27 Μαΐου 2017

Σχολιασμός επικαιρότητας.

Όπως θα γνωρίζετε, δεν γράφω συχνά για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Όταν όμως γράφω (σπάνια), γράφω. Στη συγκεκριμένη περίπτωση απλά αδυνατώ και βαριέμαι, οπότε θα υπενθυμίσω-επαναφέρω ορισμένα επίκαιρα, καθόσον φαίνεται, πράγματα, αφού πρώτα επισημάνω σύντομα δύο σημεία.

Αν δεν έχει απομείνει κανένας άλλο τρόπος συσπείρωσης και νομιμοποίησης, παρά μόνον μια τρομοκρατική επίθεση / απόπειρα δολοφονίας ενός διορισμένου μη εκλεγμένου πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδας (πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και αντιπρόεδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας), τότε τα πράγματα είναι δύσκολα, πολύ δύσκολα.

Δύο σημεία. Το ένα έχει να κάνει με (εξώ/πάρα)θεσμική λειτουργία και επάρκεια και το άλλο με αποσταθεροποίηση, εξωτερική και εσωτερική: 1) Μέσω των θεσμών -που αποτελούν μοτίβα, δομές και μηχανισμούς- καθορίζεται, ελέγχεται και διαμορφώνεται μια κοινότητα και κυβερνάται μια πολιτεία. Όταν οι θεσμοί αποσυνδέονται και αυτονομούνται από την κοινότητα (ή/και δυσλειτουργούν ή στρέφονται εναντίον της) το χάσμα ή το κενό που δημιουργείται, συμβάλλει στη διαμόρφωση περιβάλλοντος επί του οποίου ανθίζουν, κυριαρχούν και αναδύονται εξωθεσμικοί παράγοντες και τρόποι. 2) Η Ελλάδα από το 2007, συνεχώς και κατ' εξακολούθηση, αποσταθεροποιείται. Αυτό συμβαίνει είτε μέσω εξωεθνικών είτε μέσω παραθεσμικών παραγόντων και τρόπων.

Γιατί η Ελλάδα, κατ' εξακολούθηση -αναρωτιόμουν πριν από χρόνια- σε διάφορες ιστορικές περιόδους, φανερώνει πως δεν διαθέτει πολιτικό ανάστημα και ικανότητα, ευθύνη, κοινωνική συνοχή και θεσμούς, δεν διαθέτει ανθρώπους, που να δρουν ανασχετικά σε εξωτερικές ροές, σε πιέσεις δυνάμεων, σε αποσταθεροποιήσεις, σε κρίσεις; (γιατί η ιστορία της Ελλάδος είναι πλήρως συνυφασμένη με έξωθεν ή περιφερειακές αλληλεπιδρούσες δυνάμεις και συμφέροντα, και με το να μην αναγνωρίζεται ρητά αυτό το γεγονός, απλά διαιωνίζεται μια εθελοτυφλία που οδηγεί σε ένα ηθικίστικο ενοχικό σύνδρομο -το οποίο τάχα μου παρουσιάζεται ως ανάληψη ευθύνης ενώ δεν είναι παρά νομιμοποίηση υποταγής- και όχι σε εύρεση αιτιών και ανάληψη ευθυνών). Γιατί λοιπόν, μόλις επέρχεται ο «σεισμός» δεν φανερώνεται η «αντισεισμική προστασία» του οικοδομήματος, παρά τα σαθρά και σάπια θεμέλια και η μη συνεκτικότητα του όλου οικοδομήματος Ελλάδα; Γιατί όταν ασκείται εξωτερική πίεση, το εσωτερικό αντί να αντιστέκεται καταρρέει; Γιατί δεν έχει δομηθεί ένα σύστημα ώστε η χώρα να προστατεύεται;

Τα προηγούμενα τα έγραφα πριν από 52 μήνες, όταν η συντριπτική πλειοψηφία από εσας, ούτε γνωρίζε ούτε διάβαζε το ιστολόγιο.


Όλες οι πολιτικές μεταβάσεις, από το 2009 και ύστερα, έγιναν μέσω θεσμικής δυσλειτουργίας ή δυσμορφίας (για να το θέσω κομψά). Ούτε το 2009, ούτε το 2011, ούτε το 2012, ούτε το 2015 υπήρξε κανονικότητα και ομαλή θεσμική λειτουργία (μονάχα επίφαση των προηγούμενων). Από το 2007, κυρίες και κύριοι, συμπολίτες μου, έχουμε να δούμε κυβέρνηση να ολοκληρώνει θητεία. Απο το 2007.

Είναι φανερό πως οδεύουμε είτε σε ένα νέο κύκλο αποσταθεροποίησης είτε σε μια ακόμη ανώμαλη θεσμικά πολιτική εξέλιξη ή μετάβαση (ίσως η απομάκρυνση της πιθανότητας εκλογών να συνέβαλε προς αυτή την κατεύθυνση).


Ας θυμηθούμε ορισμένα πράγματα -κατ' ουσίαν τα άπλυτά μας ως πολιτικής κοινωνίας- που γράφονταν τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 2013:

Μας διανοίγεται έτσι μια σειρά γεγονότων... η αιφνιδιαστική κήρυξη (με Διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας) της λήξης των εργασιών της Β' Συνόδου της ΙΒ' Βουλευτικής Περιόδου, η προκήρυξη -πρόωρων- εκλογών, η αναθεώρηση του ελλείμματος και η υπογραφή της δανειακής σύμβασης από την νεοεκλεγμένη κυβέρνηση Παπανδρέου, η πυρπόληση της συναγωγής των Χανίων και οι βανδαλισμοί σε εβραϊκά νεκροταφεία και συναγωγές, η προαναγγελία διεξαγωγής δημοψηφίσματος (μέσω θυελλωδών αντιδράσεων τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας), η αποπομπή Παπανδρέου και η σύσταση κυβέρνησης συνεργασίας υπό τον Λουκά Παπαδήμο δίχως τη διενέργεια εθνικών εκλογών... (σε αυτό το χρονικό σημείο έχουμε ουσιαστικά μεταβίβαση εξουσιών -όχι μονάχα στην Ελλάδα- από τη νομοθετική προς την εκτελεστική εξουσία, η οποία αποκτά υπερεξουσίες) επίσης σε ολόκληρη αυτή την περίοδο η Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία ως τέτοια, δέχεται ξεκάθαρες και ρητές «ρατσιστικές» επιθέσεις από το εξωτερικό, οι οποίες ενισχύονται και από το εσωτερικό της χώρας (ο «ρατσισμός» έδρασε παράλληλα με αισθήματα ενοχοποίησης και αυτοϋποτίμησης).

Κάπως έτσι, χονδρικά, φτάνουμε στις εκλογές του 2012 και την περίοδο της πρωθυπουργίας Σαμαρά και της συγκυβέρνησης Βενιζέλου... Από εδώ και πέρα είναι νωπά τα επισυμβαίνοντα [έγραφα το 2013]. Η περίοδος αυτή της πρωθυπουργίας Σαμαρά και συγκυβέρνησης Βενιζέλου χαρακτηρίζεται από την απώλεια, εκ μέρους του πολιτικού συστήματος -και πρωτίστως της κυβέρνησης- του ελέγχου των δρώντων υποκειμένων εντός του κράτους και τη μετακίνηση των αντιπαραθέσεων σε οριακά σημεία (και δεν αναφέρομαι μονάχα στην πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στην οικία του Γερμανού πρέσβη στο Χαλάνδρι και στο πλέγμα τρομοκράτος-παρακράτος-μυστικές υπηρεσίες, αλλά και στις θεωρίες περί «συνταγματικών τόξων» και «δύο άκρων» -οι οποίες, οι ίδιες μετακινούν τις αντιπαραθέσεις σε οριακά σημεία-, τη δολοφονία Φύσσα από μέλος της Χ.Α, τις απαγγελίες κατηγοριών σε βουλευτές -μέλη της Χ.Α-, τη δολοφονία των μελών της Χ.Α, Φουντούλη και Καπελώνη και την ανάληψη ευθύνης από την τρομοκρατική οργάνωση «Μαχόμενες Επαναστατικές Λαϊκές Ομάδες» κ.λπ)... Όλα αυτά ενώ η Ελλάδα έχει από τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας σε πλανητική κλίμακα και απίστευτη, πρωτάκουστη μείωση 25% στο Α.Ε.Π της.

Εάν βρείτε παρόμοιες καταστάσεις, με όσα περιγράφονται στις προηγούμενες δύο παραγράφους, να έχουν συμβεί τη τελευταία δεκαετία στο εσωτερικό πολιτικό τοπίο, για παράδειγμα, της Πορτογαλίας ή της Ιρλανδίας, ενημερώστε με...

Μετά ακολούθησε η μη ολοκλήρωση της θητείας και εκείνης της κυβέρνησης (Σαμαρά) όπως συνέβη νωρίτερα και με την κυβέρνηση Παπανδρέου (ο μόνος πολιτικός που είχε συμμετάσχει σε όλες τις κυβερνήσεις από το 2009 μέχρι εκείνο το σημείο ήταν ο Βενιζέλος).

Επανερχόμενοι στο σήμερα πρέπει να θέσουμε δύο ερωτήματα. Πρώτον, γιατί συνέβαιναν αυτά στην Ελλάδα και όχι αλλού; Και δεύτερον, τι ειχε προηγηθεί όλων αυτών; Επιστρέφουμε σε όσα έγραφα το 2013:

Μας διανοίγεται έτσι μια σειρά γεγονότων... Οι εσωκομματικές εκλογές στο Πα.Σο.Κ και στη Ν.Δ και η εκλογή των Κώστα Σημίτη και Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία των κομμάτων τους αντίστοιχα, η κρίση των Ιμίων, η υπόθεση Οτζαλάν, το χρηματιστηριακό κραχ του 1999, η ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του €υρώ (με τον γνωστό τρόπο), η ανάληψη και διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004, το Κυπριακό (σχέδιο Ανάν και η απόρριψη του)... η οικονομική απογραφή, η αλλαγή ηγεσίας στο Πα.Σο.K, οι υποθέσεις της Μονής Βατοπεδίου, των δομημένων ομολόγων, Ζαχόπουλου και της απαγωγής Πακιστανών, η υπόθεση των υποκλοπών και της παρακολούθησης του τότε Πρωθυπουργού, οι μεγάλες πυρκαγιές του 2007 στις οποίες έχασαν τη ζωή τους από 63 ώς 84 άνθρωποι (και οι οποίες εμπεριείχαν υψηλό συμβολισμό σε κοινωνικό και εθνικό επίπεδο), το σκάνδαλο της Siemens (η οποία Siemens χρημάτιζε πολιτικούς σε διάφορες χώρες), η δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό στα Εξάρχεια τον Δεκέμβριο του 2008 και τα μετέπειτα γεγονότα, οι πυρκαγιές στην Αθήνα το 2009 (όπου κάηκαν συνολικά 210.000 στρέμματα) [και επιστρέφουμε φυσικά στην... αιφνιδιαστική κήρυξη (με Διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας) της λήξης των εργασιών της Β' Συνόδου της ΙΒ' Βουλευτικής Περιόδου, η προκήρυξη -πρόωρων- εκλογών]

Σήμερα αναρωτιέμαι πόσα ακόμη είχα ξεχάσει: νόμος περί ευθύνης υπουργών, C4I κ.λπ. Όλα τα προηγούμενα μέχρι το 2012. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Αμυντικά σχέδια της χώρας σε ιδιωτική οικία!, υπόθεση Φαλτσιάνι, δηλαδή λίστα Λαγκάρντ κ.λπ. Αλήθεια, τη δολοφονία του Kώστα Τσαλικίδη την θυμάται κανείς; Οχετός. Nα τονίσω πως στα προηγούμενα δεν ανέφερα τις εκλογές του 2000.

Να βγουν και να πουν τι συμβαίνει στη χώρα εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Και να αφήσουν τα κόλπα, που κατά τα λοιπά προφανώς συμφέρουν αρκετούς, προσπαθώντας να τα φορτώσουν ο ένας στον άλλον, να πολώσουν και, όλοι μαζί, είτε να μετακυλίσουν ευθύνες «στο λαό» (αυτό κάνουν εδώ και αρκετά χρόνια) οδηγώντας πιθανώς σε ένα καθεστώς πολιτικής φίμωσης, είτε να θυσιάσουν κανέναν δικό τους προκειμένου να διασωθούν (για τη θυσιαστική λειτουργία διάβαζε παρακάτω). Η πόλωση αποτελεί σανίδα σωτηρίας.

Το 2015 έγραφα για επιστροφή στο 2007 στην οποία μας επανέφεραν συμβολικά οι πυρκαγιές. Μίλαγα για μια συμβολική επαναφορά στην απαρχή του κύκλου εσωτερικής κατάρρευσης ή/και αποσταθεροποίησης, ο οποίος ξεκίνησε πριν από την είσοδο της χώρας στο Δ.Ν.Τ και στον «ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης». Μίλαγα για μια μιά χώρα που οκτώ χρόνια μετά από τις πυρκαγιές του 2007, ήταν μια χώρα πιο φτωχή υλικά, ηθικά και πνευματικά, πιο γερασμένη, καθημαγμένη, με την νέα γενιά να μεταναστεύει, τεράστια ανεργία και ακόμα μεγαλύτερη υπογεννητικότητα. Θα χρειαστεί άραγε το καλοκαίρι του 2017, που ξεκινά σε λίγες ημέρες, να ξαναγράψω για επιστροφή στο 2007; Ή μήπως για επιστροφή στο 1999 και το 1996;

Αφού πρώτα τονίσω πως η απόπειρα κατά του Παπαδήμου, αν και φαινομενικά αποτυχήμενη -μιας και ο άνθρωπος είναι καλά- φανερώνει αναβάθμιση (επαναλαμβάνω αναβάθμιση, επιχειρησιακή, στόχου κ.λπ), θα επισημάνω πως η υπερβολική προσωποποίηση και η αποκλειστική εστίαση στο πρόσωπο αποτελεί μια μη πολιτική στάση που μάλλον συσκοτίζει και δημιουργεί θολούρα, παρά διαύγεια (κάτι που συνήθως συμφέρει ή σχετίζεται με τρόμο-, πάρα-, βαθέα-, μυστικά- ή/και άλλα συστήματα/κράτη).

Ολοκληρώνω με το 2015:

Το πολιτικό σύστημα πολλοί το υποτιμούν αλλά είναι αισθητήρας και δείκτης της εσωτερικής κατάστασης και πορείας της χώρας. Από το 2007 έχουμε να δούμε κυβέρνηση να ολοκληρώνει θητεία (αποτέλεσμα, μέχρι ενός σημείου, και της συσσώρευσης σκανδάλων και της μη κάθαρσης της περιόδου 1999-2007). Όλα τα γεγονότα που περιγράφονται φανερώνουν την ενοχή, την ανευθυνότητα και την ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος και των φυσικών του εκπροσώπων. Είναι ζωτική ανάγκη για το πολιτικό σύστημα συνεχώς και κατ' εξακολούθηση να αποκρύπτει και να μετακυλίει τις ευθύνες και τις ήττες του στους πολίτες προκειμένου να τους παγιδεύει και να τους καταστήσει συνένοχους.

Η πλήρης ανεπάρκεια και ανικανότητα θωράκισης και σταθεροποίησης της χώρας δεν ξαφνιάζει. Όταν δεν αναπτύσσεις μια συνεκτική εσωτερική δομή και ένα ισχυρό θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας, όταν το εσωτερικό σου γίνεται ατροφικό, χάνει την συνοχή του και οδηγείται σε μαρασμό, όταν δεν ελέγχεις στο ελάχιστο το -άμεσο περιφερειακό- περιβάλλον σου παρεμβαίνοντας σε αυτό, καταλήγεις να σε διαπερνούν ροές -σαν σουρωτήρι- και να σε ελέγχουν εξωθεσμικοί και εξωσυστημικοί παράγοντες που μπορούν να σε αποσταθεροποιήσουν ανά πάσα στιγμή (μάλλον οι μόνοι σταθεροί άξονες του κράτους όλα αυτά τα χρόνια είναι το Πυροσβεστικό και το Λιμενικό Σώμα). Με απλά λόγια γίνεσαι έρμαιο και ανοχύρωτη χώρα.

Η Ελλάδα είναι μια ανοχύρωτη χώρα πολύ πριν από το 2010. Η Ήττα, πολυδιάστατη και πολυεπίπεδη, είχε προαναγγελθεί. Οι τυφλοί βλέπουν μονάχα την οικονομική της διάσταση. Η Ήττα, όμως, είναι συνολική και ολοκληρωτική
18 Ιουλ 2015

Αποσπάσματα και Ενθυμήσεις

[-] ''Υπήρξαν άραγε συμπεράσματα από όλα τα προηγούμενα; Αναπτύχθηκε κάποιος ευρύτερος προβληματισμός; Η «ελληνική διανόηση» με τι ασχολήθηκε; Τα πολιτικά κόμματα; Τι διδαχθήκατε, τι διδαχθήκαμε από όλα αυτά; Να σας πω: «Πρώτη φορά αριστερά», «πάση θυσία στο €uro», «δραχμοσυμμορίτες», «ραντεβού στα γουναράδικα», «προδοσίες». Δείγματα όλα μιας κοινωνίας που έχει χάσει κάθε προσανατολισμό, συνοχή και ένστικτο αυτοσυντήρησης, που παραληρεί κατακερματισμένη τρώγοντας τις σάρκες της, ευρισκόμενη μεταξύ συνθηκών αναρχίας, κατάρρευσης και αποκτήνωσης. Με έναν λαό ο οποίος αφέθηκε γυμνός, δίχως καμία θεσμική προστασία και επάρκεια, ο οποίος ζει σε συνθήκες πλύσης εγκεφάλου, μαζικής προπαγάνδας, ασύμμετρου και ψυχολογικού πολέμου: έξωεθνικοί, εξωθεσμικοί, μηντιακοί εκβιασμοί και απειλές έσωθεν, έξωθεν και άνωθεν, κοινωνικό-οικονομικός πόλεμος με μοχλό την φορολαίλαπα, τεχνητοί διπολισμοί και αλλοίωση ταυτοτήτων, λυσσαλέος πολιτισμικός πόλεμος (ο οποίος ενδύεται διάφορες ιδεολογικές προβιές), χειραγωγήσεις και υφαρπαγές ψήφου υπό καταστάσεις πνιγμού ρευστότητας και δημιουργίας τεχνητού πανικού, εσωτερική υπονόμευση, περιφερειακοί πόλεμοι και εθνοκρατικές καταρρεύσεις, μεταναστευτικές και προσφυγικές εισροές με παράλληλες εκροές νέων ανθρώπων και κεφαλαίων, κατηγορίες πως «μαζί τα έφαγε», πως είναι «μικροαστός» και «κοπρολαός», πως δεν είναι αρκετά «ευρωπαίος». Και όλα τα προηγούμενα δίχως να αναφερθώ στον έξωθεν ρατσισμό -κυρίως- του 2010 ή σε έναν υφέρπον, σε ορισμένες περιπτώσεις, λούμπεν και περιθωριακό -θέλω να- πιστεύω, μισελληνισμό, ο οποίος κατοικοεδρεύει και ανθεί σε πεπαλαιωμένους σάπιους αποικιοκρατικούς κύκλους, που προσπαθούν να μας μεταβάλλουν σε μετανεωτερικούς επαρχιώτες δουλοπάροικους υπο-ευρωπαϊκής στάθμης'' 18 Ιουλ 2015 - Επιστροφή στο 2007. Στην απαρχή του κύκλου εσωτερικής κατάρρευσης.

Τα επόμενα θα μπορούσαν να ενταχθούν οργανικά σε ένα μεγαλύτερο κείμενο, αλλά δεν έχω το χρόνο για κάτι τέτοιο. Όλα τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι δύο και πλέον ετών. Διαβάστε, σκεφτείτε, προβληματιστείτε:

[-] ''Η διαχείριση της περιόδου 2010-2015 θα ήταν πολύ διαφορετική εάν είχε προχωρήσει η διαλεύκανση της υπόθεσης Siemens-Χριστοφοράκου, η υπόθεση του χρηματιστηρίου και πολλών άλλων, από το 2000 και ύστερα. Η ατιμωρησία διόγκωσε τη διαφθορά (η οποία δεν υπάρχει μονάχα στο εσωτερικό αλλά και μεταξύ των κρατών) και μπλόκαρε το πολιτικό σύστημα οδηγώντας τα κόμματα να ελέγχονται από εξωεθνικούς και εξωθεσμικούς παράγοντες. Τέτοια κόμματα και πολιτικά συστήματα ούτε να προστατεύσουν -και να διορθώσουν τα κακώς κείμενα σε- μια κοινωνία μπορούν, ούτε να διαπραγματευτούν από ηθική θέση ισχύος προβάλλοντας ηθικό πλεονέκτημα. Αυτά είναι τα ουσιώδη στα οποία κρίνονται πορείες και όχι οι τιμωρητικές αριθμομετρίες και «εκσυγχρονιστικές» θεολογίες των ΤεχνοΗθικοΟικονομιστών που επιδιώκουν να νομιμοποιηθούν κατόπιν εορτής'' 12 Ιουλ 2015 - Μπλοκάρισμα και διαχείριση

[-] ''Η περίοδος από το 2007 έως σήμερα συνοδεύεται από συνεχείς πολιτικές ήττες... Ουδείς εκ των τελευταίων τριών εκλεγμένων πρωθυπουργών έχει καταφέρει να ολοκληρώσει την θητεία του. Μετά τους Καραμανλή, Παπανδρέου και Σαμαρά, ο Τσίπρας αργά ή γρήγορα θα έχει την ίδια τύχη... Από το 2007 έχουν διεξαχθεί τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις και έχουν σχηματιστεί πέντε κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης Παπαδήμου (μάλιστα ο κύριος Martin Schulz, ο οποίος μιλάει πολύ, μας πρότεινε κυβέρνηση τεχνοκρατών. Ας του πει κάποιος να σωπάσει επιτέλους). Το πολιτικό σύστημα συνεχώς και κατ' εξακολούθηση μετακυλίει τις ευθύνες και τις ήττες του στους πολίτες προκειμένου να τους καταστήσει συνένοχους. Το δημοψήφισμα αποτελεί μια ακόμη ήττα... Η δυσμορφία και χρεωκοπία του κράτους καθώς και η αλλοίωση και ο εκφυλισμός του πολιτεύματος από το μεταπολιτευτικό σύστημα είναι γνωστές, τις ζούμε. Η κατάρρευση του κομματικού συστήματος θα συμπαρασύρει και το ίδιο πολίτευμα. Η Ελλάδα είναι μια μπλοκαρισμένη δημοκρατία. Τα κόμματα έχουν αποτύχει ως θεσμοί αντιπροσώπευσης και κοινωνικής ενσωμάτωσης, γι' αυτό χρησιμοποιούν διπολικά σχήματα προκειμένου να ενσωματώνουν, δηλαδή να εγκλωβίζουν και να αλέθουν, κοινωνικές δυνάμεις και να (επανα)νομιμοποιηθούν... Αύριο οι πολίτες δεν αποφασίζουν για τίποτα. Αύριο οι πολίτες συναινούν, επικυρώνουν, νομιμοποιούν αποφάσεις που έχουν πάρει, θα πάρουν ή σκοπεύουν να πάρουν, άλλοι γι' αυτούς'' 4 Ιουλ 2015 - Το δημοψήφισμα ως ήττα. [Δεν έλαβα μέρος, δε συμμετείχα, στο δημοψήφισμα γιατί το θεώρησα απάτη].

[-] ''Ο Φασουλής και ο Περικλέτος θα «ανταγωνιστούν» για το ποιος θα είναι ο -κύριος- διαχειριστής του εκφυλισμένου, εκπτωχευμένου και γεμάτου μπαλώματα πολιτικού τοπίου κουρελού-ζόμπι που βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης. Η διαδικασία, διάσπαση -του ιδίου-, ανακύκλωση -του ιδίου-, ξέπλυμα, αθώωση -του ιδίου- και επανανομιμοποίηση (μετά από την πλήρη ηθική και πολιτική απονομιμοποίηση) -του ιδίου-, συνεχίζεται. Το πολιτικό κεφάλαιο όμως εξαντλήθηκε -εκφυλιζόμενο και ανακυκλούμενο- και δεν διαθέτει εφεδρείες. Η απονομιμοποίηση είναι τεράστια σε έκταση και βάθος και το χαώδες κενό αντιπροσώπευσης θα διευρυνθεί περαιτέρω. Ως πότε θα αντέχουν τα τσιρότα και τα μπαλώματα;'' 20 Αυγ 2015 - Τέσσερις επίκαιροι σχολιασμοί.

[-] ''Η Ελλάδα χρειάζεται -ήδη από το 2010- έναν τρόπο όχι σύνθεσης, ανακύκλωσης και ξεπλύματος αλλά υπέρβασης και κάθαρσης της κόπρου της μεταπολίτευσης. Το υψηλό επίπεδο απονομιμοποίησης των κομμάτων και των εκφραστών τους ωθεί στην προσπάθεια εφεύρεσης νέων τρόπων πολιτικής επανανομιμοποίησης και ηθικής επανακεφαλαιοποίησης τους, που αποσκοπούν στην απόκρυψη των ευθυνών, των ενοχών και της συντριβής τους. Η δίκη τους συντριβή γίνεται συντριβή της χώρας.

Ένας ακόμα τρόπος νομιμοποίησης είναι η θυσία. Οι ένοχες «πολιτικές» ομάδες συγκαλύπτουν τις ευθύνες και τις ένοχες τους προσφέροντας στον διαδικτυακό, εικονικό και υπαρκτό όχλο σφάγια και κεφαλές επί πίνακι. Η θυσιαστική τελετουργία είναι ένας τρόπος επανανομιμοποίησης, διατήρησης και ξεπλύματος των εσωτερικών διεφθαρμένων ιεραρχικών τους δομών και των ανήθικων σχέσεων τους. Πρωτοαρχαϊκές και νεομεσαιωνικές συμπεριφορές, εκτός πολιτικής σφαίρας, που χαρακτηρίζουν παραπολιτικές γιάφκες και μαφίες του υποκόσμου, όχι δημοκρατικές διαδικασίες κάθαρσης και δικαίου. Προσφέροντας βορά στα θηρία του μηντιακού και διαδικτυακού Κολοσσαίου, κάποιους δικούς τους, επιδιώκουν την αθώωση και επανανομιμοποίηση τους με την παράλληλη ικανοποίηση των κατώτερων ενστίκτων των οπαδών τους. Μέσω της προσωποποίησης και του εξανδραποδισμού επιδιώκουν τη συγκάλυψη των ενοχών και των ευθυνών τους. Προπολιτικές καταστάσεις, οχετολογίας, θανατολαγνείας και σκοταδισμού.

Μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα ηθικής αποκτήνωσης και οχλαγωγίας, μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον εκβιασμών, απειλών και ελλιπούς αντιπροσώπευσης, δίχως κυβέρνηση και δίχως αντιπολίτευση, πορευόμαστε. Έγινε η ανοχή στη σαπίλα, η ηθική εξαχρείωση και ο εκβαρβαρισμός συνήθεια μας. Η πολιτιστική και υλική υποβάθμιση και η μορφωτική και ηθικοπνευματική εκπτώχευση συνοδεύεται από τον εκφυλισμό και τη συρρίκνωση της πολιτικής σε μια ψήφο, ακόμα χειρότερα, σε ένα... Ναι και Όχι (Ναι μεν αλλά). Αυτός είναι ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας'' 20 Ιουλ 2015 - Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας.