31 Ιουλίου 2015

Επίπεδα.

Οι κύριοι «εχθροί» και τα κύρια αντίπαλα «στρατόπεδα ή επίπεδα» εντός του ΕυρωΑτλαντικού χώρου της εποχής μας δεν βρίσκονται -ή δεν κινούνται- πρώτιστα στον οριζόντιο άξονα «αριστερά-δεξιά», αλλά στον κάθετο άξονα ο οποίος ορίζεται από τα τρία επίπεδα: 1ον) της υπερεθνικότητας, 2ον) της διεθνικότητας, της διακρατικότητας και του διακυβερνητισμού και 3ον) της υποεθνικότητας. Οι αριστεροδεξιές παρατάξεις του οριζόντιου άξονα έχουν μετατραπεί σε συνιστώσες ή πτέρυγες -«των επιπέδων ή στρατοπέδων»- του κάθετου άξονα.

-----
1) Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή. 2) Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά». 3) Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά. 4) «Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών. 5) Ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη. 6)Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη». 7) Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.

29 Ιουλίου 2015

Τρία σύντομα σχόλια: I) Πιο κομψά δεν μπορώ να το γράψω: Αλλοίωση πολιτικών συστημάτων, υποβοηθητικοί μηχανισμοί και στρατηγικά συμφέροντα II) Ανισορροπία -€uroπαϊκών- δυνάμεων και εξιδανίκευση της αδυναμίας του ανίσχυρου και III) Τα τζιτζίκια, τα μυρμηγκιά, τα κύματα και ο μύθος.

I
Πιο κομψά δεν μπορώ να το γράψω:
Αλλοίωση πολιτικών συστημάτων, υποβοηθητικοί μηχανισμοί και στρατηγικά συμφέροντα

Θα το θέσω κομψά. Όταν κοιτάζουμε αποκλειστικά και μόνον στο εσωτερικό ενός κράτους προκειμένου να ερμηνεύσουμε όσα συμβαίνουν στην οικονομία και το πολιτικό του σύστημα οδηγούμαστε σε τύφλωση. Η αλλοίωση, αν όχι η εξ ολοκλήρου δημιουργία και διατήρηση, πολιτικών συστημάτων που υποβοηθούν τα στρατηγικά συμφέροντα και τα ζητήματα ασφαλείας των μεγάλων δυνάμεων μέσω υποβοηθητικών μηχανισμών οι οποίοι εγγυώνται τη διατήρηση αυτών των πολιτικών συστημάτων, είναι ιστορικά διαπιστωμένη.

Παλαιότερα, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, σε -κατ' επίφασιν- «δημοκρατικά» και «σοσιαλιστικά» καθεστώτα «βιτρίνες», αυτές οι επιδιώξεις επιτυγχάνονταν κυρίως μέσω του στρατού και μηχανισμών που κατοικοέδρευαν στις κρατικές δομές. Στις μέρες μας επιτυγχάνονται κυρίως μέσω της διεθνοποίησης των μιζών (μίζες) από επιχειρήσεις ή λόμπι συμφερόντων σε κόμματα, της διαφθοράς, της διανόησης και των Μ.Μ.Ε (μήντια).

Αυτό το τοπίο σε συνδυασμό με εξωθεσμικούς ελέγχους, εξωπολιτικές παρεμβάσεις και τη χρόνια -οικονομική, στρατιωτική ή άλλη- εξάρτηση μιας χώρας, ενισχύει 1α) τις πλευρές εκείνες της πολιτικής κουλτούρας που διαιωνίζουν την εξάρτηση των τοπικών ελίτ μιας χώρας, 2α) τις πολιτικές μερίδες που είναι ευάλωτες σε εξαρτήσεις και άρα εκβιασμούς, και οδηγεί 1β) στην επιβολή ηγεσιών μέσω εξωεθνικών και εξωθεσμικών διαπραγματεύσεων, και, 2β) στη χειραγώγηση και το μπλοκάρισμα -καθώς επίσης την μη ανανέωση- των πολιτικών συστημάτων. Πιο κομψά δεν μπορώ να το γράψω.


II
Ανισορροπία -€uroπαϊκών- δυνάμεων και εξιδανίκευση της αδυναμίας του ανίσχυρου

Έχω ασκήσει εξαιρετικά έντονη, αιχμηρή και εξονυχιστική κριτική στη Γερμανία, σε ότι αφορά τα ευρωπαϊκά δρώμενα. Θέλω όμως να είμαι διανοητικά έντιμος και ειλικρινής. Οι ευθύνες της Γαλλίας, δηλαδή των διευθυντικών της τάξεων, είναι τεράστιες για όσα συμβαίνουν και για όσα πρόκειται να συμβούν. Η Γαλλία στο ζήτημα της €uroνομίσματος τα έκανε μπάχαλο. Κρίνεται ένοχη και φέρει ευθύνες. Η αδυναμία, η ανεπάρκεια, η ανικανότητα και τα σφάλματα της θα έχουν συνέπειες που πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αποφύγει.

Και κάτι ακόμα, που αφορά μια άποψη η οποία κυριαρχεί σε τούτη εδώ τη χώρα, όπου ηγεμονεύουν οι υπερεθνικοί οπαδοί της ομοσπονδιακότητας. Η default κατάσταση στον διακυβερνητισμό δεν είναι το δίκαιο του ισχυρού -όπως προσπαθούν να μας πείσουν- αλλά η Ισορροπία Δυνάμεων. Φωνασκούν για το πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την εύρυθμη λειτουργία ενός πολιτικού συστήματος αλλά στο επίπεδο της €uroζώνης έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους. Η €uroζώνη, εδώ και καιρό, λειτουργεί δίχως αξιωματική αντιπολίτευση και δίχως εξισορρόπηση δύναμης (δηλαδή προσιδιάζει σε «ολοκληρωτικό» καθεστώς - υπό την επικάλυψη ψευδονομιμοποιήσεων).

Και κάτι γενικότερο, τέλος. Ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα που διαπράττουν άνθρωποι καλών προθέσεων είναι η εξιδανίκευση της αδυναμίας. Ο αδύναμος έχει πιθανότητες στάθμισης των συμφερόντων του ή εξισορρόπησης του ισχυρού ή ελπίδα δικαίου μονάχα μέσω της ενδυνάμωσης του (και της εξεύρεσης συμμαχιών). Η εξιδανίκευση της αδυναμίας του ανίσχυρου είναι ιδεολογία που εξυπηρετεί τον ισχυρό. Είναι ιδεολογία που γέννησε ο ισχυρός. Ας ασχοληθούν όλοι αυτοί με το να γίνει ο ισχυρός ανίσχυρος ή με το να εξισορροπήσουν τον ισχυρό, και όχι με το να εξιδανικεύουν την αδυναμία του ανίσχυρου μετατρέποντας τον σε δούλο.

III
Τα τζιτζίκια, τα μυρμηγκιά, τα κύματα και ο μύθος


Χαλαρώνοντας υπό τους θεσπέσιους μεσημεριανούς ήχους των τζιτζικιών και των κυμάτων, σε κάποια στιγμή αντιλήφθηκα πως τζιτζίκια και κύματα είχαν αρχίσει να συνομιλούν μεταξύ τους. Ρώτησα, τι συζητάτε; Με ενημέρωσαν πως και μετά το μεταπολιτευτικό σύστημα, εδώ θα βρίσκονται οι απόγονοι τους να τραγουδούν. Δεν πρόκειται να φύγουν.

Περνώντας παραδίπλα μια ομάδα μυρμηγκιών, άκουσε τη συνομιλία. Ένα από αυτά ρώτησε: «ακόμα και εάν για νόμισμ...», η θάλασσα ξαφνικά άφρισε και τα κύματα φούσκωσαν. Χτυπώντας δυνατά την ακροθαλασσιά λίγο έλειψε να καταπιούν τα μυρμήγκια.

Υπάρχει ένα μύθος του Αισώπου, ο οποίος δεν είναι γνωστός, σε αντίθεση με τον μύθο για τον τζίτζικα και τον μύρμηγκα. Επειδή ζούμε σε περίοδο όπου ο ισχυρός ασκεί ιδεολογική ηγεμονία μέσω της αντίθεσης μυρμηγκιών - τζιτζικιών καλό είναι να τον αναφέρω. Ο μύθος έχει ως εξής:

Ο τώρα μύρμηγκας (ή μυρμήγκι), παλιά ήταν άνθρωπος. Έδινε προσοχή στην γεωργία αλλά δεν αρκούνταν στους δικούς του μόχθους, παρά εποφθαλμούσε και των άλλων γειτόνων και έκλεβε τους καρπούς τους. Ο δε Ζεύς, αγανακτησμένος από την πλεονεξία του, τον μεταμόρφωσε σε αυτό το ζώο που καλείται σήμερα μύρμηγκας. Ωστόσο, παρά του ότι άλλαξε την μορφή του, δεν μετέβαλλε την διάθεσή του. Διότι και μέχρι σήμερα περιδιαβαίνει τους αγρούς και συλλέγει σπόρους και κριθάρια των άλλων και θησαυρίζει.

Οι μύθοι έχουν παιδευτική λειτουργία, όχι η οικονομίστική θεολογία-δημοδιδασκαλία η οποία νομιμοποιεί καταστροφές κοινωνιών. Ας τους ξαναμελετήσουν. Μπορεί να μάθουν και τίποτα για τον ίδιο τους τον εαυτό.


Υ.γ: Όταν με ρωτούν εάν "είμαι" «αριστερός ή δεξιός» απαντώ πως αυτοπροσδιορίζομαι ως Μεσογειόφρων. Πέρα από Μεσογειόφρων, όμως, δηλώνω επίσης και Τζιτζικόφρων. Οι αρχαίοι Έλληνες αγαπούσαν πολύ τη φωνή των τζιτζικιών. Ο Όμηρος τη φωνή των τζιτζικιών την ονομάζει "όπα λειριόεσσαν", κρινολαλιά, και με τη φωνή τους παρομοιάζει τη φωνή των καλών ρητόρων. Οι «Βυζαντινοί», γνώριζαν πολύ καλά τους Μύθους του Αισώπου.


28 Ιουλίου 2015

Περί «αναπτύξεως» και «παγκόσμιας οικονομίας» (Weltwirtschaft). Πρακτικά, με αφορμή την περίπτωση της Ελλάδας.

1. Consider the case of milk. Greeks enjoy their fresh milk, produced locally and delivered quickly. But Dutch and other European milk producers would like to increase sales by having their milk, transported over long distances and far less fresh, appear to be just as fresh as the local product. In 2014 the troika forced Greece to drop the label “fresh” on its truly fresh milk and extend allowable shelf life. Now it is demanding the removal of the five-day shelf-life rule for pasteurized milk altogether. Under these conditions, large-scale producers believe they can trounce Greece’s small-scale producers. In theory, Greek consumers would benefit from the lower prices, even if they suffered from lower quality. In practice, the new retail market is far from competitive, and early indications are that the lower prices were largely not passed on to consumers. - Greece, the Sacrificial Lamb


2. Διά της «παγκόσμιας οικονομίας» (Weltwirtschaft) είναι βέβαια απολύτως δυνατόν ο Βέλγος ή ο Ολλανδός να τρώνε πορτοκάλια Αλγερίας και να τα ονομαζουν πορτοκάλια Ισπανίας, ή λεμόνια Ελλάδος και Τουρκίας και να τα όνομάζουν λεμόνια Ισραήλ. Όπως επίσης είναι δυνατόν ο Ολλανδός να τρώει φρέσκια φυσική ντομάτα Κρήτης και ο Κρητικός χημική ντομάτα Ολλανδίας... Υποθέτομε, λοιπον, ότι αυτό που μονίμως αποκρύπτεται ή τουλαχιστον δεν ομολογείται ως κοινή συνείδηση είναι η μόνιμη επιβιωτική εξάρτηση της δυτικής Ευρωπης απο τον μεσογειακον χώρο και ιδιαιτερα εκείνον της ανατολικής Μεσογείου. Βεβαίως, σήμερα, διά των όρων «παγκόσμιος οικονομία» (Weltwirtschaft) και «παγκόσμια κατανομή εργασίας» (Arbeitsteilung), παραμερίζονται σκοπίμως από την κοινή συνείδηση τα φυσικά δεδομένα, οι «επιστημονικές ορολογίες» όμως είναι μάλλον αδύνατον να άλλάξουν τα γεωφυσικά δεδομένα του πλανήτη: η δυτική Ευρώπη, γιά όσο θά υπάρχη ο παρών κόσμος, πάντα θα εξαρτάται επιβιωτικά από τον μεσογειακό χώρο. - Ο Ανατολικός Χριστιανισμός, «Παγκόσμια Οικονομία» και Μεσόγειος.


3. Είναι πολύ εύκολο νά διαπιστωθή ότι κανένας υπανάπτυκτος τού τρίτου κόσμου δέν άναπτύχθηκε μεταπολεμικά μέ τήν «βοήθεια αναπτύξεως». Καί δέν ήταν φυσικά δυνατόν διότι «βοήθεια αναπτύξεως» σημαίνει τό έξής: Αν λ.χ. οί στατιστικές τής Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπουν ανάπτυξη τής αυτοκινητοβιομηχανίας κατά τό Χ χρονικό διάστημα κατά Α%, τότε ένα Β% τών έν χρήσει αύτοκινήτων πρέπει νά αποσυρθή (καί άς μπορούν νά κυκλοφορήσουν γιά αρκετά χρόνια άκόμη). Η καταστροφή αυτών τών αύτοκινήτων απαιτεί Γ έκατομμύρια ECU [European Currency Unit, «προπομπός» του Euro]. Αντί λοιπόν νά ξοδευθούν τά λεφτά, δίδονται τά Γ/2 ή Γ/3 ώς «βοήθεια άναπτύξεως» σέ μερικούς ύπαναπτύκτους καί διά τών «έθνικών κυβερνήσεών» τους διοχετεύονται τά μεταχειρισμένα αύτοκίνητα έκτός Εύρωπαϊκής Ενώσεως. Ανάλογη είναι ή σημασία «αναπτύξεως» σέ όλους τούς τομείς. Ανάπτυξη μιάς γαλακτοβιομηχανίας π.χ. σημαίνει παροχή «δανείων αναπτύξεως», προκειμένου νά καταστραφούν γηγενείς κτηνοτροφικές δομές (δάση, λιβάδια κλπ.), γιά νά εξάγωνται τά συσκευασμένα γάλατα. Ιδία τά δευτέρας διαλογής, πού σημαίνουν παθητικό γιά τήν παραγωγή. Αυτές οί διαχειρίσεις «αναπτύξεως» έπιτυγχάνονται ακριβώς διά τών «κοινοβουλίων», τής «δημοκρατικοποιήσεως» κλπ., διότι ακριβώς ή πλειονότης τών κρατών του τρίτου κόσμου αποτελούν σχήματα τού ιμπεριαλισμού τού παρελθόντος, ήτοι σχήματα χωρίς τήν δυνατότητα αυτοδιαθέσεως. - Η έννοια της Προόδου - μέρος α´. Η ευρωπαϊκή δυναμική και η παγκόσμια πολιτική (και Εγγύς καί Μέση Ανατολή).

-----
Ἡ «ἐπιστήμη τῆς Weltwirtschaft» εἶναι ἡ «ἐπιστήμη» πού προσπαθεῖ νὰ πείση ὅτι οἱ πλουσιώτερες περιοχὲς τοῦ πλανήτη (Βραζιλία, Ἰνδία, Βαλκάνια κ.λπ) «ὀρθῶς» εἶναι... ὑποσημειώσεις τῆς σύγχρονης ἱστορίας καὶ πολιτικῆς. Ἡ «ἐπιστήμη» αὐτὴ δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν «ἐπιστήμη» τοῦ Γκομπινώ...

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική


















Πέρα από τα -ευρωζωνικά- δένδρα. Επαναφορά στο -πλανητικό- δάσος. Πλανητικός μετασχηματισμός και Μακροδομές.

Τα θεμέλια του Πλανητικού Μετασχηματισμού περιγράφονται στα παρακάτω σημειώματα. Τα επαναφέρω για να ξαναβρούμε το -πλανητικό- δάσος. Αρκετά με τα -ευρωζωνικά- δένδρα. Τις παγκόσμιες αυτές αλλαγές ουδείς τις αμφισβητεί. Ενδεικτικά ορισμένα στοιχεία:

1) Η επιμονή μου στη διαφοροποίηση Ε.Ε και Ευρωζώνης επιβεβαιώνεται από τις τρέχουσες εξελίξεις που απομακρύνουν τις χώρες που είναι κράτη-μέλη της Ε.Ε με εθνικά νομίσματα από τις χώρες που είναι κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. Η Ευρωζώνη αντιπροσωπεύει περίπου το 12% του παγκόσμιου Α.Ε.Π και κάτω από το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η Ε.Ε (δηλαδή μαζί και οι χώρες που έχουν εθνικά νομίσματα) αντιπροσωπεύει πάνω από το 17% του παγκόσμιου Α.Ε.Π και περίπου το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού. Χρειάζεται ακόμα μια αποτύπωση των μεγεθών που θα εκφράζει τη διαιρετική τομή ανάμεσα σε Νότο και Βορρά.

2) Το 1991 το μερίδιο της Γερμανίας επί του παγκόσμιου Α.Ε.Π ήταν περίπου 6%. Πέρυσι, το μερίδιο της κυμάνθηκε περίπου στο 3,5%. Η πτώση μέσα σε περίπου δύο δεκαετίες είναι της τάξης του 40%. Αυτή η πτωτική πορεία θα συνεχιστεί ανεξάρτητα των όποιων «μεταρρυθμίσεων».

3) Το 1991, η Ιαπωνία κατείχε μερίδιο περίπου 9% επί του παγκόσμιου Α.Ε.Π, το μέγιστο σε ολόκληρη την ιστορία της. Ήταν η αποκορύφωση της περιόδου του φόβου που ήταν διάχυτος στις Η.Π.Α, ήδη από τη δεκαετία του '80, όταν ο γερουσιαστής Howard Baker είχε κάνει τη περίφημη δήλωση: «Πρώτον, είμαστε ακόμη σε πόλεμο με την Ιαπωνία. Και δεύτερον, τον χάνουμε». Το 2014 το μερίδιο της Ιαπωνίας επί του παγκόσμιου Α.Ε.Π κυμάνθηκε κάτω από το 5%.

4) Οι χώρες της ανατολικής Ασίας κατέχουν οικονομικό μερίδιο περίπου 37% επί της πλανητικής οικονομίας, οι χώρες της Βόρειας Αμερικής (Η.Π.Α-Μεξικό-Καναδάς) 20% και οι χώρες της Ευρώπης (Ευρωπαϊκή Ένωση) 17% (η Ευρωζώνη, όπως έγραψα, μικρότερο).

5) Το 1982, με βάση στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, οι σημαντικότερες ανεπτυγμένες οικονομίες (Βορράς-Τριήμερης) κατείχαν μερίδιο περίπου 50% επί του συνόλου της πλανητικής οικονομίας ή 50% επί του παγκόσμιου Α.Ε.Π, με τις αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ασίας να κατέχουν αντίστοιχα 10%. Το 2014, οι σημαντικότερες ανεπτυγμένες οικονομίες (G7) κατείχαν μερίδιο περίπου 32% επί του συνόλου της πλανητικής οικονομίας, με τις αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ασίας να κατέχουν αντίστοιχα 30%.

6) H λεγόμενη «Δύση» το 1950 αντιπροσώπευε περίπου το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού και πάνω από το 50% του παγκόσμιου Α.Ε.Π. Το 2010, εξήντα χρόνια μετά, η «Δύση» αντιπροσώπευε περίπου το 14% του παγκόσμιου πληθυσμού και πάνω από το 30% του παγκόσμιου Α.Ε.Π... η Βόρεια Αμερική το 1950 αντιπροσώπευε περίπου το 6,8% του παγκόσμιου πληθυσμού ενώ το 2010 περίπου το 5,0%. Η Ευρώπη το 1950 αντιπροσώπευε περίπου το 18% του παγκόσμιου πληθυσμού ενώ το 2010 περίπου το 9%.

7) Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσωπεύουν το 4,45% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η Δυτική -ή Ατλαντική- Ευρώπη (Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο), της οποίας ο πολιτισμός κυριάρχησε τους τελευταίους αιώνες σε πλανητική κλίμακα, αντιπροσωπεύει στις μέρες μας μόλις το 2,57% του παγκόσμιου πληθυσμού (εάν προσθέσουμε το Βέλγιο και την Ολλανδία δεν υπερβαίνει το 3%). Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιπροσωπεύει το 7% ενώ η Ευρωζώνη το 4,6% του παγκόσμιου πληθυσμού. Ο Αγγλοσαξωνικός κόσμος ή η «Αγγλόσφαιρα» αντιπροσωπεύει περίπου το 6,1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Εν ολίγοις. Εάν υποθέσουμε πως υπάρχει κάτι το οποίο μπορούμε να ονομάσουμε «Δύση», και ως «Δύση» περιγράψουμε το Διατλαντικό/ΕυρωΑτλαντικό πολυμερές θεσμοκεντρικό σύστημα (Η.Π.Α και Ε.Ε) ή την «Αγγλόσφαιρα» συν την Ε.Ε, η «Δύση», αντιπροσωπεύει μόλις το 12-3% του παγκόσμιου πληθυσμού. Πρώτα από όλα, λοιπόν, η ανεπτυγμένη «Δύση» παρακμάζει -ή η σχετική της δύναμη μειώνεται-, γιατί αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ οι αναπτυσσόμενες Κίνα και Ινδία, για παράδειγμα, αντιπροσωπεύουν το 37%. Η παρακμή της «Δύσης» ήταν αναπόφευκτη από τη στιγμή που η διαδικασία της εκβιομηχάνισης και του εκσυγχρονισμού επεκτάθηκε στον υπόλοιπο πλανήτη.

8) Η «Δύση», σταδιακά από τη δεκαετία του 1970, με επιταχυνόμενους ρυθμούς από τη δεκαετία του 1990 και δαιμονιώδεις από τη δεκαετία του 2000, βρίσκεται σε μια διαδικασία απομείωσης όλων των αναπτυξιακών της μεγεθών σε σχέση με τα συνολικά πλανητικά μεγέθη.

9) Από τις 25 πολυπληθέστερες χώρες του πλανήτη, εννέα (9) προέρχονται από την ανατολική Ασία και την Ασία του Ειρηνικού, τέσσερις (4) από την Αφρική (εάν συνυπολογίσουμε και την Αίγυπτο πέντε), τέσσερις (4) από την περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα στην ανατολική Μεσόγειο και την Ινδία ή την περιοχή της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, μια (1) από την Νότια Αμερική, δύο (2) από τη Βόρεια Αμερική και τέσσερις (4) από την Ευρώπη. Και βέβαια υπάρχει και η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα στον πλανήτη, η οποία είναι μια ήπειρος από μόνη της και την οποία μπορείτε να την τοποθετήσετε όπου θέλετε μιας και συνορεύει τόσο με την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, όσο και με την Ασία (Ρωσία)... Ένας χάρτης με τις 20 πολυπληθέστερες χώρες θα αποτύπωνε μόλις μια ευρωπαϊκή χώρα. Ένας χάρτης με τις 15 πολυπληθέστερες, καμία.

10) Μέσα σε λιγότερο από 15 χρόνια από έξι (6) γίναμε επτά (7) δισεκατομμύρια. Την ώρα που στον πλανήτη υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση κατά ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση κατά περίπου... σαράντα εκατομμύρια (στην Γερμανία δεν υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση, υπήρξε μείωση). Στην τελευταία πληθυσμιακή μεγέθυνση της ανθρωπότητας ή στην 7η -δισεκατομμυριοστή- περίοδο της, η «Δύση» πρακτικά δεν συμμετείχε.

11) Το 1950 η Β. Αμερική αντιπροσώπευε περίπου το 30% του παγκόσμιου Α.Ε.Π, η δυτ. Ευρώπη περίπου το 25% και η Ασία περίπου το 10%. Έως το 2019, με βάση στοιχεία του Δ.Ν.Τ... τα νούμερα τείνουν να διαμορφωθούν ως εξής: Ασία 33% (χωρίς Ιαπωνία και Αυστραλία) - Βόρεια Αμερική 19% και Ε.Ε -όχι Ευρωζώνη- 15%.

12) Επί 1800 χρόνια, από το 1 μ.Χ. έως το 1820, οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες ήταν η Ινδία και η Κίνα. Η δυτικοευρωπαϊκή αρχικά (πυρήνας: Αγγλία, Γαλλία) και δυτική ύστερα (πυρήνας: Η.Π.Α) κυριαρχία κράτησε περίπου 150 χρόνια. Αυτή η ιστορική έκτροπή-ανωμαλία (από την οποία πηγάζουν όλες οι δυτικοευρωκεντρικές-νεωτερικές, αριστερο-δεξιές, χεγκελο-καντιανές αφηγήσεις) σταδιακά αποκαθίσταται και ο ιστορικός κύκλος που ξεκίνησε περίπου το 1820/70, ολοκληρώνεται: if you look at the past two thousand years of world history from the year one to the year 1820... for 18 hundred out of the last two thousand years, the two world largest economies where always China and India. So it's only in the last 200 years that Europe took off and North America took off, but if you view the past two hundred years in consideration with the past two thousand years, the past two hundred years have been a major historical aberration. So all aberrations comes to a natural end, and you go back to the historical norm, and therefore is perfectly normal to have China as a number one economy in the world, and there's nothing you can do, to stop it from happening.

13) World's largest economy (PPP): 1000 - 2014
1000 CE: India
1500: China
1600: China
1700: India
1820: China
1870: China
1913: US
2003: US
2014: China

- Μακροδομές
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/search/label/Μακροδομές

- Παγκόσμιες πληθυσμιακές εξελίξεις και «Δύση».
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/blog-post_9.html

- Τρία σχόλια για τον πλανητικό μετασχηματισμό: Περί «Δύσεως», πολυπληθέστερων χωρών και μεγεθών αστικοποίησης.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/blog-post_96.html

- Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) και Πλανητικός Μετασχηματισμός.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/04/asian-infrastructure-investment-bank_4.html

- II) Ανατολική Ασία, Βόρεια Αμερική και Ευρώπη. Μεγέθη και στοιχεία με βάση την οικονομική, πολιτική και ιστορική Γεωγραφία. I) Εξέλιξη ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) και αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομίων της Ασίας (Emerging and developing Asia) από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα. Με αφορμή τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Aσιατική Επενδυτική Τράπεζα Υποδομών (Asian Infrastructure Investment Bank - AIIB).
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/03/ii-i-g7-emerging-and-developing-asia.html

- I. Άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα - Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία - Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP based (PPP) share of world total (%). Πλανητικός μετασχηματισμός.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/03/i-1820-2020-ii-1950-2020-gdp-based-ppp.html

- Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/03/blog-post_80.html

- There's nothing you can do, to stop it from happening.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2014/10/theres-nothing-you-can-do-to-stop-it.html

- Τέσσερις Μεγα-Τάσεις που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/20-21.html

- Κίνα, Ανατολική Μεσόγειος και Φιλελεύθερη Τάξη σε έναν ΜεταΔυτικό Κόσμο - μέρος α´: I) The Future of the International Liberal Order II) China’s Increasing Role in the Mediterranean III) NATO Should Adapt Geographic Division of Labor, Work with China in Mediterranean και IV) Επιλογικές Επισημάνσεις.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/02/i-future-of-international-liberal-order.html

- Ο Ατλαντικός Ωκεανός στις αρχές του 21ου αιώνα - μέρος α´.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/04/21.html

- Δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός και Κίνα. Μια σύντομη εισαγωγική αναφορά.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2014/09/blog-post_60.html

Στοιχεία και μεγέθη συντομο/τηλεγραφικής νοοτροπίας και λογικής για τον Πλανητικό Μετασχηματισμό.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/06/blog-post_12.html


- Γιατί επικράτησαν οι «φιλελεύθερες δημοκρατίες» στον 20ο αιώνα και τέσσερις Μεγα-Τάσεις που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/20-21.html

- Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/blog-post_8.html

26 Ιουλίου 2015

Στο ελλαδικό μας κρατίδιο-βασίλειο.

Είχαμε τα «δεξιά» απολειφάδια του διπολικού συστήματος και του ψυχρού πολέμου να μας κάνουν ιδεολογική πλύση εγκεφάλου, αποκτήσαμε τώρα και τα «αριστερά» αντίστοιχα. Τι τραβάμε Θεέ μου... Φτάσαμε στο σημείο να ξεβράζονται στην επιφάνεια και να καταλαμβάνουν τη δημόσια σφαίρα αριστεροδεξιά απομεινάρια και ζηλωτές του βαθέως συστήματος του δορυφορικού-περιφερειακού κράτους της ψυχροπολεμικής περιόδου και της πολιτιστικής σαπίλας της μεταπολίτευσης.

Η πολιτική και κομματική υπανάπτυξη οδήγησε στην -δομική- οικονομική εξάρτηση, υπανάπτυξη και εκποίηση, και όχι αντίστροφα όπως ισχυρίζονται διάφοροι οικονομιστές. Η κρίση στην Ελλάδα είναι κρίση των κομμάτων και του κράτους. Ο προηγούμενος αιώνας ήταν αιώνας των κομμάτων. Ακόμα δεν το έχουν συνειδητοποιήσει.

Στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχει συγκεκριμένη ορολογία για την περιγραφή κρατών όπως η Ελλάδα. Η χώρα μας ή πιο ορθά το ελλαδικό μας κρατίδιο έχει χαρακτηριστικά εξαρτημένου-υποτελούς κράτους (vassal state, client state), προτεκτοράτου (πρόσφατα επανέφερε τον όρο και ο J. Fischer) και περιφερειακού-δορυφορικού κράτους (satellite state, periphery country). Είναι ψυχολογικά κατανοητό και μέρος της ανθρώπινης κατάστασης να μην θες να αποδεχθείς μια τέτοια πραγματικότητα.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ανθούν κόμματα και μηχανισμοί αντίστοιχης ποιότητας και κυριαρχούν εξωθεσμικοί έλεγχοι και εξαρτήσεις. Οι Έλληνες πολίτες δεν έχουμε «τους πολιτικούς που μας αξίζουν». Έχουμε τους πολιτικούς και τα κόμματα που αντιστοιχούν σε ένα τέτοιας υφής και κατασκευής κράτος. Είναι οι πολιτικοί και τα κόμματα -μαζί με μερίδες του ακαδημαϊκού, μηντιακού χώρου και της δημοσιογραφίας- που διαιωνίζουν το καθεστώς θεσμοθετημένης προστασίας και υποτέλειας (που αποτέλεσε δομική στρέβλωση και διαρκή παθογένεια του πολιτικού συστήματος) και συντελούν στη συνεχή πολιτιστική υποβάθμιση και αντι-εκπαίδευση μας και στο χαμηλότατο επίπεδο πολιτικής μας παιδείας.

Δύο σύντομοι σχολιασμοί.

I
Όταν καταλύεις την κυριαρχία και το πολίτευμα, όταν συμμετέχεις στη δημιουργία ενός νέου μετα-δημοκρατικού και μετα-κυρίαρχου sui generis πολιτειακού μορφώματος, ενός νέου πολιτειακού καθεστώτος ημι -προς το παρόν- αποικιοποίησης, όταν έχεις απονομιμοποιηθεί ηθικά και πολιτικά, από κάπου πρέπει να αντλήσεις νομιμοποίηση και με κάποιον τρόπο πρέπει να κατασκευάσεις συναίνεση, είτε στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος, είτε της παράταξης σου («αριστερά-δεξιά»), είτε του κόμματος σου, μεταθέτοντας το πρόβλημα και αποκρύβοντας την ουσία των πραγμάτων.

Οι της Ν.Δ και του Πα.Σο.Κ προσπάθησαν να επανανομιμοποιηθούν και να παρουσιαστούν ως δημοκράτες τοποθετώντας απέναντι τους την Χ.Α, τον «τρομοκρατικό» Συ.Ριζ.Α κ.λπ. Οι του κυβερνητικού Συ.Ριζ.Α προσπαθούν να παρουσιαστούν ως δημοκρατικοί τοποθετώντας απέναντι τους την εκκλησία, τους «ιδεαλιστές-αριστεριστές-­α­πο­μο­νω­τι­στές», την Χ.Α και ότι άλλο χρειαστεί. Η ουσία όμως που περιγράφεται στην προηγούμενη παράγραφο δεν αλλάζει. Όποιον και να τοποθετήσεις απέναντι σου -σαν σκιάχτρο/καρικατούρα επανασυσπείρωσης και επανανομιμοποίησης σου- η ουσία των πραγμάτων παραμένει.

Να μου το θυμηθείτε. Το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», εάν συνεχιστεί αυτή η αδιέξοδη πορεία, θα μετασχηματιστεί στο δίλημμα «Καθεστώς αποικιοποίησης-κηδεμόνευσης ή “Grexit”».

Υ.γ: Θυμίζω πως το δίλημμα αυτό το εισήγαγε στο δημόσιο λόγο το ίδιο το πολιτικό και μηντιακό σύστημα, το οποίο αυτονομείται και στεγανοποιείται ολοένα και εντονότερα από το κοινωνικό και πολιτικό σώμα.


II
Ένα κράτος -και σε δεύτερο βαθμό ένα πολιτικό σύστημα- που έχει βασίσει τα πάντα «στο νόμισμα», είναι καταδικασμένο να καταστραφεί.

Ως ένας άνθρωπος που μικρή σημασία έδινε «στο νόμισμα» έχω μείνει αποσβολωμένος με όσα βλέπω, ακούω και διαβάζω το τελευταίο διάστημα. Ο μόνος λόγος που ασχολήθηκα τους δύο τελευταίους μήνες με τη νομισματο-θεο-λογία (πολιτικά) είναι λόγω της απέχθειας που μου δημιούργησε η γύμνια τους. Έχουν βασίσει τα πάντα «στο νόμισμα».

Στρατηγική, ιδεολογία, ταυτότητα, εθνικό και δημόσιο συμφέρον, μελλοντικές προοπτικές, ασφάλεια, διεθνείς σχέσεις, όραμα, νόημα, κυριαρχία, εκσυγχρονισμός, ελπίδες, θεσμοί, δικαιοσύνη, παραγωγή, ναυτοσύνη, ανθρώπινο δυναμικό, πολιτισμικό κεφάλαιο, νέοι άνθρωποι, δημογραφία, πλουτοπαραγωγικές πηγές, πολίτευμα, επενδύσεις, γλώσσα, ηθική, παιδεία, πολιτική, κοινωνία. Τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνον «το νόμισμα». Τα πάντα υπάγονται «στο νόμισμα». Τα πάντα είναι «το νόμισμα». Εν αρχή ην «το νόμισμα», και «το νόμισμα» ην προς τον Θεόν, και Θεός ην «το νόμισμα». Κατάντια και πλήρης ανορθολογισμός.

Εννοείται πως υπό αυτές τις συνθήκες ουδείς μπορεί να σε πάρει στα σοβαρά, άμεσα, ως υποκείμενο σε διεθνές επίπεδο, παρά μοναχά έμμεσα -μέσω τρίτων- ως αντικείμενο. Κράτη, επιχειρήσεις, όμιλοι, στρατιωτικοί, πολιτικοί, επενδυτές, επιστήμονες, «φίλοι και εχθροί», «ανταγωνιστές και σύμμαχοι». Ουδείς. Να περιμένετε -περαιτέρω- παραχωρήσεις, αύξηση πιέσεων, εκβιασμών και δυσλειτουργιών σε πληθώρα ζητημάτων το επόμενο διάστημα: Από σκλήρυνση οικονομικών απαιτήσεων μέχρι κυπριακό, μακεδονικό, Αιγαίο (προς χυδαΐζοντες μεταεθνικούς οικονομιστες: «λεφτά» είναι και και αυτά), περαιτέρω δημογραφική συρρίκνωση, μετανάστευση, κατάρρευση αμυντικής-στρατιωτικής ικανότητας (αυτό σημαίνει μετάλλαξη-συρρίκνωση του ρόλου της εξωτερικής-περιφερειακής ασφάλειας και σταθερότητας σε εσωτερική τέτοια), αποσύνθεση παιδείας και εκπαιδευτικών προγραμμάτων, δημοκρατικές εκπτώσεις υπό τη συνοδεία παραχωρήσεων κυριαρχίας, φαινόμενα κοινωνικού κατακερματισμού, στεγανοποίηση του πολιτικού συστήματος - δεν αντιπροσωπεύει αλλά αυτονομείται από την κοινωνία. Απονομιμοποίηση, αποδόμηση, εκποίηση, περιφερειοποίηση, κηδεμόνευση και αποικιοποίηση θα κυριαρχεί σε διάφορα ζητήματα. Ανοχύρωτη χώρα.

Έχουν αποτύχει παταγωδώς πολυεπίπεδα και ολοκληρωτικά. Τους συμφέρει στα πλαίσια του δημόσιου λόγου να κυριαρχεί ο οικονομισμός για να μην φανερώνεται η συνολική εικόνα της συρρίκνωσης, της κατάρρευσης, του εξευτελισμού, των ευθυνών, των ενοχών, της ήττας και της αποτυχίας τους (όλα αυτά τα φορτώνεται η χώρα). Ζούμε σε ένα κράτος που κατέληξε να μην έχει εσωτερικό -παρά μονάχα εξωτερικό- λόγο ύπαρξης. Δεν είναι κράτος αυτό. Είναι κάτι άλλο, διαφορετική κατηγορία.

Το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι το που βρισκόμαστε. Τη συνολική εικόνα. Εννέα (9) κράτη-μέλη της Ε.Ε εκτός ευρωζώνης και εκατόν εξήντα πέντε (165) μη κράτη-μέλη της Ε.Ε, συνολικά 174 κράτη, γελάνε με το ελλαδοκρατίδιο, την «ελίτ» και το πολιτικό του σύστημα.

Όποιος μιλά μονάχα οικονομικά θέλει να εξαπατήσει.

25 Ιουλίου 2015

Χειραγώγηση, επανανομιμοποιήση και εγκλωβισμός στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

Το παιχνίδι αυτονόμησης-αποχώρησης-αποστασιοποίησης Λαφαζάνη/Τσίπρα και λοιπών από τον Συ.Ριζ.Α και η πιθανή δημιουργία «νέου» πολιτικού σχηματισμού, έχει τόση σημασία όσο ειχε η αποχώρηση Λοβέρδου από το Πα.Σο.Κ, Καμμένου από την Ν.Δ, Κουβέλη από τον Συνασπισμο και όλων των υπολοίπων. Αναπαρήγαγε και ανακύκλωσε το υπάρχον -υπό διαφορετικές ετικέτες- προσφέροντας του χρόνο ζωής. Η αντιπαλότητα περί €uroδραχμής από όσους αποτελούν οργανικά μέρη του μεταπολιτευτικού συστήματος και είναι επαγγελματίες πολιτικοί είναι ψευδοδιαμάχη και εγκλωβισμός. Είναι ψευδό€uro και ψευδοδραχμή (όπως ήταν και ψευδοευρωπαϊσμός ο «ευρωπαϊσμός» των πρώτων). Είναι ανακύκλωση του ίδιου με διαφορετική συσκευασία προκειμένου το μεταπολιτευτικό σύστημα να ενσωματώνει και να αλέθει κοινωνικές δυνάμεις μέσω τεχνητά κατασκευασμένων διπολισμών, τα περιεχόμενα των οποίων επιδιώκεται να απαξιωθούν και να αποδόμηθούν μέσω της ταύτισης τους με συγκεκριμένους φορείς.

Όταν η κοινοβουλευτική και πολιτική πραγματικότητα φανέρωσε την συμμετοχή τους στην εκποίηση των θεσμών και της κυριαρχίας της πολιτείας, στον εξευτελισμό του κοινοβουλίου και του συντάγματος, όταν με λίγα λόγια η πραγματικότητα φανέρωσε πως δεν είχαν καμία σχέση με την δημοκρατία, επιχείρησαν να εφεύρουν νέους τρόπους (επανα)νομιμοποίησης τους. Αρχικά, επιχείρησαν να επανανομιμοποίηθουν μέσω της Χρυσής Αυγής, αργότερα μέσω του Συ.Ριζ.Α «των άκρων». Μόνο τοποθετούμενοι απέναντι στην Χρύση Αυγή και τον Συ.Ριζ.Α «των άκρων» μπορούσαν να παρουσιαστούν και να οριστούν ως «δημοκράτες» και «προασπιστές του Συντάγματος». Το νέο κατασκεύασμα νομιμοποίησης τους είναι «οι δραχμιστές» -του μεταπολιτευτικού συστήματος όμως, οι δικοί τους- οι οποίοι θα απειλούν «την πατρίδα» και «την εθνική ασφάλεια» (αφού προηγουμένως αποσύνδεσαν την «πατρίδα» και την «ασφάλεια» από την κυριαρχία, την δημοκρατία και την πολιτεία προκειμένου να τις προσδέσουν ολοκληρωτικά «στο νόμισμα»). Όπως είχαν ανάγκη την Χρυσή Αυγή και τον Συ.Ριζ.Α «των άκρων», έτσι έχουν ανάγκη και τους «δραχμιστές», τους πρώην δικούς τους (γιατί όλοι οι προηγούμενοι δικά τους παιδία είναι) καθώς πλέον θα συμμετέχουν και πολλοί του Συ.Ριζ.Α στο παιχνίδι, προκειμένου να επανανομιμοποιηθούν και να επανακεφαλαιοποιηθούν ηθικά μετά από την πλήρη απονομιμοποίηση και συντριβή τους και τον ολοκληρωτικό εξευτελισμό τους. Θα χρησιμοποιήσουν και άλλα κλασικά τρικ για να συνεγείρουν τα «αριστεροδεξιά» αισθητήρια των «αριστεροδεξιών» οπαδών τους.

Η εγκαθίδρυση ενός μετα-δημοκρατικού και μετα-κυρίαρχού (και αλίμονο, μετα-εθνικού εννοείται) υβριδικού καθεστώτος, η παράκαμψη ή/και a la carte χρήση των θεσμών και του συντάγματος, η αποδόμηση της κυριαρχίας και της δημοκρατίας και η μετάβαση σε sui generis μετα-πολιτειακές συνθήκες αποτελούν προϋπόθεση της κοινωνικο-οικονομικής εκποίησης, καθώς όλα τα προηγούμενα λειτουργούν ως ένα είδος πολιτικού, δικαιικού και πολιτιστικού προστατευτικού πλέγματος. Όταν λοιπόν η πραγματικότητα φανερώνει πως δεν έχεις καμία σχέση με την δημοκρατία, από κάπου πρέπει να αντλήσεις νομιμοποίηση και με κάποιον τρόπο πρέπει να κατασκευάσεις συναίνεση. Η Χ.Α, ο Συ.Ριζ.Α «των άκρων», οι «δραχμιστές» είναι πρώην δικά τους παιδιά, σάρκα από τη σάρκα τους και λειτουργούν χειραγωγούμενα ως στηρίγματα επανανομιμοποίησης τους (αναφέρομαι σε τρόπους χειραγώγησης και εργαλειοποίησης, στο τι και στο πως και όχι στο ποιός). Σκοπός είναι η κατοχύρωση του υπάρχοντος με αναλλοίωτη την ουσία του και η επανανομιμοποίηση του η οποία θα εγγυηθεί την διατήρηση, αναπαραγωγή και στεγανοποίηση αυτού του κομματο-κρατικο-επιχειρηματικού και μηντιακού συμπλέγματος το οποίο λειτουργεί ως κλειστή δικτυακη δομη χωρίς έξωθεν επιρροές από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον και με χαμηλή σχέση αλληλόδρασης με αυτό.

Πραγματικές δυνάμεις και προτάσεις που θα πρεσβεύουν το €uroνόμισμα και το εθνικό νόμισμα δεν θα έρθουν από το εσωτερικό του μεταπολιτευτικού πολιτικού και μηντιακού συστήματος ή από την περιφέρεια του (όπου φυτοζωούν οι παραφυάδες του) αλλά εκτός αυτού, και οι δυνάμεις αυτές θα πρεσβεύουν την ανάδειξη των ευθυνών, την κάθαρση και την υπέρβαση της μεταπολιτευτικής κόπρου και όχι την ανασύνθεση και ανακύκλωση της ή την αναδόμηση του μεταπολιτευτικού ερειπιώνα (προσφέροντας στον διαδικτυακό, εικονικό και υπαρκτό όχλο μια ή δύο κεφαλές επί πίνακι). Το επικίνδυνο είναι ο εγκλωβισμός στην μεταπολιτευτική ψευδοδιαμάχη η οποία ανακυκλώνει και αναπαράγει το ίδιο με διαφορετικά ονόματα και συσκευασίες. Η εμπειρία του τρόπου διαχείρισης των τελευταίων πέντε χρόνων, η αθώωση και το ξέπλυμα των προηγούμενων από τους επόμενους (κατάσταση που μπλοκάρει διαδικασίες ανανέωσης, συμβάλλει στην δημιουργία δυσμορφιών και οδηγεί σε εξωθεσμικό και εξωεθνικό έλεγχο των κομμάτων) και η χειραγώγηση-ερμηνεία του δημοψηφισματικού Όχι, ως Ναι μεν αλλά, το οποίο τελικά κατέληξε να σημαίνει Ναι (όπως είχα επισημάνει έγκαιρα), θα πρέπει να γίνει δίδαγμα.


-----
Υ.γ: Σχετικά με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, το οποίο ήταν επίσης μια παρόμοια προσπάθεια που όμως τους γύρισε μπούμερανγκ: 1ον) Όχι και Ναι μαζί κάτω από 60% και αποχή, άκυρο και λευκό πάνω από 40%. 2ον) Όλα μαζί τα προηγούμενα (Όχι, αποχή, άκυρο και λευκό) πλήν του Ναι ξεπερνούν το 75%. Οι δύο αυτές παρατηρήσεις αποτελούν αδιαμφισβήτητη απόδειξη του εύρους απονομιμοποίησης, της ανυπαρξίας συναίνεσης και του τεράστιου κενού αντιπροσώπευσης.

Ενδεικτικά σημειώματα: 1) Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας. 2) Μια απλή και σύντομη παρατήρηση. 3) Μπλοκάρισμα και διαχείριση. 4) Προθάλαμος ολοκλήρωσης της περιόδου: δημοσιοποίηση δημοψηφίσματος-περάτωση διαπραγμάτευσης. 5) Τρία σύντομα σχόλια για το εσωτερικό πολιτικό τοπίο.

24 Ιουλίου 2015

Καταγραφή για τα μελλοντικά χρονικά.

Τα περί ενός κράτους και ενός λαού υπό συνθήκες μετα-κυριαρχίας και μετα-εθνικότητας είναι η ευρωπαϊκή εκδοχή «του τέλους της ιστορίας». Οι Αμερικανοί έζησαν την διάψευση των ονειροφαντασιών τους περί «του τέλους της ιστορίας». Τα επόμενα χρόνια, «οι Ευρωπαίοι», θα ζήσουν και αυτοί με τη σειρά τους, την διάψευση της δικής τους εκδοχής περί «του τέλους της ιστορίας».

«Το τέλος της ιστορίας». Θα καταγραφεί στα μελλοντικά χρονικά ως μια από τις γελοιοδέστερες, αφελέστερες και κυρίως καταστροφικότερες ιδέες στην ανθρώπινη ιστορία.

23 Ιουλίου 2015

Εισαγωγική αναφορά στα δομικά προβλήματα του ευρωπαϊκού πλαισίου και μια αναφορά στον ελλαδοευρωπαϊσμό.

Θεμελιώδες πρόβλημα της Ε.Ε και της €uroζώνης δεν είναι η «λιτότητα». Θεμελιώδη προβλήματα είναι η δημιουργία υβριδικών sui generis μετα-κυρίαρχων πολιτειακών καθεστώτων, η μετα-εθνικότητα και η μετα-δημοκρατία, η αποδόμηση των εθνικών πολιτικών συστημάτων και η αγνόησή ή χειραγώγηση της βούλησης των ευρωπαϊκών εθνικών δήμων μέσω εξωεθνικών και εξωθεσμικών παρεμβάσεων, τα διευθυντήρια, οι αυτονομήσεις και τα πολιτειακά μορφώματα που προσιδιάζουν σε ημι-κρατικούς δρώντες, η σύζευξη και a la carte χρήση διακυβερνητισμού και ομοσπονδιακότητας, η αδυναμία υπέρβασης της εθνοκρατικής δομής, ο μετασχηματισμός της γερμανικής οικονομικής δύναμης σε πολιτική τέτοια μέσω της €uroζώνης, οι εκτός ελέγχου και λογοδοσίας υπερεθνικοί θεσμοί, η ιδεολογία της υπερεθνικότητας, το περίφημο δημοκρατικό έλλειμμα.

Αυτά είναι μερικά από τα μεγάλα προβλήματα-ζητήματα του ευρωπαϊκού πλαισίου. Και αυτά είναι προβλήματα δομικά και όχι «λιτότητας». Οι μονοθεματικές και επιφανειακές αναφορές περί «λιτότητας» και οι συνθηματολογικές επικλήσεις περί «δημοκρατίας» από οπαδούς της μετα-εθνικότητας και της μετα-κυριαρχίας (από τους οποίους ακούμε συνεχώς για «Ευρώπη» αλλά σπάνια για Ελλάδα) είναι υποκριτικές και κινούνται στα πλαίσια ενός ελλαδοευρωπαϊσμού και €uroλαϊκισμού ο οποίος προσπαθεί ως 8% να ηγεμονεύσει επί του 82%.

Ο ελλαδοευρωπαϊσμός, πέρα από υλικά απέτυχε και ηθικά, στις συνειδήσεις. Ο ανισόρροπος μετα/υπερεθνικός, παρασιτικός και επαρχιώτικος χαρακτήρας του, συνεισέφερε στον εκτροχιασμό, στη συντριβή και στον πανευρωπαϊκό εξευτελισμό. Λες και χώρες που χαρακτηρίζονταν από έναν πιο ισορροπημένο εθνοκεντρικό ευρωπαϊσμό (όπως η Δανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Πολωνία, η Ιταλία και η Ιρλανδία) λόγω της ιδιαίτερης κουλτούρας που επικρατεί στο εσωτερικό τους και η οποία έχει ως άξονα την προάσπιση και διαφύλαξη της πολιτιστικής τους κληρονομιάς και ταυτότητας από εξωγενείς επιρροές (αντίθετα σε εμάς υπήρξε λυσσαλέος πολιτισμικός πόλεμος), δεν είναι «ευρωπαϊκές».


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Η Ευρώπη σε εξέλιξη. Προβλήματα και προοπτικές στο άμεσο μέλλον - μέρος α´.

Ελλαδικός «ευρωπαϊσμός» και αλλοίωση, χειραγωγηση και σύγχυση ταυτοτήτων μέσω τεχνητών διπολισμών και άρνησης της εθνικής διάστασης.

Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: μια αμφισβητούμενη εξουσία.

Η μεταβαλλόμενη οντολογία της ενοποιητικής διαδικασίας: ιδεαλισμός, ρεαλισμός ή ουτοπία: I) Αυταρχισμός και το μετα-νεωτερικό ευρωπαϊκό μοντέλο διακυβέρνησης και II) Η επανεμφάνιση του γερμανικού ζητήματος και το διογκούμενο δημοκρατικό έλλειμμα.

Περί «Ευρωσκεπτικισμού» - μέρος α´. Η περίπτωση του «Ευρωρεφορμισμού».

Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.

Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».

I) Emmanuel Todd on Europe - Can the European Union Hold? και II) αναφορές στο έργο του.

«Γκωλισμός» (Gaullism) Και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο Σχόλιο.

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

«Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.

I) Τα πάντα εν σοφία εποίησα (άνωθεν και έξωθεν) και II) Θεμέλια συνοχής.

Περί «λαϊκισμού». Σύντομη αναφορά.

Φεντεραλισμός και εθνότητες. Σύντομη εισαγωγική αναφορά.

Χριστιανοδημοκρατία, ορντολιμπεραλισμός και «Ευρώπη». Εισαγωγικό σχόλιο.

Ο ΟρντοΛιμπεραλισμός ως οικονομική Θεολογία της Τάξης και επικοινωνιακός λόγος.

Το τέλος τής χριστιανοδημοκρατίας. Τι σημαίνει για την Ευρώπη η πτώση τού κινήματος.

I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες και II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».

Εἶπα καί ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἒχω. Ηγεμονισμός και κυριαρχία. Μια αναφορά.

Ένα μοιραίο -ιστορικό- σφάλμα;

22 Ιουλίου 2015

Δημοψήφισμα 5ης Ιουλίου: το στοίχειωμα του νόθου ευρωπαϊσμού.

Συμφωνώ με τον βασικό άξονα του κειμένου. Διαφωνώ με αρκετά περιεχόμενα του. Το κείμενο αποφάσισα να το αναρτήσω από τη στιγμή που μελέτησα την πρόταση της Γαλλίας για τον σκληρό πυρήνα των έξι. Η πρόταση αυτή, ανεξάρτητα από το εάν τελικά τελεσφορήσει, τοποθετεί τις ευρωπαϊκές εξελίξεις σε νέα -ή ορθότερα σε πιο ξεκάθαρη- βάση. Μακροϊστορική και πολιτισμική. Θα ασχοληθώ σε επόμενο σημείωμα με το που οδηγεί και τι καταδεικνύει αυτή η πρόταση.


Δημοψήφισμα 5ης Ιουλίου: το στοίχειωμα του νόθου ευρωπαϊσμού

 Του Δημήτρη Μάρτου
     Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου θα στοιχειώνει για πολλά χρόνια το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Και αυτό γιατί δημιούργησε μια σαρακοφόρα υπόνοια: μήπως ο λαός υπέδειξε την επιστροφή στη Δραχμή;
     Η έννοια του εθνικού νομίσματος στην Ελλάδα είναι σχεδόν υπό διωγμό. Και όχι μόνον. όλα  τα εθνικά σημαινόμενα  δεν μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται, μπορούν να υπάρχουν μόνο μέσω του ευρωμονόδρομου. Η αθηναϊκή τηλεοπτική Ασφάλεια μεριμνεί γι’ αυτό, αν και όχι πάντοτε με επιτυχία, όπως απέδειξε το δημοψήφισμα.
     Ανεξάρτητα αν το δίλημμα του δημοψηφίσματος ήταν ψευδεπίγραφο, επειδή  εμπεριείχε το αυτονόητο και γιατί τίθετο από πολιτικές σκοπιμότητες, όπως, να διαμορφωθεί ατμόσφαιρα σύγχυσης για να απορροφηθεί η εν δυνάμει κολοτούμπα / ατιμία του πρωθυπουργού και των παρατρεχάμενών του και, ανεξάρτητα αν η αντιπολίτευση προσπάθησε να  συγκαλύψει τις δικές της ευθύνες στο δρόμο προς τη χρεωκοπία, ενισχύοντας περαιτέρω τη σαθρότητα του, η εντυπωσιακή συμμετοχή του λαού και η ετυμηγορία του υπέρ του ΟΧΙ επανέφερε στον δημόσιο διάλογο, σχεδόν καθιέρωσε, τη Δραχμούλα, ως στρατηγική εξόδου από την κρίση. Όσοι το παραβλέπουν αυτό εθελοτυφλούν.
     Πέρα από κομματικές και προπαγανδιστικές  αξιολογήσεις το δημοψήφισμα εισήγαγε καίρια ζητήματα στον πολιτικό διάλογο.
      
Για την φύση του ελληνικού ευρωπαϊσμού
 Το ΟΧΙ έδωσε τη δυνατότητα στις δυνάμεις του ευρωσκεπτικισμού, του αντιιμπεριαλισμού και του εθνικού κεκτημένου να διεμβολίσουν σ’ ένα δημόσιο λόγο που κυριαρχείται, μετά την ένταξη στην ευρωζώνη, από έναν επαρχιώτικο, αγοραίο και αυταρχικό ευρωπαϊσμό. Ο ευρωπαϊσμός αυτός είχε θέσει, μέσω των τηλεοπτικών ασφαλιτών του, εκτός ορθού λόγου τη στρατηγική για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Τώρα που απειλείται από την επιστροφή του η αμηχανία είναι εμφανής: “τέλεια καταστροφή”, “Αρμαγεδδών” και άλλα φαιδρά.
 Το δημοψήφισμα ανέδειξε τις αντιφάσεις-αντιθέσεις που υπάρχουν στις δυνάμεις  του νόθου ευρωπαϊσμού μας. Νόθος, γιατί διαμορφώθηκε στη βάση δύο πολιτικοϊδεολογικών προταγμάτων: του καραμανλικού επαρχιωτισμού και του παπανδρεϊκού καιροσκοπισμού, οσμωμένους με τους δύο διαχρονικούς πυλώνες της εθνικής χρεωκοπίας: το πελατειακό σύστημα και το συγκεντρωτισμό της Αθήνας. Ανάμεσα στα προτάγματα και τους πυλώνες της χρεωκοπίας διακονεύουν διάφορες εκδοχές τους, όπως, ο λαμογιακός ευρωπαϊσμός, ο ληστοκρατικός, ζημενσικός, σημιτικός, αυτός των κυνηγών επιδοτήσεων, μέχρι και ο εκκεντρικός, λαϊκιστικός και αντιφατικός  ευρωπαϊσμός της Αριστεράς.
Το ΟΧΙ απέτρεψε την ικανοποίηση ενός κρυφού καημού των δυνάμεων του νόθου ευρωπαϊσμού. Από τους Μητσοτάκη και Σημίτη μέχρι Καραμανλή και Σαμαρά ο  καημός  ήταν το έλλειμμα  δημοκρατικής νομιμοποίησης των στρατηγικών επιλογών, της ένταξης στην ΕΟΚ (1981),  στην Ευρωπαϊκή Ένωση (1993), στην Ευρωζώνη (2000) και στα “Μνημόνια” (2010). Θεώρησαν ότι το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ήταν μια ευκαιρία ετεροχρονισμένης νομιμοποίησής  της ευρωπαϊκής στρατηγικής. Γι’ αυτό προσπάθησαν να το αναγάγουν σε ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ΕΕ και την Ευρωζώνη. Το ΟΧΙ τους άφησε με τον καημό τους και τους εκδικήθηκε για  την αντιδημοκρατικότητα του  ευρωπαϊσμού τους.

Μας συμφέρει να είμαστε στην Ευρωζώνη;
 Το δημοψήφισμα  νομιμοποίησε  την ασάφεια στο γεωστρατηγικό ερώτημα που το ίδιο υπονόησε: μας συμφέρει να είμαστε στην Νομισματική Ένωση; Αν και μακροπρόθεσμα αυτή η ασάφεια ενισχύει την ευελιξία της εθνικής μας στρατηγικής, εντούτοις, το πολιτικό προσωπικό, επειδή είναι εκπαιδευμένο στον ευρωμονόδρομο, οδηγείται στην παράβλεψη ή στη δαιμονοποίησή της.
     Το ΟΧΙ επανέφερε  δριμύτερες τις δυνάμεις του ευρωσκεπτικισμού, που λιμνάζανε από το 1981. Να θυμηθούμε ότι η ένταξη στην ΕΟΚ, το Μάιο του 1981 από τον Κ. Καραμανλή, πραγματοποιήθηκε σε αντίθεση με τη λαϊκή θέληση. Ο λαός εκφραζόταν από το σύνθημα «ΟΧΙ στην ΕΟΚ των μονοπωλίων- ειδική συμφωνία τύπου Νορβηγίας». Το ποσοστό στις εκλογές του 1981, που περιλάμβανε και το ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ΕΟΚ, ήταν πάλι 40-60. Αν και ο Α. Παπανδρέου υποσχέθηκε ότι θα επανεξέταζε τη Συμφωνία ένταξης, όταν πήρε την κυβέρνηση, επειδή απέσπασε ευρωπαϊκούς πόρους, είπε: «τώρα δεν μας συμφέρει να φύγουμε», καθιερώνοντας έτσι τον καιροσκοπισμό ως σχέση με τους Εταίρους.
     Στη συζήτηση στη Βουλή το 1993, για την επικύρωση της Συνθήκη του Μάαστριχτ, (Συνθήκη δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ΟΝΕ) που υπέγραψε το 1992 η κυβέρνηση Μητσοτάκη δια των Σαμαρά-Χριστοδούλου, ο Α. Παπανδρέου απείλησε να μην την επικυρώσει, γιατί διέκρινε σχέσεις επαρχιωτισμού και αδύναμου εταίρου. Το βασικό επιχείρημα του ήταν  ότι η Συνθήκη οικοδομούσε την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων και ότι η Ελλάδα δεν είχε μέλλον σε μια τοκογλυφική συμμαχία πλούσιου Βορρά και του φτωχού Νότου. Άφησε όμως ένα παραθυράκι: αν γινόταν μεταφορά πόρων από το βορρά προς νότο, θα υπέγραφε τη Συνθήκη. Από αυτούς τους “πόρους” μπήκαν και “οι οχτροί”. Ακόμη μια φορά ο καιροσκοπισμός εκφύλιζε την “πολυδιάστατη εθνική στρατηγική”, ενώ τα “πακέτα στήριξης” συγκάλυπταν την καταστροφή που συντελούνταν στην πραγματική οικονομία.
     Η ένταξη στη Νομισματική Ένωση, το 2000, μετέτρεψε τις ευρωπαϊκές σχέσεις καθαρά σε τραπεζικές/τοκογλυφικές. Επιδείνωσε τη σαθρότητα του ελληνικού ευρωπαϊσμού, με τις σκοτεινές  διασυνδέσεις του με διεθνή κερδοσκοπικά λόμπυ, με  εταιρείες σκανδάλων, όπως, π.χ., τη Ζήμενς, με αλλοιώσεις στατιστικών δεδομένων και άλλες μαφιόζικου τύπου δράσεις. Επρόκειτο για την μετεξέλιξη του καιροσκοπικού ευρωπαϊσμού, σε λαμογιακό. Το υψηλό κόστος εξαγοράς της ένταξής μας στην ΟΝΕ, καθώς και της συντήρησής μας σ’ αυτήν με δόλιους τρόπους, κατέστρεψαν την πραγματική οικονομία και οδήγησαν στην κρίση χρέους και στην αθλιότητα των “μνημονίων”. Αντίθετα χώρες που ακολούθησαν δημοψηφισματικές διαδικασίες και επέδειξαν έναν εθνοκεντρικό και συγκρατημένο ευρωπαϊσμό, όπως η Σουηδία και η Δανία, διέσωσαν την εθνική τους οικονομία και αξιοπρέπεια.

Ανήκομεν εις την Δύσιν;
 Το δημοψήφισμα επανέφερε στο δημόσιο διάλογο μια άλλη εθνική μας ασάφεια: Ανήκομεν εις την Δύσιν ή πρόκειται για ιστορική εθελοτυφλία; Η αθηναϊκή πολιτικομιντιακή διανόηση είτε από σκοπιμότητα είτε από άγνοια  συγχέει τις έννοιες “Ευρωπαίοι” και “Δυτικοί”. Αν και οι δύο είναι σύγχρονες και αναθεωρούν την κατηγορία “Χριστιανοί”, που υπήρχε ιστορικά στη θέση τους, η έννοια  “Ευρωπαίοι” είναι πιο σύνθετη και περιλαμβάνει διάφορες πολιτιστικές δομές, όπως την Καθολική Λατινική Δυτική Ευρώπη, την Ορθόδοξη Ελληνική Ανατολική Ευρώπη κλπ. Πολλοί ταυτίζουν την Ευρώπη και το ευρωπαϊκό όραμα με το δυτικισμό, επειδή, συγκυριακά, η Δύση είναι κυρίαρχη στην ευρωπαϊκή Ήπειρο και επιβάλλει τους δικούς της θεσμούς και τρόπους. Ξεχνάνε επίσης ότι η Ευρωζώνη αναφέρεται στα 19 από τα 50 κράτη, στο 15% της έκτασης και στο 43% του πληθυσμού της Ευρώπης.
Για τους Δυτικούς, ο κόσμος τους, ο Δυτικός πολιτισμός, δεν συμπεριλαμβάνει την Ελλάδα, συμπεριλαμβάνει μόνο την ελληνική αρχαιότητα. Έτσι, Δύση συνιστούν οι δεκαπέντε χώρες της ΕΟΚ, χωρίς την Ελλάδα, με Ελβετία, Νορβηγία και Ισλανδία,  οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, καθώς και οι αποικιακές χώρες όπως: Αντίλλες, Γουιάνα, Ρεϋνιόν, Κανάριοι Νήσοι, Αζόρες, Γροιλανδία, Χαβάη, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, δηλαδή, οι καθολικές και προτεσταντικές χώρες. Αυτό που τις δένει είναι «τα κοινά πολιτισμικά χαρακτηριστικά», τα οποία «υπερισχύουν σε σπουδαιότητα των τοπικών διαφοροποιήσεων» (Φιλίπ Νεμό, Τι είναι Δύση, Εστία, 2008, σ.139). Η Ελλάδα δεν συμπεριλαμβάνεται λόγω διαφορών πολιτισμικού τύπου και όχι τοπικού και σ’ αυτό μάλλον υπάρχει δίκαιο. Γιατί ο ελληνισμός έχει 1000 χρόνια Βυζάντιο και 400-500 τουρκική σκλαβιά, που τον «μόλυναν ιδεολογικά». Στη δυτική εκδοχή του ευρωπαϊκού πολιτισμού ο ελληνικός λαός, η πολιτική και εθνική του συγκρότηση γίνεται ανεκτή μόνον ως δομή εκδυτικισμού. Οι Δυτικές ελίτ επιμένουν να μην κατανοούν  τον ελληνικό λαό ως υποκείμενο της ιστορίας, να μη τον δέχονται ως έκφραση μιας  πολιτισμικής ταυτότητας. τον δέχονται μόνον ως αντικείμενο επιδιόρθωσης. Ούτε όμως και το αθηνοκεντρικό κράτος, ως οργανωτής της εκδυτικοποίησης, κατάφερε να εντάξει την Ελλάδα στη Δύση, αφού δεν μπόρεσε να εξαλείψει την αυτόχθονη παραγωγή πολιτισμού.

Η ύβρης του νόθου ευρωπαισμού
 Στο δημοψήφισμα, η σκληρότητα και η αδιαλλαξία των Εταίρων θεωρήθηκε ένα εχθρικό σημαινόμενο και ενεργοποίησε περαιτέρω πατριωτικές και αντιιμπεριαλιστικές μνήμες. Οι Εταίροι προκάλεσαν και το αίσθημα δικαίου, με το να αποποιηθούν τις δικές τους ευθύνες στη χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας, παρουσιάζοντας τις ντόπιες πολιτικές ηγεσίες ως τις μόνες υπεύθυνες, επειδή  δεν διαθέτουν ευρωπαϊκή κουλτούρα, ήθος, αξιοπρέπεια και υψηλά ιδανικά και ότι μόνον οι ίδιοι αποκαθιστούν αυτό το έλλειμμα. Ο ελληνικός λαός είπε  ΟΧΙ στην αναίδεια τους να τεθεί ο ίδιος σε θέση αξιολόγησης στην κλίμακα κατανόησης ή μη αυτής της ευγενικής προσφοράς.
Το δημοψήφισμα ενεργοποίησε ενοχές και συγνώμες για την περίοδο της ύβρεως, αυτήν του νόθου ευρωπαϊσμού: Ο ελληνικός λαός διαισθάνθηκε ότι εκποιούνταν η εθνική του κυριαρχία / αξιοπρέπεια, ότι συνθλιβόταν ανάμεσα στον ηγεμονισμό των Εταίρων και την ανημποριά του ελληνικού πολιτικού προσωπικού. Διέκρινε ότι την απεριόριστη εξουσία να «αποφασίζει κατ’ εξαίρεση», σύμφωνα με τον ορισμό για την κυριαρχία του Καρλ Σμίτ, δηλαδή, ν’ αποφασίζει σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, την έχουν τα δυτικά διευθυντήρια. Από τη βαυαροκρατία μέχρι την αμερικανοκρατία, και σήμερα την ευρωκρατία, το επιχείρημα μεταβίβασης εθνικής κυριαρχίας έχει γίνει το δημόσιο χρέος. Η φετιχοποίηση της εξυπηρέτησής του διαμορφώνει ανορθολογικά την παραγωγική και οικιστική οργάνωση της χώρας και, επόμενα, τη νόθα ιδεολογία της: τον εκδυτικισμό – εξευρωπαϊσμό.

Η στενοχωρία της ευρωζώνης
 Μετά το ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου  μια αντικειμενική και όχι προπαγανδιστική ή εκφυλιστική προσέγγιση του θα προσπαθούσε ν’ απαντήσει στα εξής  ερωτήματα: Μήπως  η οικονομική χρεωκοπία δεν οφείλεται μόνον στις ανεπάρκειες του πολιτικού προσωπικού αλλά και  στην  ίδια την ένταξή μας στη  ευρωζώνη; Μήπως μια οικονομία με διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο, με διαφορετικές τις γεωοικονομικές και γεωπολιτισμικές πιέσεις και με έντονες τις τάσεις παγκοσμιοποίησης και ανατολικοποίησης, εμποδίζεται από τον μονοδιάστατο ευρωζωνικό προσανατολισμό της και, μήπως το ευρώ, οσμωμένο με το πελατειακό σύστημα και τον αθηναϊκό  συγκεντρωτισμό, είναι αυτό που  οδηγεί σταθερά προς τη χρεωκοπία;
Μήπως η δυτικοκρατούμενη Νομισματική Ένωση είναι πλέον στενός χώρος για την ελληνική οικονομία και τις αντικειμενικές τάσεις της; Μήπως το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι στους 19; Μήπως το βλέμμα της πρέπει να είναι οικουμενικόδικέφαλο και όχι μονοδιάστατο δυτικοευρωπαϊκό; Γιατί, τί δυτικοευρωπαϊκό προοπτικά έχει η Ελλάδα εκτός από το χρέος της; Έχει μήπως τη ναυτιλία, τον τουρισμό, τα αγροτικά προϊόντα; Μήπως οι Έλληνες πρέπει να κάνουν τις επιλογές τους με βάση τα γεωπολιτισμικά σημαινόμενα της πολυηπειροτικότητας, της πολυκεντρικότητας, της πολυμορφίας και της πολυμηχανίας και όχι των μονοδρόμων; Μήπως η εναπόθεση του μέλλοντος της χώρας στα χέρια του γερμανικού και βρυξελικού διευθυντηρίου είναι πλέον επικίνδυνη;  Μήπως η Ελλάδα πρέπει να διαμορφώσει την προστασία της με πλέγματα διηπειρωτικών αναφορών και ισορροπιών; Μήπως ο λαός από ένστικτο άνοιξε το δρόμο για την υπέρβαση του ευρωμονόδρομου; Και μήπως αναζητεί μια νέα πολιτική ηγεσία και προσωπικό  που θα  δουλέψει πάνω  στην οικουμενικότητα;
 Υπό το πρίσμα αυτών των ερωτημάτων ίσως ερμηνεύονται και οι αγωνιώδεις προσπάθειες των θυλάκων του νόθου ευρωπαϊσμού να χειραγωγήσουν το μήνυμα του δημοψηφίσματος,  με στατιστικολογίες και εκφοβισμούς. Αντί να ψάξουν να βρουν τα ιστορικά, πολιτισμικά  και οικονομικά αίτια του  «αντιδυτικισμού» του ελληνικού λαού  του προσάπτουν ανωριμότητα.  Οι ανόητοι!  δεν θεώρησαν ποτέ τον ελληνικό λαό υποκείμενο της ιστορίας  αλλά αντικείμενο επιδιόρθωσης.

και το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ
 Το Δημοψήφισμα τελικά αποκάλυψε και το ποιόν του πολιτικού φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ. Γιγαντώθηκε ακριβώς ως πολιτικό πρόγραμμα που θα “έσκιζε τα μνημόνια”. Η σημερινή οβιδιακή μεταμόρφωση της ηγεσίας του, απέδειξε ότι δεν ξεπέρασε τα εθνομηδενιστικά σύνδρομα  ότι δεν έχει λαϊκή όσμωση, ότι νιώθει καλύτερα περιφερόμενη στους διαδρόμους και τους θύλακες του νόθου ευρωπαϊσμού. Η κυβέρνηση της “πρώτη φορά” Αριστεράς απλώς δεν “τόχει”, δεν κυοφορεί την υπέρβαση, είναι μέρος του νόθου ευρωπαϊσμού.
Πως ερμηνεύεται η επινόηση του δημοψηφίσματος και η αμέσως μετά επιχείρηση εκφυλισμού της ετυμηγορίας του λαού; Το ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης της ηγετικής ομάδας του  ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αποτυχία της διαπραγμάτευσης, την οδήγησε στην αξιοποίηση των αντιιμπεριαλιστικών – εθνικών αντανακλαστικών του ελληνικού λαού, που, βέβαια, πολλά μέλη της απεχθάνονται. Έτσι, αφού απέσπασε την συναίνεση του λαού με σύνθημα “εθνική αξιοπρέπεια”, αμέσως μετά την ξέσκισε με δόλιες παρερμηνείες και συναντήσεις με τους μεγάλους αρχηγούς του “πάση θυσία ευρώ”  και, μάλιστα, υπό τον πρόεδρο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συγκίνησε το λαό ούτε και φόβισε τους Εταίρους για το αριστερό του πρόγραμμα αλλά για τις πατριωτικές μεταμορφώσεις του. Εξάλλου, τα αριστερά προγράμματα είναι πακέτα ιδεών δυτικής προέλευσης που έχουν τη δυνατότητα να τα εξουδετερώνουν ή να τα απορροφούν οι Εταίροι. Αυτό που φοβούνται είναι τα αντιιμπεριαλιστικά προγράμματα, δηλαδή, τα εθνικά, τα αυτόνομα, τα έξω από αυτούς. Εξάλλου, ιστορικά, αυτό που κυνηγήθηκε στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο η Αριστερά όσο ο πατριωτισμός. Αλλά πάλι ο πατριωτισμός, από τα χρόνια της γερμανικής κατοχής και της αμερικανοκρατίας, μέχρι αυτά της ευρωκρατίας, αναδείχτηκε κυρίως από παρέες Αριστερών. Όχι βέβαια από Αριστερούς της… Πλάκας, των λεονταρισμών και της ανημποριάς. Αυτών που επιλέγονται από την τηλεοπτική Ασφάλεια για να μαγαρίζουν τους προβληματισμούς του λαού, τάχα ως ειδικοί, με πορίσματα του τύπου: «δεν είμαστε έτοιμοι για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα», πλειοδοτώντας κουτοπόνηρα υπέρ της υπογραφής του 3ου Μνημονίου.
Ούτε βέβαια από επαγγελματίες Αριστερούς που ισοπεδώνουν συστηματικά τις διαφορές με αφορισμούς τύπου: τι ευρώ-τι δραχμή, με το επιχείρημα ότι και τα δύο είναι καπιταλιστικά νομίσματα. Αυτοί φαίνεται να μην κατανοούν ότι η Δραχμούλα σ’ αυτή την φάση είναι σύμβολο εθνικού αυτοπροσδιορισμού και, επόμενα, αντιμπεριαλισμού και ότι η ελληνική οικονομία είναι πρωτίστως θύμα του ιμπεριαλισμού και μετά του καπιταλισμού.

Δημήτρης Μάρτος

Τρία σύντομα σχόλια για το εσωτερικό πολιτικό τοπίο.

I
Αυτό που συμβαίνει με το μεταπολιτευτικό σύστημα, στην μεταμοντέρνα φάση του, αυτή του επιθανάτιου ρόγχου, είναι καταπληκτικό. Θα τροφοδοτήσει με υλικό μελλοντικές κοινωνιολογικές μελέτες και μελέτες πολιτικής επιστήμης σε πανεπιστήμια (του εξωτερικού φυσικά).

Αφού εξαντλήθηκε ο δικομματικός του πυλώνας, η δύναμη του οποίου έχει κολλήσει στο ένα τρίτο περίπου του εκλογικού σώματος, επιστρατεύτηκε, κανονικοποίηθηκε (ή ότι άλλο θέλετε) ή απλά «μπήκε μπροστά» ένα κόμμα της τάξης του 5%. Έτσι πλέον έχει ψηφιστεί και κυβερνήσει το 92,45% του πολιτικού συστήματος του 2009. Αλλά τα τραγελαφικά δεν σταματούν εδώ. Το μεταπολιτευτικό σύστημα μας προσφέρει νέες συγκινήσεις. Έχοντας εξαντλήσει σχεδόν όλες τις «πολιτικές» εφεδρείες του, αντλεί «δυνάμεις» από το μηντιακό σκέλος του (το σύμπλεγμα είναι κομματοκρατικό, μηντιακό και κρατικοεπιχειρηματικό). Δημοσιογράφοι στελεχώνουν ή/και δημιουργούν κόμματα και πρώην ηθοποιοί αναδεικνύονται ως αρχηγοί κομμάτων (υπό την «διακριτική» προώθηση των καναλιών).

Όλοι αυτοί βέβαια είναι «αντιπρόσωποι» και «εκφραστές» του λαού. Αυτούς «αξίζει» ο λαός αφού τους έχει «επιλέξει ο ίδιος». Ωραία «δημοκρατία». Η πολιτική επιστήμη εμπλουτίζεται με ένα νέου είδους ημι-κρατικό δρώντα και με νέες αντιλήψεις για το πως λειτουργούν τα εθνικά πολιτικά συστήματα.

II
Το μεταπολιτευτικό σύστημα έχει αναγάγει σε τέχνη την απόκρυψη των ευθυνών, των ενοχών και των συντριβών του (οι οποίες βέβαια γίνονται συντριβές της κοινωνίας και της χώρας) μέσω της διαχείρισης του μέλλοντος με όρους ζοφερούς όταν διακρίνει πως απειλείται η ύπαρξη του. Ξεπλένει τον εαυτό του και αποκρύβει τις ευθύνες του κατά αυτόν τον τρόπο (κατέστρεψε την οικονομία της χώρας, αλλά αυτή θα καταστραφεί -περισσότερο- δίχως αυτό, κατέστησε κράτος-δορυφόρο την Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα θα δορυφοριοποιηθεί -περισσότερο- δίχως αυτό κ.λπ). Το μεταπολιτευτικό σύστημα, που οδήγησε τη χώρα σε αυτό το ανεπανάληπτο ιστορικά σμπαράλιασμα και χάλι, έχει εγκαταλείψει προ πολλού ως ιδεολογικούς πυλώνες κυριαρχίας και νομιμοποίησης του, το «έθνος» και την «δημοκρατία», τους οποίους έχει αντικαταστήσει από την διαχείριση του «μέλλοντος».

Μεταπολιτευτικά κόμματα, κράτος και πολίτευμα είναι τόσο στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους που ο εκφυλισμός των κομμάτων είναι ευθέως ανάλογος του εκφυλισμού του κράτους, του πολιτεύματος, του εσωτερικού της χώρας και της διεθνής θέσης της. Ο μόνος τρόπος νομιμοποίησης, ξεπλύματος και αυτοαθώωσης του είναι η διαχείριση του «μέλλοντος».

III
Το εσωτερικό του Συ.Ριζ.Α έχει χωριστεί στο τμήμα που πρεσβεύει το «σχέδιο Α του Schäuble» και στο τμήμα που πρεσβεύει το «σχέδιο Β του Schäuble» (το ίδιο ισχύει και για το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος). Αυτή η διαχωριστική γραμμή εκφράζεται μέσω της διχοτομίας ανάμεσα σε «κοινωνικό και κομματικό Συ.Ριζ.Α» με την παράλληλη προσπάθεια αγιοποίησης και «ηγετοποίησης» του Τσίπρα από το κομματοκρατικό και μηντιακό σύστημα (λόγω της πιθανότητας συστράτευσης, έστω και έμμεσα έστω και ντροπαλά, όλου του μεταπολιτευτικού συστήματος μαζί του/πίσω του).

Όταν μεμονωμένα άτομα, όπως ο Wolfgang Schäuble, διαδραματίζουν τόσο καθοριστικό ρόλο για την τύχη μιας κοινωνίας, ενός ολόκληρου έθνους, τότε γίνεται κατανοητό πως μιλάμε για sui generis μετα-πολιτειακές συνθήκες και καταστάσεις. Για την επίτευξη τέτοιου εύρους και βάθους κοινωνικής και οικονομικής καταστροφής προϋπόθεση αποτελεί η κατάλυση κάθε έννοιας κυριαρχίας της πολιτείας και η εγκαθίδρυση ενός μεταδημοκρατικού και μετακυρίαρχού υβριδικού καθεστώτος. Οι θεσμοί, η κυριαρχία (την οποία τόσο απεχθάνονται ορισμένοι) και το γενικότερο πολιτικό πλαίσιο λειτουργίας αποτελούν ένα είδος πολιτικού και δικαιικού προστατευτισμού για κάθε κοινωνία, την οποία προφυλάσσουν από συνθήκες αναρχίας στο εσωτερικό και εκποίησης στο εξωτερικό.

Είχα γράψει πως «Σύντομα θα επιστρέψουμε στην αρχική και φυσική επιλογή η οποία παρακάμφθηκε μέσω του δημοψηφίσματος, και που δεν είναι άλλη από τις εκλογές (αν δεν έχουμε παραιτήσεις, ανωμαλίες κ.λπ)». Είχα επίσης γράψει πως: «Οι δύο επιλογές του δημοψηφίσματος ερμηνεύονται ως Ναι και Ναι μεν αλλά. Το πιθανότερο είναι πως το «μεν αλλά» θα εξατμιστεί και θα επιστρέψουμε στο Ναι (σκέτο) με τον πρωθυπουργό να ενσωματώνει το Όχι στο Ναι. Την δυναμική του Όχι, όμως, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να την ελέγξει. Αποδοχή, υπογραφή, νομιμοποίηση, και υλοποίηση είναι διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. Το κενό αντιπροσώπευσης, το οποίο ήδη είναι τεράστιο, θα διευρυνθεί εάν ο πρωθυπουργός επιλέξει αυτή την οδό».

Όλα αυτά οδηγούσαν και οδηγούν σε πολύ συγκεκριμένες συνθήκες και καταστάσεις: Οδεύουμε σε περίοδο πολιτικού κενού και πολίτικης αστάθειας. Τους επόμενους μήνες το πιθανότερο είναι πως θα επικρατήσει ακυβερνησία και θα έχουμε την αποσάθρωση του πολιτικού συστήματος. Το πολιτικό τοπίο θα αλλάξει ριζικά.

20 Ιουλίου 2015

Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας.

Ανάμεσα στα πολλά που έγραψα την περίοδο που μεσολάβησε από την δημοσιοποίηση μέχρι την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, ήταν και το εξής:

Ο ιστορικός κύκλος της λεγόμενης μεταπολίτευσης, ξεκίνησε με ένα Ναι και ένα Όχι σε ένα Δημοψήφισμα και ολοκληρώνεται με κραυγές και αλαλαγμούς από Ναι-ηδες και Όχι-ηδες σε ένα «δημοψήφισμα» καρικατούρα... Το τωρινό «δημοψήφισμα» είναι ένας κόλαφος, μια παρωδία και ένας τραγέλαφος. Φανερώνει την κατάντια, τα διανοητικά ερείπια και τον εκφυλισμό που αφήνουν πίσω τους τα μεταπολιτευτικά κόμματα και η κληρονομιά τους. Η μεταπτωχευμένη Ελλάδα.
Το πρόβλημα είναι τα πολιτικά, ηθικά και κοινωνικά ερείπια που αφήνει πίσω της η μεταπολίτευση. Ζούμε το ανώτατο και έσχατο στάδιο του μεταπολιτευτισμού, ο οποίος, έχοντας εξαντλήσει πλέον σχεδόν όλες του τις δυνάμεις και εφεδρείες οδηγεί την μεταπτωχευμένη Ελλάδα στο βάραθρο, προκειμένου να παρατείνει για λίγους ακόμα μήνες την νεκροζώντανη και μεταλλαγμένη ύπαρξη του. Η Ελλάδα χρειάζεται -ήδη από το 2010- έναν τρόπο όχι σύνθεσης, ανακύκλωσης και ξεπλύματος αλλά υπέρβασης και κάθαρσης της κόπρου της μεταπολίτευσης. Το υψηλό επίπεδο απονομιμοποίησης των κομμάτων και των εκφραστών τους ωθεί στην προσπάθεια εφεύρεσης νέων τρόπων πολιτικής επανανομιμοποίησης και ηθικής επανακεφαλαιοποίησης τους, που αποσκοπούν στην απόκρυψη των ευθυνών, των ενοχών και της συντριβής τους. Η δίκη τους συντριβή γίνεται συντριβή της χώρας.

Ένας τρόπος, εκ των πραγμάτων, ήταν το δημοψήφισμα. Όχι και Ναι, μαζί, ψήφισε το 56,71%. Η αποχή, το άκυρο και το λευκό, μαζί, κυμάνθηκαν στο 43,29%. Η πτώση των ποσοστών συμμετοχής -και μάλιστα σε μια διαδικασία εκ φύσεως πολωτική- και η «αναγκαστική» συμμετοχή ή η συμμετοχή με μισή καρδιά, η αποχή, το άκυρο και το λευκό, η αρνητική ψήφος και η ψήφος διαμαρτυρίας στις εκλογές, το «δεν έχω τι να ψηφίσω», όλα τα προηγούμενα, φανερώνουν την κρίση του πολιτικού συστήματος, την παρακμή και τον εκφυλισμό των κομμάτων, την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών -ακόμα και πολλών από όσους συμμετέχουν-, την στρεβλή ως ανύπαρκτη αντιπροσώπευση τους, την απομάκρυνση του κοινωνικού σώματος και την αποξένωση του από το πολιτικό προσωπικό. Το αντιπροσωπευτικό κενό.

Τα προηγούμενα είναι απόρροια του ελέγχου και του μπλοκαρίσματος των διαδικασιών ανανέωσης του πολιτικού συστήματος και της δημιουργίας νέων κομμάτων. Αυτές είναι βαθύτατα αντιδημοκρατικές διαδικασίες χειραγώγησης και ελέγχου που καταλήγουν σε δυσμορφίες και πάσης φύσεως εκφυλιστικά φαινόμενα κατά την προσπάθεια κατασκευής μιας ανύπαρκτης κοινωνικά συναίνεσης. Μια κοινωνία και δημοκρατία που έχει μπλοκάρει, που έχει χαμηλό ποσοστό συμμετοχής και κινητοποίησης δυνάμεων δεν μπορεί να πορευθεί δυναμικά, σέρνεται, αποσυντίθεται και λιώνει.

Ένας ακόμα τρόπος νομιμοποίησης είναι η θυσία. Οι ένοχες «πολιτικές» ομάδες συγκαλύπτουν τις ευθύνες και τις ένοχες τους προσφέροντας στον διαδικτυακό, εικονικό και υπαρκτό όχλο σφάγια και κεφαλές επί πίνακι. Η θυσιαστική τελετουργία είναι ένας τρόπος επανανομιμοποίησης, διατήρησης και ξεπλύματος των εσωτερικών διεφθαρμένων ιεραρχικών τους δομών και των ανήθικων σχέσεων τους. Πρωτοαρχαϊκές και νεομεσαιωνικές συμπεριφορές, εκτός πολιτικής σφαίρας, που χαρακτηρίζουν παραπολιτικές γιάφκες και μαφίες του υποκόσμου, όχι δημοκρατικές διαδικασίες κάθαρσης και δικαίου. Προσφέροντας βορά στα θηρία του μηντιακού και διαδικτυακού Κολοσσαίου, κάποιους δικούς τους (όπως έκαναν και οι προηγούμενοι ή σε συνεννόηση μαζί τους) επιδιώκουν την αθώωση και επανανομιμοποίηση τους με την παράλληλη ικανοποίηση των κατώτερων ενστίκτων των οπαδών τους. Μέσω της προσωποποίησης και του εξανδραποδισμού επιδιώκουν τη συγκάλυψη των ενοχών και των ευθυνών τους. Προπολιτικές καταστάσεις, οχετολογίας, θανατολαγνείας και σκοταδισμού.

Μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα ηθικής αποκτήνωσης και οχλαγωγίας, μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον εκβιασμών, απειλών και ελλιπούς αντιπροσώπευσης, δίχως κυβέρνηση και δίχως αντιπολίτευση, πορευόμαστε. Έγινε η ανοχή στη σαπίλα, η ηθική εξαχρείωση και ο εκβαρβαρισμός συνήθεια μας. Η πολιτιστική και υλική υποβάθμιση και η μορφωτική και ηθικοπνευματική εκπτώχευση συνοδεύεται από τον εκφυλισμό και τη συρρίκνωση της πολιτικής σε μια ψήφο, ακόμα χειρότερα, σε ένα -μεταπολιτευτικής υφής και ποιότητας- Ναι και Όχι (Ναι μεν αλλά). Αυτός είναι ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας.

18 Ιουλίου 2015

I) Ενδοευρωπαϊκές διαιρετικές τομές - μέρος α´ και II) Διαιρέσεις με αφορμή την περίπτωση της Ελλάδας.

.~`~.
I
Ενδοευρωπαϊκές διαιρετικές τομές - μέρος α´

Οι παρακάτω δύο χάρτες αποτυπώνουν δύο βασικές ενδοευρωπαϊκές διασπάσεις που κυριαρχούν αυτή την περίοδο (υπάρχουν και άλλες). Το χάσμα μεταξύ αυτών των διαιρέσεων-διασπάσεων φαίνεται να βαθαίνει όσο περισσότερο η γερμανική οικονομική ισχύ μετασχηματίζεται σε πολιτική τέτοια μέσω μιας -ολοένα και περισσότερο- Ορντολιμπεραλιστικής €uroζώνης.

Χάρτης I: Κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν ως νόμισμα το €uro (μπλέ) και κράτη-μέλη που έχουν εθνικά νομίσματα (κίτρινο).

Χάρτης II: Κράτη-πιστωτές (μπλέ) και κράτη-οφειλέτες (κόκκινο) στο εσωτερικό της €uroζώνης. Μια τρίτη κατηγορία είναι όλοι οι υπόλοιποι (κίτρινο) που για λόγους συμφέροντος, εξισορρόπησης κ.λπ τάσσονται είτε με τη μια είτε με την άλλη πλευρά. Όπως και να 'χει, η Γερμανία, η Ολλανδία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο είναι ο πυρήνας των κρατών-πιστωτών.

Χάρτης I
€uroζωνικά (μπλε) και μη €uroζωνικά (κίτρινο) μέλη της Ε.Ε

Χάρτης II
Πιστωτές (μπλε) οφειλέτες (κόκκινο) και υπόλοιπα (κίτρινο) μέλη της €uroζώνης

Παρατηρήσεις: Είναι πασιφανές πως ο άξονας Δυτικής και Ανατολικής Μεσογείου είναι κατεστραμμένος και βρίσκεται σε ανισοβαρή σχέση με τον άξονα Βόρειας και Βαλτικής Θάλασσας. Να τοποθετήσετε σε μια νοητή ζυγαριά τους εξής άξονες: 1) Οριζόντια: Δυτική και Ανατολική Μεσόγειος/Βόρεια και Βαλτική Θάλασσα. 2) Κάθετα: Δυτική Μεσόγειος και Βόρεια Θάλασσα/Ανατολική Μεσόγειος και Βαλτική Θάλασσα. Και τις εσωτερικές σχέσεις των κάθετων αξόνων: 2α) Δυτική Μεσόγειος/Βόρεια Θάλασσα και 2β) Ανατολική Μεσόγειος (ουσιαστικά το Αιγαίο)/Βαλτική Θάλασσα. Θα δείτε προς τα που γέρνει το κέντρο βάρους και ποιος εξωθείται στην περιφέρεια. Ορισμένοι πιστεύουν πως εάν «μεταρρυθμιστεί» το εσωτερικό της Ελλάδας, η χώρα θα πάψει να εξωθείται σε περιθωριοποίηση (θα αντισταθμίσει άραγε το εσωτερικό μιας χώρας το ισοζύγιο ανάμεσα σε περιοχές; Αστεία πράγματα).


.~`~.
II
Διαιρέσεις με αφορμή την περίπτωση της Ελλάδας

Κράτη-μέλη της €uroζώνης που τάχθηκαν υπέρ (κόκκινο) και κατά (μπλέ) της αποχώρησης της Ελλάδας από την €uroζώνη. Κράτη που υποστήριξαν την διατήρηση του status quo (κίτρινο).


Παρατηρήσεις: Το Λουξεμβούργο ήταν το μόνο κράτος-πιστωτής που δεν ήταν υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την €uroζώνη. Καμία ρωμαιοκαθολική λατινογενής χώρα δεν ήταν υπέρ της αποχώρησης της Ελλάδας από την €uroζώνη. Η Σλοβενία και η Σλοβακία, οι οποίες ήταν υπέρ της αποχώρησης έχουν ρωμαιοκαθολικό μεν, σλαβικό δε πολιτισμικό υπόστρωμα (με την Σλοβακία να λουθηράνίζει αρκετά). Η ρωμαιοκαθολική γερμανόφωνη Αυστρία η οποία αποτελεί μέρος της λατινικής κληρονομιάς και το όνομα της ενσωματώνει την ιστορικότητα του ορίου της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ήταν υπέρ της διατήρησης του status quo. Οι χώρες που αποτέλεσαν μέρη του βόρειου τμήματος της Αγίας ΡωμαιοΓερμανικής αυτοκρατορίας, μετέπειτα της Μεταρρύθμισης και έχουν λουθηρανικό ή/και καλβινιστικό ηθικοθρησκευτικό υπόστρωμα ήταν υπέρ της αποχώρησης της Ελλάδας από την €uroζώνη, όπως και οι χώρες της Βαλτικής (εντελώς διαφορετική περίπτωση). Οι οικονομικές πολιτικές της Γερμανίας σαφώς και δεν είναι μονάχα «πραγματιστικές» ή «ρεαλιστικές» καθώς διαθέτουν ηθικοαξιακό υπόβαθρο. Απορώ που ορισμένοι εξακολουθούν να μιλούν περί «νεοφιλελευθερισμού» υποβαθμίζοντας το ζήτημα του Ορντολιμπεραλισμού (είτε δεν γνωρίζουν τι αντιμετωπίζουν -γεγονός που εξηγεί την αφέλεια τους- είτε επιδιώκουν κάτι άλλο το οποίο δεν δύναμαι να αντιληφθώ). Ρεαλιστικά μιλώντας, η Γαλλία και η Ιταλία προσπάθησαν να εξισορροπήσουν τη Γερμανία, την Ολλανδία και το Βέλγιο, δηλαδή τα κράτη-πιστωτές ή για να το δούμε από γεωφυσική σκοπιά, χώρες της Δυτικής Μεσογείου προσπάθησαν να εξισορροπήσουν χώρες της Βόρειας Θάλασσας. Ο άξονας Ατλαντικός Ωκεανός-Δυτική Μεσόγειος κάτωθεν του καναλιού (της Μάγχης εννοείται) εξισορρόπησε τον άξονα Βόρεια Θάλασσα-Κεντρική Ευρώπη άνωθεν του καναλιού. Όπως γίνεται κατανοητό, μιλώντας ανεξάρτητα από τα θεσμικά πλαίσια, το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί καθοριστικό παράγοντα αυτού του ισοζυγίου ή αυτής της εξισορρόπησης. Ο χάρτης αυτός φανερώνει την μοναξιά της Ελλάδας.

-----
I) Μια σύντομη μακροϊστορική προσέγγιση των ευρωπαϊκών εξελίξεων II) Θάλασσες και γεωγραφικές λειτουργικότητες της Ευρώπης. Εισαγωγή III) Ένας -ακόμη- ενδοευρωπαϊκος ανταγωνισμός ανάμεσα σε χώρες του Βορρά και του Νότου και μια σύντομη αναφορά στις σχέσεις Τουρκίας και Ε.Ε IV) Από τον Κόλπο του Kattegat και τα Στενά Skagerrak στις Δαλματικές ακτές. Παράδειγμα σύνδεσης γεωγραφίας και (γεω)πολιτισμού V) Περισσότερα σημειώματα για Ε.Ε και «Ευρώπη».

Επιστροφή στο 2007. Στην απαρχή του κύκλου εσωτερικής κατάρρευσης.

Επιστροφή στο 2007. Οι πυρκαγιές, συμβολικά, μας επαναφέρουν στην απαρχή του κύκλου εσωτερικής κατάρρευσης, αστάθειας ή/και αποσταθεροποίησης, ο οποίος ξεκίνησε πριν από το 2010 και την είσοδο της χώρας στο Δ.Ν.Τ και στον «ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης». Εν έτει 2015, οκτώ χρόνια μετά από τις πυρκαγιές του 2007, η χώρα είναι πιο φτωχή υλικά, ηθικά και πνευματικά, πιο γερασμένη, καθημαγμένη, με την νέα γενιά να μεταναστεύει, τεράστια ανεργία και ακόμα μεγαλύτερη υπογεννητικότητα.

Τότε ο κομματικός σεκταρισμός και κεντροαριστερός/δεξιός «παραταξιασμός» επικράτησε επί οποιασδήποτε ευρύτερης αίσθησης εθνικού ή/και δημοσίου συμφέροντος και ασφάλειας. Ο δημόσιος λόγος και η «κοινή γνώμη» κατακλύστηκε από ειρωνείες, χαβαλέ, γελάκια, αστειάκια, εξυπναδες και χλευασμούς. Όπως τότε, έτσι και τώρα οι οπαδοί των σεκτών-κομμάτων και του υπαρκτού αριστερο/δεξιού «παραταξιασμού» κανένα ευρύτερο αισθητήριο δεν δείχνουν να διαθέτουν. Κανένα ένστικτο συλλογικής, κοινωνικής και εθνικής συσπείρωσης και αυτοσυντήρησης.

Ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στα πεπραγμένα του πολιτικού συστήματος που κατάφερε να διαλύσει την Ελλάδα σε διάστημα 15 ετών:

...Μας διανοίγεται έτσι μια σειρά γεγονότων. Οι εσωκομματικές εκλογές στο Πα.Σο.Κ και στη Ν.Δ και η εκλογή των Κώστα Σημίτη και Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία των κομμάτων τους αντίστοιχα, η κρίση των Ιμίων, η υπόθεση Οτζαλάν, το χρηματιστηριακό κραχ του 1999, η ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του €υρώ (με τον γνωστό τρόπο), η ανάληψη και διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004, το Κυπριακό (σχέδιο Ανάν και η απόρριψη του)... η οικονομική απογραφή, η αλλαγή ηγεσίας στο Πα.Σο.K, οι υποθέσεις της Μονής Βατοπεδίου, των δομημένων ομολόγων, Ζαχόπουλου και της απαγωγής Πακιστανών, η υπόθεση των υποκλοπών και της παρακολούθησης του τότε Πρωθυπουργού, οι μεγάλες πυρκαγιές του 2007 στις οποίες έχασαν τη ζωή τους 63 άνθρωποι (και οι οποίες εμπεριείχαν υψηλό συμβολισμό σε κοινωνικό και εθνικό επίπεδο), το σκάνδαλο της Siemens (η οποία Siemens χρημάτιζε πολιτικούς σε διάφορες χώρες), η δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό στα Εξάρχεια τον Δεκέμβριο του 2008 και τα μετέπειτα γεγονότα, οι πυρκαγιές στην Αθήνα το 2009 (όπου κάηκαν συνολικά 210.000 στρέμματα), η αιφνιδιαστική κήρυξη (με Διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας) της λήξης των εργασιών της Β' Συνόδου της ΙΒ' Βουλευτικής Περιόδου, η προκήρυξη -πρόωρων- εκλογών, η αναθεώρηση του ελλείμματος και η υπογραφή της δανειακής σύμβασης από την νεοεκλεγμένη κυβέρνηση Παπανδρέου, η πυρπόληση της συναγωγής των Χανίων και οι βανδαλισμοί σε εβραϊκά νεκροταφεία και συναγωγές, η προαναγγελία διεξαγωγής δημοψηφίσματος (μέσω θυελλωδών αντιδράσεων τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας), η αποπομπή Παπανδρέου και η σύσταση κυβέρνησης συνεργασίας υπό τον Λουκά Παπαδήμο δίχως τη διενέργεια εθνικών εκλογών και με αντιδράσεις από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης (σε αυτό το χρονικό σημείο έχουμε ουσιαστικά μεταβίβαση εξουσιών -όχι μονάχα στην Ελλάδα- από τη νομοθετική προς την εκτελεστική εξουσία, η οποία αποκτά υπερεξουσίες' επίσης σε ολόκληρη αυτή την περίοδο η Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία ως τέτοια, δέχεται ξεκάθαρες και ρητές «ρατσιστικές» επιθέσεις από το εξωτερικό, οι οποίες ενισχύονται και από το εσωτερικό της χώρας - ο «ρατσισμός» έδρασε παράλληλα με αισθήματα ενοχοποίησης και αυτοϋποτίμησης). (30 Δεκ 2013)

Και πόσα ακόμα έχω ξεχάσει: νόμος περί ευθύνης υπουργών, C4I κ.λπ. Όλα τα προηγούμενα μέχρι το 2012. Από το 2012 έως τις τελευταίες εκλογές μπορείτε να προσθέσετε ότι επιθυμείτε: απώλεια εκ μέρους του πολιτικού συστήματος και πρωτίστως της κυβέρνησης του ελέγχου των δρώντων υποκειμένων εντός του κράτους, τρομοκρατική επίθεση στην οικία του Γερμανού πρέσβη στο Χαλάνδρι, μετακίνηση των αντιπαραθέσεων σε οριακά σημεία και θεωρίες περί «συνταγματικών τόξων» και «δύο άκρων», δολοφονία Φύσσα από μέλος της Χ.Α, απαγγελίες κατηγοριών σε βουλευτές -μέλη της Χ.Α-, δολοφονία των μελών της Χ.Α, Φουντούλη και Καπελώνη και ανάληψη ευθύνης από την τρομοκρατική οργάνωση «Μαχόμενες Επαναστατικές Λαϊκές Ομάδες», αμυντικά σχέδια της χώρας σε ιδιωτική οικία!, υπόθεση Φαλτσιάνι, δηλαδή λίστα Λαγκάρντ κ.λπ. Οχετός.

Το πολιτικό σύστημα πολλοί το υποτιμούν αλλά είναι αισθητήρας και δείκτης της εσωτερικής κατάστασης και πορείας της χώρας. Από το 2007 έχουμε να δούμε κυβέρνηση να ολοκληρώνει θητεία (αποτέλεσμα, μέχρι ενός σημείου, και της συσσώρευσης σκανδάλων και της μη κάθαρσης της περιόδου 1999-2007). Όλα τα γεγονότα που περιγράφονται φανερώνουν την ενοχή, την ανευθυνότητα και την ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος και των φυσικών του εκπροσώπων. Είναι ζωτική ανάγκη για το πολιτικό σύστημα συνεχώς και κατ' εξακολούθηση να αποκρύπτει και να μετακυλίει τις ευθύνες και τις ήττες του στους πολίτες προκειμένου να τους παγιδεύει και να τους καταστήσει συνένοχους.

Η πλήρης ανεπάρκεια και ανικανότητα θωράκισης και σταθεροποίησης της χώρας δεν ξαφνιάζει. Όταν δεν αναπτύσσεις μια συνεκτική εσωτερική δομή και ένα ισχυρό θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας, όταν το εσωτερικό σου γίνεται ατροφικό, χάνει την συνοχή του και οδηγείται σε μαρασμό, όταν δεν ελέγχεις στο ελάχιστο το -άμεσο περιφερειακό- περιβάλλον σου παρεμβαίνοντας σε αυτό, καταλήγεις να σε διαπερνούν ροές -σαν σουρωτήρι- και να σε ελέγχουν εξωθεσμικοί και εξωσυστημικοί παράγοντες που μπορούν να σε αποσταθεροποιήσουν ανά πάσα στιγμή (μάλλον οι μόνοι σταθεροί άξονες του κράτους όλα αυτά τα χρόνια είναι το Πυροσβεστικό και το Λιμενικό Σώμα). Με απλά λόγια γίνεσαι έρμαιο και ανοχύρωτη χώρα.

Η Ελλάδα είναι μια ανοχύρωτη χώρα πολύ πριν από το 2010. Η Ήττα, πολυδιάστατη και πολυεπίπεδη, είχε προαναγγελθεί. Οι τυφλοί βλέπουν μονάχα την οικονομική της διάσταση. Η Ήττα, όμως, είναι συνολική και ολοκληρωτική.

Υπήρξαν άραγε συμπεράσματα από όλα τα προηγούμενα; Αναπτύχθηκε κάποιος ευρύτερος προβληματισμός; Η «ελληνική διανόηση» με τι ασχολήθηκε; Τα πολιτικά κόμματα; Τι διδαχθήκατε, τι διδαχθήκαμε από όλα αυτά; Να σας πω: «Πρώτη φορά αριστερά», «πάση θυσία στο €uro», «δραχμοσυμμορίτες», «ραντεβού στα γουναράδικα», «προδοσίες». Δείγματα όλα μιας κοινωνίας που έχει χάσει κάθε προσανατολισμό, συνοχή και ένστικτο αυτοσυντήρησης, που παραληρεί κατακερματισμένη τρώγοντας τις σάρκες της, ευρισκόμενη μεταξύ συνθηκών αναρχίας, κατάρρευσης και αποκτήνωσης. Με έναν λαό ο οποίος αφέθηκε γυμνός, δίχως καμία θεσμική προστασία και επάρκεια, ο οποίος ζει σε συνθήκες πλύσης εγκεφάλου, μαζικής προπαγάνδας, ασύμμετρου και ψυχολογικού πολέμου: έξωεθνικοί, εξωθεσμικοί, μηντιακοί εκβιασμοί και απειλές έσωθεν, έξωθεν και άνωθεν, κοινωνικό-οικονομικός πόλεμος με μοχλό την φορολαίλαπα, τεχνητοί διπολισμοί και αλλοίωση ταυτοτήτων, λυσσαλέος πολιτισμικός πόλεμος (ο οποίος ενδύεται διάφορες ιδεολογικές προβιές), χειραγωγήσεις και υφαρπαγές ψήφου υπό καταστάσεις πνιγμού ρευστότητας και δημιουργίας τεχνητού πανικού, εσωτερική υπονόμευση, περιφερειακοί πόλεμοι και εθνοκρατικές καταρρεύσεις, μεταναστευτικές και προσφυγικές εισροές με παράλληλες εκροές νέων ανθρώπων και κεφαλαίων, κατηγορίες πως «μαζί τα έφαγε», πως είναι «μικροαστός» και «κοπρολαός», πως δεν είναι αρκετά «ευρωπαίος». Και όλα τα προηγούμενα δίχως να αναφερθώ στον έξωθεν ρατσισμό -κυρίως- του 2010 ή σε έναν υφέρπον, σε ορισμένες περιπτώσεις, λούμπεν και περιθωριακό -θέλω να- πιστεύω, μισελληνισμό, ο οποίος κατοικοεδρεύει και ανθεί σε πεπαλαιωμένους σάπιους αποικιοκρατικούς κύκλους, που προσπαθούν να μας μεταβάλλουν σε μετανεωτερικούς επαρχιώτες δουλοπάροικους υπο-ευρωπαϊκής στάθμης. Η υπερχρέωση ως «βοήθεια» με την παράλληλη αλλοίωση και τον έλεγχο του πολιτικού συστήματος, η ηθική και οικονομική καταστροφή, η τιμωρία και ο εξευτελισμός της Ελλάδας ως επίσημη ευρωπαϊκή πολιτική, συμβολίζει την πολιτισμική μετάλλαξη της «Ευρώπης», αλλά γι' αυτά θα γράψω άλλη στιγμή. Απίστευτα πράγματα. Ο ελλαδοευρωπαϊστικός, ψευδοεκσυγχρονιστικός, οικονομιστικός λόγος και ο λόγος της μεταεθνικότητας, δηλαδή της μεταδημοκρατίας και της μετακυριαρχίας (αργά το θυμήθηκαν), υπό την συνοδεία ενός κομματικοκρατικού, μηντιακού και κρατικοεπιχειρηματικού συμπλέγματος το οποίο αποτελεί τον πυρήνα του δορυφορικού απο-ελληνοποιημένου κρατιδίου, συνέβαλλαν ενεργά στο να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Συνέβαλλαν στην πολιτική και πολιτιστική υποβάθμιση, στην οικονομική και δημογραφική απίσχνανση και στην διαμόρφωση μιας κατάστασης όπου ηγεμονεύουν οι κομματοκρατικοί, παραταξιακοί, δημοσιογραφικοί και πνευματικοί γενίτσαροι.

Την συνειδητοποίηση της σταδιακής και διαρκούς εσωτερικής κατάρρευσης και του πλήρους εκβαρβαρισμού την εμποδίζουν -πέρα από όλα τα προηγούμενα- η ψυχολογία του στρουθοκαμηλισμού, τα εκβιαστικά διλήμματα, οι απόψεις περί του «επόμενου βήματος» (τα προηγούμενα;), η λογική του μικρότερου κακού, δηλαδή η μετατροπή μας σε ανδρείκελα-ρομπότ δίχως συνείδηση, ταυτότητα και ιστορικότητα, παρελθόν και μέλλον. Οι -ανύπαρκτες- «μεταρρυθμίσεις» και το γάντζωμα από «το νόμισμα» όχι απλά δεν σβήνουν όλα τα προηγούμενα και δεν σώζουν την παρτίδα (δεν έγραψα πατρίδα, παρτίδα έγραψα) την τελευταία στιγμή, αλλά είναι ακριβώς η απόδειξη της μη αναστρέψιμης πορείας στην οποία έχουμε περιέλθει. Εικόνα ενός πιθανού μέλλοντος:

Κοινωνικός κατακερματισμός, πολιτική «βαλκανοποίηση», μεταεθνική χυλοποίηση, οικειοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών, οικονομική απίσχανση, απονομιμοποίηση κυβερνήσεων, αποδόμηση εθνικών πολιτικών συστημάτων, πολτοποίηση εθνοκρατικών κοινωνικών σχηματισμών και μετατροπή τους σε εδαφικούς τέτοιους. (6/6/2015)

Οι πυρκαγιές του 2015, ας γίνουν η αφορμή για να προβληματιστούμε για τα γεγονότα που μεσολάβησαν από το 2007 έως σήμερα.

Η μνήμη, η αυτοκριτική και η αυτογνωσία είναι απαραίτητες συνθήκες για την ύπαρξη κάθε ανθρώπινης κοινωνίας. Η μνήμη εξανθρωπίζει. Όσοι από εμάς είχαμε την εμπειρία να περπατήσουμε τα καμένα στην Πελοπόννησο και στην Ολυμπία αποκτήσαμε μια διαφορετικής υφής, ποιότητας και ευαισθησίας συλλογική, εθνική, κοινωνική και τοπική συνείδηση, ταυτότητα και μνήμη.