20 Ιανουαρίου 2017

Donald Trump’s New World Order Puts Nation Over Globe.

Σημεία από το άρθρο [με χιουμοριστικές παρεμβάσεις]:

  • In the West, elites are under attack [God willing / insha'Allah, μιας και η μονιστική-αθεϊστική ριζοσπαστικά κοσμικιστική μεταφυσική αποδείχθηκε ανίκανη να αποτελέσει-δημιουργήσει αντιπολίτευση άξια λόγου, και εφόσον το αποτέλεσμα των κατά τόπους Porto Alegre, Seattle, 99%, Genova κ.λπ, ήταν ένα τεράστιο και ολοστρόγγυλο Μηδέν].
  • When night fell on the Soviet Union on Dec. 25, 1991, many expected that the new Russia was poised to take first steps down the long and winding road toward partnership with the West... Only at the end of the wild and destructive 1990s was it clear that Russian leaders would choose a different path [Fukuyama, «τον (μ)πούλο» no1].
  • Turkey has followed a similar path in recent years... For years, U.S. and European heads of state have pushed back at these ambitions as deviations from the inevitable march of history Turkey has followed a similar path in recent years [Fukuyama, «τον (μ)πούλο» no2].
  • But Donald Trump is different [Fukuyama, «τον (μ)πούλο» no3]. He understands Erdogan’s and Putin’s dismissals of elite presumption and Western critics, and their appetite for independence and authoritarian control.
  • The potential is here for an unprecedented U.S-Russia-Turkey axis [«τον (μ)πούλο», γενικώς, προς διάφορες κατευθύνσεις]
  • Trump is no isolationist, though. He’s a unilateralist.
  • It should be clear, even at Davos, that Cold War triumphalism and assumptions about the inevitable global adoption of liberal values are long gone [Fukuyama, «τον (μ)πούλο» no4 και οριστικά].
  • Davos will debate how long the Turkey-Russia-U.S axis can last. It probably won’t be long [insha'Allah / God willing, υπό μια έννοια...].

.~`~.
Donald Trump’s New World Order Puts Nation Over Globe

Ian Bremmer, Jan. 12, 2017 - Time

In the West, elites are under attack. As many of the world’s most influential political and business leaders gather in Davos, Switzerland, from Jan. 17 to Jan. 20, they will surely discuss, in public and private, how much things have changed since their gathering last year. Beyond Brexit and Trump, they’ll marvel at how Vladimir Putin and Recep Tayyip Erdogan, last year’s enemies, have become today’s fast friends. And they’ll debate what this tells us about the year ahead.

When night fell on the Soviet Union on Dec. 25, 1991, many expected that the new Russia was poised to take first steps down the long and winding road toward partnership with the West. New values, new attitudes, new energy and a fresh start–a Davos idea if there ever was one. Only at the end of the wild and destructive 1990s was it clear that Russian leaders would choose a different path. The opening of the Putin era and the rise of oil prices brought a more assertive and decidedly less friendly Russia striding onto the world stage.

Turkey has followed a similar path in recent years. Europe invited Ankara to apply for accession to the European Union in 1999, assuming that negotiations toward membership in the world’s most desirable club would smooth away any uncivilized edges. But just as Putin chafed at Western condescension and imagined a Russian revival, so Erdogan fell back to dreams of Ottoman restoration and his authorship of it. Neither would “join the West.” Both would force the West to accept them as they are, and with respect.

For years, U.S. and European heads of state have pushed back at these ambitions as deviations from the inevitable march of history. But Donald Trump is different. He understands Erdogan’s and Putin’s dismissals of elite presumption and Western critics, and their appetite for independence and authoritarian control. With Trump’s Inauguration, Putin and Erdogan have a U.S. President who accepts them on their terms. Trump will expect cooperation on what he cares about, but he won’t tell anyone how to run their own enterprises.

Russia and Turkey may be neighbors, but they are hardly natural allies, and their recent willingness to work together–particularly in Syria, where Russian jets bombed targets for Turkey in early January–is unexpected. The centers of once mighty empires, Putin and Erdogan still believe they have ground to recapture, literally and figuratively. Turkey is a member of NATO, the alliance that embodies Soviet defeat, and it’s only through Turkey that Russia’s Black Sea fleet can gain access to the Mediterranean and beyond. Mutual suspicion is the dominant historical theme.

But the Russian and Turkish Presidents are ambitious men, formidable egotists determined to dominate the political lives of their countries. Putin has achieved this dream; Erdogan means to take a major step toward that goal this year with a public referendum designed to enable constitutional changes that will grant his office important new powers. When either strongman feels the other has taken actions that diminish his authority, fingers are pointed, insults are exchanged, and threats are made. When each can serve the other’s purposes, they can become temporary allies–as they are now.

In November 2015, Russian planes were crossing Turkish airspace without permission on bombing raids in Syria. After Moscow ignored Turkish warnings, Turkey shot down a Russian plane and a pilot was killed. The message: “Don’t think you can bully me, Mr. Putin, and make me look small.” Russia retaliated via sanctions and threats. Months later, things got tougher for Erdogan at home. After a failed coup last July, he declared a state of emergency and pressed a crackdown on domestic dissent. Criticism from the E.U. and Obama Administration of his heavy-handed response deeply offended him. Putin, spotting an opportunity, expressed sympathy. Erdogan, eager for Russian backing against Kurds in Syria, apologized for the downed jet and blamed it on coup plotters within the military. With startling speed, Russia became Turkey’s “friend and strategic partner.” Not even the assassination by a rogue policeman of Russia’s ambassador to Turkey in Ankara on Dec. 19 could dent the new alliance. Both leaders condemned it as an act of terrorism.

Enter Trump. The world has grown accustomed to the impulsive leadership of Putin and Erdogan; their American counterpart has now arrived. The potential is here for an unprecedented U.S.-Russia-Turkey axis, a constellation of egos and capabilities that makes sense given the transactional style of a dealmaking President. Trump’s primary goal in Syria is to grind the bones of ISIS into dust. He sees no value for American voters in defending international agreements and principles that Russia and Turkey and their allies in Syria may have violated. For Trump, America’s interest is only in eliminating a threat to the U.S. He has no problem if Turkey drops its bitter opposition to Bashar Assad in exchange for Russia using airstrikes to keep Kurdish forces from expanding territory. From Trump’s perspective, that’s just good business.

For all those watching from other parts of the world, this is the new order. Trump has declared independence from the responsibility to play global policeman. His role, as he sees it, is to protect and serve only his country and his countrymen. Values are for suckers.

Trump is no isolationist, though. He’s a unilateralist. Like Putin and Erdogan, he’s going to do things his way. He’s going to trust his instincts on where and when to intervene. He’s going to improvise. Traditions will matter only where Trump believes they provide useful leverage. If Putin likes me, he said at a Jan. 11 press conference, “that’s called an asset, not a liability.”

Though they might envy the audacity, Europe’s current leaders don’t have this sort of freedom. The E.U. may ease sanctions on Russia, particularly when its members decide Trump isn’t supporting their resistance, but they can’t embrace Putin as a useful partner and accept that Crimea is now forever part of Russia. Europeans can keep paying Turkey to stem the flow of Middle Eastern migrants into the E.U., but they can’t renounce opposition to Erdogan’s willingness to jail journalists and stated intent to bring back the death penalty. Trump doesn’t face these contradictions. He cares nothing about Ukraine, he doesn’t fear a Russian annexation of Alaska, and he isn’t worried that Syrian refugees will wash ashore on North Carolina’s Outer Banks. He believes these are American advantages, and he won’t apologize for them.

It should be clear, even at Davos, that Cold War triumphalism and assumptions about the inevitable global adoption of liberal values are long gone. The world’s only superpower will sometimes partner with egotistical rogues to secure deals on favorable terms. In short, powerful people in Washington now accept that the U.S. is just another country. For the first time ever, the sitting Chinese President will attend the conference, signaling to the world that China–with its interest in protecting a predictable status quo–will begin to take on jobs that Trump doesn’t want. It remains to be seen how long Beijing will be willing and able to shoulder this burden.

And Davos will debate how long the Turkey-Russia-U.S. axis can last. It probably won’t be long. Ego and common interests brought these leaders together. Ego and divergent interests will push them apart, perhaps soon. That’s the thing about transactional relationships. They make sense in the moment, but they’re only available to those with something to bargain with. When trust, constancy and shared values are absent, the world is left to build its alliances on shifting sands.

Ian Bremmer
This appears in the January 23, 2017 issue of TIME

19 Ιανουαρίου 2017

Σχολιασμός (19 Ιανουαρίου 2017).

I. Το σύνθημα ήταν «Παγκόσμια Βρετανία». Φύγαμε από την Ε.Ε, προκειμένου να αγκαλιάσουμε τον κόσμο. Φίλη μεν η Ε.Ε, φιλτάτοι δε οι παλαιοί φίλοι και οι νέοι σύμμαχοι. Μια αυτοκυβερνώμενη «παγκόσμια» Βρετανία, η οποία δεν έφυγε για να κλειστεί στο καβούκι της, αλλά για να ανοιχτεί στον κόσμο. Βασιζόμενη όμως στην αυτοκυβέρνηση, στη κυριαρχία του κοινοβουλίου, τον έλεγχο και τη λογοδοσία (και όχι στους υπερεθνικούς θεσμούς και στους μη εκλεγμένους γραφειοκράτες και νομικούς), στο εθνικό συμφέρον, στην επιστροφή εξουσιών από τις Βρυξέλλες στο νησί. Κοινοβουλευτική δημοκρατία, εθνική αυτοδιάθεση και νομική κυριαρχία (ανάμεσα σε άλλες μορφές κυριαρχιας). Η θεσμοθέτηση, η δημιουργία και η ψήφιση των νόμων θα γίνεται μέσω Γουεστμίνστερ και όχι στο Στρασβούργο ή από νομικούς και δικαστές που θα εδρεύουν στο Λουξεμβούργο. Γιατί δεν είσαι πραγματικά κυρίαρχος αν δεν έχεις τον έλεγχο των νόμων σου.

Φύγαμε από την Ε.Ε, όχι όμως από την Ευρώπη (η ταύτιση αυτή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα λαϊκισμού ανθρώπων που μιλάνε στο όνομα του αντιλαϊκισμού). Ειδικότερα αναφέρθηκε και σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Μια ανεξάρτητη αυτοκυβερνώμενη «παγκόσμια» Βρετανία (το κατά πόσο θα είναι παγκόσμια είναι ένα ζήτημα, πάντως οπωσδήποτε δεν μπορεί να είναι απλά και μόνον «ευρωπαϊκή»: είναι πολύ στενός ο κορσές).

Ερώτημα. Πως είναι δυνατόν οι Βρετανοί να αναφέρονται σε «ανεξαρτησία» (αυτοδιάθεση και αυτοκυβερνηση); Αφού αυτά τα πράγματα είναι παρωχημένα και ξεπεράσμενα... Ορισμένοι μάλιστα ισχυρίζονταν κάποτε, πως σε «ανεξαρτησία» αναφέρονται μονάχα οι «τριτοκοσμικοί»; Βασικά, πολλά από όσα είπε η May αποτελούν αυτονόητα πράγματα και κοινούς τόπους που εξαφανιστηκαν κάτω από τόνους προπαγάνδας, ιδεολογίας, δογμάτων (ψευδοεπιστημονικών σε αρκετές περιπτώσεις) και τη γενικότερη μεταφυσική του «ευρωπαϊσμού» και της «παγκοσμιοποίησης».

II. Προφανώς και είναι αδύνατον για τη Βρετανία -όπως και για οποιαδήποτε στοιχειωδώς σοβαρή, φιλόδοξη και αυτοκυρίαρχη χώρα- να αγνόησει το 93,18% του παγκόσμιου πληθυσμού για τα μάτια της Ε.Ε (η οποία αποτελεί το 6,82% του παγκόσμιου πληθυσμού) και το 88,18% του παγκόσμιου Α.Ε.Π για τα μάτια της ευρωζώνης (η οποία εκφράζει το 11,82% του παγκόσμιου Α.Ε.Π με όρους ppp). Η Ε.Ε, η οποία ούτε ενιαία πολιτική μονάδα είναι, ούτε μπορεί να συγκρίνεται με εθνικά κράτη (Αποτελείται από 28 -ακόμη- κράτη, περιλαμβάνει στους κόλπους της πολλά νομίσματα και μιλούνται σε αυτήν -επίσημα- συνολικά 24 γλώσσες), ζητάει πολλά και θέλει αποκλειστικότητα και δέσμευση. Η αποκλειστικότητα που αξιώνει η Ε.Ε, είναι σαφώς πολυεπίπεδα περιοριστική, αν όχι ασφυκτική. Όμως ο ευρωκεντρισμός, όπως και η εποχή του, είναι ολικά ξεπερασμένος και αποτελεί εδώ και καιρό -όχι στο παράρτημα, αλλά στον πλανήτη- παρελθόν.

Ποτέ δεν δόθηκε μια διαυγής απάντηση στο ερώτημα πως ακριβώς συνδέεται η δομή της Ε.Ε με τη λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση», η οποία «παγκοσμιοποίηση» αποτελεί την -ή λειτουργεί ως- raison d'être της Ε.Ε.

Η Ε.Ε δεν αποτελεί προϊόν της «παγκοσμιοποίησης» (η «παγκοσμιοποίηση» και η διαχείριση της αποτελεί μέσο νομιμοποίησης της) αλλά της επιδίωξης να αποκτήσουν βαρύτητα και εκτόπισμα μεσαίες δυνάμεις που έχασαν τους αποικιακούς και παλαιούς αυτοκρατορικούς τους χώρους (διατηρώντας ηγεμονικές αξιώσεις και επιδιώκοντας να ανταγωνιστούν σε παγκόσμιο επίπεδο).

III. Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και ιδιαίτερη σημασία πως οι Αγγλοσάξωνες [Το Αγγλοσάξωνες με ωμέγα (ω) αποτελεί προσωπικό κόλλημα. Μην δίνετε σημασία], δηλαδή οι κινητήριοι μοχλοί, βασικοί δημιουργοί και θεμελιωτές της λεγόμενης πρώτης και δεύτερης -σύγχρονης- παγκοσμιοποίησης (παραδοσιακά διεθνιστές και κοσμοπολίτες), είναι ακριβώς αυτοί που οδηγούνται σε -ή επιλέγουν την- εθνοκρατικοποίηση. Ισως, επειδή ακριβώς γνωρίζουν τι αποτελεί παραμύθι και τι αλήθεια σε ό,τι αφορά την «παγκοσμιοποίηση» (Επίσης οι Αγγλοσάξωνες είναι δημιουργοί διεθνών οργανισμών: ΚτΕ, Ο.Η.Ε, Π.Ο.Ε κ.λπ). Κατά τα λοιπά, γνωρίζουμε τι θα κάνουν. Θα «πιάσουν» τους Ωκεανούς και θα ελέγξουν τα choke points, τον 36ο παράλληλο, την ανατολική Μεσόγειο, τον Βόσπορο, το Σουέζ, τα στενά της Μαλάκκα και τις «Πύλες των Δακρύων» ή Bab-el-Mandeb (όπου υπάρχουν και τα Στενά του Αλέξανδρου), τον Ινδικό Ωκεανό, επιδιώκοντας τον έλεγχο -των οδών και γενικότερα- του παγκόσμιου εμπορίου κ.λπ. Μόνο που τα πράγματα για τους Βρετανούς δεν θα είναι όπως το 1900 και για τους Αμερικανούς όπως το 1950.

IV. Αν και οπωσδήποτε η εποχή του μεγαλείου έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, η Βρετανία φανερώνει πως διαθέτει ακόμη το αισθητήριο των παγκόσμιων εξελίξεων. Πρώτα με την ΑΙΙΒ (Asian Infrastructure Investment Bank), όπου είπε όχι στις Η.Π.Α, και έπειτα με το Brexit, όπου είπε όχι στην Ε.Ε. Και στις δύο περιπτώσεις ήταν αυτή που άνοιξε το χορό (και η επίσκεψη του Xi Jinping στη Βρετανία, εν μέσω θυελλωδών αντιδράσεων, είχε την αξία της). Επιδιώκει εμπορικές -και όχι μόνον- σχέσεις με την Ινδική υποήπειρο, την Κίνα, τη Βραζιλία, τις Η.Π.Α, τις μοναρχίες του Κόλπου και την Ε.Ε (φυσικά και την Αυστραλία). Αυτή όντως είναι -περίπου, όχι ακριβώς- μια παγκόσμια ματιά και προοπτική και όχι η αποκλειστικότητα και το φιλτράρισμά μέσω της Ε.Ε, ή η συρρίκνωση της στον ασφυκτικό κορσέ ενός παρωχημένου ευρωκεντρισμού, ή η πολτοποίηση της μέσω μιας διαδικασίας υπερεθνικής «ευρωπαϊκής» ομοιομορφοποίησης (διαδικασία, της οποίας τον έλεγχο δεν θα είχε στα χέρια της).

Ευτυχώς λοιπόν, σε ό,τι αφορά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από τη Ευρωπαϊκή Ένωση, που υπήρξε ο αγγλικός «λαουτζίκος» και η αγγλική «πλεμπάγια» και αγνόησε την europeanised secular elite (κατά Peter Berger), την globalised Enlightened intelligentsia of Europe, και την international cultural elite, και η Βρετανία μπορεί να -εξακολουθεί να- μιλάει και να σκέφτεται με όρους παγκοσμιότητας: Πως είναι δυνατόν, άραγε, να εγκαταλείψεις τις High Seas για ένα ποτάμι; Αλίμονο στις χώρες στις οποίες ηγεμονεύουν και κυριαρχούν αυτές οι ελίτ [*].

Σημειώσεις
[*] Υπό μια έννοια και ανάμεσα σε πολλά άλλα, σχεδόν σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, βρίσκεται σε εξέλιξη μια εξέγερση ενάντια σε αυτήν την ελίτ (ή αυτές τις ελίτ, στον πληθυντικό αν θέλετε), που εξακτινώθηκε, «εδαφικοποίθηκε» και «εθνικοποιήθηκε» -ή/και μεταφυτεύθηκε- σχεδόν σε όλα τα μήκη και πλατη της Γης, τον τελευταίο περίπου αιώνα.

[-] Η Ε.Ε, με τον καιρό, μετασχηματίστηκε σε μέσο και βατήρα της Γερμανίας. Η ουσία όμως βρισκέται στην απώλεια των παλαιών αποικιακών και αυτοκρατορικών χώρων των ευρωπαϊκών δυνάμεων, στην υποχώρηση τους, και στην αδυναμία των μεσαίας τάξης -πλέον- δυνάμεων, να έχουν εκτόπισμα και βαρύτητα στις νέες παγκόσμιες συνθήκες, στις οποίες θα υπάρχουν και Μέγα εθνικά κράτη ηπειρωτικών διαστάσεων (Κίνα, Βραζιλία, Η.Π.Α, Ινδία, Ρωσία, Ινδονησία κ.λπ). Σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα, τα εθνικά κράτη που προέκυψαν από την διάλυση των αυτοκρατοριών είναι, ή θα αποδειχθούν στο μέλλον, σημαντικότερα από τα παλαιά αυτοκρατορικά κέντρα: Πορτογαλία-Βραζιλία, Ολλανδία-Ινδονησία, Ισπανία-Μεξικό κ.λπ. Οι ελίτ του Ρήνου, επειδή δεν διαθέτουν τέτοια μεγέθη (αποτελούν κράτη μεσαίου μεγέθους), επιλέγουν τον δρόμο μιας ιδιότυπης μεταμοντέρνας Αυτοκρατορίας, προκειμένου να ανταγωνιστούν σε παγκόσμιο επίπεδο.

[-] Οι ενιαίες πολιτικές μονάδες που δεν είναι πρώτου πληθυσμιακού μεγέθους (η Κορέα ή η Νορβηγία, το Ηνωμένο Βασίλειο ή το Ιράν, το Ισραήλ ή τα Η.Α.Ε, το Καζακστάν ή η Σιγκαπούρη, η Ελβετία ή η Αργεντινή) δεν θα οδηγηθούν φυσικά σε εξαφάνιση όπως λέει ο καλά θεμελιωμένος μύθος. Έχουν όλες τις προϋποθέσεις να ενισχυθούν, να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην περιοχή τους, και να ευημερήσουν περισσότερο από ποτέ, πιβοτάροντας (pivot states), έχοντας υψηλά επίπεδα ελευθερίας κινήσεων και ελιγμών, διαφυλάσσοντας και προσφέροντας ετερότητα, δημιουργώντας εκτεταμένα δίκτυα και «κόμβους» κ.λπ. Τα ευέλικτα κράτη που έχουν μεγάλους βαθμούς ελευθερίας, που «πιβοτάρουν», παράγουν ετερότητα και επιτελούν σημαντικές λειτουργίες στα πλαίσια της νέας εποχής, έχουν λαμπρό μέλλον.

[-] Μη το επαναλαμβάνω κάθε φορά. Έχω μιλήσει για «παγκοσμιοποίηση» εντός εισαγωγικών ως υποκειμενική επιδίωξη, φαντασίωση, σύνθημα, ιδεολόγημα και προσπάθεια διαμόρφωσης των πνευματικών περιεχομένων των ανθρώπων και για την παγκοσμιοποίηση ως αντικειμενική εξέλιξη, η οποία έχει διάφορες μορφές.

[-] Στην ομιλία της, η May έκανε αρκετές φορές λόγο για «ενότητα» και ''coming/bring the country back together'' (ενδαφέρον σημείο: τα ίδια ειπώθηκαν και στις Η.Π.Α). Έγραφα πριν κάποιους μήνες (όχι σε ό,τι αφορά το κοινωνικό ζήτημα αλλά το εθνικό ζήτημα της ένωσης): ''Το Ηνωμένο Βασίλειο εάν πάψει να είναι «Ενωμένο», δηλαδή εάν διαλυθεί με μια πιθανή αποχώρηση της Σκωτίας (κάτι που δεν είναι απλή υπόθεση), θα διαλυθεί, όχι φυσικά επειδή θα έχει αποχωρήσει από την Ε.Ε, αλλά γιατί θα ακολουθήσει με καθυστέρηση την μοίρα άλλων πολυεθνικών κρατών, όπως η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, η Σοβιετική Ένωση, η Τσεχοσλοβακία κ.λπ (για να μην αναφερθώ σε αυτοκρατορίες). Άλλωστε το ζήτημα της ανεξαρτητοποίησης της Σκωτίας και παλαιότερο είναι, και σχετίζεται με την κρίση της μετα-αυτοκρατορικής βρετανικής ταυτότητας, η οποία ενισχύθηκε κατά την μεταδιπολική περίοδο. Άλλα κράτη που ενδέχεται να ακολουθήσουν παρόμοια πορεία είναι το Βέλγιο, η Τουρκία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Πακιστάν και, για διαφορετικούς λόγους, η Ιταλία ή η Ισπανία. Οι Ισπανοί δεν πρόκειται να δεχθούν απευθείας διαπραγματεύσεις μεταξύ Ε.Ε και Σκωτίας''.

[-] Το ΝΑΤΟ είτε θα αποσυντεθεί ή τελος πάντων θα βρεθεί σε κατάσταση μέγιστης δυσλειτουργίας, είτε θα αγγλοσαξονοποιηθεί - αμερικανοποιηθεί ολοκληρωτικά (παράλληλα προφανώς θα δημιουργηθεί και μια γερμανογαλλική ή γερμανοκεντρική «ευρωπαϊκή» άμυνα), ενώ, όπως έχω επίσημανει και παλαιότερα, το πιθανότερο είναι πως η σχέση Βρετανίας-Ε.Ε θα αποτελέσει πρότυπο και για τη σχέση Τουρκίας-Ε.Ε.

Για περισσότερα δες i) Μετά, και πέρα, από το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο - Μέρος I, ii) Το ζήτημα της πολιτικής μονάδας (εθνικό κράτος κ.λπ). Εν συντομία, iii) Το κίνημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης (global governance), iv) Δυτικοευρωκεντρισμός.

18 Ιανουαρίου 2017

Μεταβολές και Πλανητικός Μετασχηματισμός.



According to IMF statistics, in 1980, in PPP terms, America’s share of global GDP was about 25% while that of China was 2.2%. In 2016, America’s share has shrunk to 15.5% while that of China has risen to 17.9%... From 1820 to roughly 1980, Western economic power either grew steadily or maintained a huge globally dominant position. In the past three decades, the combined GDP of North America and Western Europe has shrunk from 51.5% in 1990 to 33.45% in 2014... The combined GDP of G7 Countries has shrunk from 50,92% in 1990 to 30.98% in 2016 (G7 Countries Share of World Population is 10.2%).


18 Ιανουαρίου 2017.

I
Κατά τη τελευταία χρονιά του Ομπάμα ως Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Η.Π.Α έριξαν 26.171 βόμβες σε επτά χώρες. Δηλαδή 3.027 περισσότερες βόμβες απ' ό,τι το 2015. Το 2015 οι Η.Π.Α, υπό τη διοίκηση Ομπάμα, βομβάρδισαν έξι χώρες: τη Συρια και το Ιράκ (κυρίως), το Αφγανιστάν (δευτερευόντως), την Υεμένη, τη Σομαλία και το Πακιστάν (σε μικρότερο βαθμό). Το 2016, προστέθηκε -ξανά- και η Λιβυή στις προηγούμενες χώρες.

Από τις προηγούμενες, η Συρία, το Αφγανιστάν και η Σομαλία βρίσκονται στις πρώτες πέντε χώρες-πηγές προσφύγων ή/και εκτοπισμένων στον πλανήτη, ενώ το Ιράκ και το Πακιστάν στις πρώτες δέκα. Από αυτές τις τρεις χώρες (Συρία, Αφγανιστάν, Σομαλία) προέρχεται το 54% των προσφύγων ή/και εκτοπισμένων συνολικά σε παγκόσμια κλίμακα. Η Συρία είναι η μεγαλύτερη πηγή προσφύγων και (εσωτερικά) εκτοπισμένων στον πλανήτη.

Σημειώσεις
[-] Οι βομβαρδισμοί πιθανότατα περιλαμβάνουν πολλαπλά χτυπήματα, οπότε το νούμερο μάλλον είναι μεγαλύτερο και η καταγραφή «τυπική».

[-] Το 2015 περίπου 1.3 εκατομμύρια άνθρωποι ζήτησαν άσυλο στην Ε.Ε. Από αυτούς πάνω από το 50% ήταν από τρεις χώρες: τη Συρία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ (οι δύο τελευταίες χώρες είναι οι κυριώτερες σταθερές πηγές προσφυγικών και μεταναστευτικών ρευμάτων και ροών εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία). Ακολούθησαν το Κόσοβο, η Αλβανία, το Πακιστάν και η Ερυθραία. Και το 2016, από Συρία, Αφγανιστάν και Ιράκ ήταν επίσης η πλειοψηφία όσων ζήτησαν άσυλο στην Ε.Ε, παρότι συνολικά αιτήθηκαν άσυλο άνθρωποι από 146 χώρες (παραπλανητικό το νούμερο ως προς τα συνολικά μεγέθη). Τα πρώτα τρία τρίμηνα του 2016 οι αριθμοί είχαν -χονδροειδώς- ως εξής: από Συρία 87.900, Αφγανιστάν 62.100 και Ιράκ 36.400. Ακολούθησαν η Νιγηρία και το Πακιστάν (με περίπου 15.000 αιτήσεις).

[-] Όλα τα στοιχεία από Council on Foreign Relations, UN refugee agency, World Economic Forum και Eurostat.


II
Οι επόμενες παρατηρήσεις-επισημάνσεις είναι πρώιμες. Πρόκυπτουν όμως ως φυσικό επακόλουθο του κλιματος που διαμορφώνεται την περίοδο που διανύουμε.

1. Έγραφα πριν από τέσσερα (4) και πλέον χρόνια (23/11/2012): «Από τον Ναπολέοντα έως τον Χίτλερ το παιχνίδι παραμένει το ίδιο και σχεδόν κουραστικό. Η κυρίαρχη ηπειρωτική δυτικοευρωπαϊκή δύναμη (Γαλλία, Γερμανία) ηττάται από μια συμμαχία της οποίας οι δύο συνεργαζόμενες δυνάμεις αναφωνούν: Ο τρόπος να συντρίψουμε τους ηπειρωτικοευρωπαίους είναι να τους λιώσουμε ανάμεσα στις μυλόπετρες της Ατλαντίας και της Ευρασίας! Πάντα μια ατλαντική δύναμη (Αγγλία, Η.Π.Α) συνεργάζεται με την συγκεκριμένη δύναμη που δεσπόζει στην Ευρασία. Τη Ρωσία. Πιο σωστά την αυτοκρατορική Ρωσία στον 19ο, τη Σοβιετική Ένωση στον 20ο αιώνα. Τον 19ο αιώνα η Αγγλία επικράτησε επί της Γαλλίας με τη βοήθεια της αυτοκρατορικής Ρωσίας. Τον 20ο αιώνα οι Η.Π.Α επικράτησαν επί της Γερμανίας με τη βοήθεια της σοβιετικής Ρωσίας. Ο 19ος αιώνας ήταν [μέσω μιας ευρωκεντρικής ματιάς] ο αιώνας της Αγγλίας. Ο 20ος αιώνας ήταν ο αιώνας των Η.Π.Α. Ο 21ος αιώνας;...»

2. Υπό μια έννοια, οι Ρώσοι αποτελούν τα «διαχρονικά» κορόϊδα των Αγγλοσαξώνων (τουλάχιστον κατά τους τελευταίους δύο αιώνες). Είναι αυτοί που υφίστανται τις μεγαλύτερες απώλειες, που εσωτερικεύουν τα κόστη και τα βάρη των αντιπαραθέσεων, που πληρώνουν το μεγαλύτερο φόρο αίματος, και είναι και αυτοί που βγάζουν, εν τέλει, το φίδι από τη τρύπα και βρισκονται εξαντλημένοι κάθε φορά. Για να έρχονται ύστερα οι κατά τον πόλεμο «σύμμαχοι» τους Αγγλoσάξωνες, να τους υποβαθμίζουν, να τους δαιμονοποιούν και να τους υπονομεύουν (μεταβάλλοντας τους πάντα σε «εχθρούς» μεταπολεμικά), μιλώντας από θέση ισχύος και ανωτερότητας. Μιλώντας από το θρόνο του νικητή.

3. Οι Ρώσοι γνωρίζουν πως, όπως συνέβη με τη Γαλλία τον 19ο και τη Γερμανία τον 20ο αιώνα, θα είναι αυτοί πρώτιστα -και όχι οι Άγγλοσάξωνες- που θα υποστούν τις συνέπειες και θα έχουν τις μεγαλύτερες απώλειες σε περίπτωση αντιπαράθεσης Η.Π.Α - Κίνας στον 21ο αιώνα. Η στάση τους δεν θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη και δεδομένη από αμερικανικής πλευράς.

4. Επειδή θα φορεθεί πολύ μελλοντικά το μοντελάκι «Γερμανία και Κίνα», σας παρακαλώ, όσες και όσους σας χαρακτηρίζει στοιχειώδης διανοητική ειλικρίνεια και σεβασμός προς την ιστορία, προς θεού μην υποκύψετε στο τριπάκι της ταύτισης Γερμανίας - Κίνας. Μην ταυτίζετε τον επαρχιωτισμό με την κεντρικότητα, τη μετριότητα, τον οικονομισμό και την ηθικολογία με την αποστασιοποιημένη ανωτερότητα, την ηπιότητα και τη διπλωματική και στρατηγική ικανότητα, και την πρόκληση χάους με τη δημιουργία τάξης.

5. Το να βρεθούν σε ευθεία αντιπαράθεση και σε ανταγωνισμό οι δύο βασικοί πόλοι του 10-12% του παγκόσμιου πληθυσμού και του 30% του παγκόσμιου Α.Ε.Π (δηλαδή οι Η.Π.Α με τη Γερμανία), στις σημερινές συνθήκες, είναι κάπως μικρόμυάλο και αυτοκτονικό. Βέβαια, ούτε πρόβλημα έχω προσωπικά, ούτε ισχυρίζομαι πως δεν θα πρέπει να συμβεί κάτι τέτοιο λόγω κάποιας υφέρπουσας «δυτικότητας» (όσοι/ες παρακολουθείτε, γνωρίζετε, πως όχι απλά δεν υπάρχει συμφωνία με τέτοιες ιδέες αλλά θεωρούνται και τεχνητά κατασκευάσματα τα οποία βλάπτουν και στα οποία ασκείται κριτική). Ωστόσο, δεν μπορώ να μην επισημάνω πως μια τέτοια εξέλιξη θα οδήγησει σε εξάντληση τόσο τον ατλαντικό όσο και τον ηπειρωτικόευρωπαϊκό χώρο. Είναι και οι δύο αυτοί χώροι-περιοχές που φθίνουν και αποδυναμώνονται, όχι μονάχα ο ένας (υποβαθμιζεται και η σημασία και βαρύτητα του Ατλαντικού σε σύγκριση με τους περασμένους αιώνες. Για τον ευρωπαϊκο χώρο δε χρειάζεται να γράψουμε κάτι ιδιαίτερο. Όταν οι περισσότεροι μίλαγαν με ευρωκεντρικούς φαντασιακούς όρους εδώ γράφαμε για παρακμή που γινόταν μεγάλη προσπάθεια να αποκρυφθεί με ποικίλους τρόπους). Είναι ακριβώς η αποδυνάμωση του σύνολου ευρωατλαντικού χώρου -μαζί με τις πιέσεις που αναπτύσσονται- που βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα σε Αγγλοσάξωνες και Ηπειρωτικούς και ενισχύει τάσεις πολυδιάσπασης της λεγόμενης «Δύσης». Αν είναι να ενταθεί αυτος ο ανταγωνισμός, ας ενταθεί.

Σημειώσεις
[-] Βέβαια όλα τα προηγούμενα είναι πρόωρα. Και είναι πρόωρα γιατί θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε το επίπεδο της «αποκατάστασης» στις σχέσεις Η.Π.Α και Ρωσίας (και τοποθέτησης των Η.Π.Α έναντι συγκεκριμένων κρατών). Όσο περισσότερο «αποκαθίστανται» οι σχέσεις Η.Π.Α-Ρωσίας, τόσο μεγαλύτερα προβλήματα θα αναπτύσσονται -και η πόλωση θα ενισχύεται- στο εσωτερικό των Η.Π.Α. Η διακρατική «αποκατάσταση» δηλαδή έχει όρια, διαφορετικά θα έχει ενδοκρατικές συνέπειες (εντός των Η.Π.Α).

[-] Πάντως όταν γίνονται μεταβολές στις σχέσεις γιγάντων (Η.Π.Α, Ρωσία, Κίνα), οι νάνοι, των οποίων η σημασία και η βαρύτητα υπερτονίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες, εξαυλώνονται (π.χ, Μ.Κ.Ο, εταιρείες και διάφορα άλλα φαιδρά που υποτίθεται πως θα υποκαταστούσαν τα κράτη). Οι μεταβολές στις σχέσεις αυτές θα επιφέρουν επανατοποθετήσεις και έναντι συγκεκριμένων μουσουλμανικών δυνάμεων (και μεταξύ αυτών των δυνάμεων στο εσωτερικό του Ο.Ι.Δ).

[-] Προφανώς και το Brexit θα είναι «σκληρό», δηλαδή κανονικό. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι δηλαδή; Τα «μαλακά» ''Brexit'' είναι για «Ελλάδες».

[-] Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το Ηνωμένο Βασίλειο έχασε λιγότερο από το 1% του συνολικού άμαχου και μάχιμου πληθυσμού του (λιγότερους από 500.000 ανθρώπους, ενώ υποτίθεται πως αποτελούσε τη μια από τις δύο βασικές παρατάξεις του πολέμου) και βρέθηκε στο τραπέζι των νικητών. Η σοβιετική Ρωσια (οχι η Ε.Σ.Σ.Δ συνολικά) έχασε περίπου το 13% του πληθυσμού της (η Γερμανία περίπου το 8% και η Ιαπωνία περίπου το 4% του πληθυσμού της - η Κίνα έχασε περί τα 15-20 εκατομμύρια ανθρώπους). Οι δε Η.Π.Α βγήκαν ενισχυμένες ως προς τη βιομηχανική τους παραγωγή και την οικονομία τους, ενώ ήταν και η μόνη βιομηχανική ανεπτυγμένη χώρα που δεν καταστράφηκαν οι υποδομές της. Τα προηγούμενα ενδεικτικά ως προς τα (2) και (3).

[-] Τον συγκεκριμένο διαδικτυακό χώρο οπωσδήποτε δεν τον χαρακτηρίζει κάποια «φιλογερμανικότητα», ωστόσο θα πρέπει να τονιστεί το εξής: ο όψιμος «αντιγερμανισμός / φιλοαμερικανισμός» μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, πέρα από τη ρηχότητα και την επιφανειακότητα που τον χαρακτηρίζει, φανερώνει την έλλειψη ιστορικών και πολιτικών κριτηρίων και αισθητηρίων των παγκοσμίων εξελίξεων, τα αδιέξοδα, την ανυπαρξία οράματος και φιλοδοξιών, και φυσικά την ιστορική και πολυεπίπεδη παρακμή της ελληνικής κοινωνίας. Η παγκόσμια τάση, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, είναι ακριβώς να κερδίζονται βαθμοί ελευθερίας και ανεξαρτησίας από τις Η.Π.Α (ενώ σε εμάς, με αφορμή το ζόρισμα από τη Γερμανία, αρκετοί είναι έτοιμοι να πέσουν με τα μούτρα -περισσότερο από ποτέ και πιο βαθιά- στην αμερικανική αγκαλιά). Σκεφτείτε μια προς μια όλες τις άξιες λογου χώρες. Έχουν κερδίσει ή/και διεκδικούν περισσότερους ή λιγότερους βαθμούς ελευθεριας και ανεξαρτησιας σε σχέση με 10-15 χρόνια πριν; (θυμίζω, ενδεικτικά, πως ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο αυτό που αγνόησε τις προειδοποιήσεις των Η.Π.Α για μη συμμετοχή στην AIIB - μετά ακολούθησαν όλοι). Οι χώρες μεταβάλλουν το μείγμα των προσανατολισμών και των πολιτικών τους (diversify, που επαναλαμβάνουν συνεχώς και στην οικονομία), δεν γίνονται περισσότερο «αμερικανικές». Το παίγνιο δεν είναι, όπως εσφαλμένα νομίζεται, Η.Π.Α ή Ε.Ε, αλλά σχετίζεται με την τοποθέτηση ως προς τους υπολοίπους (και την κάλυψη κενών ισχύος). Εξ ου και η Γαλλία έφτιαξε στρατιωτική βάση στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το 2009, το Ηνωμένο Βασίλειο στο Μπαχρέιν πρόσφατα (μετά από πολλές δεκαετίες) και η Τουρκία συμφώνησε για τη δημιουργία στρατιωτικής βάσης στο Κατάρ. Ιράνοι αξιωματικοί, αφού τόνισαν πως δεν υπάρχει καμία σύγκριση με το παρελθόν της Βρετανίας, χαρακτήρισαν την «επιστροφή» της Βρετανίας στον Περσικό Κόλπο ως αστείο και ως «το ανέκδοτο της χρονιάς».

16 Ιανουαρίου 2017

16 Ιανουαρίου 2017.

Όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό των Η.Π.Α το τελευταίο διάστημα (μεταβατική περίοδος προς τη νέα διοίκηση), σε σχέση με τη Ρωσία, θα πρέπει να αποτελέσουν είτε προβληματισμό είτε μάθημα σε φίλες και φίλους που έχουν ερμηνεύσει με συγκεκριμένο τρόπο (ανταγωνισμός «συστημάτων») τη ψυχροπολεμική διπολική περίοδο.

Από τον Bonald και τον De Maistre, τον Bentham και τον Marx, μέχρι τις μέρες μας τα πράγματα παραμένουν ίδια. Ο «εχθρός» (της «Δύσης»), είναι η Ρωσία. Είτε είναι αυτοκρατορική, είτε σοσιαλιστική, είτε ομοσπονδιακή. Πριν από τον κομμουνισμό, ήταν ο πανσλαβισμός, για να φτάσουμε στις μέρες μας στην «ακροδεξιά» ή στη χρηματοδότηση «αντι-ευρωπαϊκών» κομμάτων. Πανσλαβισμός, κομμουνισμός και «πουτινισμός» αποτελούν διαφορετικές προβιές ή/και επικαλύψεις για τη Ρωσία ως κίνδυνο και εχθρό.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση όσων ασχολήθηκαν με το φαινόμενο του «πανσλαβισμού» τον προπερασμένο αιώνα (Bonald, De Maistre κλπ). Από τη μια μεριά ανακαλύπτουν τους «πανσλαβιστές» οπαδούς της «ισότητας», ανατρεπτικούς, ριζοσπάστες και επαναστάτες (ii), όπου η «θρησκεία» δεν παίζει κανέναν ιδιαίτερο ρόλο (αργότερα αυτό θα μετασχηματιστεί σε «κομμουνισμό»), και από την άλλη τους αντιδραστικούς οπαδούς του τσαρισμού, όπου η «θρησκεία» αποτελεί γενική τακτική του σλαβισμού προκειμένου να υπονομευθούν τα καθεστώτα στην «Ευρώπη» - ο Joseph de Maistre έβλεπε τον παπισμό ως μέρος ενός πανευρωπαϊκού συστήματος ελέγχων και ισορροπιών (το αντι-Ορθόδοξο πνεύμα βρίσκει με φυσικό τρόπο τις νεώτερες ρίζες του εδώ). Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε επίσης, πως η σημερινή «Ευρώπη» -που καταρρέει- είναι μια δημιουργία των χριστιανοδημοκρατών. Αυτοί ήταν οι αρχιτέκτονες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, του μεταπολεμικού ατλαντισμού και της μορφής της συνταγματικής δημοκρατίας.

Όμως τα περί «ισότητας» και ριζοσπαστικού επαναστατισμού (που αργότερα θα τα ξανασυναντήσουμε με κοσμικά αντικληρικαλιστικά πρόσημα) προκύπτουν λόγω της αγνόησης μιας ιστορικής εμπειρίας: ότι τα θρησκευτικά συστήματα στην Ανατολή δεν είναι «θρησκείες» αλλά κοινωνικά συστήματα (εξ ου και ορισμένοι μιλούν για αυτονόητο «σοσιαλίζον» χαρακτήρα του σλαβικού ημισφαιρίου: μετά τον κομμουνισμό οι Σλάβοι ούτε δύο δεκαετίες δεν άντεξαν τη «δημοκρατία», δηλαδή τον λιμπεραλισμό). Η δε γενική τακτική του «σλαβισμού» να υπονομεύσει τα καθεστώτα στην «Ευρώπη», αλλάζει συνεχώς προβιές: στις μέρες μας -μετά από τη θρησκεία και τον κομμουνισμό παλαιότερα- σειρά έχει πάρει η χρηματοδοτούμενη από τη Ρωσία, «ακροδεξιά» ή ο «εθνολαϊκισμός» (πάντα κάτι θα είναι: ο σλαβισμός, ο κομμουνισμός, ο «πουτινισμός». Μελλοντικά κάτι διαφορετικό).

Η μεγάλη διαφορά της Ρωσιας ως κινδύνου και εχθρού κατά τον 19ο και 21ο αιώνα (τσαρική, ομοσπονδιακή), σε σχέση με τη ψυχροπολεμική φάση του 20ου (σοσιαλιστική), έγκειται στις αξιώσεις παγκόσμιας κλίμακας και στον διεθνιστικό ή/και κοσμοπολίτικο χαρακτήρα (φιλελεύθερων και μαρξιστών) που δυναμοποίησαν αυτή την αντιπαλότητα και της προσέδωσαν μυθικές διαστάσεις (οι δύο τελευταίες εκφράσεις της δυτικής εκκοσμικευμένης εσχατολογίας αντιπάλευαν μεταξύ τους για το δικό τους «Τέλος της Ιστορίας» η καθεμιά). Το θεμέλιο όμως της επικινδυνότητας και της εχθρότητας παραμένει, εδώ και περίπου δύο αιώνες, το ίδιο: η Ρωσία (Κανένα πρόβλημα δεν είχαν οι Η.Π.Α να προσεγγίσουν την κομμουνιστική Κίνα κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, ή αργότερα το επίσης κομμουνιστικό Βιετνάμ).

Οι ιδέες παραμένουν ίδιες, εδώ και περίπου δύο αιώνες. Όταν όμως ο κόσμος αλλάζει και οι ιδέες δεν άλλάζουν, οποσδήποτε καλό δεν είναι: η πολιτική γίνεται με ιδέες και όχι με οικονομίστικα και γραφειοκρατικά μοιρογνωμόνια.


Συμπληρωματική Επισήμανση

Φορείς οικουμενικών ή κοσμοιστορϊκών ιδεών είναι ορισμένα έθνη, όχι ολόκληρος ο κόσμος... Η αντίληψη, ότι το ίδιο σχέδιο κοινωνικής οργάνωσης μπορεί και οφείλει στις γενικές του γραμμές να βρει πλανητική εφαρμογή, προβάλλει επιτακτικά στον παγκόσμιο ορίζοντα τη στιγμή όπου στην κοσμοιστορϊκή σκηνή εμφανίζονται δύο μεγάλη έθνη: η κομμουνιστική Ρωσσία και οι καπιταλιστικές Ηνωμένες Πολιτείες. Και οι δύο εκπροσωπούν και προωθούν, ως έθνη με φιλοδοξία μεγάλης παγκόσμιας Δύναμης, την προγραμματική σύνδεση της κοινωνικής και της πλανητικής έποψης, αν και με αντίθετα πρόσημα. Το ποιά πρόσημα θα επικρατούσαν εξαρτιόταν στο εξής από την έκβαση του αγώνα μεταξύ μεγάλων εθνών - κι όχι από τα εγγενή «προτερήματα του συστήματος» θεωρούμενα in abstracto. Το πλανητικό σχέδιο κοινωνικής οργάνωσης των κομμουνιστών ναυάγησε, με άλλα λόγια, όχι λόγω της ηθικής και οικονομικής κατωτερότητας, αλλά επειδή η εθνική ισχύς της Ρωσσίας προσέκρουσε στην υπέρτερη εθνική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών (Το ίδιο θα μπορούσε να λεχθεί και σε σχέση με την προσπάθεια της εθνικοσοσιαλιστικής γερμανίας να επιτύχει παγκόσμια κυριαρχία).

Αν η καπιταλιστική «λογική» είχε ενσαρκωθεί κοσμοιστορϊκά μόνο στο Βέλγιο και στην Ελβετία, ενώ ο «παραλογισμός» της σχεδιασμένης οικονομίας στη Ρωσσία και στην Κίνα, τότε οι προτιμήσεις της παγκόσμιας ιστορίας θα ήσαν πολύ διαφορετικές απ' ό,τι φάνηκε το 1989. Τούτη η διαπίστωση έχει ύψιστη ιστορική και μεθοδολογική σημασία: δείχνει ποσό βαθιά αλληλοσυμπλέκονται η πολιτική και κοινωνική ιστορία. Η ίδια σκέψη μπορεί να διατυπωθεί και αντίστροφα: η κοσμοιστορϊκή δυναμικότητα του κομμουνισμού, δηλαδή η ικανότητα του να προασπίσει ένα σχέδιο κοινωνικής οργάνωσης σε παγκόσμια κλίμακα, θα ήταν ίση με μηδέν αν είχε συμπτυχθεί μέσα στα σύνορα της Αλβανίας...

Στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου τονίσθηκε πολλές φορές η εσωτερική συνάρτηση του κομμουνισμού με την παγκόσμια πολιτική ισχύος του ρώσικου έθνους, γιατί η πολεμική της Δύσης ενδιαφερόταν έντονα να ξεσκεπάσει το συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο του συνθήματος του «προλεταριακού διεθνισμού». Αλλά με τη διάλυση του ανατολικού στρατοπέδου και της Σοβιετικής Ένωσης υπάρχει στη Δύση λιγότερη προθυμία να ερμηνεύσει κανείς τις εξελίξεις των πραγμάτων ως νίκη εθνών πάνω σε άλλα έθνη' θα φαινόταν ίσως πεζό και δεν θα έμοιαζε με ιδιαίτερα ένδοξο κατόρθωμα, αν κανείς έλεγε απλούστατα ότι το πιο πολυάριθμο και οικονομικά κατά πολύ υπέρτερο στρατόπεδο επικράτησε τελικά ενάντια στη Ρωσία... (i)

Περισσότερα: i) Γιατί επικράτησαν οι «φιλελεύθερες δημοκρατίες» στον 20ο αιώνα και τέσσερις Μεγα-Τάσεις που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα, ii) Η ιδεοκτονία, η ιδεολογική ένδεια των καιρών μας και η ανυπαρξία πολιτικής. Η επικράτηση μετριοτήτων στην πολιτική ως αποτέλεσμα της έλλειψης ιδεών και της κυριαρχίας της «διανοήσεως» των μάνατζερ.

Σημειώσεις

[-] Τα μάθατε; Σε περίπτωση που δεν τα μάθατε, να σας τα πω. Εάν δεν επιτευχθεί λύση στο Κυπριακό, θα φταίει η Ρωσία. Και σε περίπτωση που ενισχυθούν τα ποσοστά του FN στη Γαλλία και του AfD στη Γερμανία στις επικείμενες εκλογές, πάλι η Ρωσία θα φταίει. Και για την κριτική που δέχεται, και πιθανώς θα γίνει πιο έντονη, η Μέρκελ ή/και για τη συνέχιση της μη ανάπτυξης στην Ευρωζώνη ή για μια πιθανή ενίσχυση της κρισης νομιμοποίησης της Ε.Ε, ξανά, κι όμως -παρακαλώ μην ξαφνιάζεστε-, θα φταίει η Ρωσία. Μήπως έφταιγε και για το Brexit; Μήπως και για το δημοψήφισμα στην Ιταλία; (εν τω μεταξύ, το κατά κεφαλήν των Ιταλών -σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε- βρίσκεται σε επίπεδα 1995. Ποιά ευρωζώνη και ποιά Ε.Ε. Δύο δεκαετίες τίποτα οι Ιταλοί. Φυσικά αυτό δεν ισχύει, δηλαδή η στασιμότητα του κατά κεφαλήν των Ιταλών, αφού... φταίει η Ρωσία. Χαμογελώ). Όλη η «Δύση» μια μεγάλη OAKKE.

Those whom the gods would/wish to destroy, they first make mad ή μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι.

[-] Και φυσικά, η συνέχιση και εμβάθυνση των κατηγοριών για κυβερνοεπιθέσεις, κρατική και διαδικτυακή προπαγάνδα και η γενικότερη προσπάθεια δημιουργίας κλίματος και διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης» συνεχίζεται. Αυτή τη φορά οι προειδοποιήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών απευθύνονται προς τη Γερμανία και τη Γαλλια και μιλούν για πιθανή μελλοντική προσπάθεια επιρροής (likely to Interfere) των επικείμενων εκλογών στις δύο αυτές χώρες (οι οποίες ήδη «βρίσκονται υπό επίθεση»). Οι προειδοποιήσεις έρχονται λίγες ημέρες μετά από την έκθεση αμερικανικών υπηρεσιών -C.I.A και N.S.A- που δόθηκε στη δημοσιότητα με θέμα τις αμερικανικές εκλογές και τη ρωσική επιρροή. Οι κατηγορίες βασίζονται συνήθως σε γεγονότα, ημερομηνίες, στοιχεία και αριθμούς. Η συγκεκριμένη έκθεση βασίζεται σε ισχυρισμούς (και σε ορισμένα screenshot από βίντεο των δικτύων RT και Sputnik, σε αναφορές σε διαδικτυακα μέσα, σε views κ.λπ). Πρόσφατα τέλος, ο Rex Tillerson, ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της ExxonMobil και υποψήφιος για τη θέση του υπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α, χαρακτήρισε τη Ρωσία ως «κίνδυνο». C.I.A, N.S.A, ExxonMobil και... OAKKE μαζί. Ή μάλλον πιο σωστά, σας τα έλεγε η OAKKE, αλλά εσείς (C.I.A, N.S.A, ExxonMobil), δεν την ακούγατε...

[-] Επειδή έχω αναφερθεί αρκετές φορές κατά το παρελθόν στο «Κυπριακό» (το πρώτο μεγάλο σημείωμα το έγραψα το 2013), το οποίο ουδόλως αποσυνδεδεμένο και αποκομμένο είναι από τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή (αυτή είναι άλλωστε και η διαφορά ανάμεσα σε οικονομισμό και κοινωνιολογισμό και την πολιτική και πολιτισμική γεωγραφία), έχω επιλέξει να μην γράψω τίποτα αυτή την περίοδο. Μελλοντικά ίσως.

13 Ιανουαρίου 2017

Μια διαφορετική παγκοσμιοποίηση: Γλώσσα, δημογραφική δομή και διαδίκτυο.


Why Spanish Speaking Youtubers Are Taking Over Youtube



Τρεις συμπληρωματικές -έμμεσα σχετιζόμενες- επισημάνσεις από παλαιότερα κείμενα

I
Σε σχέση με τη Γερμανία, η Ισπανία... αποτελεί παγκόσμια γλωσσική υπερδύναμη, είτε σε επίπεδο υψηλής, είτε σε επίπεδο χαμηλής κουλτούρας (π.χ, η μόνη γλώσσα που ανταγωνίζεται την αγγλική στα πλαίσια της μαζικής μουσικής κουλτούρας είναι η ισπανική). Έχει υψηλή διείσδυση και επιρροή στον κινηματογράφο και την λογοτεχνία. Διαθέτει δημογραφικό και γεωγραφικό βάθος. Είναι μια γλώσσα που την μιλούν σε εξω-ευρωπαϊκούς χώρους νεανικές κοινωνίες. Αποτελεί κυρίαρχη γλώσσα - με διάφορες μορφές - σε 21 κράτη και την έχουν ως επίσημη γλώσσα οργανισμοί όπως ο Ο.Η.Ε, η Ε.Ε, η Αφρικανική Ένωση, ή Ένωση Νοτίων Αμερικανικών Εθνών (UNASUR), ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, η Mercosur, ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (Ο.Ο.Σ.Α) και η Λατινική Ένωση (Latin Union), στην οποία συμμετείχαν όλες οι ρομανικές γλωσσικά χώρες και παρατηρείτο το εξαιρετικά ενδιαφέρον φαινόμενο της σχεδόν ολοκληρωτικής ταύτισης ρομανικών γλωσσών και ρωμαιοκαθολικού θρησκεύματος (με ελάχιστες εξαιρέσεις κάποιες χώρες της Αφρικής, τη Ρουμανία και τις Φιλιππίνες) κ.λπ. Και κάθεται τώρα η ρωμαιοκαθολική Ισπανία να της κάνουν προτεσταντικού τύπου υποδείξεις για την μη παραγωγή βιδών ή πληκτρολογίων και την μη ορθή κατανομή κονδυλίων και φόρων. Τέλος πάντων... - Δυτικοευρωπαϊκό και μεσανατολικό τρίγωνο. Δημογραφική βαρύτητα (1950-2050).

Παρατηρείστε πως έμμεσα, στην προηγούμενη επισήμανση, συνδέεται και το θρήσκευμα με τη γλώσσα (σχεδόν ολοκληρωτική ταύτιση ρομανικών γλωσσών και ρωμαιοκαθολικού θρησκεύματος).


II

Η Κίνα, το 2014, είχε περίπου 630 εκατομμύρια χρήστες διαδικτύου (η Κίνα έχει το δικό της ''you tube''. Γενικότερα το διαδίκτυο -στο οποίο κινούμαστε εμείς- δεν είναι τόσο αυτονόητα «παγκόσμιο» όσο νομίζουμε). Δηλαδή περισσότερους χρήστες διαδικτύου από τον συνολικό πληθυσμό της Ε.Ε ή ολόκληρης της Βόρειας Αμερικής (Η.Π.Α, Μεξικό, Καναδάς).

Ο συνολικός πληθυσμός της Ευρωζώνης -η οποία αποτελείται από 19 εθνικά κράτη-, είναι περίπου 350 εκατομμύρια άνθρωποι (αυτός είναι ο συνολικός πληθυσμός, όχι οι χρήστες διαδικτύου). Η Ευρωπαϊκή Ένωση -η οποία αποτελείται από 28 εθνικά κράτη- έχει πληθυσμό περίπου 510 εκατομμύρια ανθρώπους. Ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι περίπου 320 εκατομμύρια άνθρωποι (εκ των οποίων μάλιστα ένα ποσοστό, που κυμαίνεται από 10% έως 15% δεν μιλούν την αγγλοσαξονική).

Στην Ασία βρίσκεται το 45,7% των χρηστών διαδικτύου. Στην Ευρώπη το 19,2%. Στην Λατινική Αμερική το 10,5%, στη Βόρειο Αμερική το 10,2% και στην Αφρική το 9,8%. - Δύο σύντομα σχόλια περί Κίνας και «Κεντρικού Ισλάμ».


III
Σχεδόν όλα τα πλεονεκτήματα που διαθέτει μια χώρα όπως η Γαλλία, προέρχονται από το παρελθόν και όχι από το παρόν, π.χ: μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (θα διευρυνθεί ή «μεταρρυθμιστεί». Για ποιόν λόγο στις μέρες μας η Γαλλία κατέχει μόνιμη θέση και όχι τόσες άλλες χώρες; Δεν υπάρχει επιχείρημα στο παρόν), εξω-ευρωπαϊκές κτίσεις και υπερπόντια δικαιώματα εκμετάλλευσης (Α.Ο.Ζ), πυρηνική δύναμη (παρόλο που αποτελεί κλειστό club, επίσης έχει de facto διευρυνθεί και διευρύνεται), η γαλλική ως μια από τις επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε (Ίσως το σημαντικότερο «όπλο» της. Επίσης σε βάθος χρόνου θα διευρυνθούν. Ήδη έχουν προταθεί η ινδική, η βεγγαλική, η πορτογαλική και η τουρκική). Οι επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε είναι έξι: η αγγλική (με περίπου 1,4 δις ομιλούντες προσεγγιστικά), η κινεζική (1,3 δις), η ισπανική (440-560 εκατομμύρια), η αραβική (420 εκατομμύρια), η ρωσική και η γαλλική (περίπου 220-270 εκατομμύρια). Εδώ φαίνονται - και σε ορισμένους ακόμη τομείς - οι πραγματικές αδυναμίες της Γερμανίας, από απόψεως κύρους, παγκοσμίου εκτοπίσματος, μαλακής ισχύος και ορισμένων ακόμη στοιχείων (η γερμανική ουσιαστικά αποτελεί μια τοπική ευρωπαϊκή γλώσσα που ομιλείται από 100 εκατομμύρια περίπου ανθρώπους). - Δυτικοευρωπαϊκό και μεσανατολικό τρίγωνο. Δημογραφική βαρύτητα (1950-2050).


Επιπλέον
i) Many U.S. Catholics will understand Pope Francis’ Spanish-language Mass. When Pope Francis leads Mass on Wednesday in Washington, D.C., he will speak not in English, but in his native Spanish. ii) What is the future of Spanish in the United States? With more than 37 million speakers, Spanish is by far the most spoken non-English language in the U.S. today among people ages 5 and older. It is also one of the fastest-growing, with the number of speakers up 233% since 1980, when there were 11 million Spanish speakers. (Pew Research Center)

8 Ιανουαρίου 2017

Πλανητικός Μετασχηματισμός και Διεθνές Σύστημα (ιστορικά).

Το ευρωκεντρικό πολυπολικό σύστημα καθορίστηκε από ορισμένες μεγάλες δυνάμεις και διήρκεσε, τρεις περίπου αιώνες (Waltz, 1979). Το προηγούμενο ισχύει μόνο υπό την προϋπόθεση πως το σύστημα αυτό δεν ήταν πραγματικά παγκοσμιο.

Σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας, πριν από τον 19ο αιώνα, δεν υπήρχε ένα μόνο ενιαίο και ομοιογενές πολιτικό σύστημα που εξαπλωνόταν σε ολόκληρο τον πλανήτη. «Η μεγάλη κοινωνία ολόκληρης της ανθρωπότητας, στην οποία αναφέρονταν οι υποστηρικτές του κανονικού δικαίου ή του φυσικού δικαίου, ήταν μια ιδεατή κοινωνία, η οποία υπήρχε μόνο ενώπιον του Θεού ή υπό το φως των αρχών του φυσικού δικαίου: δεν αντιστοιχούσε σε αυτήν κανένα αληθινό πολιτικό σύστημα. Πριν από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η παγκόσμια τάξη ήταν απλώς το άθροισμα των διαφόρων πολιτικών συστημάτων που επέφεραν την τάξη στα διάφορα μέρη του κόσμου» (Bull, 1977). Αυτό που ονομάζουμε πρώτο παγκόσμιο πολιτικό σύστημα, ήταν η εξάπλωση του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος κρατών σε ολόκληρο τον κόσμο και η μετατροπή του σε ένα -σχετικά- ομογενοποιημένο σύστημα κρατών παγκοσμίων διαστάσεων.

Η πρώτη φάση αυτής της μεταβολής εκκινεί όταν τα ευρωπαϊκά κράτη επεκτάθηκαν και ενσωμάτωσαν ή κυρίευσαν τμήματα του υπόλοιπου πλανήτη και τελειώνει με τη διαίρεση και διανομή της Αφρικής τον 19ο αιώνα. «Στη δεύτερη φάση, η οποία εν μέρει συνέπεσε με την πρώτη, οι περιοχές που είχαν ενσωματωθεί ή κυριευθεί κατ' αυτόν τον τρόπο ξέφυγαν από τον ευρωπαϊκό έλεγχο και πήραν τις θέσεις τους ως κράτη μέλη της διεθνούς κοινωνίας ξεκινώντας με την Αμερικανική Επανάσταση και συνεχίζοντας με την αφρικανική και ασιατική αντιαποικιοκρατική επανάσταση...». Η φάση αυτή δεν έχει ολοκληρωθεί, γεγονός που αποδεικνύεται από την παράδοση-μεταβίβαση της κυριαρχίας του Hong Kong από τη Βρετανία στην Κίνα το 1997 (πλησιάζει και η ώρα της Ταιβάν, η οποία πλέον αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος μόνο από 21 κράτη), τη διακήρυξη του τέλους της συμφωνίας Sykes-Picot από το λεγόμενο «Ισλαμικό Κράτος» ή τις αξιώσεις ανασύστασης εμιράτων και σουλτανάτων, -ή ακόμη και του Χαλιφάτου- προς αντικατάσταση των εθνικών κρατών (ουσιαστικά μιλάμε για την αμφισβήτηση ή κατάλυση της εδαφικής τάξης που εγκαθιδρύθηκε μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας), την εκδίωξη «δυτικών» δυνάμεων μετά από τέσσερις αιώνες ισπανικής -έστω διακοπτόμενης- και ενός αιώνα αμερικανικής ηγεμόνευσης από τις Φιλιππίνες (εφόσον πλέον η αμερικανική επιρροή δεν ερμηνεύεται ως περίοδος ή με όρους ανεξαρτησίας - ενώ ακριβώς αυτή ήταν η πολιτική των Η.Π.Α αρχικά. Είχε αντιευρωπαϊκό και αντιαποικιακό πρόσημο και χαρακτήρα) κ.λπ.

Από το 1700 περίπου μέχρι το 1945 το σύστημα επεκτείνετο και διατηρείτο, παρότι η ταυτότητα των μελών και η έκταση του άλλαζε. Μέχρι το 1945 το σύστημα των εθνικών ή κυρίαρχων κρατών ήταν πολυπολικό και καθ όλη τη διάρκεια του διέθετε τουλάχιστον πέντε ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις - οι οποίες καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό το ιδεολογικό, οικονομικό, δικαιικό και πολιτικό ύφος και προσανατολισμό, και γενικότερα τη νεώτερη ανθρώπινη ιστορία με ευρωκεντρικά και δυτικοκεντρικά περιεχόμενα.

Αμφισβητήσεις της συνεχιζόμενης ύπαρξης του συστήματος αυτού, της κοινωνίας των κρατών, ως προς τις μονάδες που το αποτελούν και όχι απαραίτητα ως προς την ταυτότητα ή/και τον ευρωκεντρικό χαρακτήρα του υπήρξαν αρκετές φορές από συγκεκριμένα δεσπόζοντα κράτη (την Αυτοκρατορία των Αψβούργων, τη Γαλλία του Λουδοβίκου ΙΔ', τη Γαλλία του Ναπολέοντα, τη Γερμανία του Hitler -πριν από το 1945-, τις Η.Π.Α και την Ε.Σ.Σ.Δ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τις Η.Π.Α και την Ε.Ε κατά τη μεταδιπολική περίοδο, τα ριζοσπαστικά χαλιφατικής αξίωσης ισλαμιστικά ρεύματα στις μέρες μας) που φαίνονταν ικανές να ανατρέψουν το σύστημα και την κοινωνία των κρατών και να το μετατρέψουν σε οικουμενική αυτοκρατορία. Όλες οι προσπάθειες -με τελευταία αυτή της Ε.Ε- ανατροπής του συστήματος κρατών και μεταβολής του σε οικουμενική αυτοκρατορία απέτυχαν ιστορικά και εξακολουθούν να αποτυγχάνουν.

Παρακάτω παραθέτω ορισμένες μεγάλες δυνάμεις που κυριάρχησαν και κομβικά σημεία καμπής μέχρι σήμερα. Τα επόμενα -όπως και τα προηγούμενα- αποτελούν κωδικοποιήσεις (και αναγκαστικά σε μεγάλο βαθμό έχουν ευρωκεντρικό χαρακτήρα. Δες σχολιασμούς, επισημάνσεις και σημειώσεις για περισσότερα).

  • Επτά (7) μεγάλες δυνάμεις κυριαρχούν περί το 1700: Τουρκία (Οθωμανική Αυτοκρατορία), Σουηδία, Ολλανδία, Ισπανία, Αυστρία, Αγγλία (Μεγάλη Βρετανία) και Γαλλία. Το σύστημα αυτό δεν ήταν κατ' ουσίαν παγκόσμιο αλλά ευρωπαϊκο και μεσανατολικό με ανταγωνισμό όμως σε παγκόσμια κλίμακα για τον έλεγχο των θαλασσίων οδών (κατά τα τέλη του 17ου και τον 18ο αιώνα, κυρίως από την Ολλανδία, τη Γαλλία και την Αγγλία).
  • Πέντε (5) μεγάλες δυνάμεις το 1800: Αυστρία (Αυστριακή Αυτοκρατορία), Αγγλία (Ηνωμένο Βασίλειο Μ. Βρετανίας και Ιρλανδίας), Γαλλία, Πρωσία (Γερμανία), Ρωσία (μετέπειτα Σοβιετική Ένωση). Περισσότερα εδώ.
  • Μέχρι περίπου το 1820 το διεθνές σύστημα ήταν ευρωκεντρικό αλλά δεν ήταν πραγματικά παγκόσμιο. Υπήρχαν μη ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Κίνα και η Ινδια, οι οποίες όμως δεν κοινωνικοποιούνταν ιδιαίτερα στο διεθνές σύστημα, διότι ήταν από μόνες τους ένας ολόκληρος κόσμος, δηλαδή «Οικουμένες» (ενώ σταδιακά υπέκυπταν και στην αποικιοκρατική επέκταση). Οι δυνάμεις αυτές, που περιελάμβαναν και τα ανεξάρτητα κράτη της Ασίας -την Τουρκία, την Περσία, το Σιάμ, την Ιαπωνία κ.λπ- μέχρι το 1870/80 θεωρούνταν από τον ευρωπαϊκό πυρήνα του συστήματος ως η βάρβαρη ανθρωπότητα, και είχαν δικαίωμα μερικής μονάχα αναγνώρισης. Τέλος υπήρχαν και οι λεγόμενες πρωτόγονες κοινωνίες -οι υπόλοιπες- που ήταν απόβλητες από την κοινωνία των κρατών ή εκτός συστήματος και εκτός ανθρωπότητας, αν και είχαν ένα ελάχιστο δικαίωμα «φυσικής και ανθρώπινης αναγνώρισης» (αυτή η τριχοτόμηση ανάμεσα σε πολιτισμένους, βάρβαρους και πρωτόγονους είναι η ίδια με εκείνη που χρησιμοποιούν οι κοινωνικοί επιστήμονες σήμερα, όταν κάνουν διάκριση ανάμεσα στις σύγχρονες κοινωνίες, στις παραδοσιακές και στις πρωτόγονες. Το πλέον πρόσφατο -τελευταίο- σχήμα τριχοτόμησης ήταν αυτό του ψυχρού πολέμου: πρώτος, δεύτερος και τρίτος κόσμος). Μέσω της ιεράρχησης, απόρριψης και αποβολής, το σύστημα, διατηρούσε τη συνοχή και τη ταυτότητα του, και οι μονάδες, ανταγωνίζονταν μεταξύ τους, επέβαλλαν τις αντιλήψεις τους και προωθούσαν τα συμφέροντα τους έναντι των υπολοίπων.
  • 1820-1870: Ολοκλήρωση της μετάβασης προς το ευρωκεντρικό πολυπολικό σύστημα. Κριμαϊκός Πόλεμος (1853-1856), Πόλεμοι του Οπίου (1839-1860) [Ενδιάμεσα, το 1850 εμφύλιος πόλεμος στην Κίνα, που οδηγεί σε αποδυνάμωση της: εξέγερση των Ταϊπίνγκ], Πόλεμοι Άγγλων και Σιχ (1845-1849) και Ινδική εξέγερση ή επανάσταση (1857) και γενικότερα το Μεγάλο Παιχνίδι (ο ανταγωνισμός Βρετανίας-Ρωσίας στην κεντρική Ασία). Μεταβολές στη δομή ισχύος της ηπειρωτικής Ευρώπης (1848, ενοποίηση Γερμανιας το 1971 κ.λπ). Διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος.
  • 1870-1914: Αποθέωση και πυρήνας του ευρωκεντρισμού
  • 1899-1915: Μεταβατική περίοδος ολοκλήρωσης της λεγόμενης Pax Britannica
  • 1915: Post-Pax Britannica (επιβεβαίωση ανόδου Γερμανίας, Η.Π.Α, Ιαπωνίας)
  • 1915-1945: Μεταβατική περίοδος από το ευρωκεντρικό πολυπολικό σύστημα -και την αποδυνάμωση της δυτικής Ευρώπης- στο εξω(δυτικο)ευρωπαϊκό διπολικό σύστημα. Ηγεμονικές αξιώσεις Η.Π.Α, Γερμανίας και Ιαπωνίας (διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος). Εμφύλιοι πόλεμοι σε Ρωσία και Κίνα (Τέλος Δυναστείας Τσινγκ / Μαντσού (Qing) και Ρομανόφ. Κίνα και Ρωσία από Αυτοκρατορίες μετασχηματίζονται σε Republics. Η Κίνα υποκύπτει στην Ιαπωνία (και η τελευταία με τη σειρά της στις Η.Π.Α). Η Ρωσία αντέχει έναντι της Γερμανίας (η οποία υποκύπτει σε Η.Π.Α και Ε.Σ.Σ.Δ).
  • 1945: Τέλος του ευρωκεντρικού συστήματος. Από το ευρωκεντρικό πολυπολικό στο εξω(δυτικο)ευρωπαϊκό διπολικό σύστημα (Η.Π.Α - Ε.Σ.Σ.Δ). Ηττημένες δυνάμεις: Γερμανία και Ιαπωνία (οι Ιάπωνες σκότωσαν περισσότερους Κινέζους, κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, απ' οσους Εβραίους σκότωσαν οι Γερμανοί κατά τη διάρκεια του ολοκαυτώματος), μεταπολεμικοί σύμμαχοι των Η.Π.Α. Η σύνθεση των μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε μέχρι σήμερα είναι Η.Π.Α, Γαλλία, Βρετανία, Ρωσία και Κίνα (ενώ τα τέσσερα μόνιμα μέλη της Κ.τ.Ε νωρίτερα ήταν η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ιαπωνία). Οι πέντε αυτές χώρες αποτελούν τις επίσημες πυρηνικές δυνάμεις. Όμως με την πάροδο του χρόνου έχουμε de facto διεύρυνση σε οχτώ-εννέα πυρηνικές δυνάμεις, η οποία δεν αντικατοπτρίζεται πουθενά (διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος). Ολοκληρωτική αποσύνθεση όλων των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών και αποαποικιοποίηση (ενδεικτικά: Φιλιππίνες, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Δυτική Σαχάρα και Ισημερινή Γουινέα, Σιγκαπούρη, Λιβυή, Αγκόλα, Ερυθραία, Κύπρος, δυτική -Παπούα- Νέα Γουινέα, Αιθιοπία, Μάλτα, Σουδάν, Αλγερία, Λάος, Τυνησία, μεταβίβαση κυριαρχίας Macau και Hong Kong από Πορτογαλία το 1999 και Βρετανία το 1997 αντίστοιχα προς την Κίνα κ.λπ). Η ομάδα G6 ως βάση των μετέπειτα G8 («Βορράς»). Κινεζική, γαλλική, αγγλική, ισπανική και ρωσική επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε (1946). Η αραβική προστίθεται στις επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε το 1973.
  • 1989/91-2003-2008/9: Από το εξωευρωπαϊκό διπολικό σύστημα στη μετα-διπολική μονοπολική στιγμή, την αξίωση περί τέλους της ιστορίας, παγκόσμιας ηγεμόνευσης και αμερικανοκεντρικής οικουμενικής αυτοκρατορίας. Από τη μονοπολική στιγμή και την επιθυμία περί τέλους της Ιστορίας στη διπολική Δύση (συνέχεια των αξιώσεων παγκόσμιας ηγεμόνευσης και οικουμενικής αυτοκρατορίας). Κρίση εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας του Ο.Η.Ε (μάλλον κορύφωση της). Ενίσχυση της ενδο-δυτικής αλλά αποδυνάμωση της παγκόσμιας σημασίας της ομάδας G8, μετακύλιση βαρών από πλευράς Η.Π.Α και παραχώρηση -μέσω της ομάδας- νομιμότητας σε Γερμανία και Ιαπωνία προκειμένου να καταστεί περιττή η έμμεση πίεση των δύο χωρών για μια θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. Ίδρυση της ομάδας G20 που αποτελείται από μεγάλης δημογραφικής βαρύτητας δυνάμεις, περιφερειακές δυνάμεις, εκπροσώπους πολιτισμικών περιοχών και χώρες που συνδυάζουν φυσικούς πόρους, δημογραφικό δυναμικό, οικονομικό εκτόπισμα και εμβέλεια (διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος). Από το δυτικοκεντρικό διπολισμό (Διπολική Δύση) στη φανέρωση της παρακμής της «Ευρώπης», της αποδυνάμωσης των Η.Π.Α και της διεύρυνσης του χάσματος μεταξύ τους (οι διατλαντικές σχέσεις στο ναδίρ / χειρότερο σημείο τους εδώ και δεκαετίες), στην πολυδιάσπαση της «Δύσης», στη σταδιακή επάνοδο της Κίνας και στην ενεργητικότερη στάση εξω-ευρωατλαντικών δυνάμεων (Βραζιλία, Ινδονησια, Σαουδική Αραβία, Ινδία, Ιράν, Νιγηρία, Σιγκαπούρη κ.λπ) προς ένα ασύμμετρα πολυπολικό, ανομοιογενές και μη δυτικοκεντρικό παγκόσμιο σύστημα. Απαραίτητη και επείγουσα κρίνεται η μεταρρύθμιση του Ο.Η.Ε και η μεταβολή της σύνθεσης των μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας (διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος). Βραζιλία και Ινδία πρωταγωνιστούν σε αυτή την προσπάθεια. Η Γερμανία και η Ιαπωνία την επιθυμούν αλλά κρατούν χαμηλούς τόνους, ενώ την ενστερνίζονται αφρικανικές χώρες, η Τουρκία και αρκετά μέλη του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης (Η Ε.Ε με την αποχώρηση της Βρετανίας χανει τη μια από τις δύο μόνιμες θέσεις στο Συμβούλιο. Ένα ακόμη δείγμα αποδυνάμωσης μετά και την αποδυνάμωση του πυρηνικού της οπλοστασίου). Επίσης σε βάθος χρόνου θα διευρυνθούν και οι επίσημες γλώσσες στον Ο.Η.Ε. Ήδη έχουν προταθεί η ινδική, η βεγγαλική, η πορτογαλική και η τουρκική (ξανά, διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος)
  • 2003-2016: Μεταβατική περίοδος ολοκλήρωσης της λεγόμενης Pax Americana.
  • Post-Pax Americana

Σχολιασμοί, επισημάνσεις και σημειώσεις

[-] Το ευρωκεντρικό πολυπολικό σύστημα -σταθμίζοντας τις προηγούμενες επισημάνσεις- διήρκεσε περίπου τρεις αιώνες. Το διπολικό σύστημα διήρκεσε τέσσερις δεκαετίες. Η «μονοπολική στιγμή» των Ή.Π.Α διήρκεσε περίπου μια δεκαετία. Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο ανισορροπίας και αστάθειας. Το πιθανότερο είναι πως σε βάθος δεκαετιών θα καταλήξουμε σε ένα ασύμμετρα πολυπολικό ανομοιογενές -πραγματικά- παγκόσμιο -ο θεός να το κάνει- «σύστημα». Δεν βρισκόμαστε όμως ακόμα σε αυτή τη φάση. Έχει ενδιαφέρον πάντως η παρατήρηση πως από ένα -ευρωκεντρικό- πολυπολικό σύστημα, ενδέχεται σε βάθος χρόνου να οδηγηθούμε σε ένα πλανητικό αυτή τη φορά, πολυπολικό σύστημα.

[-] Η Αγγλία (Μεγάλη Βρετανία), η Γαλλία και η Ρωσία ήταν οι μακροβιότερες μεγάλες δυνάμεις. Οι δύο πρώτες εξαντλήθηκαν το 1935. Η Ρωσία άντεξε μέχρι το 1991. Στην ιστορική κούρσα-διαμάχη ανάμεσα στην ευρωπαϊκή «Δύση» και τη Ρωσία, παρά τις περί του αντιθέτου ιστοριογραφίες, η Ρωσία δεν ηττήθηκε εν τέλει (γιατί στο ενδιάμεσο έχουν υπάρξει ήττες). Αντεξε στην ιστορική κούρσα. Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, μια εξωευρωπαϊκή θαλάσσια δύναμη και μια χώρα ηπειρωτικού μεγέθους, που τελικά γονατίζει τη Ρωσία (1989-1991). Η Ρωσία ήταν η μόνη χώρα σε πλανητική κλίμακα που κατόρθωσε να διατηρήσει την ανεξαρτησία της από την ευρωπαϊκή ηγεμονική και αποικιοκρατική επέκταση. Όλες σταδιακά υπέκυπταν, από την Ινδία και την Οθωμανική αυτοκρατορία μέχρι την Κίνα και την Ιαπωνία.

[-] Οι όροι Pax Britannica και Pax Americana που συμβολίζουν ή σηματοδοτούν ιστορικές περιόδους είναι όροι που μελλοντικά θα σχετικοποιηθούν και θα αναδειχθούν πως δεν ήταν ούτε τόσο Pax, ούτε τόσο Britannica και Americana και πως ισχύαν μονάχα για το εσωτερικό συγκεκριμένων και περιορισμένων περιοχών του πλανήτη. Δεν υπάρχει καμία Pax Britannica και καμία Pax Americana για το σύνολο του πλανήτη. Ούτε καν για το μεγαλύτερο μέρος του (ίσως μονάχα για την μονοπολική στιγμή των Η.Π.Α θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο). Μέλλοντικά ίσως σχετικοποιηθεί και η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου ως διπολική, δηλαδή ακόμη και το Pax americana et sovietica (αργότερα η πολιτική γεωγραφία του διπολικού συστήματος μετονομάστηκε «Βορράς», ενώ ο υπόλοιπος πλανήτης -ο παλαιός ψυχροπολεμικός λεγόμενος «τρίτος κόσμος»- μετονομάστηκε «Νοτος». Δηλαδή από τη τριχοτόμηση «Πρώτος, Δεύτερος και Τρίτος Κόσμος» οδηγηθήκαμε στη δυαδικότητα «Βορράς-Νότος». Το παιχνίδι ανάμεσα σε τριάδα και δυάδα είναι χαρακτηριστικό σε «νεωτερικούς» κοινωνικούς επιστήμονες). Σίγουρα όμως μεταξύ 1815-1915 δεν υπάρχει καμία Pax Britannica. Πιο συγκεκριμένα, ο τονισμός του 1815 προκύπτει από τους Ναπολεόντιους Πόλεμους (Συνέδριο της Βιέννης, Συνθήκη των Παρισίων), τους οποίους ούτε νίκησε ούτε μπορούσε να νικήσει η Βρετανία μόνη της. Το 1815 σηματοδοτεί την κυριάρχηση της Βρετανίας και τον περιορισμό της Γαλλιας επί της δυτικής Ευρώπης ή της ευρωπαϊκής «Δύσης», ενώ η Ρωσία μετατρέπεται ταχύτατα σε κύριο εφιάλτη της Βρετανίας. Η καταστροφή του συστήματος της Βιέννης σχετίζεται με την επιθυμία -κυρίως της Γαλλίας υπό τον Ναπολέοντα Γ΄- να περιθωριοποιήθει η Ρωσία από τις ευρωπαϊκές υποθέσεις (το σύστημα της Βιέννης -το οποίο προσέφερε 40 χρόνια ειρήνης- ιστορικα θεωρείται «κακό» επειδή ήταν αποτρεπτικός παράγοντας και εμπόδιο στα φιλελεύθερα και εθνικιστικά κινήματα που βρίσκονταν σε άνοδο. Ο εθνικισμός εκείνη την περίοδο ήταν «καλός». Μετά έγινε «κακός». Όταν στα προηγούμενα προστεθεί και ο διαχρονικός ρωσικός κίνδυνος τότε ορισμένα πράγματα δεν είναι δύσκολο να ερμηνευθούν ή διάφορες «αντιστροφές» ή «αντιφάσεις»: κακό σύστημα Βιέννης vs καλός εθνικισμός / καλό σύστημα Βρυξελλών vs κακός εθνικισμός, καλή -αν και αυταρχική, συντηρητική και μοναρχική- οθωμανική αυτοκρατορία vs κακής τσαρικής αυτοκρατοριάς κ.ο.κ). Ο Ναπολέον Γ΄ τελικά καταλήγει αιχμάλωτος του Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας, με την απειλή μιας γαλλο-γερμανικής αντιπαράθεσης να υποβόσκει στη δυτική Ευρώπη. Παρά την όποια λανθάνουσα εχθρότητα προς τη Γαλλία, η πιθανή ρωσική επιρροή στη Μεσόγειο και η ανερχόμενη δύναμη της Πρωσίας -και αργότερα της Γερμανίας- βοήθησαν τη Βρετανία να πλησιάσει τους Γάλλους: Κριμαϊκός Πόλεμος. Ο τονισμός του 1815 υπό μια αγγλοκεντρική αντίληψη και τα περί «αγγλικού 19ου αιώνα» -βλεποντας τα πράγματα από μια περισσότερο παγκόσμια ματιά- επίσης αγνοεί ή υποβαθμίζει τις Η.Π.Α -οι οποίες ήδη από το 1872 αποτελούν τη μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη-, την Κίνα -η οποία μέχρι περίπου το 1820 ήταν η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στον πλανήτη-, τη Ρωσια, την Ινδία (από το έτος 1 μ.Χ. έως το 1820, οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες ήταν η Ινδία και η Κίνα) κ.λπ. Είναι κυρίως Αμερικανοί που αμφισβητούν το εάν και κατά πόσο ο 19ος αιώνας, υπήρξε αιώνας της Βρετανίας.

[-] Ούτε φυσικά αργότερα, η Βρετανία είχε τη δυνατότητα να επικρατήσει επί της Γερμανίας στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Οι Ρώσοι/Σοβιετικοί έβγαλαν το φίδι από την τρύπα - και στην ατλαντική Ευρώπη οι Αμερικανοί (οι οποίοι είχαν συμβάλλει και προς το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου). Αν και ο φόρος αίματος και οι απώλειες ήταν συντριπτικά ανισοβαρείς: Περισσότεροι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μόνο στη μάχη του Στάλινγκραντ απ' ό,τι ολόκληρος ο βρετανικός και αμερικανικός στρατός -συνολικά- κατά τη διάρκεια ολόκληρου του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου (η Κίνα ήταν η δεύτερη χώρα σε θανάτους συνολικά κατά τη διάρκεια του πολέμου και η τρίτη σε στρατεύσιμους. Από απόψεως ποσοστών η Πολωνία είχε τις μεγαλύτερες απώλειες, χάνοντας περίπου το 17% του πληθυσμού που είχε το 1939. Ενω αν δούμε ξεχωριστά τις σοβιετικές δημοκρατίες, στην πρώτη θέση βρίσκεται η Λευκορωσία η οποία έχασε περίπου το 25% του πληθυσμού της).

[-] Ορισμένοι ισχυρίζονται πως ο Ψυχρός Πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ. Αν ισχύει αυτό για τον Ψυχρό Πόλεμο τότε τι θα πρέπει να πούμε για το Μεγάλο Παιχνίδι; Δεν τελείωσε ποτέ. Συνεχίζεται εδώ και ενάμησι-δύο αιώνες. Απόδειξη: οι τωρινές σχέσεις Ρωσίας, Ιράν και Κίνας. Βασικά όλα αυτά (Pax Pax Britannica, Μεγάλο Παιχνίδι κ.λπ) είναι σχήματα που προκύπτουν από την οπτική που υιοθετεί κανείς. Ορισμένοι έχουν γράψει πως το Μεγάλο Παιχνίδι ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια της Βρετανίας να επιβάλλει την αντίληψη της σε πλανητική κλίμακα. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για την ηγεμονική απόπειρα των Η.Π.Α τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Τόσο οι Άγγλοι όσο και οι Αμερικανοί απέτυχαν να μεταβάλλουν το Αφγανιστάν σε client / vassal state. Η αποχώρηση και των δύο από εκεί φανερώνει μια συνάφεια και εμπεριέχει έναν υψηλό συμβολισμό. Η στάση της Τουρκίας, ανεξαρτήτως της εξέλιξης της από εδώ και στο εξής, όταν ενταχθεί στα πλαίσια των σχέσεων Ρωσίας, Ιράν και Κίνας (και την επιρροή του Ιράν σε Ιράκ και Αφγανιστάν) σηματοδοτεί την ταφόπλακα του Μεγάλου Παιχνιδιού (επίσης κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο η «Δύση», δηλαδή οι ΑγγλοΓάλλοι είχαν στο πλευρό τους την Τουρκια).

[-] «Διπολική Δύση»: Η μεταπολεμική και μετα-διπολικη ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική δεν λειτουργεί. Η μετα-διπολική Ευρώπη προϋπέθετε τον μονοπολικό κόσμο ή τουλάχιστον την ευρωκεντρική και ευρωφιλική αφήγηση και ερμηνεία του ''Τέλους της Ιστορίας''. Οι φρούδες ελπίδες και η τελεολογία περί ενός ευρωκεντρικού ''Τέλους της Ιστορίας'', εμφανίστηκαν σε διάφορες ακραίες μορφές, τυλίγοντας και μασκαρεύοντας την ευρωπαϊκή παρακμή με σοφιστείες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ήταν φανερό (για οποίον δεν ήταν στενά οικονομιστής), πως όχι μονάχα δεν μπορούσε να ανταποκριθεί σε έναν τέτοιο ρόλο, αλλά πως αντίθετα, βρισκόταν σε παρακμή. Είχαμε, λοιπόν, μια μεταβολή: από την μονοπολικη (αμερικανοκεντρική και ευρωκεντρική) σκέψη περάσαμε στην διπολική (δυτικοκεντρική). Έτσι ήρθε στο προσκήνιο η ιδέα της ''Διπολικής Δύσης''. Η Ε.Ε φάνηκε να μην μπορεί να ανταποκριθεί ούτε στον ρόλο του ενός εκ των δύο πυλώνων αυτής της ιδέας. Να αποτελέσει, δηλαδή, το ανατολικό σκέλος μιας οντότητας (την οποία ονομάζουν ''Δύση'') που θα αποτελείτο από δύο πυλώνες. Κανένα ευρωπαικό «Βυζάντιο» δίπλα στην αμερικανική Ρώμη, λοιπόν (αυτή η αντίληψη, βέβαια, αποτελεί προσβολή για τη Ρώμη και το «Βυζάντιο»). Και η ''Διπολική Δύση'' έχει τελειώσει, απλά οι οπαδοί της αρνούνται να δεχθούν κάτι τέτοιο, όπως ακριβώς έκαναν και οι προηγούμενοι πριν από αυτούς. Περισσότερα εδώ.

[-] Hedley Bull, The Anarchical Society: A Study of Order in World Politics (1977) Kenneth Waltz, Theory of International Politics (1979)

[-] Η διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος, εαν το κενό δεν καλυφθει με τροπο ικανοποιητικό, οδηγεί σε πόλεμο. Ο μονοπολικός ευρωκεντρισμός και ο δυτικόκεντρισμός ηγεμονικού χαρακτήρα οδηγεί -κατευθείαν- σε παγκόσμιο πόλεμο.

5 Ιανουαρίου 2017

Eurasia Group | Top Risks 2017: The Geopolitical Recession.


Welcome to the Geopolitical Recession

This is Eurasia Group's annual forecast of the political risks that are most likely to play out over the course of the year. This year's report was published on 3 January, 2017.

IAN BREMMER, President and CLIFF KUPCHAN, Chairman

Overview, 1 Independent America, 2 China overreacts, 3 A weaker Merkel, 4 No reform, 5 Technology and the Middle East, 6 Central banks get political, 7 The White House versus Silicon Valley, 8 Turkey, 9 North Korea, 10 South Africa, * Red herrings, Conclusion



Overview

It’s been six years since we first wrote about the coming G-Zero world—a world with no global leader. The underlying shifts in the geopolitical environment have been clear: a US with less interest in assuming leadership responsibilities; US allies, particularly in Europe, that are weaker and looking to hedge bets on US intentions; and two frenemies, Russia and China, seeking to assert themselves as (limited) alternatives to the US—Russia primarily on the security front in its extended backyard, and China primarily on the economic front regionally, and, increasingly, globally.

These trends have accelerated with the populist revolt against “globalism”—first in the Middle East, then in Europe, and now in the US. Through 2016, you could see the G-Zero picking up speed on multiple fronts: the further deterioration of the transatlantic alliance with Brexit and the “no” vote on the Italy referendum; the end of America's Asia pivot with the collapse of the Trans-Pacific Partnership and the Philippine president announcing a break with the US; the Russian victory in Syria after backing President Bashar al Assad through nearly six years of war.

But with the shock election of Donald Trump as president of the US, the G-Zero world is now fully upon us. The triumph of “America first” as the primary driver of foreign policy in the world's only superpower marks a break with decades of US exceptionalism and belief in the indispensability of US leadership, however flawed and uneven. With it ends a 70-year geopolitical era of Pax Americana, one in which globalization and Americanization were tightly linked, and American hegemony in security, trade, and promotion of values provided guardrails for the global economy.

In 2017 we enter a period of geopolitical recession.

This year marks the most volatile political risk environment in the postwar period, at least as important to global markets as the economic recession of 2008. It needn't develop into a geopolitical depression that triggers major interstate military conflict and/or the breakdown of major central government institutions. But such an outcome is now thinkable, a tail risk from the weakening of international security and economic architecture and deepening mistrust among the world's most powerful governments.

And the recession starts with…


Risk 1: Independent America

Trump’s “America first” philosophy and his pledge to “make America great again” build on the most core of American values: independence. For Trump, that means independence from America's responsibility to play an indispensable role in world affairs, shaking off the burdens placed on the US by multilateral institutions and a range of allies. If there’s not an obvious, near-term benefit for the US, or if it’s the provision of a “public good” where others are free riding, it’s not something the US should be doing.

Risk 2: China overreacts

China’s scheduled leadership transition this fall will shape its political and economic trajectory for a decade or more. The scale of elite turnover before, during, and after the upcoming 19th Party Congress, combined with the divisive political environment that President Xi has fostered, will make this transition one of the most complex events since the beginning of China's reform era.

Risk 3: A weaker Merkel

This year will bring another wave of  political risks in Europe, and some of them will surely materialize.  Disputes over Brexit will distract and deepen mistrust between the UK and Europe; French elections could lead to the far-right euroskeptic National Front taking power; the Greek crisis will continue to simmer without resolution; Turkey's slide toward authoritarianism will continue while the country's refugee deal with the EU could easily come apart; and large-scale terrorism remains a far greater risk than anywhere else in the developed world.

Risk 4: No reform

Leadership will also be lacking this year on other issues, as political officials in both developed and emerging economies avoid structural reform, undermining prospects for growth and new opportunities for investors.

Risk 5: Technology and the Middle East

Despite a veneer of effective autocracy, Middle Eastern governments have been weak for decades. Most of the region's borders were created by Europeans and were never fit for purpose. Legitimacy largely came from the outside, and then from energy money. The US and its allies ensured security.  Today, all of those things are in short supply.

Risk 6: Central banks get political

For the first time in decades, central banks face attack not just in emerging markets but in the US, the Eurozone, and the UK. Leaving aside the rationales that led to central bank independence in the first place, politicians have taken to blaming central bankers for political and economic woes of every sort. These attacks represent a risk to global markets in 2017 by threatening to upend central banks' roles as technocratic institutions that provide financial and economic stability.

Risk 7: The White House versus Silicon Valley

Trump has signaled that he is willing to take on US corporations, a move that’s mostly about putting political points on the board by announcing better “deals” for the American people. Carrier, a maker of air conditioners, gets a tax break to keep a few hundred jobs in the country. Boeing and Lockheed Martin must sharpen their pencils to win government contracts. Ultimately, these are deals that are made to be signed. Corporate America and big banks are well represented on Trump’s cabinet and are ideologically aligned with much of the policy he wants to pass. Trump will surely go after some high-profile organizations that he, for whatever reason, has a personal gripe with, and many of those companies will take a tumble. But that’s a problem only for individual firms, not a structural issue.

Risk 8: Turkey

Last July’s failed coup has introduced greater political uncertainty and economic volatility in Turkey, as Erdogan continues to use the ongoing state of emergency to seize control of day-to-day affairs and tighten his hold on the judiciary, bureaucracy, media, and even business sector through waves of arrests and purges. Erdogan is now looking to legitimize his de facto expansion of powers, and with the help of the opposition Nationalist Movement Party (MHP), Turkey is likely to hold a referendum on that question this spring. Unlike other referenda on the continent, the vote should be a win for the increasingly authoritarian president. Erdogan's drive to centralize powers will exacerbate many of the existing pressures on Turkey's domestic governance, economy, and foreign relations.

Risk 9: North Korea

2017 will be a big year for North Korea. That's not a good thing. The North Koreans have substantially advanced their nuclear and missile programs and are set to expand them further. The hermit kingdom may have enough fissile material for some 20 nuclear weapons.  It's getting closer to mastering warhead miniaturization technology, and thus possessing an intercontinental ballistic missile capability that could strike the West Coast of the US with a nuclear weapon.  US policymakers consider this a red line (apparently the North Koreans hitting Alaska isn't particularly worrisome).   

Risk 10: South Africa

The political crisis pitting President Jacob Zuma against opponents within and beyond the ruling African National Congress (ANC) will worsen in 2017, putting the South African economy at greater risk and damaging regional stability. Having narrowly averted challenges to his leadership in 2016, Zuma will focus on domestic battles and dig in his heels this year, preventing reformers from taking needed steps to restore the country's economic stability. Internal ANC discord will weigh particularly on state-owned enterprise management. State-utility Eskom holds the largest share of government guarantees, and its balance sheet will loom over the sovereign rating for the medium to long term, particularly with a Zuma ally, Ben Ngubane, serving as chairman.

Red Herrings

US domestic policy - India versus Pakistan - Brazil


Conclusion

It’s been 19 years since we started Eurasia Group. How could we have known that “politics first” would not only describe our organization, but the world we live in?

It's a challenging time, and we've tried not to shy away from that in this report. But we also close on a note of hope. So many of the world's challenges remain unaddressed because they lack urgency. Politics hasn't been so relevant to our global marketplace in generations, but that's now a reality that is widely accepted and appreciated.

Most of the world's leaders understand that we're living through history right now. It's not a time to just sit back and analyze. It's a time for truth. That surely won't be comfortable. But we're completely committed to it, and to you.