30 Δεκεμβρίου 2014

29 Δεκεμβρίου 2014

Η ιδεοκτονία, η ιδεολογική ένδεια των καιρών μας και η ανυπαρξία πολιτικής. Η επικράτηση μετριοτήτων στην πολιτική ως αποτέλεσμα της έλλειψης ιδεών και της κυριαρχίας της «διανοήσεως» των μάνατζερ.


α´
Ή ιδεοκτονία είναι πράγμα πολύ παληό. Αφ' ότου υπάρχουν ιδέες σε τούτον τον κόσμο, φυσικό είναι να υπάρχουν και οι ιδεοκτόνοι. Ποιός μπορεί να ξέρη λ.χ. πόσες και πόσες ιδεοκτονικές καταστάσεις υπέστησαν

28 Δεκεμβρίου 2014

26 Δεκεμβρίου 2014

I) The Enlightenment and ‘Race’: Kant and II) Immanuel Kant and Natural Law: How Racism Became Scientific.



.~`~.
I
The Enlightenment and ‘Race’: Kant

Reading: Kant, I. [1777] (2000) ‘Of the Different Human Races’ in Bernasconi, R. & Lott, T. (Eds.) The Idea of Race, Indianapolis: Hackett Publishing Company

Kant & the Idea of ‘Race’
The question of the genesis of the idea of ‘race’ is a difficult one which hinges on what one means both by ‘race’ and by its birth. Justifications for the enslavement or slaughter of enemies and of those with distinct physiognomies or national cultures predate now long-familiar concepts of ‘race’ and systems of racial categorisation. The introduction of the scientific category of ‘race’ provided such practices with both a contemporary and retrospective legitimacy. This category was one which emerged from philosophical debate in the eighteenth century Enlightenment. This ‘invention’ and rise of ‘race’ is the topic of this week’s discussion, and a central character in the debates is Immanuel Kant (1724-1804).

The earliest known reference to ‘race’ in a recognisably modern sense predates the enlightenment and can be found in a 1684 essay attributed to François Bernier. Bernier’s particular interest was the identification of ‘beauty’ among women of different ‘races’. His conflation of racial categorisation with sexual desire foreshadows much later European writing on ‘race’.

The kind of questions in play during the Eighteenth Century were
· Might measurement of skulls provide evidence of ‘racial’ divergence?
· Could hair texture or skin tone serve to differentiate ‘racial’ groups?
· Could members of different ‘races’ have offspring with each other? (The difficulty for scientists of persuading type specimens of the various ‘races’ to have sex made this an impractical criterion by which to establish racial difference)
This last questions arises in connection with the rule established by the French naturalist Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon which stated that individuals can mate together only if they are of the same species, a rule which led those who believed that humanity was indeed divided into different species to speculate on the separate origin of these strains. For these so called ‘polygenists’, including most famously François-Marie Voltaire, a way had to be found to square their account with the Biblical one which identified a common pair of ancestors for all humans. The most obvious way around this was to declare that non-Europeans were not human (Bernasconi, 2001, p.20). Voltaire’s hierarchical model, for instance, placed Africans as a species below Whites but above apes and oysters (ibid., p.21). For Kant, on the other hand, there is only one, common origin for all humans, who “have been able, beginning from one line of descent which originally concealed in itself the predispositions… to divide themselves into so many races through procreation.” (Kant, 2001, p.41)

In contrast with the Marxist theorists of ‘race’ which we will meet next week, Bernasconi (2001, p.21) argues that the fact that the category of ‘race’ was developed in Germany rather than the main slave-trading nations, suggests that the motivation for its development was not as a justification for slavery, but in the interests of scientific classification. (This is not to say that the slave trade did not serve to strengthen and develop the concept of ‘race’, nor to deny that economic factors did not allow for its dissemination and its later embedding in popular culture.)

The significance of Kant’s particular contribution to the establishment of the scientific category of race is well established by historians but remains little remarked upon by philosophers. During the eighteenth century scientific classification – the devising and tabulating of ‘types’ – was really taking off. Along with physical descriptions of varieties of humans, researchers such as Carl Linnaeus drew on the emerging travel literature to cluster temperamental and character differences into the taxonomies of type. For instance homo Europaeus is gentle, acute, inventive and religious, whereas homo Africanaus is crafty, indolent, negligent, and capricious. What was missing at this stage is a worked-through account of what is actually being described (Bernasconi, 2001, p.15). There is still no ‘race’ as a category. Buffon comes a little closer than Linnaeus with his suggestion that stock can change as a result of climate geography and especially food (ibid. p.16). It is interesting to note that alongside Buffon’s characterisation of Blacks, Whites, Laplanders and Patagonians as his main types appear Dwarfs and Giants; Linnaeus’ taxonomy includes not only Europeans, Asians, Americans and Africans, but also Troglodytes and ‘homo monstrosus’ (ibid.)!

It was Kant who first established the difference between ‘races’ and the more non-specific ‘varieties’ or ‘types’. ‘Races’, Kant said, are marked by hereditary characteristics which must be passed on to offspring, whereas the characteristics of ‘varieties’ are not necessarily transmitted across generations: “race… is an inevitable hereditary peculiarity which certainly justifies division into classes” (Kant, 2001, p.41). For Kant, the ‘races’ of humanity are clearly not distinct species, as they are capable of “producing fertile offspring through interbreeding.” (Kant, 2001, p.41) They are, rather, “deviate forms, even though they are still so distinct and persistent that they are justifiably distinguishable as classes.” (Kant, 2001, p.40)

Kant adopts Buffon’s rule to deny polygenesis. He then goes further to clarify that ‘races’ are subcategories or deviations within a species which maintain themselves, even when displaced in different regions, but which are capable of fertile copulation, giving rise to hybrids having characteristics of both ‘races’.

Kant’s aim was to demonstrate the reason for deviation of races from a common genus. This he called ‘natural history’. This is to be distinguished from ‘natural description’. The scientific investigation of ‘race’, as placed in the former category, so takes on the question of the purposive causes of ‘racial’ deviation. Had it been placed in the latter, it would have been a matter merely of natural deviation.
“the origin of the Negro certainly does not belong to the description of nature, but instead only to natural history. This distinction lies in the nature of things; and in making this distinction I am demanding nothing new but instead only the careful separation of one activity from the other, because they are totally heterogeneous… [N]atural history can only offer us fragments or shaky hypothesis. But even if natural history can, at the present time (and perhaps for ever), only be presented more in outline than in a work of practicable science…such efforts are not, I hope, without value.” (Kant, 2001, p.39)
It is important to note that when Kant speaks of ‘race’ as a phenomenon of ‘natural history’, he intends a specific meaning to be understood, one which should not be confused with narrative description, but one pertaining to teleology, or purposiveness. His conception of ‘race’, then, requires “an unavoidable departure from classical expressions.” (Kant, 2001, p.40)

For Kant, humans are equipped with predetermined potentials to adapt, which he describes as ‘seeds’ which are developed or held back by climatic conditions. However, this is not merely a question of chance. Whilst seeds were latent in all ‘races’, the appropriate seeds were actualised to serve purposes arising from circumstances. Remember, Kant’s is not an evolutionary theory but a teleological one, recognising the realisation by climatic conditions of a set of preordained possibilities. This does not mean that humans were ‘predestined’ to the geographical distribution that the world has seen, but rather, that given any distribution, humans would, over the long passage of generations, have realised their preformed adaptive potential. Adam and Eve represent a kind of stem-cell couple, a neutral (white) and undifferentiated pure potentiality:
“the descendents of this first human couple, for whom the complete predisposition is still undivided for all future deviate forms, were (potentially) fitted for all climates. Their seed could, in other words, have developed in such a way that would make them fitted for that one region of the earth into which they or their early offspring might have wandered. A special, wise act of Providence is not, therefore, required to bring them to such places to which their predispositions are fitted.” (Kant, 2001, pp.47-8)
In their ‘finished’ state of realisation, ‘races’ are, on Kant’s account, disinclined to migrate outside of their respective climatic zones, and when they do, are unable to thrive:
“nature has prevented human beings from mistakenly exchanging one climate for another – especially the warm for the cold – through their established fitness to a specific climate. For nature, working on her own, checks this calamitous adaptation to a new region by those inhabitants of an old region whose natural dispositions have already become adapted to the old region. Where, for example, have Asian-Indians or Negroes ever attempted to spread out into northern lands?” (Kant, 2001, p.47)
This, as we will see, is not merely a matter of skin-colour adaptation, but of dispositional fitness to particular environments. ‘Negroes’ were not unfit for European life merely on account of their skin colour, but because of their inability to work or think as the European does (Bernasconi, 2001, p.48).

‘Race’ as the realisation of divine purpose means that ‘races’ should not be undone. We have, on Kant’s account reached the final forms of ‘racial’ distinctiveness, expressing the ‘infinitely diverse purposes’ of creating the greatest possible diversity among peoples, a diversity which “prevails, so that the final predispositions – after they have once developed (which must have occurred already in the most ancient times) – does not allow any new forms of this kind to emerge, nor the old forms to be extinguished.” (Kant, 2001, p.42) Kant’s view was that, races having become established, for instance, whites living in hot climates could not now become ‘negro’. Through his development of the concept of ‘race’, Kant lent the prohibition on ‘race’-mixing a kind of scientific legitimacy (Bernasconi, 2002, pp.155). Bernasconi (2002, pp.154-5) is able to provide ample evidence of Kant’s opposition to ‘race’-mixing for its tendency to degrade the “good race” without lifting the “bad”. To avoid ‘race’-mixing, then, is really just to act in conformity with nature. That is, one should let nature run its course “without the effects of migration or foreign interbreeding” (Kant, in Bernasconi, 2002, p.157) After all, why would nature have produced (on Kant’s count) four distinct ‘races’ from an original pair if these were eventually to be reduced back to a mixture thereby undoing its work of ages?

For Kant, not only skin colour but also those dispositions characteristic of the established ‘races’ were fixed and permanent. Thus the inherited and inevitable laziness and savagery of ‘the negro’ rendered the attempts of some well-meaning whites at civilising Africans futile. Their current character is how they must be: “The Negro can be disciplined and cultivated, but is never genuinely civilized. He falls of his own accord into savagery.” (Kant, in Bernasconi, 2002, p.158) ‘Negroes’, Native Americans and Indians cannot develop rationality as Europeans can, and must thus remain imitators of Western civilisation rather than sharing in it. Kant’s opposition to ‘race’-mixing was informed also by his belief that this would dilute the ability of the ‘good race’ to exercise their rationality as the embodiment of their capacity for civility: “Should one propose that the races be fused or not? They do not fuse and it is also not desirable that they should. The Whites would be degraded.” (Kant, in Bernasconi, 2002, p.158) Bernasconi goes so far as to claim that Kant’s “belief that race mixing would lead to a weakening of the White race… is at the heart of his racial theory” (Bernasconi, 2002, p.159).

From a twenty first century perspective does Kant’s message of “no immigration; no ‘interracial’ sex” sound like anybody we recognise?

And whilst we’re exploring questions, let’s try this one: Why are black people black? This question obsessed eighteenth century scientists. But why did they not start with the question, why are white people white? Kant’s central distinguishing criterion of ‘race’ was “necessarily heritable skin colour” (Kant, 2001, p.46), something which inevitably soon led him into entirely unsupportable assertion – attempting to create dividing lines by colour where no such hard and fast divisions actually exist. Whilst the concept of ‘race’ required intellectual coherence, ‘colour’ was clearly not the rule by which such stability could be established. Nevertheless, it was ‘colour’ which Kant regarded as most useful in distinguishing ‘races’. For Kant, the purposive nature of colour is most evident in ‘the negro’. Given that neither chance nor mechanical laws could have brought about such features, they must be developed from the preformed seeds.

We need to make reference here to a rather subtle and difficult distinction between ‘race’ as reality and ‘race’ as necessity. For Kant, looking for order in nature was an important principle of reason. ‘Race’, as opposed to variety, does not actually belong to things in the world. It is an essential organising device: that is, the term ‘race’ corresponds to phenomena (of colour and inheritance) in the world and is absolutely necessary to ‘natural history’:
“What is a race? The word certainly does not belong to a systematic description of nature, so presumably the thing in itself is nowhere to be found in nature. However, the concept which this expression designates is nevertheless well established in the reason of every observer of nature who supposes a conjunction of causes placed originally in the line of descent of the genus itself in order to account for a self-transmitted peculiarity that appears in different interbreeding animals but which does not lie in the concept of their genus” (Kant, 2001, p.40)
Does ‘race’ still impose itself on us according to a regulative principle of reason?
Do our current views about ‘race’ represent a residue of older patterns of thinking?

Kant and Racism
Kant’s crucial role in the development of the scientific concept of ‘race’ cannot be separated from his equally significant contribution to the history of racism.

Probably Kant’s most well known excursion into racist characterisations occurs in his 1764 Observations on the Feeling of the Beautiful and the Sublime where he describes and attempts to account for the tastes and moral sensibilities of different national groups. He is yet to clarify his strictly ‘racial’ concept here, but the sense of hierarchy with which he deals with different nationalities is clear, with Africans assigned the lowest place in terms of their capacities and characters:
“The Negroes of Africa have by nature no feeling that rises above the trifling. Mr Hume challenges anyone to cite a single example in which a Negro has shown talents, and asserts that among the hundreds of thousands of blacks who are transported elsewhere from their countries, although many of them have even been set free, still not a single one was ever found who presented anything great in art or science or any other praiseworthy quality, even though among the whites some continually rise aloft from the lowest rabble, and through superior gifts earn respect in the world. So fundamental is the difference between theses two races of man, and it appears to be as great in regard to mental capacities as in colour… The blacks are very vain but in the Negro’s way, and so talkative that they must be driven apart with thrashings.” (Kant, 1997a, p.55-6)
Kant continued to expound and develop his racism until his retirement from lecturing in 1797. His lectures on Physical Geography had been delivered over many years and were published in the year of his death, 1804. By the time the following passage was written, Kant had clearly worked out more specifically his hierarchy of ‘races’, assigning a position below that even of the ‘Negro’ to native American people: he writes,
“In the hot countries the human being matures in all aspects earlier, but does not, however, reach the perfection of those in the temperate zones. Humanity is at its greatest perfection in the race of the whites. The yellow Indians do have a meagre talent. The Negroes are far below them and at the lowest point are a part of the American peoples.” (Kant, 1997b, p.63)
Bernasconi also draws from an unpublished manuscript in which Kant notes that Whites “contain all the impulses of nature in affects and passions, all talents, all dispositions to culture and civilization and can as readily obey as govern. They are the only ones who always advance to perfection.” (Kant, in Bernasconi, 2002, pp.148-9) In The Use of Teleological Principles, too, Kant clearly advocates a hierarchy of ‘races’ with the native American (“too weak for hard labour, too indifferent for diligence, and unfit for any culture” (Kant, 2001, p.48)) on the bottom rung, below the ‘negro’ “who undoubtedly holds the lowest of all remaining levels by which we designate the different races.” (Ibid.)
Furthermore, Kant selected pro-slavery sources (Bernasconi, 2002, p.148) which he approvingly cited as authoritative on the characteristics of ‘negroes’, who, he asserts are unable to work if left to their own devices. That is, for Kant, ‘negroes’ are better suited to slavery than to free labour, a point he extends to Indians and gypsies who also inherit a predisposition against work (ibid., pp.148-9). Kant nowhere condemns slavery, “[i]ndeed, the fact that Kant, for example, in his lectures on Physical Geography, confines himself to statements about the best way to whip Moors, leaves one wondering if, like some of his contemporaries, he had apparently failed to see the application of the principle to this particular case.” (Bernasconi, 2002, p.151) Such a reading, proposed by Bernasconi is supported by several of Kant’s unpublished papers, wherein he refers to blacks as “born slaves” (Kant in Bernasconi, 2002, p.152) who, like native Americans “cannot govern themselves. They thus serve only for slaves” (ibid.). From a twenty first century perspective there would appear to be a marked contrast here between Kant’s anthropological speculation and his ethical writing, a contradiction which we touched upon in Year One (Principles) and which we will not revisit at length in this week’s session.

Note, we do not make reference here to Kant’s views on Colonialism, a subject which we will pick up next week in relation to Marx & Engels, noting merely that he largely opposed any right of peoples or nations to settle on or take land inhabited by others, even if this might be in the long term interests of the world (Bernasconi, pp.153-4). Here at least Kant is consistent in his application of the universal principle never to regard others as means to an end, only as an end in themselves.

Do positions on ‘race’ such as those espoused by Kant make any difference to our thinking about his philosophy? Does this matter? Do we think differently of people in general if they express such views?

When ‘ordinary people’ (!) think or talk about ‘race’, do they think of it as a idea having a definite history?

Πηγή

Bernasconi, R. (2001) ‘Who Invented the Concept of Race? Kant’s Role in the Enlightenment Construction of Race’ in Bernasconi, R. (Ed.) Race, Oxford: Blackwell Publishers
Bernasconi, R. (2002) ‘Kant as an Unfamiliar Source of Racism’ in Ward, J. & Lott, T. (Eds.) Philosophers on Race: Critical Essays, Oxford: Blackwell Publishers
Kant, I. [1764] (1997a) ‘On National Characteristics, so far as they Depend upon the Distinct Feeling of the Beautiful and the Sublime’, in Eze, E. (Ed.) Race and the Enlightenment: A Reader, Oxford: Blackwell
Kant, I. [1804] (1997b) ‘From Physical Geography’, in Eze, E. (Ed.) Race and the Enlightenment: A Reader, Oxford: Blackwell
Kant, I. [1777] (2000) ‘Of the Different Human Races’ in Bernasconu, R. & Lott, T. (Eds.) The Idea of Race, Indianapolis: Hackett Publishing Company
Kant, I. [1788](2001) ‘On the Use of Teleological Principles in Philosophy’, in Bernasconi, R. (Ed.) Race, Oxford: Blackwell


.~`~.
II
Immanuel Kant and Natural Law: How Racism Became Scientific

An unfortunate reality of global history and present day social structures is the institutionalization of racism. Whether it has been to justify slavery, segregate black people in America, rationalize the Holocaust or, more recently, dictate the faces of terrorism, racist motivations have always been present. In more subtle ways, racist tactics influence who has access to political and economic resources within a state, who can get the best jobs, who is systematically marginalized within society, and most importantly, what kind of identity constitutes the ruling classes.

Prominent figures in history such as Immanuel Kant have provided considerable influence on the philosophical and anthropological theories that have been presented as knowledge and truth since the onset of the Enlightenment period. Kant’s construction of race as a fixed category of human identity followed the reason and scientific phenomenon of his time and was constructed through what he defined as taxonomy. Taxonomy is the science of identifying and naming living organisms while further arranging them into a classification system. Kant’s taxonomy illustrates that race is perpetuated through socio-biological dispositions developed through variations that follow what he believes to be natural law. Kant used natural taxonomy to essentialize humans, marking racial appearance as the defining characteristic in which he uses to construct a hierarchical division of race. He assumes race to be a set of biological and environmental factors, delegated by natural order, that relate physical racial differences with the perpetuation of social, mental and physical traits.

Kant developed his taxonomy of the origins of race and racial identity according to a set of natural rules that follow the history of mankind. He cites racial difference as reduced to the fact that there are sets of natural biological deviations that spawn from a single human genus that constitute the entire human race. These deviations are varied through hereditary traits which are perpetuated and ascertainable on first sight. He groups these distinctions as following a set of universal qualities that maintain difference. In doing so, he arranges the races of humans into four groups: White, Negro, Hunnic and Hindu, and demonstrates that geographical location, climate and diet are factors of natural order that create the social and physical differences among each of these four races. He cites air and sun to be the most extensive foundation of how predispositions of physical characteristics are perpetuated. For example, Kant demonstrates that skin colour is consistent with environmental climates and presents this fact as universal truth by adapting his understanding of race to be applicable to any grouping of people. He goes further to apply this truth to explain the differences in physical body types, believing they are caused by biological development that follows natural law. Kant presumes that racial understandings are based on scientific categories that constitute hereditary difference, emphasizing too greatly the relationship between climate and environment as the consequence of biological structure.

The way in which Kant was able to organize his assumptions of biology and environment as a construction of racial identity rationalized his knowledge of how and why social dispositions are developed among humans. He argued that social characteristics are represented as distinctions of hereditary difference subject to where the being lives. For example, when speaking of the predispositions of a black person he allocates that black people are unintelligent, indolent and lacking moral and aesthetic beauty due to the hot climates of their environment, whereas a white man, born to cold northern climates, are strong, clever and rational beings, able to effectively contribute to the progression of civil society.

The illustration of taxonomy presented by Kant assumes that there is a hierarchical structure that is apparent to the human races with his most profound argument following the idea of the white male being the superior race and the black male being one of the most inferior races. He believes that a white male (preferably a German) has the social predisposition of aesthetic and moral beauty as a consequence of his environment, while a black male, due to his respective environment, is destined to be the one of the worst races of the natural deviations, having no sense of moral and aesthetic beauty and being an unimportant social being. This presumes a linear sense of natural hierarchy based on a system of law that essentializes the ideal race as a white person, while all other races lack the natural dispositions of moral and aesthetic beauty. Kant justifies his knowledge of racial identity by grouping differences to be obvious biological traits allowing for generalizations to be accepted as taken for granted truths which seek to emphasize superiority. The assumptions of fixed racial identities perpetuate the hierarchical classification of social, physical and mental capacities and cite racial superiority to be a given fact that follows a system of natural law.

Through this classification system of race, the historical implications posed from the explicit power relations of Enlightenment knowledge was used to justify attitudes of superiority and to create the assumptions of racial identity. Kant poses an anthropological argument and establishes that classification and racialization are linked to exemplify a hierarchical construction of race. So we really need to ask ourselves, are black people in fact lazy because of sweltering hot African climates? Is the lack of growing national economies, limited access to jobs and non-existent middle class due to meteorological data? Is the blame not on European colonial ventures of the past two hundred years and of outrageous debt to global financial corporations in more recent years? Do we as Canadians not become sluggish and hole up in the warmth of our heated homes during the cold winter months? It’s funny because in Spain where the weather is relatively mild, for nearly four hours each day its citizens partake in ‘siestas.’ Right in the middle of the day, people will close up their businesses, stores, restaurants and civil offices to break from a supposed hard day’s work. Yet, because of the overwhelming whiteness of Spanish society, no one would dare say that Spaniards are indolent, with no sense of moral and aesthetic beauty and are overall unimportant social beings. For the record, race is not the only classifying and marginalizing factor of social relations. Gender, sexuality, class and physical/mental disabilities are also intersections of isolation. But is one more stratifying than the other? If we can’t point out differences at point of contact – visible minorities are obviously different due to appearance, whereas homosexuality is often not as evident – can one conclude that racism is most detrimental?

Although today one can understand that race and biology are not linked in constructing racial identity and that race is a cultural construct, it is still necessary to be sceptical of present day knowledge that surrounds racial thinking. To this day, generalizations surrounding race and identity affect popular discourse, and have continued to perpetuate racial hierarchy as a subtle reoccurrence in our society.

Πηγή

Works Cited: Eze, E.C. Race and enlightenment: “this fellow was quite black…a clear proof that what he said was stupid.” Malden, Massachusetts: Blackwell Publishers LTD. 1997.

.~`~.


23 Δεκεμβρίου 2014

I) Ελλάδα, ένα νέο πολιτειακό μόρφωμα II) Ο κατήφορος III) Διαφθορά και εθνικά συμφέροντα και IV) Το φοβικό μας σύνδρομο, η εθνική ουτοπία και η συντριβή. Τέσσερα κείμενα για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.


.~`~.
I
Ελλάδα, ένα νέο πολιτειακό μόρφωμα

Η χώρα εισέρχεται βιαίως σε μία ιστορική φάση. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι ως ένα νέο πολιτειακό «παράδειγμα» θα αποτελεί μία περιπτωσιακή ανάλυση ενός μετα-κυριαρχικού, μετα-δημοκρατικού πολιτειακού καθεστώτος. Η πολιτική επιστήμη εμπλουτίζεται με ένα νέου είδους ημι-κρατικό δρώντα, αφού η Ελλάδα ως κρατική οντότητα, αυτόνομο πολιτικό σύστημα και εθνική συνταγματική τάξη δεν υφίσταται.

Ως ακαδημαϊκοί καλούμαστε να επανεξετάσουμε θεμελιώδη δεδομένα και αντιλήψεις όσον αφορά, τη δημοκρατία, την αμφίδρομη σχέση ηγεσίας και συλλογικότητας, τη νομιμοποίηση, την εθνική ανεξαρτησία και την κρατική κυριαρχία. Αυτές οι αντιλήψεις αναθεωρούνται υπό το βάρος μίας κοσμογονικής μεταστροφής του ρόλου της εθνικής ηγεσίας.

Τα συστατικά των κρατών είναι η φυσική τους βάση και η θεσμική τους έκφραση. Το δεύτερο χαρακτηριστικό παραπέμπει στη θεσμική και πολιτική οργάνωση που ρυθμίζει την ενδοκρατική τάξη πραγμάτων λειτουργώντας ως εθνικός Λεβιάθαν, ως μία υπέρτατη αρχή που απονέμει δικαιοσύνη, προστατεύει και επιβάλλει κανόνες δικαίου. Η εσωτερική οργανωτική δομή σήμερα αποσυντίθεται με πρωτοβουλία μίας απονομιμοποιημένης ηγεσίας, καθώς η συλλογικότητα δεν αμφισβητεί απλά τον ορθολογισμό των επιλογών της αλλά κυρίως τα κίνητρα της. Η πεποίθηση αυτή αποτελεί ένα διττό δράμα για τον εντολέα και τον εντολοδόχο.

Σύμφωνα με τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ John Foster Dulles μία από τις θεμελιώδεις λειτουργίες των εθνικών κρατών είναι να παράσχουν «επαρκή μέσα επιβίωσης στους πολίτες, ώστε η απελπισία να μην τους οδηγήσει στη χρήση βίας». Η παρούσα ηγεσία αδυνατεί να παράσχει αυτή τη θεμελιώδη ασπίδα έναντι μίας ακέφαλης και απροστάτευτης συλλογικότητας. Αδυνατούν κάποιοι να κατανοήσουν τις συνέπειες αυτής της συστημικής αδυναμίας και οδηγούν τη χώρα σε ένα θεσμικό και συνταγματικό χάος.

Η απομονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος συνετελέσθη υπό το βάρος της οριστικής διάρρηξης των δεσμών ανάμεσα στον εντολέα και εντολοδόχο, όταν η πολιτική ελίτ παρέδωσε την εθνική εδαφική βάση σε εξω-εθνικά κέντρα λήψης αποφάσεων. Συνετελέσθη όταν η ηγεσία της χώρας υιοθέτησε το ρόλο του πολιτικού μαστροπού και αρνήθηκε να διαδραματίσει τον εξ ορισμού και εκ συντάγματος ρόλο της, παραδίδοντας συνειδητά τη συλλογικότητα στα χέρια διεθνών κερδοσκόπων. Η μετάλλαξη μίας εθνικής, με όρους εκπροσώπησης και νομιμοποίησης, ηγεσίας σε μία εκτελεστική εξουσία μη εθνικών κέντρων χάραξης πολιτικής αυτό-αναίρεσε το ρόλο ύπαρξης της και απέκοψε τον ομφάλιο λώρο ανάμεσα στους συντελεστές της εθνικής οργανωτικής δομής.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ οι πολίτες αναζητούμε εκφραστή του εθνικού συμφέροντος και δρούμε σε ένα κατακερματισμένο κοινωνικό περιβάλλον. Καλούμαστε να λειτουργήσουμε σε ένα περιβάλλον αυτοβοήθειας [Άναρχες τάξεις και ισορροπίες ισχύος], αφού η εθνική ηγεσία μας κατέστησε έθνος ανάδελφο, έθνος παρία εντός της ΕΕ. Είναι σαφές ότι ως συλλογικότητα καλούμαστε οι ίδιοι, ατομικά και συλλογικά, να διαχειριστούμε το κενό ηγεσίας της χώρας και να προασπίσουμε το πολυτιμότερο αγαθό της μεταπολίτευσης, τους θεσμούς και τη δημοκρατία μας.


.~`~.
II
Ο κατήφορος

Η ελεύθερη πτώση πολιτικού συστήματος και κοινωνίας συνεχίζεται με συνέπεια στις νέο-αποικιακές ρυθμίσεις που έχουν επιβληθεί στη χώρα από το Βερολίνο. Μέτρα που ανακοινώνονται, μέτρα που προκύπτουν, μέτρα που αποκρύπτονται επιμελώς σε μία τριτοσκοσμική δημοκρατία υψηλής κοινοβουλευτικής παστερίωσης.

Το δράμα του ελληνικού Δήμου δεν φαίνεται να έχει τέλος, αφού το πολιτικό σύστημα εξαϋλώθηκε καθιστώντας τη χώρα εταίρα των εταίρων. Οι συνθήκες απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος είναι πρωτοφανείς. Στην προσπάθεια αυτοπροστασίας του ενεργοποιεί αρνητικά αντανακλαστικά σε σημείο που αναρωτιέται κανείς τι θα έχει απομείνει όταν η κρίση θα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο οργανωτικής και συνταγματικής φαυλότητας που αποδομεί τη χώρα. Είχα επισημάνει σε παλαιότερο άρθρο μου ότι «ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης εφαρμόζεται στη χώρα μας με πρωτοβουλία της ΕΕ και τη συναίνεση της ηγεσίας της χώρας. Πρόκειται για ένα νέο σοβιετικό μοντέλο που θεμελιώνεται στον εκφοβισμό, τη διεξαγωγή ενός ψυχολογικού πολέμου έναντι των πολιτών, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και κοινωνική αποδόμηση, τη διάχυση της φτώχειας, την αποδόμηση της συνταγματικής τάξης πραγμάτων της χώρας». Η Ελλάδα αποτελεί ένα πείραμα όπως επεσήμανε ορθά το BBC. Πείραμα δημοσιονομικό αλλά και ταυτόχρονα πολιτειακό.

Είναι σαφές ότι οι πολίτες αντιλαμβάνονται το κενό ηγεσίας της χώρας. Ο φόβος και η αμηχανία τους αποτελούν απόδειξη της συντριβής και όχι νίκης του πολιτικού συστήματος. Είναι η απόδειξη της αποτυχίας του να δικαιολογήσει τον καταστατικό ρόλο του, τη συνταγματική δέσμευση του να προασπίσει ένα λαό. Υπό αυτό το πρίσμα η ανάγκη στήριξης των μνημονιακών επιταγών επιβάλλει την ιδεολογική συνύπαρξη ετερογενών δυνάμεων. Είναι αυτό το τέλος της ιδεολογίας στη χώρα; Συνιστά μία εφήμερη παρενέργεια της κρίσης; Πιθανότατα ναι, εκτός κι αν οι παρούσες οργανωτικές δομές εξελιχθούν σε μία εκφυλιστική κανονικότητα. Τα κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα δεν χαρακτηρίζονται ως στατικής υφής διεργασίες. Οι εισροές είναι σχεδόν καθημερινές και μετατρέπονται σε απροσδιόριστες ποσοτικά και ποιοτικά εκροές. Αυτό αντανακλάται και στις δημοσκοπήσεις, στιγμιαίες αποτυπώσεις τάσεων και αντιδράσεων μιας αποπροσανατολισμένης κοινής γνώμης την οποία τόσοι πολλοί προσπαθούν επιμελώς να επηρεάσουν.

Tο ίδιο το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να «ανανεωθεί» με «νέους» φορείς γκρίζας απόχρωσης και προέλευσης, χωρίς θέσεις, χωρίς ένα σαφές ιδεολογικό και διαχειριστικό υπόβαθρο, χωρίς προτάσεις. Συνιστούν αυτές αξιόπιστες λύσεις σε ένα δημοσιονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και συνταγματικό αδιέδοξο ή άλλη μία πινελιά στο θολό πολιτικό τοπίο και στην έλλειψη αξιοπιστίας; Στη νέα ανθρωπογεωγραφία της φτώχειας προστέθηκε το ιδεολογικό κενό των νέων πολιτικών φορέων. Η χρονική συγκυρία της εμφάνισης τους δημιουργεί μόνο ερωτηματικά, τουλάχιστον για όσους και όσες κατέστησαν πιο σοφοί μέσα από την παιδαγωγική της κρίσης.

Η «νέα Ελλάδα» οικοδομείται για τους Έλληνες χωρίς τους Έλληνες. Αν δεν αλλάξει κάτι οι ίδιοι θα αποτελούν παθητικούς συντελεστές μίας μετα-νεωτερικής οικονομικο-κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας σε ένα οργανωτικό περιβάλλον που θα εμπεριέχει σοβιετικής αντίληψης οργανωτικά στοιχεία και βαλκανικής έμπνευσης κοινωνικο-οικονομικά δεδομένα.


.~`~.
III
Διαφθορά και εθνικά συμφέροντα

Η αποτυχία του συστήματος διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Η οικονομική κατάρρευση της χώρας αποτελεί αποτέλεσμα της ανικανότητας των ηγεσιών να κυβερνήσουν ορθολογικά επιβάλλοντας κανόνες διαφάνειας. Η σημερινή τριτοκοσμική εικόνα της Ελλάδας αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός της αποτυχίας τους. Τα κόμματα ως φορείς πολιτικής κοινωνικοποίησης απέτυχαν να διαμορφώσουν ένα πλαίσιο διακυβέρνησης το οποίο να οικοδομείται στην αξιοκρατία, τη διαφάνεια, την ανάδειξη των ικανών, την επίτευξη εθνικών στόχων.

Το τελευταίο σημείο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, αφού εκ του αποτελέσματος τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα. Πως είναι δυνατόν μία μη ορθολογική και κυρίως διεφθαρμένη ηγεσία να διαχειριστεί με επιτυχία τα εθνικά ζητήματα και προασπιστεί τα εθνικά συμφέροντα;

Το σύστημα διαφθοράς διέβρωσε επιχειρησιακά την ικανότητα των ηγεσιών να προασπιστούν σθεναρά ελληνικές θέσεις και αιτήματα. Ως αποτέλεσμα, η χώρα υπέστη ήττες σε επίπεδο διμερών σχέσεων, ενώ η εξωτερική της πολιτική χαρακτηρίστηκε από παλινδρομήσεις. Το προσωποκεντρικό και όχι θεσμικό πλαίσιο χάραξης εξωτερικής πολιτικής σε συνδυασμό με τη γενικευμένη διαφθορά ανέδειξε τις εύλογες αδυναμίες των ηγεσιών να υλοποιήσουν επιχειρησιακά ένα συγκροτημένο σχέδιο εθνικής στρατηγικής. Οι ηγέτες απέτυχαν να θέσουν υλοποιήσιμους στόχους, να ορίσουν προτεραιότητες και να εναρμονίσουν τα διαθέσιμα μέσα με τους ονομαστικούς άξονες της εξωτερικής πολιτικής. Η διαφθορά βαλκανοποίησε περαιτέρω τη χώρα και αποδυνάμωσε όχι μόνο τη διεθνή της αξιοπιστία αλλά και την αντικειμενική ικανότητα των ηγεσιών να διαπραγματευτούν ζωτικά εθνικά συμφέροντα χωρίς περιορισμούς και δεσμεύσεις.

Τα παραπάνω δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης. Όπως επισημαίνει ο Μαρκ Πλάτνερ, «η παγκοσμιοποίηση αποψιλώνει τις εθνικές κυβερνήσεις από αποτελεσματικούς μηχανισμούς λήψης αποφάσεων». Η διαφθορά στη χώρα επιδείνωσε αυτή τη δομική ανικανότητα και κατέστησε τις ηγεσίες αδύναμες να διαπραγματευτούν και προασπιστούν τη συλλογικότητα. Αυτή την αίσθηση έχει σήμερα και ο ελληνικός λαός, ότι κάποιοι δεν προασπίστηκαν αποφασιστικά τα συμφέροντα του και τον κατέστησαν ένα τριτοκοσμικό έθνος. Το έπραξαν στο όνομα του ιδιωτικού και όχι δημόσιου συμφέροντος.


.~`~.
IV
Το φοβικό μας σύνδρομο, η εθνική ουτοπία και η συντριβή

Τα πρωτογενή χαρακτηριστικά της σημερινής Ελλάδας είναι η σιωπηλή αποδοχή, η έλλειψη αντανακλαστικών και αυτοσεβασμού, η καταβαράθρωση της εθνικής αξιοπρέπειας, η έλλειψη συλλογικής μνήμης. Προέκυψαν από μία πορεία εθνικών συμβιβασμών, ηττοπάθειας, φοβικών συμπλεγμάτων, κυριαρχίας του εγώ έναντι του εμείς.

Η κρίση των Ιμίων και ο τρόπος αντιμετώπισης της ως ένα περίπου φυσιολογικό γεγονός σηματοδότησε μία νέα εποχή για τον αυτοσεβασμό μας ως πολιτικό σύστημα και συλλογικότητα, για το εθνικό σύστημα αξιών μας, την αποφασιστικότητα και αγωνιστικότητα μας, τη διάθεση να αναλάβουμε ρίσκο. Η τελευταία παράμετρος αποτελεί θεμέλιο λίθο οποιασδήποτε εθνικής στρατηγικής. Ήταν η ιστορική στιγμή αποδοχής της εθνικής ήττας ως «ορθολογικής» πράξης, η τελευταία σκηνή του δράματος της πτώσης στο κενό σε επίπεδο διεθνούς κύρους και αξιολόγησης από πλευράς τρίτων.

Ακολούθησε η «εθνική ανάταση» με τη σαθρή όπως απεδείχθη ένταξη μας στην ευρωζώνη, στον σκληρό πυρήνα του ευρώ. Η εθνική νιρβάνα συνεχίστηκε με τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων και τη σκύλευση του οικονομικού πτώματος της χώρας. Επικοινωνιακά τρυκ και η πλασματική ευφορία ενός αποπροσανατολισμένου λαού δεν επέτρεψαν στην κοινή γνώμη να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του κινδύνου και το επερχόμενο αδιέξοδο.

Σε ένα άρθρο του ο Α. Καρακούσης («Αγοράζουμε όπλα για να πάρουμε δάνεια», ΤΟ ΒΗΜΑ, 3-2-2009) περιέγραψε το μέγεθος του προβλήματος επισημαίνοντας:
«Η ελληνική οικονομική περιπλοκή, σχεδόν μόνιμη από τον αγώνα της εθνικής ανεξαρτησίας, εξέθετε σχεδόν πάντα -πολύ περισσότερο σε περιόδους κρίσης- τη χώρα σε πιέσεις και εκβιασμούς από τις μεγάλες δυνάμεις. Στην παρούσα συγκυρία της διεθνούς πιστωτικής κρίσης η ασθενής και εξαρτώμενη από τους δανειστές της Ελλάδα είναι αναγκασμένη και πάλι να προσφέρει ή να παζαρέψει βαρύτατα αντισταθμίσματα, προκειμένου να εξασφαλίσει την αναχρηματοδότηση του δυσθεώρητου δημοσίου χρέους των 260 δισ. ευρώ. Παλεύει σε δυσμενείς συνθήκες, υποβαθμιζόμενη ως προς την πιστοληπτική δυνατότητά της από τους οίκους αξιολόγησης, να εξασφαλίσει την αναχρηματοδότηση των παλαιών χρεών και την εξεύρεση νέων χρηματοδοτικών πόρων για την κάλυψη των υπερβολικών ελλειμμάτων. Ήδη από την αρχή του νέου χρόνου αντιμετωπίζει δύσκολες αγορές, πληρώνει πανύψηλα επιτόκια… Με την πλάτη λοιπόν στον τοίχο, με το χρέος να πιέζει ασφυκτικά και με τις αγγλοσαξονικές, τις γερμανικές και τις γαλλικές εφημερίδες να περιγράφουν την Ελλάδα ως ασθενή κρίκο της ευρωζώνης και να την αντιμετωπίζουν ως οιονεί κίνδυνο της σταθερότητας του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, δεν έχει και μεγάλη σημασία τι συνέβη πρώτο: Αν δηλαδή εμείς προσφέραμε ως αντιστάθμισμα της σχετικής χρηματοδοτικής μας άνεσης το δέλεαρ των εξοπλιστικών προμηθειών ή μας επιβλήθηκε από τις «φίλιες» κυβερνήσεις ως εχέγγυο για την απρόσκοπτη χρηματοδότηση του δημόσιου χρέους».
Ήταν σαφές ότι το δημοσιονομικό αδιέξοδο εγκλώβιζε τη χώρα σε έναν φαύλο κύκλο εξάρτησης που περιόριζε τα όρια δράσης της και την οδηγούσε στην καταστροφή. Στο ίδιο διάστημα (1996 και εντεύθεν) στο εσωτερικό η χώρα μετεβλήθη σε ένα εργαστήρι αντιπαράθεσης «μετα-νεωτερικών αντιλήψεων». Η έννοια πατρίδα ισοπεδώθηκε από τον κοσμοπολιτισμό, τις ιδεοληψίες, την αποστασιοποίηση από το εθνικό κέντρο ενός τμήματος της αριστεράς και την απόρριψη από πλευράς της, της έννοιας του «εθνικού» ως μία παρωχημένη αντίληψη.

Για ένα πολιτικό σύστημα και μία κοινωνία όπου οι εθνικοί στόχοι αποτελούσαν ένα νεφέλωμα συλλογικής ψευδαίσθησης, οι όροι πρόβλεψη και επιβίωση συνιστούσαν καινοφανή ορθολογικά διαβήματα και αιτήματα στον μικρόκοσμο μίας αμέριμνα εποχούμενης χώρας σε ένα εξόχως ανταγωνιστικό και επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον.

Σταδιακά ο καταναλωτισμός και το προσωπικό όφελος, επί μέρους, κατατετμημένα και ανταγωνιστικά μεταξύ τους ατομικά συμφέροντα εκπαραθύρωσαν κάθε έννοια συλλογικής αξιοπρέπειας, αξιοπιστίας και εθνικών στόχων. Υπό αυτές τις συνθήκες η πτώση ήταν αναμενόμενη. Συνιστούσε μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Το έδαφος προλειάνθηκε από έναν συμβιβαστικό μινιμαλισμό, την αδυναμία, ανικανότητα και απροθυμία ενός λαού να προασπίσει εθνικές κόκκινες γραμμές, τα μειωμένα αντανακλαστικά της κοινωνίας, την κυριαρχία πολιτικών πυγμαίων, την εξαΰλωση μη υλικών αξιών από τον εφήμερο υλισμό, τη ματαιοδοξία ενός ευρωπαίου επαρχιώτη.

Σήμερα η Ελλάδα κατέστη η πατρίδα του κλαυσίγελου. Εκεί όπου η συντριβή βαφτίζεται επιτυχία. Όπου η εθνική ήττα μπορεί να προσδιοριστεί «αξιοπρεπής». Όπου το βουβό κλάμα στο εσωτερικό στροβιλίζεται στον αέρα με το γέλιο των εκτός των πυλών. Αυτών που στο εσωτερικό δεν γνωρίζουν το μέγεθος της ήττας που υπέστησαν και αυτών στο εξωτερικό που γνωρίζουν το μέγεθος της νίκης τους.


*
Ο Γιώργος Βοσκόπουλος αναπληρωτής καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών, στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Brock (Καναδάς) και του ΤΞΓΜΔ του Ιονίου Πανεπιστημίου (1996). Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ηνωμένο Βασίλειο στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Lancaster (1997) και αναγορεύτηκε διδάκτορας Ευρωπαϊκών Σπουδών από το Πανεπιστήμιο Exeter, Centre for European Studies (2001). Η διατριβή του με τίτλο "Greece, Common Foreign and Security Policy and the European Union: Interaction Within and Between a Zone of Peace and a Zone of Tumoil as an Explanatory Factor" ανέλυσε τα δομικά προβλήματα διαμόρφωσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα πλαίσια χάραξης της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι επιμελητής μαζί με τον James Mitchell (California State University, Northridge), του έργου American Politics and Government in Focus, Whittier Publishers, New York, 2005.
Βιβλία του στην ελληνική: 1. Ευρωπαϊκή Ένωση και Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Ποιότητα (2012) 2. Ευρωπαϊκή Ένωση, Επίκεντρο (2009) 3. Η οικοδόμηση της Ευρώπης, Ποιότητα (2008) 4. Ελληνική εξωτερική πολιτική, Εκδόσεις Παπαζήση (2005). Συμμετοχή σε συλλογικά έργα: 1. Ο ψυχρός πόλεμος, Εκδόσεις Ι. Σιδέρης (2012) 2. Russia the EU and the US as a security triangle, Ευρασία [κείμενα, επιμέλεια] (2011) 3. South-Eastern Europe Today: Problems and Perspectives. The Greek and the German Aspect, Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου [εισήγηση] (2010).


1) Για την «κομματικοποίηση των μεγάλων θεμάτων της εθνικής πολιτικής και την άγρια εσωτερική τους εκμετάλλευση» και για τη «σταθερή μεταβολή της Ελλάδας σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, δηλαδή δικαιώματα των οποίων η κυρίαρχη άσκηση εξαρτάται από τη βούληση και τις αντιδράσεις τρίτων» έχει γράψει ο Παναγιώτης Κονδύλης. 2) Για την μεθοδευμένη αιχμαλωσία της ελληνικής κοινωνίας από ένα αναχρονιστικό και ανίκανο πολιτικό σύστημα, ένα στεγανό και κλειστό σύστημα εξουσίας, μια δομή εξουσιαστικών συμφερόντων που περιορισμένα μόνον επηρεάζεται από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, ένα σύμπλεγμα κρατικοδίαιτων ή μη επιχειρηματιών που έχουν άμεσα ή έμμεσα οφέλη από τη συμμετοχή τους στην εξουσιαστική δομή και τα ΜΜΕ, έχει γράψει ο πρώην πρέσβης Ευστράτιος Αλμπάνης. 3) Για τα πλαίσια και τις συνέπειες της υποτέλειας έχει γράψει ο Περικλής Ροδάκης. 4) Για την «κρίση των κομμάτων» και τον «δρόμο προς την υποτέλεια» έχουν γράψει οι Gunnar Hering και Jean Meynard. 5) Για την εξωτερική πολιτική: θεωρία και εφαρμοσμένη πολιτική, από τον Γιώργο Βοσκόπουλο εδώ. Περισσότερες αναρτήσεις για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

22 Δεκεμβρίου 2014

I) Έλληνες: οι βάτραχοι που βράζουν II) Άρωμα αυταρχισμού και III) «Ποιοί είμαστε;». Τρία κείμενα για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.


.~`~.
I
Έλληνες: οι βάτραχοι που βράζουν

Η αδυναμία ενός λαού, μίας συλλογικότητας να κατανοήσει τις μεταβολές που συντελούνται στο εσωτερικό περιβάλλον και διεθνή περίγυρο αποτελεί το μεγαλύτερο κίνδυνο για την επιβίωση του. Οι μεταβολές αυτές δεν συνιστούν ένα επιφαινόμενο ή εφήμερο χαρακτηριστικό αλλά μία κοσμογονικής υφής εκτροπή από αρχές, αξιακό πλαίσιο, συνταγματική τάξη πραγμάτων και βαθμό διεθνούς εκπροσώπησης του. Η μη συνειδητοποίηση αυτών των θεμελιωδών μεταβολών δημιουργεί αδράνεια και δεν επιτρέπει σε άτομα και συλλογικότητες είτε να προχωρήσουν σε αξιολογητικής υφής προσεγγίσεις είτε να δημιουργήσουν πολιτικά και κοινωνικά αντανακλαστικά στην ανυπαρξία του εσωτερικού Λεβιάθαν.

Το 1989 οι Ornstein και Ehrich ανέδειξαν τους κινδύνους από την αδυναμία κατανόησης των νέων δεδομένων μέσα από ένα εικονικό πείραμα («σύνδρομο του βάτραχου στο βραστό νερό»). Τοποθέτησαν ένα βάτραχο σε ένα δοχείο με νερό και άρχισαν σταδιακά να αυξάνουν τη θερμοκρασία. Ο βάτραχος, μη μπορώντας να αντιληφθεί τα νέα δεδομένα (αύξηση της θερμοκρασίας), παρέμεινε μέσα στο καυτό νερό και βρήκε φρικτό θάνατο. Θα μπορούσε να είχε σωθεί πηδώντας απλά έξω από το δοχείο.

Οι Έλληνες σήμερα αντιδρούν σαν έναν βάτραχο που αδυνατεί να αντιληφθεί τη νέα πραγματικότητα. Όχι αυτή που επιβάλλει τον απαιτούμενο εξορθολογισμό του κράτους και της δημόσιας διοίκησης, αλλά αυτή που μετατρέπει μία χώρα του Πρώτου κόσμου σε ένα τριτοκοσμικό προτεκτοράτο. Οι χθεσινοί δημιουργοί του χάους σήμερα εμφανίζονται ως υπέρμαχοι του εξορθολογισμού. Το πολιτικό σύστημα παραδόθηκε αμαχητί, πέταξε την εθνική ασπίδα του και λειτουργεί ως ένα εγκάθετο καθεστώς.

Για τους διεθνολόγους η παραίτηση μίας εθνικής ηγεσίας από την αποκλειστική, προνομιακή, θεσμική και συνταγματική υποχρέωση να προασπίζεται την επιβίωση μίας συλλογικότητας συνιστά μία κοσμογονία. Είναι η ιστορική στιγμή μίας βιβλικής αποκάλυψης, όταν η αποστασιοποίηση της πολιτικής ελίτ μεταβάλλει την οργανωτική πολιτική δομή του ενδο-κρατικού πεδίου σε ένα άναρχο και αποκεντρωμένο περιβάλλον. Η ευνομία της ενδοκρατικής τάξης εξισώνεται με το άναρχο περιβάλλον των διακρατικών σχέσεων.

Ο ευρω-κανιβαλισμός αποτελεί πλέον μία στρατηγική διαχείρισης της κρίσης, αφού η παραδειγματική τιμωρία της Ελλάδας προωθείται ως ένα άτυπο ή και τυπικό πρωτογενές ευρωπαϊκό «δίκαιο». «Έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε ταπεινώσεις που υφίσταται μία χώρα, ένα έθνος ιστορικό και υπερήφανο και ακόμα μεγαλύτερες ταπεινώσεις που θα αναγκαστεί να υποστεί» δηλώνει κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος. Αν οι επιλογές μας κυμαίνονται μεταξύ ταπείνωσης και περισσότερης ταπείνωσης τότε οφείλουμε να δημιουργήσουμε τον τρίτο δρόμο. Είναι ο δρόμος του αυτοσεβασμού, της αντίστασης και της εθνικής αξιοπρέπειας, διαχρονικών εθνικών χαρακτηριστικών ενός μικρού και φτωχού λαού. Είναι ο δρόμος της καταγγελίας των επιφαινόμενων ευρωπαϊκών αξιών που δυστυχώς πολλοί διδάσκουμε στα αμφιθέατρα. Είναι ο δρόμος που θα διασώσει ενδεχομένως την Ευρώπη από μία πορεία προς έναν θεσμικό αυταρχισμό. Είναι η ώρα που ο βάτραχος θα πρέπει να πηδήξει έξω από το καυτό νερό.


.~`~.
II
Άρωμα αυταρχισμού

Η δημοσιονομική κρίση που διερχόμαστε συνιστά μία διττή απειλή. Αφορά την επιβίωση μας ως χώρα του Πρώτου Κόσμου αλλά και τους δημοκρατικούς θεσμούς. Ενώ η χώρα βυθίζεται σε έναν φαύλο, αυτοτροφοδοτούμενο κύκλο ύφεσης, οι θεσμοί που έστω ονομαστικά εξασφαλίζουν την ευνομία και συνταγματική τάξη αλλοιώνονται ή υπερκαλύπτονται. Η επίκληση σε συνταγματικές αρχές γίνεται κατά το δοκούν, εξομοιώνοντας με αυτόν τον τρόπο τον μέχρι πρότινος αδιαπραγμάτευτο κανονιστικό ρόλο του Συντάγματος και του εσωτερικού δικαίου των κρατών με το νεφέλωμα του διεθνούς δικαίου. Η συντεταγμένη ενδοκρατική τάξη πραγμάτων εκλαμβάνει την άναρχη χροιά του διακρατικού πεδίου όπου επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού.

Στην Ελλάδα ένας υποδόριος αυταρχισμός, επικαλυμμένος με έναν μανδύα εξορθολογισμού και επιφαινομενικής δημοκρατίας αποσυνθέτει το ήδη προβληματικό συνταγματικά οικοδόμημα της χώρας. Σε συνθήκες απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος αυτόκλητοι ή αυτοπροσδιοριζόμενοι διανοούμενοι στηρίζουν ένα γκρίζο σύστημα διακυβέρνησης. Την ίδια στιγμή όσοι πανεπιστημιακοί τολμούν να εκφραστούν δημόσια κατά της υιοθετηθείσας πολιτικής απειλούνται ποικιλοτρόπως προκειμένου να σιωπήσουν. Η ενημέρωση φιλτράρεται σε συνθήκες διασποράς πανικού με στόχο τη χαλιναγώγηση της κοινής γνώμης. Η Βουλή και ο ουσιαστικός της ρόλος περιθωριοποιείται, ενώ βουλευτές σύρονται, εξαναγκάζονται να συναινέσουν σε συνθήκες άγνοιας σε μία διαδικασία κοινωνικής αποδόμησης, θεσμικής καταβαράθρωσης και οικονομικής τελμάτωσης. Την ίδια ώρα κάποιοι δημιουργούν συνθήκες κανιβαλισμού σπρώχνοντας τη μία ομάδα εργαζομένων ενάντια στην άλλη. Από την πλευρά της η ΕΕ στοχοποιεί τον πολιτικό πλουραλισμό με εκβιαστικά διλήμματα που υπερβαίνουν τον μέχρι πρότινος κανονιστικό της ρόλο ως ένας φορέας εκδημοκρατισμού. Ο πανικός άτολμων ηγετών, η μυωπία των εθνικών συμφερόντων και η κυριαρχία ενός νεωτερικού ευρω-ρατσισμού δημιουργούν συνθήκες αδράνειας.

Τελικά το διακύβευμα της κρίσης δεν είναι μόνο η πλασματική ευμάρεια και το χρέος που δημιούργησε εν κρυπτώ το φαύλο πολιτικό σύστημα, αλλά η ίδια η δημοκρατία. Το σημερινό σύστημα διακυβέρνησης συνιστά επιστροφή στο παρελθόν και ενεργοποιεί θετικά και αρνητικά αντανακλαστικά στη χώρα. Για τα εθνικά κέντρα λήψης αποφάσεων και τις εθνικές ηγεσίες υπάρχουν δύο κόκκινες γραμμές. Η πρώτη αφορά την κρατική κυριαρχία και η δεύτερη τη δημοκρατία. Η παρούσα ηγεσία του τόπου εκχώρησε με πρωτοφανή τρόπο κυριαρχικά δικαιώματα, ενώ ο πανικός της την οδηγεί σε έναν υπερβατικό αυταρχισμό που αποδομεί με χειρουργική ακρίβεια τους δημοκρατικούς θεσμούς. Το κράτος και οι μηχανισμοί του δεν μπορούν να λειτουργούν ως ένα συστημικό παρακράτος, ιδιαίτερα όταν η ηγεσία της χώρας δεν έχει πείσει ότι διαχειρίστηκε επιτυχώς το εθνικό ζήτημα. Θεμελιώδες προαπαιτούμενο επιβίωσης μας δεν είναι απλά οι επιβαλλόμενες και στοχευμένες διαρθρωτικές αλλαγές αλλά και η αποκατάσταση σε θεσμικό, συνταγματικό και ψυχολογικό επίπεδο της εμπιστοσύνης στο πολιτικό προσωπικό και τους δημοκρατικούς θεσμούς.


.~`~.
III
«Ποιοί είμαστε;»

Οι προηγούμενες γενεές... παράλληλα με τις οικονομικές κρίσεις, έπρεπε να αντιμετωπίσουν και το ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον το οποίο οδήγησε στους δύο παγκοσμίους πολέμους· έπρεπε να προασπίσουν την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, η οποία απειλήθηκε έσωθεν και έξωθεν. Οι προκλήσεις αυτές εξηγούν τον πλούτο των προπολεμικών προβληματισμών γύρω από την εθνική ταυτότητα, καθώς και την επιστημονική, λογοτεχνική και καλλιτεχνική παραγωγική έμπνευση. Η γενεά του Μεσοπολέμου αναδύθηκε και δημιούργησε μέσα σε ένα περιβάλλον με έντονη γεωπολιτική δραστηριότητα.
Όπως μέχρι πρό τινος κυριαρχούσε η ψευδαίσθηση της οικονομικής ασφάλειας, έτσι και σήμερα θεωρούμε ότι οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι απειλούν «τους άλλους». Ζητήματα όπως η επιβίωση του ευρωπαϊκού σχεδίου, η αποσύνθεση του πολιτικού σκηνικού της Μέσης Ανατολής και οι αυξανόμενες φιλοδοξίες της Ρωσίας στην περιοχή μας αντιμετωπίζονται επιφανειακά, σε ένα συνεχές δημοσιογραφικό zapping. Πίσω από την ανεύθυνη ελαφρότητα κρύβεται ο ίδιος πνευματικός συντηρητισμός ο οποίος παρεκώλυσε την συζήτηση για την δύσμορφη και παρασιτική οικονομική ανάπτυξη κατά την περασμένη τριακονταετία.
Ο προβληματισμός για τα γεωπολιτικά ζητήματα έχει πάντα αφετηρία το ερώτημα-τίτλο του τελευταίου βιβλίου του Samuel Huntington : «Ποιοί είμαστε;». Η απάντηση, διαφορετική ανά εποχή και συγκυρία, επιτρέπει την συγκρότηση ενός πολιτικού υποκειμένου το οποίο τοποθετείται έναντι των γεωπολιτικών διακυβευμάτων. Το χαοτικό γεωπολιτικό περιβάλλον αποκτά νόημα και δομή, μόνον όταν η απάντηση στο ερώτημα αυτό καταστεί σαφής, ορθή και λειτουργική. Πρόκειται για ένα ιδιαιτέρως κρίσιμο ζήτημα που αφορά την επιβίωση και την πρόοδο ενός κοινωνικού συνόλου το οποίο μπορεί να συγκροτείται σε διάφορες κλίμακες: τοπική, περιφερειακή, εθνική, υπερεθνική.
Η συζήτηση αυτή έχει προ πολλού ακινητοποιηθεί στην Ελλάδα. Ο δεξιός οπισθοδρομισμός αρνείται τον εξελικτικό χαρακτήρα της ταυτότητας και ασκεί λογοκριτική τρομοκρατία σε όποια προσπάθεια ανανέωσης· ο αριστερός κατεδαφισμός, εξίσου βίαιος, αρνείται την εποικοδομητική λειτουργικότητα των παραδοσιακών συμβόλων και θεσμών. Ανάμεσα στην Σκύλλα και την Χάρυβδη, η επιστράτευση της δημιουργικής φαντασίας ακυρώνεται, πριν οδηγήσει σε συγκροτημένες εναλλακτικές προτάσεις. Η ακινησία δεν ενοχλεί όσο το γεωπολιτικό πλαίσιο είναι σταθερό - όπως συνέβη στα καθ’ημάς από το τέλος του Εμφυλίου ώς σήμερα. Όμως, η παρένθεση αυτή ενδέχεται να κλείσει σύντομα. Εφ’όσον επαναπροκύψουν τα προβλήματα τα οποία συγκλόνισαν τις προηγούμενες γενεές, θα αποκαλυφθεί το πνευματικό κενό.
Αντίθετα με την οικονομική κρίση, έξωθεν έτοιμες λύσεις δεν θα διατίθενται. Θα πρέπει, τότε, να απαντηθεί επειγόντως και εκ των ενόντων το καίριο ερώτημα «ποιοί είμαστε;»· όχι πλέον στο πλαίσιο του εθνικιστικού 19ου ή του ιδεολογικού 20ου, αλλά του πολιτισμικού 21ου αιώνα. Η απάντηση θα επανακαθορίσει τις σχέσεις με τους γείτονές μας και με τις εμπλεκόμενες στην περιοχή μας μεγάλες δυνάμεις, θα επαναπροσδιορίσει τους δεσμούς και τις ισορροπίες ανάμεσα στο ελληνικό Κράτος, το κυπριακό Κράτος και την Διασπορά, θα αναθεωρήσει τις ιεραρχήσεις ανάμεσα στο αθηναϊκό κέντρο και τις περιφερειακές ή τοπικές οντότητες. Τροφοδοτούμενη από τον ιστορικό χρόνο, τις συνέχειες, και από τις γεωγραφικές εμπειρίες, τα τοπία, θα πρέπει να νοηματοδοτήσει και να ανανεώσει την τρωθείσα εθνική υπερηφάνεια, σύμφωνα με τις νέες κυρίαρχες οικουμενικές αξίες και συνθήκες.


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική


16 Δεκεμβρίου 2014

Leaving the West Behind. Germany Looks East - και ένα παράρτημα.


.~`~.
Leaving the West Behind
Germany Looks East

Russia’s annexation of Crimea in March 2014 was a strategic shock for Germany. Suddenly, Russian aggression threatened the European security order that Germany had taken for granted since the end of the Cold War. Berlin had spent two decades trying to strengthen political and economic ties with Moscow, but Russia’s actions in Ukraine suggested that the Kremlin was no longer interested in a partnership with Europe. Despite Germany’s dependence on Russian gas and Russia’s importance to German exporters, German Chancellor Angela Merkel ultimately agreed to impose sanctions on Russia and helped persuade other EU member states to do likewise.
Nevertheless, the Ukraine crisis has reopened old questions about Germany’s relationship to the rest of the West. In April, when the German public-service broadcaster ARD asked Germans what role their country should play in the crisis, just 45 percent wanted Germany to side with its partners and allies in the EU and NATO; 49 percent wanted Germany to mediate between Russia and the West [Περί των εξελίξεων στις σχέσεις «Δύσης» και Ρωσίας. Περιφερειακά και παγκόσμια διακυβεύματα και στρατηγικές σημασίες]. These results led the weekly newsmagazine Der Spiegel, in an editorial published last May, to warn Germany against turning away from the West [How Western Is Germany? Russia Crisis Spurs Identity Conflict].

Germany’s response to the Ukraine crisis can be understood against the backdrop of a long-term weakening of the so-called Westbindung, the country’s postwar integration into the West. The fall of the Berlin Wall and the enlargement of the EU

15 Δεκεμβρίου 2014

The Role of Central and Eastern Europe in the Building of Silk Road Economic Belt.


.~`~.
The Role of Central and Eastern Europe in the Building of Silk Road Economic Belt

Liu Zuokui, China Institute of International Studies (CIIS)

On September 7, 2013, Chinese President Xi Jinping delivered a speech in Kazakhstan titled, “Promote Friendship Between Our People and Work Together to Build a Bright Future”, in which he proposed jointly creating a “Silk Road Economic Belt”.[1] The Silk Road Economic Belt [China’s Eurasian Pivot], which encompasses political, economic, trade and cultural elements, calls for enhanced communication in five areas: policy coordination, road connectivity, unimpeded trade, money circulation and mutual understanding between the various peoples. As a component of China’s strategy of expanding its opening-up westward, the development of such a Silk Road Economic Belt would provide China and other countries involved with greater regional cooperation opportunities.

Central and Eastern Europe (CEE) countries not only form a cooperative market, they also play a role in linking the European and Asian markets and help promote cooperation between the European Union and China. The rapidly growing cooperation between China and Central and Eastern Europe is expected to facilitate the construction of a Silk Road Economic Belt. A detailed and objective assessment of the role Central and Eastern Europe will play in facilitating the construction of a Silk Road Economic Belt between China and Europe is of realistic significance.

Feasibility of CEE’s Involvement
China and many CEE countries were already conducting cooperation in various fields, which has laid a realistic and practical foundation for the construction of a Silk Road Economic Belt. CEE countries would benefit economically from a Silk Road Economic Belt if they would tap their market potential and geographic advantages.

Market Potential and Geographic Advantages
Firstly, the CEE economies are representative of transitional economies and have diverse economic development modes. The countries are making the transition from being emerging economies to developed economies, and will thus benefit from financing from China, which in turn constitutes a testing ground for Chinese enterprises looking to invest in the European Union. Enjoying relatively good investment conditions such as cheap and abundant labor, the CEE economies can help China access the EU market and EU technology more easily. Because of this, Chinese investment in the region has increased in recent years with multi-tiered cooperation and exchanges taking shape, this will pave the way for a Silk Road Economic Belt that can stretches to the EU.

The majority of CEE countries enjoy good relations with China, with neither salient historical conflicts nor outstanding issues left over from history. So the construction of a Silk Road Economic Belt led by China is less likely to meet obvious strategic resistance. Most CEE countries are not only friendly with China; they are also keen to seize the opportunities offered by China’s development. They constitute the key fulcrum for building a Silk Road Economic Belt.

Bilateral Cooperation Relating to Corridor Construction
At present, Eurasia boasts three finished or about-to-be-finished continental land bridges: the Siberian Continental Bridge (also known as the First Eurasian Continental Bridge), starts from Vladivostok in the eastern part of Russia and ends in Rotterdam in the Netherlands; the New Eurasian Continental Bridge (also known as the Second Eurasian Continental Bridge), begins in Lianyungang in east China’s Jiangsu Province and ends in Rotterdam. It exits China via the Alataw Pass and runs through Central Asia into Russia, Poland, and Germany; the third is the Eurasian Continental Bridge that is now on the drawing board. This proposed route would start from Shenzhen in Guangdong Province and end in Europe via Myanmar, Bangladesh, India, Pakistan, Iran, Turkey and Bulgaria.

The Silk Road logistics corridor operated by China mainly uses the Second Eurasian Continental Bridge. In October 2011, the first “Chongqing-Xinjiang-Europe” international freight train made the journey from Chongqing, China, to Duisburg, Germany. In October 2012, the first “Wuhan-Xinjiang-Europe” freight train left Wuhan for Prague, the Czech Republic. In April 2013, Chengdu launched a regular rail freight service between Chengdu and Lodz, Poland, the “Chengdu-Europe Express”. In July 2013, Zhengzhou began to operate freight trains between Zhengzhou and Hamburg, Germany, via the Xinjiang Uygur autonomous region. Compared with current maritime and air freight transportation, railways are more competitive for some goods — faster than maritime transportation and cheaper than air transportation. On top of that, rail transportation is conducive to changing the overdependence of China’s foreign trade on sea transportation, therefore creating favorable conditions for the diversification of its freight and energy transportation. The operation of these corridors is a good foundation for the construction of a Silk Road logistics corridor linking Asia and Europe.

Diversified Cooperative Mechanisms
Today, the mechanisms for the involvement of Central and Eastern Europe in a Silk Road Economic Belt are varied. The most important mechanisms to be capitalized on are the cooperative mechanisms between China and CEE countries, the cooperative mechanisms between China and the EU, and the Asia-Europe Meeting (ASEM). Among them, as far as the construction of a Silk Road Economic Belt is concerned, the cooperative mechanisms between China and CEE countries are the key.

The “looking east” of CEE countries is intensifying and their wish to acquire more development opportunities from China is evident. CEE countries have unveiled measures aimed at enhancing cooperation with China and they are conducting frequent high-ranking exchanges. Even countries which previously had problems with China, such as the Czech Republic, are showing signs of improving bilateral relations. Relations between China and CEE countries are showing positive interaction, and Central and Eastern Europe is a new growth point for Sino-European cooperation.

The Silk Road Economic Belt initiative will present many opportunities for CEE countries. Polish think tanks hold that the construction of a Silk Road Economic Belt based on the Eurasian Continental Bridge will boost the bilateral cooperation between China and Poland, and bring many opportunities for the country’s development. In 2012, the Polish Government launched the “Go China” project for Polish enterprises, and thereafter, launched the “Go Poland” project for Chinese enterprises with a view to pushing forward bilateral economic, trade and investment cooperation. Polish Information and Foreign Investment Agency officials said it was their wish to attract more Chinese enterprises, particularly Chongqing enterprises, to invest in Poland through the “Chongqing-Xinjiang-Europe” railway, as they want Poland to be the bridgehead for Chinese enterprises entering Europe. The railway line from Chengdu to Lodz, Poland, although not free from problems, has already blazed a trail for the bilateral cooperation. Between April 2013 and January 2014, 33 trains arrived in Lodz from Chengdu, with the value of the freight transported reaching US$ 90 million.[2]

Hungary and Serbia have also shown great interest in joining a Silk Road Economic Belt. Although there are a number of difficulties standing in the way of a rail link between China, Hungary and Serbia, efforts are being made to support the construction of a Silk Road Economic Belt in these and other European countries.

Pathway Choice
Spanning Eurasia, a Silk Road Economic Belt would encompass quite a few countries and regions. So the choice of pathways for a modern Silk Road has a direct bearing upon the role of Central and Eastern Europe. At present there seem to be three possible pathways:

Model of “Development in Stages”
The construction of a Silk Road Economic Belt will likely be advanced in stages, with the focus on the countries in China’s neighborhood and Central Asia in the beginning. In accordance with the stipulations of China’s 12th Five-Year Plan (2011-15), among the four major border areas to be opened-up – the west, north, southwest, and cooperation with ASEAN – it is the westward opening-up that is necessary to construct a Silk Road Economic Belt between Asia and Europe. This requires deepening the cooperation between the Xinjiang Uygur autonomous region and Central, West and South Asia so as to expedite the construction of a logistics corridor between China and its neighboring states, and bring into play the Shanghai Cooperation Organization. With this the primary focus at present, the role of that CEE countries will play will be left to the next stage to clarify, i.e. when the Silk Road Economic Belt is expanded from Central Asia to Europe. The advancement of this mode is, to certain extent, contingent upon the speed with which China and its neighbors push forward regional cooperation. Consequently, what role the CEE countries will play and when they will start to play that role is still to be determined.

Model of “Corridor Development”
Taking the development of the Central Asian corridor as the key initial stage for constructing a Silk Road Economic Belt and pushing it on forward, it is essential that earnest efforts are made to build a Eurasian Silk Road logistics corridor to link up the two big markets of Asia and Europe in an effective fashion.

Chinese leaders have stated on many occasions that infrastructure is the key to the construction of a Silk Road Economic Belt, while communication is the key to making the necessary breakthroughs. At the Boao Forum for Asia, Premier Li Keqiang said that since infrastructure facilities and mutual communication constitute the prerequisites for development, countries in the region should join hands in stepping up of the development of infrastructure for rail, highway, aviation, and marine transportation.[3]

Should the three Eurasian Continental Bridges be firmly established then the majority of CEE countries will be incorporated into the construction of a Silk Road Economic Belt. It should also be noted that the CEE countries could also have a role to play in the construction of the 21st Maritime Silk Road, which China has also proposed. One of the 21st Century Maritime Silk Road routes goes from Guangdong to Greece, and reaches the heartland of Europe via the Balkan Peninsula. This route would save seven to ten days compared with the traditional silk road.

Model of “Equal Development Between the East and the West”
The development of a Silk Road Economic Belt linking Asia and Europe would necessarily strengthen ties between the countries in the middle. Presently, China’s economic and trade cooperation with both ends of the Eurasian continent is flourishing.

On the Asian end, the China-ASEAN Free Trade Area was launched in 2010; China, Japan and South Korea began negotiations on an FTA in November 2012; while Xinjiang and other areas are pushing for FTAs with Central Asian countries.

On the European end, China is showing interest in bilateral investment and FTA negotiations. To date, China has signed FTA agreements with Switzerland and Iceland and is now in talks with the EU over a bilateral investment accord. Compared to the cooperation at either end of the proposed Silk Road Economic Belt, China’s plans of building FTAs with countries such as Russia, Ukraine and Belarus are not clear. However, as the Eurasian Economic Union involving Russia, Belarus and Kazakhstan is to be established in 2015, FTA construction and interaction along Silk Road Economic Belt should be active and brisk. Considering the growing economic and trade relations between China and Russia, it can be expected that the two countries could make breakthroughs in constructing an FTA and this is worth exploring in a positive way.

To execute the model of “Equal Development between the East and the West”, Central and Eastern Europe has an important role to play. Firstly, CEE countries are located either on the periphery of the EU or in the center of the EU, some boast key ports, and others are overland hubs. CEE countries serve as a gateway to Europe from Asia, which is the reason why China has to count on them to help it forge economic and trade cooperation with the whole of Europe. Second, in the course of China’s negotiations with the EU over the bilateral investment accord as well as the building of an FTA, CEE countries, which have open markets, are expected to be the driving force in pushing forward the talks between China and Europe. Third, Central and Eastern Europe could serve as a center for Chinese products’ upgrading and marketing. The production, distribution, marketing and branding of Chinese products could be first localized in Central and Eastern Europe before being fully Europeanized. In this sense, CEE markets are at the forefront of Chinese investment and construction of a China-EU FTA.

By and large, the construction of a Silk Road Economic Belt will hinge not only on the strategic planning by China and its promotion by China, but also on the prevailing international situation and the support and response of the other countries involved. The most likely possibility is that it will be a combination of many models, with its focus varying with the strategic priorities of the different parties.

Challenges Ahead
Constructing a logistics corridor, without a doubt, constitutes a key stage for both China and Central and Eastern Europe. This corridor is progressing relatively smoothly, but it is not without challenges.

Domestic Factors
Due to the fast growth in trade between China and Europe in recent years, China has launched international rail links to West Europe via Central and Eastern Europe: the Second Eurasian Continental Bridge, that links four Chinese cities with Europe via Xinjinag – Chongqing, Chengdu, Wuhan, Zhengzhou – as well as Jiangsu and Shaanxi Provinces. Of these the “Chongqing-Xinjiang-Europe” line has been operating the longest, and it has created a number of new logistics models. However, the shortage of goods on the return journeys leads to spikes in transportation costs and there are still a number of challenges to overcome in China.

First, unhealthy competition has emanated from China’s domestic logistics transportation mismanagement. To survive the competition, the various localities rely on the local governments to interfere in the market. Many provinces in central and western China have taken measures to subsidize their respective logistics corridors to Europe. Although this is understandable, the excessively low prices offered by some provinces have seriously compromised the environment for fair competition and increased the subsidy burden on local governments concerned.

Second, since the various provinces have failed to unite they are competing against each other on price. And since the transportation in China has yet to be optimized to reduce the time and cost, the foreign partners have no motivation to raise their efficiency and reduce their prices. The extra cost resulting from the foreign side, however, is borne by the Chinese side.

Third, there exists the phenomenon of goods transportation moving away from the law of the market. Given the growing specialization of the logistics industry, what kinds of products are transported by air, or rail or sea should be decided by market forces. For example, cell phones, which are small in size and light in weight with high prices, are suitable for air transportation. Laptop computers, which are bigger than cell phones and weigh more, are suitable for rail transportation. Large products big with low overall prices, such as televisions, are better suited to being transported by sea.

However, some goods transportation does not observe the market rules, which results in goods accommodating logistics. As the majority of trains from Europe to China have no goods to transport on their return journeys, it is usual for the empty containers to be sent back to China via sea transportation, which is a waste of both resources and capital.

External Factors
The prominent external factors are the intensifying scramble for the Eurasian transport corridor and the dilemma of choice for China in establishing its Eurasian corridor.

Given the huge potential of the Eurasian market, states and regional organizations have unveiled their own plans for constructing such a corridor, one after another. To date, the United Nations, the United States, the EU, Russia, Turkey, Kazakhstan, and Japan, among others, have all announced plans spanning Eurasia, making the contest for the Eurasian international corridor all the more fierce.

The Silk Road is the name used for the various Eurasian trade and cultural communication routes that existed for over 2,000 years. In more recent times, with the development of Eurasian maritime trade and the discovery of the Americas these routes gradually became less important. But the logistics needs of some countries have prompted initiatives for a modern Silk Road.

After the disintegration of the Soviet Union, the renaissance of the Silk Road gathered momentum. In 1998, the International Road Transport Union put forward a plan to reopen a Silk Road. The UN then played a big role and launched the first and second projects of the Silk Road Regional Program in 2000 and 2005. UNESCO and UNESCAP also released their own plans. In 1995, the EU, based on the UN plan, launched a plan for a transportation corridor linking Europe, the Black Sea, the Caucasus, Caspian Sea, and Central Asia. Research was mainly funded by the EU, with sponsors such as the European Bank for Reconstruction and Development, the World Bank, the Asian Development Bank and the Islamic Development Bank, etc. The plan skirted Russia and strengthened the connection between the EU and Central Asia.

Russia’s idea for a modern Silk Road finds expression in the Eurasian Economic Union. On November 18, 2011, the presidents of Russia, Belarus and Kazakhstan signed an agreement that will bring about the establishment of the union in 2015, stressing that communication infrastructure and a corridor for transportation convenience should be the prime targets of cooperation.

In July 2011, then Secretary of State Hillary Clinton introduced the US’ “New Silk Road” plan in India while attending the Second US-India Strategic Dialogue. The US plan is a comprehensive strategy that includes Afghanistan, Central Asia and South Asia. Its implementation requires constructing a trade and energy corridor linking Europe, the Indian Subcontinent and South Asia. In so doing, the United Sates intends to dominate the development process of South Asia, Central Asia and even West Asia, and maintain and intensify its influence in these regions in the hope of overshadowing the influence of Russia and China.

Underlying all these different Silk Road initiatives is the geopolitical rivalry among China, the EU, Russia and the US for energy and resources. Russia and the EU are the two big players in Europe, Russia hopes to maintain its grip over the former members of the Soviet Union in a bid to control the gigantic bonanza of business opportunities generated by the Eurasian logistics corridor, while the EU harbors the ambition of reducing Russian influence and ridding the logistics corridor of Russian risks so as to ensure an easy and effective trade conduit between Europe and Asia, and explore more avenues to ensure its energy security.

Although the United States has no historical links with the Silk Road, its strategy in West Asia and Central Asia has much to do with a modern Silk Road. And the United States has been following big corridors in the region and it is supporting the approach of the European Union The contest between the European Union and Russia over the construction of the Eurasian corridor has brought no little amount of trouble, and China must take into account this complicated rivalry in advancing its own plan for a Silk Road Economic Belt.

China’s Eurasian corridor is naturally dependent on the good momentum in Sino-Russian relations and is vulnerable to the intervention of other powers. Russia has been concerned that China’s Silk Road Economic Belt will pose a threat to it, and it has been exerting pressure on China over the choice of logistics corridors. Russia wants the Silk Road Economic Belt transportation corridor to be the northern route, using its Siberian railways, while China prefers to take the shorter southern route. There have always been concerns in Russia and some European countries over China’s attempts to control Central Asian energy resources, and because of this the “China Threat theory” keeps popping up.

The security situation in Eurasia is complex and the strategic and resources competition among powers is exceedingly tense. The political instabilities in region tend to have a negative impact on both the existing and proposed logistics corridors. With the crisis in Ukraine, the United States and Russia have intensified their rivalry, which has increased the risks in this area. Affected by the Ukrainian crisis, China’s plan to invest in a deep water port in Crimea has almost evaporated and the earlier Ukrainian Logistics Center project by China is in flux.

As far as logistics corridors from China to Central and Eastern Europe are concerned, the various supporting infrastructure facilities in the CEE countries are rather underdeveloped and they lack unified standards. Also the double track rate and electrification of the railway lines are much lower than in developed countries. This has impeded progress in China-CEE freight transportation, storage and handling.

Policy Recommendations
To overcome all these problems, the principle of tackling easy issues first and seeking gradual improvement should be pursued. While stepping up its strategic layout for a transportation corridor, the Chinese Government should fully respect the law of the market, stress the leading role of enterprises and allow key projects to be the driving force. The emphasis should be on the avoidance of economic and political risks and on doing what can be done.

The existing mechanisms should be fully used and new com-munication channels tapped so as to deepen cooperation. It is important that China make a full use of the China-CEE Economic and Trade Forum as well as regular meetings between local leaders from China and CEE countries in a bid to promote wide-ranging communication and multi-tiered cooperation. Multilateral com-munication platforms should be established to facilitate exchanges of people and investment, and to expand bilateral cooperation on various levels, including state, provincial and municipal levels, and direct and specific collaboration between industrial zones. Meanwhile, research funds should be put to good use to step up research on relevant topics.

It is also necessary to inject new life into the ASEM mechanism. The ASEM has been in operation for many years, and it can be an important cooperation platform for the Silk Road Economic Belt, as it serves as a point-to-point communication platform between China and the EU, as well as between China and CEE countries. The ASEM is actually a good choice in pushing forward Silk Road Construction, as it is a diversified and flexible platform for communication.

The multiple choices available for logistics corridors should be maintained so as to ensure the smoothness of trade. On the one hand, cooperation with Russia should be insisted on.

It is supposed for China to be actively involved in the layout of European infrastructure construction to strengthen the connectivity of roads. And the railways in the CEE countries are in need of upgrading and restructuring, as well as electrification, which provides China with a good opportunity to “go abroad” and a good basis for facilitating the construction of a Silk Road Economic Belt in Central and Eastern Europe. As the rail network in Central and Eastern Europe is mainly within the framework of pan-European railways, it is essential China avoid conflicting with the EU when entering CEE countries. Extra care should be given to choice and design of projects.

Mutual benefit and win-win results should be the guiding principles, stressing the positive significance of a Silk Road Economic Belt to the two big markets of Asia and Europe. A Silk Road Economic Belt that includes China, Russia and Europe would benefit all three. China should make clear to Russia and the EU that its Silk Road is an economic concept that would be beneficial to both of them.

Liu Zuokui
China Institute of International Studies (CIIS) is the think tank of China's Ministry of Foreign Affairs. It conducts research and analysis on a wide range of foreign policy issues.
The Institute consists of the Departments of Department of Global Strategy, Information and Contingencies Analysis, American Studies, Asia-Pacific Security and Cooperation, EU Studies, Developing Countries Studies, Shanghai Cooperation Organization Studies, World Economy and Development Studies. Besides, there are Research Centers focused respectively on the study of European Union, the Middle East, the South Pacific, China's Energy Strategy, Periphery Security and World Economy and Security.
CIIS has its own Library and Information Center. The Library holdings include over 300,000 books. The collection on international affairs is among the best in the country.
International Studies is the Journal of CIIS. Its contributors include CIIS researchers and outside foreign affairs experts. The journal provides an influential forum for the discussion of important international issues and China's foreign policy. It has an English edition for foreign readers.

[1]Liu Zuokui is an associate research fellow at the Institute of European Studies, Chinese Academy of Social Sciences. Xi Jinping, “Promote Friendship Between Our People and Work Together to Build a Bright Future”, Astana, September 7, 2013, http://www.fmprc.gov.cn/mfa_eng/wjdt_665385/zyjh_665391/t1078088.shtml.
[2] Tomasz Jurczyk, “V4-China Trade: A Polish Perspective,” presented at the Visegrad International Conference “China-V4 Trade and Investment Cooperation: Trends and Prospects”, Bratislava, April 22, 2013.
[3] Li Keqiang, “Jointly Open-up New Vistas for Asia’s Development”, speech delivered at the Opening Plenary of the Boao Forum for Asia Annual Conference on April 10, 2014, www.chinadaily.com.cn/business/boao2014/2014-04/10/content_17425429.htm.



.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

*
*