27 Φεβρουαρίου 2015

`~.


Ο ''συντηρητισμός'', ο ''φιλελευθερισμός'' και ο ''σοσιαλισμός'' δεν είναι πολιτικές τοποθετήσεις αμοιβαία αποκλειόμενες.
Leszek Kołakowski

.~`~.

The Greatest ΠαραμυθοStory Ever Told I.


Δεξιά και Αριστερά μαζί,
υποστηρίζουν το ίδιο πρόγραμμα με δήθεν διαφοροποιήσεις για λόγους εντυπώσεων'
η κυρίαρχη σκέψη εξυμνεί τη σκέψη των κρατούντων' η αγορά επιβάλλει την εξουσία της σε όλους τους τομείς στην εκπαίδευση, την υγεία, τον πολιτισμό φυσικά, αλλά και στο στρατό και την αστυνομία' κόμματα, συνδικάτα, κοινοβούλια συμμετέχουν στην ολιγαρχία, αναπαράγοντας μια κοινωνία πανομοιότυπη' η δημόσια χρήση του κριτικού λόγου πέφτει σε ανυποληψία προς όφελος των παράλογων λογικών της επικοινωνίας - σοφά θεατρικοποιημένων και σκηνογραφημένων εκ μέρους οικονομικών μονοπωλίων...
οι εκδόσεις και ο τύπος σερβίρουν τον ίδιο άνοστο χυλό... οι μάζες καθημερινά χειραγωγούνται μέσω της χρήσης της τηλεόρασης ως παροχετευτικού αγωγού' κάθε εποικοδομητικό σχέδιο, έστω και ελάχιστα βάσιμο, παρεμποδίζεται προς όφελος μιας καταναλωτικής θρησκείας κ.λπ...
...ο φασισμός της αλεπούς...
Η επιτυχία του εγχειρήματος είναι σίγουρη...


---------------------------------------------------------------
Αρκεί βέβαια να μην περάσουμε από τα νύχια της αλεπούς στο στόμα του λιονταριού
---------------------------------------------------------------

Το λιοντάρι δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του από τις παγίδες, και η αλεπού δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της από τους λύκους. Γι' αυτό κάποιος πρέπει να είναι αλεπού προκειμένου να αναγνωρίζει τις παγίδες, και λιοντάρι προκειμένου να φοβίζει τους λύκους.
Niccolò Machiavelli

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

The Greatest ΠαραμυθοStory Ever Told II.


...ο διαφορισμός Δεξιά/Αριστερά, έτσι όπως κατέληξε να λειτουργεί στις μέρες μας, είναι το έσχατο πολιτικό κλειδί της σταθερής προόδου της καπιταλιστικής τάξης. Ομολογουμένως, βάζει διαρκώς τις λαϊκές τάξεις μπροστά σε μια αδύνατη αλτερνατίβα.
Ή να προσδοκούν, πριν απ’ όλα ότι θα προστατεύονται απέναντι στις άμεσες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες του φιλελευθερισμού (απολύσεις, μετεγκαταστάσεις επιχειρήσεων, συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις, αποδιάρθρωση των δημόσιων υπηρεσιών κ.λπ.) και τότε πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι, αναζητώντας ένα προσωρινό καταφύγιο πίσω από την Αριστερά και την άκρα Αριστερά, επικυρώνουν όλες τις πολιτιστικές προϋποθέσεις του συστήματος που γεννά αυτές τις συνέπειες.
Ή, αντίθετα, να εξεγείρονται ενάντια σ’ αυτό το συνεχές εγκώμιο της παραβίασης, καταφεύγοντας, όμως, πίσω από τη Δεξιά και την άκρα Δεξιά, και τότε εκτίθενται στο να επικυρώνουν τη συστηματική αποσάθρωση των υλικών συνθηκών ύπαρξής τους, που αυτή η κουλτούρα της απεριόριστης παραβίασης καθιστά, ακριβώς, εφικτή.
Όποια κι αν είναι επομένως η πολιτική (ή εκλογική) επιλογή των λαϊκών τάξεων, δεν μπορεί να τους προσφέρει κανένα πραγματικό μέσον για να αντισταθούν στο σύστημα που μεθοδικά καταστρέφει τη ζωή τους.
Jean-Claude Michéa

Το λιοντάρι δεν μπορεί να προστατευσεί τον εαυτό του από τις παγίδες, και η αλεπού δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της από τους λύκους. Γι' αυτό κάποιος πρέπει να είναι αλεπού προκειμένου να αναγνωρίζει τις παγίδες, και λιοντάρι προκειμένου να φοβίζει τους λύκους.
Niccolò Machiavelli

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Τι σηματοδοτεί μια σημαντική μετάβαση. Εισαγωγική αναφορά.


Η σύμπτωση της πολιτισμικής κοινότητας -του έθνους- με την εθνοκρατική μονάδα πολιτικής οργάνωσης έχει, απ' ότι φαίνεται, αγγίξει τα όρια της. Η μετάβαση του προσδιορισμού της πολιτισμικής ταυτότητας από εθνικά σε θρησκευτικά κριτήρια φανερώνει την κρίση του εθνικισμού, της πλέον επιτυχημένης κοσμικής ιδεολογίας της νεωτερικότητας (μιας και ο φιλελευθερισμός όπως και ο μαρξισμός, οι οποίοι δεν είναι πολιτισμικά υποκατάστατα, όπου μεταφυτεύθηκαν είτε αποβλήθηκαν είτε εθνικοποιήθηκαν), είτε μας αρέσει είτε όχι.

Ο εθνικισμός ως ιδεολογία σήμαινε, πριν από οτιδήποτε άλλο, εγκοσμιότητα και πολιτειότητα. Κωδικοποίησε την αναζήτηση μιας νέου τύπου συλλογικότητας που αξίωνε ή/και έπρεπε να ενσωματώνει, και συνάμα να αφομοιώνει, τις παλαιές συλλογικότητες (φυλετικές, ταξικές, θρησκευτικές, εθνοτικές, πολιτισμικές, κοινοτικές). Αυτές οι συλλογικότητες, σεχταριστικά και ριζοσπαστικά τροποποιημένες, επανέρχονται στο προσκήνιο, αναδυόμενες από το αποσυντιθεμένο πτώμα του εθνικισμού και της νεωτερικότητας.

.~`~.

26 Φεβρουαρίου 2015

Ενότητα και διάσπαση. Σύντομη αναφορά.


Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι η ανθρωπότητα γίνεται ταυτόχρονα πιο ενοποιημένη και πιο διασπασμένη... Η ανθρωπότητα γίνεται πιο ολοκληρωμένη και οικεία, ενώ ταυτόχρονα οι διαφορές στις συνθήκες των ξεχωριστών κοινωνιών διευρύνονται. Υπό αυτές τις συνθήκες η εγγύτητα, αντί να προάγει την ενότητα, προκαλεί εντάσεις [και διασπάσεις]...

.~`~.

Η κρίση συνεχίζεται. Αντί Εισαγωγής: Πρόκληση εκτός ορίων και I) The Breakup. The Slow Demise of U.S. Bipartisan Support for Israel.

25 Φεβρουαρίου 2015

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.


Σε έναν εθνικά οργανωμένο κόσμο η αδυναμία των υπερεθνικών πολιτικών οντοτήτων, π.χ. των ομοσπονδιακών, να διατηρήσουν την ιδεολογική τους νομιμοποίηση και συνοχή, γίνεται προσπάθεια να υπερκεραστεί με την προσφυγή σε κάποιου είδους (εθνική) μυθολογία με πολιτισμικό περιεχόμενο. Ο εθνικισμός των Ηνωμένων Πολιτειών, ο οποίος σπάνια θίγεται στις μελέτες περί εθνικισμού, και η ιδέα του αμερικανικού έθνους διαμορφώθηκαν κατά την προσπάθεια ιδεολογικής νομιμοποίησης ενός κράτους αποίκων και μεταναστών η οποία κορυφώθηκε τον 19ο αιώνα με κύριο φορέα το ρεπουμπλικανικό κόμμα, και με πυρήνα φιλελεύθερες ιδέες, στοιχεία προσηλυτισμού, ιερεμιάδων και μεσσιανισμού (αργότερα συναντάμε στοιχεία στον φιλελεύθερο μεσσιανισμό του Ουίλσον), το Αμερικάνικο Όνειρο, την Πόλη πάνω στον Λόφο (City upon a Hill), τον αμερικανικό εξεπτιοναλισμό (American exceptionalism) και βέβαια το Manifest Destiny.

Πολλά από αυτά τα στοιχεία, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχείρησαν να τα διεθνοποιήσουν παρουσιάζοντας τα ως «οικουμενικά ή καθολικά», διεθνοποιώντας κατ' ουσίαν, μυθολογικά και άλλα στοιχεία της «εθνικής ουσίας» τους κατά την προσπάθεια τους να ταυτίσουν το εθνικό τους συμφέρον με το οικουμενικό δίκαιο.

Αντίστοιχες διεργασίες επιτελούνται αυτή την περίοδο γύρω από το περιεχόμενο, την ιστορικότητα και την νοηματοδότηση της «Ευρώπης», του «ευρωπαϊσμού» (ο οποίος «ευρωπαϊσμός» σε ορισμένες περιπτώσεις δεν είναι παρά κεκαλυμμένος νέο-γερμανισμός), των «Ευρωπαίων» και του «ευρωπαϊκού πολιτισμού». Όσο πιο στενά θα ορίζεται το περιεχόμενο αυτής της «Ευρώπης» (και γενικότερα αυτών των όρων), τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες η Ελλάδα να βρεθεί «εκτός» αυτής της συγκεκριμένης «Ευρώπης».

.~`~.

Για τα πλανητικά αυτονόητα μας ή την παγκόσμια άγνοια μας ως πρόκληση - I.


Έχουν υπάρξει φωνές στις Ηνωμένες Πολιτείες που -για δικούς τους λόγους- έχουν ισχυριστεί πως πρέπει να δοθεί μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε, στην Ινδία. Και για τη Γερμανία έχουν γίνει παρόμοιες σκέψεις-προτάσεις (να θυμίσω πως για μια περίοδο, όταν ο έρωτας του ΓαλλοΓερμανικού άξονα ήταν στις αρχές του, η Γαλλία μοιραζόταν με τη Γερμανία τη θέση της στο Συμβούλιο Ασφαλείας). Το γεγονός πως θεωρούμε αυτονόητο ότι η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να έχουν μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε, λες και είναι God Gifted ή κατέχουν κάποιο δικαίωμα το οποίο έπεσε από τον Ουρανό ή τους το παραχώρησε ο Θεός-Λόγος, φανερώνει τη μερικότητα και την υποκειμενικότητα μας. Τον βαθύ, και ασύνειδο πολλές φορές, δυτικοευρωκεντρισμό μας. Σταδιακά, και σε βάθος χρόνου, θα προσαρμοστούμε στις νέες πραγματικότητες και θα μάθουμε να είμαστε περισσότερο προσεκτικοί και λιγότερο προκλητικοί με τα αυτονόητα ή την άγνοιας μας.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος, πλέον, η Ινδία ή το μεγαλύτερο μουσουλμανικό κράτος, η Ινδονησία (ενδεχομένως και η Ιαπωνία, εφόσον δοθεί «άφεση» και στη Γερμανία) όπως και άλλες χώρες, να μην έχουν μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. Ο λατινοαμερικανικός κόσμος (περίπου 600 εκ. άνθρωποι) και ο μουσουλμανικός κόσμος (περίπου 1,6 δις άνθρωποι), η αφρικανική ήπειρος (περίπου 1,1 δις άνθρωποι) και η ινδική υποήπειρος (περίπου 1,3 δις άνθρωποι), δηλαδή συνολικά περίπου 4,6 δις άνθρωποι, πάνω από τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας, δεν έχουν καμία εκπροσώπηση ως μόνιμα μέλη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε.

.~`~.


21 Φεβρουαρίου 2015

Εἶπα καί ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἒχω. Ηγεμονισμός και κυριαρχία. Μια αναφορά.


Διαχρονικές αιτίες που οδηγούν στους πολέμους, δεν είναι πρώτιστα, ούτε το «κεφάλαιο», το «κράτος» και η «αδικία», ούτε όσα συνεχώς διαβάζουμε σε κείμενα και αρθρογραφίες. Διαχρονικές αιτίες που οδηγούν στους πολέμους, είναι η άνοδος του ηγεμονισμού και η ανισορροπία-ανισοκατανομή κάθε είδους δύναμης. Power begs to be Balanced, είχε γράψει ένας σπουδαίος. Η δύναμη, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα εξισορροπηθεί. Το θέμα είναι τι θα συμβεί μέχρι να εξισορροπηθεί. Ένα όμως είναι σίγουρο. Θα εξισορροπηθεί. Ο θεσμοκεντρισμός και η πολυμέρεια έχουν τα όρια τους. Η δύναμη, μπορεί να περιγραφεί σαν λάβα που διαβρώνει τα πνευματικά θεμέλια και τις λειτουργίες των θεσμών, τους αλλοιώνει, τους μεταλλάσει. Ιστορικά, όποτε αναδύονται ηγεμονισμοί, πάντα (και όταν γράφω πάντα, κυριολεκτώ), αναπτύσσονται αντιηγεμονικές συσπειρώσεις και τάσεις - ανεξάρτητα από το περιεχόμενο και το χαρακτήρα του εκάστοτε ηγεμονισμού.

Εχθρός της Ηγεμονίας είναι η Κυριαρχία.

.~`~.

19 Φεβρουαρίου 2015

Η μεταβαλλόμενη οντολογία της ενοποιητικής διαδικασίας: ιδεαλισμός, ρεαλισμός ή ουτοπία: I) Αυταρχισμός και το μετα-νεωτερικό ευρωπαϊκό μοντέλο διακυβέρνησης και II) Η επανεμφάνιση του γερμανικού ζητήματος και το διογκούμενο δημοκρατικό έλλειμμα.


.~`~.
I
Αυταρχισμός και το μετα-νεωτερικό ευρωπαϊκό μοντέλο διακυβέρνησης

Οι κρίσεις στην ΕΕ συνιστούν προκλήσεις και ευκαιρίες, καθώς επιβάλλουν θεσμικές μεταβολές προκειμένου να αντιμετωπιστούν οργανωτικές και συγκυριακές ανεπάρκειες της Ένωσης. Η ενοποιητική διαδικασία δεν εξοστράκισε εννοιολογικά τους ευρωπαϊκούς εθνικισμούς αλλά τους μετάλλαξε και δημιούργησε θεσμικές ασφαλιστικές δικλείδες προκειμένου οι εθνικές προτιμήσεις να αποσβεστούν σε επίπεδο θεσμών μέσα από συλλογικές διαπραγματεύσεις.
Η διαδικασία θεσμοθέτησης αλλά και μετεξέλιξης των ευρωπαϊκών θεσμών μετέβαλε τις ενδοευρωπαϊκές σχέσεις εξαλείφοντας ορισμένα στοιχεία που διαχρονικά οδηγούσαν σε παίγνια μηδενικού αθροίσματος και νομοτελειακά σε λογική σχετικών κερδών. Από ένα σύστημα μεταβαλλόμενων συμμαχιών και τη λογική εξισορρόπησης ισχύος η Ευρώπη πέρασε σε ένα σύστημα που φέρει στοιχεία πολυμερούς διακυβέρνησης, συγκυριαρχίας, συναίνεσης, υπερεθνικής ολοκλήρωσης και διακυβερνητικής συνεργασίας. Ωστόσο η διαδικασία θεσμοθέτησης χαρακτηρίζεται από ένα διογκούμενο δημοκρατικό έλλειμμα, ενώ σημαντικά θεσμικά όργανα της Ένωσης (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Επιτροπή) λειτουργούν αμιγώς τεχνοκρατικά χωρίς να υπόκεινται σε έναν μηχανισμό ελέγχου και απόδοσης ευθυνών όπως συμβαίνει στα πλαίσια του νομιμοποιημένου μοντέλου πολιτικής οργάνωσης που αντιπροσωπεύουν τα εθνικά κράτη.
Ουσιαστικά, αυτό το επίπεδο διακυβέρνησης το οποίο στοχεύει να αντιμετωπίσει οργανωτικές και διαχειριστικές αδυναμίες των ιδίων των κρατών μελών παράγει νέα προβλήματα ή αναπαράγει υφιστάμενες αδυναμίες των κρατών μελών σε ένα διευρυμένο επίπεδο εντός του οποίου οι αποφάσεις λαμβάνονται από μη υπόλογα πολιτικά πρόσωπα ή θεσμικά όργανα. Την κριτική αυτή διατυπώνουν όσοι αμφισβητούν τη χρησιμότητα υιοθέτησης ενός αμιγώς ομοσπονδιακού μοντέλου το οποίο προωθεί ένα ασαφώς προσδιοριζόμενο, συστατικής και όχι αφηγηματικής υφής «κοινό» ευρωπαϊκό συμφέρον. Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι αν η Ένωση είναι σε θέση να προσφέρει δημόσια αγαθά, τα οποία μόνο τα εθνικά κράτη προσέφεραν μέσα από ένα πολιτικά υπόλογο και δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης.
Με βάση μια θεωρία του κράτους, αυτό προσδιορίζεται ως «ένας οργανισμός που παρέχει προστασία και ευημερία… ο κυριότερος μηχανισμός με τον οποίο η κοινωνία μπορεί να παράσχει αυτά τα δημόσια αγαθά». Αποτελεί τον σημαντικότερο, όχι τον μοναδικό, φορέα κοινωνικής αλλαγής. Η υπέρβαση του εθνικού και η μετάβαση σε ένα ομοσπονδιακό μοντέλο δημιουργεί προσδοκίες αλλά παράλληλα θέτει σημαντικά ερωτήματα. Οι επικριτές του φεντεραλιστικού εγχειρήματος εκτιμούν ότι αναπαράγει «σε υπερεθνικό πεδίο, τις εθνικές κρατικές συνταγές… Η φεντεραλιστική προσέγγιση είναι τελικά σχεδόν το ίδιο λανθασμένη και απατηλή με την εθνικιστική αγκύλωση, η οποία είναι καθηλωμένη στην πεποίθηση ότι τίποτε το πολιτικό δεν μπορεί να συμβαίνει πέραν των εθνών. Από όλα αυτά προκύπτει μία δυσκολία συστηματοποίησης που καθιστά ιδιαίτερα δυσκίνητη τη θεωρητική προβληματική με την οποία συνυφαίνεται το ευρωπαϊκό ζήτημα». Σε επίπεδο θεωρίας είναι σαφές ότι πολλές συστατικής υφής αφηγήσεις οικοδομούνται με βάση όχι το υπαρκτό αλλά το ιδεατό και θεμελιώνονται σε μία αμφισβητήσιμη ή ουτοπική ευρωπαϊκή οικουμενικότητα ως η ΕΕ να αποτελεί μία απόλυτα ομογενοποιημένη αξιακά ένωση κρατών α-πολιτικού χαρακτήρα η οποία λειτουργεί σε κενό εθνικών συμφερόντων.
Η παρούσα εικόνα της Ευρώπης δεν προκαλεί απλά προβληματισμό σε επίπεδο πολιτών αλλά θέτει ερωτήματα όσον αφορά το ρόλο των ευρωπαϊκών ελίτ στη διαδικασία αποδόμησης των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Η ΕΕ οδηγείται με όρους πολιτικής και δημοκρατίας στην βαλκανοποίηση, ένας όρος που παλαιότερα περιέγραφε τον κατακερματισμό, παίγνια μηδενικού αθροίσματος, εθνοτικές έριδες, ελλιπείς δημοκρατικούς θεσμούς και απονομιμοποιημένη εξουσία. Οι εθνικές ηγεσίες από-νομιμοποιούνται λόγω της έντασης των μέτρων λιτότητας που διαρρηγνύουν εθνικούς κοινωνικούς ιστούς και αποκόπτουν τους δεσμούς ανάμεσα σε συλλογικότητες και ηγεσίες. Ουσιαστικά η κρίση οδήγησε σε επιλογές που κατέστησαν τις εθνικές ηγεσίες διεκπεραιωτές ευρωπαϊκών πολιτικών και οικονομικών επιλογών δημιουργώντας εσωτερική πολιτική αστάθεια στα κράτη μέλη.
Στην Ένωση οι εθνικές κυβερνήσεις εκπροσωπούν συλλογικότητες εντός ενός μεταβαλλόμενου και εξελισσόμενου θεσμικού διευρωπαϊκού περιβάλλοντος επί του οποίου ασκούνται πιέσεις, υπό τη μορφή διεμβολυτικών εισροών από παγκόσμιους οικονομικούς παράγοντες. Η αδυναμία λειτουργίας των ηγεσιών ως μέσο ανάσχεσης αυτών των πιέσεων – εισροών ακυρώνει καταστατικά το ρόλο του κράτους ως μέσο αναδιανομής πλούτου και ικανοποίησης κοινωνικών αιτημάτων. Αυτά συνδέονται πολυεπίπεδα και αλληλοτέμνονται με πολιτικά αιτήματα, τον πολιτικό πλουραλισμό και πολυμορφία που προκύπτει από εσωτερικές παραμέτρους των επί μέρους κοινωνιών και τις ετερογενείς δομές που διαμορφώνονται, μεταξύ άλλων, από ιστορικά δεδομένα, την αλληλόδραση οικονομικών συμφερόντων, θεσμών και κοινωνικών δυνάμεων.
Τα κρίσιμα ερωτήματα που τίθενται με βάση αντιλήψεις περί διεθνούς οργάνωσης, παγκόσμιας τάξης και εκπροσώπησης συλλογικοτήτων προκύπτουν από την συστηματική αποδυνάμωση των κρατών. Το φαινόμενο αυτό ως αποτέλεσμα της διεισδυτικής δράσης διεθνικών και μη πολιτικά υπόλογων παραγόντων στο οικονομικό και πολιτικό πεδίο ενισχύει την ασφάλεια σε ενδοκρατικό και διεθνές επίπεδο ή οικοδομεί με τη χρήση θεσμικών μέσων μία νέα μορφή παγκόσμιας τάξης-οργάνωσης με θύματα συλλογικότητες και άτομα; Η παρούσα οικονομική κρίση και το πλαίσιο διαχείρισής της από εξωεθνικά, τεχνοκρατικής υφής θεσμικά όργανα εξασφαλίζουν σε κράτη και συλλογικότητες την επιβίωση τους και ως εκ τούτου την επίτευξη εγγενών συμφερόντων ως υπέρτατες αξίες;
Τα παραπάνω ερωτήματα δεν έχουν θεωρητική ή απλά ακαδημαϊκή αξία αλλά αφορούν την ποιότητα της δημοκρατίας και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς... Η νέα ΕΕ που δημιουργείται με βάση τριτοκοσμικά πρότυπα δεν έχει τίποτα να προσφέρει στους ευρωπαϊκούς λαούς. Αντίθετα, οδηγεί μαθηματικά στην από-νομιμοποίηση, ενδο-ευρωπαϊκή σύγκρουση και στη διάλυση.


.~`~.
II
Η επανεμφάνιση του γερμανικού ζητήματος και το διογκούμενο δημοκρατικό έλλειμμα

Οι αποφάσεις που δρομολογούνται εντός της Ένωσης συνιστούν κοσμογονία για τον ευρωπαϊκό δικαιικό χώρο και τη μορφή της ενοποιητικής διαδικασίας. Η διαδικασία εθελούσιας ολοκλήρωσης διανθίζεται με στοιχεία βίαιης ομογενοποίησης και υπερκάλυψης της ετερότητας μέσα από διαδικαστικά μόνο νομιμοποιημένες διεργασίες. Η Γερμανία αξιοποιεί θεσμικά την οικονομική ισχύ της και την μετουσιώνει σε πολιτική ισχύ επιβάλλοντας κανόνες που απειλούν τη βιωσιμότητα εθνικών πολιτικών συστημάτων, συλλογικοτήτων και δημοκρατικών παραδόσεων. Οι διαφαινόμενες ρυθμίσεις που αφορούν τα υπερχρεωμένα κράτη μέλη διεμβολίζουν συνταγματικά τους ασθενέστερους εταίρους και επιβάλλουν κανόνες που απειλούν τη δημοκρατία, υπερκαλύπτουν την αρχή της δοτής αρμοδιότητας της Ένωσης και οδηγούν σε έναν θεσμικό ηγεμονισμό.
Η περιθωριοποίηση συνταγματικών κανόνων και η υπέρβαση δημοκρατικών αρχών αναιρεί εξ ορισμού το ρόλο της Ένωσης ως φορέα εκδημοκρατισμού, ενώ η στάση της Γερμανίας προκαλεί εύλογη ανησυχία. Μεταπολεμικά το ευρωπαϊκό ζήτημα αφορούσε τις δι-ευρωπαϊκές συγκρούσεις, το ζήτημα της ηγεμονίας και την ενσωμάτωση της Γερμανίας στον ευρω-ατλαντικό άξονα. Κατέστησε χώρες με ασύμμετρες δυνατότητες και ρυθμό ανάπτυξης εταίρους σε μία τιτάνια προσπάθεια που προσέφερε πολλαπλά και παράπλευρα υλικά οφέλη σε όλους τους Ευρωπαίους.
Υπό τις παρούσες συνθήκες εκτροπής από τους ονομαστικούς και κανονιστικούς στόχους της Ένωσης το γερμανικό ζήτημα επανέρχεται στο προσκήνιο. Οι χώρες του Νότου δαιμονοποιούνται, ενώ η Ελλάδα μεταβάλλεται σε πειραματικό εργαστήρι κοινωνικής αποδόμησης και ισοπεδωτικών πολιτικών. Την ίδια στιγμή, η Γαλλία, η μοναδική χώρα με ειδικό θεσμικό βάρος, πολιτική και πολιτισμική παράδοση εμποτισμένη με αρχές ουμανισμού και Γκολικές αρχές διαφοροποίησης από το απρόσωπο διαχειριστικό μοντέλο των ΗΠΑ, συναινεί στη δημιουργία μίας γερμανικής Ευρώπης. Με όρους ενδο-κρατικής τάξης η Ευρώπη απώλεσε την αντιπολίτευση της. Με όρους ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης οι Ευρωπαίοι έχασαν το συστημικό αντίβαρο του οικονομικού μπραβάντο των Γερμανών. Το ιδεαλιστικό υπόβαθρο του ευρωπαϊσμού, όπως οικοδομήθηκε επί δεκαετίες, συνθλίβεται από τον ακραίο νέο-φιλελευθερισμό.

Το διογκούμενο δημοκρατικό έλλειμμα
Η ενοποιητική διαδικασία αποτέλεσε ιστορικά επιλογή των πολιτικών ελίτ, ως εκ τούτου ενέχει στοιχεία της νεο-λειτουργικής αντίληψης που αφορά τον κυρίαρχο ρόλο των ελίτ και των οργανωμένων συμφερόντων, σε συνθήκες ελλιπούς νομιμοποίησης.
Ο όρος δημοκρατικό έλλειμμα αναφέρεται «στο κενό ανάμεσα στη δημοκρατική πρακτική στη θεωρία και στην πράξη» και παραπέμπει στο δημόσιο διάλογο για το βαθμό στον οποίο η ΕΕ λειτουργεί δημοκρατικά. Στο παρελθόν ο Δ. Τσάτσος είχε υπογραμμίσει ότι «για το μελλοντικό θεσμικό σχεδιασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης το θέμα της ποιότητας της δημοκρατίας και λειτουργίας της παραμένει θεμελιώδες και άλυτο». Διαχρονικά το ζήτημα αφορούσε τις εξουσίες και αρμοδιότητες των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και τη διάδραση τους με τις εθνικές κυβερνήσεις. Η δημοσιονομική κρίση ωστόσο αντί να ενεργοποιήσει αντανακλαστικά θεσμικής ενδυνάμωσης με όρους συνοχής, αλληλεγγύης και ενίσχυσης της δημοκρατίας παρήγαγε λανθάνουσες επί του παρόντος ηγεμονικές τάσεις από πλευράς Γερμανίας. Το πρόβλημα του πολιτικού ελέγχου και δημοκρατικής λειτουργίας των υπερεθνικών οργάνων αίφνης υπερκαλύφτηκε από την αδρανοποίηση των θεσμικών οργάνων και την αντιμετώπιση της κρίσης από το Βερολίνο ως μίας ευκαιρίας να μετακινηθεί από επίπεδο πρωτοκαθεδρίας σε επίπεδο οικονομικής ηγεμονίας.
Ο Philippe de Schoutheete υπογραμμίζει εμφατικά ότι «αν και οι αρχές δημοκρατικής λειτουργίας είναι παρούσες στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, όπως συμβαίνει στα εθνικά συστήματα, οι αρχές αυτές δεν γίνονται αντιληπτές ως ένα θεμελιώδες συστατικό αλλά ένα επιφαινόμενο της δομής [της ΕΕ].. Οι θεσμοί της Κοινότητας και της Ένωσης, η νομιμότητα των οποίων δεν αμφισβητείται, δε διαθέτουν επαρκή δημοκρατική νομιμότητα στα μάτια της κοινής γνώμης» γεγονός που συνιστά «ένα διαζύγιο ανάμεσα στην νομιμότητα και τη νομιμοποίηση».
Το ζήτημα του δημοκρατικού ελλείμματος αφορά ακόμα την ισχύ και δικαιοδοσίες του κράτους στα φιλελεύθερα δημοκρατικά συστήματα. Ο Δ. Τσάτσος εύλογα υποστήριξε ότι «η ΕΕ χάνει σε αξιοπιστία, οι ευρωπαίοι πολίτες απομακρύνονται και αδιαφορούν, άλλοι αδιαφορούν και άλλοι…απορρίπτουν...Έννομες τάξεις ανθρώπινης συμβίωσης που αντιμετωπίζουν απομακρυσμένους, αδιάφορους, αγανακτισμένους και απορριπτικούς πολίτες δεν έχουν βιωσιμότητα. Αν πάλι επιβιώνουν παρά ή έστω χωρίς τη βούληση των πολιτών τους δεν είναι πια δημοκρατικές». Η σημερινή αδυναμία των ευρωπαϊκών πολιτικών ηγεσιών να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των πολιτών αποτελεί πρωτεύουσα απειλή για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, αφού απειλούνται τα πρωτογενή συστατικά οργάνωσης, διαχείρισης, έννομης τάξης, νομιμοποίησης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Σήμερα κάποιοι προσπαθούν να πείσουν τους Ευρωπαίους πολίτες ότι ουσιαστικά η ΕΕ έπεσε θύμα της ίδιας της επιτυχίας της.
Η βίαιη οικονομικά, κοινωνικά, διαχειριστικά και θεσμικά στροφή σε έναν τεχνοκρατικής υφής απρόσωπο «ορθολογισμό» καθιστά το ευρωπαϊκό μοντέλο διακυβέρνησης μη ανθρωποκεντρικό. Οι πολίτες καθίστανται βιαίως κοινωνοί μίας οβιδιακής μεταμόρφωσης που αποδομεί αξίες και δημιουργεί αγεφύρωτα χάσματα ανάμεσα σε ηγεσίες και λαούς. Η ΕΕ προωθεί ένα σύστημα διακυβέρνησης που εφαρμόζεται σε ένα ανομοιογενές σύνολο για αυτό το λόγο εκτιμάται ότι δεν αποτελεί «μία ενοποιημένη κοινωνία» αλλά ένα σύνολο κοινωνιών και πολιτισμών. Πρακτικά και πολιτικά αυτό παραπέμπει στην ύπαρξη πολλών δήμων και όχι ενός δήμου. Επί της ουσίας αυτό αναφέρεται σε μοντέλα δημοκρατίας, συγκροτημένα πολιτικά συστήματα που λειτουργούν με βάση διαφορετικές πρακτικές, αξιακά συστήματα και παραδόσεις. Όπως ορθά επισημαίνεται δεν υπάρχει «μία αντίληψη περί δημοκρατίας αλλά πολλές ανταγωνιστικές αντιλήψεις θεμελιωμένες σε εθνικά πρότυπα».
Από την άλλη η ικανότητα των πολιτών να ελέγξουν την ενοποιητική διαδικασία σε όλα τα στάδια της είναι περιορισμένη. Σύμφωνα με τον Thomas Zweifel, «η ΕΕ νομιμοποιείται από τις χώρες μέλη, ωστόσο οι πιθανότητες μεταφοράς νομιμοποίησης είναι σημαντικά περιορισμένες. Αν δημοκρατία σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις αντλούν νομιμοποίηση από τη συγκατάθεση των πολιτών τους, τότε αυτό δε σημαίνει συγκατάθεση που δίνεται άπαξ και δια παντός, αλλά συγκατάθεση που πρέπει να δίνεται ξανά και ξανά συμπεριλαμβανομένης και της δυνατότητας να μην δίνεται. Ωστόσο θεσμικά δεν υπάρχει τρόπος επικύρωσης ή απόρριψης με ψήφο» συγκεκριμένων επιλογών. Οι Joseph Weiler, U. Haltern, F. Mayer επισημαίνουν ότι «η ΕΕ αποτελεί ένα άλλο κυβερνητικό επίπεδο που απομακρύνει τους πολίτες από τη διαδικασία λήψης αποφάσεων ακόμα περισσότερο από ότι τα εθνικά κράτη».
Οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν έχουν τη δυνατότητα να εμπλακούν ουσιαστικά στα εξελικτικά στάδια της ενοποιητικής διαδικασίας, ενώ οι πολιτικές ελίτ αναζητούν τρόπους ουσιαστικής υπέρβασης αυτού του θεμελιώδους δημοκρατικού προαπαιτούμενου. Σύμφωνα με τον Thomas Zweifel η επιχειρηματολογία όσων επισημαίνουν το πρόβλημα του δημοκρατικού ελλείμματος στην ΕΕ θεμελιώνεται σε μία σειρά αξιολογήσεις όπως: «η ΕΕ δεν μπορεί να λειτουργήσει δημοκρατικά καθώς δεν διαθέτει μία κοινότητα επικοινωνίας, εμπειρίας και μνήμης. Δεν διαθέτει ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα, πολιτικούς ηγέτες [παν-ευρωπαϊκής αποδοχής], μία συνταγματική τάξη πραγμάτων, δεν συνιστά έναν ενιαίο ευρωπαϊκό δήμο αλλά πολλαπλούς δήμους» που διαμορφώθηκαν σε διαφορετικές συνθήκες, με διαφορετικές αξίες και προτεραιότητες. Η τελευταία επισήμανση παραπέμπει στην ύπαρξη διαφορετικών αξιακών και πολιτικών συστημάτων που μετεξελίσσονται και ομογενοποιούνται συναινετικά και όχι βίαια.
Η Ένωση σήμερα καλείται να αντιμετωπίσει διογκωμένα προβλήματα αλλά και το λαϊκό αίτημα των ευρωπαίων πολιτών για μία ορθολογική μεν αλλά ταυτόχρονα δημοκρατική και ανθρωποκεντρική διαχείριση των ζητημάτων που άπτονται της δημόσιας σφαίρας. Στα πλαίσια αυτού του απόλυτα αιτιολογημένου αιτήματος απαιτείται εκδημοκρατισμός των θεσμών και μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών. Όπως υπογραμμίζει ο Δ. Τσάτσος, «οι θεσμοί είναι μόνο τα τεχνικά μέσα της Ευρώπης, οι κανόνες λειτουργίας της και όχι η ουσία. Η ουσία είναι αλλού. Βρίσκεται στο ερώτημα, τι κομίζει για τον άνθρωπο, κυρίως τον ανήμπορο, τον άνεργο, αυτόν με τις ειδικές ανάγκες και, γενικότερα, γιατί όχι, τον μη προνομιούχο. Κι όμως αυτή η ουσία της ΕΕ χωρίς κατάλληλους, δημοκρατικούς θεσμούς δεν έχει καμία ελπίδα». Οι παραπάνω επισημάνσεις μας οδηγούν στο μεγάλο στοίχημα του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αυτό αφορά τη χρήση των θεσμών προς όφελος των πολιτών με απόλυτα δημοκρατικό τρόπο χωρίς εκπτώσεις και με σαφή προτεραιότητα τον άνθρωπο. Εύλογα τίθεται το οντολογικό ερώτημα «αν η ΕΕ στη συγκεκριμένη λειτουργία της – και όχι στα χαρτιά – συνιστά σύστημα αξιών ή μήπως είναι μόνο οργάνωση αγοράς». Ουσιαστικά εδώ θα πρέπει να αξιολογηθεί αν με βάση το θεσμικό και λειτουργικό πλαίσιο της ΕΕ περάσαμε ουσιαστικά από μία κοινή αγορά σε ένα σύστημα δημοκρατικής, διαφανούς, συμμετοχικής διαχείρισης που εκφράζει τη θέληση των λαών της Ευρώπης.
Το ερώτημα που θέτει ο Δ. Τσάτσος είναι αν τελικά «η ΕΕ ως αγορά υπηρετεί τον άνθρωπο ή μήπως ο άνθρωπος, κυρίως ο ανήμπορος, υπηρετεί αυτή την αγορά». Θα ερμηνεύσω τον επιθετικό και ποιοτικό προσδιορισμό «ανήμπορος» του Δ. Τσάτσου ως ένα θεσμικό και συμμετοχικό κενό του παρόντος συστήματος διακυβέρνησης της ΕΕ που διογκώνεται. Αυτό σε συνδυασμό με την ανικανότητα ή αδυναμία των ευρωπαϊκών πολιτικών ελίτ να διαχειριστούν τα κοινά με βάση πολιτικές που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των Ευρωπαίων πολιτών οδηγεί σε μία αμφισβήτηση της δράσης, δομής και λειτουργίας της ΕΕ.


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

`~.


Η υποταγή του μικρού στον μεγάλο θεωρείται «αναγκαιότητα».
Η ηγεμονία του μεγάλου επί του μικρού «υπευθυνότητα».

.~`~.

18 Φεβρουαρίου 2015

Σύντομη αναφορά στον κίνδυνο διολίσθησης των Ηνωμένων Πολιτειών στον σεκταρισμό.


Θα ήταν καταστροφικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες να κάνουν οτιδήποτε που έστω υπαινίσσεται μια επιστροφή στην προ-Βεστφαλιανή αντίληψη η οποία ενώνει τις γραφές και την κυριαρχία.

Paul R. Pillar - Η διολίσθηση της Αμερικής στον σεκταρισμό.

Αυτή η διολίσθηση φανερώθηκε έντονα επί Μπούς, -δυστυχώς- συνεχίζεται επί Ομπάμα και έχει ενδογενή δυναμική στις Ηνωμένες Πολιτείες τις τελευταίες δεκαετίες. Η άνοδος του σεκταρισμού, της κατακερματισμένης κοινωνίας κ.λπ δεν είναι τυχαία φαινόμενα. Δεν αφορούν μονάχα τον Ισλαμικό Κόσμο. Αφορούν τόσο την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και τις Ηνωμένες Πολιτείες (προηγούμενο σύντομο σημείωμα περί κυριαρχίας βεστφαλιανού τύπου).

That danger [of going down the sectarian path] has to do with how through the centuries religiously-defined and religiously-motivated conflict has been one of the biggest sources of organized bloodshed and human suffering. We see such bloodshed and suffering in abundance today in the Middle East, South Asia, and parts of Africa. The West has mostly extracted itself from that type of agony, but did so only after the agony of the Thirty Years War led Europeans to erect a state system that banished to the past the idea that religious difference should be the basis for one state waging war against another state. It would be disastrous for the United States to do anything that even hints at return to a pre-Westphalian mindset that unites sovereigns and scripture... This entire pattern damages the effectiveness of U.S. foreign policy... There are fundamental values at risk at home in the United States, too.

Εάν, αφροαμερικανοί και γερμανικής καταγωγής λουθηρανοί, «hispanic or latino» και «non hispanic white» ρωμαιοκαθολικοί, άραβες και καυκάσιοι μουσουλμάνοι, αμερικανοασιάτες και white/Native American άθρησκοι, αγγλοσάξονες και ηπειρωτικοευρωπαϊκής καταγωγής καλβινιστές, Native Hawaiians και αμερικανοινδιάνοι σαμανίζοντες, εάν όλοι οι προηγούμενοι, δεν είναι όλοι τους Αμερικανοί (Έθνος-Κοσμικότητα) τότε τι είναι;

.~`~.




Ένα μοιραίο -ιστορικό- σφάλμα;


Διαπιστώνω πως πολλοί συμπολίτες μας, αριστεροί και δεξιοί, δεν έχουν αντιληφθεί πόσο καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισαν, η Αναγέννηση και η Μεταρρύθμιση, όχι γενικά και αόριστα, αλλά ως προς την διαμόρφωση των κοινωνικοπολιτικών και διεθνών δομών που οδήγησαν στα εθνικά κράτη. Η κύρια συνεισφορά της Μεταρρύθμισης, από διεθνοπολιτική άποψη, ήταν η κατάλυση της οικουμενικότητας και της -μη εδαφικής- ενότητας της αυτοκρατορίας και της εκκλησίας, γεγονός που οδήγησε στην αναδιοργάνωση της ευρωπαϊκής ηπείρου σε εδαφικά εθνικά κράτη και στην εθνικοποίηση των εκκλησιών (ορόσημα της οποίας αποτελούν ο Νόμος της Κυριαρχίας στην Αγγλία το 1534 και η Ειρήνη της Αυγούστας το 1555 στην ηπειρωτική Ευρώπη). Οι Θρησκευτικοί Πόλεμοι οδήγησαν στην ανάδυση της -έννοιας της- κυριαρχίας βεστφαλιανού τύπου. Η Γαλλική Επανάσταση, και ο «εθνικισμός», έρχονται μετά από αυτές τις εξελίξεις.

Η θεμελίωση της Γαλλικής Επανάστασης ως ιδρυτικού μύθου για διάφορες πολιτικοιδεολογικές προσεγγίσεις, οδήγησε σε ένα σφάλμα το οποίο μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο. Να μην σταθμιστεί η σημαντικότητα, να μην μελετηθούν βαθιά οι συνέπειες, και να υποτιμηθούν τα αποτελέσματα, της καθοριστικότερης καμπής των τελευταίων πέντε αιώνων. Και αυτή δεν είναι η Γαλλική Επανάσταση (η οποία έχει τεράστια σημασία σε άλλο επίπεδο όμως), αλλά η εγκαθίδρυση της Βεστφαλιανής Τάξης (καθώς επίσης τα γεγονότα και οι προϋποθέσεις οι οποίες οδήγησαν σε αυτήν).

Έχει γίνει κατανοητό άραγε, τι προσπαθεί να επιτύχει η Ε.Ε, και πόσο μη εύκολο είναι;

.~`~.

17 Φεβρουαρίου 2015

Δεν δύναται να αποφύγει τη συνέπεια του Πολιτικού. Schmitt εναντίον Luhmann.


Aυτό που βλέπουμε -και ως θέαμα- ανάμεσα σε άλλα, συμβολικά, είναι η αντιπαράθεση-διαπραγμάτευση του Πολιτικού «εθνικού» ενδοκρατικού Λεβιάθαν του Schmitt απέναντι στον Τεχν(ΗθικοΟικονομ)ικόν «ευρωπαϊκό» Λεβιάθαν του Luhmman (*).
Για τον Schmitt, κυρίαρχος είναι εκείνος που αποφασίζει για την κατάσταση εξαίρεσης. Για τον Luhmman κυρίαρχος είναι εκείνος που εμποδίζει την εκδήλωση της κατάστασης εξαίρεσης.

`~.


Ο ισχυρός θα προχωρήσει όσο του επιτρέπει η δύναμη του και ο αδύναμος θα υποχωρήσει όσο του επιβάλλει η αδυναμία του
είχε γράψει ένας σπουδαίος.

.~`~.

16 Φεβρουαρίου 2015

ΠολιτικοΟικονομικά ανισομερή, μέτρα και σταθμά.


Ο «εθνικισμός» -του μικρού- που φανερώνεται μέσω της πολιτικής, είναι ανήθικος, επιθετικός, απολίτιστος, λαϊκίστικος, αντι-ευρωπαϊκός και επικίνδυνος. Ο εθνικισμός -του μεγάλου- που μεταμφιέζεται και κρύβεται πίσω από την οικονομία, είναι «ηθικός», «ειρηνικός», «δημοκρατικός», «πολιτισμένος», «ευρωπαϊκός» και «δίκαιος».

.~`~.

10 Φεβρουαρίου 2015

Ρώτησαν τον Διδάσκαλο...


Κάποιος ρώτησε: «Στην αδικία τους απαντάμε με την αρετή μας»' τι πιστεύετε γι' αυτό; Είπε ο Διδάσκαλος: Με τι απαντάμε τότε στην αρετή τους; Στην αδικία τους απαντάμε με την ευθύτητα μας' με την αρετή μας απαντάμε στην αρετή τους...
Ο Τσί Κόγκ ρώτησε: Υπάρχει άραγε μια λέξη ικανή να καθοδηγεί τις πράξεις του ανθρώπου σε όλη του τη ζωή; Είπε ο Διδάσκαλος: Ναι, η λέξη επιείκεια: Ότι δεν επιθυμείς για τον εαυτό σου, μην το επιβάλλεις στους άλλους.


.~`~.

7 Φεβρουαρίου 2015

Κίνα, Ανατολική Μεσόγειος και Φιλελεύθερη Τάξη σε έναν ΜεταΔυτικό Κόσμο - μέρος α´: I) The Future of the International Liberal Order II) China’s Increasing Role in the Mediterranean III) NATO Should Adapt Geographic Division of Labor, Work with China in Mediterranean και IV) Επιλογικές Επισημάνσεις.


Europe and the United States must accept that the international order built by the West and based on its values will not be universalized as their material and ideological hegemony wanes with the rise of China and other emerging powers.

.~`~.
I
The Future of the International Liberal Order

The world is making a transition from a western-led international order to something new. The current order was designed by the West to serve and promote liberal practices. Over the past 200 years, this order has undergone many changes: the shift away from imperialism, the rise of U.S. hegemony, and the turbulence of the 20th century. Recently, however, a trend of alternative orders has begun to emerge, which could pose the greatest challenge yet to the liberal international order. As a new host of rising powers begin to assert their place on the global stage, the material and ideological dominance of the liberal order may be coming to an end. In researching this theme, Transatlantic Academy fellows are examining the following changes to the international order:

1) Power Shifts. There is currently an ongoing diffusion of power from the industrialized West to the emerging economies. Western democracies’ share of global GDP is steadily decreasing, a trend that is likely to continue. While military balance of power remains with the West, thanks mostly to U.S. military strength, defence budgets in Asia are collectively higher than in Europe, suggesting a longer-term shift in military power.

2) Decline of the Western Model. The economic crisis, gridlocked politics in the United States, and the lingering financial crisis in Europe contribute to a lack of global enthusiasm for the western model. For now, the image of the West is tarnished.

3) The Introverted West. Ongoing economic and political troubles have led the West to an increased focus on internal domestic issues. The EU is spending less time engaging its neighbourhood and more time focused on its internal problems. The United States is losing its credibility as a hegemonic power, and also looking increasingly inward. The more introverted the West becomes, the less the liberal order will be actively maintained and promoted.

4) Global Governance Challenges. As the number of players in the game increases, global governance proves harder to negotiate. Not only are there more participating state and non- state actors, but populism at home has made focusing abroad more difficult. An example of this is President Obama’s October, 2013 canceled trip to Asia to attend the Asia-Pacific Economic Cooperation Summit, due to the U.S. government shutdown.

5) Fundamental Differences. The emerging powers and western democracies often have fundamentally different views of world order. Legitimacy, sovereignty, democracy promotion, justice, and economics are components of order which can be understood and promoted in different ways. Russia, China, India, Indonesia, Brazil and other rising powers bring with them alternate interpretations and perspectives on international order, and their ever strengthened engagement with the world will increasingly create a new international landscape that the West must learn to navigate.


.~`~.
II
China’s Increasing Role in the Mediterranean

Over the past three years, Mediterranean security has taken on new meaning in light of the Arab Spring and growing role of China to the security scene. The Levant especially has been a flash point for Mediterranean “conflict,” with the protracted Syrian crisis, Israel and the West’s confrontation over Iran’s nuclear ambitions, the longstanding Arab-Israeli conflict, and energy scramble among states in the Levantine Basin. Across the Middle East and North Africa (MENA), there is a retrenching of western influence and the U.S. rebalance towards the Asia-Pacific reinforces such a trend after a decade of war in the Middle East.

In midst of such a region-wide scramble, China has entered the Eastern Mediterranean basin and MENA at large by expanding its economic, political, and military footprint. The readjustment of sensitive regional balances in line with the gradual penetration by China, as a unique global actor aiming to be a player along with the EU and the U.S. in the Mediterranean, will have security implications for key regional stakeholders.

In light of perceived waning U.S. influence, already traditional western allies such as Israel and Turkey are readjusting and upgrading ties with China [Δες ενδεικτικά: Israel and the BRICS - National Summit to Reassess the US-Israel "Special Relationship" - Crisis in U.S.-Israel Relations - SCO and Mackinder’s prophecy και Turkey, China, and the Eurasian Land Bridges].

Turkey Between NATO and SCO
In 2013, NATO member Turkey shocked its allies when it chose a U.S.-sanctioned Chinese firm to co-produce a $4 billion long-range air and missile defense system. Despite NATO’s warnings that such a system would compromise NATO intelligence and therefore not be interoperable with its early warning assets, Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan chose to make the deal.

Moreover, Erdogan has repeatedly announced his desire for Turkey to join the Shanghai Cooperation Organization (SCO), a China-led and Russia supported Eurasian security organization that also includes partners such as Iran and Pakistan as observers. Frustrated with the stalled EU accession process, Turkey is increasingly turning from a westward European orientation to an eastward Eurasian orientation.

Much like the missile defense deal is causing a rift between Turkey and its NATO allies, technology transfers to China are also damaging U.S.-Israeli ties.

Israel, China, and the Middle East Peace Process
In December 2013, the head of Israeli defense exports resigned, after U.S. outrage upon discovery that U.S. military technology used for missiles and in electro-optic equipment had been transferred to China. In pursuing warmer ties with China, Israel had hopes to leverage its skills in high technology, agricultural innovation, and its most lucrative industry, weapons. The push for upgrading Sino-Israeli ties comes in midst of deteriorating relations between Israel and the U.S. and EU.

In November 2013, while the Great Powers were hammering out an interim agreement with Iran over its nuclear program, former Israeli UN ambassador Dore Gold — who has the ear of Prime Minister Benjamin Netanyahu — was joined in Beijing by retired Gen. Uzi Dayan, former deputy chief of staff for the Israeli Defense Forces, to explain the need for defensible borders in the West Bank to Chinese military brass. They also presented their case on a nuclear Iran, Syria, and the Palestinians, with materials translated into Chinese.

With EU boycott over Israeli institutions that operate in the West Bank and East Jerusalem, and increasing disaffection with the U.S. rapprochement with Iran, Israel is looking to China as a new partner. Likewise, Beijing has also expressed interest to join the Middle East Peace Quartet.

Given China’s unique posture in the Levant — simultaneous good ties with Syria, Israel, the Palestinian Authority, and even ties with Hamas and Hezbollah, which the West declines to engage, one wonders if it is a matter of time before the Quartet becomes a Quintet.

Syria as the New Afghanistan
Next door to Israel, Syria is what some Chinese scholars call a new “Afghanistan” — a witch’s brew of international jihadists group exporting terrorism, as well as a battleground for proxy war between great powers.

Syria presents a new threat to China: the internationalization of the Uyghurs’ separatist cause forming in the crucible of the Syrian war. Chinese Uyghurs from Xinjiang as well as those residing in Turkey have crossed over to Syria to join jihadi fighters, with goals of returning to Xinjiang to launch attacks. Beijing further fears that through linking with international jihadist groups, Chinese Uyhgurs and their terrorist cohorts would spawn homegrown radicalization of China’s 20 million Muslims.

Fearing an Islamist regime would replace Bashar al-Assad and export terrorism to China, Beijing thus joined Russia and Iran to help Assad “politically, militarily — and also economically,” in the words of Syrian Deputy Prime Minister Kadri Jamil. In September 2013 when the U.S. threatened to attack Syria and Russia responded by dispatching a naval flotilla, China also deployed warships to the coast of Syria to “observe” the situation. In January 2014, China and Russia further conducted joint naval war games in the Eastern Mediterranean in a “show of flags.”

Quo Vadis?
In the year ahead, China will continue to attract countries in the Levant and the Eastern Mediterranean with its expanding economic and maritime footprint, and play a more assertive role both in the political and security realm in order to safeguard its interests.
By Christina Lin - Πηγή: Transatlantic Academy

.~`~.
III
NATO Should Adapt Geographic Division of Labor, Work with China in Mediterranean

A group of scholars from the United States and Europe argue in a new report that the transatlantic partners should:

• engage China’s military to provide cooperative security in the Mediterranean region via NATO;
• be willing to modify the Responsibility to Protect (R2P) to regain consensus on the norm among emerging powers post-Libya; and
• acknowledge a geographic division of labor within NATO, in which Europe takes greater responsibility for crises in its neighborhood while the United States is more engaged in Asia.
These are among the recommendations of the Transatlantic Academy’s survey Liberal Order in a Post-Western World.

Europe and the United States must accept that the international order built by the West and based on its values will not be universalized as their material and ideological hegemony wanes with the rise of China and other emerging powers, the scholars argue in the report, the product of seven months of collaborative research and analysis. The transatlantic partners must instead respond by solidifying their societies, economies, and alliance as an anchor for liberal values through the completion of the Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) and other measures, while at the same time finding common ground with emerging powers to forge a new rules-based global order.

“Peacefully managing the onset of a polycentric world will require compromise, tolerance, and recognition of political diversity,” Transatlantic Academy Senior Fellow Charles A. Kupchan writes in the introductory chapter to the survey.

The scholars argue that, “As it confronts an era of geopolitical flux and uncertainty, a strong and resolute West will be needed to guide ongoing change.” Necessary steps for the “strengthening of the liberal anchor” include reinvigorating the transatlantic partnership through:

• a TTIP agreement between the United States and European Union, open for other countries to join provided they meet its standards;
• a capable NATO that accepts a geographical division of labor while maintaining full commitment to collective defense;
• the construction of a coalition for Internet governance to ensure an Internet “where access and content are open to all”; and
• greater U.S.-EU cooperation on development aid.
The report also recommends strategically engaging emerging powers in a number of areas, including:

• working with China to provide security in the Mediterranean, a region where Beijing is increasing its economic and military footprint;
• reopening the conversation on prevention of mass atrocities by using Brazil’s “Responsibility while Protecting” (RwP) proposal as a starting point to develop greater consensus; and
• cooperating with these powers on development aid.

The scholars also argue that the West must reduce its dominance of global economic institutions such as the International Monetary Fund and World Bank to encourage emerging powers to provide more global public goods and prevent the marginalization of such institutions.

Individual chapters of the report examine how the international liberal order is viewed by countries such as China, India, Brazil, South Africa, and Nigeria; global economic governance; TTIP; the changing world of development aid; Internet governance; China’s emerging role in the Mediterranean; and the use of partnerships to sustain order.

Liberal Order in a Post-Western World was authored by the six Academy fellows: Trine Flockhart of the Danish Institute for International Studies, Charles A. Kupchan of the Council of Foreign Relations and Georgetown University, Christina Lin of the Center for Transatlantic Relations at Johns Hopkins University, Bartlomiej E. Nowak of the Vistula University in Warsaw, Patrick W. Quirk of Johns Hopkins University, and Lanxin Xiang of the Graduate Institute in Geneva. Shorter-term fellows and other scholars contributed additional chapters and boxes on topics such as monetary order, the eurozone crisis, and the Middle East.

“The previously Western -devised and- dominated world order is clearly in flux,” the report concludes. “The West need not cede all influence in shaping the rules-based world order to come, however. To the contrary, the United States and Europe can strongly shape it by consolidating their internal strength and allure as a liberal guide for future principles and actively engaging emerging actors to set new rules of the road.”


.~`~.
IV
Επιλογικές Επισημάνσεις

Το γεγονός ότι το μερίδιο της Δύσης στο παγκόσμιο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν πέφτει για πρώτη φορά κάτω από το 50% τους τελευταίους δύο αιώνες έχει τεράστια σημασία. Καθώς νέα κράτη όπως η Βραζιλία, η Ινδία, η Ινδονησία και η Κίνα αποκτούν δύναμη και επιρροή, το διεθνές σύστημα (βολική έκφραση που μάλλον συσκοτίζει τα πράγματα παρά τα φωτίζει) θα αλλάξει ριζικά. Κατά συνέπεια, πολύ περισσότερα πράγματα θα γραφτούν από τη σκοπιά του άλλοτε γνωστού ως Τρίτου Κόσμου...

Η παγκόσμια πολιτική γεωγραφία έχει προχωρήσει από τον ένα κόσμο της δεκαετίας 1920 στους τρείς κόσμους της δεκαετίας 1960 και στους περισσότερους από έξι κόσμους της δεκαετίας 1990. Αντίστοιχα, οι δυτικές παγκόσμιες αυτοκρατορίες του 1920 συρρικνώθηκαν στον πιο περιορισμένο "Ελεύθερο Κόσμο" του 1960 (που περιλάμβανε πολλά μη δυτικά κράτη αντιτιθέμενα στον κομμουνισμό) και, αργότερα, στην ακόμα πιο περιορισμένη "Δύση" του 1990. Αυτή η μεταβολή εκφράστηκε σημασιολογικά, από το 1989 ως το 1993 με την παρακμή της χρήσης του ιδεολογικού όρου "Ελεύθερος Κόσμος" και την αυξανόμενη χρήση του πολιτισμικού όρου "Δύση"... σύμφωνα με την αγαπημένη διατύπωση των ιστορικών "η επέκταση της Δύσης" τελείωσε και "η εξέγερση εναντίον της Δύσης" άρχισε. Η δύναμη της Δύσης, μέσα από μια πορεία με πισωγυρίσματα, παρήκμασε σε σχέση με τη δύναμη των άλλων πολιτισμών. Ο παγκόσμιος χάρτης το 1990 είχε ελάχιστες ομοιότητες με το χάρτη της δεκαετίας 1920. Μεταβλήθηκε η ισορροπία της στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης με την πολιτική επιρροή. Η Δύση εξακολουθούσε να έχει σημαντική επιρροή σε άλλες κοινωνίες αλλά σταδιακά οι σχέσεις της Δύσης με άλλους πολιτισμούς περιορίστηκαν στις αντιδράσεις της Δύσης στις εξελίξεις που συνέβαιναν σε αυτούς τους πολιτισμούς. Οι μη δυτικές κοινωνίες, δεν αποτελούν πλέον απλά μέρη της δυτικής ιστορίας, κινούν τα νήματα της δικής τους ιστορίας και διαμορφώνουν και τη δυτική ιστορία.

Η Δύση δεν υπάρχει πια. "Δύση" ήταν το αντικομμουνιστικό στρατόπεδο (διαφορετικά Ιαπωνία και Ν. Κορέα δεν θα ανήκαν στη "Δύση"). Όσοι –και κυρίως οι κοσμοπολίτες "αριστεροί"– θεωρούν ότι η συνοχή της Δύσης στηρίζεται απλώς στις κοινές της αξίες είναι πολιτικά και ιστορικά αφελείς. Οι κοινές αξίες καθεαυτές δεν δημιουργούν κοινά συμφέροντα –το αντίθετο, ναι, μπορεί να συμβεί– ούτε εμπόδισαν ποτέ τις αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ χριστιανικών ή φιλελεύθερων λαών. Το πολιτικά σημαντικό ερώτημα είναι: τι εννοούμε όταν λέμε δυτικός προσανατολισμός και τι μπορεί να σημαίνει δυτικός προσανατολισμός για τη Γερμανία αν η Δύση διασπαστεί και η Γερμανία χρειαστεί να επιλέξει π.χ. μεταξύ ενός ευρωπαϊκού χώρου και της φιλίας με τις ΗΠΑ ή, αντίστροφα, εάν η ευρωπαϊκή ενοποίηση γίνει υπό προϋποθέσεις που η πλειονότητα του γερμανικού λαού θα απέρριπτε; Διότι η ώρα της αλήθειας θα σημάνει όταν θα χρειαστεί να γίνει κατανομή όχι πλέον των ωφελημάτων της ευημερίας αλλά του παθητικού και των χρεών.

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

6 Φεβρουαρίου 2015

I) Εκπαίδευση για καιρούς αβέβαιους και II) Μετάλλαξη της δημοκρατίας και των αξιών. Σύντομα αποσπάσματα από δύο κείμενα.


I
Εκπαίδευση για καιρούς αβέβαιους

Οι γεωπολιτικοί μετασχηματισμοί δεν αφορούν μόνον την άνοδο νέων δυνάμεων ή τις αλλαγές συνόρων. Αμφισβητείται πλέον ένα ολόκληρο γεωπολιτικό σύστημα το οποίο, επί τέσσερις αιώνες, κυριάρχησε στην Δύση και διαδόθηκε σε ολόκληρη την Ανθρωπότητα [Δες Πλανητικός μετασχηματισμός και Δυτικοευρωκεντρισμός]. Η Νεωτερικότητα στηρίχτηκε στο εδαφικό εθνικό κράτος. Η οικονομική Παγκοσμιοποίηση κλόνισε αυτό το σύστημα· οι πολυεθνικές επιχειρήσεις, καθώς λειτουργούν δικτυωτά, ανταγωνίζονται τον οικονομικό ρόλο των κρατών [Δες όμως 1. εδώ - 2. εδώ και 3. εδώ]. Σήμερα τα κράτη αντιμετωπίζουν το δεύτερο κύμα της Παγκοσμιοποίησης, το οποίο έχει πολιτισμικό χαρακτήρα. Όπως έδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα στην Γαλλία, θρησκευτικά, δηλαδή πολιτισμικά, δίκτυα αμφισβητούν την εδαφική πραγματικότητα. Μετά από αιώνες κυριαρχίας των εδαφικών, επανέρχονται οι θρησκευτικές ταυτότητες. Η πολιτισμική πολυμορφία του κόσμου αναδεικνύεται σε καθοριστικό γεωπολιτικό και γεωοικονομικό παράγοντα. Χρειάζεται, λοιπόν, να διευρυνθεί η πολιτισμική κατανόηση του κόσμου μας, καθώς δεν επαρκεί πλέον η δυτική πολιτισμική σφαίρα...

Η διαχείριση του όγκου της πληροφορίας απαιτεί κριτικό πνεύμα. Όπως η προσαρμοστικότητα, έτσι και η κριτική ικανότητα στηρίζεται στην γενική και θεωρητική παιδεία. Η χαοτική πληθώρα των πληροφοριών επιβάλλει την αφαιρετική ικανότητα η οποία αποκτάται και καλλιεργείται μέσα από τον χειρισμό εννοιών. Η Φιλοσοφία, τα Μαθηματικά και η κατ’ εξοχήν γλώσσα των εννοιών, δηλαδή τα Αρχαία Ελληνικά, πρέπει να έλθουν ή να επανέλθουν ως εκπαιδευτικές προτεραιότητες... Αντικείμενα παραμελημένα και περιθωριοποιούμενα, όπως η Γεωγραφία, η Ιστορία, τα Θρησκευτικά, πρέπει να επανέλθουν δυναμικά - ασφαλώς μετά από εκ βάθρων αναθεώρηση της ύλης. Προσαρμοστικότητα, αφαιρετική κριτική σκέψη και πολιτισμική ευαισθησία ανταποκρίνονται πολύ περισσότερο στην συλλογική ελληνική ψυχοσύνθεση από ό,τι οι διαχειριστικές δεξιότητες. Προϋποτίθεται, επομένως, ο επαναπροσανατολισμός της εκπαίδευσης. Ένα τέτοιο ριζοσπαστικό εγχείρημα δυσχεραίνεται από τις δυνάμεις αδρανείας του τρέχοντος συστήματος το οποίο, όμως, μοιάζει να απαξιώνεται από μόνο του. Ίσως αυτός να είναι ένας λόγος για κάποια ελληνική αισιοδοξία.


II
Μετάλλαξη της δημοκρατίας και των αξιών

Στη Συνθήκη της Λισαβόνας υπογραμμίζεται ότι «η Ένωση σέβεται την ισότητα των κρατών μελών ενώπιον των Συνθηκών καθώς και την εθνική τους ταυτότητα που είναι συμφυής με τη θεμελιώδη πολιτική και συνταγματική τους δομή, στην οποία συμπεριλαμβάνεται η περιφερειακή και τοπική αυτοδιοίκηση». Με σαφήνεια η ΕΕ αναγνωρίζει σημαντικές πτυχές της εθνικής μονοπωλιακής κανονιστικής ιδιαιτερότητας, με βάση την εδαφικότητα που συνιστούν τα κράτη μέλη και την πολιτική αυτονομία τους. Με τη σειρά της η απώλεια πολιτικής αυτονομίας στερεί τις συλλογικότητες από εναλλακτικές προτάσεις διακυβέρνησης οδηγώντας σε «μονόδρομους».

Αν τα εθνικά κράτη αποτύχουν να προασπιστούν τα συμφέροντα των συλλογικοτήτων που δημοκρατικά εκπροσωπούν, τότε η παγκόσμια οργανωτική, οικονομική και πολιτική δομή θα οδηγήσει σε μη δημοκρατικές μορφές πολιτικής οργάνωσης και στην επιτακτική ανάγκη αναζήτησης ενός νέου οργανωτικού μοντέλου το οποίο να προασπίζεται το τοπικό έναντι του απρόσωπου παγκόσμιου. Οι νεοφιλελεύθερες παραδοχές για τη σημασία των κρατών ως δρώντες στο οικονομικό πεδίο και η αντικειμενική ικανότητά να ελεγχθεί η διεμβολυτική δράση διεθνικών οικονομικών παραγόντων ενέχουν ιδιαίτερη αξία. Με όρους δομής του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος απεικονίζουν μία πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα ενισχύουν τις απόψεις όσων προασπίζονται το εθνικό κράτος ως τον υπέρτατο και πλέον νομιμοποιημένο εκφραστή συλλογικών συμφερόντων και ανάχωμα μετα-νεωτερικών, μερκαντιλιστικών αντιλήψεων που έμμεσα ή άμεσα παραπέμπουν σε νέο-αποικιοκρατικές δομές. Ουσιαστικά εδώ υποστηρίζεται ότι ακόμα κι αν το εθνικό κράτος δεν υφίστατο, δεν υπήρχε, θα έπρεπε να δημιουργηθεί ή θα προέκυπτε ως μία αναπόφευκτη ιστορική εξέλιξη της ανάγκης προάσπισης της διαφοροποίησης σε πολιτικό, οργανωτικό και πολιτισμικό επίπεδο. Ο ντετερμινισμός της πρότασης αφορά την ανάγκη προάσπισης της διαφορετικότητας η οποία συνιστά μία επιθυμητή κανονικότητα του διεθνούς γίγνεσθαι.


.~`~.

5 Φεβρουαρίου 2015

Κενό ισχύος. Σύντομη αναφορά.


Η μακροχρόνια αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία βασίστηκε στην αμερικανική υπεροχή, έχει καταρρεύσει. Η αμερικανική πολιτική επιρροή έχει αποδυναμωθεί σε σημαντικό βαθμό, με αποτέλεσμα, τη δημιουργία πολιτικού κενού, το οποίο ενισχύεται από ένα -ολοένα και- αυξανόμενο κενό ισχύος.

.~`~.

Ένα προανάκρουσμα.


Εάν η Τεχνοκρατική Διακυβέρνηση -υπό τη συνοδεία- της Οικονομικής Θεολογίας δεν περιθωριοποιηθεί, τα Εθνικά Πολιτικά Συστήματα και Κοινωνικά Συμβόλαια θα αποδομηθούν. Η αποδόμηση αυτή, θα αποτελέσει το προανάκρουσμα του τέλους της λεγόμενης «Ενωμένης Ευρώπης» και θα σηματοδοτήσει την απαρχή του τέλους της δημοκρατίας -όπως και εάν αυτή ορίζεται- στον λεγόμενο «Πρώτο Κόσμο».

.~`~.

4 Φεβρουαρίου 2015

Η θεωρία του Luhmann και γερμανική πολιτική. Μια πρώτη εισαγωγή.


Η θεωρία του Luhmann, με την ανάμειξη δυτικών τεχνοκρατικών και πατροπαράδοτων, γερμανικών συντηρητικών στοιχείων, θα μπορούσε ίσως να επινοηθεί μόνο στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Συνδύαζε με έναν μοναδικό τρόπο τον κοινωνικό λειτουργισμό που ασπαζόταν ο Talcott Parsons με την αρνητική φιλοσοφική ανθρωπολογία του Gehlen (και ως έναν βαθμό, του Marquard και άλλων φιλοσόφων της σκεπτικιστικής γενιάς). Επιπλέον

Προς -μη αφελή διαπραγματευτική- γνώσιν.


«Δεν θα τίθεται βέβαια ζήτημα κάποιο τιποτένιο κρατίδιο να παρεμποδίζει την ευρωπαϊκή ειρήνη με ειδικά αιτήματα ή ειδικές απαιτήσεις - σε τέτοια περίπτωση θα του υπενθυμίζεται πολύ κοφτά ποια είναι τα καθήκοντα του μέσα στην Ευρώπη».
Ομιλία του ραδιοφωνικού σχολιαστή Χανς Φρίτσε, σχεδόν σίγουρα κατ' εντολή του Χίτλερ, όταν η ήττα των Ρώσων φαινόταν σίγουρη.

.~`~.

3 Φεβρουαρίου 2015

Ο πρώτος στόχος της Ελλάδας...


Ο πρώτος στόχος της Ελλάδας είναι η είσοδος της στον 21ο αιώνα.

Αυτό σημαίνει, ανάμεσα σε μια απειρία -πρακτικών και υλικότατων- ζητημάτων, και την ύπαρξη διακριτής ταυτότητας και σταθερού προσανατολισμού, προκειμένου τα παιδιά που μεγαλώνουν στη χώρα αυτή, να μην νιώθουν άνθρωποι απόκληροι ή ξένοι, αποπροσανατολισμένοι ή μιμητές, ο τελευταίος τροχός μιας κάποιας αμάξης, αλλά, αντ' αυτού, να νιώθουν αυτοπεποίθηση για τα υλικοπνευματικά τους εφόδια και την ιδιαι(ε)τερότητα που μπορεί να τους προσφέρει, η γλώσσα τους, ο τόπος τους, οι θεσμοί τους, οι άνθρωποι τους.

Νιώθουμε στη χώρα αυτή πως (επι)κοινωνούμε και (συμ)μετέχουμε σε κάποιου είδους οικουμενική ιδιαιτερότητα;

Με τι ζει η σύγχρονη Ελλάδα; Τι σημαίνει να ζεις στην Ελλάδα τον 21ο αιώνα; Έχει λόγο ύπαρξης η Ελλάδα τον 21ο αιώνα; Εάν δεν έχει λόγο (ύπαρξης), όσο και εάν προσπαθήσει να «εκσυγχρονιστεί», να «μεταρρυθμιστεί» κ.λπ, η Ελλάδα, δεν θα τα καταφέρει.
Η ιδιαιτερότητα και η τοπικότητα, δίχως οικουμενική διάσταση, είναι καταδικασμένη να αφανιστεί στον αιώνα του οποίου τη χαραυγή μόλις αντικρίζουμε.

.~`~.

2 Φεβρουαρίου 2015

I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες και II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».


I
Η Σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σε παρακμή και η Χριστιανοδημοκρατία σε κρίση. Οι δυό τους συσπειρώνονται και συγχωνεύονται μετακινούμενες προς το «κέντρο» (όπως η «αριστερά» και η «δεξιά») και παρ' όλα αυτά, δεν μπορούν να αποκρύψουν τα σημάδια της κρίσης και της παρακμής τους. Παρά τις υπερβολές περί της μεταβιομηχανικής εποχής, οι αλλαγές που έχουν επιτελεστεί είναι δομικές. Ο Φιλελευθερισμός επίσης έχει μεταλλαχθεί και μόνο κατ' όνομα είναι τέτοιος (πρώτη φορά συνέβη αυτό μεθερμηνευόμενος ο ολιγαρχικός φιλελευθερισμός δημοκρατικά, και δεύτερη φορά πρίν από κάποιες δεκαετίες). Ο φιλελευθερισμός γεννήθηκε τη μεγάλη εποχή του κοινοβουλευτισμού, τον 19ο αιώνα, την εποχή του laissez-faire. Μια εποχή όπου υπήρχε ο ριζικός χωρισμός της οικονομίας από το κράτος (ο οποίος διαχωρισμός όσο και εάν αναπολείται δεν πρόκειται να επιστρέψει) και ο καθαρός διαχωρισμός ανάμεσα σε ιδιωτική και δημόσια σφαίρα.

Η πραγματικότητα στην οποία ζούμε δεν μπορεί να οριστεί από αυτές τις ιδεολογίες, οι οποίες ουσιαστικά εκκινούν ή ορίζονται (αρνητικά ή θετικά) από τον 19ο αιώνα. Βρισκόμαστε στον 21ο, όπου έχουμε συγχώνευση δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας, συγχώνευση πολιτικής και οικονομίας. Οι ιδεολογίες αυτές βασίζονταν στην προκείμενη πως η πολιτική και η οικονομία, το κράτος και οι εταιρείες είναι διαχωρισμένες -ή μπορούν να διαχωριστούν- και μπορούν να στραφούν η μία ενάντια στην άλλη. Πως εάν μειωθεί η δύναμη του κράτους θα αυξηθεί η δύναμη του κεφαλαίου και αντίστροφα.

Η πολιτική και η οικονομία μπορεί να συγχωνεύονται με διαφορετικό τρόπο και διαφορετικές παραλλαγές στην Κίνα, τις Η.Π.Α, την Ιαπωνία, τη Γερμανία, το Ιράν, τη Νιγηρία, το Μεξικό, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Γαλλία, τη Ρωσία, την Ινδία, αλλά παρ' αυτά συγχωνεύονται. Όποιος μελετά σοβαρά την Κίνα αντιλαμβάνεται πως όσα συμβαίνουν δομικά, φαντάζουν αντιφατικά εάν κάποιος βρίσκεται παγιδευμένος στο κλασικό φάσμα της «αριστεράς» και της «δεξιάς». Το κινεζικό κράτος, μιλώντας με παλαιούς όρους, συγχωνεύει και φαντάζει σαν κορύφωση τόσο του κρατικού σοσιαλισμού όσο και του εταιρικού καπιταλισμού (ας θυμηθούμε 1ον, το στρατιωτικό-βιομηχανικό συμπλεγμα στις Η.Π.Α και τη σχέση νέων τεχνολογιών-κράτους-αγοράς, 2ον, πως με τη βοήθεια της κινέζικης διασποράς και με ορισμένες αποκεντρωμένες μορφές ανάπτυξης, οι Κινέζοι δημιούργησαν έναν νέο τύπο επιχείρησης ο οποίος είναι πολύ δύσκολο να κατηγοριοποιηθεί -όπως τα Ιαπωνικά keiretsu- και 3ον, πως πολλές πολυεθνικές εταιρίες αναγκάζονται να καταφύγουν στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ανατολικής Ασίας, προκειμένου να παραμείνουν ανταγωνιστικές και κατά κάποιο τρόπο να μιμηθούν ασιατικές εταιρικές μορφές).

Αυτές οι παρατηρήσεις, με βάση τις συγκεκριμένες ιδεολογίες στις οποίες συνήθως αναφερόμαστε, και από τις οποίες συνήθως ορίζουμε τη σκέψη μας, φαντάζουν αντιφατικές, αλλά δεν ζούμε σε έναν κόσμο «καθαρών» ιδεολογιών.
Το λάθος δεν βρίσκεται στα πράγματα, αλλά στην ιδεολογία επ' αυτών.


II
Είναι άραγε τα φαινόμενα ανόδου του «εθνικισμού», του «λαϊκισμού» και του «αντιευρωπαϊσμού», πρώτιστα, μια απόρριψη του «ευρωπαϊκού φεντεραλισμού» και της «Ευρώπης»;

Συγχέοντας, για μια ακόμα φορά το σύμπτωμα με τα αίτια.

Όχι, δεν είναι πρώτιστα απόρριψη του «ευρωπαϊκού φεντεραλισμού». Είναι μια αποκήρυξη της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας που πολλές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν λόγω της σύνδεσης της δημοσιονομικής πολιτικής με την νομισματική πολιτική και αποτέλεσμα της απονομιμοποίησης των εθνικών πολιτικών συστημάτων, τα οποία αποσυνδεόμενα από τις εθνικές-κοινωνικές τους βάσεις δημιουργούν κενό εκπροσώπησης (το οποίο προσπαθούν να καλύψουν με μεγάλες δόσεις ιδεολογίας - «ευρωπαϊσμού»), μετατρεπόμενα σε απλούς διαχειριστές ενός συγκεντρωτικού, απο-νομιμοποιημένου και αυταρχικού πλαισίου «διακυβέρνησης», με συνέπεια οι πολιτικές ελίτ να παραδίδουν την εθνική εδαφική βάση σε εξω-εθνικά κέντρα λήψης αποφάσεων, να οδηγούν στη διάρρηξη των δεσμών ανάμεσα σε εντολέα και εντολοδόχο και στη κατάλυση των δημοκρατικών θεσμών.

.~`~.

1 Φεβρουαρίου 2015

17 επιλεγμένες αναρτήσεις με άξονα την Κίνα.


...if you look at the past two thousand years of world history from the year one to the year 1820... for 18 hundred out of the last two thousand years, the two world largest economies where always China and India. So it's only in the last 200 years that Europe took off and North America took off, but if you view the past two hundred years in consideration with the past two thousand years, the past two hundred years have been a major historical aberration. So all aberrations comes to a natural end, and you go back to the historical norm, and therefore is perfectly normal to have China as a number one economy in the world, and there's nothing you can do, to stop it from happening.
Kishore Mahbubani

1. There's nothing you can do, to stop it from happening.

2. Δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός (και Κίνα). Μια σύντομη εισαγωγική αναφορά.

3. Ι) Clashes with Russia point to globalization’s end ΙΙ) Westphalia with Chinese Characteristics III) The China Model: a Civilizational-State Perspective IV) Zhang Weiwei: The China Wave (video).

4. The China Model: A Dialogue between Francis Fukuyama and Zhang Weiwei.

5. I) The Chinese Model of Development and the Democracy-Autocracy Dichotomy by Pan Wei II) Questions & Answers and III) 12 Facts on China’s Economic History - China’s boom restores the country’s former global economic preeminence.

6. The Role of Central and Eastern Europe in the Building of Silk Road Economic Belt.

7. China’s Eurasian Pivot.

8. Εισαγωγή στα -στοιχειώδη- περί της ευρασιατικής στρατηγικής της Γερμανίας και γιατί η σύγκλιση θρέφει την σύγκρουση. Η εξομοίωση θα απομακρύνει την Κίνα από τις Η.Π.Α.

9. Πλανητικός μετασχηματισμός - Tο τέλος του μακρού 20ού αιώνα.

10. Για πρώτη φορά μετά το 1872.

11. When China Rules the World: the End of the Western World and the Birth of a New Global Order.

12. Ο γεωπολιτικός και κοινωνικό-οικονομικός φόβος των Η.Π.Α για την συνεχιζόμενη άνοδο της Κίνας.

13. Είπαν ή έγραψαν... Περί Soft power και Hard power των Η.Π.Α από τη πλευρά της Κίνας.

14. Debate: Western liberal democracy would be wrong for China.

15. I) Turkey: α´ an old ally, economic independence, and a "new strategic partnership" - β´Enter the Industrial Dragon - γ´ Turkey, China, and the Eurasian Land Bridges και II) Η «τουρκική» στροφή του Πούτιν.

16. Ευρώπη, Ρωσία και Ουκρανία - α´ και Βορειοανατολική Ασία, Κίνα και Ιαπωνία - α´.

17. Ι) Το τέλος τής χριστιανοδημοκρατίας. Τι σημαίνει για την Ευρώπη η πτώση τού κινήματος και II) How Obama Is Driving Russia and China Together.

.~`~.