31 Αυγούστου 2016

The Rise and Fall of Anglo-America (Harvard University Press).

The Rise and Fall of Anglo-America
Eric P. Kaufmann

As the 2000 census resoundingly demonstrated, the Anglo-Protestant ethnic core of the United States has all but dissolved. In a country founded and settled by their ancestors, British Protestants now make up less than a fifth of the population. This demographic shift has spawned a “culture war” within white America. While liberals seek to diversify society toward a cosmopolitan endpoint, some conservatives strive to maintain an American ethno-national identity. Eric Kaufmann traces the roots of this culture war from the rise of WASP America after the Revolution to its fall in the 1960s, when social institutions finally began to reflect the nation’s ethnic composition.

Kaufmann begins his account shortly after independence, when white Protestants with an Anglo-Saxon myth of descent established themselves as the dominant American ethnic group. But from the late 1890s to the 1930s, liberal and cosmopolitan ideological currents within white Anglo-Saxon Protestant America mounted a powerful challenge to WASP hegemony. This struggle against ethnic dominance was mounted not by subaltern immigrant groups but by Anglo-Saxon reformers, notably Jane Addams and John Dewey. It gathered social force by the 1920s, struggling against WASP dominance and achieving institutional breakthrough in the late 1960s, when America truly began to integrate ethnic minorities into mainstream culture.

1. Introduction

I. The WASP Ascendancy

2. The Rise of Anglo-America
3. Limited Liberals: “Double-Consciousness” in Anglo-American Thought, 1750–1920
4. Conservative Egalitarians: The Progressive Mind in the Nineteenth Century

II. The Cosmopolitan Vanguard, 1900–1939

5. Pioneers of Equality: The Liberal Progressives
6. Cosmopolitan Clerics: The Role of Ecumenical Protestantism
7. Expressive Pathfinders: The New York Modernists

III. The Fall of Anglo-America

8. Cosmopolitanism Institutionalized, 1930–1970
9. The Decline of Anglo-America
10. Cultural Modernization: Making Sense of Anglo-America’s Demise
11. American Whiteness: Dominant Ethnicity Resurgent?
12. Liberal Ethnicity and Cultural Revival: A New Paradigm
13. Conclusion

“[A] compelling study… Kaufmann writes with admirable detachment and objectivity, and reveals the mechanism by which the White Anglo-Saxon Protestant founders of the U.S. lost their political and cultural dominance. Kaufmann shows how a longstanding cosmopolitan element within Wasp ideology shifted from a symbolic role to the core of national life, and the Wasp population recast their own role accordingly. In other words, they did it to themselves… It is so refreshing to read a generous, open and positive book on this subject—what a pity that it is Huntington who has attracted the attention.” — Nicholas Cull, The Times Higher Education Supplement

“In three chronologically arranged sections, Kaufmann reinterprets the fate of Anglo-Protestants. As the most numerous early settlers and the first to create written records and lasting political institutions, Anglo-Protestants became economically, politically, and culturally dominant over the course of the seventeeth, eighteenth, and nineteenth centuries. Their self-defining commitment to Enlightenment ideals meant they tried to assimilate newcomers from beyond the British Isles, but few embraced “the idea of the American nation as truly global melting pot, much less a pan-European one” (p. 37). After 1900, however, liberal progressives, ecumenical Protestants, and New York modernists from within the ethnic group brought a more inclusive idea of nationalism to the fore. Although a less educated, traditionalist population continued to rely upon the myth-symbols of an Anglo-Protestant ethnicity, the elite turned away from these representations in favor of universalism. After World War II, cosmopolitanism was institutionalized, ethnic boundaries relaxed, and “once marginalized ethnic groups gained rough institutional parity with Anglo-Protestants” (p. 243). Kaufmann tops off his historical account with a prescription for national identity and ethnicity in today’s multicultural world, proposing “a reformed multiculturalism” that “allows for the retention of both ethnicity and individuality, all within the context of equality” — Allison Varzally, California State University

“Illuminating… Mr. Kaufmann shows how the culture of ‘white Anglo-Saxon protestants,’ or Wasps, was constructed and, from the early 20th century, gradually dismantled.” — Christopher Caldwell, Financial Times

“Eric Kaufmann’s The Rise and Fall of Anglo-America will make an important contribution to the long-sustained debate over the nature and distinctiveness of American identity and American nationality. Kaufmann forcefully and effectively locates the significant moving power that has transformed the United States from a society with a single dominant ethnic group, into one that is clearly something else, in the powerful central ideas that were present at the origins of American society.” — Nathan Glazer, Harvard University

“In the spring of 2004 veteran Harvard political scientist Samuel P. Huntington published Who Are We?, an alarmist account of the crisis in contemporary American national identity. Huntington claimed that the values of the Anglo-Saxon founders of the Republic are today challenged by an ‘invasion’ of immigrants from an alien Latino culture. Eric P. Kaufman, a lecturer in politics and sociology at Birkbeck College, covers much of the same ground in this compelling study. Whereas Huntington wrote as a self-proclaimed ‘patriot’ and pointed swiftly to guilty hombres, Kaufman writes with admirable detachment and objectivity, and reveals the mechanism by which the White Anglo-Saxon Protestant founders of the United States lost their political and cultural dominance. Kaufman shows how a longstanding cosmopolitan element within WASP ideology shifted from a symbolic role to the core of national life, and the WASP population recast their own role accordingly. In other words, they did it to themselves.” — Nicholas J. Cull, University of Leicester

“Many of Kaufmann’s arguments and reinterpretations of historical periods are original. They will provoke discussion and criticism but in the process will advance our understanding of American national identity. He brings an original and fresh perspective to bear on the formation, content, and meaning of this identity.” — Desmond King, author of Making Americans: Immigration, Race, and the Origins of the Diverse Democracy


30 Αυγούστου 2016

After Virtue: A Study in Moral Theory, by Alasdair MacIntyre.

The modern world, or at least the industrialized West, has, in terms of moral discourse, descended into a new Dark Age. Moral judgments lack content and are merely expressive of how one feels about a matter; this kind of ethical emotivism is an inheritance from the failure of the eighteenth century Enlightenment to provide an objective basis for moral judgments. In marked contrast is another historical stream, the Aristotelian virtue tradition, which can not only produce a coherent picture of the Enlightenment failure and the consequent breakdown of moral discourse but also show itself superior to contemporary moral fragmentation.

After Virtue: A Study in Moral Theory, by Alasdair MacIntyre
(University of Notre Dame Press)

Prologue: After Virtue after a Quarter of a Century ix

Preface xvii

1. A Disquieting Suggestion

2. The Nature of Moral Disagreement Today and the Claims of Emotivism

3. Emotivism: Social Content and Social Context

4. The Predecessor Culture and the Enlightenment Project of Justifying Morality

5. Why the Enlightenment Project of Justifying Morality Had to Fail

6. Some Consequences of the Failure of the Enlightenment Project

7. ‘Fact’, Explanation and Expertise

8. The Character of Generalizations in Social Science and their Lack of Predictive Power

9. Nietzsche or Aristotle?

10. The Virtues of Heroic Societies

11. The Virtues of Athens

12. Aristotle’s Account of the Virtues

13. Medieval Aspects and Occasions

14. The Nature of the Virtues

15. The Virtues, the Unity of a Human Life and the Concept of a Tradition

16. From the Virtues to Virtue and after Virtue

17. Justice as a Virtue: Changing Conceptions

18. After Virtue: Nietzsche or Aristotle, Trotsky and St. Benedict


This arbitrariness in modern culture is a product of the Enlightenment project, which, from about 1630 to 1850, attempted to provide some justification for morality apart from what were seen as the encumbrances of religion. The project meant to give morality a rational basis, independent of particular traditions. Yet for all of its efforts, what was produced was a deeply incoherent philosophy, exemplified in Sren Kierkegaard’s Enten/Eller: Et livs-fragment (1843; Either/Or: A Fragment of Life, 1944), in which one chooses the ethical over the aesthetic life simply because one chooses. There is no reason to choose a particular ethical direction beyond one’s actual choice; yet that ethical direction is supposed to have authority over those who have chosen it.

Kierkegaard inherited this mixed sense of radical choice, and that choice’s authoritativeness, from the culture of Immanuel Kant. Kant’s categorical imperative (“Always act so as to treat humanity, whether in your own person or in that of others, as an end, and not as a means”) does not come with any good reason, outside itself, for subscribing to it. Reason therefore fails to ground morality; there is in Kant an element of radical choice only made explicit in Kierkegaard.

Kant in turn was heir to the failure of philosophers such as David Hume to ground morality in a person’s passions, or desires. Hume maintained that passions, not reason, moved a person to action. Reason might give some direction, but desire is the motive force. Yet passions have a social context, and MacIntyre suggests that Hume smuggles in his own conservative standards, just as Kant did, with no compelling reason that those particular moral standards should be desired.

The entire Enlightenment project was doomed, because in seeking to ground moral rules in some aspect of human nature (reason for Kant, the passions for Hume, fundamental choice for Kierkegaard), it foundered on its inability to draw prescriptive conclusions from the facts of human nature. No “ought” could be derived from an “is.” This bifurcation of fact and value arose because the classical, or Aristotelian, conception of the telos (end) of man had been rejected. For the Greeks, man was essentially a rational animal. Ethical precepts acted as teachers to bring man from an untutored ethical state to a realization of his potentiality. That which aids man in reaching his telos—that which aids man in functioning in accordance with his nature—is called “good.” It is an evaluative statement, but also a factual one.

This functional concept of man is not unique to Aristotle among its classical exponents, and it does not derive from what MacIntyre calls Aristotle’s “metaphysical biology.” Rather, this concept of manis rooted in the forms of social life to which the theorists of the classical tradition give expression. For according to that tradition to be a man is to fill a set of roles each of which has its own point and purpose: member of a family, citizen, soldier, philosopher, servant of God. It is only when man is thought of as an individual prior to and apart from all roles that “man” ceases to be a functional concept.

The thinkers of the Enlightenment conceived of the individual as an autonomous agent, ostensibly freed from the constraints of classical or medieval moral and religious tradition. Yet the old values were still present, at least in name, but without any real grounding. The utilitarianism of Jeremy Bentham, even as modified in the nineteenth century by John Stuart Mill, was unable to provide a new telos for man. The principle of the “greatest good for the greatest number” offers no good reason for a man’s being a monk rather than a soldier, no good reason that a man should sacrifice a present pleasure for a future one. The utilitarian principle is devoid of real meaning because it cannot order or distinguish between conflicting claims to pleasure or happiness.

After Virtue was a tour de force when it hit the shelves roughly 20 years ago. It laid bare the utter incoherence of the use of moral language in societies of "advanced modernity", i.e., modern Europe, the former USSR, and the US. His critique of the various descendents of the Enlightenment, from utilitarians and Nietzscheans, blasted moral philosophy out of its slumber into a field that continues to grow to this day. Even today, most moral philosophers have spent most of their time attacking Macintyre's positive theses [*] rather than critiquing his critique (a definite sign of the respect at his assessment of the use of modern moral language). To summarize it here would definitely deprive the would-be reader of the insightful journey that MacIntyre brings the reader on as he tries to look at the state of modern society. However, I will summarize the major motivations on why this book was written and why someone would read it:

1) Why are there so many types of moral disagreements in modern societies?

2) Why do these disagreements never seem to end but go on indefinitely?

3) Can any moral theory be related to actual facts or is all moral language sui generis?

Not surprisingly, MacIntyre traces most of these problems to those thinkers of the Enlightenment yet it would be a MISTAKE in thinking that MacIntyre is somehow laying the blame solely on the Enlightenment for the current situation. Rather, his whole thesis is that they did the best they could in defending in what they thought was the CONTENT of morality (the culture of post-Enlightenment Europe being as it were a mix of
Christian values with an intense admiration of newly re-discovered Greco-Roman pagan texts on a range of subjects) with their own philosophical methods (See Hume's reasoning on why women should remain chaste until marriage). MacIntyre's insight is that they HAD to fail. No philosophical brilliance they could muster could save the CONTENT they wished to save (for example,"always tell your mother the truth") with their prescribed METHODS of doing philosophy (for example a la Kant, "all moral laws have the character of being assented to by all rational persons at all times in all cultures"). The Enlightenment thinkers chose an impossible task and thus failed (and moreover had to fail in such a way that their failure was relatively hidden from the thinkers themselves and their respective cultures at large). It is only with Nietzche do we have a thinker brave enough to raze the CONTENT they wished to save with the METHODS and start totally anew.

Thus, half-way through the book, MacIntyre offers the reader a stark choice: either we must choose that all moral talk (talk of right & wrong) is really an attempt to impose one's will on another person a la Nietzsche or that there is form of moral language that is not undercut by Nietzsche's own rather devastating attack on (post-)Enlightenment moral theories.

Hence begins MacIntyre's foray from critique to laying out a positive philosophical programme that leads to several books and a refining of his ideas.

Does Nietzsche win?

That is for the reader to decide. MacIntyre has been steadily producing a body of work that tries to show that Nietzsche does not win (it starts as a whisper in this book and finally gets turned into a shout in later works). However, like all philosophy, his attempt is an argument, and it is up to the reader to decide if it is a good one.

5 stars, hands down. I really hope you decide to buy (or check-out) this important work which deserves to taken seriously for years to come ( 20 and counting!).

[*] Αφού είδε κι απόειδε ο άνθρωπος με τον μαρξισμό και την αναλυτική φιλοσοφία, έγινε Αριστοτελιστής για να καταλήξει Θωμιστής: he says, "Marxists have always fallen back into relatively straightforward versions of Kantianism or utilitarianism" and criticises Marxism as just another form of radical individualism, saying about Marxists, "as they move towards power they always tend to become Weberians".

Peter R: I am rather flabbergasted that the only review on this page thus far is one comparing Alisdair MacIntyre to radical islamists. That is rather disconcerting as the author's roots, as others have already noted, come from the 1960-70's British Labour movement and from a very deep, very thought-out Marxism in the context Marxism demands to be judged on, namely, not only as a socio-economic theory, but as a robust and encompassing worldview. When MacIntyre finally decided to officially leave the Communist party, he noticed that his moral critique of Marxism seemed to lack any force, as the only two seemingly possible moral outlooks were that of a rather brass individualism ( an odd modern mixture of Kantian and Sartrean thought where each person chooses the moral law for himself ) and the tradition he was leaving, i.e. Marxism, which seemed incapable of serious self-critique. The shrillness of his own protest sent him on a philosophical journey which he continues to go on to this day but we are lucky enough to have collection of his thoughts along the way.

[-] Conservatives who think they have found an ally in MacIntyre fail to attend to his understanding of the kind of politics necessary to sustain the virtues. He makes clear that his problem with most forms of contemporary conservatism is that conservatives mirror the fundamental characteristics of liberalism. The conservative commitment to a way of life structured by a free market results in an individualism, and in particular a moral psychology, that is as antithetical to the tradition of the virtues as is liberalism - Stanley Hauerwas

A Suspension of (Dis)Belief: The Secular-Religious Binary and the Study of International Relations.

Rethinking secularism:
A suspension of (dis)belief
posted by Elizabeth Shakman Hurd

Excerpted from “A Suspension of (Dis)Belief: The Secular-Religious Binary and the Study of International Relations, chapter seven of Rethinking Secularism (Oxford University Press, 2011).—ed.

Most academic discussions in political science and international relations presuppose a fixed definition of the secular and the religious and proceed from there. Most realist, liberal, English school, feminist, and historical-materialist approaches treat religion as either private by prior assumption or a cultural relic to be handled by anthropologists. Even constructivists, known for their attention to historical contingency and social identity, have paid scant attention to the politics of secularism and religion, focusing instead on the interaction of preexisting state units to explain how international norms influence state interests and identity or looking at the social construction of states and the state system with religion left out of the picture.
This disciplinary convention fixes in advance key definitions and terms of inquiry, with some of the most vital aspects of contemporary world politics systematically excluded from consideration. The presumption that religion has been privatized and is no longer operative in modern politics or that its influence can be neatly encapsulated in anthropological studies of a particular religious tradition and its external influence on politics has led scholars of international relations to miss or misconstrue some of the most significant political developments of our time. This narrow vision is in part attributable to a rigid and dehistoricized secular/religious binary that prestructures the field of academic political science and international relations. This academic practice, in turn, mirrors and reinforces particular kinds of limits on political practice, as suggested by the Egyptian example discussed earlier. Expressed and reproduced through both forms of practice, this binary polices the borders of what counts as politics and what counts as religion and how they relate to each other. It has played a critical role in the global production of knowledge. As Alasdair MacIntyre has observed of the fluid relation between theory and practice, “there ought not to be two histories, one of political and moral action and one of political and moral theorizing, because there were not two pasts, one populated only by actions, the other only by theories. Every action is the bearer and expression of more or less theory-laden beliefs and concepts; every piece of theorizing and every expression of belief is a political and moral action.”
To be clear, I do not want to suggest that the categories of the secular and the religious fluctuate so wildly that they lack any analytical, political, or metaphysical salience, depending on one’s perspective, but, rather, that from the perspective of deep pluralism that underlies my argument, these categories cannot be taken for granted in their fixity. Failing to account for the power and limitations of the category of the secular and its shifting and contested relation not only to religion but to other political phenomena cast in opposition to it risks imposing a simplistic and distorted template on world politics. A rigid secular/religious divide stabilizes particular, historically contingent, and often hegemonic definitions of both politics and religion. This makes life easier for social scientists looking for answers in the short run but is costly in a world in which the way these categories come to be defined, what they come to represent and not represent, is critical to understanding how they operate politically.
At the same time, the category of religion is no more obvious than the category of the secular. Reconsidering the fixity of the secular/religious binary opens new epistemological spaces for the identification of forms and locations of politics that fall off the radar screen of conventional secular rationalist approaches to politics and conventional religious approaches to politics. It makes room for alternative instantiations of the secular/religious divide to work their way into political theory and practice, as is occurring today in Turkey and is discussed below.
A second qualification is that not all social scientists are cut from a single mold, and the degree to which any individual, institution, party, state, or international organization unthinkingly reproduces any particular secular/religious binary varies. It would be inaccurate to suggest that everyone approaches these questions in the same way. Yet particular varieties of secularism, like varieties of religion, have had an organizing influence on the ways in which most Europeans and Americans define and relate to basic categorizations involving religion and politics. These categorizations also change over time, as Charles Taylor argues in chapter 1 of this book, with the secular coming to refer in our time to that pertaining to a self-sufficient immanent sphere. The practices, institutions, and ways of being designated as secular sustain and shape the contours of public life and the modern organization of social-scientific knowledge. These traditions do not merely reflect social reality; they help to construct it. They embody attitudes, sensibilities, and habits that facilitate closure and agreement around cultural, political, and legal settlements of the separation of church and state, the definition of religion, and what constitutes normal politics. There is in many contexts an identifiable secular “pattern of political rule,” helping to generate and sustain the category of religion and setting preconditions for particular kinds of academic and political practice.
The unthinking adoption of a rigid secular/religious binary in the social sciences has had at least three consequences for the study of world politics. First, social scientists are encouraged to define research questions, select methods, and present results that fall squarely into the “secular” half of the binary, understood as the domain of rational humanism. They are taught to avoid religion, the domain of the supernatural, superstitious, otherworldly, metaphysical, and so forth. This encourages social scientists to approach religion either not at all or as a particular, emotive (as opposed to secular, rational, and universal) dimension of politics alongside others such as gender, caste, and (at times) nation. The secular/religious binary operates such that not to be secular is to be emotional, irrational, unpredictable, and behind the march of progress. Quietly at work here is the notion that only the West, with its narrative of secularization, has found its way out of the woods, while other civilizations continue to cast about in a desperate search to answer the questions that the West resolved centuries ago. Lodged within this narrative is the assumption that the secular is the natural domain of rational self-interest and universalist ethics. The secular thus comes to stand not only in an oppositional relation to religion but also as the natural counterpart to other dimensions of politics that do not fit comfortably within the categories of either rational self-interest or universalist ethics.
This suggests that the secular is a more powerful and capacious category than one might assume when it is taken to stand only in contradistinction to the religious. Loosening the hold of a fixed secular/religious binary opens up a broader field of inquiry into modern formations of authority than may be apparent at the outset. The secular grounds and secures a place for the good, rational, and universal in Western moral order, which is then opposed to series of nonrational or irrational particularisms, aberrations, or variations. Religion often, though not always, appears as one of these particularisms. It is not the only candidate: institutions and identities associated with (ethnic as opposed to civic) nationalism, race, caste, and gender all have been cast in an oppositional relation to secular rational self-interest and/or universalist ethics. This is the sense in which it is possible to glimpse the capacious power of the category of the secular above and beyond its extraordinary capacity to define and delimit the religious. I return to this below.
A second consequence of the naturalization of the secular/religious binary is that the study of religion and politics tends to focus not on secularism in relation to religion or the other categories discussed above (the binary has effectively segregated these categories) but on predefined religious traditions taken as independent objects of inquiry and the degree to which they infiltrate or influence politics. This division of labor divides inquiry into mainstream (secular) studies on the one hand and studies of religion or religion and politics on the other. A fixed understanding of religion in relation to the secular supports an understanding of the secular as that which is associated with normal, rational politics. Religion becomes a repository for a range of nonrational and nonuniversal dimensions of politics that fall outside the range of “normal” politics, including belief, culture, tradition, mood, and emotion.
A third consequence of the stabilization of the binary is that a particular (often monotheistic) definition of religion is often taken as the norm. This definition constructs an object of study and defines religious actors and institutions according to a particular set of parameters. These limitations press those trained in the traditions of European and American international-relations scholarship to read the world in a particular way, with an emphasis on European religious history and experience, and to misconstrue or miss entirely a whole spectrum of political actors, histories, and processes. Perhaps most significant among these are the intense political struggles, historical contingencies, religious ambivalences, and philosophical uncertainties surrounding the practices associated with and legitimized by claims to the secular itself.
The study of religion, secularism, and international affairs requires a suspension of (dis)belief to address these limitations and move toward new paradigms for the study of global politics. It requires suspending disbelief in the particularity of the secular (or suspending one’s belief in the universalizing potential of the secularization narrative, depending on how you look at it) and approaching the secular/religious binary not as fixed but as shifting, evolving, and elusive. This suspension of (dis)belief can be uncomfortable for those socialized in Euro-American secularisms, which are kept afloat by a high degree of certainty surrounding the stability of these categories. But I hope to show that it is worth the effort. Suspending the assumption that any secular/religious binary is fixed and universal and approaching it as an unstable, historically contingent construct that is capable of sustaining a broad discursive field that goes beyond the maintenance of a distinction between the secular and the religious allows the ground that supports this distinction to shift in intellectually fruitful directions.
And the ground is shifting. Developments in late-modern international relations, such as increasing pluralization within societies, rising global interdependence, the retreat of Christendom, the questioning of the universality of the Enlightenment, and a rise in religiously inspired forms of collective political identification, demand a destabilization of the fundamental terms and binaries (secular rational versus religious irrational, philosophical versus theological, reason versus faith) that have structured inquiry on this subject for decades. Understanding the politics of secularism requires this suspension of (dis)belief. Like their counterparts in philosophy and political theory, international relations theorists need to hone their capacity to pose research questions that do not presuppose fixed definitions of these terms or relations between them. What claims to the secular and the religious signify in different circumstances and what political effects these claims have in various settings are precisely what needs to be explored.

Elizabeth Shakman Hurd is associate professor of global politics and religion at Northwestern University. She writes and teaches on dilemmas of national and international governance involving social and religious difference, equality, power, law, and pluralism. Hurd is the author of The Politics of Secularism in International Relations (2008), Beyond Religious Freedom: The New Global Politics of Religion (2015), and co-editor ofPolitics of Religious Freedom and Comparative Secularisms in a Global Age. She is co-PI, with Winnifred Sullivan, on a Luce-supported collaborative research project “Politics of Religion at Home and Abroad” (2016-2019) and co-organized the “Politics of Religious Freedom” project (2011-2014). She directs the Buffett FacultyResearch Group on Global Politics & Religion at Northwestern.
The Immanent Frame publishes interdisciplinary perspectives on religion, secularism, and the public sphere. Founded in October 2007 in conjunction with the Social Science Research Council’s program on Religion and the Public Sphere, The Immanent Frame features invited contributions and original essays, and serves as a forum for ongoing exchanges among leading thinkers from the social sciences and humanities.

28 Αυγούστου 2016

Στοιχεία περί Μέσης Ανατολής από το 2005 και ύστερα (to "put things in perspective").


Ηθελημένα επιλέγω η εισαγωγή να είναι στα πλαίσια της μαζικής κουλτούρας. Επιστρέφοντας λοιπόν στην πολύ μακρινή πλέον περίοδο 2005-2008 (to "put things in perspective" που λένε και οι Αγγλοσάξονες) και στο πεδίο της μαζικής κουλτούρας στο χώρο του βιβλίου και του κινηματογράφου, προτείνω το βιβλίο του Robert Baer με τίτλο ''The Devil We Know: Dealing with the New Iranian Superpower'' (2008). Ποιος είναι ο Robert Baer; Σε βιβλίο του Baer (CIA case officer who was primarily assigned -for 21 years- to the Middle East) βασίστηκε η κινηματογραφική επιτυχία ''Syriana'' που κυκλοφόρησε στις αίθουσες το 2005. Εντάξει, δεν την λες εμπορική κινηματογραφική επιτυχία από απόψεως εσόδων (είχε και περιορισμένη διανομή), αλλά την λες επιτυχία λόγω βραβείων και αίσθησης που προκάλεσε. Ο George Clooney βραβεύτηκε με «Χρυσή Σφαίρα» και «Όσκαρ» δεύτερου ανδρικού ρόλου (ο χαρακτήρας του παραπέμπει στον Baer) και η ταινία κέρδισε διάφορα βραβεία (π.χ σεναρίου). Πρωταγωνιστεί επίσης ο Matt Damon. Ο πραγματικός Robert Baer εμφανίζεται για λίγα δευτερόλεπτα κατά την διάρκεια της ταινίας. Ανάμεσα στα πολλά ενδιαφέροντα που έχει ο Robert Baer στο «βιογραφικό» του, είναι και η συμμετοχή σε απόπειρα πραξικοπήματος το 1995 (με την συμμετοχή Αράβων και Κούρδων), για την ανατροπή του Saddam Hussein, η οποία ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή, και για την οποία ανακρίθηκε από το F.B.I.

Quotes άξια λόγου από την ταινία
Αφροαμερικανή υψηλά ιστάμενη αξιωματούχος (παραπέμπει στην Condoleezza Rice): Οι φοιτητές διαδηλώνουν, ο Χατάμι (Khatami) λέει αυτά που πρέπει. Aν συνεχίσουμε το ενεργειακό εμπάργκο πρόκειται να δούμε σύντομα μια ωραία λαϊκή φιλοδυτική και φιλο-επιχειρηματική κυβέρνηση;

Πράκτορας Barnes: Είναι πολύπλοκο.

Οικονομικός σύμβουλος (Matt Damon) προς Άραβα πρίγκηπα: Ξέρετε τι σκέφτονται οι επιχειρηματίες; Πριν από εκατό χρόνια ζούσατε σε σκηνές, πετσοκόβοντας ο ένας το κεφάλι του άλλου... Εκεί θα είστε ξανά μετά από άλλα εκατό χρόνια.

Άραβας πρίγκηπας: Σπούδασα στην Οξφόρδη, έχω διδακτορικό στο Τζόρτζταουν. Θέλω να έχουμε βουλή. Να ψηφίζουν οι γυναίκες. Θέλω ανεξάρτητα δικαστήρια. Να κάνω χρηματιστήριο πετρελαίου στη Μ. Aνατολή. Να διώξω τους καιροσκόπους. Γιατί να 'ναι τα χρηματιστήρια στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη; Θα προσφέρω την ενέργειά μας στην ανταγωνιστική αγορά. Θα χρησιμοποιώ τον αγωγό του Ιράν. Θα πουλάω στην Κίνα. Τα πάντα για να βγαίνει κέρδος που θα χρησιμοποιώ στην ανοικοδόμηση της χώρας μου.

Οικονομικός σύμβουλος (Matt Damon): Aυτό θα 'πρεπε να κάνεις.

Άραβας πρίγκηπας: Μόνο που ο πρόεδρός σας τηλεφωνεί στον πατέρα μου και λέει: ''΄Εχω ανεργία στο Τέξας ή στην Ουάσιγκτον.'' Κι ο πατέρας μου κλέβει από τα κοινωνικά μας προγράμματα... και αγοράζει υπερτιμημένα αεροπλάνα. Χρωστούσαμε, αλλά εξοφλήσαμε το χρέος. Δέχτηκα την Κινέζικη προσφορά κι ξαφνικά έγινα τρομοκράτης και άθεος κομμουνιστής.

Άραβας πρίγκηπας: [Ο πατέρας μου είναι άρρωστος, και απρόθυμος να τους αντισταθεί. Άλλοι όμως είναι πρόθυμοι]. Όταν μια χώρα έχει το 5% του πληθυσμού της γης (Η.Π.Α)... αλλά ξοδεύει το 50% σε στρατιωτικές δαπάνες, τότε η διπλωματική της πειθώ βρίσκεται σε πτώση.

Βασανιστής: Τι ξέρεις για τις μεθόδους βασανισμού των Κινέζων;... [τις χρησιμοποιούν] Για να πείσουν τους μοναχούς ν' αρνηθούν τα πιστεύω τους. Aν ήθελα να τ' αρνηθείς εσύ; Θα 'ταν δύσκολο, ε; Γιατί αν δεν έχεις πιστεύω, τι γίνεται;

Cleric: Θα δείξουν ότι οι μουσουλμάνοι που μιλούν για θρησκεία είναι φανατικοί και οπισθοδρομικοί. Θα μας πουν ότι οι διαφορές είναι η οικονομία και η στρατιωτική κυριαρχία. Aν το πιστεύουμε, είμαστε θύματα... και φταίμε οι ίδιοι. Είναι αδύνατο να γεφυρώνονται οι διαφορές της ανθρώπινης φύσης με το ελεύθερο εμπόριο. Aδύνατο. Το θείο και το ανθρώπινο είναι ένα και το αυτό. Το Κοράνι... Ο πόνος της σύγχρονης ζωής δε θεραπεύεται... με απορρύθμιση... με ιδιωτικοποιήσεις... με οικονομικές μεταρρυθμίσεις... και χαμηλότερους φόρους. Ο πόνος που πηγάζει από το σύγχρονο κόσμο δε θα θεραπευθεί από φιλελεύθερες κοινωνίες. Οι φιλελεύθερες κοινωνίες έχουν αποτύχει. Η χριστιανική θεολογία έχει αποτύχει. H Δύση έχει αποτύχει.

Ένας αδιάφορος τύπος: Κατηγορίες για διαφθορά;... H διαφθορά μάς προστατεύει. Μας προσφέρει ασφάλεια και ζεστασιά. Χάρη σ' αυτήν είμαστε εδώ κι όχι σαν σκυλιά στο δρόμο. Χάρη σ' αυτήν κερδίζουμε.

Sydney Hewitt: Μόλις επισκέφτηκες αυτό που θα μπορούσε σύντομα να αποτελεί την πιο κερδοφόρα εταιρεία στην Αμερική.

Bennett Holiday: Υπό τον όρο πως η κυβέρνηση θα εγκρίνει τη συγχώνευση.

Sydney Hewitt: Υπό τον όρο πως δεν θα αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε αυτοκίνητα που θα κινούνται με νερό και υπό τον όρο πως θα συνεχίσει να επικρατεί χάος στη Μέση Ανατολή.

Pakistani Teenager: Την ώρα της κηδείας, να 'στε σιωπηλοί. Θέλω να 'μαι ξαπλωμένος στα δεξιά. Ρίξτε σκόνη στο σώμα μου λέγοντας: ''Από σκόνη γεννηθήκαμε... σ' αυτή γυρίζουμε. Από σκόνη θα δημιουργηθεί μια νέα ζωή.'' Να πείτε ότι πέθανα αγνός στην καρδιά...

Η κινηματογραφική παραγωγή Syriana κυκλοφόρησε το 2005 σε σκηνοθεσία του Stephen Gaghan (IMDb - 7,0 / Rotten tomatoes - 72% / Metacritic - 76).

Στοιχεία περί Μέσης Ανατολής

Ακολουθεί απόσπασμα από ομιλία της Υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Condoleezza Rice, τον Μάϊο του 2005:

President Bush has rejected 60 years of false choices in the Middle East. And as he said last week at the International Republican Institute, ''The United States has a new policy, a strategy that recognizes that the best way to defeat the ideology that uses terror as a weapon is to spread freedom and democracy.''

We measure our success in the democratic revolutions that have stunned the entire world: vibrant revolutions of rose and orange and purple and tulip and cedar. The destiny of the Middle East is bound up in this global expansion of freedom. The days of thinking that this region was somehow immune to democracy are over. Working with our G-8 partners, the United States has created the Broader Middle East and North Africa Initiative to build partnerships with people in the region who are working for greater liberty.

Οι εξεγέρσεις ή επαναστάσεις της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης» ξεκίνησαν το 2010 (με την αυτοπυρπόληση του Τυνήσιου Tarek el-Tayeb Mohamed Bouazizi). Ο όρος «Αραβική Άνοιξη» παραπέμπει στις Επαναστάσεις του 1848 και την «Άνοιξη των Εθνών» και εισήχθη στην δημόσια σφαίρα από τον Αμερικανό Marc Lynch σε άρθρο του στο περιοδικό Foreign Policy. Ο Ιορδανός καθηγητής -και μόνιμος κάτοικος Η.Π.Α- Joseph Massad, είχε δηλώσει πως ο όρος αποτέλεσε «μέρος μιας στρατηγικής των Η.Π.Α που αποσκοπούσε στον έλεγχο των σκοπών και των στόχων [των κινημάτων]» και την κατεύθυνση τους προς μια δυτικού τύπου φιλελεύθερη δημοκρατία. Άλλοι παρέπεμψαν, πιο πετυχημένα από γεωπολιτικής απόψεως, στις «Επαναστάσεις του 1989» στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη.

Τα αποτελέσματα αυτού του κύματος εξεγέρσεων ή επαναστάσεων που ονομάστηκε «Αραβική Άνοιξη» ήταν πολλαπλά και πολυεπίπεδα. Ορισμένα μονάχα από αυτά ήταν η πτώση της κυβέρνησης Μουμπάρακ, η εκλογή του Μόρσι στην Προεδρία της Αιγύπτου, οι νέες διαδηλώσεις και η πτώση του Μόρσι μέσω πραξικοπήματος (την ίδια περίοδο έχουμε στην Τουρκία τις διαδηλώσεις στο Πάρκο Γκεζί, στην πλατεία Ταξίμ, και την ένταση που δημιουργήθηκε ανάμεσα σε Gülenists, στον Erdoğan και το AKP - ενώ νωρίτερα είχαμε τις δίκες της υπόθεσης ''Ergenekon''. Η περίοδος αυτή θα ολοκληρωθεί με την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος εις βάρος του Ερντογάν το 2016), ο εμφύλιος πόλεμος στην Λιβύη, η δολοφονία του Καντάφι και η ουσιαστική καταστροφή αυτής της κρατικής οντότητας, οι διαδηλώσεις στην Υεμένη και ο εμφύλιος πόλεμος και ο υπο-εθνικός πόλεμος στην Συριά, ή ορθότερα ο πόλεμος για την Συρία, ο οποίος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, και του οποίου οι επιπτώσεις έφτασαν μέχρι τα σύνορα Ουγγαρίας-Αυστρίας, την Κολωνία, το Παρίσι και το Λονδίνο.

Η κ. Condoleezza Rice στην ομιλία της αναφερόταν σε ορισμένες επαναστάσεις (συγκεκριμένα σε ''vibrant revolutions of rose and orange and purple and tulip and cedar''). Η επανάσταση των ρόδων αναφερόταν στην Γεωργία, η πορτοκαλί επανάσταση στην Ουκρανία, η μωβ επανάσταση στο Ιράκ, η επανάσταση της τουλίπας στο Κιργιστάν και η επανάσταση των κέδρων στο Λίβανο. Όλες αυτές οι «επαναστάσεις ή εξεγέρσεις» ονομάστηκαν «Πολύχρωμες Επαναστάσεις» (color revolution), εξελίχθηκαν την ίδια περίοδο (2003-2005) και προηγούνται του κύματος των επαναστάσεων της «Αραβικής Άνοιξης» (2010-2012).

Ας επιστρέψουμε όμως στην ομιλία της κ. Rice προκειμένου να φτάσουμε στις σημερινές εξελίξεις και στον πόλεμο στη Συρία ή στον πόλεμο για τη Συρία. Στο απόσπασμα που ακολουθεί, η τότε Υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α, αναφέρεται στην επανάσταση των κέδρων, στο Λίβανο.

In Lebanon, hundreds of thousands of citizens have demanded an end to the foreign suffocation of their country. With strong international support, led by the United States and by France, and with an explicit mandate from the United Nations Security Council, Syria has gotten the message loud and clear that it is not welcome in Lebanon.

The Syrian regime has withdrawn its decades-long military presence. And at the end of this month, the Lebanese people will go to the polls and set a new course of action. But we cannot rest. Syria must also remove its intelligence forces and allow the Lebanese people to be free. To be sure, a vital source of inspiration for all of these reformers comes from the people of Iraq, who defied threats of murder to vote in free elections in January.

Τα συριακά στρατεύματα αποσύρθηκαν από τον Λίβανο στις 30 Απριλίου του 2005. Η ομιλία γίνεται έναν μηνά μετά, στα τέλη Μαΐου. Τον Ιούλιο του 2006, έναν περίπου χρόνο μετά από την ομιλία της Condoleezza Rice, ξεκινά ο πόλεμος στο Λίβανο ανάμεσα στους «επικρατούντες ή θριαμβεύοντες υπό τον Θεό» ή τους υποστηριζόμενους από Αυτόν (Yisrā'el) και το «κόμμα του Θεού» (Ḥizbu 'llāh).

Οι Ισραηλινοί ισχυρίστηκαν πως δεν ηττήθηκαν. Οι της Χεζμπολά ισχυρίστηκαν πως οι Ισραηλινοί ηττήθηκαν. Δεν ξέρω αν ηττήθηκαν ή όχι οι Ισραηλινοί, ούτε με ενδιαφέρει. Ξέρω πως σοκαρίστηκαν. Και το κυριότερο: δεν κατάφεραν να φέρουν εις πέρας τους στόχους που είχαν, τα ''objectives'' που λέμε.

Αυτά, σε βάθος χρόνου, ήταν η αποδυνάμωση ή το ξεδόντιασμα των δυνάμεων της Χεζμπολά στο Λίβανο, έπειτα η απομόνωση του καθεστώτος Άσσαντ (αφού θα είχαν αλλάξει οι συσχετισμοί στον Λίβανο) και η πτώση του, μετά η «επίλυση του Παλαιστινιακού», και τέλος, η ολοκληρωτική απομόνωση του Ιράν στην περιοχή (προκειμένου μέσω εξωτερικής πίεσης, περικύκλωσης από Ιράκ και Αφγανιστάν και εσωτερικής αποσταθεροποίησης, να υπάρξει αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν). Όλα αυτά φυσικά οι Ιράνοι -οι οποίοι δεν είναι ούτε Άραβες ούτε Τούρκοι σουνίτες- τα γνώριζαν, και όχι μόνο δεν επέτρεψαν να συμβούν, αλλά τα ανέστρεψαν και τα γύρισαν μπούμερανγκ κιόλας. Έβαλαν φρένο στο Λίβανο, μπήκαν για τα καλά στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, επέκτειναν την επιρροή τους στον Κόλπο και το νότιο Ιράκ, ενώ προσπάθησαν να ασκήσουν επιρροή και στην Ιορδανία. Εάν μπορούσα να περιγράψω με μια αδέξια φράση την μέθοδο με την οποία κινούνται οι Ιράνοι θα την περιέγραφα ως εξής: «η καλύτερη άμυνα είναι η απομακρυσμένη προκεχωρημένη επιρροή ή/και επίθεση, η κάλυψη των κενών και η διαχείριση τους χάους που δημιουργεί ο εχθρός μεσώ των λαθών του ή ηθελημένα».

Ο πόλεμος στον Λίβανο το 2006 διεξήχθη με την έμμεση βοήθεια της Συρίας. Επίσης ήταν μια σύγκρουση δια αντιπροσώπων (proxy conflict) ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν. Οι Ιράνοι ήθελαν να σταματήσει μια τέτοια προσπάθεια εν τη γενέσει της. Την σταμάτησαν στο Λίβανο και ξεφύτρωσε στην Συρία (και από εκεί στο Κουρδιστάν κ.ο.κ). Μετά τους Άραβες σιίτες στο Λίβανο εναντίον των Ισραηλινών, ήρθαν οι Άραβες σουνίτες στη Συρία εναντίον των σιιτών (και έτσι ο πόλεμος απέκτησε ενδο-μουσουλμανική χροιά). Ο πόλεμος στη Συρία, από την σκοπιά του άξονα Τεχεράνη, Δαμασκός, Βηρυτός, αποτελεί συνέχεια του πολέμου στο Λίβανο. Ωστόσο το ζήτημα δεν είναι μονοδιάστατο και δεν σχετίζεται απλά και μόνον με το Ισραήλ, ενώ σχετίζεται απόλυτα με το Ιράν. Έτσι οι Άραβες του Κόλπου μπήκαν στο παιχνίδι λόγω της ανησυχίας τους για την επιρροή που ασκεί το Ιράν στο νότιο Ιράκ (και γενικότερα στην περιοχή), και οδηγηθήκαμε στην προσπάθεια αφαίρεσης της Συρίας (μέσω κατακερματισμού ή διαλύσεως της) από τον άξονα Ιράν, νότιο Ιράκ, Συρία, νότιος Λίβανος (όλο αυτό οι σιίτες το ονομάζουν «άξονα της αντίστασης»).

Όταν η επίτευξη ενός στόχου δεν γίνεται δυνατή μέσω «δημοκρατίας», δηλαδή μέσω επαναστάσεων ή εξεγέρσεων, επιτυγχάνεται μέσω πραξικοπημάτων, και όταν δεν επιτυγχάνεται μέσω πραξικοπημάτων, επιτυγχάνεται μέσω πολέμου (ενός άγριου υπο-κρατικού διεθνοποιημένου πόλεμου δια αντιπροσώπων). Όταν αποτυγχάνουν τα πολιτικά μέσα, έρχονται τα ενδο-εθνικά στρατιωτικά μέσα (δικτατορία). Και όταν αποτυγχάνουν και αυτά, έρχεται πόλεμος (αυτό αποτελεί ένα γενικό σχήμα που μπορεί να έχει εφαρμογή τόσο στην Αίγυπτο ή/και την Τουρκία, όσο στην Συρία ή/και το Ιράκ). Τα πολιτικά μέσα στη Συρία ξεκίνησαν ήδη από το 2006 και μέσω της προσπάθειας ανάπτυξης καλών διακρατικών σχέσεων ανάμεσα στην Συρία και την Τουρκία και ορισμένες αραβικές χώρες του Κόλπου (μέχρι την έναρξη της ένοπλης εξέγερσης είχε επέλθει σε όχι αμελητέο βαθμό η πρόσδεση της Συρίας στο τουρκικό άρμα). Στόχος ήταν η αφαίρεση της Συρίας από τον άξονα Ιράν, Συρία, νότιος Λίβανος. Πλέον, και μετά από την πρόσφατη επίσκεψη Κινέζων και Ινδών αξιωματούχων, το καθεστώς Άσσαντ δεν μπορεί να θεωρηθεί απομονωμένο και το όλο ζήτημα διεθνοποιείται.

Τα ''objectives'' των «Πολύχρωμων Επαναστάσεων» και των επαναστάσεων ή εξεγέρσεων της «Αραβικής Άνοιξης», από την σκοπιά των Ηνωμένων Πολιτειών, ήταν η επιβολή καθεστώτων θετικά προσκείμενων και γεωπολιτικά προσανατολισμένων προς την Ουάσινγκτον (και εν πολλοίς ελεγχόμενων από αυτήν) στην πρώην ρωσική-σοβιετική σφαίρα επιρροής στις περιοχές της ανατολικής Ευρώπης, του Καυκάσου και της κεντρικής Ασίας (φτάνοντας εν δυνάμει μέχρι την Κίνα) και στην μουσουλμανική σφαίρα στην περιοχή της βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής (MENA). Τελικός στόχος εκείνη την περίοδο ήταν, μέσω απομόνωσης και αποσταθεροποίησης, η αλλαγή, δηλαδή η ανατροπή, καθεστώτος (regime change) στην Ρωσία και το Ιράν. Και φυσικά ο έλεγχος της κεντρικής Ασίας.

[-] Remarks at the American Israel Public Affairs Committee's Annual Policy Conference - Secretary Condoleezza Rice, Washington, DC (May 23, 2005)

[-] Δεν νομίζω πως υπάρχουν πολλοί που ακόμη πιστεύουν σε ''regime change'' στην Μόσχα. Για την Τεχεράνη το ζήτημα παραμένει, αν και η προσπάθεια κοινωνικοποίησης του Ιράν στο διεθνές σύστημα μέσω της συμφωνίας P5+1, θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή μιας διαφορετικής πορείας.

[-] Στα πλαίσια της πρώην ρωσικής-σοβιετικής σφαίρας επιρροής στις περιοχές του Καυκάσου και της κεντρικής Ασίας, κομβικός ρόλος είχε ανατεθεί στην Τουρκία και το κατασκευασθέν τουρκογενές Ισλάμ του Γκιουλέν. Ο ρόλος που είχε ανατεθεί στην Τουρκία, σε επίπεδο εθνικού κράτους, ήταν αυτός μιας πιο μεγάλης και πιο ισχυρής Πολωνίας του Νότου, ενώ σε υπερ-εθνικό μουσουλμανικό επίπεδο, ήταν αυτός ενός «μετριοπαθούς Ισλάμ» γεωπολιτικά προσανατολισμένου προς τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (Γκιουλέν), με χρησιμότητα για όλη την περιφέρεια που ξεκινά από τα Βαλκάνια και μέσω του Καυκάσου και της κεντρικής Ασίας καταλήγει στις εσχατίες της Κίνας (ο Ερντογάν είχε κάνει παλαιότερα δηλώσεις ενάντια στην Κίνα με αφορμή τους Ουιγούρους). Για δικούς της λόγους, η Τουρκία του Ερντογάν δεν επιτέλεσε τον -καθορισμένο από την Ουάσινγκτον- ρόλο της όλα αυτά τα χρόνια (ή τον επιτέλεσε μερικώς).

[-] Η Συρία και το Ιράκ ζουν την «γιουγκοσλαβικοποίηση», την βοσνιοποίηση ή/και κοσοβοποίηση τους, σε πιο μεγεθυμένη, διεθνοποιημένη και πολωμένη κλίμακα. Οι κατά τόπους ομάδες των Κούρδων (οι οποίες δεν έχουν ενιαίο και κοινό προσανατολισμό), ελπίζω να μην γίνουν πρώτη ύλη στην κιμαδομηχάνη όσων επιδιώκουν την βαλκανοποίηση της υφηλίου -στην συγκεκριμένη περίπτωση της Μέσης Ανατολής- και την καλλιέργεια της ελεγχόμενης αναρχίας, ως άλλοθι ασκήσεως της.

[-] Joseph Massad - The 'Arab Spring' and other American seasons / Marc Lynch - "Obama's 'Arab Spring'?"

[-] Το 2009 είχαμε διαδηλώσεις και στο Ιράν υπό το «Πράσινο Κίνημα».

[-] Στις Η.Π.Α, όταν λένε «δημοκρατία» εννοούν ή/και προϋποθέτουν εσφαλμένα ορισμένα πράγματα. Πρώτον, καθεστώς γεωπολιτικά προσανατολισμένο προς τις Η.Π.Α (και εν πολλοίς ελεγχόμενο από αυτές) και δεύτερον, λιμπεραλισμό ή «φιλελευθερισμό». Έχω αναφερθεί σε προηγούμενο σημείωμα στις εσφαλμένες αυτές αμερικανικές αντιλήψεις και προϋποθέσεις και γιατί η μαζική συμμετοχή στα πολιτικά και κοινωνικά συστήματα του μουσουλμανικού κόσμου δεν οδηγεί στις εικόνες ενός «δημοκρατικού» μέλλοντος όπως το φαντασιώνονται ορισμένοι.

27 Αυγούστου 2016

Αναθεωρώντας -σιωπηρά- τη Συνθήκη της Αμάσειας.

Όλες οι εξω-περιφερειακές δυνάμεις, είτε αυτές που αποχωρούν είτε αυτές που εισέρχονται στην περιοχή της δυτικής Ασίας, θα ήθελαν να έχουν στο πλευρό τους και και να οικοδομήσουν σχέσεις με τους σπουδαιότερους και τους σημαντικότερους. Και οι σπουδαιότεροι και σημαντικότεροι δεν είναι ούτε οι Τούρκοι, ούτε οι Ισραηλινοί, ούτε οι Άραβες. Είναι οι Ιρανοί και οι Σιίτες. Όποιος τους αγγίζει και συνεργάζεται μαζί τους δημιουργεί ιστορία και -διεθνοπολιτική- τάξη στην περιοχή (αν θες αναρχία και χάος ασχολήσε με τους Takfiri και με διάφορες διασπάσεις των Salafi). Οι Ιρανοί-Πέρσες, ως διοικητική και πολιτισμική, πολιτική και γλωσσική δομή και δύναμη, υπήρχαν στην περιοχή πολύ πριν από τις τουρκικές και αραβό-μοναρχικές οντότητες και θα υπάρχουν για πολύ καιρό, μετά από αυτές. Γεωγραφικά τοποθετημένοι σε μια κομβική περιοχή, αποτελούν το θεμέλιο, τον κίονα και τον κινητήριο μοχλό της ιστορικής εξέλιξης της Μέσης Ανατολής και της ευρύτερης περιοχής. Και για όσο καιρό θα υπάρχουν Ιρανοί -και θα υπάρχουν μέχρι τα έσχατα του κόσμου- τάξη της προκοπής στην περιοχή χωρίς αυτούς, δεν πρόκειται να οικοδομηθεί. Νομίζω πως τα πράγματα αυτά τα γνωρίζουν πολύ καλά οι Κινέζοι (καθώς επίσης οι Ινδοί και οι Ρώσοι) και έχουν αρχίσει να τα ξαναθυμούνται, να τα αποδέχονται ή να μην τα απωθούν, πλέον και οι Αμερικανοί.

Από την στιγμή που οι Η.Π.Α έχασαν το Ιράν, δεν μπόρεσαν να οικοδομήσουν σταθερότητα και ισορροπία στην περιοχή της δυτικής -και κεντρικής- Ασίας. Όταν οι Η.Π.Α αποφασίσουν, όχι μόνες τους πλέον αλλά με την συνεργασία και άλλων δυνάμεων, την ανάγκη οικοδόμησης μιας διεθνόπολιτικής τάξης στην περιοχή που θα λειτουργεί και θα δημιουργεί σταθερότητα (και όχι την ανοχή ή την καλλιέργεια του χάους και της αναρχίας), θα αναγκαστούν να στραφούν προς τους Ιρανούς. Σε διαφορετική περίπτωση, η μόνη χώρα που μπορεί να εξισορροπήσει το Ιράν, είναι η Τουρκία. Η πίστη ή ο ισχυρισμός πως οι Κούρδοι μπορούν να αποτελέσουν απειλή για τους Ιρανούς, αποτελεί αστείο ιστορικών διαστάσεων.

Οι Αμερικανοί δεν μπορούν να χωνέψουν πως ηττήθηκαν στο Ιράκ. Βλέποντας τα πράγματα από μια οπτική γωνία που αντιλαμβάνεται τα αμερικανικά και τα ιρανικά συμφέροντα ως εκ διαμέτρου αντίθετα και ανταγωνιστικά, μπορούμε να συμπεράνουμε πως η καταστροφή του Ιράκ, αποτέλεσε το μεγαλύτερο στρατηγικό σφάλμα στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών ως μεγάλης δύναμης.

Στην προσπάθεια τους να εφαρμόσουν ένα μείγμα πολιτικών περιορισμού και ανάσχεσης (containment), απομόνωσης (isolation) και αποσταθεροποίησης (destabilisation) του Ιράν, προκειμένου να επιτευχθεί το πάγιο δόγμα τους περί αλλαγής, δηλαδή ανατροπής, καθεστώτος (regime change) στο Ιράν, μέσω ασφυκτικής πίεσης και περικύκλωσης του βορειοανατολικά από το Αφγανιστάν και νοτιοδυτικά από το Ιράκ, οι Αμερικανοί κατέληξαν τελικά να συνεργάζονται με τους Ιρανούς (και τους Ρώσους), προκειμένου να απεγκλωβιστούν και να αποχωρήσουν από την περιοχή (από το Αφγανιστάν, αλλά και το Ιράκ). Το Ιράκ το έχασαν, ή τους το πήραν οι Ιράνοι, μέσα από τα χέρια τους (οι Σαουδάραβες θεωρούν πως το νότιο Ιράκ το παρέδωσαν οι Αμερικανοί στο Ιράν με τις -μη- πολιτικές τους).

Ερώτημα. Η γεωγραφική περιοχή, η οποία περιγράφεται ως ''Arab Shia State'' (Αραβικό Σιιτικό Κράτος) σε γνωστό χάρτη, υπό τίνος την επιρροή βρίσκεται ενώ διαβάζετε αυτές τις γραμμές; Και το κυριότερο: η συγκεκριμένη περιοχή, σε βάθος χρόνου, σε τίνος άραγε την σφαίρα επιρροής θα περάσει; Μιας δύναμης που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γης ή μιας γειτονικής ιστορικής περιφερειακής δύναμης; Οι Πέρσες, με την συνθήκη της Αμάσειας (μέγα γεωγράφε Στράβων, σε χαιρετώ), έχασαν προς όφελος των Οθωμανών το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού Ιράκ (ανάμεσα σε άλλα). Με την συνθήκη αυτή, οι Οθωμανοί απέκτησαν πρόσβαση στον Κόλπο. Ποιος ασκεί μεγαλύτερη επιρροή κατά την μετά-Saddam περίοδο στην περιοχή του Κόλπου στο νότιο Ιράκ; Οι Ιρανοί ή οι Τούρκοι; Τα αμερικανικά γεράκια πίστευαν πως η επέμβαση στο Ιράκ θα αποδυνάμωνε το Ιράν. Όμως το Ιράν, από απόψεως επιρροής, έχει ουσιαστικά αναθεωρήσει την Συνθήκη της Αμάσειας -ως προς το συγκεκριμένο σκέλος της- και έχει αναστρέψει μια κατάσταση που διαρκούσε πάνω από 450 χρόνια, από το 1555. Και να ήταν μονάχα αυτό. Με την Συνθήκη των Παρισίων (1857) οι Πέρσες έχασαν από τους Βρετανούς το δυτικό Αφγανιστάν. Ποιος ασκεί μεγαλύτερη επιρροή σήμερα στο δυτικό Αφγανιστάν;

Το Ιράν, όχι μόνον δεν είναι ''irrational'' παίκτης, αλλά επιτυγχάνει εντυπωσιακά αποτελέσματα, λειτουργώντας κάτω από αντίξοες συνθήκες (Οι Ιρανοί έζησαν επί τριάντα και πλέον χρόνια υπό καθεστώς κυρώσεων και κατάφεραν να βρίσκονται στην σημερινή θέση).

Ας δούμε όμως λίγο τις εξελίξεις και από οθωμανική ματιά. Εάν προσεγγίσουμε όσα συμβαίνουν υπό το πρίσμα των πρώην οθωμανικών διοικητικών διαμερισμάτων και περιφερειών, μπορούμε να διαπιστώσουμε ορισμένα στοιχεία που έχουν ενδιαφέρον. Το Οθωμανικό Κράτος (Osmanlı Devleti), χωριζόταν σε διοικητικές περιφέρειες που ονομάζονταν Eyalets (εγιαλέτια) αρχικά, και Vilayets αργότερα (ενώ με τη σειρά τους τα βιλαέτια-Vilayets, υποδιαιρούνταν σε σαντζάκια-Sanjaks).

Ο πυρήνας των σημερινών εξελίξεων, σε ότι αφορά το κουρδικό, εξελίσσεται στα πρώην βιλαέτια Mamuret-ul-Aziz και Diyâr-ı Bekr (αυτά τα δύο βιλαέτια αποτελούσαν μέρος των έξι αρμενικών βιλαετιών με βάση την Συνθήκη του Βερολίνου). Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι το εξής: Αν αρχίσετε να πηγαίνετε ιστορικά προς τα πίσω, ακολουθώντας τα έξι αυτά οθωμανικά αρμενικά βιλαέτια, ξέρετε που θα καταλήξετε; Στους Σαφαβίδες.

Στην Δυναστεία των Σαφαβιδών της Περσίας (Τι ήταν οι Σαφαβίδες;).

Το ίδιο ισχύει και για τα παλαιά οθωμανικά βιλαέτια της Βασόρας και της Βαγδάτης, τα οποία πλέον έχουν περάσει στην σφαίρα επιρροής και βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Ιράν. Ας προσέξουν. Υποτίμησαν τους Ιρανούς και πλέον, μετά από την ουσιαστική καταστροφή του Ιράκ, η επιρροή του Ιράν εκτείνεται από τον Κόλπο, και μέσω των Αράβων της νότιας Μεσοποταμίας (του νοτίου Ιράκ) μέχρι τον Λεβάντε (την Συρία και τον Λίβανο με τα μεσογειακά τους παράλια). Ας τους υποτιμήσουν ξανά, και δεν είναι καθόλου απίθανο, μέσω των Κούρδων, η επιρροή του Ιράν να επιστρέψει για τα καλά στον Καύκασο και στην ανατολική Ανατολία, και να αναδειχθούν στο ιστορικό προσκήνιο τίποτα νεο-Σαφαβίδες (και κανένα Μεγάλο Ιράν ή καμία Μεγάλη Περσία).

Το Ιράν -το πιθανότερο είναι πως- θα αποτελέσει τον επόμενο περιφερειακό ηγεμόνα.

[-] Οι Πέρσες δεν αποτελούν απλά ένα «έθνος» ή ένα «ιστορικό υποκείμενο», αλλά γεω-ιστορικό μηχανισμό πνευματικής «κατάποσης», χώνευσης, αναμόχλευσης, αφομοίωσης και δημιουργίας πολιτισμού, και παραγωγής ιστορικού έργου.

[-] Όταν οι Αμερικανοί στο Ιράκ ασχολούνταν με όπλα, οι Ιρανοί ασχολούνταν με το ιστορικό βάθος και την πνευματική υπόσταση, την ταυτότητα και την αφοσίωση των ανθρώπων (Soft Power; Πως είπατε; Το ονομάζουμε διαφορετικά -δεν το ανακαλύψαμε πρόσφατα- και το χρησιμοποιούμε αιώνες τώρα).

[-] Νομίζω πως οι διαμορφωτές και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν γνωρίζουν αρκετά την ιστορία της περιοχής (ούτε την νοοτροπία και τον ψυχισμό των ανθρώπων). Τα σχέδια επί χάρτου έρχονται σε σφοδρή σύγκρουση με την ιστορική πραγματικότητα στο έδαφος.

[-] Η αλλαγή ή ανατροπή καθεστώτος (regime change) αποτελεί πάγιο δόγμα, διαχρονική σταθερά και αναπόσπαστο μέρος της παρεμβατικής εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, η οποία χρονολογείται από την ανατροπή του Βασιλείου της Χαβάης, το 1893, και το πέρασμα της Χαβάης από τα χέρια των Βρετανών στα χέρια των Αμερικανών (το δόγμα αυτό απλά το επανέφεραν ή το έκαναν γνωστό, οι Κλίντον και Μπους, δεν το δημιούργησαν).

[-] Δεν είναι τυχαίο πως οι πλέον έντονες αντιστάσεις και αντιδράσεις στην ιδέα ενός πολέμου με το Ιράν, προήλθαν από στρατιωτικούς κύκλους και κύκλους μυστικών υπηρεσιών των Η.Π.Α. Ούτε είναι τυχαίο πως κατά καιρούς όλοι, Αγγλοσάξονες, Ισραηλινοί, Άραβες και Ρώσοι, ή, με διαφορετικούς συνδυασμούς Αμερικανοί, Γάλλοι, Άγγλοι και Άραβες, ευθυγραμμίστηκαν ενάντια στο Ιράν, και το Ιράν όχι απλά άντεξε, αλλά πέτυχε και εντυπωσιακά αποτελέσματα.

[-] Πάνω από το 80% του πληθυσμού του Περσικού Κόλπου, τόσο στην αραβική όσο και στην ιρανική πλευρά του, κατοικείται από Σιίτες. Το Ιράν ασκεί έμμεση ή άμεση επιρροή, στην Βαγδάτη, την Δαμασκό, την Βηρυτό και την Σαναά (Υεμένη). Η Δαμασκός αποτελούσε την πρωτεύουσα του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών ενώ η Βαγδάτη ήταν μια από τις πρωτεύουσες του Χαλιφάτου των Αββασιδών. Η ικανότητα του Ιράν να ασκεί επιρροή σε αραβικά έθνη, δεν είναι μονάχα έμφυτη, και θα πρέπει να γίνεται αντιληπτή σε συνάφεια με τη σχετική παρακμή των κρατικών δομών εξουσίας της αραβικής χερσονήσου.

[-] Το Ιράν, παραδοσιακά, αποτελεί μια από τις πιο status quo δυνάμεις στην παγκόσμια ιστορία. Πριν από τον πόλεμο Ιράκ-Ιράν, δεν είχε διεξάγει πόλεμο για πάνω από ένα αιώνα. Mε την συνθήκη του Γκουλιστάν (Gulistan) το Ιράν έχασε όλες τις κτήσεις του στον Καύκασο, συμπεριλαμβανομένης της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, προς όφελος της Ρωσίας (σε αυτό το σημείο, και φυσικά στον διαμοιρασμό του σε σφαίρες επιρροής μεταξύ Άγγλων και Ρώσων, βρίσκονται τα όρια της προσέγγισης Ρωσίας και Ιράν). Προφανώς και αντιμετωπίζει δυσκολίες, αλλά όσο ήταν να συρρικνωθεί έχει συρρικνωθεί και τις πλέον αντίξοες και αρνητικές γι' αυτό διεθνείς καταστάσεις και συνθήκες τις έχει ξεπεράσει (διεκδικήσεις, κυρώσεις, απομόνωση, αποσταθεροποίηση, αποκλεισμός από αγορές, έλλειψη επενδύσεων, τεχνολογική πρόσβαση κ.λπ). Κανένα κράτος δεν διεκδικεί από αυτό εδάφη, ενώ την ίδια στιγμή, το Ιράν δεν επεκτείνεται εδαφικά, αλλά μέσω μαλακής ισχύος, πολιτισμού και διπλωματίας (καλύπτοντας επιδέξια όλα τα γεωπολιτικά κενά και τις μαύρες τρύπες). Δεν το ενδιαφέρει να ενσωματώσει εδάφη στα πολιτικά του σύνορα, αλλά να επεκτείνει ή να επαναφέρει στην παραδοσιακή τους κλίμακα, τα πολιτισμικά του σύνορα. Το δυτικό σύνορο (με Τουρκία και Ιράκ) στην οροσειρά Ζάγρος, είναι από τα πλέον σταθερά και αμετακίνητα σύνορα στην ανθρώπινη ιστορία (και αυτό γιατί δεν αποτελεί απλά πολιτικό σύνορο). Έχει αλλάξει ελάχιστα από την εποχή των Σαφαβιδών - και όποτε έχει αλλάξει κατά το παρελθόν, έχει αλλάξει προς δυσμάς.

25 Αυγούστου 2016


22 Αυγούστου

Το πρόβλημα με τα νησιωτικά κράτη (Ηνωμένο Βασίλειο, Ηνωμένες Πολιτείες κ.λπ) όταν είναι μεγάλες δυνάμεις δεν είναι απαραίτητα ή αποκλειστικά οι ιδιότητες και τα ποιοτικά τους γνωρίσματα ή οι ιδεολογίες που αυτά τα κράτη εξάγουν. Το πρόβλημα είναι πως, ως νησιωτικά κράτη που δεν συνορεύουν γεωγραφικά με τις εκάστοτε περιφερειακές δυνάμεις, στρέφουν τα τοπικά-περιφερειακά κράτη μιας εδαφικής περιοχής ενάντια στην ευρύτερη γεωγραφία τους (αποτελούν βαρίδια για την περιοχή τους) και ενίοτε ενάντια στα ίδια τα συμφέροντα τους (πυροβολούν τα πόδια τους). Οι νησιωτικές δυνάμεις καταστρέφουν ή διαιρούν εδαφικές περιοχές. Το προηγούμενο δεν υπονοεί πως η διαίρεση και η παράλληλη αποδυνάμωση των αξιόλογων τοπικών-περιφερειακών δυνάμεων, προκειμένου να επιτευχθεί η εξω-περιφερειακή βασιλεία, είναι ένα παιχνίδι που επιδιώκουν μονάχα τα νησιωτικά κράτη. Είναι όμως αυτά που έχουν υπαρξιακή ανάγκη αυτό το «παιχνίδι», γιατί σε περίπτωση συνεργασίας τους, οι τοπικές-περιφερειακές δυνάμεις μιας περιοχής, μπορούν να τα «πετάξουν» εκτός περιοχής [1].

Από την άλλη, τα νησιωτικά κράτη έχουν ευεργετικές συνέπειες και λειτουργούν ενοποιητικά και γόνιμα ως προς τις θαλάσσιες περιοχές, τις οποίες φυσικά και δεν διαιρούν. Βέβαια, αυτό μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος της εσωτερικής πολιτικής ορισμένων κομβικών κρατών (όπως η Αίγυπτος ή η Ελλάδα) γιατί πρέπει τα κράτη αυτά να θεωρούνται δεδομένα και «κλειδωμένα», κάτι που φυσικά αλλοιώνει την φυσική εξέλιξη και λειτουργία των εθνικών πολιτικών συστημάτων αυτών των κρατών και των κοινωνιών τους (το 1967 οι Αιγύπτιοι «κλείνουν» την διώρυγα του Σουέζ. Ανεβαίνει η «πρώτη» δικτατορία στην Ελλάδα. Το 1974 οι Αιγύπτιοι «ανοίγουν» τη διώρυγα του Σουέζ. Πέφτει η «δεύτερη» δικτατορία στην Ελλάδα. Αυτά δεν είναι άσχετα μεταξύ τους γεγονότα, ή μάλλον, είναι ακριβώς αυτά τα γεγονότα που σχετίζονται άμεσα μεταξύ τους και όχι τα περί... «κομμουνισμού» [2]. Υπάρχει επίσης, κατά καιρούς, συνάφεια μεταξύ Αιγύπτου και Κύπρου).

Τα «αφεντικά» στην περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι η Αίγυπτος, η Τουρκία και το Ιράν. Και στην Δυτική Ασία, δηλαδή ανατολικά της Ερυθράς Θάλασσας, είναι οι δύο τελευταίες χώρες (η Τουρκία και το Ιράν). Το Ισραήλ, η Ιορδανία ή/και η Σαουδική Αραβία δεν μπορούν να υποκαταστήσουν αυτούς τους παίκτες. Εκείνο που μπορούν και επιδιώκουν να καταφέρουν, είναι να ασκούν επιρροή προκειμένου οι χώρες αυτές να έχουν ηγεσίες και προσανατολισμούς που είναι προς το συμφέρον τους. Δηλαδή να επηρεάζουν το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της Αιγύπτου, της Τουρκίας και του Ιράν (κυρίως με την βοήθεια εξω-περιφερειακών δυνάμεων), προκειμένου να λειτουργούν μέσω αυτών των κρατών. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορούν να υποκαταστήσουν αυτά τα κράτη, τα οποία είναι τα πραγματικά «αφεντικά» της περιοχής.

Μια συνεργασία [3] ανάμεσα σε Τουρκία, Ιράν και Ρωσία (που μάλιστα καταλήγει σε μη αντιπαράθεση Βαγδάτης-Δαμασκού), δεν είναι σε καμία περίπτωση αντιμετωπίσιμη από πλευράς Η.Π.Α [4]. Διότι ανατολικά της Ερυθράς Θάλασσας, δεν υπάρχουν οι παίκτες «αγκωνάρια» πάνω στους οποίους οι τελευταίες θα μπορούσαν να βασιστούν. Οι Η.Π.Α πρέπει να έχουν έναν τοπικό-περιφερειακό παίκτη «αγκωνάρι» στο πλευρό τους και υπό την άμεση επιρροή τους, προκειμένου να επιβάλλουν τις πολιτικές τους ή τα περιφερειακά συστήματα ασφαλείας που επιθυμούν (στην προκειμένη περίπτωση, ο τοπικός-περιφερειακός παίκτης «αγκωνάρι», ήταν η Τουρκία).

Η επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, και πιο συγκεκριμένα σε αυτήν της Δυτικής Ασίας, σταδιακά εξαϋλώνεται. Όσες μη κομβικές κρατικές δυνάμεις και όσοι υπο-εθνικοί δρώντες κινούνται αντίθετα προς αυτό το ρεύμα/κατεύθυνση (και δεν συγκλίνουν με τις κομβικές περιφερειακές δυνάμεις της περιοχής), θα κινδυνεύσουν να βρεθούν σε συνθήκες περιφερειακής απομόνωσης (και εάν δεν προσέξουν, θα το πληρώσουν).

Το περιφερειακό σύστημα Τουρκία, Ισραήλ, Σαουδική Αραβία, Κατάρ τελειώνει ή αποσυντίθεται, δίχως το «αγκωνάρι» Τουρκία. Το ίδιο ισχύει για τον άξονα Ιράν, (νότιο) Ιράκ, Συρία, Λίβανος, δίχως το «αγκωνάρι» Ιράν. Παρόμοια το σύστημα Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ, Αίγυπτος, δίχως το «αγκωνάρι» Αίγυπτος (ή/και Τουρκία: παλαιότερα την θέση της Αιγύπτου είχε η Τουρκία. Ανατολική Μεσόγειος, σε κρατική μορφή, σημαίνει Ελλάδα, Τουρκία και Αίγυπτος. Από τις σχέσεις αυτών των τριών χωρών, υπό κανονικές συνθήκες, καθορίζονται οι εσωτερικές τριγωνικές μεσογειακές σχέσεις Κύπρου, Ισραήλ, Λιβάνου - και παράκτιας Συρίας).

[1] Η Τουρκία, το Ιράν, η Ινδία, η Ρωσία και η Κίνα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και σε αδρές γραμμές, επιθυμούν την ενότητα και όχι την διάσπαση του χώρου ανάμεσα στην Ανατολία και τα Ιμαλαΐα. Αντίθετα, όλες οι πολιτικές των Η.Π.Α στην ευρύτερη περιοχή είναι διαιρετικής και χαοτικής, αναθεωρητικής ή/και αποσταθεροποιητικής υφής (δεν αναφέρομαι απλά σε αλλαγή συνόρων. Ούτε στο Αφγανιστάν, ούτε στο Ιράκ άλλαξαν τόσα χρόνια τα σύνορα). Σε περίπτωση που οι χώρες αυτές αναπτύξουν δικά τους δίκτυα περιφερειακής συνεργασίας και εμπιστοσύνης για τον επηρεασμό και την διαμόρφωση των περιφερειακών διεθνών πολιτικών, οι Η.Π.Α δεν θα έχουν πολλές επιλογές στην διάθεση τους. Δεν μπορείς να καταστρέφεις αέναα περιοχές προκειμένου να ασκείς σε αυτές εξω-περιφερειακό έλεγχο (ιδιαίτερα σε μια περίοδο που οι περιφερειακές συνεργασίες γίνονται όλο και πιο συχνές). Κάποια στιγμή οι τοπικές-περιφερειακές δυνάμεις θα εξεγερθούν.

[2] Τα περί «κομμουνισμού» διαμορφώνουν την εσωτερική παραταξιακή «αριστερή και δεξιά» αφήγηση και ερμηνεία. Όπου διαβάζετε «κομμουνιστική απειλή» για εκείνη την περίοδο, διαβάστε «ισλαμική απειλή» για σήμερα, και μεταφέρεται το σχήμα αυτό από την Ελλάδα στην Αίγυπτο (ή στην Τουρκία.) Βέβαια το ζήτημα δεν ήταν και δεν είναι ούτε ο «κομμουνισμός» ούτε ο «ισλαμισμός» καθαυτός, αλλά ο γεωπολιτικός προσανατολισμός και κατά πόσο είναι ελέγξιμη η τοποθέτηση του εκάστοτε «κομμουνισμού» και «ισλαμισμού», όπως έχει φανερωθεί κατ' επανάληψη: κομμουνιστική Κίνα παλαιότερα (όταν βρισκόταν σε αντιπαράθεση με την Σοβιετική Ρωσία-Ένωση) ή κομμουνιστικό Βιετνάμ στις μέρες μας. Ομοίως, η Σαουδική Αραβία επί δεκαετίες ή η Μουσουλμανοδημοκρατία (κατά το Χριστιανοδημοκρατία) της Τουρκίας του Ερντογάν μέχρι περίπου το 2011, όπου όλα έβαιναν καλώς (και η τελευταία αποτελούσε πρότυπο για ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο - όπως είχε δηλώσει και η κ. Κλίντον).

[3] Χρησιμοποιώ τον όρο συνεργασία και όχι συμμαχία για να προσδώσω μια απόχρωση πιθανής χαλαρότητας ή/και παροδικότητας. Το ερώτημα είναι μέχρι ποιου σημείου θα συγκλίνουν η Τουρκία και το Ιράν.

[4] Μόνον στην περίπτωση που κάποια εκ των Τουρκία, Ρωσία ή Ιράν άλλαζε γεωπολιτική τοποθέτηση θα μπορούσε να είναι μια τέτοια κατάσταση αντιμετωπίσιμη.

23 Αυγούστου

Το να θεωρούμε πως μια πιθανολογούμενη «πρώην Συριακή -ή άλλη- Δημοκρατία του Κουρδιστάν», δηλαδή μια μεγεθυμένη και διευρυμένη «πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», όχι των Βαλκανίων αλλά της Μέσης Ανατολής, θα υποκαταστήσει την Τουρκία, το Ιράν (ή/και την Αίγυπτο), αποτελώντας «αγκωνάρι» στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ασίας (ή/και της Μέσης Ανατολής), αποτελεί παραπλάνηση ή οφθαλμαπάτη (ή συναισθηματική έξαρση της στιγμής).

Η παραπλάνηση προκύπτει από το εξής: υπάρχει η ματιά που αντιλαμβάνεται το κουρδικό ως μέσον και η ματιά που αντιλαμβάνεται το κουρδικό ως σκοπό. Το κουρδικό αποτελεί το μέσον για την «λείανση» ή/και το «ψαλίδισμα», τον έλεγχο και την χειραγώγηση των μεγεθών και των φιλοδοξιών, των προσανατολισμών και της ταυτότητας της Τουρκίας και του Ιράν (το αποτέλεσμα θα το δούμε), και όχι σκοπό που θα οδηγήσει στην υποκατάσταση της Τουρκίας και του Ιράν, η οποία είναι φυσικά αδύνατη, από ένα απολύτως ελεγχόμενο περίκλειστο κράτος (landlocked country), το οποίο έχει όλες τις προϋποθέσεις για να φυτοζωεί και να βρίσκεται σε κατάσταση συνεχούς εσωτερικής αστάθειας, διαιρέσεων και εμφύλιων ή τοπικών μικρο-πολέμων, περικυκλωμένο από εξωτερικούς εχθρούς.

Εάν αυτή η, αναμενόμενη και πιθανολογούμενη από πολλούς, οντότητα, αποτελεί κράτος «αγκωνάρι», εγώ είμαι κάτι ανάμεσα σε μεγαλιθικό μνημείο και κυκλώπειο τείχος.

[-] Το Κουρδιστάν δεν μπορεί να συγκροτηθεί σε γεωπολιτική περιοχή λόγω της μη εξόδου-σύνδεσης σε θάλασσα. Η ολοκλήρωση της περιοχής θα πρέπει να γίνει μέσω μιας χώρας η οποία διαθέτει έξοδο στη θάλασσα. Αυτό σημαίνει εξάρτηση του Κουρδιστάν από Ιράκ και Ιράν στο Νότο, Τουρκία και Καυκάσιες χώρες στο Βορρά, Ισραήλ και ΛιβανοΣυρία στα νοτιοδυτικά. Τα ίδια, κατ' αντιστοιχία, ισχύουν και για την π.Γ.Δ.Μ.

[-] Η περίπτωση μιας μεγεθυμένης και διευρυμένης «π.Γ.Δ.Μ της Μέσης Ανατολής» είναι η σχετικά «ευχάριστη» περίπτωση. Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις, όπως το Κόσοβο ή το Αφγανιστάν.

21 Αυγούστου 2016

I) CCS Discussion Paper: Navigating The Gulf: China's balancing strategy II) China's Arab Policy Paper.

CCS Discussion Paper:
Navigating The Gulf: China's balancing strategy

Source: The Centre for Chinese Studies - Mandira Bagwandeen

Due to China’s growing energy needs that stem from its unrelenting economic development, Beijing stresses the importance of maintaining a continuous supply of energy - particularly oil - to maintain its impressive economic growth. However, seeing as China’s domestic resources are unable to satisfy its projected future oil demands, the Chinese realise that, barring significant domestic oil discoveries, their dependency on oil imports - particularly from the Middle East - will continue to increase. Of particular importance to the Chinese is the Persian Gulf as it contains a large share of the world’s proven oil reserves. China has thus sought to improve relations with Persian Gulf nations such as Iran. However, Iran’s pursuit to obtain nuclear capabilities has implicated China in Iranian-American tensions. Although China has sought to steer clear of becoming embroiled in the Iranian nuclear situation due to its improved standing in the Gulf, Beijing has unavoidably become a significant actor in the diplomatic brinkmanship regarding Iran’s nuclear situation. By means of a literature review, this paper posits that China’s response to Iran’s nuclear ambitions essentially mirrors its overall diplomatic strategy towards the Middle East; a strategy of pragmatically balancing its own relationship with the US whilst simultaneously advancing profitable geo-economic relations with oil rich Gulf nations.

The author: Mandira Bagwandeen is a Junior Analyst for the Asia Pacific Region at Salamanca Group in South Africa

3.2.1 Trade
3.2.2 Energy


In terms of geostrategic reasoning the Islamic Republic is of major importance to China. Iran stands out mainly because it is the largest and most populous Islamic country in the oil abundant Middle East.

Moreover, due to its strategic location, geographical land mass and human resources, Iran is considered to be a regional power in the Middle East. The Islamic Republic is deemed to be geo-strategically imperative because:134 firstly, Iran has a stretching coastline on the North Arabian Sea which dominates the entire eastern side of the Persian Gulf. Secondly, the Islamic Republic has lengthy borders with Iraq, Turkey, Afghanistan and Pakistan. Furthermore, Iran also borders on some of the remaining republics of the former Soviet Union, namely Armenia, Azerbaijan and Turkmenistan. Lastly, towards the North of Iran, the country also has a coastline on the Caspian Sea and shares borders with states in the Central Asian region.

Taking these geostrategic factors into account and the country’s potential as a regional power, in the 1970s Washington considered Iran to be a ‘strategic pillar’ in America’s grand strategy for Western Asia.135 However, with the ousting of the Shah in 1979 and the Iranian hostage crisis, the US revised its views of Iran and deduced that the country was to be considered a ‘strategic threat’.136 Over the years, Washington’s aversion towards Tehran has been demonstrated by the numerous unilateral sanctions against the country and speeches by American officials that deem the country to be a ‘pariah’ state and part of the ‘axis of evil’. As such, the Americans have strategically established an expansive military and naval presence in the Middle East in order to protect their oil investments, to insure regional stability and, most importantly, to serve as a warning to Iran. 137 However, the military execution of the US’s “unilateralist” foreign policy (under the Bush administration) has produced significant changes in geostrategic alliances.138 This is particularly demonstrated by the strengthened Sino-Iranian relationship.

China perceives that America’s policy towards the Middle East and its established military presence serves to bolster the US’s dominance in the region.139 Stemming from Beijing’s desire for a multi-polar world and its opposition to the US’s hegemonic influence in the Arab world, a part of China’s foreign policy towards the Middle East is, from a realist-mercantilist perspective, based on opposing American hegemony in the area.140 Beijing strongly favours multi-polarity because the PRC “believes that a regional and international environment in which the US is obliged to accept the diversity of political and social systems best serves China’s interests.”141 Such thinking could possibly stem from Beijing’s anxiety over Washington’s ability to control strategic global areas and its potential to cut off energy supplies to China in the event of a military conflict, possibly over Taiwan.142 Additionally, Chinese analysts are concerned with Washington’s potential to utilise its hegemonic status to assert control over oil resources that could be used as leverage to coerce major oil consumers, since, “once you control the gulf, you control Europe, Japan and China, like holding the tap in your hands.”143 Thus, oil is more than just a fuel resource, it is a power tool.

However, without any strong historical ties or a longstanding strategic interest in the region, China’s mission to ‘chip away’ at American dominance in the Middle East is hampered. Thus Beijing has avoided directly challenging the US’s hegemonic position. Instead, the PRC is indirectly working towards minimising America’s strong influence in the area by supporting or building relationships with regimes that have an aversion towards the US’s presence in the Middle East.144 In this regard, Iran is considered to be an ideal partner for China. Aware of the Islamic Republic’s emergence as a regional power, geostrategic location, distaste of America’s influence in the region and, most importantly, Iran’s shared view of a multi-polar world, Beijing has sought to forge sturdy economic, diplomatic and military ties with Tehran to counterbalance US power in the Middle East.

Since American-Gulf alliances have established a security regime that is in line with the US’s interests in the Middle East,145 China has been prompted to pursue substantial military and defence relations with Iran. The Chinese strategically reason that assisting Iran with military improvements indirectly counterbalances US dominance in the Persian Gulf.146 Furthermore, there have been suggestions that Beijing may eventually propose to enter into a formal defence relationship with Iran147 but, due to the negative implications that such an agreement would have on China’s relations with the US, the Arab world and Israel, a Sino-Iranian defence relationship seems improbable. Nevertheless, this does not mean that geopolitical co-operation between China and Iran is stunted. On the contrary, geostrategic collaboration between these two nations can continue to advance, despite the absence of a formal defence agreement.148 Chinese analysts advocate that Beijing’s efforts to strengthen ties with Iran could serve as a hedge to prevent Iran from succumbing to American influences in the future, especially if the Islamic Republic’s current regime is overthrown and replaced with a more pro-American government. 149 However, China and Iran’s diverging interests regarding the US limits the extent of their opposition towards Washington. Unlike Tehran who is almost entirely cut off from the US’s economy and has to deal with numerous American-led international sanctions, Beijing depends greatly on Washington for its economic growth and the protection of its oil shipments along East Asian sea routes. Thus, China’s desire to counter America’s dominance in the Middle East is limited by its dependence on favourable trade and investment relations with Washington.150

In sum... Sino-Iranian relations have grown considerably. This is particularly demonstrated by the increase in trade between the two countries, as well as their shared interest in expanding relations to encompass non-energy related co-operation and investment. Nevertheless, energy (particularly the export of large amounts of oil to China) remains the cornerstone of this relationship – it is a significant factor that rationalises Beijing’s maintenance of ties with the internationally condemned Tehran. However, as a result of a risky Iranian business climate, Chinese NECs have been stalling the implementation of energy agreements with Iranian suppliers... Aside from Iran’s alluring hydrocarbon assets, the Chinese also acknowledge the significant role that Tehran can play in keeping a check on US influence in the Middle East. Aware of the country’s geostrategic position and its regional power status, Beijing has been motivated to forge sturdy ties with Tehran in order to counterbalance US power in the Middle East. However, unlike Iran, Beijing’s economic dependence on Washington limits it from significantly minimising the US’s dominance in the Middle East. Although Sino-Iranian relations have grown and strengthened over the years, diplomatic pressure placed on China to contribute to isolating Tehran may have influenced the Chinese to reassess their economic-energy interests in Iran. Nevertheless, even though the Islamic Republic is regarded as just another market and energy source for China, Beijing cannot be easily swayed in its decision to engage with Iran as it has come to play a vital role in shaping Chinese interest in the Middle East.

Full text of China's Arab Policy Paper

BEIJING, Jan. 13 (Xinhua) -- The Chinese government on Wednesday issued its first Arab policy paper. Following is an English version of the paper:

China's Arab Policy Paper

January 2016


Friendship between China and Arab states dates back to ancient times. Over two thousand years ago, land and maritime Silk Roads already linked the Chinese and Arab nations. In the long stretches of history, peace and cooperation, openness and inclusiveness, learning from each other, mutual benefit and win-win results have always been the main theme of exchanges between China and Arab countries.

The founding of the People's Republic of China and the independence of Arab countries created a new era for China-Arab friendly exchanges. From 1956 to 1990, China established diplomatic relations with all 22 Arab countries. China firmly supports Arab national liberation movement, firmly supports Arab countries' struggle to uphold sovereignty and territorial integrity, pursue and safeguard national interests, and combat external interference and aggression, and firmly supports Arab countries' cause of developing the national economy and building up the countries. Arab countries have given China strong support in restoring its lawful seat at the United Nations and on issues like the Taiwan question.

After the end of the Cold War, both China and Arab countries have followed the world trend of peace, development and cooperation, respected each other, treated each other as equals, and committed themselves to deepening the traditional friendship and the bilateral relations. Cooperation in political, trade and economic, scientific and technological, cultural and educational, military, health, sports, news,and other fields has achieved fruitful results, thus enabling the establishment of the friendly and cooperative relationship oriented toward the 21st century.

In 2004, China-Arab States Cooperation Forum was set up. Since then, it has developed into a collective cooperation platform covering many fields and with more than ten mechanisms. In 2010, China and Arab countries established the strategic cooperative relations of comprehensive cooperation and common development, and China-Arab collective cooperation entered a new stage of comprehensive development and upgrading. President Xi Jinping delivered an important speech at the opening ceremony of the Sixth Ministerial Conference of China-Arab States Cooperation Forum, identifying key areas and priority directions of China-Arab collective cooperation, and providing guidance for the development of the China-Arab relations and the Forum.

Since the establishment of diplomatic ties between China and Arab countries 60 years ago, cooperation in all fields has been constantly deepened. China has built comprehensive strategic partnership, strategic partnership or strategic cooperative partnership with eight Arab countries, and has set up a strategic dialogue mechanism with the Gulf Cooperation Council. Arab countries as a whole have become China's biggest supplier of crude oil and the 7th biggest trading partner. China's proposed initiatives of jointly building the "Silk Road Economic Belt" and the "21st Century Maritime Silk Road", establishing a "1+2+3" cooperation pattern (to take energy cooperation as the core,infrastructure construction and trade and investment facilitation as the two wings, and three high and new tech fields of nuclear energy, space satellite and new energy as the three breakthroughs), and industrial capacity cooperation, are well received by Arab countries. Both sides have broad consensus on safeguarding state sovereignty and territorial integrity, defending national dignity, seeking political resolution to hotspot issues, and promoting peace and stability in the Middle East. We share similar views on issues such as reform of the United Nations, climate change and Doha Round trade negotiations, and maintain sound coordination and cooperation. Cultural and educational exchanges are more frequent and people-to-people ties are getting closer with enhanced mutual understanding and friendship between the two peoples.

Over the past 60 years, China-Arab friendly cooperation has made historic leaps in breadth and depth. It has become a model of South-South cooperation and gained the following successful experience: both sides have always respected and treated each other as equals and remained brothers, friends and partners no matter what happens on the world arena; both sides have insisted on the principle of mutual benefit, win-win and common development and have pursued common interests and sustainable development no matter what changes or developments take place on either side; and both sides have promoted dialogue, exchanges and mutual learning among civilizations, and have always respected each other's social system and development path no matter what differences exist in ideology.

The Chinese government has issued the first China's Arab Policy Paper on the basis of reviewing and summarizing the experience in the development of China-Arab relations. It stipulates the guiding principle for developing China-Arab relations, offers the blueprint for China-Arab mutually beneficial cooperation, and reiterates the political will of commitment to peace and stability in the Middle East, in order to promote China-Arab relations to a new and higher level.

Part I Deepen China-Arab Strategic Cooperative Relations of Comprehensive Cooperation and Common Development

The world is experiencing profound and complex changes. The trend toward a multipolar world and economic globalization is deepening, and cultural diversity and the information society continue to move forward. Changes in the international configuration and international order are accelerating. All countries in the world are seizing the opportunity to readjust their development strategies, promote reform and innovation, speed up economic transformation and open up new development horizons. At the same time, the world economy is still in a period of deep transformation, with geopolitical factors becoming more prominent, regional turbulences rising one after another, non-traditional security and global challenges increasing and the gap between the North and the South widening. It remains an arduous journey to advance mankind's noble cause of peace and development.

China is the largest developing country in the world and is working hard to realize the two centenary goals and the Chinese Dream of national rejuvenation, which is to build a strong, prosperous, democratic, culturally-advanced and harmonious modern socialist country. China will continue to uphold the banner of peace, development and win-win cooperation, be committed to peaceful development, pursue a win-win strategy of opening up and promote the formation of a new type of international relations featuring win-win cooperation.

Arab states are situated in the converging area of the Asian and African continents, characterized by religious and cultural diversities, time-honored culture and history, unique resource endowment and great potentials for development. Currently, Arab states are independently exploring the development paths suited to their own national realities. They are committed to pursuing industrialization, enhancing employment and improving people's livelihood. They are active in promoting peace and stability in the region and are playing important roles in regional and international affairs.

China and Arab states are both developing countries with their combined territory, population and economic aggregate accounting for 1/6, 1/4 and 1/8 of the world's total respectively. Different in natural endowment and development level, China and Arab countries are all in an important development stage and have a shared mission of rejuvenating the nation. We need to collaborate with each other more closely, and learn from each other along the road of development, strengthen cooperation in seeking common development and promoting regional peace, and echo each other in building a new type of international relations, so as to safeguard state sovereignty, independence and territorial integrity, and to promote stability, economic development and well-being of our peoples.

China will continue to carry forward China-Arab traditional friendship, enrich and deepen our all-round, multi-layer, wide-ranging cooperation, promote sustainable and sound development of our strategic cooperative relations featuring all-round cooperation and common development, and safeguard peace, stability and development of the region and the world at large.

Part II China's Arab Policy

Arab states are China's important partners in following the peaceful development path, strengthening unity and cooperation among developing countries and establishing a new type of international relations with win-win cooperation at its core. China has always approached the China-Arab relations from a strategic height. It is China's long-held diplomatic principle to consolidate and deepen China-Arab traditional friendship. China will adhere to the right approach to justice and interests and promote peace, stability and development of Arab states while seeking better development of China, to achieve win-win cooperation,common development and a better future of the China-Arab strategic and cooperative relations.

China upholds the Five Principles of Peaceful Coexistence, namely,mutual respect for sovereignty and territorial integrity, mutual non-aggression, mutual non-interference in each other's internal affairs, equality and mutual benefit, and peaceful co-existence. China supports the Middle East peace process and the establishment of an independent state of Palestine with full sovereignty, based on the pre-1967 borders, with East Jerusalem as its capital. China supports the Arab League and its member states' efforts to this end. We adhere to political solution to regional hot spot issues, and support the establishment of a nuclear weapon-free and WMD-free zone in the Middle East. We support positive efforts made by Arab states in strengthening unity, curbing the spread of extremist thoughts and fighting terrorism. China respects choices made by the Arab people, and supports Arab states in exploring their own development paths suited to their national conditions. We hope to enhance the sharing of governance experience with Arab states.

China is willing to have pragmatic cooperation in the principle of mutual benefit and win-win results with Arab states. In particular, in the process of jointly pursuing the Silk Road Economic Belt and the 21st Century Maritime Silk Road initiative, China is willing to coordinate development strategies with Arab states, put into play each other's advantages and potentials, promote international production capacity cooperation and enhance cooperation in the fields of infrastructure construction, trade and investment facilitation, nuclear power, space satellite, new energy, agriculture and finance, so as to achieve common progress and development and benefit our two peoples. China is willing to cooperate with Arab states to promote the new type of cooperation mechanism featuring openness and reciprocality, mutual benefit and win-win results. According to Arab states' needs, China will continue to provide assistance within our means to Arab states through bilateral and multilateral channels, to help them improve self-development capability and people's livelihood.

China is willing to work with Arab states to contribute to diversified development and mutual learning among world civilizations. We will enhance people-to-people exchanges, strengthen cooperation in such areas as science, education, culture, health, radio, film and television, deepen understanding and friendship between the two peoples, promote mutual learning and integration between the two cultures, build a communication bridge between the two peoples, and jointly contribute to the progress of human civilization.

China is willing to strengthen consultation and coordination with Arab states, and jointly uphold the purposes and principles of the UN Charter, implement the United Nations 2030 Agenda for sustainable development, safeguard international equity and justice, and make the international order more fair and just. On major international issues, such as the United Nations reform, climate change, food and energy security, both sides respect each other's core interests and major concerns, support each other's justifiable demand and reasonable propositions, and staunchly safeguard the common interests of developing countries.

Part III Strengthen China-Arab Cooperation in an All-around Manner

1. Political Cooperation

1.1 High-Level Exchanges

We will keep the momentum of high-level exchanges and dialogues, make full use of meetings between high-level officials to guide the development of China-Arab relations. We will strengthen communication on bilateral relations and important issues of mutual concern, increase exchanges of experience of governance and economic development, consolidate political mutual trust, broaden common interests and boost practical cooperation.

1.2 Intergovernmental Consultation and Cooperation Mechanisms

We will further improve the mechanism of China-Arab intergovernmental consultation and cooperation, make the best of bilateral and multilateral mechanisms, such as the strategic dialogue and political consultation, and enhance exchanges and communication, in order to realize common development.

1.3 Exchanges between Legislatures, Political Parties and Local Governments

On the basis of mutual respect, deepening understanding and expanding cooperation, the National People's Congress of China is willing to further expand multi-level and multi-channel exchanges and cooperation with legislatures of Arab states.

In the principle of independence, equality, mutual respect and non-interference in internal affairs, the Communist Party of China is willing to further enhance exchanges with friendly political parties and organizations in Arab countries, consolidating the political foundation of China-Arab relations.

We will continue to boost exchanges between local governments, strengthen the mechanism of China-Arab City Forum, support the establishment of more sister cities or provinces, and promote exchanges and cooperation on local development and administration.

1.4 Cooperation on International Affairs

We will strengthen consultation in international affairs, maintain communication and coordination on major international and regional issues, support each other on issues of core interests or major concern. We will keep closer cooperation and coordination in international organizations and defend the common interests of the two sides and all developing countries.

We will jointly uphold the international order and international system with the purposes and principles of the UN Charter at its core. We are actively involved in building a new type of international relations featuring win-win cooperation and jointly promoting world peace and development. We support the UN in playing a leading role in maintaining peace, promoting common development and enhancing international cooperation. We support the UN to undergo necessary and reasonable reforms and increase the representation and voice of developing countries, including Arab states, at the UN Security Council.

1.5 The Taiwan Question

The Taiwan question concerns the core interests of China. The one China principle is the important basis for China to establish and develop relations with Arab states and regional organizations. Arab states and regional organizations have always been committed to the one China principle, refrained from having any official relations or official exchanges with Taiwan, and supported China in peaceful development of cross-Straits relations and the great cause of national reunification. China appreciates all these.

2. Investment and Trade Cooperation

2.1 "The Belt and Road" Initiative

Joint efforts will be made by China and Arab countries to promote the "Belt and Road" initiative under the principle of wide consultation, joint contribution and shared benefit. China and Arab countries will adopt the "1+2+3" cooperation pattern to upgrade pragmatic cooperation by taking energy cooperation as the core infrastructure construction and trade and investment facilitation as the two wings, and high and new technologies in the fields of nuclear energy, space satellite and new energy as the three breakthroughs".

2.2 Cooperation on Production Capacity

Following the principle of market-oriented business operation in which enterprises serve as the main player and government as the facilitator, we will combine China's advantage of production capacity with demands of Arab states, carry out with Arab states advanced, suitable, effective, employment-oriented and environment-friendly production capacity cooperation, supporting Arab states in their efforts to realize industrialization.

2.3 Investment Cooperation

On the basis of equality and mutually beneficial cooperation for win-win results, we encourage and support the expansion and optimization of mutual investment by enterprises from the two sides. We will expand cooperation areas, diversify cooperation methods, broaden investment and financing channels and strengthen cooperation on two-way investment and financing through equities and debts as well as the use of loans, mezzanine financing, direct investment and funds. China is ready to continue to provide foreign-aid loan on favorable terms to Arab countries, as well as export credits and overseas investment insurance. We will push for the signing of agreements with Arab countries on avoiding double taxation and tax evasion, thus creating a sound investment environment, providing convenience to investors from both sides and protecting their legitimate rights and interests.

2.4 Trade

We support the entry of more non-oil products from Arab states into the Chinese market. We will continue to improve the trade structure and push for sustained and steady development of two-way trade. We will strengthen exchanges and consultations between Chinese and Arab trade authorities, complete China-GCC FTA negotiations and sign a free trade agreement at an early date. We will oppose trade protectionism and actively remove non-tariff trade barriers, properly resolve trade disputes and frictions through friendly consultations, and gradually establish bilateral and multilateral mechanisms of early warning for trade disputes and cooperation on trade remedies. We will step up cooperation on inspection and quarantine, speed up the alignment of standards, enhance personnel exchanges and training and jointly crack down on fake and shoddy goods in exports and exports.

2.5 Energy Cooperation

We will carry out cooperation on the basis of reciprocity and mutual benefit, promote and support investment cooperation with Arab countries in the field of petroleum and natural gas, in particular, investment cooperation on oil prospecting, extraction, transportation and refining, and advance the synergizing of oilfield engineering technology service, equipment trade, and industrial standards. We will strengthen cooperation on renewable energy such as solar energy, wind energy and hydropower. We will jointly build the China-Arab clear energy training center and develop all-round cooperation in related areas.

2.6 Infrastructure Construction

We encourage and support broader participation by Chinese companies and financial institutions in the cooperation with Arab countries in such areas as railway, highway, ports, aviation, power,communications, Beidou Navigation Satellite, satellite ground stations and other infrastructure development fields and more extensive cooperation on project operation. According to the priority areas of development and needs of Arab countries, we will be actively engaged in cooperation on major projects in Arab countries to constantly improve Arab countries' infrastructure.

2.7 Space Cooperation

We will further develop space cooperation with Arab countries, actively explore joint projects in such fields as space technology, satellites and their application, space education and training, accelerate the applying of the Beidou Navigation Satellite system in Arab countries, and promote exchanges and cooperation on manned spaceflight, so as to enhance the level of cooperation in this field.

2.8 Civilian Nuclear Cooperation

We will strengthen China-Arab cooperation on the design and construction of nuclear power plants and nuclear technology training. We will be actively engaged in cooperation covering the whole nuclear industrial chain, and promote cooperation between the two sides in basic scientific research, nuclear fuels, research reactors, application of nuclear technologies, nuclear security, disposal of radioactive wastes, emergency responses and nuclear safety. We will accelerate the joint efforts of building an Arab training center for the peaceful use of nuclear energy, and upgrade the level of cooperation in the nuclear field.

2.9 Financial Cooperation

We support the establishment of branches in each other's countries by qualified financial institutions from both sides, and multi-sector operation cooperation, as well as strengthened exchanges and cooperation between regulators. We will strengthen monetary cooperation between central banks, discuss the expansion of cross-border currency clearing and currency swap arrangements, and increase financing insurance support. We will strengthen coordination and cooperation in international financial organizations and mechanisms, improve and reform the international financial system, and increase the voice and representation of developing countries. China welcomes the Arab countries to join the Asian Infrastructure Investment Bank and their active role in it.

2.10 Development of Economic and Trade Cooperation Mechanisms and Platforms

We will give full play to the role of the inter-governmental economic and trade joint commissions, the China-Arab Joint Chamber of Commerce and other bilateral or multilateral mechanisms, make full use of China-Arab States Expo and other platforms, and promote the exchange of visits and communication between governments and enterprises of the two sides.

3. Social Development

3.1 Health Care

We will strengthen exchanges and cooperation in traditional and modern medicine, pay attention to the prevention and control of communicable and non-communicable diseases, especially to cooperation on information sharing and monitoring of epidemics, and promote exchange of visits by experts from both sides. We will advance cooperation between medical institutions and enhance exchanges on clinical technology. We will continue to send medical teams and continuously improve service.

3.2 Education and Human Resources Development

We will strengthen cooperation on education and human resources development, expand the scale and innovate the ways of cooperation. We encourage colleges and universities from both sides to carry out joint scientific research in history and culture, scientific and technological application, region and country-specific studies. We will promote the development of China-Jordan University, support China-Arab joint personnel training, expand the scale of exchanges of students, and gradually increase the number of government exchange scholarships, the proportion of graduate students and the number of disciplines. We will strengthen education of the Chinese language in Arab countries, and support training programs of Chinese language teachers in Arab countries. We will be actively engaged in vocational education exchanges and cooperation, and share best practices.

3.3 Cooperation on Science and Technology

We will accelerate the development of China-Arab inter-governmental science and technology innovation cooperation mechanism. We will implement the China-Arab partner project of science and technology and continue to improve the science and technology capability of Arab states. Through the China-Arab technology transfer center, we will establish a China-Arab collaboration network of integrated technology transfer. We will implement the "Outstanding Young Scientist Coming to China Project" and encourage the exchanges between young scientific talents of China and Arab states. We will jointly establish a batch of joint national laboratories, joint research centers and specialized science parks, set up platforms for enterprises to go global and encourage hi-tech Chinese enterprises to innovate, start businesses and establish R&D centers in Arab States. We will invite Arab technicians to participate in technology training courses for developing countries organized by the Ministry of Science and Technology of China. We will actively promote the application and spread of technological achievements and advanced applied technologies of China and Arab states in each other's countries.

3.4 Agricultural Cooperation

We will strengthen China-Arab bilateral and multilateral cooperation in such fields as arid zone agriculture, water-saving irrigation, muslim food, food security, animal husbandry and veterinary medicine. We encourage agricultural science and technology personnel from the two sides to increase exchanges. We will continue to set up demonstration projects of agricultural technology in Arab countries, scale up agricultural management and technology training, and strengthen project follow-up and evaluation.

3.5 Cooperation on Addressing Climate Change, Environmental Protection and Forestry

We will vigorously promote communication and coordination with Arab states within the framework of the United Nations Framework Convention on Climate Change, Convention on Biological Diversity and United Nations Convention on the Prevention and Control of Desertification. We will be actively engaged in exchanges and cooperation through bilateral and multilateral channels on policy dialogue and information sharing, environmental legislation, water, air and soil pollution control and treatment, environmental protection awareness, environmental impact assessment, environmental monitoring, environmental protection industries and technologies, bio-diversity protection, prevention and control of desertification, arid zone forestry, forest management, training of environmental staff and holding seminars. We will work together to enhance our capability of addressing climate change and environmental protection.

4. Culture and People-to-people Exchanges

4.1 Exchanges Among Civilizations and Religious

We will promote dialogue between civilizations and promote exchanges between different religions. We will build bilateral and multilateral platforms for religious exchanges, advocate religious harmony and tolerance, explore cooperation on eradicating extremism, and jointly contain the breeding and expansion of extremism.

4.2 Cooperation on Culture, Broadcasting, Film, Television, Press, Publication and Think Tanks

We encourage regular exchange of visits of cultural officials, friendly partnership between cultural institutions and experience sharing between the two sides. We encourage mutual establishment of culture centers, and support holding culture years and participating in art festivals hosted by the other side. We will fulfill the plan of "China-Arab exchange of visits by 10,000 artists," strengthen cultivation of cultural professionals and cooperation of culture industries.

We will enhance China-Arab news media dialogue and cooperation, deepen business exchanges, news articles exchange and personnel training. We will support joint interviews, joint productions and joint operation of media institutions. The two sides will boost cooperation on broadcasting, film and television exchanges, and will continue to hold China-Arab broadcasting and television cooperation forum, conduct translation and authorized broadcasting of television programs and carry out broadcasting and television technology and industry cooperation. We encourage the two sides to hold film weeks of, send film delegations to and actively participate in international film festivals hosted by the other side. We will translate and dub some Chinese artistic works into Arabic and vice versa. We encourage Arab States Broadcasting Union to cooperate with China Radio International and the Arabic Channel of China Central Television.

We encourage cooperation of press and publication institutions of the two sides, actively implement the "Memorandum of China-Arab Project of Mutual Translation and Publication of Ancient Books," and encourage and support publishers from the two sides to take part in international book fairs hosted by each other.

We will enhance exchanges of experts and scholars from the two sides and actively explore the establishment of a long-term China-Arab exchange mechanism of think tanks.

4.3 Exchanges Between Non-governmental Organizations, Youth and Women

We will continue to enhance non-governmental exchanges, improve the mechanism of China-Arab friendship conference, and provide more support to China-Arab friendship associations. We encourage and support orderly exchanges of various forms between non-governmental organizations and social groups.

We will actively promote China-Arab youth communications, and enhance exchanges between departments of youth affairs and young elites from all walks of life of the two sides.

We will continue to strengthen China-Arab exchanges and cooperation on gender equality, encourage and support high-level dialogues, seminars, cultural exchanges and capacity-building activities between departments and organizations in charge of women's affairs.

4.4 Cooperation on Tourism

We encourage tourism departments and businesses to introduce tourism resources and products to each other and carry out tourism cooperation. The Chinese side welcomes Arab states' application for the Approved Destination Status for outbound group tours by Chinese tourists.

5. Cooperation in the Field of Peace and Security

5.1 Regional Security

China calls for a concept of common, comprehensive, cooperative and sustainable security in the Middle East, and supports Arab and regional countries in their efforts to build an inclusive and shared regional collective cooperation security mechanism, so as to realize long-term peace, prosperity and development in the Middle East.

5.2 Military Cooperation

We will deepen China-Arab military cooperation and exchange. We will strengthen exchange of visits of military officials, expand military personnel exchange, deepen cooperation on weapons, equipment and various specialized technologies, and carry out joint military exercises. We will continue to support the development of national defence and military forces of Arab States to maintain peace and security of the region.

5.3 Anti-terrorism Cooperation

We resolutely oppose and condemn all forms of terrorism, and oppose coupling terrorism with any specific ethnic group or religion as well as double standards. We support the efforts of Arab States in countering terrorism and support their counter-terrorism capacity building. The Chinese side believes that counter-terrorism needs comprehensive measures to address both the symptoms and root causes, and counter-terrorism operations should comply with the purposes and principles of the Charter of the United Nations and international norms, and respect sovereignty, independence and territorial integrity of all countries.

China is ready to strengthen anti-terrorism exchanges and cooperation with Arab countries to establish a long-term security cooperation mechanism, strengthen policy dialogue and intelligence information exchange, and carry out technical cooperation and personnel training to jointly address the threat of international and regional terrorism.

5.4 Consular, Immigration, Judicial and Police Cooperation

We will earnestly safeguard the safety and legitimate interests of enterprises and citizens of China and Arab states in each other's countries, and actively make institutional arrangements for bilateral personnel exchanges. We will consolidate the results of bilateral cooperation in mutual legal assistance, extradition and repatriation, fugitive repatriation and asset recovery, and set up cooperation on the signing of treaties on legal assistance, as well as fighting transnational organized crimes and corruption.

5.5 Non-Traditional Security

We will jointly enhance the capability to cope with non-traditional security threats, support the international community's efforts to combat piracy, continue to send warships to the Gulf of Aden and waters off Somalia to maintain international maritime security, and conduct cyber security cooperation.

Part IV China-Arab States Cooperation Forum and Its Follow-up Actions

The China-Arab States Cooperation Forum was established 11 years ago with dialogue, cooperation, peace and development as its purposes. The mechanism has been gradually improved, and covered an increasingly wide range of areas. It has become an important platform for collective dialogue and pragmatic cooperation between the two sides based on equality and mutual benefit. China and Arab countries have established a strategic cooperative partnership featuring comprehensive cooperation and common development within the framework of China-Arab States Cooperation Forum, providing a strong support for long-term sustainable development of China-Arab relations.

China will remain committed to the development of China-Arab States Cooperation Forum, and together with the Arab countries, further enrich China-Arab cooperation, make innovative efforts on cooperation models and upgrade the level of cooperation, put into play the leading role of the ministerial meeting, and constantly enrich and improvement cooperation mechanisms in trade, culture, media, non-governmental exchanges and other fields, so as to promote China-Arab exchanges and cooperation across the board.

Part V Relations Between China and Arab Regional Organizations

China attaches great importance to its relations with the Arab League, and respects the efforts by the Arab League in maintaining regional peace and stability and promoting regional development. We support a bigger role of the Arab League in other regional and international affairs. China is willing to continue to strengthen consultation and cooperation with the Arab League in various fields.

China appreciates the active role played by Arab sub-regional organizations such as the Gulf Cooperation Council in maintaining regional peace and promoting development, and stands ready to strengthen friendly exchanges and cooperation with these organizations.