέλη του οποίου είναι η Ρωσία και η Κίνα). Οι δηλώσεις του αποτελούν μοχλό πίεσης προς την Ε.Ε, προκειμένου να αποδεχτεί τις αξιώσεις της Άγκυρας (βίζα, άνοιγμα κεφαλαίων, ενταξιακή πορεία κ.λπ) και θα μπορούσαν να έχουν άμεσες επιπτώσεις σε ό,τι αφορά τη συμφωνία Ε.Ε-Τουρκίας για το προσφυγικό. Οι δηλώσεις του Τούρκου Πρόεδρου έρχονται μετά από κριτική που ασκήθηκε από αξιωματούχους της Ε.Ε προς την Τουρκία (στο κλίμα της ειδησης περί διώξεων). Έχουμε δηλαδή δύο μοχλούς πίεσης (εδώ δεν ενδιαφέρει να ασχοληθούμε με το πόσο παπαγάλοι είναι οι δικοί μας «αριστεροί και δεξιοί», δηλαδή τα παραρτήματα. Ενδιαφέρει πως δημιουργείται η «ειδησεογραφία» και πως διαμορφώνεται η «κοινή γνώμη» στην Ελλάδα, και κυρίως ότι αποκρύβεται πίσω από αυτό το παιχνίδι το ουσιώδες: το πάρε-δώσε, οι διαπραγματεύσεις, η βίζα, το προφυγικό, η ενταξιακή πορεία κ.λπ. Παρόμοια λειτουργεί και ένας απολίτικος ψευδοανθρωπισμός ο οποίος χρησιμοποιεί μια γλώσσα αφάνταστα ηγεμονική και υποκριτική μετατρέποντας σχέσεις ισχύος και κυριαρχίας σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα σχέσεις, απο-πολιτικοποιώντας το μεταναστευτικό-προσφυγικό).

Λένε οι μεν: παραβιάζεις δικαιώματα, ελευθερίες κ.λπ (δηλαδή δεν ενστερνίζεσαι την ιδεολογία μου). Και απαντά ο άλλος: μη με ζορίζεις, γιατί μπορεί να σκεφτώ τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (Shanghai Cooperation Organization - SCO). Οι δηλώσεις του δε, αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα αφού πραγματοποιήθηκαν κατά την επιστροφή του (Ερντογάν) από ταξίδια-επίσκεψεις που πραγματοποίησε στο Ουζμπεκιστάν, το οποίο είναι πλήρες μέλος του Οργανισμού, και το Πακιστάν (υποψήφιο πλήρες μέλος). Δηλαδή υπάρχει και ένα απτό υπόβαθρο στην «απειλή» του. Δεν έχει σημασία αν θα έπραττε κάτι τέτοιο. Σημασία έχει το εξής:

Ουσιαστικά τι λέει ο Ερντογάν; Όχι «πάση θυσία» στην Ε.Ε (αλλά θα πάρω «πάση θυσία» ό,τι περισσότερο μπορώ από την Ε.Ε).

Και θα καταφέρει ό,τι κατάφερε και πριν λίγους μήνες (με μεγαλύτερη ασφάλεια καθώς στο ενδιάμεσο απέτυχε το πραξικόπημα, το οποίο εάν είχε πετύχει δεν θα είχαμε τα σημερινά - γι' αυτό αντέδρασαν παγωμένα οι της Ε.Ε). Η Τουρκία να συνομιλήσει απευθείες με την Ε.Ε. Θα καταφέρει η Άγκυρα να συνομιλεί απευθείας με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο και να θέσει μια ατζέντα πάρε-δώσε.

Κάπου εκεί τριγύρω μπορεί να υπάρχει και ένα μικρό σκυλάκι που θα γαβγίζει. Το πιθανότερο είναι πως θα το κοιτάξουν και οι δύο («Ευρώπη» και Τουρκία) από μεγάλη απόσταση και αφ' υψηλού και θα του πουν: Τι θες εσύ τώρα; Και το πιθανότερο είναι πως θα έρθει και ο πέραν του Ατλαντικού («Αμερική») και θα του πει (με αφορμή την Κύπρο): Τι θες εσύ τώρα;


Δεν είναι απίθανο μια υποβάθμιση των σχέσεων Ε.Ε-Τουρκίας να οδηγήσει σε αναβάθμιση των σχέσεων Η.Π.Α-Τουρκίας και σε ευρωπαϊκό επίπεδο σε μεγαλύτερη προσέγγιση Αγγλίας, Τουρκίας και Πολωνίας. Θα δούμε. Επίσης το Brexit προσφέρει ένα δελεαστικό μοντέλο για τη σχέση της Τουρκίας με την Ε.Ε (εφόσον καταλήξει σε εμπορικές συμφωνίες το Ηνωμένο Βασίλειο μαζί της).


Σημειώσεις
[-] Εν τω μεταξύ, ο Nazarbayev, Πρόεδρος του Καζακστάν, επισκέφτηκε τη Νότιο Κορέα και την Ιαπωνία (μίλησε μάλιστα και στο Ιαπωνικό Κοινοβούλιο). Εσύ τι έκανες; Για τον επαρχιώτη ευρωκεντρικό Ελλαδίτη όλα τα «Σταν» είναι ίδια (θα αναφερθώ σε άλλο σημείωμα στα πλεονεκτήματα και τις ιδιαιτερότητες της χώρας αυτής η οποία έχει καταστεί Μήλον της Έριδος για Κινέζους, Αμερικανούς και Ιάπωνες). Την ίδια στιγμή, ο Πρόεδρος και ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ συναντήθηκάν με τον Μεντβέντεφ της Ρωσίας (συζήτηση και για συμφωνία ελ. εμπορίου μεταξύ Ευρασιατικής Ένωσης και Ισραήλ ανάμεσα σε άλλα), με τους Υπουργούς Εξωτερικών Ρουμανίας και Νέας Ζηλανδίας και με τον Πρωθυπουργό της Ινδίας, Narendra Modi (μα τι κάνουν με τους «τριτοκοσμικούς» τα πρωτοκοσμικά αδέρφια μας; Μάλλον χαζοί θα είναι οι ισραηλινοί και οι ελλαδίτες έξυπνοι). Ένα από τα παραμύθια που πουλάνε σε τμήμα του ελληνικού λαού συγκεκριμένες πολιτικές γκρούπες είναι το «να γίνουμε Ισραήλ». Τους παραμυθιάζουν. Με ευρωλαγνεία, με πρόσδεση και εξάρτηση, πάση θυσία, δυτικοκεντρισμό και η Ελλάδα να κάει προκειμένου... η Ευρώπη, δεν «γίνεσαι Ισραήλ». Η πολιτική τάξη παρέδωσε μια χώρα που στην αυγή του νέου παγκόσμιου ιστορικού αιώνα έχει μηδενικές σχέσεις με Ιαπωνία και Ινδία.

[-] Δεν υπάρχεις: Τι θες εσύ τώρα; Γρήγορα -μπες- μέσα στο σπιτάκι σου, σκύλακι. Μπές μέσα και θα σου πετάξω κοκκαλάκι... Το σκύλακι θα κάνει ό,τι του πουν.

[-] 4 Σεπτεμβρίου 2016: Αν συνεχίσει αυτή την πορεία, το «ευρωπαϊκό» μέλλον ή/και η «ευρωπαϊκή» προοπτική της Ελλάδας είναι να αποτελέσει κάτι μεταξύ Ellis Island και Guantánamo Bay της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

17 Νοεμβρίου 2016

16 Νοεμβρίου 2016

Σχολιασμοί (16 Νοεμβρίου 2016).

I
Ο χάρτης αποτυπώνει τις χώρες που έχει ο επισκεφτεί ο Erdoğan κατά τη διάρκεια της θητείας του.


Θέλετε να σας φτιάξω έναν χάρτη με τις χώρες που επισκέφτηκε ο Τσίπρας; Ή μηπως ο Σαμαράς ή/και ο Παπανδρέου; Ή μήπως ο Καραμανλής; Ή μήπως ο Σημίτης; Ή μήπως όλοι οι προηγούμενοι μαζί;

Λοιπόν, για να μην μακρηγορώ. Θέλετε να σας φτιάξω έναν χάρτη με όλες τις χώρες που έχουν επισκεφτεί όλοι οι Πρωθυπουργοί από το 1945 μέχρι σήμερα; Δεν καλύπτουν ούτε το 1/5 των χωρών που επισκέφτηκε ο Erdoğan κατά τη διάρκεια της θητείας του (σε 10+ χρόνια).

Δεν υπάρχετε.

Δεν θέλω να απαξιώνω τη χώρα μου, αλλά αν δεν γίνουν κατανοητά ορισμένα πράγματα, αν δεν γίνει κατανοητή η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η πολιτική τάξη και το κράτος, και η -ανύπαρκτη- «ποιότητα» των οργανικών του ελίτ, μια ζωή (δηλαδή για όσο ακόμη θα υπάρχει κράτος) κομματικά και παραταξιακά καθρεφτάκια θα σας προσφέρουν. Σε κουτσομπόλες θα σας μετατρέψουν (όπως συμβαίνει άλλωστε, καθώς η χειραγώγηση πάει σύννεφο).

Να συνειδητοποιήσετε, να καταλάβετε. Μήπως θυμώσετε και πάψετε να ανέχεστε.

Γιατί και χθες (15/11), καθρεφτάκια για ιθαγενείς-πιθηκάκια «ταΐσαν» αρκετούς οι διαμορφωτές της «κοινής γνώμης» (γιατί ακριβώς ιθαγενείς-πιθηκάκια χρειάζονται προκειμένου να επιβιώσουν). Υποστάθμη.

Πάρτε το είδηση. Σας έχουν κλείσει σε ένα μικρόκοσμο (σε ένα διανοητικό κλίβανο ή διανοητικό θάλαμο απομόνωσης και σας επαναλαμβάνουν συνεχώς τις λέξεις Ουάσινγκτον, Βρυξέλλες, Βερολίνο) και δεν βλέπετε πέρα από τη μύτη σας.

Επισημάνσεις
Όταν έχεις λόγο ύπαρξης ΩΣ μέλος του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε και της Ευρωζώνης (και μόνον τότε), όταν διατυμπανίζεις ότι «Ανήκεις εις την Δύσιν» και «η Ευρώπη είναι η ταυτότητα σου», όταν λες «Πάση θυσία στο ευρώ» και «Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη», τότε καταλήγεις να μην σε σέβεται, να μην σε υπολογίζει κανείς, να μην αξίζεις, να προσεύχεσαι σε ευρωμανουάλια και να κάνεις το σταυρό σου προκειμένου ένας Ομπάμα, που αποχωρεί, να σου επιλύσει ζητήματα με τη Γερμανία και την Τουρκία (καμία συζήτηση για τα «Ελληνο-Τουρκικά» δεν υπήρξε). Τότε καταλήγεις να μην υπάρχεις. Τα προηγούμενα ακριβώς σε οδηγούν στο να μην υπάρχεις.

Η Τουρκία, κυρίες και κύριοι, είναι αποφασισμένη να πουλήσει πολύ ακριβά το τομάρι της. Τα ωραία λόγια και τα χτυπήματα στην πλάτη είναι αέρας. Και η Τουρκία είναι αποφασισμένη να δείξει πόσο «δύσκολη και πολύτιμη» σουνιτική δύναμη είναι (το προηγούμενο σχετίζεται και με την Αίγυπτο). Τέλος -και αυτό καλό είναι να το χωνέψετε για να μην έχετε αυταπάτες-, η Τουρκία δεν συμμετείχε στην προηγούμενη μεγάλη παγκόσμια κατανομή (δηλαδή στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο). Να είστε σίγουροι πως θα συμμετέχει -θα δηλώσει παρούσα- στην επόμενη. Η «Τουρκία» έχει να διεξάγει εξωτερικό διακρατικό πόλεμο, περίπου 100 χρόνια. Μην σας κοροϊδεύουν, σας καθησυχάζουν και σας αποκοιμίζουν.

Σημειώση
Ένα έχω να πω: εάν «πέσει» το Ιράν, αντίο ζωή. Θα χαίρεστε σαν μουρόχαυλα όπως συνέβη με την Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και τη Συρία. Ποιόν ευνόησε de facto η καταστροφή αυτών των κρατών; Ποιός θα εξισορροπήσει την Τουρκία εάν «πέσει» το Ιράν;


II
Ας αναφερθώ και στην αποψινή -πιο χαλαρή- ομιλία (16/11). Η ομιλία του -προφανώς- λαϊκιστή Ομπάμα, στα ουσιώδη πολιτικά σημεία της που αφορούσαν την Ελλάδα, κατέλυσε ολόκληρη την ιδεολογική ραχοκοκαλιά του «μετώπου της λογικής και της αλήθειας» (στην πραγματικότητα του παραλογισμού και του ψέμματος), το οποίο χαρακτηρίζεται από υποτακτικότητα, ευρωλαϊκισμό, δηλαδή λαϊκισμό των υπερεθνικών ελίτ και του εγχώριου αποικιοποιημένου λούμπεν αστισμού ή της εθελόδουλης «εξευρωπαϊσμένης» αστολουμπεναρίας, από μίσος και ρατσισμό για οτιδήποτε αυτόχθονο (σε αντίθεση, ο Ομπάμα αναφέρθηκε στο Φιλότιμο, τονίζοντας το, ολοκληρώνοντας την ομιλία του), απέραντη λατρεία για την «Ευρώπη» και ατελείωτη διάθεση δουλικής (και απολίτικης) προσφοράς σε ξένη εξάρτηση και εξευτελισμό (τόσο απέραντη και ατελείωτη που καταντά γελοία και συνάμα γλοιώδης). Τα προηγούμενα δεν τα γράφω υπέρ του Συ.Ριζ.Α. Κατά την προσωπική μου εκτίμηση η υγιής και καθαρτική κατάσταση για τη χώρα θα ήταν ο παράλληλος υλικός και ηθικός εξοβελισμός και εξοστρακισμός τόσο της Ν.Δ όσο και του Συ.Ριζ.Α, από το πολιτικό τοπίο της Ελλάδας.

Σημειώσεις
[-] Η κληρονομιά του περίφημου Φιλότιμου, μαζί με άλλα στοιχεία, είναι τμήμα των ηθικών μας καθηκόντων και έκφραση του πολιτισμού μας (όχι πως τον γνωρίζουμε ιδιαίτερα, απλά έτσι έχουμε μάθει μέσα από την εμπειρία και τις σχέσεις μας να συμπεριφερόμαστε). Ενός πολιτισμού με διαφορετικό ηθικό και αξιακό σύστημα από τους Προτεστάντες. Το Φιλότιμο αποτελεί υποχρέωση του ηθικού μας περιβάλλοντος και της ανθρωπολογίας μας. Βέβαια, το φιλότιμο και όλες αυτές οι ηθικές υποχρεώσεις είναι καταπληκτικές και αξεπέραστες εκφράσεις πολιτισμού σε επίπεδο κοινωνικής ηθικής και αξιακής συνοχής (επίσης παραμερισμού και υπέρβασης του κράτους, των μηχανισμών εξουσίας και ισχύος), όχι όμως σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων και εξουσιαστικών δομών, συμφερόντων και συσχετισμών εντός -ή εκτός- της Ε.Ε και της Ευρωζώνης ή της ΕυρωΑτλαντικής δομής (Σε αυτό το επίπεδο το Φιλότιμο σε μεταβάλλει σε Κορόιδο ή σε αποικιοποιημένο πιθηκάκι που το εμπαίζουν προσφέροντας του καθρεφτάκια).

[-] Πρέπει να γράψω ένα σημείωμα με τίτλο, «προς υπεράσπιση του ρεαλισμού», γιατί την έννοια αυτή την έχουν εξευτελίσει υποτιθέμενα «λογικοί» και «ορθολογιστές», εθελόδουλοι και υποτακτικοί, γλοιώδεις και χυδαίοι (δύσμοιρε Θουκυδίδη ποιοι σε επικαλούνται), και όσοι αποικιοποιημένοι ιθαγενείς εκπορνεύονται και προσφέρονται -υπέρ του δέοντος εύκολα και δουλικά- σε ξένη «εξάρτηση» και εξευτελισμό αναφωνόντας: επιλέξτε εμένα, δείτε πόσο φρόνιμος και ιδανικός δούλος είμαι, δείτε πόσο ατίθασοί και ανυπάκουοι είναι οι άλλοι σε σχέση με εμένα τον δουλοπρεπή. Δείτε πόσο υποτακτικός και υπάκουος δούλος είμαι. Ηθικός και πνευματικός εμετός και εκχυδαϊσμός.

[-] Το σημείωμα αυτό (II) αποτελεί γέφυρα από την πολιτική και τον «ρεαλισμό» στον πολιτισμό και τον «ιδεαλισμό».


III
Για να μην ξεχνάμε με ποιο τρόπο χρησιμοποιούν τα σύμβολα -και τι λένε- κάποιοι, και με ποιο τρόπο -και τι λένε- κάποιοι άλλοι.


Επισημάνσεις
[-] Έγω έχω συγκεντρώσει τον μηντιακό, πολιτικό και προπαγανδιστικό οχετό που ξεχύθηκε με την πρώτη ευκαιρία (θέλει η πουτ..α να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει) από τα «αδέρφια» μας πριν λίγα χρόνια (ξεκινώντας την περίοδο Παπανδρέου). Οι αποικιοποιημένοι δούλοι-ιθαγενείς φυσικά τα ξέχασαν και τα απώθησαν, εσωτερικεύοντας και μετασχηματίζοντας τα σε σύνδρομα κατωτερότητας. Υποταγή. Κάποια στιγμή, σε ανύποπτο χρόνο, θα παρουσιάσω τις οχετολογικές φρασεολογίες εκείνης της περιόδου -ασύμμετρου πολέμου- αλλάζοντας το όνομα του έθνους και θα περιμένω αντιδράσεις.

[-] Βασικά δεν θέλει η πουτ..α να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. Θέλει η νεο-Καρολίγγεια Ευρώπη να κρυφτεί και ο νεο-Καρλομάγνισμος και η χαρά δεν τους αφήνει... Σε νοσταλγικούς αποικιοκρατικούς κύκλους υπάρχουν τάσεις που μετασχηματίζουν βάρβαρα ένστικτα και ιστορικά απωθημένα σε «ευρωπαϊκή» τιμωρητική «πολιτική».

[-] Η χώρα, αποσταθεροποιημένη και υπονομευμένη εκ των έσω, εκείνη την περίοδο υπέστη τεράστια ηθική και οικονομική βλάβη. Υπάρχει και ηθικό και συμβολικό κεφάλαιο. Άλλοι τονίζουν ή αναδεικνύουν το μεν, άλλοι αποδομούν ή πολεμούν το δε.

[-] Τα προηγούμενα τα γράφει άνθρωπος που θεωρεί τον περίφημο «φιλελληνισμό» -σε μεγάλο βαθμό- ως ιδεολογία «κοινής γνώμης» του 19ου αιώνα και ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής που χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να υπάρξει εισδοχή της δυτικής Ευρώπης στον χώρο της ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων. Δεν τα γράφει κανένας αφελής.

Σημείωση
[-] Πάντως, όπως έγραψε και ένας γνωστός-φίλος, «Είμαστε το μοναδικό νεωτερικό περιφερειακό έθνος-κράτος του οποίου η πολιτιστική εξάρτηση δεν μειώθηκε αλλά αυξήθηκε όλα αυτά τα χρόνια (Post 90s). Τώρα το αν φταίμε εμείς ή δεν μας αφήνει η Δύση να λυτρωθούμε από τον οριενταλισμό μας είναι μεγάλη κουβέντα. Μάλλον κάπου στην μέση είναι η αλήθεια».

14 Νοεμβρίου 2016

Η ολοκλήρωση της Αμερικανικής Ηγεμονικής Περιόδου - μέρος α´.

Η αντιμετώπιση από μέρους της εγχώριας και διεθνούς σχολιογραφίας του «φαινομένου Τραμπ», συγχέει το σύμπτωμα με τις αιτίες του και αγνοεί μια μακρά ιστορική πορεία που οδηγεί στην σταδιακή αποδυνάμωση και αποδιοργάνωση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.




Το κέντρο ισχύος του διεθνούς συστήματος μεταφέρθηκε το 1918 από την Ευρώπη στην Αμερική, οπου και παγιώθηκε το 1945. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής υπήρξαν στρατηγική, ηγέτιδα δύναμη σε τρεις καθοριστικές στιγμές του εικοστού αιώνα στην ευρωπαϊκή ήπειρο: μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Σήμερα, έναν αιώνα μετά από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ουάσιγκτον δεν διαδραματίζει πλέον αυτόν το ρόλο.

Ζούμε το τέλος της ηγεμονικής περιόδου των Η.Π.Α., το τέλος της Pax Americana ή της Αμερικανικής Παγκόσμιας Τάξης, το οποίο συνεπώς θα μπορούσε να οριστεί από το 1945 έως το 2012 ή 2016. Το «τέλος» αποτελεί μια πολύ ιδιόμορφή έννοια. Μπορεί να το τοποθετήσει όπου επιθυμεί ο καθένας. Ας παραθέσουμε όμως κάποια ενδεικτικά σημεία καμπής:

  • Στις 30 Σεπτεμβρίου 2013, λόγω και της έντονης κομματικής πόλωσης και αντιπαράθεσης που οδήγησε σε νομοθετική εμπλοκή με αφορμή την ανάγκη αύξησης του ορίου του δημοσίου χρέους πάνω από τα 16,7 τρισεκατομμύρια δολάρια, η Αμερικανική Κυβέρνηση αναγκάστηκε να οδηγηθεί σε αναστολή της λειτουργίας της για περίπου ένα μήνα, εξέλιξη που έφθειρε σημαντικά το διεθνές κύρος και το παγκόσμιο γόητρο των Η.Π.Α.
  • Ο Barack Obama, με αφορμή την εξέλιξη του πολέμου στη Συρία, είχε δηλώσει παλαιότερα την πεποίθησή του ότι η ισχύ απορρέει από το δίκαιο και όχι το δίκαιο από την ισχύ, χαράσσοντας τις περίφημες κόκκινες γραμμές του για τη Συρία. Οι Η.Π.Α υπό την διοίκηση Ομπάμα, με την απόφαση τους να μην επιτεθούν στη Συρία και να αγνοήσουν τις κόκκινες γραμμές που οι ίδιες έβαλαν, ομολόγησαν πως δεν μπορούσαν ούτε να προασπίσουν το δίκαιο, ούτε να επιβεβαιώσουν την ισχύ (τους). Είναι ορισμένες στάσεις και ορισμένοι έλεγχοι που, όσοι αιώνες και αν περάσουν, αποτελούν αδιάψευστα στοιχεία για την κατάσταση μιας πολιτικής οντότητας: Όταν δεν μπορείς ούτε να προασπίσεις το δίκαιο, ούτε να επιβεβαιώσεις την ισχύ, τότε...
Τα προηγούμενα συνέβησαν στη λεγόμενη Υπερδύναμη. Δεν πρέπει βέβαια να συγχέουμε τους όρους «ισχυρότερος εθνοκρατικός δρών» και «παγκόσμια ηγεμονική υπερδύναμη». Οι Η.Π.Α είναι το πρώτο. Δεν αποτελούν πλέον το δεύτερο. Βέβαια, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν παρά να δείξουν τα δόντια τους αν, ο μη γένοιτο, οδηγηθούμε σε καταστάσεις πλήρους, ολικής, εσωτερικής κινητοποίησης κοινωνιών...

Θα μπορούσε επίσης να επιλεγεί ως συμβολικό σημείο καμπής η αντιπαράθεση (και το αξιοθρήνητο επίπεδο της) μεταξύ των δύο υποψηφίων για την Προεδρία ή ίδια η εκλογή Τράμπ στη θέση του Προέδρου. Η αλήθεια είναι πως ο Τράμπ είναι το αποτέλεσμα, όχι το αίτιο της παρακμής. Αποτελεί επίσης την εκδίκηση που πηγάζει από την διάψευση ή τον θάνατο του «Αμερικανικού Ονείρου»: το «Αμερικανικό Όνειρο» ως Εκδικητής ενάντια στο Κατεστημένο, σε αποτύπωση του αιτήματος «Θέλουμε το Όνειρο πίσω». Αυτή είναι η βαθύτερη ψυχολογική στόχευση του Make America Great Again: Θέλουμε το Όνειρο, που μας στερήσατε, πίσω. Το αν ο Τραμπ δικαίως ή προσχηματικά εξέφρασε αυτό το αίτημα είναι ερώτημα φιλολογικό: η πραγματικότητα που ενδιαφέρει είναι ότι η υποψηφιότητά του κατέστη δοχείο ακριβώς αυτού του αιτήματος.

Αποδυνάμωση

Η αποδυνάμωση και η διολίσθηση της ισχύος των Η.Π.Α υπήρξε σταδιακή και τα αίτια της πολυπαραγοντικά. Ένας από τους παράγοντες είναι η στρατηγική υπερεπέκταση (strategic overstretch) των Ηνωμένων Πολιτειών. Το «Δόγμα Νίξον» το 1971, δηλαδή η κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομικής ηγεμονίας των Η.Π.Α, έχει τις ρίζες του στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Η υπερχρέωση των Η.Π.Α και η εξάρτηση της χρηματοδότησης της χώρας από ξένους πιστωτές, έχει τις ρίζες της στην υπερανάπτυξη της στρατιωτικής ισχύος τους στη δεκαετία του 1980, υπό τον πρόεδρο Ρήγκαν. Ο πόλεμος στο Ιράκ, που κόστισε τεράστια ποσά και επιβάρυνε σε τρομακτικό βαθμό την υλική και ηθική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών, είχε ως αποτέλεσμα να βρεθεί το Ιράν κυρίαρχο στο Νότο της Μεσοποταμίας (σημερινού Ιράκ) μετά από πέντε περίπου αιώνες, έχοντας έμμεσα και σιωπηρά αναθεωρήσει τη Συνθήκη της Αμάσειας. Η αμερικανική οικονομία αποδείχτηκε επανειλημμένα ανίκανη και αδύναμη να σηκώσει το βάρος της στρατηγικής υπερεπέκτασης των Η.Π.Α. Ωστόσο, τα αίτια της αποδυνάμωσης δεν οφείλονται μονάχα στην στρατηγική υπερεπέκταση, είναι εξίσου ενδογενή αλλά σχετίζονται και με τη μεταβολή των παγκοσμίων συνθηκών. Λόγω περιορισμένου χώρου δεν μπορούμε να αναφερθούμε σε όλα.

Πιο πρόσφατα, η απόλυτη υιοθέτηση και συστηματική προώθηση από πλευράς της αμερικανικής πολιτικής τάξης της επιβολής των παγκοσμίων επιδιώξεων οι οποίες εξυπηρετούν παράγοντες, δρώντες και συμφέροντα με υπερεθνικά δομημένο χαρακτήρα που παρασίτησαν επί της αμερικανικής κοινωνίας, την λεηλάτησαν και την απομύζησαν, οδηγώντας το εθνικό κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής—μια χώρα με εξαιρετικές δυνατότητες—όχι μονάχα σε παραγωγική ερημοποίηση αλλά και σε ανυπολόγιστη φθορά του παγκόσμιου κύρους και της αξιοπιστίας του, γέννησε τον Τράμπ και οδήγησε στην άλωση της μεγαλύτερης, πλουσιότερης και ισχυρότερης δημοκρατίας του πλανήτη, από την «αντισυστημικότητα» και τη «μάχη εναντίον του κατεστημένου», γεγονός με ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα.

Διατλαντισμός

Έγραφα πριν λίγες ημέρες για τον ευρωατλαντικό χώρο και τη διατλαντική συνεργασία, ανάμεσα σε αρκετά ακόμη:

Εάν εκλεγόταν διοίκηση Κλίντον, θα αποτελούσε την τελευταία διατλαντική κυβέρνηση στην πολιτική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Η πραγματική πρόκληση για τον Δι/Ευρω-Ατλαντισμό θα ερχόταν όχι πριν το 2020: τότε, για πρώτη φορά θα ερχόταν στην εξουσία μια γενιά ηγετών που η πολιτική τους εμπειρία δεν θα είχε διαμορφωθεί από τον Ψυχρό Πόλεμο. Έχουν υπάρξει εξαιρετικά ενδιαφέρουσες μελέτες και βιβλία που εξετάζουν τις πολιτικές μεταβολές κατά γενιά (Boomers, Millennials, Generation X-Z). Αυτή η νέα γενιά πολιτικών δεν θα έχει τον ίδιο συναισθηματικό δεσμό και την ίδια προσκόλληση στην διατλαντική δομή και συνεργασία. Όμως, οι εξελίξεις επιταχύνθηκαν με την εκλογή Τραμπ. Ο Τραμπ, αν και γεννημένος την ίδια περίοδο με την Κλίντον (εκείνος γεννήθηκε το 1946, εκείνη το 1947), εξέφραζε μετα-ψυχροπολεμικές απόψεις και όχι νεο-ψυχροπολεμικές. Ο πρώην Πρόεδρος Ομπάμα, ο οποίος μέχρι ενός σημείου αποτελεί μέρος της νέας γενιάς (γεννήθηκε το 1961) είχε δηλώσει πως όποιος βλέπει τη Ρωσία σαν μέγιστη απειλή είναι κολλημένος στον Ψυχρό Πόλεμο. Οι αναφορές του Ομπάμα σε «Δύση» ήταν σπάνιες ή σχεδόν ανύπαρκτες. Την περίοδο Ομπάμα, παρόλο που ο ίδιος ήταν οπαδός και υποστηρικτής της θεσμικής πολυμέρειας (multilateralism), η Ευρώπη απομακρύνθηκε από την Αμερική και οι σχέσεις Η.Π.Α και Ε.Ε έφτασαν στο ναδίρ τους. Υπήρξε διεύρυνση του χάσματος μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού.

Ωστόσο, το ζήτημα της γενιάς δεν είναι το μόνο. Υπάρχουν και συστημικές παγκόσμιες μεταβολές που οδηγούν σε μια τέτοια πορεία. Το παγκόσμιο οικονομικό κέντρο βάρους κατά τις δεκαετίες 1970-1980 βρισκόταν στον Ατλαντικό, μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης. Σήμερα βρίσκεται στην Ευρασία, μεταξύ Ευρώπης και Ασίας (ενώ ορισμένοι ισχυρίζονται πως βρίσκεται στον Ειρηνικό, μεταξυ Η.Π.Α και Κίνας). Ο Διατλαντισμός ή Ευρωατλαντισμός δεν αποτελεί μια «λογική» θέση αλλά ένα συναισθηματικό κατάλοιπο των δεκαετιών αυτών και του Ψυχρού Πολέμου. Η ιδέα της Διατλαντικής Κοινότητας δεν αποτελεί κάποια «υπεριστορική» ιδέα ούτε είναι αιώνια. Στην πραγματικότητα δεν είναι καν αρκετά παλαιά. Μόλις το 1917 ο Walter Lippmann έγραψε το «Η Άμυνα του Ατλαντικού Κόσμου».

Εάν οι τάσεις εθνοκρατικοποίησης στην Αγγλόσφαίρα παγιωθούν, η Γαλλία ενδέχεται να βρεθεί προ του διλήμματος που βρέθηκε η Βρετανία: Αγγλοσαξονικός κόσμος ή «Ευρώπη»; Σε ομιλία του με τίτλο Can the European Union Hold? (την οποία παρουσιάσα στο ιστολόγιο πριν από δύο χρόνια), ο Γάλλος ανθρωπολόγος, κοινωνιολόγος και δημογράφος Emmanuel Todd, ο οποίος το 1976 προέβλεψε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το 2001 κυκλοφόρησε βιβλίο με τίτλο Μετά την Αυτοκρατορία: Η κατάρρευση της Αμερικανικής Τάξης (η αποσύνθεση του αμερικανικού συστήματος), είχε δηλώσει:

I sympathize with the British dilemma... Britain's position is horrible... they 're very close and very dependent in terms of trade from a dying continent... continental Europe is an ageing continent… Do you realize that perhaps ten years from now you 'll have more inhabitants in the anglo-american world, the US, Canada, the UK, Australia, New Zealand than in continental Europe... not including the Ukraine and Russia.

Αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν σημαίνει ενδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το αντίθετο, η Ε.Ε βρίσκεται σε πορεία αποσύνθεσης και η ευρωπαϊκή ήπειρος, η γηραιότερη δημογραφικά ήπειρος στον πλανήτη, βρίσκεται σε πορεία παρακμής.


Σημειώσεις
[-] Τα γεγονότα επιταχύνουν τις εξελίξεις, και μένει να δούμε σε σειρά εκλογών ευρωπαϊκών εθνών-κρατών μέσα στο 2017 εάν αυτές θα επιταχυνθούν έτι περαιτέρω.

[-] Όλοι οι μεγάλοι πόλεμοι των Η.Π.Α κατά τον τελευταίο αιώνα έχουν γίνει από διοικήσεις Δημοκρατικών, με εξαίρεση τον Πόλεμο στο Ιράκ.

[-] Κατά τα λοιπά, υπήρξαν δεκάδες επιμέρους σημεία στην πολύ πρόσφατη πορεία των Η.Π.Α, που φανερώνουν την αδυναμία τους να επιβάλλουν τη θέληση τους. Οι παρεκκλίσεις και πιέσεις που άσκησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, σε σχεδόν όλους τους συμμάχους τους, προκειμένου να μη συμμετάσχουν στην Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων και Υποδομών (ΑΙΙΒ) -εξέλιξη με την οποία ασχολήθηκα εκτενώς-, αγνοήθηκαν πλήρως. Επίσης η ανυπάκουη στάση «παραδοσιακών συμμάχων» της μεταπολεμικής εποχής όπως η Γερμανία, το Ισραήλ, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία, οι Φιλιππίνες, η Νότιος Κορέα, είναι χαρακτηριστική τα τελευταία χρόνια.

[-] Δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν. Το προηγούμενο ισχύει και για τον ισχυρό, όταν πλέον αγγίζει τα όρια του. Τα όρια που του επιτρέπει η δύναμη του. Όταν ο ισχυρός, υποχωρεί και αποδέχεται, καθώς αντιλαμβάνεται πως δεν είναι Υπεράνθρωπος. Όταν αντιλαμβάνεται πως για τα πάντα και για όλους υπάρχει ένα Όριο.

12 Νοεμβρίου 2016

12 Νοεμβρίου 2016.

Οι γραφικές δηλώσεις Γερμανών (ή/και «Ευρωπαίων») αξιωματούχων σε ύφος «προειδοποίησης» προς τις Ηνωμένες Πολιτείες («να προσέχει η Αμερική»: ΝΑΤΟ, Ρωσία κ.λπ) ενδέχεται να φέρουν στο προσκήνιο την πιθανότητα να μεταβληθεί η Γερμανία του Βερολίνου, υπό συγκεκριμένες διοικήσεις, προνομιακός εθνοκρατικός-εδαφικός φορέας και εκφραστής των υπερεθνικά δομημένων συμφερόντων.

Είχα διαβάσει παλαιότερα τη θέση πως είναι πιθανόν η επόμενη μεγάλη ιδεολογική διαμάχη, ο επόμενος μεγάλος ιδεολογίκος πόλεμος στο εσωτερικό της Δύσης να είναι Liberal Democracy vs Global Governance ή Global Governance vs National Sovereignty. Η τοπόθετηση κατ' ουσίαν εξέφραζε την άποψη πως η δημοκρατική κυριαρχία και η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι ασύμβατη με την λεγόμενη παγκόσμια διακυβέρνηση, η οποία ταύτιζόταν εν μέρει με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με υπερ-εθνικούς θεσμούς και μη εκλεγμένους γραφειοκράτες, με δικαστήρια, γραφειοκρατικές υπηρεσίες, φορείς και αρχές που βρίσκονται σε υπερεθνικό επίπεδο, που δεν εκλέγονται και δεν λογοδοτούν παρά μονάχα στους εαυτούς τους ή σε άλλα υπερεθνικά σώματα κ.λπ. Επίσης εκφραζόταν ο ισχυρισμός πως ήταν αδύνατον να υπάρξει λογοδοσία, έλεγχος, εκλογή, δηλαδή «Δημοκρατία» (Republicanism αν θέλετε), σε υπερεθνικό επίπεδο.

Θυμίζω πως όχι τυχαίες προσωπικότητες εξέφρασαν την επόμενη θέση για το Brexit: ''Brexit vote is about the supremacy of Parliament''. Βλέπωντας υπό αυτό το πρίσμα τις εξελίξεις στον Αγγλοσαξονικό κόσμο (Brexit, Trump) παρατηρώ πως πιθανότατα ή/και κατ' ουσίαν οι Αγγλοσάξονες συσπειρώνται υπό τη σημαία της δημοκρατικής εθνοκρατικής και φιλελεύθερης κυριαρχίας έναντι του υπερ-εθνικού επιπέδου. Ο προνομιακός εθνοκρατικός-εδαφικός εκφραστής και φορέας των υπερ-εθνικά δομημένων συμφερόντων (και βασικός προωθητής-επιβολέας τους) είναι/ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Αυτό συνέβαινε/συμβαίνει γιατί δίχως κάποιο μεγάλο εθνικό κράτος, υπερ-εθνικά δίκτυα, ελίτ και δρώντες δεν μπορούν να λειτουργήσουν καθώς δεν διαθέτουν ούτε νομιμοποίηση (δεν εκλέγονται), ούτε στρατιωτικη ισχύ (οι στρατοί ακόμη είναι εθνοκρατικοί), άλλα ούτε τη νομοθετική ισχύ (Κράτη συνθέτουν το ανώτερο Όργανο, το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε και όχι Μ.Κ.Ο). Θα μπορούσαμε άτυπα να πούμε πως το υπερεθνικό επίπεδο δεν είναι «οντολογικά» αυτόνομο και αυτοτελές. Υπάρχει μονάχα ως «υπερέκταση» του (δι)εθνικού εθνοκρατικού επιπέδου, με τη συναίνεση και ανοχή του τελευταίου, και μέσω της τοπικοποίησης του σε μεγάλα αστικά κέντρα (Αμερική της Ουάσινγκτον, Γερμανία του Βερολίνου, Ηνωμένο Βασίλειο του Λονδίνου, Ελλάδα των Αθηνών, Βρυξέλλες κ.λπ).


Σημείωσεις
[-] Η λεγόμενη «παγκόσμια διακυβέρνηση» (global governance) επιδιώκει νομιμοποίηση, όχι από τη δημοκρατία, τις εκλογές κ.λπ, αλλά από μια στρατευμένη ερμηνεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αξιώνει τη μετατόπιση της ισχύος από τις δημοκρατίες (τη λογοδοσία, τις δημοκρατικές διαδικασίες, την κυριαρχία) και το (δι)εθνικό/κρατικό/κυβερνητικό επίπεδο σε μετα-δημοκρατικές υπερ-εθνικές αρχές (γι' αυτο και αμφισβητούνται ή παρακάμπτονται αποτελέσματα εκλογών ή/και δημοψηφισμάτων). Κατ' ουσίαν έχουμε την πλήρη αντιστροφή της κατεύθυνσης ή της φοράς νομιμοποίησης (από bottom-up σε top-down) και τη μετατόπιση από τη δημοκρατία προς τη δικαιωματοκρατία, την αγνόηση ή παράκαμψη της λαϊκής βούλησης («ο λαός δεν ξέρει» ή «δεν ψηφίζει σωστά») και θεμελιωδών πυρήνων του συνταγματικού κράτους και της (δημοκρατικής, λαϊκής ή εθνικής) κυριαρχίας. Τα προηγούμενα τα έχω αναλύσει κατά το παρελθόν [*].

[-] Η Γερμανία είναι πολύ μικρή, λίγη, για να καταστεί προνομιακός εθνοκρατικός-εδαφικός φορέας του υπερεθνικού επιπέδου. Μέσω της Ε.Ε όμως αποκτά διαφορετικό εκτόπισμα και αποτύπωμα.

[-] Άμεσα σχετιζόμενο: 11 Νοεμβρίου 2016 (επίσης για παλαιότερες αναφορές [*] δες Global governance και Supranationalism).

Δυτικοευρωπαϊκό και μεσανατολικό τρίγωνο. Δημογραφική βαρύτητα (1950-2050).

1950
Το 1950, με βάση στοιχεία του Ο.Η.Ε, η Γερμανία είχε πληθυσμό 69,786 εκατομμύρια, η Ιταλία 46,599 και η Γαλλία 41,880 εκατομμύρια. Και οι τρεις αυτές χώρες μαζί, που αποτελούν το στρατηγικό δυτικοευρωπαϊκό τρίγωνο, είχαν συνολικό πληθυσμό 158,265 εκατομμύρια το 1950.

Την ίδια χρονιά (1950) και με βάση τα ίδια στοιχεία, η Τουρκία είχε πληθυσμό 21,238 εκατομμύρια, η Αίγυπτος 20,897 και το Ιράν 17,119 εκατομμύρια. Και οι τρεις αυτές χώρες μαζί, που αποτελούν το στρατηγικό μεσανατολικό τρίγωνο, είχαν συνολικό πληθυσμό μόλις 59,254 εκατομμύρια το 1950 (δηλαδή, και οι τρεις μαζί, είχαν μικρότερο πληθυσμό από τη Γερμανία μόνη της).




2015
Το 2015, εξήντα-πέντε χρόνια μετά, η Γερμανία είχε πληθυσμό 80,689 εκατομμύρια, η Γαλλία 64,395 και η Ιταλία 59,798 εκατομμύρια. Και οι τρεις μαζί, είχαν συνολικό πληθυσμό 204,882 εκατομμύρια πέρυσι (2015). Την ίδια χρονιά (2015), η Αίγυπτος είχε πληθυσμό 91,508, το Ιράν 79,109 και η Τουρκία 78,766 εκατομμύρια. Και οι τρεις μαζί, είχαν συνολικό πληθυσμό 249,283 εκατομμύρια (τρεις - και πλέον - φορές τον πληθυσμό της Γερμανίας).

2030 - 2050
Για το 2030, οι προβολές-εκτιμήσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών μιλούν για 79 εκατομμύρια πληθυσμό στη Γερμανία, 68 στη Γαλλία και 59 εκατομμύρια στην Ιταλία, ενώ και για τις τρεις μαζί, η εκτίμηση είναι περίπου στα 206 εκατομμύρια. Αντίστοιχα, για τις τρεις χώρες της ευρύτερης Μέσης Ανατολής οι προβλέψεις-εκτιμήσεις έχουν ως εξής: Αίγυπτος 117 εκατομμύρια, Ιράν 88 και Τουρκία 87 εκατομμύρια. Και οι τρεις μαζί περίπου στα 293 εκατομμύρια.

Το 2030 αποτελεί το δημογραφικό αύριο. Δεν αποτελεί κάτι μακρινό. Δεν θέλω να σας πάω μακρύτερα, γιατί πρώτον, ούτως ή άλλως αυτή η απαρίθμηση είναι κουραστική και, δεύτερον, οι προβλέψεις-εκτιμήσεις του Ο.Η.Ε φτάνουν μέχρι το 2100. Δεν τις θεωρώ ιδιαίτερα αξιόπιστες σε τόσο μεγάλο βάθος χρόνου. Όμως μέχρι το 2050, το αργότερο, τις θεωρώ αρκετά αξιόπιστες. Για όποια ή όποιον επιθυμεί να γνωρίζει την πιθανολογούμενη εξέλιξη, ολοκληρώνοντας έναν αιώνα (1950-2050), τον πληροφορώ πως οι προβλέψεις-εκτιμήσεις, για το 2050, έχουν ως εξής: Γερμανία 74 εκατομμύρια, Γαλλία 71 και Ιταλία 56 (συνολικός πληθυσμός 201) εκατομμύρια, ενώ για την Αίγυπτο 151 εκατομμύρια, την Τουρκία 95 και το Ιράν 92 (συνολικός πληθυσμός 338) εκατομμύρια.

Το 1950 η πληθυσμιακή βαρύτητα του δυτικοευρωπαϊκού τρίγωνου (των χωρών που το αποτελούν), ήταν 158 εκατομμύρια και του μεσανατολικού 59 εκατομμύρια. Έναν αιώνα μετά, το 2050, η πληθυσμιακή βαρύτητα του δυτικοευρωπαϊκού θα είναι 201 εκατομμύρια περίπου και του μεσανατολικού 338 εκατομμύρια. Ερώτημα. Οι συσχετισμοί μεταξύ των δύο στρατηγικών τριγώνων το 2050 θα έχουν καμία σχέση με αυτούς του 1950;

Αυτή η μεταβολή δεν - θα - έχει σημασία μόνον για τις μεταξύ τους σχέσεις, αλλά και για τις σχέσεις των δύο αυτών τριγώνων με τον υπόλοιπο πλανήτη. Για τη βαρύτητα που θα έχουν αυτές οι δύο περιοχές σε πλανητική κλίμακα.


Προκειμένου να γίνουν αντιληπτές οι σταδιακές μεταβολές, θυμίζω (σε όσους έχουν μελετήσει ιστορικά πληθυσμιακά μεγέθη) ή σημειώνω (για όσους δεν γνωρίζουν) τα εξής: Όταν οι Άγγλοι με τους Ρώσους εισέβαλαν στο Ιράν (1941) ο πληθυσμός του Ιράν ήταν λιγότερο από 15 εκατομμύρια, ενώ όταν οι Άγγλοι πολεμούσαν στο El Alamein (1942), η Αίγυπτος είχε πληθυσμό κάτι λιγότερο από 18 εκατομμύρια (ο πληθυσμός του Ηνωμένου Βασιλείου εκείνη την περίοδο ήταν περίπου 48-50 εκατομμύρια). Όταν η Τουρκία αποφάσιζε ουδετερότητα στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, είχε πληθυσμό περίπου 18 εκατομμύρια (η Γερμανία την ίδια περίοδο είχε πληθυσμό περίπου 70 εκατομμύρια). Τέλος - κάτι πιο μακρινό και ιστορικό - όταν η Γαλλία, υπό τον Ναπολέοντα, εισέβαλε στην Οθωμανική Αίγυπτο (1798–1801), η Αίγυπτος είχε λιγότερο από 4 εκατομμύρια πληθυσμό, ενώ η Γαλλία κάτι λιγότερο από 30 εκατομμύρια.

Η τεχνολογία στην εποχή μας διαχέεται με ταχύτερους ρυθμούς απ' ότι παλαιότερα. Η δημογραφική δομή και τα πληθυσμιακά μεγέθη δεν διεκδικούν μια ερμηνεία των πάντων, αποτελούν όμως καθοριστικούς, υποβαθμισμένους και εξαφανισμένους παράγοντες ιστορικά και ερμηνευτικά, που διαδραμάτισαν [*] και συνεχίζουν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο, όπως και η λησμονημένη, μέχρι πρόσφατα, γεωγραφία.

Τι νομίζετε; Το δυτικοευρωπαϊκό τρίγωνο Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας θα έχει μεγαλύτερη διεθνόπολιτική βαρύτητα τις επόμενες δεκαετίες ή το μεσανατολικό τρίγωνο Τουρκίας, Ιράν, Αιγύπτου; Ποιο από τα δύο αυτά τρίγωνα βρίσκεται σε πορεία αναβάθμισης και ακμής σε σχέση με έναν αιώνα πριν (20ο αιώνα) και ποιο σε πορεία υποβάθμισης ή/και σταδιακής παρακμής;



Σημειώσεις
[*] Πιο συγκεκριμένα. Ενδεικτικό παράδειγμα. Το 1937 ο πληθυσμός της Γερμανίας ήταν 69.5 εκατομμύρια. Στα σύνορα του 1939 ο πληθυσμός της ήταν 79.8 εκατομμύρια. Εάν στα σύνορα του 1939 συνυπολογιστεί και το Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας, ο πληθυσμός ανεβαίνει από τα 79.8, περίπου στα 87 εκατομμύρια. Την ίδια περίοδο (1937-1939) ο πληθυσμός της Γαλλίας ήταν 41 εκατομμύρια. Αυτονόητο είναι πως μια Γαλλία των 41 εκατομμυρίων δεν είχε καμία τύχη απέναντι σε μια τέτοια Γερμανία (πρόσφατες μελέτες μάλιστα ισχυρίζονται πως ο γαλλικός στρατός δεν ήταν τόσο της πλάκας όσο γενικά νομίζεται), ιδιαίτερα από τη στιγμή που δεν υπήρχε κάποιο τεράστιο τεχνολογικό χάσμα ανάμεσα στις δύο χώρες. Δεν μπορούσε η Γαλλία, όχι απλά να συγκρατήσει, αλλά ούτε καν στοιχειωδώς να αντισταθεί (όσους εξω-ευρωπαϊκούς πόρους και εάν διέθετε), απέναντι σε μια πλήρως κινητοποιημένη Γερμανία των 70 ή 80 εκατομμυρίων (η Μεγάλη Βρετανία είχε πληθυσμό περίπου 47-48 εκατομμύρια και ουδέποτε σκόπευε ή είχε τη δυνατότητα να επικρατήσει στην ηπειρωτική Ευρώπη, άλλωστε ο ρόλος και οι διεκδικήσεις της, καθώς αποτελεί νήσο, ήταν διαφορετικές).

[-] Όταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ήταν κυρίαρχες σε πλανητική κλίμακα, η ευρωπαϊκή ήπειρος αποτελούσε πάνω από το 20-25% του παγκόσμιου πληθυσμού (με αποκορύφωση την περίοδο του Μεσοπόλεμου). Ένας στους τέσσερις ή στους πέντε ανθρώπους που περπατούσαν πάνω στη Γη, γεννιόταν στην Ευρώπη (σήμερα η Ε.Ε αποτελεί λιγότερο από το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού). Ούτε αυτό το στοιχείο έχει τονιστεί αρκετά.

[-] Σχεδόν όλα τα πλεονεκτήματα που διαθέτει μια χώρα όπως η Γαλλία, προέρχονται από το παρελθόν και όχι από το παρόν, π.χ: μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (θα διευρυνθεί ή «μεταρρυθμιστεί». Για ποιόν λόγο στις μέρες μας η Γαλλία κατέχει μόνιμη θέση και όχι τόσες άλλες χώρες; Δεν υπάρχει επιχείρημα στο παρόν), εξω-ευρωπαϊκές κτίσεις και υπερπόντια δικαιώματα εκμετάλλευσης (Α.Ο.Ζ), πυρηνική δύναμη (παρόλο που αποτελεί κλειστό club, επίσης έχει de facto διευρυνθεί και διευρύνεται), η γαλλική ως μια από τις επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε (Ίσως το σημαντικότερο «όπλο» της. Επίσης σε βάθος χρόνου θα διευρυνθούν. Ήδη έχουν προταθεί η ινδική, η βεγγαλική, η πορτογαλική και η τουρκική). Οι επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε είναι έξι: η αγγλική (με περίπου 1,4 δις ομιλούντες προσεγγιστικά), η κινεζική (1,3 δις), η ισπανική (440-560 εκατομμύρια), η αραβική (420 εκατομμύρια), η ρωσική και η γαλλική (περίπου 220-270 εκατομμύρια). Εδώ φαίνονται - και σε ορισμένους ακόμη τομείς - οι πραγματικές αδυναμίες της Γερμανίας, από απόψεως κύρους, παγκοσμίου εκτοπίσματος, μαλακής ισχύος και ορισμένων ακόμη στοιχείων (η γερμανική ουσιαστικά αποτελεί μια τοπική ευρωπαϊκή γλώσσα που ομιλείται από 100 εκατομμύρια περίπου ανθρώπους).

[-] Σε σχέση με τη Γερμανία, η Ισπανία για παράδειγμα, αποτελεί παγκόσμια γλωσσική υπερδύναμη, είτε σε επίπεδο υψηλής, είτε σε επίπεδο χαμηλής κουλτούρας (π.χ, η μόνη γλώσσα που ανταγωνίζεται την αγγλική στα πλαίσια της μαζικής μουσικής κουλτούρας είναι η ισπανική). Έχει υψηλή διείσδυση και επιρροή στον κινηματογράφο και την λογοτεχνία. Διαθέτει δημογραφικό και γεωγραφικό βάθος. Είναι μια γλώσσα που την μιλούν σε εξω-ευρωπαϊκούς χώρους νεανικές κοινωνίες. Αποτελεί κυρίαρχη γλώσσα - με διάφορες μορφές - σε 21 κράτη και την έχουν ως επίσημη γλώσσα οργανισμοί όπως ο Ο.Η.Ε, η Ε.Ε, η Αφρικανική Ένωση, ή Ένωση Νοτίων Αμερικανικών Εθνών (UNASUR), ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, η Mercosur, ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (Ο.Ο.Σ.Α) και η Λατινική Ένωση (Latin Union), στην οποία συμμετείχαν όλες οι ρομανικές γλωσσικά χώρες και παρατηρείτο το εξαιρετικά ενδιαφέρον φαινόμενο της σχεδόν ολοκληρωτικής ταύτισης ρομανικών γλωσσών και ρωμαιοκαθολικού θρησκεύματος (με ελάχιστες εξαιρέσεις κάποιες χώρες της Αφρικής, τη Ρουμανία και τις Φιλιππίνες) κ.λπ. Και κάθεται τώρα η ρωμαιοκαθολική Ισπανία να της κάνουν προτεσταντικού τύπου υποδείξεις για την μη παραγωγή βιδών ή πληκτρολογίων και την μη ορθή κατανομή κονδυλίων και φόρων. Τέλος πάντων...

[-] Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται εκτός ΑφροΕυρασίας στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, γειτονεύουν με το Μεξικό, και βρίσκονται ανάμεσα σε δύο Ωκεανούς. Η υποτιθέμενη αδιατάρακτη και αυτονόητη μέγα-κοινότητα συμφερόντων, στα πλαίσια μιας κάποιας «Δύσεως», είναι εξαιρετικά στρογγυλεμένη, και η σύνθεση αυτών των συμφερόντων όσο περνά ο χρόνος θα καθίσταται όλο και πιο δύσκολη (κάτι που έχει ήδη αρχίσει να γίνεται αισθητό και θα γίνεται ολοένα και εντονότερο με το πέρασμα του χρόνου).

[-] Την Εποχή του Ξέρξη και του Αλέξανδρου, του Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ και του Νικηφόρου Φωκά, του Hülegü και του Baybars, των Οθωμανό-Περσικών πολέμων και μετέπειτα του Μεγάλου Παιχνιδιού ("The Great Game"), δεν υπήρχε εκμετάλλευση πετρελαίων. Παρ' όλα αυτά η περιοχή του στρατηγικού μεσανατολικού τριγώνου ήταν, είναι, και θα παραμείνει, κομβικής σημασίας (μοναχά κάποια τμήματα της αραβικής χερσονήσου ενδέχεται ν' απολέσουν τμήμα της σημασίας και της βαρύτητας τους).

[-] Δημογραφική δομή: πληθυσμιακή πυκνότητα, ηλικιακή, εθνοτική και θρησκευτική σύνθεση, ρυθμοί αύξησης πληθυσμού, γονιμότητας κ.λπ.

[-] Με βάση στοιχεία του Ο.Η.Ε: https://esa.un.org/unpd/wpp/DataQuery/.

[-] Δεν είναι απαραίτητο να μελαγχολήσουμε περαιτέρω, αντιπαραβάλλοντας τις μελλοντικές πληθυσμιακές εκτιμήσεις Ελλάδας - Τουρκίας. Μας αρκούν οι πολιτικοί μας.

[-] Η Ιταλία έχει καλές σχέσεις με το Ιράν, κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό (επίσης η Ιταλία αποτελεί τον τρίτο μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο του Ιράν σε παγκόσμια κλίμακα και τον μεγαλύτερο στην Ε.Ε).

11 Νοεμβρίου 2016

11 Νοεμβρίου 2016.

Επειδή είναι πολυμορφικές οι πιθανές επιπτώσεις και πολλαπλά τα επίπεδα που επηρεάζονται από το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, θα κάνω μια σειρά μικρών παρεμβάσεων. Στη σημείωση (I) εστιάζω κυρίως στον ευρωατλαντικό χώρο.


I
Εάν εκλεγόταν διοίκηση Κλίντον, θα αποτελούσε την τελευταία διατλαντική κυβέρνηση στην πολιτική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Η πραγματική πρόκληση για τον Δι/Ευρω-Ατλαντισμό θα ερχόταν το 2020. Τότε για πρώτη φορά θα έρθει στην εξουσία μια γενιά ηγετών που η πολιτική τους εμπειρία δεν θα έχει διαμορφωθεί από τον Ψυχρό Πόλεμο. Έχουν υπάρξει εξαιρετικά ενδιαφέρουσες μελέτες και βιβλία που εξετάζουν τις πολιτικές μεταβολές κατά γενιά (Boomers, Millennials, Generation X-Z). Αυτή η νέα γενιά πολιτικών δεν θα έχει τον ίδιο συναισθηματικό δεσμό και την ίδια προσκόλληση στην διατλαντική δομή και συνεργασία.

Υπό αυτή την οπτική και ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα, αυτό που θα συνέβαινε από την επόμενη γενιά, η οποία σταδιακά αναλαμβάνει τα ηνία από το 2020, συνέβη προχθες από την παλαιά γενιά και συγκεκριμένα από τον Τράμπ. Η Χίλαρυ Κλίντον, πέρα άλλων (στήριξη, ομάδες συμφερόντων, υπερεθνικά δίκτυα, χρηματοδοτήσεις), αποτελούσε ό,τι πιο ακραία ψυχροπολεμικό έχουμε δει στις Ηνωμένες Πολιτείες εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Ο Τράμπ, αν και γεννημένος την ίδια περίοδο (ο Τράμπ γεννήθηκε το 1946, η Κλίντον το 1947), εξέφραζε μετα-ψυχροπολεμικές απόψεις και όχι νεο-ψυχροπολεμικές. Ο Ομπάμα, ο οποίος μέχρι ενός σημείου αποτελεί μέρος της νέας γενιάς (γεννήθηκε το 1961) είχε δηλώσει πως όποιος βλέπει τη Ρωσία σαν μέγιστη απειλή είναι κολλημένος στον Ψυχρό Πόλεμο. Οι αναφορές του Ομπάμα σε «Δύση» ήταν σπάνιες ή σχεδόν ανύπαρκτες. Την περίοδο Ομπάμα, παρόλο που ο ίδιος ήταν οπαδός και υποστηρικτής της θεσμικής πολυμέρειας (multilateralism), η Ευρώπη απομακρύνθηκε από την Αμερική και οι σχέσεις Η.Π.Α και Ε.Ε έφτασαν στο ναδίρ τους. Υπήρξε διεύρυνση του χάσματος μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού. Ωστόσο το ζήτημα της γενιάς δεν είναι το μόνο. Υπάρχουν και συστημικές παγκόσμιες μεταβολές που οδηγούν σε μια τέτοια εξέλιξη.

Το παγκόσμιο οικονομικό κέντρο βάρους κατά τις δεκαετίες 1970-1980 βρισκόταν στον Ατλαντικό, μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης. Σήμερα βρίσκεται στην Ευρασία, μεταξύ Ευρώπης και Ασίας (ένω ορισμένοι ισχυρίζονται πως βρίσκεται στον Ειρηνικό, μεταξυ Η.Π.Α και Κίνας). Ο Διατλαντισμός ή Ευρωατλαντισμός δεν αποτελεί μια «λογική» θέση αλλά ένα συναισθηματικό κατάλοιπο των δεκαετιών αυτών και του Ψυχρού Πολέμου. Η ιδέα της Διατλαντικής Κοινότητας δεν αποτελεί κάποια «υπεριστορική» ιδέα ούτε είναι αιώνια. Στην πραγματικότητα δεν είναι καν αρκετά παλαιά. Μόλις το 1917 ο Walter Lippmann έγραψε το «Η Άμυνα του Ατλαντικού Κόσμου».

Ο ευρωατλαντικός χώρος και η διατλαντική συνεργασία αποτελούν τα κύρια πεδία δράσης και τη βάση υπερ-εθνικά δομημένων δικτύων, ελίτ και δρώντων. Η Κλίντον εξέφρασε τα υπερ-εθνικά δομημένα συμφέροντα που δρουν στον ευρωατλαντικό χώρο και ο Τράμπ την εθνική-εδαφική βάση της Αμερικής. Το ίδιο συνέβη και με το Brexit. Είχαμε τους Άγγλους έναντι των πάντων (ευρωατλαντικά δίκτυα, υπερ-εθνικές ελίτ και οργανισμοί, μη εδαφικοί και τρανσεθνικοί δρώντες). Μια πιθανή αποσύνθεση ή αποσυσπείρωση του ευρωατλαντικού χώρου θα οδηγήσει σε υπαρξιακή κρίση όλο το υπερ-εθνικό οικοδόμημα.

Η απόλυτη υιοθέτηση και συστηματική προώθηση από πλευράς της αμερικανικής πολιτικής τάξης της επιβολής των παγκοσμίων επιδιώξεων που εξυπηρετούν παράγοντες, δρώντες και συμφέροντα που έχουν υπερεθνικά δομημένο χαρακτήρα και που παρασίτησαν επί της αμερικανικής κοινωνίας, την λεηλάτησαν και την απομύζησαν, οδηγώντας το εθνικό κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής -μια χώρα με εξαιρετικές δυνατότητες- όχι μονάχα σε παραγωγική ερημοποίηση αλλά και σε ανυπολόγιστη φθορά του παγκόσμιου κύρους και της αξιοπιστίας του (συμβάλλοντας κατά αυτόν τον τρόπο στην υλική και ηθική παρακμή και κρίση των Η.Π.Α), γέννησε τον Τράμπ και οδήγησε στην άλωση της μεγαλύτερης, πλουσιότερης και ισχυρότερης δημοκρατίας του πλανήτη, από την «αντισυστημικότητα» και τη «μάχη εναντίον του κατεστημένου» (γεγονός με ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα).

Η εγκατάλειψη από πλευράς μια κάποιας «αριστεράς» και ενός κάποιου «φιλελευθερισμού» των εναπομεινασών, σκοροφαγωμένων, γερασμένων και απισχνασμενων εργατικών τάξεων εδαφικής -εθνικής- βάσης και των συνεχώς συρρικνούμενων, αποσυντιθέμενων και κατακερματιζόμενων μεσαίων στρωμάτων των εθνικών κρατών του ευρωατλαντικού χώρου, χάριν υπερεθνικών -μη εδαφικών ή «σποραδικών»- οικονομικών δυνάμεων (εμπορικές υπερ-συμφωνίες, μετανάστευση, ευρωατλαντικός εταιρισμός κ.λπ) έχει οδηγήσει πρώην ψηφοφόρους του κομμουνιστικού κόμματος Γαλλίας να ψηφίζουν Le Pen και μεσαία και εργατικά στρώματα στις Η.Π.Α να ψηφίζουν Trump.

Οι ελίτ, οι δρώντες και οι παράγοντες που έχουν υπερ-εθνικά χαρακτηριστικά, δεν διαθέτουν εθνικές-εδαφικές βάσεις και παρασιτούν ή απομυζούν τα εθνικά κράτη. Οι τοπικοποίησεις αυτών των υπερ-εθνικών παραγόντων και δρώντων είναι συνήθως μεγάλες Πόλεις και αστικά κέντρα, όχι τα ίδια τα εθνικά κράτη. Το Παρίσι, η Ουάσινγκτον, το Λονδίνο, η Αθήνα, το Βερολίνο, οι Βρυξέλλες κ.λπ. Οι Πόλεις αυτές αυτονομούνται από τον υπόλοιπο εδαφικό-εθνικό χώρο-κορμό και σε αρκετές περιπτώσεις στρέφονται εναντίον του (στο Brexit π.χ, παρατηρήσαμε το Λονδίνο -και το Μάντσεστερ- εναντίον της Αγγλίας. Σε άλλες περιπτώσεις παρατηρούμε δυισμούς κέντρου-περιφέρειας, πρωτεύουσας-περιφέρειας). Οι Πόλεις αυτές, σε ακτίνα λίγων χιλιομέτρων στο εσωτερικό τους, έχουν κοινά χαρακτηριστικά και αναπτύσσουν μια κοινή ιδεολογία που τις συνδέει. Λίγα χιλιόμετρα εκτός του κέντρου βέβαια υπάρχει άλλος πλανήτης, αλλά πηγαίνοντας από τη μια Πόλη στην άλλη δημιουργείται η ψευδαίσθηση ενός ομογενοποιημένου χώρου που -τάχα- καλύπτει στο σύνολο του ολόκληρο τον πλανήτη.

Σημειώσεις
[-] Τα ίδια φυσικά ισχύουν και για τη χώρα μας και όλους όσους έχω χαρακτηρίσει στο παρελθόν ως αριστερο-δεξιά «ψυχροπολεμικά απολειφάδια» ή «απομεινάρια του ψυχρού πολέμου», που κατά την μετα-διπολική περίοδο αντικατέστησαν το λόγο περί «Ελεύθερου Κόσμου» με τον λόγο περί «Δύσης» και «Δυτικών Αξιών».

[-] Η απομάκρυνση Αμερικής-Ευρώπης είναι συστημική (ο Τράμπ λειτουργεί ως σύμπτωμα όταν βλέπει κριτικά το ΝΑΤΟ). Η Κλίντον αποτέλεσε την τελευταία προσπάθεια να παραμείνει βουλησιαρχικά συνεκτικός αυτός ο υπερ-εθνικός χώρος. Η Ρωσία ως «εχθρός» (δηλαδή υπαρξιακός, ιδεολογικός και όχι απλά αντίπαλος ή ανταγωνιστής) αποτέλεσε το τελευταίο χαρτί των ψυχροπολεμιστών, της παλαιάς γενιάς, προκειμένου οι Η.Π.Α να ηγούνται της «Δύσης» (δηλαδή να ηγεμονεύουν στον ευρω-ατλαντικό χώρο). Το ψυχροπολεμικό κλίμα και η ένταση αποτελούν παράγοντες που κρατούν σε συνοχή διατλαντισμό, ευρωατλαντισμό, ΝΑΤΟ (το οποίο μετά την πτώση της Ε.Σ.Σ.Δ ουσιαστικά δεν έχει ξεκάθαρη αποστολή), «Δύση» κ.λπ. Έχω αναφερθεί κατ' επανάληψη στο γιατί δεν ασχολούμαι με την Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP). Τις συστημικές μεταβολές τεκτονικής φύσεως δεν μπορούν να τις αποτρέψουν τα τσιρότα. Επίσης έχω εξετάσει τη βαρύτητα που έχει ο Ατλαντικός για τη Δύση.

[-] Ούτε η μεγαλύτερη (Ινδία) ούτε η πλουσιότερη δημοκρατία είναι οι Η.Π.Α (η ισχυρότερη είναι). Νομίζω όμως πως γίνεται κατανοητό τι εννοώ.


II
Εάν η Marine Le Pen επικρατήσει του χρόνου στη Γαλλία, αυτοί θα είναι οι πέντε ηγέτες που θα ελέγχουν το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.




Από αυτούς τους πέντε, που θα συνθέτουν τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της Παγκόσμιας Φιλελεύθερης Τάξης (Liberal World Order) η οποία αποσυντίθεται, θα είναι ο πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (και πρώην Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας), Xi Jinping...

Εβδομήντα χρόνια μεταπολεμικής «φιλελεύθερης τάξης» οδήγησαν σε αυτή τη σύνθεση (κατά 4/5) στο Συμβούλιο Ασφαλειας του Ο.Η.Ε. Πριν λίγους μήνες, με αφορμή το Brexit, έγραφα τα εξής:

Εβδομήντα χρόνια μεταπολεμικής φιλελεύθερης τάξης στα πλαίσια του ευρωατλαντικού χώρου και εξήντα χρόνια πορείας προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση και ολοκλήρωση και προς την "ever closer union", κατέληξαν σε ανεξέλεγκτη μετανάστευση, οικονομική στασιμότητα ή στραγγαλισμό, διαίρεση των κοινωνιών, απώλεια εθνικής ταυτότητας και σταδιακή διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών. Τα προηγούμενα... Δεν αποτελούν παρεκτροπές από κάποιο ιδεατό ανύπαρκτο μέλλον, αλλά έσχατες συνέπειες ενός υπαρκτού παρελθόντος και παρόντος. Αποτελούν συνεπή κατάληξη μιας υπαρκτής πορείας εντεύθεν και όχι παρεκτροπές από κάποιο ανύπαρκτο εκείθεν.


Σημειώσεις
[-] Και συνέχιζα: «Η απόφαση για αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου αποτελεί την τελευταία εκδήλωση του αυξανόμενου χάσματος που επικρατεί στον ανεπτυγμένο κόσμο μεταξύ πολιτικών και επιχειρηματικών ελίτ που είναι αφοσιωμένες και δεσμευμένες προς την κατεύθυνση της 'παγκοσμιοποίησης', από τη μια μεριά, και τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα που θεωρούν πως η ασφάλεια και η ευημερία τους δεν εξυπηρετείται από την μείωση της κυριαρχίας και τις παράλληλες διαδικασίες 'απελευθέρωσης ή ανοίγματος' στα πεδία του εμπορίου και της μετανάστευσης, από την άλλη. Στα πλαίσια αυτά, κόμματα, πολιτικές, επιχειρηματικές και ακαδημαϊκές ελίτ αποσυνδέονται από τις κοινωνικές τους βάσεις. Το Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Donald Trump και ο Bernie Sanders στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Le Pen και οι διαδηλώσεις στην Γαλλία, αποτελούν εκδηλώσεις αυτού του χάσματος στον πυρήνα της 'Δύσης' και φανερώνουν το αυξανόμενο αίσθημα δυσαρέσκειας και την αξίωση για επανακαθορισμό των πλαισίων και του τρόπου μέσω των οποίων διαμορφώνονται και εκτελούνται πολιτικές σε συνάρτηση με τη σχέση εθνικής-διεθνούς κοινωνίας».

[-] Φωτογραφία από Oliver Stuenkel και Lucas Barbieri.


III
Νιώθω κάπως περίεργα γιατί, με αφορμή π.χ το Brexit ή/και την εκλογή Trump, θα πρέπει να επαναλαμβάνομαι και μάλλον να γίνομαι κουραστικός καθώς θα ανατρέχω σε παλαιότερες αναφορές και αναλύσεις που εντάσσουν σε ορισμένα πλαίσια γεγονότα και εξελίξεις όπως τα προηγούμενα. Έχω εξετάσει κατά το παρελθόν και σε βάθος χρόνου, ζητήματα όπως, 1) Η αποδυνάμωση της βαρύτητας του Ατλαντικού στις αρχές του 21ου αιώνα και η μεταστροφή του κεντροβαρικού άξονα του διεθνούς συστήματος, 2) Η ολοκλήρωση ενός ιστορικού κύκλου στον πυρήνα της «Δύσης» (δηλαδή της κεντρικής γεωγραφίας του φιλελευθερισμού): Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία, 3) Το τέλος του μακρού 20ού αιώνα και αυτά που εγώ ονομάζω Πλανητικό Μετασχηματισμό και Μακροδομές, 4) Η Παγκόσμια Δημογραφική Επανάσταση που έχει συντελεστεί τις τελευταίες δεκαετίες και ο τρόπος με τον οποίον οικονομικές και πληθυσμιακές μεταβολές επηρεάζουν τα εθνικά πολιτικά συστήματα στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού χώρου, 5) Η μεταβολή στις σχέσεις υπερ-εθνικού, εθνοκρατικού και υπο-εθνικού επιπέδου και ο τρόπος με τον οποίον η μεταβολή αυτή επηρεάζει τοσο διατλαντικά, τις σχέσεις Η.Π.Α - Ε.Ε, όσο και το εσωτερικό της ίδιας της Ε.Ε και τα εθνικά κράτη, 6) Η δημογραφία σε συνάφεια με το ζήτημα της χαραυγής της Εποχής της Μετα-Εκκοσμίκευσης και τις δομικές μεταβολές στη σχέση κοσμικό-θρησκευτικό και στο ζήτημα εκσυγχρονισμός, εκκοσμίκευκη, εκδυτικισμός, 7) Τη μεγάλη κρίση που επίκειται εντός της ευρύτερης φιλελεύθερης ευρωπαϊκής γεωγραφίας του λεγόμενου «κοσμικού πολιτισμού», και 8) Οι τάσεις πολυδιάσπασης της «Δύσης».

Όλα τα προηγούμενα (και αρκετά ακόμη που προφανώς δεν συγκρατώ αυτή την στιγμή), αποτελούν πλαίσια και πρίσματα προσέγγισης, ανάλυσης και ερμηνείας των παγκόσμιων, διατλαντικών, ενδο-ευρωπαϊκών και εθνοπολιτικών εξελίξεων (σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν και προγνωστική ισχύ). Οπότε μελλοντικά θα σας ζαλίσω με συνεχείς αναφορές και επαναφορές σε παλαιότερες παραπομπές, καθώς θα ανατρέχω σε αποσπάσματα από το παρελθόν, προκειμένου να πλαισιώσω ή να συμπληρώσω τωρινές προσεγγίσεις-αναλύσεις σε εξελίξεις του παρόντος ή ενός πιθανού μέλλοντος.



.~`~.
Χιουμοριστικό Bonus

Τα έβλεπα κατά καιρούς αλλά δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία. Σαχλαμαρίτσες. Τώρα όμως δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω. Πλέον, η «κατάρα» έχει πάρει μυθικές διαστάσεις. Τους έχει θάψει Όλους.


Σημειώσεις
[-] Παραλιγω να θάψει και τον Ερντογάν. Όλοι έπεσαν έξω στην περίπτωση του. Τουρκία, Ισραήλ, Η.Π.Α, Σαουδικη΄Αραβία, Άγγλοι, Γάλλοι και λοιποί. Ακόμα και οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ. Η «δύσμοιρη» η Μοσάντ είχε δηλώσει προς τα τέλη του 2012 με αρχές 2013 πως ο Άσσαντ είχε λίγους μήνες ζωής μπροστά του. Πριν από το τέλος του 2013 ανέμενε την πτώση του... Και η αποθέωση. Ο Άσσαντ δήλωσε πως είναι έτοιμος να συνεργαστει με τον Τράμπ. Λέτε να τον θάψει και αυτόν; Χαμογελώ.

[-] Και τον Βενιζέλο -τον Ευάγγελο- έθαψε... (Ολάντ ετοιμάσου, έρχεται η σειρά σου).

[-] Η «κατάρα»: Ουσιαστικά οι περιφερειακές συμμαχίες και η κοινωνική θεμελίωση.


8 Νοεμβρίου 2016

8 Νοεμβρίου 2016.

I
Λες; Να έχει απομείνει «κάτι» σε αυτόν εδώ τον τόπο;

Αν (εξ)αφανιστεί και η πολιτική τάξη, τότε μπορεί «κάτι» να ανθοφορήσει... κάποτε. Σε βάθος χρόνου.

Οπωσδήποτε εντυπωσιάζει, ξαφνιάζει το γεγονός πως μετά από περίπου δύο αιώνες συνεχούς, ασταμάτητου και ανελέητου πολιτισμικού πολέμου και κατοχής, αυτόχθονης πνευματικής εκχέρσωσης και ξεριζώματος, ιστορικού ευνουχισμού και διανοητικού ακρωτηριασμού, γεωπολιτικού ελέγχου και πνευματικής δυτικοευρω-ευγονικής, ευρωηθικοποίησης (προτεσταντοποίησης βασικά) και όχι απλά πλύσης, αλλά επιδίωξης μεταμόσχευσης, εγκεφάλου, βγαίνει κάτι τέτοιο (ακούστε το, αξιζει τον κόπο) από μαθητικό συγκρότητα. Είναι κάτι που δεν επιδέχεται εύκολα μη μεταφυσικής ερμηνείας.

Προειδοποίηση: Αυστηρώς ακατάλληλο για ευρωγενίτσαρους, πνευματικούς παπαγάλους, διανοητικούς και πολιτισμικούς χιμπαντζήδες. Οι προηγούμενοι όροι είναι αυστηρά περιγραφικοί.



Σημειώσεις
[-] Συγκλονιστικός ο μικρός στα φωνητικά. Εννοειται πως τα παιδιά δεν προέρχονται από το Δουκάτο των Αθηνών.

[-] Τα προηγούμενα εκφράζονται ακριβώς επειδή έχουμε φάει πολιτισμικά, πνευματικά, μουσικά κ.λπ τη «Δύση» με το κουτάλι, είτε σε επίπεδο μαζικής κουλτούρας, είτε σε κλασικό, είτε σε πειραματικό-πρωτοποριακό επίπεδο (και όχι επειδή μας αρέσουν «τα κλαρίνα»).

[-] Οι πάσης φύσεως ευρώγενίτσαροι διεξάγουν διαρκή πολιτισμικό πόλεμο και δολοφονούν το εθνικό και πολιτισμικό δημιουργικό φαντασιακό των Ελλήνων, μεταλλάσσοντας τους σε σκουπιδοφάγους και πολιτισμικούς χιμπαντζήδες. Οι σκουπιδοφάγοι και οι πολιτισμικοί χιμπαντζήδες δεν «παράγουν», δεν δημιουργούν. Είναι διανοητικά και πνευματικά στείροι, και πολιτισμικά κατεχόμενοι. Αποτελούν αντικείμενα «επιδιόρθωσης» (in cultural colonialism we trust).

[-] Το άσμα (ουσιαστικά ένα Πωγωνήσιο τραγούδι της ξενιτιάς) σαφέστατα και είναι επίκαιρο: μετανάστευση.

Επισήμανση
Και όχι μονάχα μετανάστευση (μιλώντας πέρα απο το τραγούδι). Πολιτισμική, εθνική και κοινωνικη γενοκτονία (ο Lemkin είχε μιλήσει για φυσική, βιολογική, πολιτισμική, ηθική και κοινωνική τέτοια. Οι άνθρωποι που έχουν μελετήσει το έργο του Lemkin γνωρίζουν πως η εξαφάνιση της οικονομικής και πολιτισμικής ανεξαρτησίας, η ηθική εξαχρείωση, η υλική αλλά κυρίως πνευματική στείρωση, αποτελεί προϋπόθεση ορισμένων πραγμάτων), συρρίκνωση και περιφερειοποίηση που συνοδεύεται από γηράς, συνεχής αποψίλωση και απίσχνανση στο εσωτερικό κ.λπ.



II
Επειδή είμαι -τάχα- πολύ «παραδοσιακός» και -τάχα- πολύ της «παράδοσης» (πόσο βαριέμαι τέτοιους αφόρητους κοινωνιολογίζοντες-cliché ευρωκεντρισμούς), αφήνω εδώ έναν Penderecki - την επομενη φορά Ξενάκη και Varèse.





III
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής εξευτελίστηκαν.

Η προεκλογική περίοδος στις Η.Π.Α επαναβεβαίωσε, εκτινάσσοντας όμως σε νέα πρωτόγνωρα ύψη και κλιμακώνοντας, την έντονη κομματική πόλωση και τον αξιακό διχασμό που κυριαρχεί στις Η.Π.Α, κοινωνικά και πολιτικά, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Υπήρξε καταστροφική. Αποτελεί εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη που θα δυσχεράνει την διαδικασία λήψης κρίσιμων αποφάσεων και τη δημιουργία συναίνεσης μετεκλογικά, μειώνοντας τη δυνατότητα αποτελεσματικής διακυβέρνησης της χώρας. Υπήρξε καταστροφική ως προς τη συνοχή στο εσωτερικό, και την ισχύ, την εικόνα και το κύρος των Ηνωμένων Πολιτειών προς τα έξω, σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ μείωσε σε μεγάλο βαθμό τη σταθερότητα και την αξιοπιστία της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Αμέσως μετά την επανεκλογή του, το 2012, ο Ομπάμα εγκαινίασε πολιτική προσέγγισης Δημοκρατικών-Ρεπουμπλικάνων, σε μια προσπάθεια να αποφορτίσει το κλίμα και να συμμαζέψει τη συνεχώς και πολλαπλώς διολισθαίνουσα χώρα του, καθώς ήταν αδύνατον υπό τέτοιες συνθήκες να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα στο εσωτερικό των Η.Π.Α και να ανταποκριθεί η χώρα στον παγκόσμιο ρόλο της. Και που φτάσαμε τέσσερα χρόνια μετά; Στα σώβρακα του Τράμπ και στις κιλότες της Κλίντον (κουτσομπολιό και οχετολογία). Κατάντια. Το πολιτικό σύστημα της Αμερικής (με τις πολυδιαφημισμένες θεσμικές του δικλείδες, τη δομική διάχυση ισχύος και τα περίφημα "checks and balances") δεν μπορεί να αρθεί στο ύψος των απαιτήσεων του παγκόσμιου ρόλου της Αμερικής.

Τα προηγούμενα ισχύουν επίσης για τις περισσότερες χώρες της ευρωατλαντικής δομής και φανερώνουν πράγματα τόσο για τη συνεργασία και τη δομή την ίδια, όσο και για την κατάσταση των πολιτικών συστημάτων των χωρών που συμμετέχουν σε αυτήν και τις ελίτ τους (που συμπράττουν, συνδιαλέγονται και αποφασίζουν σε υπερεθνικό, ευρωατλαντικό ή «δυτικό» επίπεδο-πλαίσιο). Δεν βλέπουμε στις χώρες πολιτικές τάξεις, κόμματα και πολιτικούς που αντιπροσωπεύουν τους ψηφοφόρους, τους πολίτες, που αποτελούν «καθρέφτη των λαών». Οι πολιτικές τάξεις και οι εξουσιαστικές ελίτ στις χώρες περισσότερο φανερώνουν, «καθρεφτίζουν» το σάπισμα ενός αποσυντιθέμενου συστήματος. Η «Δύση» (δηλαδή η μετα-διπολική μετονομασία του ψυχροπολεμικού «Ελεύθερου Κόσμου»), σάπισε. Σάπισε και αποσυντίθεται (πολυδιασπαζόμενη). That's all.

Επισημάνσεις
[1] Αρκετοί Κινέζοι διεθνολόγοι, πολιτικοί σχολιαστές και διεθνοπολιτικοί αναλυτές (ή και ακαδημαϊκοί που εξέφραζαν το βαθύ κατεστημένο της Κίνας) τα τελευταία χρόνια, μόλις τους ετίθετο το ζήτημα σύγκρισης των πολιτικών συστημάτων Κίνας και Η.Π.Α (στα πλαίσια μιας λογικής περί «Τέλους της Ιστορίας» κατά Φουκογιάμα), συνεχώς και κατ’ επανάληψη, τόνιζαν πως ποτέ δεν θα ήταν δυνατόν να εκλεγεί ένας Τζωρτζ Μπους (ο νεώτερος) ως εθνικός ηγέτης στην Κίνα, προφανώς εννοώντας το διανοητικό του επίπεδο, το επίπεδο λόγου, παιδείας και ικανότητας του και τη γενικότερη ποιότητα του. Όμως ο υπερτονισμός και οι παρατηρήσεις τους είχαν να κάνουν κατά κύριο λόγο, όχι σε όλες τις περιπτώσεις [*] αλλά στις περισσότερες, με έναν συγκεκριμένο υποψήφιο που εκλέχθηκε Πρόεδρος και όχι τόσο με το συνολικό επίπεδο και κλίμα, πολιτικό, κοινωνικό, αξιακό και μηντιακό που κυριαρχούσε στις Η.Π.Α (αν και υπήρχαν αναφορές, σε lobbies, λογοδοσία, ποιότητα διακυβέρνησης κ.λπ). Μπορώ να φανταστώ με τι απαξίωση θα βλέπουν οι κινεζικές ελίτ (θεωρώ και άλλες, πιο κοντινές μας) την κατάντια στην οποία έχουν περιέλθει οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τους τελευταίους μήνες.

[2] Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια χώρα με τεράστιες δυνατότητες. Όμως οι σημερινές Η.Π.Α, που φανερώνουν σημάδια παράλυσης και διολισθαίνουν συνεχώς, μικρή σχέση έχουν με τις Η.Π.Α των αρχών της δεκαετίας του 1990 και της «μονοπολικής στιγμής». Αυτής της σύντομης περιόδου («μονοπολικής») παντοδυναμίας τους.

Σημείωση
[*] Χαρακτηριστίκη, επί του συγκεκριμένου ζητήματος, είναι η επόμενη δήλωση: «Εάν το αμερικανικό πολιτικό σύστημα συνεχισει τη σημερινή του πορεία, συνεχίσει όπως είναι σήμερα, είμαι πραγματικά ανήσυχος ότι ο επόμενος εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ, θα μπορούσε να είναι ακόμη λιγότερο ικανός από τον Τζωρτζ Μπους».



.~`~.
Αναμένοντας τα αποτελέσμα των αμερικανικών εκλογών
(Κάπου στην Ευρασία)