22 Αυγούστου 2015

Επίκαιρος σχολιασμός.

I
Τα κόμματα, στον ημι-κρατικό δρώντα υπό την ονομασία «Hellenic Republic», ο οποίος αποτελεί περίπτωση μετα-κυρίαρχου/δημοκρατικού πολιτειακού καθεστώτος αποικιοποίησης ή/και κηδεμόνευσης (καθώς ως αυτόνομο πολιτικό σύστημα και εθνική συνταγματική τάξη δεν υφίσταται), δεν έχουν πρόγραμμα, έχουν όμως υποψηφίους - και ψηφοφόρους! Δεν χρειάζονται πρόγραμμα, οι υποψήφιοι και οι ψηφοφόροι αρκούν.


II
Λυπάμαι αλλά δεν θα είμαι ευχάριστος. Την ίδια στιγμή που στο B.B.C διαβάζω: Germany 'to start border controls', στο New Europe: Germany suspends Schengen: announces emergency border controls και στον Guardian άρθρο με τίτλο: How much longer can Germany keep its doors open to refugees?, στην Ελλάδα κυριαρχούν, από τη μια μεριά, όσες και όσοι λένε «ναι σε όλα» δίχως καμία περαιτέρω σκέψη ή συζήτηση, και από την άλλη, «ο φασισμός» (ή ανάποδα όσες και όσοι λένε «όχι σε όλα» δίχως καμία περαιτέρω σκέψη ή συζήτηση, και από την άλλη, «ο ουμανισμός»). Δεν είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά.

Πολύς θόρυβος με τις «selfies» (του ψυχρού -και όχι θερμού- λαϊκισμού) της Καγκελαρίου, με τις «φιλότιμες» -ομολογουμένως- προσπάθειες του UN Refugee Agency (UNHCR) και τις υποδοχές σε σιδηροδρομικούς σταθμούς (τώρα τα τρένα σταματούν). Προς τι;

Οι περισσότεροι πόροι -συγκέντρωση κεφαλαίων κ.λπ- (σε ορισμένες κοινωνίες) δεν δεσμεύονται για την πολιτική επίλυση ζητημάτων, αλλά για την διαμόρφωση της «κοινής γνώμης». Η διαμόρφωση της «κοινής γνώμης» αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες «βιομηχανίες» (σε ορισμένες κοινωνίες). Δεν έχει αναλυθεί ιδιαίτερα ο ρόλος της.

Η ανύπαρκτη «κοινή γνώμη» -αυτή η εφεύρεση του Μπένθαμ- έχει μεταλλαχθεί σε ένα εργαλείο -άσκησης και νομιμοποίησης- πολιτικής, κυρίως εξωτερικής. Η «κοινή γνώμη» δεν είναι γνώμη, αλλά μια τεχνικώς κατασκευαζόμενη ιδεολογία που κατασκευάζεται πάντα «εκ των άνω» (κλασικό παράδειγμα αποτελεί η έκφραση «ευρωπαϊκός πολιτισμός» ή «ευρωπαϊκές αξίες» που αποτελεί ένα ιδεολογικό σύνθημα στα πλαίσια της «κοινής γνώμης», καθώς ο Σικελός, η Σκωτσέζα και ο Βαυαρός, ο Φινλανδός, ο Έλληνας και η Ολλανδή έχουν εξόχως διαφορετικές παραδοχές για τις «αξίες» και τον «πολιτισμό». Επίσης η «Ευρώπη» είναι ένα όργανο λειτουργίας της «κοινής γνώμης». Υπάρχουν πολλές «Ευρώπες», όχι μια). Η «κοινή γνώμη» μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο για την εδραίωση κλειστότητας όσο και για την εδραίωση ανοιχτότητας, τόσο για την διαμόρφωση εσωτερικής όσο και εξωτερικής ιδεολογίας. Ο μηχανισμός της «κοινής γνώμης» ουσιαστικά είναι απλός: μεταβάλλει την ιστορία σε πολιτικά συνθήματα και αόριστες φρασεολογίες που οδηγούν στον έλεγχο και στην διαμόρφωση των περιεχομένων των συνειδήσεων (δεν είναι τυχαίο που οι «ιστορικές αναδρομές» -ακόμα και οι πρόσφατες- ή η «ιστορική γνώση» είναι «παρωχημένες» στα πλαίσια της «κοινής γνώμης»).

Αναγνωρίζω πως έχω τις «παραξενιές» μου, ως προς τον τρόπο που προσεγγίζω τα ζητήματα. Αλλά δεν ήταν «παραξενιά», στην προκειμένη περίπτωση, η άμεση αναφορά μου στο UN Refugee Agency, στην επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος, στις ποσοστώσεις, στη «μαλακή ισχύ», στον έλεγχο και τη διαμόρφωση της «κοινής γνώμης» (και πριν ακόμα «φουσκώσει» επικοινωνιακά το θέμα, στις ενδεχόμενες μελλοντικές λύσεις).

Όταν μεγάλα ζητήματα «εισάγονται» απότομα και βίαια στη δημόσια σφαίρα μέσω ενός δραματικού γεγονότος ή μιας φωτογραφίας, τίποτα καλό δεν προμηνύεται.

Η διαφύλαξη από την προσβολή και την υπονόμευση της συνείδησης και του αυτοσεβασμού μας, δεν ισχύει μονάχα ως προς το εθνικό επίπεδο, αλλά και ως προς το ευρωπαϊκό. Ο «λαϊκισμός» δεν είναι αποκλειστικότητα ενός μονάχα επιπέδου. Σήμερα θα γίνει συνεδρίαση του Συμβουλίου της Ε.Ε για τις σταγόνες στον ωκεανό.


Συμπληρωματικά: 1) Κοινή γνώμη, ιδεολογία και ιστοριογραφία. 2) Τέταρτη εξουσία και παραγωγοί της κοινής γνώμης. 3) Η ισχύς της πειθούς και ο έλεγχος της κοινής γνώμης - μέρος α´. Με αφορμή τα τεκταινόμενα. 4) Σχόλιο επικαιρότητας. 5) I) Προτεινόμενες ευρωπαϊκές ποσοστώσεις μετεγκατάστασης και II) Ανθρωπιστικός -λεγόμενος- παρεμβατισμός (humanitarian intervention) και κρατική κυριαρχία (state sovereignty). Δύο σύντομοι σχολιασμοί. 6) Έξι σχόλια ατάκτως ερριμμένα. 7) Ιχνηλατώντας τον Internationalism μέρος α´ - A Note on the Origin of the Word 'International' by Hidemi Suganami και Nationalism and internationalism by Nicholas Hans. Προλογικά και εννοιολογικό πλαίσιο από Alfred E. Zimmern, Immanuel Wallerstein και E. H. Carr. Τα σημειώματα που αφορούν την επικαιρότητα θα παραμείνουν στην κύρια σελίδα για μικρό χρονικό διάστημα.

Τρία σχόλια ατάκτως ερριμμένα.

I
Νέος ηγέτης του «εργατικού κόμματος» στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ο Jeremy Corbyn. Ο Jeremy Corbyn είναι -soft ή light- «Ευρωσκεπτικιστής». Αυτό σημαίνει πως ολόκληρο το πολιτικό φάσμα -έστω και έμμεσα- μετακινείται προς μη Ευρωενωσιακές κατευθύνσεις και αντιλήψεις. Αλλάζουν, λοιπόν, οι αντικειμενικές συνθήκες σε ότι αφορά το δημοψήφισμα για την παραμονή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ε.Ε. Ακόμα και έτσι, όμως, οι εξωεθνικές και εξωπολιτικές πιέσεις θα είναι αφόρητες προκειμένου το Ηνωμένο Βασίλειο να μην αποχωρήσει από την Ε.Ε (οι πιέσεις αυτές ενισχύονται και από το ζήτημα της Σκωτίας. Στην Ισπανία, επίσης, βρίσκονται σε άνοδο οι υποεθνικές αυτονομιστικές ή αποσχιστικές τάσεις και πιέσεις - Καταλονία). Ο Jeremy Corbyn μπορεί να θεωρηθεί ως μη παρεμβατιστής (non-interventionist). Αντίθετα οι Blairites -οπαδοί του Tony Blair- ήταν πρωτοπόροι και παραμένουν υπερασπιστές του παρεμβατισμού (βασικά μετά τον Blairism δεν είχε νόημα η ασχολία με την «βρετανική (κέντρο)αριστερά». Μελετούσες τη λεγομένη «global governance» και είχες ξεμπλέξει - όλα σε ένα). Θυμίζω πως:

"ήδη σε ομιλία του το 1999 ο Μπλαιρ είχε υπονοήσει την ιδέα για την Ευθύνη Προστασίας [R2P - παρεμβατικό δόγμα το οποίο επιδιώκει να αναθεωρήσει η Βραζιλία]... «Παρακολουθούμε τις απαρχές ενός νέου δόγματος για τη διεθνή κοινότητα», υποστήριξε... Η Ωλμπραϊτ επέκρινε τον στρατηγό Κόλιν Πάουελ για την απροθυμία του να εμπλακεί και βρήκε έναν πιστό σύμμαχο στον Βρετανό πρωθυπουργό Τόνυ Μπλαίρ, του οποίου ο ενθουσιασμός για να δώσει τη μάχη του καλού εναντίον του κακού ερχόταν σε αντίθεση με τη σύνεση του προκατόχου του, Τζον Μέιτζορ... Και οι δύο [Ώλμπραϊτ και Μπλαιρ] θεωρούσαν ότι, αν ο ΟΗΕ δεν έδινε το πράσινο φως, οι υποστηρικτές της επέμβασης Θα έπρεπε να τον παρακάμψούν. Παρά την ισχυρή αντίθεση των Ρώσων και των Κινέζων —ο Κινέζος πρεσβευτής χαρακτήρισε την επιχείρηση «σοβαρή παραβίαση τον Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και των καθιερωμένων αρχών του διεθνούς δικαίού»—, το ΝΑΤΟ άρχισε να βομβαρδίζει τούς Σέρβούς χωρίς εξουσιοδότηση του Συμβουλίου Ασφαλείας [Σημ. Δ`~. Στις 7 Μαίου 1999, βομβαρδίστηκε η κινεζική πρεσβεία στο Βελιγράδι]. Με αυτόν τον τρόπο μια ομάδα δυτικών δυνάμεων υιοθέτησε μια αντίληψη για τον κόσμο σύμφωνα με την οποία η υπεράσπιση της «ανθρωπότητας» υπερίσχυε όχι μόνο της ιερότητας της κυριαρχίας των κρατών αλλά υπό ορισμένες συνθήκες ακόμη και της εξουσίας του ίδιου του ΟΗΕ" (Mark Mazower, Κυβερνώντας τον Κόσμο. Η Ιστορία μιας Ιδέας, Εκδ. Αλεξάνδρεια)

Παρατηρούμε, λοιπόν, πως σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα του νησιού πλέον, συμπεριλαμβανομένης της «(κεντρο)αριστεράς», αναπτύσσονται -έστω και δειλά-, πρώτον, μη Ευρωενωσιακές τάσεις και -σε μικρότερο βαθμό- δεύτερον, μη παρεμβατικές τάσεις (εξέλιξη που σαφώς επηρεάζει την ιδεολογία του «Ατλαντισμού», ιδιαίτερα εάν συνυπολογίσουμε πως το Ηνωμένο Βασίλειο, ήταν η πρώτη «ευρωπαϊκή ή δυτική» χώρα που αποφάσισε να αγνοήσει τις «παραινέσεις» της Ουάσινγκτον για μη συμμετοχή στην AIIB - Asian Infrastructure Investment Bank). Έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον οι τάσεις ανόδου μη παρεμβατικών φωνών (non-interventionist) στις αριστεροδεξιές του ευρωατλαντικού χώρου.

-----
Σε ότι αφορά τις επιμέρους αριστεροδεξιές ιδεολογικές ανησυχίες (για να γίνω λίγο προκλητικός), κύρια αποστολή του Jeremy Corbyn προφανώς -υποτίθεται πως- θα είναι να αποκαταστήσει το ηθικό κενό και την ιδεολογική-ταυτοτική σύγχυση που βρίσκεται στην καρδιά της υπαρξιακής κρίσης της «σοσιαλδημοκρατίας» - οι οπαδοί της οποίας βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης άρνησης των πάντων.


II
Today's core, over time, becomes tomorrow's periphery. Today's periphery becomes tomorrow's core - Charles Kupchan. Όσο πιο σύντομα γίνει κατανοητός και αποδεκτός, σε όλη του την έκταση και το βάθος, αυτός ο μετασχηματισμός (έπρεπε ήδη να είχε γίνει) τόσο το καλύτερο για όλους. Οι υπόλοιποι, απλά θα δώσουν μάχες οπισθοφυλακών και θα βρεθούν εκτός ιστορίας, δίχως να συνειδητοποιήσουν το πως και το γιατί. Η άρνηση, τα δακρύβρεχτα λόγια και οι πάσης φύσεως αλαλαγμοί δεν προσφέρουν τίποτα.


III
Κράτη των οποίων οι κοινωνίες δεν μπορούν να αναπαραχθούν, ασκούν κριτική σε κράτη των οποίων οι κοινωνίες δεν μπορούν να «εκσυγχρονιστούν» (με βάση τα πρότυπα και τις επιθυμίες των πρώτων). Ας κοιτάξουν τα χάλια τους οι κρατοκοινωνίες της πρώτης κατηγορίας, οι οποίες έχουν απολέσει την πλέον θεμελιώδης και αυτονόητη, βασική και στοιχειώδης αρχή και κατάσταση που χαρακτηρίζει όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες από υπάρξεως «κόσμου», και ας μην ανησυχούν για τη δεύτερη κατηγορία. Οι κοινωνίες της δεύτερης κατηγορίας, αργά ή γρήγορα, θα βρουν το δρόμο τους.

I) ΒαυαροΓερμανία II) Παραίτηση και προσωπείο III) Υπνωτισμός, υποτακτικότητα και καταστροφή. Τρεις σύντομοι σχολιασμοί.

I
Ο βαθύς, ουσιαστικός και μακροπρόθεσμος -και όχι επιφανειακός και παροδικός- φόβος για τη Γερμανία, δεν είναι -και δεν θα έπρεπε να είναι- ούτε ο ισλαμιστικός ούτε ο ακροδεξιός (εάν χρειαστεί το γερμανικό κράτος θα τους «συμμαζέψει»). Το ουσιαστικό πολιτικό ζήτημα -και αυτό που θα έπρεπε να τρέμουν- είναι η πιθανή διεύρυνση ενός χάσματος ανάμεσα στη Βαυαρία και την υπόλοιπη Γερμανία (γενικότερα η διαφοροποίηση περιοχών - ζήτημα το οποίο χρησιμοποιήθηκε την δεκαετία του '30). Το ζήτημα της Βαυαρίας μπορεί εύκολα να ακολουθήσει την κυρίαρχη τάση των αυτονομιστικών και αποσχιστικών κινημάτων που βρίσκονται σε άνοδο (από την Καταλονία μέχρι τη Σκωτία και από το Βένετο μέχρι την Φλάνδρα).

-----
Βέβαια υπάρχουν και άνθρωποι που αυτή την εξέλιξη (άνοδο αυτονομιστικών κινημάτων κ.λπ) την θεωρούν καλοδεχούμενη.


II
Στην καθηλωμένη, γεροντοκρατούμενη και υπό αιχμαλωσία ελληνική κοινωνία -η οποία απομυζάται και λεηλατείται- η αδυναμία και η παραίτηση φορά το προσωπείο της «ανοχής» προς το πολιτικό σύστημα και τους φυσικούς εκπροσώπους του - οι οποίοι επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την εύνοια υπερεθνικων παραγόντων, με απεριόριστη συμμόρφωση στις όποιες επιθυμίες τους. Δεν είναι «ανοχή» όμως, είναι αδυναμία και παραίτηση της ελληνικής κοινωνίας.


III
Από την -επίσημη- έναρξη της κρίσης, το 2007-8, έχουν φύγει από τη χώρα πάνω από 500.000 -κατά βάση νέοι- άνθρωποι. Θα απολογηθεί κανείς γι' αυτή την μη αναστρέψιμη απώλεια;

Δεν είναι τυχαίο πως αοριστολογούν προκειμένου να εξαπατήσουν συνειδήσεις και δεν μιλούν συγκεκριμένα. Όταν οι ένοχοι, έχουν το θράσος να παρουσιάζονται στη δημόσια σφαίρα με χαμογελάκια και άνεση σαν να μη τρέχει τίποτα -ενώ θα έπρεπε να τρέμουν τα πόδια τους-, καταλαβαίνεις πως έχει καταργηθεί η ουσία του πολιτεύματος.

Σε μια χώρα που έχει πάνω από 1,2 εκατομμύρια ανέργους έχουν φύγει πάνω από 500.000 άνθρωποι (ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 43 ετών, σίγουρα έχει ανέβει). Αντιληφθείτε τα μεγέθη. Ξυπνάτε.

Πλέον δεν μιλάμε απλά για απώλεια κυριαρχίας, αποικιοποίηση και μετατροπή -ή ορθότερα εκφυλισμό- σε εξαρτημένο ή υποτακτικό (subordinate) σε υπερεθνικούς παράγοντες ημι-κρατικό δρώντα. Μιλάμε για ανθρωπολογική κοινωνική και εθνική εκποίηση, απίσχναση και καταστροφή. Δεν υπάρχουν αντιστάσεις, αυτοσεβασμός, αντίληψη της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε; Αναίσθητοι είμαστε ή υπνωτισμένοι ή νεκρός οργανισμός; και ασχολούμαστε με πάσης φύσεως σαχλαμάρες. Αντιληφθείτε την έκταση και το βάθος της κατάστασης. Ξυπνήστε.

-----
Τα μεγέθη, δυστυχώς, είναι μεγαλύτερα καθώς δεν υπάρχουν στοιχεία για τα έτη 2007, 2009, 2014 και 2015. Since the 2007-8 financial crisis, 505,666 Greeks have left Greece, which has suffered two bailouts and years of harsh austerity and high unemployment, according to Eurostat, the European Union’s statistical office. But the true figure of Greeks is likely to be even higher, because Eurostat does not have figures for 2007, 2009, 2014 or 2015 [euractiv].

21 Αυγούστου 2015

I) Προτεινόμενες ευρωπαϊκές ποσοστώσεις μετεγκατάστασης και II) Ανθρωπιστικός -λεγόμενος- παρεμβατισμός (humanitarian intervention) και κρατική κυριαρχία (state sovereignty). Δύο σύντομοι σχολιασμοί.

I

Προτεινόμενες ευρωπαϊκές ποσοστώσεις μετεγκατάστασης για -μόλις- 120.000 ανθρώπους από την Ελλάδα (πρώτη χώρα υποδοχής με 245.000), την Ιταλία (120.000) και την Ουγγαρία (μεγέθη που δεν γνωρίζω - προφανώς αμελητέα σε σχέση με τις χώρες εισόδου).

Πρώτες δέκα χώρες μετεγκατάστασης: 1) Γερμανία (40.000), 2) Γαλλία, 3) Ισπανία, 4) Πολωνία, 5) Ολλανδία, 6) Ρουμανία, 7) Σουηδία, 8) Βέλγιο, 9) Αυστρία, 10) Πορτογαλία. Σταγόνες στον ωκεανό. Ούτε για αυτές τις σταγόνες -για τις οποίες γίνεται πολύς θόρυβος- όμως μπορούν να συμφωνήσουν.

Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιρλανδία και η Δανία μπορούν να αποφασίσουν εάν επιθυμούν να συμμετέχουν. Υπάρχουν πηγές που αναφέρουν πως ο αριθμός για τις ευρωπαϊκές ποσοστώσεις μετεγκατάστασης από 120 θα ανεβεί στις 160.000. Μετά από μήνες κωλυσιεργίας η Γαλλία τελικά αποφάσισε να δεχθεί 25.000 πρόσφυγες -αριθμό μικρότερο από τον προτεινόμενο- για τα επόμενα δύο χρόνια μάλιστα. Το Ηνωμένο Βασίλειο (το οποίο χρηματοδοτεί «κέντρα κράτησης» στη Μέση Ανατολή) αποφάσισε να υποδεχτεί 20.000 πρόσφυγες απ' ευθείας από την περιοχή της Μέσης Ανατολής μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια.

-----
Τα μαζικά προσφυγικά κύματα αυτής της περιόδου δεν έπεσαν από τον ουρανό. Όλα τα στατιστικά φανερώνουν πως δεν οφείλονται σε αόριστα και γενικόλογα σχήματα και αίτια αλλά σε πολύ συγκεκριμένες καταστάσεις σε Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν και Λιβύη (στο συντριπτικό τους ποσοστό). Π.χ η Συρία και το Αφγανιστάν, αυτά τα δύο κατεστραμμένα -μη- κράτη, είναι οι δύο χώρες από τις οποίες προέρχονται οι μεγαλύτεροι αριθμοί προσφύγων σε παγκόσμια κλίμακα. Τα μεγέθη που δέχεται η Ιταλία από τη Λιβύη, ένα ακόμα πλέον κατεστραμμένο -μη- κράτος, έχουν υπερ-πολλαπλασιαστεί κ.λπ.


II
Για να μην λέμε και γράφουμε πολλά. Η μεγάλη αλλαγή που συνέβη από το τέλος του διπολισμού και ύστερα -και κλόνισε το διεθνές/κρατικό παγκόσμιο σύστημα- μπορεί να περιγραφεί από την εξής διπλή/παράλληλη διαδικασία: Άνοδος του λεγομένου ανθρωπιστικού παρεμβατισμού (humanitarian intervention) -αλλά και γενικότερα κάθε παρεμβατισμού- και παράλληλη αμφισβήτηση, απομείωση ή αλλαγή της φύσης της κρατικής κυριαρχίας (state sovereignty). Αυτή η παράλληλη/διπλή διαδικασία -η οποία δεν πέφτει από τον ουρανό ούτε είναι «φυσική»- οδηγεί σε επαναδιαμόρφωση ή μερική «άρση» της σχέσης εσωτερικό, εγχώριο (domestic), παγκόσμιο, εξωτερικό κ.λπ (abroad, external, global).

- Since the end of the Cold War there has been a significant increase in the number of so called „humanitarian interventions‟ in the internal affairs of states, concomitant to the seeming decrease in the importance of state sovereignty.

- Although endowed with humanitarian arguments , the two US-led interventions following 9/11 in Afghanistan and Iraq do not exactly fulfill the criteria of humanitarian intervention as determined by the UN. Moreover, they pose a problem of credibility from the humanitarian perspective: although the Taliban and Saddam regimes had been persecuting their respective peoples for decades, the plight of the Afghans and Iraqis was not considered a humanitarian emergency –first criterion for an intervention- until the US itself was hit by terrorism. Humanitarian intervention was therefore not going to be an issue until the Arab Spring broke out with its well-known consequences in Libya and Syria.

- During the 1990s a flurry of interventions occurred which were predicated on a humanitarian rationale (Welsh 2004:2). Interventions which sought to protect civilians took place in Iraq, Somalia, Haiti and the Balkans (Wheeler 2004:29). These interventions were notable in several ways. For example, they were explicitly supported by humanitarian rationales, which represented a significant break with the Cold War period.

- Humanitarian intervention was supposed to have gone the way of the 1990s. The use of military force across borders to stop mass killing was seen as a luxury of an era in which national security concerns among the major powers were less pressing and problems of human security could come to the fore. Somalia, Haiti, Bosnia, Kosovo, East Timor, Sierra Leone - these interventions, to varying degrees justified in humanitarian terms, were dismissed as products of an unusual interlude between the tensions of the Cold War and the growing threat of terrorism. September 11, 2001 was said to have changed all that, signaling a return to more immediate security challenges. Yet surprisingly, with the campaign against terrorism in full swing, the past year or so has seen four military interventions that are described by their instigators, in whole or in part, as humanitarian.

Κείμενα: From Libya to Syria: The Rise and Fall of Humanitarian Intervention? - The Changing Nature of Sovereignty - Humanitarian Intervention as Liberal Imperialism: A Force for Good? - War in Iraq: Not a Humanitarian Intervention.


.~`~.

1) Το δίκαιο της ανθρωπότητας - μέρος α´. 2) The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?). 3) Σχόλιο επικαιρότητας. 4) Προκειμένου «να δοθούν λύσεις». 5) Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) και κυριαρχία. Εισαγωγή. 6) Governing the World: The Rise and Fall of an Idea (Internationalism, Imperialism, The era of Anglo-American world power and the establishment of the League of Nations and its successor, the United Nations) University Lecture with Professor Mark A. Mazower. 7) Περί... χειρισμού της Μέσης Ανατολής από τους ουιλσονιανούς ιδεαλιστές και τους νεοσυντηρητικούς.

Σχόλιο επικαιρότητας.

Κατά την περιήγηση μου στον «παγκόσμιο ιστό» διαπιστώνω, για ακόμη μια φορά, πόσο μεγάλη σημασία έχει η δημόσια διαχείριση των ζητημάτων και η «μαλακή ισχύ». Διαβάζω ήδη αποθεωτικά σχόλια για τη Γερμανία, για παράδειγμα, -ή και την Αυστρία. Διαπιστώνω την επιμονή των πολιτών να υπερασπίζονται τη χώρα τους μόλις αυτή κατηγορείται και να παρουσιάζουν θετικά παραδείγματα και αντεπιχειρήματα κ.λπ. Αντίθετα σε εμάς κυριαρχούν οι βρισιές και το μίσος για τους «Αιλλυνεζους» (άλλη «μάγκικη» καταστροφή εννοιών αυτή) ή για τους μη αρκούντως «Ευρωπαίους» ιθαγενείς.

Μαθαίνουμε ιστορίες και βλέπουμε φωτογραφίες «απλών ανθρώπων» που βοηθούν αλλά σε κανένα διεθνές μέσο δεν διάβασα για έναν κάτοικο ενός ταπεινού ελληνικού νησιού (στο οποίο νησί μάλιστα πριν λίγο καιρό είχαν μειωθεί τα δρομολόγια - για να μην τα ξεχνάμε και αυτά) που έκανε το «ταξί» σε πρόσφυγες με το ταπεινό μηχανάκι -«παπάκι»- του. Πλήθος φωτογραφιών από την Αυστρία και τη Γερμανία (στο UN Refugee Agency για παράδειγμα) αλλά καθόλου ή ελάχιστες από τις προσπάθειες που καταβάλλονται στην Ελλάδα.

Εάν δεν καταβάλλονταν προσπάθειες θα είχε καταρρεύσει το σύμπαν. Παρά το κράτος χαμαιτυπείο που διαθέτουμε, έχει γίνει τρομερή υπερ-προσπάθεια σε πάρα πολλούς τομείς από πάρα πολλούς παράγοντες και καλό είναι αυτή η προσπάθεια να μην υποβαθμίζεται (250.000 άνθρωποι μέσα σε λίγους μήνες είναι μη διαχειρίσιμο μέγεθος για το ελληνικό -και όχι μόνο- κράτος).

Γιατί, το δύσκολο δεν είναι να μοιράζεις καραμέλες και να λες καλώς ήλθατε σε σιδηροδρομικούς σταθμούς. Το δύσκολο είναι να στέλνεις πλοία από νησί σε νησί και από λιμάνι σε λιμάνι (αλήθεια εκείνο το «Ελευθέριος Βενιζέλος» πόσα δρομολόγια έχει κάνει; Είχε συνεισφέρει και στη φυγάδευση των Κινέζων από τη Λιβύη εάν θυμάμαι καλά) και μάλιστα υπό συνθήκες εσωτερικής κατάρρευσης που αν υπήρχαν αντίστοιχες τους σε άλλες κοινωνίες θα είχαν αρχίσει προ πολλού την ανθρωποφαγία.

Και η Ε.Ε -η οποία φέρει ευθύνες- θα πρέπει να αντιληφθεί πως τα ζητήματα δεν λύνονται μέσω «λογιστικών μονάδων», οι οποίες, σε τελική ανάλυση δεν είναι και δεν σημαίνουν και τίποτα, αλλά με πολιτικές. Και ακριβώς επειδή δεν έχουν πολιτικές, μιλούν πολύ, γενικά και αόριστα για ηθική και για «λογιστικές μονάδες». Οι ανεκτίμητες συνεισφορές, όμως, ποτέ δεν προκύπτουν από τις «λογιστικές μονάδες» και τις αοριστίες.

Αρκετά με τις ηθικές δήμο-διδασκαλίες αφ'υψηλού.



Έξι σχόλια ατάκτως ερριμμένα.

I
Τραγέλαφος. Μετά και το χθεσινοβράδυνο κουκλοθέατρο των πολιτικών ζόμπι-μαριονετών θεωρώ πως τα ποσοστά των εκλογών θα είναι παραπλανητικά (ως πολιτική αποτύπωση), λόγω της μεγάλης -από ότι φαίνεται- αποχής. Χώρα υπό διάλυση, «πολιτικό προσωπικό» σε χειμερία νάρκη. Η «πολιτική» ως ψεύδος και απάτη, η υποκρισία και η διπλοπροσωπία ως επάγγελμα (ακούσαμε και το αμίμητο: δεν ενδιαφέρουν τους πολίτες τα χρέη των κομμάτων!). Όπως έχω τονίσει κατ' επανάληψη, αυτά είναι αποτελέσματα της σταδιακής αποσύνθεσης ενός νεκροζώντανου κομματικού συστήματος που ανακυκλώνεται, φυτοζωεί και εκφυλίζεται γεμάτο -κομματικά- τσιρότα και μπαλώματα.

20 Αυγούστου 2015

Τέσσερις επίκαιροι σχολιασμοί (20 Αυγ 2015).

I
Ο Φασουλής και ο Περικλέτος θα «ανταγωνιστούν» για το ποιος θα είναι ο -κύριος- διαχειριστής του εκφυλισμένου, εκπτωχευμένου και γεμάτου μπαλώματα πολιτικού τοπίου κουρελού-ζόμπι που βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης.

Η διαδικασία, διάσπαση -του ιδίου-, ανακύκλωση -του ιδίου-, ξέπλυμα, αθώωση -του ιδίου- και επανανομιμοποίηση (μετά από την πλήρη ηθική και πολιτική απονομιμοποίηση) -του ιδίου-, συνεχίζεται. Το πολιτικό κεφάλαιο όμως εξαντλήθηκε -εκφυλιζόμενο και ανακυκλούμενο- και δεν διαθέτει εφεδρείες. Η απονομιμοποίηση είναι τεράστια σε έκταση και βάθος και το χαώδες κενό αντιπροσώπευσης θα διευρυνθεί περαιτέρω. Ως πότε θα αντέχουν τα τσιρότα και τα μπαλώματα;


II
Αποεθνικοποίηση κυριαρχίας και εθνικοποίηση ευθύνης

Είναι της μόδας να μιλάμε εις τας Ευρώπας για τη λεγόμενη «διαμοιρασμένη ή κοινή κυριαρχία». Το πρόβλημα όμως είναι το εξής. Όχι μονάχα δεν έχουμε «διαμοιρασμένη ή κοινή» κυριαρχία -σε επίπεδο υπερεθνικό- αλλά έχουμε «διαμοιρασμένη ή κοινή» ευθύνη - σε επίπεδο εθνικό. Έχουμε αποστέρηση κυριαρχίας παράλληλα με διαμοιρασμό της ευθύνης στο εθνικό επίπεδο - δίχως «διαμοιρασμένη ή κοινή» κυριαρχία στο υπερεθνικό επίπεδο. Πιο άνιση και ετεροβαρής σχέση δεν είναι δυνατόν να υπάρξει.

Η «συμμετοχική ή διαμοιρασμένη» ευθύνη με την παράλληλη απομείωση κυριαρχίας συμβάλει στη συνολική υποτίμηση -ή στον εκφυλισμό- της δημοκρατικής λειτουργίας των εθνικών πολιτικών συστημάτων. Η οικονομική -και όχι μόνο- πολιτική των κρατών εξαρτάται και καθορίζεται από εξωγενείς ή εξωεθνικούς παράγοντες που βρίσκονται έξωθεν και άνωθεν της εμβέλειας του δημοκρατικού ελέγχου, της λαϊκής βούλησης, της διαμόρφωσης και άσκησης πολιτικής.

Μιλάμε για ένα καθεστώς ετερονομίας στην πραγματικότητα, καθώς οι κανόνες που καλείται -και είναι αναγκασμένη- να εφαρμόσει κάθε δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και οι οποίοι της επιβάλλονται είναι πάντα εξωτερικοί ή εξωγενείς από το πεδίο εφαρμογής τους (που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το «εθνικό». Σημασία δεν έχει ο χαρακτηρισμός όσο η σχέση μεταξύ των επιπέδων κυριαρχίας, ευθύνης, απόφασης, λογοδοσίας και εφαρμογής).

Η ετερονομία αυτή ενισχύει την πολιτική αποξένωση όχι μονάχα στο εθνικό επίπεδο (προς τα κυβερνώντα κόμματα που προσπαθούν να εφαρμόσουν τις άνωθεν και έξωθεν αποφασιζόμενες πολιτικές) αλλά και στο ευρωπαικό επίπεδο στο σύνολο του.

Αυτή η κατάσταση ή διαδικασία είναι μήτρα και γεννήτωρ -ή τροφοδότης- των δυνάμεων που -υποτίθεται πως- επιδιώκει να καταπολεμήσει.


Περισσότερα: 1) Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε. 2) Επίπεδα. - Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά»3) Καταγραφή για τα μελλοντικά χρονικά. 4) Προκειμένου «να δοθούν λύσεις». 5) Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού». 6) Σύντομη παρατήρηση Περί κεϋνσιανο-μαρξιστο-φιλελεύθερου υπερεθνισμού (supranationalism) 7) Όσα ωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν οι αφελείς. 8) Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη». 9) Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.


III
Κάποια στιγμή θα πρέπει να τεθούν ορισμένα ζητήματα σε βάση πολιτική και όχι μονάχα στο πεδίο της διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης». Η μεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε σε συνδυασμό με -τις συνολικότερες πελαγοδρομήσεις της και- τις μαζικές μετακινήσεις ανθρώπων ενισχύουν την κρίση νομιμοποίησης της Ε.Ε (αρκετοί ανησυχούν περισσότερο και άμεσα γι΄αυτή την κρίση και μονάχα έμμεσα για το «μεταναστευτικό» ανθρωπιστικά). Θα πρέπει όμως να αναληφθούν ορισμένες ευθύνες. Οι άνθρωποι αυτοί προσπαθούν πάνω από μια δεκαετία να δημιουργήσουν μια κοινή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική. Δεν τα έχουν καταφέρει. Και έτσι, τα εθνικά κράτη επωμίζονται τα βάρη -και μεταβάλλονται σε κουβαλητές- των επιπτώσεων της αποτυχίας και των πειραματισμών των υπερεθνικών οπαδών της ομοσπονδιακότητας. Δεν είναι δυνατόν, οι ευθύνες, οι κριτικές, τα βάρη, οι πολεμικές, οι πολιτικές φθορές να μετατίθενται στο επίπεδο των εθνικών πολιτικών συστημάτων και το υπερεθνικό επίπεδο να βρίσκεται στο απυρόβλητο.

Από τη μια τα «κακά» εθνικά κράτη και από την άλλη οι υπερεθνικοί «άγγελοι». Βολικό παραμυθοαφήγημα, δε λέω, αλλά δεν έχει δράκο (ή μήπως έχει;).

Η πρωτοβουλία της Γερμανίας, για παράδειγμα, ήταν πρωτοβουλία ενός εθνικού κράτους (όσο και εάν προσπάθησαν να την οικειοποιηθούν οπαδοί της υπερεθνικότητας «προκειμένου να δοθούν λύσεις»).

Μελέτησα το κείμενο του Jürgen Habermas με τίτλο Why the Development of the European Union into a Transnational Democracy is Necessary and How it is Possible.

Ο άνθρωπος αυτός είναι πολύ μικρό μέγεθος προκειμένου να αξιώνει να «υπερβεί» τη Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση (μέσα στο κεφάλι του μπορεί να τις έχει υπερβεί) και να μας οδηγήσει σε μια Υπερθνική Ομοσπονδία. Το σημαντικό όμως δεν είναι αυτό. Το σημαντικό είναι πως υπό τις παρούσες συνθήκες (τώρα!) εάν τεθούν σε εφαρμογή τα πράγματα που προτείνει θα οδηγηθούμε στον όλεθρο. Δεν αντιλαμβάνεται πως οι πειραματισμοί του με «δυαδικές ή διπλές κυριαρχίες» ανάμεσα σε «Ευρωπαίους πολίτες» και «ευρωπαϊκούς λαούς» (κράτη) όπου οι πρώτοι ως σύνολο (500 εκατομμύρια άνθρωποι!) θα εκλέγουν το Κοινοβούλιο και οι δεύτεροι το Συμβούλιο της Ε.Ε, θα έχουν επιπτώσεις; Ξέρετε, υπάρχουν και προσεγγίσεις που ισχυρίζονται πως λόγος κατάρρευσης πολιτικών μορφών -όπως η Ε.Σ.Σ.Δ για παράδειγμα- μπορεί να είναι η μη αποδοχή -από τους λαούς- της αποξένωσης μεταξύ πολιτικής και κοινωνίας. Ας το έχουν αυτό υπόψη τους οι υπερεθνικοί οπαδοί της ομοσπονδιακότητας - αλλά και τα δικά μας φρούτα τώρα με τις εκλογές.


IV
Δεν έχουμε όλοι κοντή μνήμη. Το θέμα είναι να αντλείς διδάγματα που σε βοηθούν να έχεις μια υπεύθυνη στάση.

Επειδή η υποκρισία περισσεύει και επειδή μεταξύ στεναχώριας -για όσα συμβαίνουν- και απέχθειας -για όσα διαβάζω- είναι δύσκολο να υπάρξει διαύγεια, απλά παραθέτω τα επόμενα. Ένα έχω να πω. Πολλοί «Ευρωπαίοι πολίτες» έχουν κοντή μνήμη (δεν ξέρω γιατί έχει γίνει το μυαλό τους πολτός). Ας κάνουν την αυτοκριτική τους. Ποια ήταν η στάση τους στην αρχή της σύγκρουσης στη Συρία; Είχαν κυκλοφορήσει ακόμα και βιντεάκια στο you tube που επιδίωκαν να συνδέσουν τα γεγονότα στη Συρία με τις αραβικές -λεγόμενες- ανοίξεις. Χρησιμοποιήθηκε η εικόνα ενός πατέρα να κρατά το νεκρό παιδί του στα χέρια του -η οποία εικόνα ήταν από σεισμό στο Ιράν- που αποδόθηκε σε βομβαρδισμούς του καθεστώτος Άσαντ. Τους «150» νεκρούς τους θυμάστε που οδήγησαν στην «κόκκινη γραμμή»;

Δεν έχουμε όλοι κοντή μνήμη. Όπου δεν υπάρχει όνομα οι σχολιασμοί είναι δικοί μου.

30/8/2013
Παρατήρησε τώρα με τη Συρία, κανείς δεν ασχολείται μαζί της, την έχουν αφήσει εκεί στη γωνιά της.

10/9/2013
Η διοίκηση Obama ήθελε να πείσει τη διεθνή κοινότητα και να αντλήσει νομιμοποίηση για την απόφαση της να ''τιμωρήσει'' το καθεστώς της Συρίας για τη χρήση χημικών - κατά τον ισχυρισμό της. Τελικά, αφού δεν κατάφερε ούτε να πείσει τη διεθνή κοινότητα, ούτε να αντλήσει νομιμοποίηση, όχι μονάχα διεθνώς, αλλά ούτε καν στο εσωτερικό της' «έπεισε» το συριακό καθεστώς. Κάτι είναι κι αυτό...

11/9/2013
''Εάν ανησυχούσαμε τόσο για το γεγονός ότι άνθρωποι σκοτώνονται, έπρεπε να έχουμε επεμβει εδώ και πολύ καιρό στη Συρία. Και, φυσικά, δεν το κάναμε επειδή δεν θέλουμε να βρεθούμε στη μέση μιας κατάστασης που δεν έχουμε κανέναν τρόπο να την διορθώσουμε... Και η ιδέα ότι τα χημικά όπλα αλλάξαν ξαφνικά τη φύση του παιχνιδιού και επομένως πρέπει να αναμιχθούμε, νομίζω, είναι ένα αληθοφανές (και όχι αληθινό) επιχείρημα''. - Τζ. Μερσχάιµερ

''Αυτό που δεν πήγε καλά ήταν η επίθεση στο Ιράκ, η οποία βασίστηκε σε εσφαλμένες υποθέσεις, και που έχει δημιουργήσει μια κατάσταση που είναι πολύ ασταθής και συνεχίζει να επιδεινώνεται. Η παρέμβαση στη Λιβύη από τους Βρετανούς και τους Γάλλους, με εμάς από πίσω, επίσης δεν πήγε καλά, και οι Γάλλοι και οι Βρετανοί δεν υπήρξαν ιδιαίτερα αποτελεσματικοί. Τώρα οδηγούμαστε προς μια παρόμοια αλλά πιο επικίνδυνη κατάσταση στη Συρία. Διότι η Συρία είναι συνδεδεμένη με το Ιράν και αυτό εγκυμονεί κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία... συμμετέχουμε ουσιαστικά σε μια μαζική προπαγάνδα, απεικονίζοντας αυτό τον πόλεμο ως δημοκρατικό. Ποιος μάχεται για τη δημοκρατία; Το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία μάχονται για τη δημοκρατία; Αυτός είναι ένας οργισμένος σεκταριστικός πόλεμος, με μεγάλη βαρβαρότητα και από τις δύο πλευρές. Και επαναλαμβάνω, οι 93 χιλιάδες που σκοτώθηκαν στον εμφύλιο πόλεμο, δεν σκοτώθηκαν απλά από το Συριακό καθεστώς. Υπάρχουν δύο πλευρές σε αυτή την προσπάθεια, και καμιά δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική. Ο κίνδυνος είναι η κλιμάκωση να ξεφύγει από τον έλεγχό μας, σε αντίθεση με τον έλεγχο που είχαμε στη Βοσνία... Βρισκόμαστε σε μια ασαφή κατάσταση σύγχυσης επειδή ούτε καν γνωρίζουμε εάν αυτά τα γεγονότα, στα οποία σκοτώθηκαν 100 ή 150 άνθρωποι, προηγήθηκαν ή ακολούθησαν της αποκαλούμενης «κόκκινης γραμμής» του Obama. Και γιατί ο Πρόεδρος μίλησε για αυτή την συγκεκριμένη κόκκινη γραμμή; Πάνω σε ποια βάση; Υπό ποια στρατηγική έννοια σκέφτηκε;'' - Ζ. Μπρεζίνσκι

4/10/2013
όλο αυτό που γίνεται στη Συρία είναι μια πλήρης και παρανοϊκή καταστροφή της που δεν έχει κανένα νόημα για τους Σύριους τους ίδιους και πρέπει να σταματήσει - κανένας δεν προτιμά τους τζιχαντιστές ή τους χρηματοδοτούμενους «ισλαμιστές μαχητές της ελευθερίας» από τον Άσαντ, ούτε καν όσοι Σουνίτες Σύριοι Άραβες αποζητούν εκδίκηση από τον Άσαντ... Το να βλέπεις μονάχα τη μια πλευρά σε όλα αυτά και όχι και άλλες δεν σε καθιστά «καλό» και υποστηρικτή των δυνάμεων της «προόδου» αλλά οικειοθελώς τυφλό, ώστε να κοιμάσαι άνετα τα βράδια με τη συνείδηση σου ήσυχη πως ανήκεις στους «καλούς».

18/1/2014
Ο Barack Obama, σε μια εμφανώς αμυντική του δήλωση, είπε «δεν έθεσα εγώ κόκκινες γραμμές, αλλά ''ο κόσμος''» και αναφέρθηκε στις διεθνείς συνθήκες, μονάχα που ξέχασε να συμπληρώσει πως αυτός, και όχι ''ο κόσμος'', ήταν που πριν λίγους μήνες είπε πως «για τις Η.Π.Α, η χρήση χημικών είναι κόκκινη γραμμή»' συνέχισε κάνοντας ένα ακόμη λάθος αναφερόμενος στη διεθνή κοινότητα, δηλαδή στους συμμάχους του, μονάχα που, τουλάχιστον αυτή την περίοδο, ούτε οι σύμμαχοι του είναι πρόθυμοι να τον ακολουθήσουν, ούτε η διεθνής κοινότητα είναι τσιφλίκι των Η.Π.Α.

12/6/2014
Αυτές οι νοοτροπίες και αυτές οι «απελεύθερώσεις» των «φυσικών ατόμων» ριζοσπαστικοποιούν, δίνουν λόγο ύπαρξης στους ακραίους ισλαμιστές. Όπου εμπλέκονται δημιουργούν «μαύρες τρύπες». Λιβύη, Συρία, Ιράκ (στις δύο τελευταίες χώρες είναι γνωστό πως οι τρελαμένοι θέλουν να εγκαθιδρύσουν ψευτοχαλιφάτο - αυτή την προσπάθεια παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες). Κανένας, από όσους χειροκροτούσαν για την επέμβαση στη Λιβύη, δεν γνωρίζει τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη Λιβυή. Τι σημασία έχει;...

14/6/2014
Μέχρι και πριν τα αναπάντεχα γεγονότα στη Συρία (δηλαδή την μη αυτονόητη ή εύκολη αλλαγή καθεστώτος την οποία ανέμεναν και για την οποία διαψεύσθηκαν) ο στόχος ήταν το Ιράν. Λόγω των γεγονότων στη Συρία και της επικινδυνότητας... αλλά κυρίως λόγω του κουρδικού, απ' ότι φαίνεται αποφάσισαν να ασκήσουν μια πιο «ορθολογική» πολιτική με το εν λόγω κράτος, το Ιράν... καθώς σε λίγο καιρό με όλα όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή, το Ιράν θα φαντάζει μετριοπαθές! και όαση σταθερότητας.

20/6/2014
Τίθεται ένα πολιτικό ζήτημα. Η κατάρρευση της διάκρισης ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας έχει αντιστοιχία με την εισροή του άναρχου πεδίου σε ένα ιεραρχικό πεδίο και τη μεταβολή του τελευταίου σε πεδίο αναρχίας - το ίδιο μπορούμε να παρατηρήσουμε στη Συρία και το Ιράκ αυτή την περίοδο με την μεταβολή τους από χώρες σε χώρους, από κράτη σε εδαφικές περιοχές. Ένα ακόμα φαινόμενο κατάρρευσης της ιδιωτικής και της δημόσιας σφαίρας είναι η κατάλυση των ορίων ανάμεσα σε απώλειες άμαχων και μάχιμων και η νομιμοποίηση τους μέσω φρασεολογιών περί «παράπλευρων απωλειών».

6/7/2014
Το «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και την Λεβαντίνη» (που νωρίτερα αποκαλείτο «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και την Συρία») αποτελεί την μετάσταση στο συριακό έδαφος μιας ισλαμιστικής εξτρεμιστικής οργάνωσης που δημιουργήθηκε το 2004 στο Ιράκ. - Ι. Μάζης (Θυμίζω πως ένα χρόνο πριν, το 2003, έγινε ο -δεύτερος- πόλεμος στο Ιράκ υπό την ονομασία ''Operation Iraqi Freedom'')

Η παλιά Μέση Ανατολή που δημιουργήθηκε από τα απομεινάρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο καταρρέει, γεγονός που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις ενέργειες των ΗΠΑ στην περιοχή αυτή. - Γ. Φίσερ

26/7/2014
Δυστυχώς, μόλις άρχισαν τα γεγονότα στη Συρία, λίγους μήνες μετά από τα γεγονότα στη Λιβύη, είχα γράψει πως θα δημιουργηθούν δύο μαύρες τρύπες (ήταν οι μόνες δύο -παραλιακές- χώρες της Μεσογείου που δεν είχαν έμμεση, άμεση ή οποιαδήποτε συνεργασία/επαφή με το ΝΑΤΟ).

2/8/2014
Ο «Πόλεμος ή η σύγκρουση των πολιτισμών» έχει ξεκινήσει και το άλλο όνομα του είναι «μαύρες τρύπες» ή «βαλκανοποίηση» ή «αναρχία και κατάλυση κοινωνικών δομών». Πρώτη μαύρη τρύπα η Λιβύη, επόμενη η Συρία, τώρα το Ιράκ. Στο Βορρά η Ουκρανία. Πρώτη και «καλύτερη» βέβαια ήταν η Πρώην Γιουγκοσλαβία.

10/10/2014
...η αναισθησία είναι γενικό φαινόμενο στις κοινωνίες μας και στην περίπτωση των συγκεκριμένων πολέμων -οι οποίοι είναι όλοι «εσωτερικοί»- προϋπήρχε της αισθητικοποίησης. Όσα κανιβαλικά συνέβαιναν στη Συρία δεν συγκινούσαν, αργότερα άρχισαν να συγκινούν... στη Συρία είχαμε σχεδόν 200 χιλιάδες νεκρούς και περίπου 3 εκατομμύρια πρόσφυγες πριν αρχίσει η «κοινή γνώμη» να συγκινείται ή μάλλον πριν την κάνουν να συγκινηθεί.

Ο α λα καρτ και κατόπιν εορτής χουμανιταριασμός είναι η μάσκα του υποκριτή ανεύθυνου που έχει κοντή μνήμη και νομιμοποιεί ελαφρά τη καρδία καταστροφές ολόκληρων κοινωνιών για να έρθει μετά να το παίζει ηθικό-δημοδιδάσκαλος.

Για να μην συμβαίνουν τα ανείπωτα, ας φροντίσουν να κοιταχτούν ορισμένοι στον καθρέφτη κάνοντας την αυτοκριτική τους προκειμένου να υπευθυνοποιηθούν και ας γίνουν ιδιαίτερα κριτικοί και προσεχτικοί με τη νομιμοποίηση της εξωτερικής πολιτικής των χωρών τους (τα μαζικά κύματα ανθρώπων της συγκεκριμένης περιόδου ουδεμία σχέση έχουν με την κλασική μετανάστευση, είναι αποτέλεσμα της καταστροφής κρατών και της μετατροπής τους από χώρες σε χώρους - δεν μιλάμε απλά για πόλεμο ή επανάσταση αλλά για άλλης τάξεως φαινόμενα). Ολόκληρες κοινωνίες δεν είναι παιχνιδάκια προς κατανάλωση. Και από αρχαιοτάτων χρόνων η σκύλευση -ή η εργαλειοποίηση- των νεκρών αποτελεί απορριπτέα πράξη και θεωρείται προσβλητική σε όλους τους πολιτισμούς (ο «πολιτισμός» του χουμανιταριασμού είναι ο μόνος που διαφοροποιείται).

Δεν έχουμε όλοι κοντή μνήμη.

Η μνήμη εξανθρωπίζει.


Περισσότερα: 1) Εξωτερικές ροές και εσωτερική απίσχνανση. 2) Πλανήτης Ελλάδα σε νέες περιπέτειες... I) Παγκόσμιες διακρίσεις II) Ανησυχητική επισήμανση-υπενθύμιση περί ηθικής και ασφάλειας και III) Η ωραία μας γειτονιά ή πως είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. 3) Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) και κυριαρχία. Εισαγωγή. 4) Εξαΰλωση, καταστροφή και κατακερματισμός εθνοκρατικών σχηματισμών και επανασύσταση παλαιοαυτοκρατορικών δομών με «νέα» μορφή. 5) Πεδία αποσταθεροποίησης και Ελλάδα.

Δύο σχολιασμοί.

I
Είναι κατανοητό πως διανύουμε περίοδο ενασχόλησης της «κοινής γνώμης» με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες λόγω «επικαιρότητας» ή «κλιμάκωσης» ή «ανακάλυψης» -από ορισμένους- του ζητήματος. Μέχρι ενός σημείου όμως. Εκείνους τους ανέργους τους θυμάται κανείς; Ασχολείται κανείς μαζί τους; Τι έγινε; Τους συνηθίσαμε; Τους θεωρούμε δεδομένους; Τους πετάξαμε στα αζήτητα; Είναι αυτονόητες, μόνιμες και χρόνιες «παράπλευρες απώλειες»;

Πολύ υποβαθμισμένο το ζήτημα και πολύ χαμηλά στις προτιμήσεις των κομμάτων, της «κοινής γνώμης» και των λοιπών δυνάμεων-φορέων που κυριαρχούν στη «δημόσια σφαίρα».


II
Μετά το πέρας μιας ομιλίας του Viktor Orbán (Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας) στο βασιλικό ινστιτούτο διεθνών σχέσεων που εδρεύει στο Λονδίνο (Chatham House), ένας Ιάπωνας δημοσιογράφος έκανε την εξής παρατήρηση-ερώτηση (ελεύθερη απόδοση):

Υπάρχουν ορισμένοι παραλληλισμοί ανάμεσα σε εσάς και τον Shinzo Abe (Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας). Για παράδειγμα η έμφαση σας στις παραδοσιακές αξίες, η θέση σας σε ότι αφορά την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας της χώρας και ο έλεγχος επί της οικονομίας. Και οι δύο δέχεστε έντονη κριτική από δυτικές χώρες. Πως απαντάτε σε αυτές τις κριτικές;

Δεν έχει σημασία τι απάντησε ο Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας (αποστασιοποιήθηκε και τόνισε τις διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες). Σημασία έχει το εξής. Ακούμε και διαβάζουμε πολλά για την Ουγγαρία αλλά παραδοσιακά ακούμε και διαβάζουμε ελάχιστα για την Ιαπωνία. Επειδή κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου η χώρα αυτή γεωπολιτικά ήταν μέρος του λεγόμενου «δυτικού στρατοπέδου», προσπάθησαν να μας πείσουν πως ήταν «φιλελεύθερη» και «δυτική». Βέβαια η Ιαπωνία δεν είναι ούτε «φιλελεύθερη», ούτε «δυτική» (ούτε και θα γίνει ποτέ). Εκείνο που έπρεπε να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού ήταν το μύθευμα-ιδεολόγημα πως μια χώρα για να είναι ανεπτυγμένη πρέπει να είναι δυτικοποιημένη ή εκδυτικισμένη (ότι και εάν ορίζεται ως «δυτικό», το οποίο δεν είναι καθόλου μικρό ζήτημα). Δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί διαφορετικά πως μια μη δυτική χώρα ήταν δυνατόν να είναι ανεπτυγμένη και μάλιστα να βρίσκεται στην «πρώτη γραμμή» των εξελίξεων (Το 1991, η Ιαπωνία επέτυχε το μέγιστο οικονομικό της μερίδιο επί του παγκόσμιου Α.Ε.Π. Ήταν η αποκορύφωση της περιόδου του φόβου που ήταν διάχυτος στις Η.Π.Α, ήδη από τη δεκαετία του '80, όταν ο γερουσιαστής Howard Baker είχε κάνει τη περίφημη δήλωση: «Πρώτον, είμαστε ακόμη σε πόλεμο με την Ιαπωνία. Και δεύτερον, τον χάνουμε».).

Η Ιαπωνία έχει μεγάλη σημασία όχι γιατί είναι «δεξιά» ή «συντηρητική» (όπως νομίζουν διάφοροι «δεξιοί») αλλά γιατί ήταν η πρώτη χώρα που κατέρριψε, εδώ και περίπου έναν αιώνα, το κύριο αξίωμα της πολιτιστικής αποικιοκρατίας (το οποίο ενστερνίζονται τόσο «αριστεροί» όσο και «δεξιοί»). Τη σύνδεση εκσυγχρονισμού και «εκδυτικισμού» (στα καθ' ημάς η θέση αυτή εκφράστηκε μέσω του «κεμαλισμού»). Ο «εκδυτικισμός» ως προϋπόθεση της «ανάπτυξης», της «εκβιομηχάνισης» και του «εκσυγχρονισμού».

Αυτή η θέση είναι από τη φύση της ρατσιστική. Βλέπει τις κοινωνίες, τους λαούς και τα έθνη όχι ως υποκείμενα της δικής τους ιστορίας αλλά ως κατώτερα αντικείμενα προς επιδιόρθωση (και ως μέρη ή συνιστώσες της ιστορίας του ενός).

Όλες οι αναδυόμενες χώρες (με την Ιαπωνία να αποτελεί το πιο «επιτυχημένο» και πρώιμο παράδειγμα, καθώς αποδόμησε one by one, όλους τους αριστεροδεξιούς ευρωκεντρικούς μύθους) έσκισαν από πάνω τους αυτήν την αποικιοκρατικού τύπου ιδεολογία που δεν είναι τίποτα άλλο παρά κεκαλυμμένος πολιτιστικός ιμπεριαλισμός, ο οποίος οδηγεί σε διαρκή πολιτιστική υποβάθμιση, εσωτερική πνευματική απίσχναση, μεταπρατισμό και εξάρτηση. Η μεταφύτευση θεσμών έξωθεν και η καταστροφή των εσωτερικών δομών και συστημάτων αυτοβοήθειας των κοινωνιών οδήγησε σε στρεβλώσεις, δυσλειτουργίες, ιστορικού τύπου εσωτερικές αλλοιώσεις και κατέστησε πολλές κοινωνίες πολιτιστικά σχιζοφρενείς ή τις οδήγησε σε μόνιμη υπανάπτυξη. Όσες χώρες κατάφεραν να εκσυγχρονίσουν τις δικές τους παραδόσεις και αξίες και να τις θεσμοποιήσουν ή να καλλιεργήσουν θεσμούς και δομές που βασίζονται στις δικές τους εσωτερικές λειτουργίες διατήρησαν ένα επίπεδο (το ιαπωνικό καιρέτσου-keiretsu ήταν παγκόσμια πρωτοτυπία και έγιναν πολλές προσπάθειες είτε να αντιγραφεί είτε να καταστραφεί).

Σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, ταυτόχρονα με την αναβίωση αυτοχθόνων πολιτισμικών ρευμάτων παρατηρείται παράλληλη απο-δυτικοευρωπαϊκόποίηση. Από τον αραβικό κόσμο μέχρι την Ανατολική Ευρώπη και την Ινδία, και από την Κίνα μέχρι τη Ρωσία και την Ινδονησια, όλοι οι πολιτιστικοί χώροι προσπαθούν να αποκαταστήσουν τις εσωτερικές τους ισορροπίες. Είναι σφάλμα αυτή η εξέλιξη να περιγράφεται ελαφρά τη καρδία ως «νεοσυντηρητισμός» ή «τραντισιοναλισμός» (αυτή είναι μια εύκολη -και δυτικοευρωκεντρικότατη- λύση. Όντως αυτή η εξέλιξη μπορεί να λάβει αντιδραστικές μορφές αλλά αυτή η παρατήρηση από μόνη της δεν αρκεί). Είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Είναι προσπάθεια αποκατάστασης των εσωτερικών τους ισορροπιών και λειτουργιών.

Η παραπάνω θέση δεν είναι «αντιδυτική» ή «αντιδιαφωτιστική» όπως λέει το καλά θεμελιωμένο κυρίαρχο -ευρωαριστερό/δεξιό- αξίωμα/αφήγημα. Τα πράγματα αυτά έχουν μελετηθεί και εξακολουθούν να μελετώνται εκτενώς σε διεθνές επίπεδο. Στην Ελλάδα απλά δεν τα γνωρίζουμε ή δεν πρέπει να τα γνωρίζουμε.


-----
Αναφέρομαι στην Ιαπωνία ως το πλέον πρώιμο (πρώτο στοιχείο) παράδειγμα το οποίο παρουσιάζεται μάλιστα και ως «δυτικό» (δεύτερο στοιχείο). Αυτά τα δύο στοιχεία μαζί είναι σημαντικά.

.~`~.

Τέσσερα σύντομα σχόλια.

I
Η Βρετανία ξεκινώντας την «Βιομηχανική Επανάσταση» (όρος του 19ου αιώνα) εγκαθίδρυσε μια παγκόσμια αυτοκρατορία με έναν σχετικά μικρό πληθυσμό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατασκεύασαν τον μύθο της μοναδικής υπερδύναμης με έναν πληθυσμό της τάξης των 100 εκατομμυρίων ανθρώπων (πριν από περίπου έναν αιώνα). Η «εκβιομηχάνιση» -και όχι μόνον- της Κίνας, με τα 1,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους της, τι θα σηματοδοτήσει για τον πλανήτη;

-----
Και της Ινδίας (37% του παγκόσμιου πληθυσμού μαζί με την Κίνα) και της Βραζιλίας και της Ινδονησίας όπως και πολλών άλλων...


II
Η παγκόσμια πολιτική στον 21ο αιώνα θα αντλήσει τις μορφές τις διαστάσεις και τα περιεχόμενα της από ζητήματα όπως τα κάτωθι (ενδεικτικά, όπως και αυτά του συνδέσμου):

Since first introduced in 2002, the concept of ‘Normative Power Europe (NPE)’ has been widely discussed among scholars of International Relations... In contrast, few studies conceptualise emerging powers such as China and Brazil as normative powers. On the whole, the impact of emerging powers as normative powers is understudied... China has been a norm-shaper in this issue area of humanitarian intervention, not a passive student of international norms. China participated fully in the United Nations debate on development of the concept of ‘Responsibility to Protect’ (R2P). Moreover, Brazil proactively promotes the new concept of ‘Responsibilities While Protecting’ (RWP) as a new norm of international intervention... Brazil’s proactive role is an interesting example of an emerging power trying to shape the debate on international norms... How non-Western powers will shape the evolution of international norms is understudied.

For centuries, it has been Western powers that have socialised non-Western countries into the West-dominated international society. In this socialisation process, the Western powers usually tell non-Western countries how to behave appropriately and how to follow the ‘standard of civilizations’. The presumption is that the social norms and political values preferred by the West are the only possible way to achieve modernity...

Το κοινό σημείο όλων των προηγούμενων: ‘Stop telling us how to behave’. (παλαιό-νεο)λιμπεραλιστές και μαρξιστές (παλαιοί και νέοι), σοσιαλδημοκράτες (ρεφορμιστές ή άλλοι) δεν μπορούν πλέον την ενδοευρωπαϊκή ή ενδοευρωαλταντική ηγεμονική τους διαμάχη να την παρουσιάζουν ως παγκόσμια (και δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στην νέα πραγματικότητα). Όλοι οι προηγούμενοι θα γίνουν ένας πολτός -ακόμα περισσότερο από ότι είναι ήδη- γιατί αποτελούν εσωτερικές διαφοροποιήσεις και διαφορετικές όψεις και εκφάνσεις του ίδιου πολιτιστικού ρεύματος.


III
Στην Ελλάδα νόμιζαν ή νομίζουν πως σε όσο περισσότερα «δυτικά» ή «ευρωπαϊκά» θεσμικά πλαίσια και οργανισμούς εντάσσεται μια χώρα τόσο περισσότερο «δυτική» ή «ευρωπαϊκή» γίνεται.

Οι θεσμοί δεν μπορούν να υπερβούν τη γεωγραφία ούτε να επικυριαρχήσουν επ' αυτής (ούτε επί της κουλτούρας ή της ισχύος, αν και μπορούν σαφώς να οριοθετήσουν -και μέχρι ενός σημείου να μορφοποιήσουν- τις δύο τελευταίες).

Έτσι έχουμε τη Σουηδία και τη Νορβηγία να είναι ενταγμένες σε λιγότερα «δυτικά» θεσμικά πλαίσια (εκτός Ευρωζώνης και ΝΑΤΟ η πρώτη, εκτός Ε.Ε και Ευρωζώνης η δεύτερη) αλλά να είναι σαφώς πιο «δυτικές» και «ευρωπαϊκές».

Οι χώρες που σταθμίζουν σε ποιους οργανισμούς και σε ποια θεσμικά πλαίσια θα ενταχθούν -και δεν εντάσσονται αδιακρίτως σε όλα τα «ευρωπαϊκά» π.χ.- αποφασίζουν με βάση το συμφέρον τους, ενδογενείς ανάγκες, τις ιδιαίτερες καταστάσεις που αντιμετωπίζουν και τη γεωγραφία τους (δηλαδή αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως διακριτή οντότητα). Τα προηγούμενα είναι προϋποθέσεις.

Ούτε πιο «δυτική» από την Αυστρία και τη Φινλανδία (που δεν μετέχουν στο ΝΑΤΟ), ούτε πιο «ευρωπαϊκή» από τη Τσεχία και την Πολωνία (που δεν μετέχουν στην Ευρωζώνη) είναι η Ελλάδα.

Το «τα πάντα όλα εδώ και τώρα», οδηγεί εδώ που βρισκόμαστε τώρα. Η Ελλάδα πληρώνει στρατηγικά εσφαλμένες της επιλογές. Και τα στρατηγικά σφάλματα δεν διορθώνονται με «μεταρρυθμίσεις» και «εκσυγχρονισμούς» (υπό συνθήκες εσωτερικής κατάρρευσης), ούτε με ευχολόγια. Τα στρατηγικά σφάλματα οδηγούν σε μη επιλύσιμα αδιέξοδα τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν σε καταστροφές.

-----
Και επειδή η Τουρκία έχει γίνει καραμέλα ως προς τα ανούσια. Η Ελλάδα -δηλαδή τα λούμπεν αστικά στοιχεία που διαμορφώνουν το καθεστώς ηγεμονίας στη χώρα- βιάστηκε να εμβαθύνει δύο επίπεδα ευρωπαϊκά σε σχέση με την Τουρκία. Ένα επίπεδο διαφορά θα ήταν αρκετό. Δηλαδή η Ελλάδα να είναι ενταγμένη στην Ε.Ε και όταν οι πιθανότητες για ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε αυξάνονταν να εμβαθύνει στην Ευρωζώνη (ή σε κατάλληλο χρόνο ανεξάρτητο από αυτή την παράμετρο). Βιάστηκε όμως γιατί πολύ απλά το ζήτημα δεν ήταν κατά βάση η Τουρκία. Και εγκλωβίστηκε. Και θα το πληρώσει.


IV
Ως προς τα ουσιώδη. Το 1980 ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν περίπου 9,65 εκατομμύρια και της Τουρκίας 42,17 εκατομμύρια. Το 2009, έτος δημογραφικής «κορύφωσης» της Ελλάδας (από εκεί και μετά αρχίζει η μείωση ή κατάρρευση) η κατάσταση είχε διαμορφωθεί ως εξής: ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν περίπου 11,19 εκατομμύρια και της Τουρκιάς 72,04 εκατομμύρια. Για το 2015 ο πληθυσμός της Ελλάδας υπολογίζεται σε 10,98 εκατομμύρια και της Τουρκίας σε 77,74 εκατομμύρια. Δηλαδή, από το 2009 έως το 2015 ο πληθυσμός της Τουρκίας αυξήθηκε κατά μισή περίπου Ελλάδα.

-----
1) Όλα τα στοιχεία από το I.M.F. 2) Το World Factbook (CIA World Factbook) υπολογίζει τον πληθυσμό της Ελλάδας για το 2015 στα 10,78 εκατομμύρια. 3) Το 2013, ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε κατά 17,660 άτομα ενώ την τριετία 2011-2013, ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 38,628 άτομα. Ο δείκτης γεννητικότητας για το έτος 2013 έφτασε στο 8,6 ενώ ο δείκτης θνησιμότητας στο 10,2 (europarl). 4) Μελλοντικά θα αναφερθώ στην πρόσφατη Έκθεση Γήρανσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Μπορούμε να συνεχίσουμε την ασχολία μας με την τιτανοτεράστια υπερ-παγκόσμια supra-ιδεολογική και επική «αντιπαράθεση» ανάμεσα σε Συ.Ριζ.Α και Ν.Δ. Συγνώμη εάν διατάραξα το κλίμα του προεκλογικού αγώνα (ύπνου) και εάν παρέκλινα από την εκλογολογία.

19 Αυγούστου 2015

Τέσσερις σχολιασμοί.


Ι
Με τους ευρύτερους χώρους της σημερινής Συρίας ο τόπος αυτός έχει βαθύτατες ιστορικές σχέσεις. Η ιστορία και η ταυτότητα μας εμπεριέχει πολύ «Κοίλη Συρία».

Ο γεωπολιτικός έλεγχος κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου προϋπέθετε τον διανοητικό -ιστορικό και πολιτισμικό- ακρωτηριασμό μας. Μετά την κατάρρευση του διπολικού συστήματος ο διανοητικός αυτός ακρωτηριασμός συνεχίστηκε.

Και έτσι βρισκόμαστε τώρα μετέωροι, δίχως αισθήματα (ή ορθότερα με δανεικά αισθήματα, τα λεγόμενα «ανθρωπιστικά»), εικόνες και περιεχόμενα, να έχουμε ένα κενό μνήμης με τους ιστορικούς αυτούς χώρους. Χώροι που γέννησαν κάτι που θα μπορούσαμε -με εντελώς άστοχο και χονδροειδές τρόπο- να ονομάσουμε ελληνοανατολισμό ή ανατολικό ελληνορωμαϊσμό.

Πως θα ανακτήσεις μνήμη, πως θα συνδιαλλαγείς, θα επικοινωνήσεις, πως θα ενσωματώσεις, θα βοηθήσεις ανθρώπους από αυτούς τους χώρους μέσω του «ευρωπαϊσμού» και του «μούλτικούλτι δικαιωματοκρατισμού»; (αυτός είναι ορθότερος περιγραφικά όρος). Απείρως περισσότερα ιστορικά εφόδια έχουμε εμείς από αυτά τα ιδεολογήματα μέσω των οποίων -υποτίθεται πως- πρέπει να μάθουμε να λειτουργούμε.

Τα ελληνιστικά χρόνια τα ξεχάσαμε. Τα ανατολικορωμαϊκά ή «βυζαντινά» χρόνια τα υποβάθμισαν και τα κατέστησαν «απαγορευμένα». Η καταστροφή και η αλλοίωση ταυτοτήτων πληρώνεται. Τόσο μεγάλα κενά ιστορικής μνήμης και γνώσης δεν υποκαθίστανται από παγκοσμιοποιητικά πειραματικά μούλτικούλτι παιχνιδάκια εργαστηριακής αγγλοσαξονικής υφής και εμπνεύσεως (Έλα παππού μου να σου δείξω τα πολιτιστικά αμπελοχώραφά σου), απλά γεννούν πολιτιστικούς γορίλες και διανοητικούς χιμπατζήδες.

Τις σταυροφορίες πολύ περισσότερο από το Ισλάμ και τους Άραβες τις πλήρωσαν οι δικοί μας χώροι σε βάθος χρόνου (ή οι χώροι της ιστορικά λεγόμενης «Ρωμηοσύνης»). Τους Ιερούς Πολέμους πολύ περισσότερο από την ηπειρωτική Ευρώπη, τους ρωμαιοΚαθολικούς και τους κεντροΕυρωπαίους τους πλήρωσαν οι δικοί μας χώροι. Αυτά δεν μπορούν να μας τα διδάξουν έξωθεν φυτεμένα και πάσης χρήσεως ιδεολογήματα. Τα αοριστολογήματα αυτά δεν μπορούν να μας προσφέρουν διδάγματα όπως αυτά που απορρέουν από τους Συριακούς και Μακεδονικούς πολέμους (απίστευτες γεωπολιτικές και ιστορικές γνώσεις και αναλογίες χρήσιμες για το σήμερα: από τη σχέση πόλης και αυτοκρατορικής δομής, εδαφικής και μη ταυτότητας, μέχρι την ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα σε Νείλο και Ευφράτη με ενδιάμεσο πεδίο μάχης την Κοίλη Συρία - και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε).

Η καταστροφή και η αλλοίωση ταυτοτήτων είναι καταστροφή και αλλοίωση σχέσεων με ολόκληρους ιστορικούς χώρους και ολόκληρες ανθρωπογεωγραφίες. Και πληρώνεται.


ΙΙ
Άρχισαν τα κείμενα που προετοιμάζουν το κλίμα. Τα κείμενα διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης».

Το κείμενο ''A New Chance for Cyprus'' που υπάρχει στο Project Syndicate μας ενημερώνει πως: «Peace in Cyprus would be a strategic game changer for Europe, opening the possibility for the rapid revival of Turkey’s accession process, which has been largely stalled as a result of objections by the Republic of Cyprus. With Turkey facing political uncertainty following its general election in June, it is important to re-anchor the country to the EU».

Πριν δύο χρόνια είχα παραθέσει το εξής απόσπασμα από ένα βιβλίο (το οποίο δεν έχει γράψει ούτε Έλληνας ούτε Κύπριος): «Προς το παρόν η Κύπρος βρίσκεται σε μια θολή, μεταβατική νομική κατάσταση: μεγάλο μέρος του πακέτου του 1960 είναι ασύμβατο προς το δίκαιο του Ο.Η.Ε και της Ε.Ε, εξ ου και η «νοοτροπία του Σχεδίου Αννάν», το οποίο θα είχε περιορίσει τα δικαιώματα της Κύπρου όσον αφορά στη σχέση της με την Ε.Ε. Καθώς αυξάνεται η αγγλο-αμερικανική πίεση για συμμετοχή της Τουρκίας στην Ε.Ε, αυξάνεται και η πίεση στην Κύπρο, ώστε η Ε.Ε να υποχρεωθεί να αποδεχτεί την παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο και να εμποδίσει μια μελλοντική ευρωπαϊκή άμυνα δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας. Αναμφίβολα η κατάσταση θα καταλήξει κάπου πριν το 2015... Επομένως πολλά εξαρτώνται από το πόσο μακριά θα είναι έτοιμη να φτάσει η Ε.Ε για να επιτρέψει στην Κύπρο να γίνει πλήρες και κυρίαρχο μέλος (σωθήκαμε).»

Το κείμενο αυτό είναι από βιβλίο που εκδόθηκε το 2011 (εάν δεν κάνω λάθος, ίσως και το 2008). Από το 2008-2011 γνωρίζουμε λοιπόν ότι η «η κατάσταση θα καταλήξει κάπου πριν το 2015...». Εντάξει καθυστέρησαν λίγο οι σχεδιασμοί λόγω της κρίσης. Ενδιαφέρον όμως έχει το εξής.

Η Τουρκία, δεν θα ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όχι επειδή η Ε.Ε είναι ένα χριστιανικό κλάμπ (που είναι - και μάλιστα στον πυρήνα του δυτικοχριστιανικό) αλλά για απτούς και «ρεαλιστικούς» λόγους. Μόλις η Τουρκία εισέλθει στην Ε.Ε, η Γαλλία χάνει τα δικαιώματα που έχει στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων και αυτόματα κατρακυλά στην τρίτη ιεραρχικά θέση, γίνεται η τρίτη τη τάξη χώρα εντός της Ε.Ε (η λήψη αποφάσεων είναι ένας συνδυασμός από δημογραφικούς, στρατιωτικούς και άλλους παράγοντες). Η δε Γερμανία, εντός μιας ή το πολύ δύο δεκαετιών θα βρεθεί στη δεύτερη θέση γιατί η Τουρκία θα έχει μεγαλύτερο πληθυσμό με διαφορά σε όλη την Ε.Ε. Αυτό που εμποδίζει τη Τουρκία να εισέλθει στην Ε.Ε δεν είναι ούτε τα περί κεφαλαίων, εσωτερικών μεταρρυθμίσεων, δημοκρατίας, μη επίλυσης ούτε τα πολιτιστικά, θρησκευτικά, οικονομικά ή άλλα στοιχεία -αυτά είναι νομιμοποιητικά επιχειρήματα για την άρνηση εισόδου της και τη διαμόρφωση της «κοινής γνώμης»- αλλά τα μεγέθη της (η Τουρκία είναι πολύ «μεγάλη», πολύ «ισχυρή»). Με απλά λόγια, το ζήτημα είναι ποιος θα έχει το πάνω χέρι στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Και βέβαια η Γαλλία -και έπειτα η Γερμανία- δεν μπορούν να δεχθούν ότι δεν θα έχουν το πάνω χέρι στη λήψη αποφάσεων (δημιούργησε και ένα προηγούμενο η Τουρκία μπλοκάροντας το ΝΑΤΟ το οποίο χρησιμοποιούν ως διπλωματικό χαρτί εναντίον της).

Εάν όμως δεν εισέλθει η Τουρκία στην Ε.Ε, τότε γιατί το άρθρο χρησιμοποιεί ως επιχείρημα την επίλυση του Κυπριακού «for the rapid revival of Turkey’s accession process»;

-----
Παρατηρήσεις

Τα εθνικά θέματα είναι διεθνή θέματα. Βέβαια στην Ελλάδα τίποτα από όλα αυτά δεν θα συζητηθεί. Απλά με κάποιο τρόπο θα μας ζαλίσουν οι αριστεροδεξιοί με τους «εθνικιστές και τους αντιεθνικιστές».

Ως δέον και υποκειμενική τοποθέτηση θα μπορούσε να υποστηριχθεί οποιαδήποτε λύση επιθυμούσε ο αυτόχθων πληθυσμός ολόκληρης της νήσου δίχως εξωτερικές παρεμβάσεις και πιέσεις (τι απλά που είναι τα πράγματα με βάση την υποκειμενική τοποθέτηση). Βέβαια, γνωρίζουμε, πως το βόρειο τμήμα -δηλαδή το κατεχόμενο- δεν είναι ανεξάρτητο από την Τουρκία (έλεγχος υπάρχει και μέσω των εποίκων). Αντίθετα, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει αυτοτελή υπόσταση σε διεθνές επίπεδο και δεν εξαρτάται από την Ελλάδα. Το βόρειο τμήμα δεν θα τολμούσε να αγνοήσει την Τουρκία. Η Ελλάδα δεν θα τολμούσε να «υποδείξει» επιτακτικά στη Κυπριακή Δημοκρατία τι να πράξει (εάν δεν της άρεσε αυτό που θα αποφάσιζε). Λύσεις που οδηγούν σε μείωση της διεθνούς υπόστασης ή σε δυσλειτουργική κυβέρνηση της νήσου εξασφαλίζουν πως αυτή η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις σε διεθνές επίπεδο που θα ενοχλούν τους μεγάλους (π.χ. μια απόφαση που θα ενοχλεί τα συμφέροντα της Βρετανίας).

Γενικότερα μιλώντας, υποτίθεται πως Έλληνες και Κύπριοι πόνταραν όλα τα λεφτά τους στην Ε.Ε -την οποία θεωρούν πανάκεια- προκειμένου να εξισορροπηθεί ο ατλαντικός παράγοντας (αυτά τα πράγματα -«όλα τα λεφτά», πανάκεια- οδηγούν συνήθως σε απογοητεύσεις αν όχι σε καταστροφές). Υπάρχουν αυτοί που θεωρούν κίνδυνο-θάνατο μια λύση προερχόμενη από τον ατλαντικό παράγοντα και προτιμούν μια όσο το δυνατόν πιο διεθνή λύση (Ε.Ε, Η.Π.Α, Κίνα, Ρωσία κ.λπ - οι κακές σχέσεις Ρωσίας και Ε.Ε δεν συμφέρουν την Κύπρο) και εκείνοι που υποστηρίζουν μια πιο ατλαντίζουσα ή ΝΑΤΟίζουσα λύση (Οι μόνες χώρες που δεν σχετίζονταν -έμμεσα ή άμεσα- με το ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο ήταν η Λιβύη και η Συρία... Η θέση που εξέφρασε ο πρώην Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Ρασμούσεν πέρυσι ή πρόπερσι, ήταν ότι η μη λύση του Κυπριακού εμποδίζει την ανάπτυξη των σχέσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης – ΝΑΤΟ. Με λίγα λόγια ο Δανός -και έχει σημασία το Δανός- πίεζε τους «Ευρωπαίους»). Οι μετα-αποικιακές συνθήκες του 1960 αποτελούν αναχρονισμό για την Ε.Ε. Η Τουρκία ήταν και παραμένει πλήρως αντίθετη σε κάθε στρατιωτική δραστηριότητα και σχεδιασμό της Ε.Ε στο κατώφλι της (που θα περιλαμβάνει Ελλάδα και Κύπρο). Στην Ελλάδα υπάρχει μια μικρή αλλά ισχυρή ομάδα ανθρώπων (ακαδημαϊκών ή άλλων) οι οποίοι προωθούν διακριτικά ή μη την ατλαντική πολιτική (αρκετές φορές λειτουργούν ή κινούνται γύρω από την ομπρέλα του Ελ.Ι.Αμ.Επ).

Το σχέδιο Ανάν εμπεριείχε -ανάμεσα σε πολλά άλλα- στοιχεία εργαλειοποίησης της Κύπρου με σκοπό τη διευκόλυνση της εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε (έχει ενδιαφέρον η μεταχείριση της Κύπρου -σαν τιμωρία- στην αρχή της οικονομικής κρίσης).

Η Βρετανία και οι Η.Π.Α δεν επιθυμούν δύο διεθνώς ανεγνωρισμένα κράτη.

Η Τουρκία είναι μια πολύ σημαντική χώρα γενικά. Αλλά είναι και μια πολύ σημαντική χώρα και ειδικά για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ελλάδα είναι συμπληρωματική της Τουρκίας και πάντα όταν θα τίθεται ζήτημα στα πλαίσια του είτε - είτε (είτε τα συμφέροντα της Ελλάδας είτε αυτά της Τουρκίας) η επιλογή δεν θα είναι Ελλάδα. Η Τουρκία είναι πιο σημαντική χώρα και έχει μεγαλύτερη στρατηγική βαρύτητα από την Ελλάδα. Στην Ελλάδα θα πρέπει να υπάρξει πίεση προκειμένου να δημοσιοποιηθούν τα έγγραφα για την Κύπρο (όπως θα έπρεπε να έχει συμβεί).

Οπωσδήποτε πρέπει να γίνει το αυτονόητο. Με κάποιο τρόπο να φύγουν οι Βρετανοί από το νησί. Έχασαν όλες τους τις αποικίες, έχασαν το Διαμάντι του Στέμματος, την Ινδία, έχασαν τα πάντα. Έχασαν στο τέλος και το Σουέζ. Και τι τους έμεινε; Τους έμεινε η Κύπρος να την ταλαιπωρούν... Βέβαια η Βρετανία δείχνει σημάδια απεξάρτησης από τις Η.Π.Α και θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον εάν αναλάμβανε μελλοντικά πιο δραστήριο ρόλο (αυτό σχετίζεται και με το δημοψήφισμα για παραμονή ή όχι στην Ε.Ε).

Η σχέση των Η.Π.Α με την Τουρκία είναι ο καθοριστικός παράγοντας. Ήταν αυτή η σχέση που καθόρισε την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ - δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό στην αριστεροδεξιά μας Ελλάδα, αλλά η Τουρκία είχε λυσσάξει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ με δική της πρωτοβουλία και οι Η.Π.Α ήταν αυτές που αρνούνταν πεισματικά αρχικά.


ΙΙΙ
Η διάφορα ανάμεσα σε ένα «ευρωπαικό» κράτος και σε ένα κράτος όπου κυριαρχούν «μια αριστερά και μια δεξιά» που προσπαθούν να εκλογικεύσουν και να νομιμοποιήσουν ένα υβριδικό καθεστώς αποικιοποίησης ή/και κηδεμόνευσης είναι η εξής: Όταν ο Πρωθυπουργός της μιας χώρας ταξιδεύει στην Κίνα και αποφασίζει η χώρα του να συμμετέχει στην ΑΙΙΒ δίχως να νιώθει προφανώς πως αυτή «φεύγει από την Ευρώπη» ο Πρωθυπουργός της άλλης ταξιδεύει προς τις Βρυξέλλες προκειμένου η χώρα του να «μείνει στην Ευρώπη» («πάση θυσία» μάλιστα).

Προφανώς η Σουηδία είναι «τριτοκοσμική» χώρα και «φεύγει από την Ευρώπη», ενώ η Ελλάδα είναι «ευρωπαϊκή» και «μένει στην Ευρώπη». Γεμίσαμε Αδώνιδες Γεωργιάδηδες της «αριστεράς». Συνεχιστές της θεσμοθετημένης «προστασίας» του εν τη κρατογενέσει του εξαρτημένου παραρτήματος-αποικίας που θέλουν να μας παρουσιάζονται και ως «ευρωπαϊστές» (της πλάκας - ξεβράστηκαν στην επιφάνεια όλα τα ψυχροπολεμικά απολειφάδια).

Όλοι αυτοί οι αριστεροδεξιοί παπαγάλοι είναι η εξασφάλιση του τεταρτοκοσμισμού μας (να μην προσβάλουμε και κράτη εξαιρετικά δραστήρια -και σαφώς λιγότερο εξαρτημένα- στη διεθνή σκηνή).

-----
Στη θέση της Σουηδίας θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα (Από την Ισπανία μέχρι την Αυστρία και τη Γερμανία και από τη Φινλανδία μέχρι τη Γαλλία και την Ιταλία - συμπεριλαμβανομένης της Δανίας της Πορτογαλίας, της Μάλτας, της Νορβηγίας και της Πολωνίας επίσης). Αλλά και άλλες μη ευρωπαϊκές (όπως η Ισλανδία, το Ισραήλ, -η Τουρκία επίσης-, η Γεωργία, τα Η.Α.Ε, η Νότιος Κορέα - από τις σχετικά «μικρές»).


ΙV
Είναι κάποιου είδους μαζική -επιστημολογική ή άλλη- παράκρουση αυτή που επικρατεί στην καθ' ημάς δύση και οδηγεί τους ανθρώπους να ασχολούνται συνεχώς και κατ' εξακολούθηση αποκλειστικά και μόνον με συμπτώματα και όχι με αίτια (ή τουλάχιστον με την προσπάθεια ανίχνευσης τους); Σε όλα τα πεδία (π.χ. πολιτική, οικονομία, μετανάστευση, διοίκηση, δημογραφία) παρατηρείται το ίδιο φαινόμενο ή η ίδια «μεθοδολογία». Δεν μπορούν να πάνε το μυαλό τους πέρα από την καταπολέμηση, δαιμονοποίηση ή απάλυνση των συμπτωμάτων και γενικότερα τη συμπτωματολογία;

Συμπτωματολογία και κατασκευή εικόνας φίλων και εχθρών. Δηλαδή διαχείριση και νομιμοποίηση.

Εξαΰλωση, καταστροφή και κατακερματισμός εθνοκρατικών σχηματισμών και επανασύσταση παλαιοαυτοκρατορικών δομών με «νέα» μορφή.

Είναι διαφορετικό πράγμα να αναγνωρίζεις τις ιστορικές, κοινωνικές, εθνολογικές και γεωπολιτικές παθογένειες και καταστροφές που επήλθαν από τη δημιουργία εθνικών κρατών σε πολλές περιπτώσεις, και διαφορετικό πράγμα η αποδοχή μιας μεθοδευμένης επιχείρησης καταστροφής τους με συγκεκριμένους τρόπους. Η εξωγενός υποβοηθούμενη και επιβαλλόμενη κατάρρευση και καταστροφή εθνικών κρατών, γεννά τερατογονίες και ορισμένες εκατοντάδες χιλιάδες -ή και εκατομμύρια- εκτοπισμένων ανθρώπων. Οπωσδήποτε υπάρχουν εθνικά κράτη, τα οποία μέσω της αποκοπής τους από το περιβάλλον τους και στρεφόμενα εναντίον του, αποτελούν βαρίδια για ολόκληρες περιοχές. Τα προηγούμενα, όμως, δεν οδηγούν σε νομιμοποίηση ή αποδοχή των μεθοδεύσεων που γίνονται πάνω από τα κεφάλια των κοινωνιών. Είναι διαφορετικό πράγμα οι αδυναμίες και οι παθογένειες των εθνικών κρατών και διαφορετικό πράγμα η ηθελημένη αποδόμηση ή πολτοποίηση τους με συγκεκριμένους τρόπους και για συγκεκριμένους σκοπούς (τα περί παγκοσμιοποίησης είναι νομιμοποιητικές γενικολογίες. Υπό την «παγκοσμιοποίηση», οι ισχυρές πολιτικές μονάδες ισχυροποιούνται και οι αδύναμες, ανάλογα το πολιτισμικό υπόστρωμα και τις εξωγενές παρεμβάσεις, κατακερματίζονται. Επίσης, η απαρχή ή η καταγωγή της ευρωπαϊκής υπερεθνικότητας (european supranationalism) ουδεμία σχέση έχει με την «παγκοσμιοποίηση» και τις «τεχνολογικές εξελίξεις» όπως συνήθως εξιστορείται κατά το κυρίαρχο μυθο-τεχνο-λογικό αφήγημα. Σχετίζεται με πολιτικές αποφάσεις της μεταπολεμικής περιόδου για τη συλλογική διαχείριση εδαφών, τη συγκυριαρχία και την «κοινή μοίρα» συγκεκριμένων εθνών - θα επανέλθω επί του θέματος).

Όσες και όσοι είναι «οπαδοί» της αντιπροσώπευσης, του κράτους δικαίου, της λογοδοσίας, της σχέσης εντολέα-εντολοδόχου και γενικότερα του συνταγματικού κράτους δε νομίζω πως έχουν αντιληφθεί τι έρχεται με την «υπέρβαση» του λεγόμενου εθνικού κράτους. Ουσιαστικά μιλάμε για το κυρίαρχο κράτος που θεμελιώνεται το 1648 με τη συνθήκη της Βεστφαλίας και όχι με τη Γαλλική Επανάσταση. Με τη Γαλλική και Αμερικανική επανάσταση η αρχή της (διεθνούς) νομιμότητας παύει να είναι δυναστική και γίνεται εθνική και λαϊκή (σας θυμίζει κάτι η δαιμονοποίηση της σύνθεσης αυτών των δύο εννοιών;) και το -ήδη υφιστάμενο- κυρίαρχο κράτος αποκτά τον εθνικό, λαϊκό και ρεπουμπλικανικό του χαρακτήρα. Η διαπίστωση στις μέρες μας είναι πως υπάρχει ολομέτωπη επίθεση ενάντια στο εθνικό κράτος (βέβαια αυτό είναι παλαιό ζήτημα). Δυστυχώς, κατά την προσωπική μου εκτίμηση τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Είναι χειρότερα. Δεν αποδομείται απλά το εθνικό κράτος, αλλά το κυρίαρχο κράτος και συνολικά η έννοια της -βεστφαλιανής- κυριαρχίας. Ο κόσμος δεν παραμένει σταθερός, υπόκεινται σε αλλαγές, το ίδιο και οι πολιτικές μονάδες. Θα πρέπει όμως να εξηγήσουν οι αριστεροδεξιοί νεοαυτοκρατοριστές -γιατί περί αυτού πρόκειται- που οδηγούμαστε. Το «τι» αλλά και το «πως» έχουν τη σημασία τους.

Έχω επανειλημμένως αναφερθεί στον κοινωνικό κατακερματισμό, την πολιτική «βαλκανοποίηση», τη μεταεθνική χυλοποίηση, την οικειοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών, την οικονομική απίσχανση, την απονομιμοποίηση κυβερνήσεων και αποδόμηση εθνικών πολιτικών συστημάτων. Δηλαδή την πολτοποίηση των εθνοκρατικών κοινωνικών σχηματισμών και τη μετατροπή τους σε εδαφικούς τέτοιους [I) Οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες ή «πόσο θα ανέβει ο Φ.Π.Α στο γάλα»; - II) Εξωτερικές ροές και εσωτερική απίσχνανση].

Όσα συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν στη Λιβύη, στη Συρία, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν (αλλά και στο Μάλι ή αλλού), δεν είναι «φυσικά φαινόμενα» - και ούτε τα εκατομμύρια των ανθρώπων που εγκαταλείπουν τις εστίες τους «φεύγουν» λόγω «φυσικών φαινομένων». Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όχι μόνο δεν δημιούργησαν μια «Παγκόσμια Τάξη», αλλά οι πολιτικές τους οδήγησαν σε «Παγκόσμια Αταξία»:

1) Many of these refugees aren’t so much fleeing poverty in the abstract as they are fleeing failures of American policy - in Libya, Syria, Iraq, and Afghanistan. History will not judge us well for the part we have played in this crisis. The liberal humanitarians of the Obama Administration and the self-confident neoconservatives of the Bush years have together left quite a mess behind them... This isn’t all America’s fault, of course, and in many ways the breakdown of these societies predates any policy mistakes Washington made. Nevertheless, we... should think hard about what we are doing in response to the wave of wretchedness overtaking so many people. New World Disorder. The World Is Not Flat - Τhe American Interest

2) Η επικράτηση των ΗΠΑ και του ιδεολογικού τούς προτάγματος στον Ψυχρό Πόλεμο έφερε στη Δύση, και κυρίως στις ΗΠΑ, την ψευδαίσθηση της πλήρούς και οριστικής επικράτησης του δυτικού προτάγματος, του «τέλούς της ιστορίας» όπως χαρακτηριστικά υποστήριξε ο Fukuyama. Η φιλελεύθερη δημοκρατία και ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής θα αποτελούσαν πλέον μονόδρομο και, μέσω της παγκοσμιοποίησης, θα διαδίδονταν και στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η 11η Σεπτεμβρίού έθεσε τέλος στην ευφορία και ήρθε να υπογραμμίσει με τραγικό τρόπο την άναρχη φύση του διεθνούς συστήματος και την αέναη διαπάλη για επιβίωση και επιβολή ανάμεσα σε δρώντες με αντικρουόμενα συμφέροντα. Οι ουιλσονιανοί ιδεαλιστές αντέδρασαν στο πρόβλημα αυτό ισχυριζόμενοι ότι η ρίζα του προβλήματος βρισκόταν στην απουσία της δημοκρατίας από τη Μέση Ανατολή. Η λύση ήταν προφανής: εξαγωγή της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή και τελικά στον ευρύτερο ισλαμικό χώρο. Η αποδόμηση των ανελεύθερων καθεστώτων και η οικοδόμηση νέων δημοκρατικών στη θέση τούς θα έλυνε αυτομάτως το πρόβλημα της τρομοκρατίας. Ο ουιλσονιανός ιδεαλισμός με την έμφαση στη στρατιωτική ισχύ ήρθε να αποτελέσει τη βάση του νεοσυντηρητικού credo. Οι νεοσυντηρητικοί πίστεύαν ότι οι ΗΠΑ είχαν την πρωτοκαθεδρία όσον αφορά στη στρατιωτική ισχύ στο διεθνές σύστημα και, συνεπώς, έπρεπε να χρησιμοποιήσούν την ισχύ αυτή προκειμένού να διαμορφώσούν το διεθνές σύστημα με τρόπο που να εξυπηρετείται το εθνικό τούς συμφέρον... Το να αποκαλεί κανείς την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Bush συντηρητική ή νεοσυντηρητική, βεβαίως αντίκειται στην ίδια την έννοια και την ιδεολογία του συντηρητισμού. Πρόκειται για μια ακραία αναθεωρητική πολιτική, η οποία έχει τον ιδεαλιστικό στόχο της εξαγωγής της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή, στον ευρύτερο ισλαμικό χώρο και τελικά στον πλανήτη ολόκληρο, και το πραγματοποιεί μονομερώς με τη χρήση στρατιωτικής ισχύος. Περί... χειρισμού της Μέσης Ανατολής από τους ουιλσονιανούς ιδεαλιστές και τους νεοσυντηρητικούς.

Ο ουιλσονιανός ανθρωπιστικός ιδεαλισμός λειτουργεί συμπληρωματικά με τον «εξαγωγικό νεοσυντηρητικό δημοκρατισμό», αλλά με διαφορετικά μέσα. Μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες των νεοσυντηρητικών για την «εξαγωγή» και μεταφύτευση της «δημοκρατίας» με στρατιωτικά μέσα, οι δημοκρατικοί στράφηκαν στους λεγόμενους «proxy wars», τους πολέμους δια αντιπροσώπων, και στην αναβίωση της Global Democratic Revolution (Παγκόσμια Δημοκρατική Επανάσταση), η οποία αντλεί την καταγωγή της από ψυχροπολεμικούς ρεπουμπλικανικούς-ρηγκανικούς κύκλους.

Ακολουθούν, ένα απομαγνητοφωνημένο κείμενο, απόσπασμα από ομιλία, και ένα κείμενο αρκετά παλαιό το οποίο όμως θέτει -αν και με υπερβολικά πολεμικό τρόπο- το κεντρικό ζήτημα. Δηλαδή τη σχέση «δημοκρατικών ή συνταγματικών» κυρίαρχων εθνικών κρατών με τις αυταρχικές και δεσποτικές αυτοκρατορίες (Καρολλίγεια, Αψβουργική, Οθωμανική και Τσαρική). Ουσιαστικά οδηγούμαστε σε μια επανασύσταση των τελευταίων με «προοδευτικά» επιχειρήματα. Η παλαιά υπερχιλιετής διαμάχη ανάμεσα σε Πόλη-Κράτος και Αυτοκρατορία, επιστρέφει για μια ακόμη φορά (Ελληνικά, Αναγεννησιακά, Ελβετικά, Εθνικά κράτη και Μονάρχες από τη μια, Αυτοκρατορία, Αριστοκρατία και Εκκλησία από την άλλη). Με όρους που έθεσα στο σημείωμα περί του «κεντρισμού» ως οικονομικο-πολιτικού μονόλογου, οδηγούμαστε σε σύγκρουση της πολιτικής με την πολιτιστική «δημοκρατία».

Ενόσω οι βασιλείς κέρδιζαν τον αγώνα εναντίον της εκκλησίας, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επίσης υποχωρούσε μπροστά στην επέλαση τους... Η ειρήνη της Βεστφαλίας, το 1648, η οποία τερμάτισε τον πόλεμο, σηματοδότησε τον θρίαμβο του μονάρχη τόσο επί της Αυτοκρατορίας όσο και επί της εκκλησίας... Ενώ κέρδιζαν τον αγώνα εναντίον της οικουμενικότητας της εκκλησίας και της Αυτοκρατορίας, οι μονάρχες σημείωναν ταυτόχρονα επιτυχίες εναντίον του φεουδαρχικού τοπικισμού. Για την ακρίβεια, οι δύο αυτές διαδικασίες ήταν αλληλένδετες. Η εκκλησία ήταν μεν οικουμενικός οργανισμός, όμως μεγάλο μέρος της ισχύος της ήταν τοπικό... [Δ`~.: είναι εμφανής η επαναφορά στις μέρες μας της «διαλεκτικής» σχέσης υπερεθνικότητας (supranationalism/ity) και αυτονομιστικών ή άλλων κινημάτων σε υποεθνικό-τοπικό επίπεδο] Τύποι πολιτικής οργάνωσης που έπρεπε να υπερνικήθούν για να δημιουργηθεί το σύγχρονο κράτος (εν συντομία) μέρος α´.

Το πρώτο κείμενο (I), όπως έγραψα, είναι απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα, και είναι πρόσφατο. Το δεύτερο (II) είναι απόσπασμα από ένα κείμενο αρκετά παλαιότερο. Όπου γράφει «αριστερά» εγώ διαβάζω πλέον νεοαυτοκρατορική αριστεροδεξιά (κατά τον τρόπο που ο ουιλσονιανός ανθρωπιστικός ιδεαλισμός λειτουργεί συμπληρωματικά και αποτελεί μια ενότητα με τον «εξαγωγικό νεοσυντηρητικό δημοκρατισμό»). Όπως κατάντησε στις μέρες μας (γιατί περί κατάντιας πρόκειται) ο διαφορισμός Αριστερα/Δεξιά εντός του ΕυρωΑτλαντικού χώρου, η «αριστερά» επικυρώνει τις πολιτιστικές προϋποθέσεις του συστήματος της «δεξιάς» ασκώντας κριτική για τα κοινωνικά αποτελέσματα του (επικυρώνοντας όμως τις πολιτιστικές του προϋποθέσεις). Έτσι, οι κοινωνίες αλέθονται και οδηγούνται σε μια συστηματική αποσάθρωση των υλικών και πνευματικών συνθηκών ύπαρξής τους (δημογραφικών, πολιτισμικών, οικονομικών, θεσμικών, πολιτικών). Το κεντρικό όμως ζήτημα δεν είναι «η αριστερά και η δεξιά», αλλά η προσπάθεια καταστροφής του διεθνούς διακρατικού συστήματος. Θυμίζω, τέλος, πως η γερμανοναζιστική Ευρώπη του τρίτου Ράϊχ, δεν ήταν μια Ευρώπη των κυρίαρχων εθνικών κρατών, αλλά μια προσπάθεια δημιουργίας/ανασύστασης μιας κοσμο/αυτοκρατορίας. Επαναλαμβάνω. Δεν έχει σημασία μονάχα το «τι» αλλά και το «πως».


I

Ευρισκόμεθα, παριστάμεθα μάρτυρες μιας ολομέτωπης επιθέσεως, συνολικώς κατά του έθνους κράτους. Σε πλανητικό επίπεδο. Αυτό είναι το ζήτημα. Εμείς έχουμε εθιστεί δικαίως και ευλόγως να μιλούμε με όρους κυριαρχίας και εδαφικότητος (territoriality)... Παριστάμεθα μάρτυρες μια λυσσώδους, ανηλεούς επιθέσεως, εις άπαντα τα μέτωπα, κατά της ίδιας της ιδέας του έθνους κράτους... Στο οικονομικό πεδίο, με τη συντριπτική επικράτηση αυτού του άυλου, μεταφορντικού, μεταβιομηχανικού, εικονικού καπιταλισμού Turbo/Raubtierkapitalismus, τούρμπο-καπιταλισμό των αρπακτικών, άλλοι τον ονομάζουν καζίνο-καπιταλισμό. Στο στρατιωτικό και διπλωματικό πεδίο, με την απροκάλυπτη επέμβαση, εις τα εσωτερικά ανεξαρτήτων κρατών, υπό τα γελοία και ιστορικώς βεβαρημένα αυτά προσχήματα διασώσεως/προστασίας ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων, εκ μέρους των πλανητικών και περιφερειακών δυνάμεων. Στο φαντασιακό, το οποίο εγώ προσωπικώς θεωρώ απείρως κρισιμότερο. Στο φαντασιακό, στο πολιτισμικό, στο ιδεολογικό πεδίο... Η επίθεση κατά της ιδέας του έθνους κράτους είναι ασύλληπτη. Δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί εάν δεν έχει μελετήσει εμβριθώς το ζήτημα που έχει φτάσει το πράγμα... Και βεβαίως για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους... κύριο εργαλείο αποδομήσεως του έθνους κράτους, βασικό εργαλείο, πολύτιμο και αναντικατάστατο, έχει καταδειχθεί ο μαζικός εποικισμός ιστορικών μητροπολιτικών χώρων και η εθνοπολιτική αναδιάταξη. Οι Γερμανοί το ονόμαζαν Umvolkung, το έκαναν στην Ουκρανία, το σχεδίαζαν για τη μείζονα Ρωσία... Αυτή τη στιγμή χαριτωμένα και εξωραϊστικά, ψευδώς καταχρηστικώς και εκ του πονηρού λέγεται... μετανάστευση. Ενώ πρόκειται κατ' εξοχήν για εργαλείο εθνοπολιτικής αναδιατάξεως (Umvolkung)...

Ειδικώς για την Ελλάδα... μιλώ για την επερχομένη κοσοβοποίηση της Ελλάδος. Οφείλω να σας πω ότι είμαι άκρως απαισιόδοξος, και ότι έχω εν τω μεταξύ αναθεωρήσει και ανακρούσει πρύμναν, διότι φοβούμαι ότι δεν θα έχουμε την πολυτέλεια της κοσοβοποιήσεως. Διότι κοσοβοποίηση σήμαινε... ενδεχομένως υφαρπαγή μιας Θράκης, μιας Λέσβου, μιας Χίου. Εδώ που φτάσαμε, μικρό το κακό, τρόπος του λέγειν. Εδώ μιλούμε για... ρουαντοποίηση, εδώ μιλούμε για βοσνιοποίηση ή λιβανοποίηση, δηλαδή για εξαέρωση αυτού τούτου του έθνους κράτους. Δεν μιλούμε για απόσπαση μιας περιοχής με όρους territoriality (εδαφικότητας), ενδεχομένως ας πούμε η Τζαμουριά ή η σύμπασα ήπειρος... να υπαχθεί υπό αλβανική κρατική κυριαρχία, αυτό είναι το έλασσον και πολύ πιθανό να συμβεί, just a matter of time. Εδώ μιλούμε για την ίδια την εξαέρωση και αποψίλωση αυτού τούτου του έθνους κράτους. Τον απόλυτο γεωπολιτικό εφιάλτη. Χούτου και Τούτσι σε κάθε γειτονιά.

Και ας έρθει οποιοσδήποτε -αυτό που οι Γάλλοι ονομάζουν χαριτωμένα «Gauche caviar» ή οι Αγγλοσάξονες στα παλαιά αρχεία του '30 για τον Λόρδο Neuberger και τους λοιπούς κατευναστές, «Champagne socialist»-, ας έρθει κάποιος από αυτούς να με κατηγορήσει εμένα, να με μεμφθεί, που έκανα χωριό δεκαπέντε χρόνια της ζωής μου στο εξωτερικό με όλες τις φυλές του Ισραήλ, και είχα άριστες σχέσεις με γείτονες, συγκατοίκους, συναδέλφους, φοιτητές, Τούρκους, Παλαιστινίους, Ισραηλινούς, Πέρσες κ.λπ

Εδώ έχουμε μια επίθεση κατά της ίδιας της έννοιας της κυριαρχίας, έχουμε μια επίθεση κατά της ίδιας της έννοιας του έθνους κράτους...

Τίθεται ένα πολύ σοβαρότερο ζήτημα, που αφορά το ίδιο το μέλλον του ελληνικού εθνικού κράτους. Και ειλικρινώς διερωτώμαι, δεν βλέπουν κάποιοι άνθρωποι ότι είναι πολύ πιθανόν να χρησιμοποιηθούν... αλλογενή και αλλόφυλα και αλλόθρησκα στοιχεία, ως μοχλοί εθνοπολιτικής αναδιατάξεως;


II

Στην «νέα» στρατηγική-ιδεολογική γραμμή της Νεοταξικής Παγκόσμιας Ηγεμονίας εξέχουσα θέση κατέχει ο ιστορικός Αναθεωρητισμός. Ο εθνομηδενισμός και η αποδόμηση της εθνικής συνείδησης, ταυτότητας και ιστορίας εξυπηρετεί ευθέως την αποσταθεροποίηση και γεωπολιτική αναδιάταξη της Ευρώπης των Εθνών.

Όπως επισημαίναμε ήδη από πολλών ετών, «ένας κρίσιμος αριθμός των δυτικών δεξαμενών σκέψεως έχει ενστερνισθεί την παλαιά και γνωστή θέση ότι τα πολυεθνικά κράτη, όπως εκείνα των Καρολιδών, των Αψβούργων ή των Οσμανιδών, υπήρξαν λειτουργικώτερα από τα διάδοχά τους εθνικά κράτη. Η «λύση» της ανασυστάσεως των παλαιών αυτοκρατοριών, υπό άλλην βεβαίως μορφή, ως οριζουσών συνιστωσών μιας παγκοσμίου τάξεως πραγμάτων, φαίνεται να έχει προκριθεί από πολλού χρόνου, αφ’ ης στιγμής, μάλιστα, η υπερατλαντική Υπερδύναμις ομολογημένα αδυνατεί να επωμίζεται, μόνη αυτή, το υπέρογκο βάρος της περιφρουρήσεως της διεθνούς τάξεως». Η επιχειρούμενη, όμως, από ορισμένους αναβίωση της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου (ένα νέο «Ράϊχ» – «Ευρωπαϊκός Πυρήνας») ή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (επάνοδος της Τουρκίας στην ΝΑ. Ευρώπη, 100 χρόνια μετά την εκδίωξή της το 1913, και ανάδειξή της όχι μόνον σε Περιφερειακή αλλά και σε Ευρωπαϊκή Δύναμη) προαπαιτεί οπωσδήποτε την αποδόμηση και διάλυση των ιστορικά διαμορφωμένων και πολιτικά κυριάρχων Εθνών-Κρατών της Βαλκανικής, μέσω της εθνοπολιτισμικής τους μετάλλαξης – και τον συνακόλουθο εθνοφυλετικό κατακερματισμό τους.

Ακριβώς στο σημείο αυτό, η κυρίαρχη υπερεθνική ελίτ χρησιμοποιεί τις «καλές υπηρεσίες» των νεοφιλελεύθερων διεθνιστών και των «αποδομιστών» που προέρχονται από την «μετα-νεωτερική», μετα-εθνική «Αριστερά», οι οποίοι έχουν αναδειχθεί σε «οργανικούς διανοουμένους» της Νέας Τάξης και της Παγκόσμιας Ηγεμονίας, δοθείσης και της (ιδιαζούσης) ροπής των κύκλων αυτών σε αυτό που ο Paul Gottfried αποκαλεί «Πολιτική Θεολογία», δηλαδή μία σωτηριολογική και ντετερμινιστική, κατ’ ουσίαν θεολογική, θεώρηση του κόσμου – σε εκκοσμικευμένη, όμως, μορφή (secular), και όχι σε θρησκευτική όπως άλλοτε (π.χ. Χιλιαστικός Προτεσταντισμός, Καλβινισμός κ.λ.π.). Πράγματι, η αυτοαποκαλούμενη «προοδευτική διανόηση» και η σημερινή «light» Ευρω-Αριστερά επιχειρούν, εδώ και χρόνια, να κρύψουν την ιδεολογική χρεωκοπία τους καθώς και την (ιστορική πλέον!) αδυναμία τους να διατυπώσουν μία συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση για την πολιτική, την κοινωνία και την οικονομία, δραπετεύοντας σε έναν ολοκληρωτικής υφής (βαθύτατα αντιδημοκρατικό και δημο-φοβικό) εθνομηδενισμό.

Για αυτού του είδους την «Αριστερά», λοιπόν, το «τέλος» της πάλαι ποτέ μαρξιστικής πολιτικής θεολογίας, ο υπέρτατος νομοτελειακός σκοπός της παγκόσμιας αταξικής κοινωνίας, έχει αντικατασταθεί από το νέο «τέλος», το νέο τελικό στάδιο της ανθρωπίνης προοόδου και ιστορίας – και συνάμα, νέο υπέρτατο σκοπό προς επίτευξιν: την παγκόσμια μετα-εθνική και πολυ-πολιτισμική κοινωνία. Πρόκειται για μία ακόμη, εκκοσμικευμένη ριζοσπαστική προτεσταντική «αίρεση», από αυτές που κατά καιρούς και εποχές ενεφανίσθησαν στο ιστορικό προσκήνιο. Το φαινόμενο δεν είναι δα νέο, και έχει επαρκώς μελετηθεί, πρωτίστως από την αμερικανική διανόηση – από την πρώτη φορά που ο εξτρεμιστικός, χιλιαστικός προτεσταντισμός δίδει την θέση του σε ένα κοσμικό, πλέον, «πολιτικό» κίνημα, τον Προοδευτισμό («Progressivism»), στις ΗΠΑ κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνος, μέχρι τον «Εκκοσμικευμένο Καλβινισμό της Νέας Αριστεράς» (Secularized Calvinism of the New Left), κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνος.

Η τωρινή «αίρεση» του Ολοκληρωτικού «Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού» («Postnational/Transnational Progressivism», κατά τον John Fonte, ή απλώς «Progressivism», κατά τον Παναγιώτη Κονδύλη) δεν υστερεί ούτε σε ολοκληρωτική και μανιχαϊστική αντίληψη του κόσμου ούτε σε ιεραποστολικό ζηλωτισμό και φανατισμό ούτε σε ιδεοληπτική μονομέρεια ούτε σε ανελεύθερες και αντιδημοκρατικές πρακτικές από τις προηγούμενες. Απ’ εναντίας! Οι «ταλιμπάν» του «Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού» διακατέχονται εμφανώς από όλα τα τυπικά για κάθε πολιτική θεολογία σύνδρομα, αλλά στην νιοστή: επηρμένο ελιτισμό, αυτοσυνειδησία πεφωτισμένης δεσποτείας, βαθύτατη οικειοφοβία και δημοφοβία, και συνακόλουθη απύθμενη περιφρόνηση και απέχθεια προς τον «λαουτζίκο»...

Ειρήσθω δε – διόλου εν παρόδω – ότι ουδόλως φαίνεται να προβληματίζει τους «διανοουμένους» αυτής της μετηλλαγμένης, μετα-εθνικής, μετα-νεωτερικής «Αριστεράς» ότι και τα δόγματά τους και η πορεία υλοποίησής τους εγκυμονούν τεράστιες ζημίες μεν για τους λαούς, ενώ συνάδουν απολύτως προς τα σχέδια γεωπολιτικών αναδιατάξεων περιοχών και λαών, που εκπονούν οι Ηγεμονικές Δυνάμεις αλλά και προς εκείνα της υπερεθνικής κερδοσκοπούσης ολιγαρχίας. Η αποδόμηση της εθνικής «αφήγησης» και η αναγόρευση του ιστορικά διαμορφωμένου έθνους σε δήθεν φανταστική και ιδεολογική «κατασκευή»(!), καθώς και η συνακόλουθη αναγόρευση της υπερεθνικής / μετα-εθνικής αυτοκρατορικής διακυβέρνησης και της «πολυ-πολιτισμικής» κοινωνίας (π.χ. της οθωμανικής) σε ύπατο δόγμα του Ολοκληρωτικού «Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού» και, κατά συνέπειαν, σε νέο ύψιστο εσχατολογικό σκοπό προς επιδίωξιν και επίτευξιν (μετά την κατάρρευση της προγενέστερης, μαρξιστικής-λενινιστικής πολιτικής εσχατολογίας) συνιστά μία ασύλληπτη όσο και επικίνδυνη ιστορική αναστροφή: την επιστροφή από ένα προηγμένο στάδιο ιστορικής εξέλιξης (το στάδιο του νεωτερικού δημοκρατικού και συνταγματικού έθνους-κράτους) στο προγενέστερο, προ-δημοκρατικό, στάδιο του μεσαιωνικού Reich.

Το έθνος, όμως, ΔΕΝ είναι φανταστική ή ιδεολογική «κατασκευή», όπως προπαγανδίζουν οι ανιστόρητοι εξτρεμιστές της «αποδόμησης» και της «μεταμοντέρνας» Ολοκληρωτικής Μετα-Εθνικής «Αριστεράς», που λυμαίνονται το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της «Ελληνικής Δημοκρατίας», τα Ιστορικά και Παιδαγωγικά Τμήματα στα Πανεπιστήμιά μας, τα ΜΜΕ και τα σχολικά βιβλία. Νηφάλια και επισταμένη ιστορική μελέτη αποδεικνύει την ύπαρξη ενός διακριτού εθνολογικού-εθνοπολιτισμικού πυρήνα στα σύγχρονα έθνη της Ευρώπης, αναγομένου στην ύστερη μεσαιωνική και πρώιμη νεώτερη περίοδο (13ος-14ος αι.)... Επί τη βάσει αυτού του προϋπάρχοντος εθνολογικού-εθνοπολιτισμικού πυρήνα «οικοδομείται» αργότερα το νεωτερικό «πολιτικό έθνος» (politische Nation).

Εν προκειμένω, πρέπει να υπογραμμισθεί με έμφαση ότι το «πολιτικό έθνος», το νοούμενο ως κοινότητα πεπρωμένου (Schicksalsgemeinschaft) και ως έκφραση της Γενικής Βουλήσεως του Λαού (Volonté Generale), κατά τον Ρουσσώ, απετέλεσε μέγα επίτευγμα της ανθρωπότητος, καθ’ όσον σηματοδότησε την μετάβαση από τα πολυεθνικά, «πολυπολιτισμικά» σχήματα (αυταρχικά όπως στην Δυτική και Μέση Ευρώπη ή δεσποτικά όπως στην Οθωμανική Ανατολή) στα δημοκρατικά εθνικά κράτη, που συγκροτήθηκαν επί της λυδίας λίθου της Εθνικής/Λαϊκής Κυριαρχίας. Συγχρόνως, σε ένα άλλο επίπεδο μελέτης, το νεωτερικό Έθνος-Κράτος σήμανε την μετάβαση από το αρχαϊκό προ-στάδιο της φρατρίας στο προηγμένο στάδιο της «ΠΟΛΙΣ», υπό την αρχαιοελληνική έννοια.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ούτε άσχετο το γεγονός ότι, παραλλήλως προς την αποδόμηση των νεωτερικών Εθνών-Κρατών, μία άλλη τάση του Αναθεωρητισμού και της Μετα-Νεωτερικής «Αριστεράς» ασκείται μετά πάθους στην λατρεία των «μειονοτήτων», λησμονώντας μάλιστα την ναζιστική χρησιμοποίηση του εν λόγω στρατηγικού εργαλείου για την γεωπολιτική αναδιάταξη της Ευρώπης, κατά τον Μεσοπόλεμο και, εν συνεχεία, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι, βλέπουμε τους καθεστωτικούς «προοδευτικούς διανοουμένους» της Νέας Τάξης, την ίδια ώρα που πασχίζουν λυσσωδώς να κατεδαφίσουν ο,τιδήποτε «εθνικό» (ιστορία, ταυτότητα, πολιτική οντότητα κ.λ.π.) – με μισσιοναρικό φανατισμό ανάλογο όσων γκρέμιζαν άλλοτε τα αρχαιοελληνικά αγάλματα –, να ανακηρύσσουν, από την άλλη πλευρά, υπαρκτές και ανύπαρκτες «μειονότητες» («εθνοτικές», «γλωσσικές», «κοινωνικές» κ.λ.π.) σε αυταξία, φθάνοντας μάλιστα μέχρι του σημείου να αναγορεύουν την κρατική απόσχιση σε υποκατάστατο της Πολιτικής.

Η πολιτική αφέλεια του συνασπισμού των ανιστορήτων ψευδο-διεθνιστάδων της σημερινής «light» (ή «ροζ», αν θέλετε!) Αριστεράς καθώς και η ιστορική άγνοια που τους διακατέχει δεν τους επιτρέπει να ιδούν ότι η αποδόμηση της εθνικής συνείδησης, ταυτότητας και ιστορίας είναι ο κατ’ εξοχήν σύγχρονος, μετα-νεωτερικός, Φασισμός! Διότι μας οδηγεί κατ’ ευθείαν στον νέο Μεσαίωνα: στον Μεσαίωνα του μεγάλου Ράϊχ – και των απειράριθμων κατά τόπους κρατιδίων, δουκάτων, πριγκηπάτων κ.ο.κ.!

Πράγματι, αν δεχθούμε την θεμελιώδη αρχή του μεγαλυτέρου Έλληνα μαρξιστή ιστορικού των ημερών μας, Νίκου Ψυρούκη, ότι «στην ιστορία υπάρχουν δύο βασικές κινήσεις, εκείνη της προώθησης και εκείνη της πισωδρόμησης» («Ιστορικός Χώρος και Ελλάδα», β΄ έκδοση, Λευκωσία 1993, σελ. 29), τότε είναι πασίδηλον ότι το πολιτικό έθνος, το έθνος–«κοινότητα παρελθόντος και παρόντος» και «καθημερινό δημοψήφισμα» (plebiscit de tous le jours, κατά την μνημειώδη ρήση του κορυφαίου σοσιαλιστού του 19ου αιώνος Ερνέστου Ρενάν) αποτελεί κολοσσιαία πρόοδο της ανθρωπίνης Ιστορίας. Ο Εθνικισμός – το ρωμαλέο εκείνο μαζικό, δημοκρατικό και προοδευτικό κίνημα της ιακωβινικής Αριστεράς κατά την Γαλλική Επανάσταση και μετέπειτα – δεν υπήρξε μόνον μία ισχυρή δύναμη, αντάξια ακόμη και της θρησκείας (και μάλιστα πολύ περισσότερο και από τον Κομμουνισμό ακόμη, ίσως επειδή ανάγεται ως έννοια επίσης στην «πρωτογενή» τάξη κοινωνικών δεσμών: Κάποιος «γεννάται» μέσα στην οικογένειά του και στο έθνος ταυτοχρόνως). Αλλά υπήρξε, αποδεδειγμένα, και το ΜΟΝΟΝ μέχρι σήμερα ιδεολογικό-νομιμοποιητικό πλαίσιο της Δημοκρατίας και του Κοινωνικού Κράτους.

Όντως, τόσο η συνταγματική-αστική Δημοκρατία, οσονδήποτε ατελής, όσο και το Κράτος Πρόνοιας, ανεπτύχθησαν μόνον στο ιστορικό, θεσμικό και ιδεολογικό πλαίσιο του νεωτερικού Έθνους-Κράτους – και συμβάδισαν με αυτό. Και μέχρι σήμερα δεν έχουν υπάρξει άλλα σχήματα, υπερεθνικά/μετα-εθνικά, που να πληρούν, έστω και κατ’ ελάχιστον, τα δημοκρατικά και κοινωνικά «κεκτημένα» του Έθνους-Κράτους. Τυπικό παράδειγμα η Ε.Ε. με το διαβόητο «δημοκρατικό έλλειμμα», την διαρκή παραβίαση της θεμελιώδους αριστοτελικής-μοντεσκιανής αρχής της Διακρίσεως των Εξουσιών και την βαθύτατα αντιδημοκρατική φιλοσοφία και πρακτική της γραφειοκρατικής νομενκλατούρας των Βρυξελλών!

Επί τη βάσει των ανωτέρω συλλογισμών καθίσταται σαφές ότι οι νεοφιλελεύθεροι διεθνιστές και οι «ταλιμπάν» του Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού, που έχουν βαλθεί να «αποδομήσουν» την «φανταστική κατασκευή» του έθνους και να μας επιβάλουν – διά της ωμής ψυχολογικής και θεσμικής/πολιτικής βίας μάλιστα – την παγκόσμια, υπερεθνική/μετα-εθνική, αυτοκρατορική διακυβέρνηση (ενώ, συγχρόνως, «κόπτονται» υπέρ πάσης «μειονότητος»!), λειτουργούν σήμερα, εξ αντικειμένου, ως οι ιδεώδεις «χρήσιμοι ηλίθιοι» του συγχρόνου, μετανεωτερικού, πλανητικού Φασισμού. Όσοι, λοιπόν, «αριστεροί και προοδευτικοί» είναι καλής προαιρέσεως, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι, στις ημέρες μας, «η κατ’ εξοχήν προοδευτική και αντιϊμπεριαλιστική πράξη είναι η υπεράσπιση, με νύχια και με δόντια, του συγχρόνου Έθνους-Κράτους ενάντια στα εκκολαπτόμενα υπερεθνικά Ράϊχ».

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

1) The Rise of the Nation-State across the World, 1816 to 2001 by Andreas Wimmer and Yuval Feinstein. 2) Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων δύο αιώνων και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε. 3) Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη». 4) Τύποι πολιτικής οργάνωσης που έπρεπε να υπερνικήθούν για να δημιουργηθεί το σύγχρονο κράτος (εν συντομία) μέρος α´. 5) Ρηξικέλευθες και -τάχα- πρωτοφανείς πολεμικές και ανησυχίες περί «Ευρώπης». 6) Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος. 7) Τέλος του κυρίαρχου κράτους ή αλλαγή της λειτουργίας του; 8) Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις: Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών. 9) Σύντομη αναφορά περί κρατών. 1950-2010. 10) Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.

I) The Shanghai Cooperation Organization expands into South Asia II) The Long Road to Currency Multipolarity.

.~`~.
I
The Shanghai Cooperation Organization expands into South Asia

Άμεσα σχετιζόμενα κείμενα


Last month, India and Pakistan were accepted as full members of the Shanghai Cooperation Organisation (SCO), a platform to discuss politics, economics and security matters in Eurasia. While some observers doubt the organization's importance, the step is likely to have three main beneficiaries: China, Russia, and the region as a whole.

Benefits for Beijing
India's and Pakistan's inclusion are good news for Beijing, as it turns the organization into an ideal negotiating platform for China’s regional investment plans. Once sanctions on Iran will be lifted, Tehran’s accession seems only a question of time. An expanded SCO allows China to promote the Silk Road Economic Belt, China-Pakistan Economic Corridor (CPEC), Bangladesh-China-India-Myanmar (BCIM) Corridor and Central Asia-China Gas Pipeline with policy makers in Delhi, who regard China’s growing presence in the region with suspicion. China's Silk Road Fund in particular may be seen as a threat by Russia and India, who will rightly interpret China's efforts as a challenge to their own attempts to assume regional leadership.

From a geopolitical point of view, the organization’s significance (though still largely symbolic) is often seen as a potential counterweight to the Western security institutions, primarily NATO. Yet contrary to some would expect, the SCO, which was founded in 2001 in Shanghai by the leaders of China, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Russia, Tajikistan, and Uzbekistan, will not rival or balance NATO frontally. Rather, it provides an alternative platform that will seek to play an increasingly important role in the agenda-setting process of geopolitical issues that affect Asia – ranging from terrorism emanating from Afghanistan and instability in Central Asia to China’s attempts to finance the region’s physical integration. The question of whether China still prioritizes SCO in this context is secondary: Rather, it will provide Beijing with additional autonomy and yet another option for forum shopping.

Benefits for Moscow
For Moscow, the organization's benefits are more basic. The SCO's mere existence reduces the West’s capacity to diplomatically isolate countries that it believes do not play by the rules. Russia may not always get what it wants in the SCO – particularly now that India has joined the grouping – but its membership increases its legitimacy and reduces its dependence on Western partners (even though it cannot compensate for the economic losses generated by the sanctions). India's accession increases the SCO's standing: Not only does it now include the majority of people in Asia (and a sizeable portion of mankind), but, including the world's largest democracy, it can no longer be seen as a club of autocrats.

The organization has often been understood in the context of defending autocracy and limiting US influence in the region, and in 2005, the group called on Washington to set a timeline for the removal of its military bases in Central Asia. Russia’s Foreign Minister Lavrov has argued that the SCO is a key element of a new “polycentric world order.” At the Dushanbe summit in 2000, members agreed to "oppose intervention in other countries' internal affairs on the pretexts of 'humanitarianism' and 'protecting human rights;' and support the efforts of one another in safeguarding the five countries' national independence, sovereignty, territorial integrity, and social stability.”

During summits, discussions usually revolve around Central Asian security-related concerns, often describing the main threats it confronts as being terrorism, separatism and extremism, and policy responses are sought in the realm of military cooperation, intelligence sharing, and counterterrorism. Regular military exercises are being held since 2003. In 2014, China hosted the SCO’s largest-ever series of military drills, which included China and Russia conducting joint naval exercises in the Mediterranean. That may be little more than symbolism, but matters greatly to Russia, in need of demonstrations of support.

The Shanghai Cooperation Organization is in the midst of a broad transformation as it has started dealing with economic issues, including the potential creation of an SCO development bank. Other new issues concern infrastructure, transnational border and water disputes, and cultural exchange programs. Russia has also proposed linking the Eurasian Economic Union (EEU), which consists of Armenia, Kazakhstan, Belarus and Russia, with China’s Silk Road Economic Belt.

Benefits for the region
All these topics will play a decisive role in the geopolitical future of Eurasia, a region that seems to regain its importance as Russia turns its back on the West, and as China is articulating its strategy to strengthen its presence in Central Asia and beyond. Asia is a region with a relatively low institutional density, and increasing the number of high-level fora that bring leaders together must be welcomed, considering the many potential points of friction that exist between countries in the region.


In this sense, the Ufa Summit already produced a very tangible benefit -- have India's Narendra Modi shake hands with Pakistan's Nawaz Sharif, during what was the first meeting between the two leaders since May 2014 and came after increased border hostilities in the past few months and India’s cancellation of secretary-level talks last year.

Oliver Stuenkel


.~`~.
II
The Long Road to Currency Multipolarity

Κείμενα περί Κίνας


Last week, in an effort to help protect currencies in the Southeast Asian region against global headwinds, Indonesia proposed a broader use of the Chinese yuan in the ASEAN region in order to better synchronise with China as Asean's largest trading partner. The timing of the statement was noteworthy, as it occurred at the end of a week that, some argue, badly affected the Chinese government's international reputation of being the world's leading technocrats, firm in control of the second largest economy. Quite to the contrary, China's decision to de-peg the yuan from the dollar, only to hastily spend U$ 200 bn to prevent the currency from devaluating, make the Chinese leadership seem hesitant and divided about the speed of market liberalization. It is a cautionary tale for those who had predicted more profound reforms, a necessary step to start challenging the US-dollar's global dominance, the bedrock of US hegemony.

China is seeking to establish, since 2009, a controlled internationalization of the yuan. The creation of the China International Payments System (CIPS) is a key element of this strategy, as is the plan to transform Shanghai into a global financial center.

As Hu Jintao explained in 2011,

The current international currency system is the product of the past. As a major reserve currency, the US dollar is used in considerable amount of global trade in commodities as well as in most of the investment and financial transactions…It takes a long time for a country's currency to be widely accepted in the world. China has made important contribution to the world economy in terms of total economic output and trade, and the renminbi has played a role in the world economic development. But making the renminbi an international currency will be a fairly long process.

The reasons for such a strategy are clear. The global dominance of the US-dollar provides the United States with a tremendous privilege. It costs less for US-Americans to borrow, allowing the government to fund deficits and firms to raise money that would otherwise not be possible. Put differently, the United States has to work less to retain the confidence of global investors, and the pressure to reduce government debt is lower than in economies whose currencies matters little in the international system.

In addition, it allows Washington to wield its political influence far more effectively. The United States can impose sanctions many countries are forced to follow. After all, most international bank needs access to the US-American banking system, for which it needs an US-American license. Therefore, banks worldwide have to accept whatever sanctions the United States impose – as seen in the cases or Iran and North Korea.

Even though the Chinese government’s goal is to limit the US-dollars dominance and create “currency multipolarity” in the medium or long-term, the he internationalization of the yuan will take place in small and experimental steps, as those are less likely to generate instability or anxiety in the domestic or international economy. Giving the yuan more freedom would weaken the currency, potentially spurring capital flight (as happened in the past weeks). Since Beijing started pursuing its yuan internationalization, the use of the currency to settle trade with China has increased strongly. Almost 30% of China's global trade is now settled in yuan. The Chinese currency is already accepted as a form of payment in Mongolia, Pakistan, Thailand, and Vietnam.

In addition to the creation of CIPS and the promotion of Shanghai, China is also seeking to have the yuan included in the basket of currencies in International Monetary Fund (IMF)’s Special Drawing Rights (SDRs). However, the IMF’s precondition is that that China should remove restrictions on foreign capital flows and shift to a flexible exchange rate system.

With any such momentous policy changes, decision-makers in Beijing are far from united regarding the internationalization of the yuan. State-owned enterprises and banks are generally reluctant to internationalize the Chinese currency, as the necessary liberalization would reduce their control over key decisions that affect China’s export-led development model. In the same way, the Ministry of Finance, the National Development and Reform Commission (NDRC), and the State Asset Supervision and Administration Commission (SASAC) are not among the move’s strongest supporters. On the other hand, liberal forces led by the People’s Bank of China (PBoC) are in favor of internationalization as this would help them to push through important domestic financial and monetary reforms. After the recent stock market crash, their internal standing is almost certain to have suffered. In addition, their strategy may be dangerous. As Mallaby and Wethington argue,

Only once the domestic financial system has been fortified in this manner is it safe to open the economy to foreign capital inflows, allow the exchange rate to float, and let the country’s money circulate offshore. Currency internationalization should be the endpoint of reform, not the starting point.

The speed of internationalization thus does not only depend on China’s growth trajectory, but also on internal power dynamics. This is particularly so because there are sound economic arguments that transforming the yuan into a global reserve currency could have downsides for China’s economy, too: It would lead to foreigners buying and holding massive amount of yuan, which could lead to a permanent appreciation, thus hurting Chinese exports. In addition, if the US-dollar ever lost its role as uncontested reserve currency, depreciation would almost certainly ensue, negatively affecting the value of China’s dollar reserves.

The perhaps most important move to internationalize the yuan are the numerous swap agreements with central banks, RQFII programs to liberalize capital markets, etc. Since 2008 China has also agreed some $500 billion in currency swaps with nearly 30 countries, including Argentina, Canada and Pakistan.

Although CIPS is, at first glance, little more than a platform to facilitate transactions, its medium- to long term consequences could be significant. It will allow banks and companies to move money around the global on a financial superhighway delinked from the US-centered dollar structures. Being excluded from the US-American system will thus no longer as terrifying as it once was, reducing US leverage over perceived wrongdoers. However, it is too soon to say whether the yuan may ever be able to challenge the US-dollar as the world’s main reserve currency. The challenges China faces are formidable. Not only must the yuan be universally convertible, the country would also have to create a transparent and liquid bond market. Government intervention during market turmoil in July and August 2015 shows that China still is a long way off allowing the markets to self-regulate. In the same way, it is hard to imagine how the yuan could compete with the dollar without a more transparent legal system, which would enhance trust in the government. Injoo Sohn points to additional difficulties:

The absence of formal alliances also seems to constrain the scope of China’s political leverage to internationalize its currency. The dollar internationalization of the early postwar years was supported not only by the United States but also by key Western European allies – China does not enjoy such support as it pursues RMB internationalization. The Cold War period gave U.S. allies more political incentives to maintain economic and financial ties with the United States through the offshore dollar market. With political confidence and trust, London banks started to lend out Eurodollars to other corporate customers in Western Europe in the 1970s.

What we can say is that, compared to the transition from the British pound to the US-dollar in the mid twentieth century, risks were manageable largely because both the pound and the dollar were convertible into gold at fixed rates. In the same way, policy makers in Washington and London were largely aligned on many broader issues concerning global order. Washington and Beijing, by comparison, think of their bilateral relationship far more in the context of ambiguous mutual dependence and suspicion.

Oliver Stuenkel

Oliver Stuenkel is an Assistant Professor of International Relations at the Getúlio Vargas Foundation (FGV) in São Paulo, where he coordinates the São Paulo branch of the School of History and Social Science (CPDOC) and the executive program in International Relations. He is also a non-resident Fellow at the Global Public Policy Institute (GPPi) in Berlin and a member of the Carnegie Rising Democracies Network. His research focuses on rising powers; specifically on Brazil’s, India’s and China's foreign policy and on their impact on global governance. He is the author of the IBSA: The rise of the Global South? (Routledge Global Institutions, 2014) and BRICS and the Future of Global Order (Lexington, 2015) and the forthcoming Parallel Worlds: How emerging powers are remaking global order (Polity, 2016).

.~`~.