Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

12 Οκτωβρίου 2021

Δέκατη (Fb) Summa.

| In Δ`~., Πίστη, Summæ (Fb)

12 | 10 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Μουσική Συνοδεία

Υπάρχουν κάποιες φορές που ο λεγόμενος ρεαλισμός είναι φρόνιμο να αφήνεται λίγο στην άκρη προκειμένου να μην λειτουργεί παραπλανητικά και να γίνεται αντιληπτή μια μεγάλη εικόνα.

Οι μόνες περιοχές του πλανήτη στις οποίες δεν κυριαρχούν μονοθεϊστικές θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Ισλάμ κ.λπ) βρίσκονται μεταξύ της Ινδικής Υποηπείρου και του Ιαπωνικού Αρχιπελάγους.

Εάν οι φορείς του φιλελεύθερου οικουμενισμού, ο οποίος μέσω των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελεί μια μονοθεϊστική μορφή κοσμικής θρησκευτικότητας, καταφέρουν να φέρουν σε σύγκρουση την Ινδία με την Κίνα, τότε τα δύο τελευταία ιστορικά οχυρά των μη μονοθεϊστικών θρησκειών ―ο χαοτικός κόσμος των Ινδουιστών και ο Κόσμος του Βούδα― θα υποκύψουν, και ο μονοθεϊσμός είτε σε θρησκευτική είτε σε εκκοσμικευμένη μορφή θα είναι απόλυτος κυρίαρχος στον πλανήτη.

Σημείωση

Τούτο έχει σημασία όχι τόσο σε ό,τι αφορά τις θρησκευτικές λατρευτικές πρακτικές ή κάποιον υποτιθέμενο πόλεμο πολιτισμών (τύπου Χάντινγκτον) αλλά, κυρίως, σε ό,τι αφορά το δίκαιο, τη φυσική κοσμολογία, τις εννοιολογικές δομές και τις μεταφυσικές δομές σκέψης, την πρόσληψη των προϋποθέσεων της διάνοιας και του λόγου, τις αντιλήψεις περί αιτιότητας, χρόνου και χώρου κ.λπ. Αρκετοί οπαδοί του ριζοσπαστικού κοσμικισμού ―πολλοί εκ των οποίων αυτοκατανοούνται ως άθεοι― δεν αντιλαμβάνονται, ή απλώς απωθούν, το πόσο στενά συνδεδεμένη και εξαρτημένη είναι η σκέψη τους από τον υποτιθέμενο (εσωτερικό θρησκευτικό) αντίπαλό τους. Τέλος, δε χρειάζεται να αναφερθούμε στο επίπεδο πολιτιστικής εκπτώχευσης και στην καταβαράθρωση του διανοητικού επιπέδου στον πλανήτη κατά τις δεκαετίες της μονοπολικής κυριαρχίας των Η.Π.Α.

12 Οκτωβρίου

Η πίστη δεν ταυτίζεται με την θρησκεία και η τελευταία δεν είναι ταυτόσημη με τον θεϊσμό. Υπάρχουν θρησκείες που είναι αθεϊστικές και υπάρχει πίστη που είναι ανεξάρτητη τόσο από τον θεϊσμό/αθεϊσμό όσο και από την θρησκεία.

Τόσο η σχέση της πίστης προς την θρησκεία όσο και η συνεπακόλουθη σχέση της θρησκείας προς τον θεϊσμό/αθεϊσμό, είναι ανάλογη της σχέσης του γένους προς το είδος.

Επισήμανση

Τα προηγούμενα είναι τα ουσιώδη. Στα λιγότερο ουσιώδη τώρα. Η έννοια της θρησκείας, με την τρέχουσα σημασία της, έρχεται με τον Προτεσταντισμό. Οι οπαδοί των κοσμικών θρησκειών (φιλελευθερισμός, σοσιαλισμός, εθνικισμός, ο λεγόμενος επιστημονικός ρατσισμός, διάφορες μορφές ανθρωπισμού και ιδεολογίες της προόδου, ο μετανθρωπισμός κ.λπ) κάνουν χρήση του όρου θρησκεία προκειμένου να παρουσιάσουν τις δικές τους πεποιθήσεις ως μη θρησκευτικές, και ορισμένοι από αυτούς μέσω της κατάχρησης ή της αποκλειστικής χρήσης της έννοιας του αθεϊσμού δημιουργούν πλάνες, όχι μόνο γιατί η συγκεκριμένη έννοια προϋποθέτει τον θεϊσμό αλλά και γιατί, όπως τονίζεται στα ουσιώδη, υπάρχουν αθεϊστικές θρησκείες (Βουδισμός, Ταοϊσμός κ.λπ).

Όλο αυτό το μπέρδεμα ξεκίνησε, πρώτον, με την ταύτιση θρησκείας και θεϊσμού και, δεύτερον, επειδή η κύρια στόχευση ανθρώπων στους κόλπους του Προτεσταντισμού, αρχικά, δεν ήταν οι «θρησκείες» γενικά και αόριστα αλλά ο Ρωμαιοκαθολικισμός ειδικά και πολύ συγκεκριμένα. Αργότερα, υποτίθεται πως επεκτάθηκε προκειμένου να συμπεριλάβει το σύνολο του μονοθεϊσμού (ουσιαστικά δίπλα στον Ρωμαιοκαθολικισμό προστέθηκε το Ισλάμ). Οι λεγόμενοι «νέοι αθεϊστές», αυτά τα ριζοσπαστικοποιημένα εκκοσμικευμένα παπαδοπαίδια του αγγλοσαξονικού κόσμου (αν μου έβαζαν ένα μαχαίρι στο λαιμό και μου έλεγαν να διαλέξω οπωσδήποτε έναν από αυτούς, θα επέλεγα τον Daniel Dennett ως σοβαρότερο), μπορούν να ιδωθούν είτε ως μια μορφή εκκοσμικευμένου φονταμενταλισμού είτε ως μια τελευταία ντεκαφεϊνέ ―χωρίς θεό― μετάλλαξη στο πλαίσιο μιας αγγλοπροτεσταντικής ηθικής. Όχι μόνο εξευτελίζουν τον θρησκευόμενο και μη αθεϊσμό, και αποτελούν ντροπή της επιστημονικής κοινότητας (τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς), αλλά υποτιμούν και το έργο ανθρώπων που έχουν ασχοληθεί με τη λογική και τη φιλοσοφία της επιστήμης.

Καθόλου τυχαίο, ασφαλώς, που το εκτόπισμα και η δημοφιλία αυτής της σέκτας συμβάδισε με την μονοπολική στιγμή κυριαρχίας των Η.Π.Α.

12 Οκτωβρίου

.~`~.

Αν θεωρείτε πως ο χρόνος που αφιερώνεται και οι ιδέες που εκφράζονται έχουν αξία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το κουμπί Donate, προκειμένου να συμβάλλετε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εγχειρήματος της Κοσμοϊδιογλωσσίας. Ευχαριστώ.

12 | 10 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Ένατη (Fb) Summa.

| In Δ`~., Διακρατική Πολιτική, Η.Π.Α, Summæ (Fb)

16 | 9 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Μουσική Συνοδεία

Εδώ μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένες όλες τις (Fb) Summæ. και εδώ περισσότερα κείμενα για τις Η.Π.Α.

Ορισμένα από τα κυριότερα ζητήματα (σε επίπεδο μονάδων και όχι συστημικά) που θα καθορίσουν την πορεία και την τύχη των Η.Π.Α (εμμέσως και του ΝΑΤΟ) είναι τα εξής:

- Εάν ο ευρωπαϊκός χώρος θα ακολουθήσει τον βορειοαμερικανικό σε μια σκληρά ανταγωνιστική και πιθανώς συγκρουσιακή σχέση με την Κίνα.

- Εάν ο βορειοαμερικανικός χώρος έχει οποιαδήποτε τύχη απέναντι στην Κίνα δίχως τον ευρωπαϊκό χώρο στο πλευρό του.

- Εάν ο ευρωπαϊκός χώρος έχει τη δυνατότητα και τη βούληση, με ρεαλιστικούς και όχι ιδεαλιστικούς και ρητορικούς όρους, να αποτελέσει στρατηγικά αυτόνομο πόλο από τον βορειοαμερικανικό. Δηλαδή, εάν ο ευρωπαϊκός χώρος έχει τη βούληση και την αποφασιστικότητα για ανάληψη κινδύνου θανάτου.

- Εάν ο βορειοαμερικανικός χώρος έχει τη δυνατότητα και τη βούληση, ρεαλιστικά και όχι ιδεαλιστικά και ρητορικά, να παράσχει εγγυήσεις ασφαλείας στον ευρωπαϊκό χώρο, ενώ θα μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο από δύναμη του Ατλαντικού σε δύναμη του Ειρηνικού.

- Εάν κράτη του Ειρηνικού και της Θάλασσας της Νότιας Κίνας (όπως η Ιαπωνία και το Βιεντάμ) είναι διατεθειμένα να αναλάβουν υπερμέτρα βάρη και να εσωτερικεύσουν τρομακτικά κόστη ως κράτη πρώτης γραμμής απέναντι στην Κίνα (all time classic practice των αγγλοσαξονικών κρατών).

- Εάν ο βορειοαμερικανικός χώρος έχει οποιαδήποτε τύχη απέναντι στην Κίνα, δίχως κράτη όπως τα προηγούμενα (π.χ Ιαπωνία και Βιεντάμ) να είναι διατεθειμένα να αναλάβουν τέτοια βάρη και να εσωτερικεύσουν τέτοιου είδους κόστη. Τούτο το ερώτημα μας οδηγεί στο αμέσως επόμενο:

- Εάν ο βορειοαμερικανικός χώρος έχει οποιαδήποτε τύχη απέναντι στην Κίνα δίχως τον ευρασιατικό χώρο στο πλευρό του.

- Εάν ο ευρωπαϊκός χώρος μπορεί να δει με κοινή-ίδια ματιά με τον βορειοαμερικανικό τον ευρασιατικό χώρο, καθώς ο ευρωπαϊκός έχει άμεση επαφή μαζί του (αποτελώντας ουσιαστικά προέκτασή του) ενώ ο βορειοαμερικανικός μόνο έμμεση.

- Εάν ο βορειοαμερικανικός χώρος έχει οποιαδήποτε τύχη απέναντι στην Κίνα δίχως το χώρο της ινδικής υποηπείρου πλήρως ευθυγραμμισμένο μαζί του (αυτό δεν είναι τόσο απλό όσο διαβάζεται).

- Εάν ο βορειοαμερικανικός χώρος έχει τη δύναμη και το εκτόπισμα να επιβάλλει έναν νέο διπολισμό (μεταξύ Η.Π.Α και Κίνας) σε όλες τις υπόλοιπες περιοχές του πλανήτη.

- Εάν ο υπόλοιπος πλανήτης, πρωτοστατούντων του ευρωπαϊκού, του ευρασιατικού και του χώρου της ινδικής υποηπείρου, έχει τη δυνατότητα, τη βούληση και την αποφασιστικότητα να ανασχέσει ή το λιγότερο να σχετικοποιήσει μια τέτοια πορεία προς έναν νέο διπολισμό.

`~.

Όλα αυτά και πολλά ακόμα (αναφέρω μόνο ορισμένα) προϋποθέτουν απειρία πραγμάτων: π.χ αν έχει τη δυνατότητα ο ευρωπαϊκός χώρος να διατηρήσει μια στοιχειώδη εσωτερική συνοχή ενώ λαμβάνουν χώρα τέτοιες εξελίξεις ή αν είναι σε θέση να συνθέσει συμφέροντα με τον βορειοαμερικανικό χώρο ενώ γειτνιάζουν με εντελώς διαφορετικές γεωγραφικά περιοχές και έχουν εντελώς διαφορετικές ανάγκες και άμεσες απειλές υπό τις τρέχουσες συνθήκες (επίσης αν διατηρήσει στοιχειώδη συνοχή και αναλάβει κίνδυνο θανάτου γιατί να ακολουθήσει τις Η.Π.Α;), ή τις ρευστές σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ κρατών στον χαοτικό ευρασιατικό χώρο και τις σχέσεις που αναπτύσσουν οι μεγάλες χερσαίες και ναυτικές (π.χ Ινδονησία) μουσουλμανικές δυνάμεις με τη Ρωσσία, την Ινδία και τα κεντρικά ευρωπαϊκά κράτη, όλα αυτά, αποτελούν θέματα όχι ενός αλλά πολλών βιβλίων. Ωστόσο θα εξεταστούν.

Πάντως όλα τα προηγούμενα είναι εξόχως αμερικανοκεντρικά ― παρατήρηση που από μόνη της προειδοποιεί για την πιθανότητα να οδηγηθεί κανείς σε εντελώς παραπλανητικά και εσφαλμένα μονοπάτια (αν δεν αποτελεί εγγύηση προς μια τέτοια πορεία, όπως αποδεικνύουν κατ' εξακολούθηση οι τρεις προηγούμενες μεταψυχροπολεμικές δεκαετίες).

15 Σεπτεμβρίου

Ούτως ή άλλως η έννοια «Δύση» ήταν αμφιλεγόμενη από πάρα πολλές απόψεις. Από εδώ και στο εξής, όμως, η χρήση της συγκεκριμένης έννοιας θα είναι και εντελώς παραπλανητική σε ό,τι αφορά τις τρέχουσες και μελλοντικές εξελίξεις. Θα πρέπει, πλέον, να μιλάμε για αγγλοσαξονικό κόσμο ή αγγλόσφαιρα ή οτιδήποτε άλλο (με βορειοαμερικανικό πυρήνα), από τη μια μεριά, και ευρωπαϊκό χώρο (με όλες τις πιθανές ιεραρχίες, ασυμμετρίες και πολυδιασπάσεις στο εσωτερικό του), από την άλλη. Όχι για «Δύση» γενικώς και αορίστως. Τουλάχιστον όταν θέλουμε να κατανοήσουμε και όχι να συνθηματολογήσουμε.

Η επισήμανση δεν έχει πολεμικό χαρακτήρα και αφορμή γι' αυτήν αποτελεί η νέα συμφωνία Η.Π.Α, Ηνωμένου Βασιλείου, Αυστραλίας. Όσο πυκνώνουν οι σχέσεις των αγγλόφωνων περιφερειακών ―ως προς την παγκόσμια ήπειρο― ναυτικών κρατών μεταξύ τους, ανεξάρτητα από τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσο σχετικοποιείται η λεγόμενη «Δύση» στην πράξη και αποδυναμώνεται η χρήση και το περιεχόμενο της έννοιας (αν θα σκοτωθούν οι ΑγγλοΑμερικανοί με τους ΓαλλοΓερμανούς για το ποιος είναι περισσότερο ή πραγματικά ή αυθεντικά «δυτικός» ―κάτι για το οποίο δεν καίγονται οι Γερμανοί, ασχέτως αν έχουν απωθημένα μαζί τους αγγλοκεντρικοί κύκλοι―, θα αποτελέσει επιβεβαίωση της σχετικοποίησης και της μη δεσμευτικότητας της έννοιας).

Αυτά βέβαια έχουν προβλεφθεί στην Κοσμοϊδιογλωσσία (όπως και έχει δηλωθεί ποια θα είναι η κατάληξη στο πεδίο της πραγματικότητας, δηλαδή της πραγματικής ιστορικής εξέλιξης, ανεξάρτητα από το πεδίο των εννοιών και των ιδεών). Έχουν υπάρξει αρκετές έμμεσες ή άμεσες αναφορές στο ζήτημα παλαιότερα [*] ―καθώς πέρα από την αμφιλεγόμενη ιστοριογραφία της «Δύσης, και την αμφίβολη αναλυτική ισχύ της έννοιας, αυτή λειτουργεί παραπλανητικά και ως προς τα ερμηνευτικά σχήματα που προκύπτουν―, για την ιδεολογικοποίηση του όρου «Δύση», τη σταδιακή υποκατάσταση του όρου «Ευρώπη» τον περασμένο αιώνα (εάν η πολιτική μνήμη κάποιου περιορίζεται στην μετά την ίδρυση της Ε.Ε εποχή ―αναφέρομαι στο 1993― και όχι πριν, δύσκολο να καταλάβει τι εννοώ), δίνοντας ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα αποκλειστικά σε αυτό που ονομάζεται αγγλόσαξωνικός κόσμος.

Ασφαλώς, θα επανέλθω.

`~.

[*] Ενδεικτικά κείμενα από την | μ.Κ - AQ | περίοδο της Κοσμοϊδιογλωσσίας:

~ Καταγραφή για τα μελλοντικά χρονικά ― 29 | 1 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021.

~ Δεκαπέντε θέσεις για τους παγκόσμιους πολέμους ― μέρος α΄.

~ Πρώτη Summa για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής | π.Κ - BQ | Κοσμοϊδιογλωσσίας.

~ Οδεύοντας από το 1800 στο 2025 ή από το ένα προς τα οκτώ δις ― μέρος α΄.

~ Περίγραμμα ενός αναδυόμενου κόσμου ― μέρος α΄.

16 Σεπτεμβρίου

.~`~.

16 | 9 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Όγδοη (Fb) Summa.

| In Δ`~., Summæ (Fb)

14 | 9 | 2 μ.Κ (Year ΙΙ AQ) | 2021

Μουσική Συνοδεία

Οι (Fb) Summæ αποτελούνται από σύντομες παρεμβάσεις που γράφονται είτε με αφορμή την επικαιρότητα είτε υπό την πίεση του χρόνου, και δημοσιεύονται μόνο στη σελίδα της Κοσμοϊδιογλωσσίας στο facebook. Ο στόχος της επαναδημοσίευσής τους σε αυτή καθεαυτή την Κοσμοϊδιογλωσσία, δηλαδή εδώ, είναι διττός: Από τη μια μεριά να υπάρχει η δυνατότητα ανάγνωσης για όσους δεν διαθέτουν λογαριασμό σε κοινωνικά δίκτυα και, από την άλλη, η τόνωση της μνήμης όσων διαθέτουν (πόσοι και πόσες άραγε θυμούνται μια δημοσίευση, ή ανατρέχουν σε αυτήν, μέσα στον χαοτικό ορυμαγδό των social media;). Εδώ μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένες όλες τις (Fb) Summæ.

Όλα τα κράτη αποσκοπούν στην προώθηση και εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, όμως μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, και ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη [*], μασκαρεύουν καλύπτοντας τα συμφέροντα αυτά κάτω από έναν μανδύα ιερής κοσμικής θρησκευτικότητας που φέρει ΚΑΙ μια οικουμενική αξίωση καθολικής ισχύος ΚΑΙ εκφράζεται μέσω μιας γλώσσας ηθικής προόδου.

[*] Στο παρόν. Κατά το πρόσφατο παρελθόν με παρόμοιο τρόπο λειτουργούσε και η Σοβιετική Ένωση.

10 Σεπτεμβρίου

Η ήττα των Ηνωμένων Πολιτείων της Αμερικής στον παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας αποτελεί ―μεταξύ παρά πολλών άλλων πραγμάτων, καθώς τα ιστορικά και πολιτικά νοήματα είναι πολλαπλά― και ήττα μιας εξωτερικής πολιτικής που διαμορφώθηκε από τις συνέργειες που αναπτύχθηκαν ανάμεσα στον φιλελεύθερο διεθνισμό και τον νεοσυντηρητισμό, μέσω της στρατηγικής καταπολέμησης της τρομοκρατίας από τη μια μεριά και της προώθησης-εξαγωγής της δημοκρατίας από την άλλη. Μιλώντας με ιστορικούς όρους, αποτελεί μια ήττα του Ουιλσονιανού ιδεαλισμού (Wilsonian idealism) ―που έχει τις ρίζες του στη δεκαετία του 1920―, ο οποίος μέσω της έμφασης που δόθηκε μεταψυχροπολεμικά στην στρατιωτική ισχύ, ήρθε να δέσει με τον ανανεωμένο και ακραία αναθεωρητικό νεοσυντηρητισμό, που έχει τις ρίζες του στη δεκαετία του 1960.

Τέλος, η ήττα των Η.Π.Α αποτελεί μια ήττα του παρεμβατισμού, δηλαδή του δικαιώματος παρέμβασης ―μέσω εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης― στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους προκειμένου να προστατευθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα· ένα δόγμα που αποτελεί την τελευταία μεγάλη μεταμόρφωση και επανεμφάνιση της «εκπολιτιστικής αποστολής» (Mission Civilisatrice) ή του «χρέους των ανώτερων φυλών να εκπολιτίσουν τις κατώτερες» του Jules Ferry και του ηθικού «βάρους του λευκού ανθρώπου» του Rudyard Kipling (πρόσφατα είδαμε μια ακόμα μεταμόρφωση του συγκεκριμένου δόγματος με το «χρέος της λευκής μικρο/μεσοαστής να απελευθερώσει την Αφγανή») κ.λπ.

1 Σεπτεμβρίου

ΙII

Επειδή παρατηρώ το τελευταίο χρονικό διάστημα αρκετούς φίλους και φίλες να προβληματίζονται σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Απολύτως τηλεγραφικά επισημαίνω τα εξής:

Τα ανθρώπινα δικαιώματα έγιναν Ανθρώπινα Δικαιώματα, με κεφαλαία γράμματα, λόγω της αμερικανικής επιρροής και ισχύος, ειδικότερα από τη στιγμή που οι Η.Π.Α άρχισαν να αναλαμβάνουν ενεργά έναν αγώνα υπέρ τους.

Το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έφτασε στην κορύφωση του κατά την τριακονταετία, χονδρικά, από το 1980 μέχρι περίπου και το 2010. Δηλαδή κατά τις δεκαετίες στις οποίες σταδιακά αποδυναμωνόταν το ψυχροπολεμικό διπολικό σύστημα (υπό τις Η.Π.Α και την Ε.Σ.Σ.Δ) και ενισχυόταν συνεχώς η μονοπολική ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, μέχρι που κατέστη μονοπολική κυριαρχία κατά την πρώτη μεταψυχροπολεμική περίοδο.

Από εκεί και ύστερα, και ιδιαίτερα από την τριετία 2008-2011 και μετά, είτε δούμε τη σταδιακή αποτυχία ή την μη επιτυχία του δόγματος της ευθύνης προστασίας (Responsibility to Protect), είτε τις αποτυχίες σε Συρία και Ιράκ, είτε τις επιθέσεις σε γιατρούς και εθελοντές σε διάφορες περιοχές του πλανήτη ή τις εξαφανίσεις προσώπων ύποπτων για συμμετοχή στην Αλ Κάιντα (από Αμερικανούς αξιωματούχους) είτε, τέλος, την ήττα στο Αφγανιστάν πιο πρόσφατα, σε όλες τις περιπτώσεις, βλέπουμε ότι η προοπτική ενός ενιαίου κόσμου υπό ένα οικουμενικό κοσμικό δίκαιο, που συνδυάζει τον φιλελεύθερο οικουμενισμό με μια μονοθεϊστική μορφή κοσμικής θρησκευτικότητας, που είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, παντού υποχωρεί.

8 Σεπτεμβρίου

Μέσα από το κενό ισχύος που δημιουργείται από την υποχώρηση της προοπτικής ενός ενιαίου κόσμου υπό ένα οικουμενικό κοσμικό δίκαιο (αυτό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων), από τη μια μεριά, και την παράλληλη υποχώρηση οικουμενικών φιλελεύθερων ιδεωδών και αξιών (που συνοδεύουν τους θεσμούς της παγκόσμιας διακυβέρνησης), από την άλλη, μέσα από αυτές τις ρηγματώσεις, αναδύονται φαινόμενα όπως η επαναβεβαίωση της κυριαρχίας και η επανάκαμψη της θρησκείας.

Η κατάσταση βέβαια είναι πιο σύνθετη καθώς οι προηγούμενες «δυαδικότητες» συνοδεύονται από ποικίλα φαινόμενα όπως έντονες τάσεις περιφερειοποίησης, επανάκαμψης σφαιρών επιρροής, διεύρυνσης του χάσματος ανάμεσα σε ισχυρά και κυρίαρχα κράτη (που αποτελούν δυνητικούς νεο-αυτοκρατορικούς πόλους) και μη κυρίαρχα ανίσχυρα κράτη (ο αριθμός των οποίων συνεχώς αυξάνεται), αύξησης της ταχύτητας, της πολυπλοκότητας και της αταξίας καθώς και φαινομένων πολυδιάσπασης σε πλανητικό επίπεδο κ.λπ.

14 Σεπτεμβρίου

Ακριβαίνει το ρεύμα... ψηφιοποιείται το χρήμα ― αυτά τα δύο θα αναπτύξουν συνέργειες μεταξύ τους (έχω γράψει παλαιότερα γι' αυτό αλλά είναι ακόμη νωρίς για να επανέλθω), όπως συνέργεια έχει αναπτυχθεί μεταξύ της ψηφιοποίησης και της μοριακής βιολογίας με τα ψηφιακά πιστοποιητικά.

4 Σεπτεμβρίου

~`~

Το Πάνθεον της Ρώμης ― Το πρώτο Τζαμί (Mosque) κατά τον Oswald Spengler