29 Οκτωβρίου 2016

Ενθυμήσεις και Τρία Σημειώματα (29 Οκτ 2016).

.~`~.
Ενθυμήσεις


Θα έγραφα πως «τίποτα δεν χάνεται, τίποτα δεν ξεχνιέται», αλλά... ξεχνιέται. Επικρατεί η λήθη (η αχαριστία και η αμνημοσύνη, ενίοτε). Οπότε, «Τίποτα δεν χάνεται».

Σημείωση
Η ίδια η τεχνική, επαναφέρει από την πίσω πόρτα, τον λεγόμενο «μαγικό» τρόπο σκέψης.




.~`~.
I

Αφού είδαμε όσα δεν μπορούν να ειπωθούν μέσω γραφής, ας περάσω σε αυτά που μπορούν να ειπωθούν μέσω γραφής (τα πιο αναλυτικά, τα πιο «πεζά» και «άψυχα»). Κατά την τελευταία ομιλία του, στην Προύσα (Bursa), ο Erdoğan τόνισε πως η ιστορία της Τουρκιάς αποτελείται-συντίθεται από τις ιστορίες 16 διαφορετικών κρατών που συμβολίζονται-αναπαρίστανται στην προεδρική σφραγίδα (επόμενη παράγραφος). Πιο συγκεκριμένα δήλωσε: «Έχουμε ιστορία 2.200 χρόνων. Ο ακρογωνιαίος λίθος της παρουσίας μας σε αυτή τη γεωγραφική περιοχή είναι η μάχη του Μαντζικέρτ το 1071 και το Σελτζούκικο Κράτος της Ανατολίας, το οποίο ιδρύεται το 1075. Στο πλαίσιο αυτό... φέτος γιορτάζουμε την 93η επέτειο της Δημοκρατίας μας, μαζί με την 941η επέτειο του Σελτζούκικου Κράτους και την 717η επέτειο του Οθωμανικού Κράτους. Επειδή όλα αυτά τα κράτη δημιουργήθηκαν και υπήρξαν υπό τον τίτλο της Τουρκίας». Εν συνεχεία δήλωσε πως «στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη, η έκφραση Τούρκος χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στους Μουσουλμάνους, ακόμα και στο ίδιο το Ισλάμ. Αν ακούτε τη λέξη Τούρκος σε αυτές τις περιοχές, να είστε σίγουροι ότι αναφέρεται σε όλους τους Μουσουλμάνους ανεξάρτητα από την καταγωγή και την εθνικότητά τους... θα πρέπει στο εξής να διδάξουμε την ιστορία και τον πολιτισμό μας στη νέα γενιά, υπό το φως αυτών των αληθειών».

Ας μείνουμε στο πολύ ενδιαφέρον θέμα της προεδρικής σφραγίδας και των 16 αυτοκρατοριών. Η αναφορά είναι στο νέο προεδρικό σύμβολο (αρκετά παλαιό στην πραγματικότητα) που έχει γίνει ευρύτερα γνωστό το τελευταίο διάστημα, και του οποίου λίγοι έχουν αντιληφθεί το περιεχόμενο, τη σημασία και τον συμβολισμό. Τα 16 κράτη ή οι 16 «τουρκικές αυτοκρατορίες» που αναπαριστώνται στην προεδρική σφραγίδα με τα 16 αστέρια, τα οποία περιβάλλουν ένα κεντρικό μεγάλο αστέρι-ήλιο (που συμβολίζει την τουρκική δημοκρατία) και αναφέρεται ο Erdoğan, ξεκινούν από τις πρώτες (προ-μονοθεϊστικές) αυτοκρατορίες των Ούννων, με απαρχή την ευρωπαϊκή και ευρασιατική Αυτοκρατορία των Ούννων (Xiongnu των Κινέζων) και την αυτοκρατορία των Εφθαλιτών (ή Λευκών Ούννων), συνεχίζονται με τα Χανάτα των Γαλάζιων ή Ουράνιων Τούρκων (Göktürk), των Αβάρων (οι οποίοι μαζί με Σλάβους υπό τους Σασσανίδες Πέρσες πολιόρκησαν για πρώτη φορά την Κωνσταντινούπολή το 626 μ.Χ), των Χαζάρων, των Ουιγούρων και των Καραχανιδών, τους Γαζναβίδες και τη Δυναστεία των Χωρεσμίων, φτάνοντας στην αυτοκρατορία των Σελτζούκων, στην περίφημη Χρυσή Ορδή, στην αυτοκρατορία του Ταμερλάνου και την Αυτοκρατορία των Μουγκάλ (Μογγολική αυτοκρατορία της Ινδίας), καταλήγοντας φυσικά στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Κατά αυτόν τον τρόπο, ως πρόγονοι και ιστορικές μορφές της τουρκικής ιστορίας θεωρούνται προσωπικότητες όπως ο Αττίλας, ο Alp-Tegin, ο Batu Khan, ο Ταμερλάνος, ο Babur (ο οποίος από την πλευρά του πατέρα του είχε συγγένεια με τον Ταμερλάνο και από την πλευρά της μάνας του με τον Τζένγκις Χαν) και φυσικά ο Οσμάν Γαζής, ο οποίος αποτελεί ένα σχεδόν μυθικό πρόσωπο.

Από αυτό το δόγμα των «16 τουρκικών αυτοκρατοριών» προέκυψαν και οι ενδυμασίες που σε ορισμένες φωτογραφίες φαίνονται όταν o Erdoğan υποδέχεται ξένους ηγέτες. Ενδυμασίες, τις οποίες στην Ελλάδα προσλάβαμε ως «κιτς», δίχως όμως να αντιλαμβανόμαστε τι ακριβώς συμβόλιζαν ή την ακριβή σημασία τους (αντιστοίχως υπάρχουν και 16 σημαίες). Ο συμβολισμός τους λοιπόν είναι τα 16 κράτη ή οι 16 αυτοκρατορίες που σχετίζονται με την τουρκική ιστορία. Το δόγμα αυτό, των «16 τουρκικών αυτοκρατοριών», αποτελεί μια ανανέωση του τουρκικού εθνικισμού που έχει τις ρίζες του στη δεκαετία του 1970, και το οποίο «θεσμοποιείται» και γίνεται ευρύτερα γνωστό μετά από το πραξικόπημα του 1980. Δεν είναι ούτε ακριβώς Παν-Τουρκισμός (με ή χωρίς Ισλάμ) όπως συνήθως λέγεται, ούτε απλά Παν-Τουρανισμός. Όλα τα προηγούμενα μεταξύ τους, δημιουργούν μερικώς αλληλεπικαλυπτόμενα επίπεδα (γλωσσικά, εθνοτικά, θρησκευτικά, γεωγραφικά, ιστορικά). Όπου δεν φτάνει ο τουρκισμός (είδαμε νωρίτερα την αναφορά για την ταύτιση των όρων Μουσουλμάνος και Τούρκος σε συγκεκριμένες περιοχές) φτάνει ο ισλαμισμός (π.χ μέσω του σουνιτισμού στους Άραβες, τη Μαλαισία ή την Ινδονησία), όπου δεν φτάνει ο τουρκοισλαμισμός φτάνει ο τουρανισμός (Ουγγαρία, Εσθονία-Φινλανδία ή ακόμη και Ιαπωνία), ενδεχομένως με πρόσημα πολυθεϊσμού-νεο«παγανισμού», γλωσσικά ή άλλα, και ούτω καθεξής.

Σημείωση
Οι Αζέροι είναι μουσουλμάνοι αλλά δεν είναι σουνίτες (όπως η πλειοψηφία των τουρκικών φύλων), είναι σιίτες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, και σε ό,τι αφορά τους Τούρκους, έρχεται το γλωσσικό και εθνοτικό στοιχείο στην επιφάνεια (καθώς το θρησκευτικό-δογματικό και το πολιτιστικό προσεγγίζει το Ιράν). Δίχως να επεκταθώ, διότι το θέμα είναι λεπτό και επίκαιρο, να σημειώσω πως οι Κούρδοι στην πλεοψηφία τους είναι μουσουλμάνοι σουνίτες, γλωσσικά όμως συγγενεύουν με τα ιρανικά φύλα (και εθνοτικά, αλλά αυτό αποτελεί μεγάλη κουβέντα στις μέρες μας - πάντως Κούρδοι και Πέρσες είναι αυτόχθονες στην περιοχή). Άρα, στην περίπτωση των Κούρδων είναι το θρησκευτικό και το αυτοκρατορικό (οθωμανική αυτοκρατορία, σουλτανάτο, χαλιφάτο, σουνιτικό Ισλάμ) που έρχεται στην επιφάνεια από πλευράς Τούρκων. Με αφορμή τους Κούρδους, έχει ενδιαφέρον μια σύντομη αναφορά στους Αλάνούς (που συσχετίζονται γλωσσικά με τη σημερινή Οσσετία). Οι Κούρδοι, εν τέλει, ασπάζονται το Ισλάμ, οι Αλάνοί, εν τέλει, τον Χριστιανισμο (ιρανικά φύλα και τα δύο). Οι Αλάνοί, έφτασαν μαζί με τους Βάνδαλους μέχρι τη Γαλατία και την Ιβηρική, και με τους Μογγόλους μέχρι το Karakorum και την Κίνα (επίσης υπήρχαν αρκετοί Αλάνοί στην Καταλανική Εταιρεία). Κάποιοι από αυτούς, στην πορεία, έγιναν χριστιανοί, κάποιοι άλλοι -λιγότεροι- μουσουλμάνοι. Παντού απώλεσαν τη συνείδηση και την ταυτότητα τους και αφομοιώθηκαν, πλήν της Οσσετίας (η πλειοψηφία τους είναι χριστιανοί ορθόδοξοι). Όλες αυτές οι διαφοροποιήσεις-μετασχηματισμοί (ενός λαού που εθνοτικά είναι Α και γλωσσικά Β, και επιλέγει θρησκευτικά το Γ και δογματικά το Δ), αποτέλεσαν επιλογές που καθόρισαν την ετερότητα, την αυτονομία ή/και την ιστορική επιβίωση των λαών αυτών (όσο κι αν ορισμένοι επιμένουν να κλείνουν τα μάτια ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα). Έτσι αφομοιώνονται ή/και εξαφανίζονται λαοί από το ιστορικό προσκήνιο, ή επιβιώνουν.


.~`~.
II

Γνωρίζατε πως οι Τούρκοι έχουν τη δική τους Eurovision; Turkvision την ονομάζουν. Οι συμμετέχοντες είναι από χώρες που είτε είναι τουρκόφωνες (γλωσσικά) είτε εθνοτικά σχετίζονται με τα τουρκικά φύλα. Περίπου 21 κράτη, δημοκρατίες και ομόσπονδα κρατίδια συμμετείχαν το 2015. Ο συνολικός πληθυσμός των κρατών που συμμετείχαν (μη λαβανόντας υπόψη τη Γερμανία και τα κρατίδια της Ρωσίας) προσεγγίσε τα 300 εκατομμύρια. Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω στην Turkvision προς το παρόν (θα επανέλθω μελλοντικά). Εκείνο που θέλω να θίξω είναι το εξής: Μα πως είναι δυνατόν; Θα αναρωτηθεί κάποιος.

Οι Τούρκοι, οι έξυπνοι Τούρκοι που έχουν αυτοκρατορικό παρελθόν, αντιλαμβάνονται τον όρο «Τούρκος» ως πολιτιστική κατηγορία (και όχι απλά ως εθνική). Τούρκος όπως λέμε «Ευρωπαίος». Οι ιδεολόγοι εν Ελλάδι «ευρωπαϊστές» επιθυμούν οι Έλληνες να είναι οι Τουρκομάνοι, οι Κιργίζιοι ή οι Τάταροι των «Ευρωπαίων». Δηλαδή να αποτελούν ό,τι όλοι οι προηγούμενοι για τους Τούρκους. Μια υποκατηγορία της πολιτιστικής ταυτότητας-κατηγορίας «Ευρωπαίος» (οι Κύπριοι θα είναι οι Τσουβάσοι των «Ευρωπαίων», δηλαδή ό,τι είναι οι Τσουβάσοι για τους Τούρκους, a la Europa). Μόνο που η πολιτιστική κατηγορία «Ευρωπαίος» είναι απείρως μεγαλύτερο παραμύθι σε σχέση με την πολιτιστική κατηγορία «Τούρκος», η οποία ιστορικά είναι υπαρκτή (σε αντίθεση με τον όρο «Ευρωπαίος» που αποτελεί ένα ολοκληρωτικά νεόδμητο ιδεολόγημα το οποίο δεν συναντάμε σε καμία ιστορική περίοδο και σε κανένα ιστορικό κείμενο - όπως π.χ, συναντάμε Λατίνους, Φράγκους, Ρωμαίους κ.λπ). Η κατηγορία «Τούρκος» είναι υπαρκτή ιστορικά κατηγορία, εθνικά, πολιτιστικά, γλωσσικά και εθνοτικά. Αντίθετα, δεν υπάρχει «ευρωπαϊκό» έθνος ή «ευρωπαϊκή» γλώσσα. Μιλάμε ουσιαστικά για λατινικές-ρομανικές και γερμανικές γλώσσες (γι' αυτό θα μάθετε να γράφετε με λατινικούς χαρακτήρες και να μιλάτε αντίστοιχες ή γερμανικές γλώσσες).

Γνωρίζετε τον όρο ''Turkification'' (αφομοίωση, αποικιοποίηση, cultural imperialism κ.λπ); Ο αντίστοιχος όρος είναι ''Europeanisation''. Οι Τούρκοι, μέσω της Turkvision, κάνουν στους Τουρκομάνους και τους Τσουβάσους για παράδειγμα, ό,τι οι «Ευρωπαίοι» στους Έλλαδιτες και τους Κύπριους. Ο εξ«ευρωπαϊσμός» είναι το αντίστοιχο του εκτουρκισμού.

Σημείωσεις
[-] Αναφέρομαι σε Τουρκομάνους (Turkmens) και Τσουβάσους (Chuvash) γιατί είναι παρεμφερή τα πληθυσμιακά τους μεγέθη αριθμητικά με τα μεγέθη των Ελλαδιτών και των Κυπρίων.

[-] Αλήθεια, γιατί παιδιά του δημοτικού έχουν ως υποχρεωτική την εκμάθηση της γαλλικής ή της γερμανικής γλώσσας στα σχολεία, και όχι π.χ, τα ισπανικά, τα κινεζικά ή άλλες επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε; Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη γερμανική, με ποιο κριτήριο; Η γερμανική αποτελεί απλά μια τοπική-περιφερειακή ευρωπαϊκή γλώσσα δίχως κανένα παγκόσμιο εκτόπισμα και καμία βαρύτητα ή εμβέλεια σε πλανητική κλίμακα. Τι δουλειά έχουν τα παιδιά να μάθαίνουν γερμανικά; (εντάξτε το ερώτημα αυτό στα πλαίσια του τεράστιας σημασίας ζητήματος που έχει τεθεί τον τελευταίο καιρό, για το αν η αγγλική - η Lingua Franca της εποχής μας - θα πάψει να αποτελεί επίσημη γλώσσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Οι επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε είναι έξι: η αγγλική (με περίπου 1,4 δις ομιλούντες προσεγγιστικά), η κινεζική (1,3 δις), η ισπανική (440-560 εκατομμύρια), η αραβική (420 εκατομμύρια), η ρωσική και η γαλλική (περίπου 220-270 εκατομμύρια), ενώ έχουν προταθεί επόμενες να είναι η ινδική, η βεγγαλική, η πορτογαλική και η τουρκική. Από που και ως που γερμανικά; Turkification a la Europa ή ''Europeanisation'' a la Turca.

[-] Οι Κύπριοι, οι Πόντιοι, οι Κρητικοί κ.λπ, κάτοικοι της Ουκρανίας και της Ρωσίας, απομεινάρια μουσουλμάνων ή/και χριστιανών που βρίσκονται σε εξω-ελλαδικούς χώρους και μιλάνε παραλλαγές της ελληνικής, είναι Έλληνες. Και γιατί να μην προσεγγίσω τον όρο Έλληνας ως υπαρκτή πολιτιστική (όχι εθνο-θρησκευτική) κατηγορία την οποία οι Ελλαδίτες αντιλαμβάνονται μονάχα ως εθνική κατηγορία; Δεν είναι οι Έλληνες «Ευρωπαίοι», υπό την εξής ένοια: Αν θεωρήσουμε το «Ευρωπαίος» ως πολιτιστική κατηγορία, τότε το «Έλληνας» είναι αντίστοιχη πολιτιστική κατηγορία του νεοπαγούς όρου «Ευρωπαίος» και του πολιτιστικού όρου «Τούρκος» (μόνο που οι κατηγορίες Έλληνας και Τούρκος είναι υπαρκτές ιστορικά πολιτιστικές και γλωσσικές κατηγορίες, σε αντίθεση με το «Ευρωπαίος» - φοβούνται να πουν τις πολιτιστικές και γλωσσικές κατηγορίες Λατίνικος ή Ρομανικός και Γερμανικός ή Τευτονικός οι άνθρωποι ή/και τις αποκρύβουν πίσω από την κενή περιεχομένου αοριστολογία «Ευρωπαίος»). Κατανοήστε τι είναι και τι σημαίνουν οι επόμενοι όροι: Turkification, Romanization-Latinization, Arabization, Germanisation, Europeanisation. Στην Ελλάδα έχουμε Romanization-Latinization και Germanisation με την προβιά του ''Europeanisation''.


.~`~.
III

1. Ποιος ήταν Έλληνας πριν από περίπου έναν αιώνα -δηλαδή στις αρχές του 20ου ή στα τέλη του 19ου αιώνα- με βάση το ελληνικό κράτος; Ήταν τρεις, και μαζί τους είχαν και έναν κούκο. Παραδείγματος χάριν, στην Πελοπόννησο «είχαμε» Έλληνες, ενώ στην Κρήτη «δεν είχαμε» -ακόμη- Έλληνες. Αν η Ελλάδα ασπαζόταν τον civic nationalism και το jus soli (δες παρακάτω) θα έλεγε πως Έλληνες είναι οι Πελοποννήσιοι, οι ΣτέρεοΕλλαδίτες και κάποιοι Θεσσαλοί, και τέλος. Επειδή οι Έλληνες ήταν διεσπαρμένοι σε διάφορους χώρους της αυτοκρατορίας, το ελληνικό κράτος δεν μπορούσε να ενστερνιστεί το δίκαιο εδάφους, αλλά το κληρονομικό δίκαιο.

Ο «αστικός ή φιλελεύθερος εθνικισμός» (πιο γνωστός ως civic nationalism), θεμελιώνεται στο «δίκαιο εδάφους» (jus soli), δηλαδή στη σύνδεση της εθνικότητας και της ιθαγένειας-υπηκοότητας με το έδαφος, ανεξάρτητα από την καταγωγή. Αποτελεί περίπτωση εδαφικού χώρου. Ο «εθνοτικός εθνικισμός» (γνωστός ως ethnic nationalism), εδραιώνεται στο -κληρονομικό- «δίκαιο αίματος» (Jus sanguinis), όπου δεν καθορίζεται η εθνικότητα και η ιθαγένεια-υπηκοότητα από το έδαφος, αλλά από την καταγωγή και κληρονομιά των γονέων (ισχύει και για ανθρώπους που βρίσκονται εκτός των ορίων του κράτους, στη διασπορά, όπως στις περιπτώσεις των Ελλήνων που ήταν διεσπαρμένοι σε διάφορα μέρη της αυτοκρατορίας, αλλά και εκτός αυτής). Αποτελεί περίπτωση δικτυωτού -μη εδαφικού- χώρου. Οι λαοί που είχαν διεσπαρμένους γεωγραφικά πληθυσμούς ήταν αδύνατον να ενστερνιστούν το «δίκαιο εδάφους».

Τα επόμενα (2), αν και ουσιαστικά αποτελούν διαφορετικό θέμα, κάνουν εμφανές το παράδειγμα του ασυνεχούς σποραδικού μη εδαφικού χώρου (συντεκτικά στοιχεία του οποίου αποτελούν η γλώσσα, η πίστη, η κληρονομιά κ.λπ).

2. Ο Υψηλάντης γεννιέται στην Κωνσταντινούπολη (Οθωμανική Αυτοκρατορία), ο Καποδίστριας στην Κέρκυρα (Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας), η Λασκαρίνα Πινότση («Καπετάνισσα» που μετά θάνατον της αποδόθηκε τιμητικά ο τίτλος της Ναυάρχου του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού - η μόνη και η πρώτη γυναίκα σε παγκόσμια κλίμακα που κατείχε τέτοιον τίτλο) στην Κωνσταντινούπολη (Οθωμανική Αυτοκρατορία), ο Κάλβος στη Ζάκυνθο (Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας), ο Ρήγας γεννιέται στο Βελεστίνο, ο Κοραής στη Σμύρνη και ο Αθανάσιος Πάριος-Τούλιος στην Πάρο (Οθωμανική Αυτοκρατορία), ο Χατζημιχάλης Νταλιάνης (σημαντική φιγούρα για τον ξεσηκωμό της Κρήτης, που φτάνει μέχρι τον Λίβανο μαζί με τον Βάσο Brajević Μαυροβουνιώτη) στο Δελβινάκι της Ηπείρου, ο Αθανάσιος Νικομηδείας και ο Θεοφύλακτος Θησεύς στην Κύπρο (ο τελευταίος από τον Στρόβολο), η Μαντώ Μαυρογένους γεννιέται στη Τεργέστη (οριακά Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Αυστριακή Αυτοκρατορία), ο Άνθιμος Γαζής στις Μηλιές Πηλίου, ο Γεώργιος Κλεόβουλος (μαθητής του Βενιαμίν Λέσβιου) στη Φιλιππούπολη (Plovdiv), η Αγγελική Πάλλη στο Livorno της Τοσκάνης, ο Κανάρης και ο Ιωάννης Βαρβάκης-Λεόντης στα Ψαρά, ο Ιωάννης Φιλήμων, η Σαπφώ Λεοντιάς και ο Στέφανος Σκουλούδης στην Κωνσταντινούπολη, ο Γεώργιος Τερτσέτης και ο Αναστάσιος Πολυζωίδης στη Ζάκυνθο (Επτάνησος Πολιτεία) και το Μελένικο (Οθωμανική Αυτοκρατορία, Βουλγαρία) αντίστοιχα, ο Βιζυηνός στη Βιζύη (Vize) της Θράκης (Οθωμανική Αυτοκρατορία, Τουρκία), ο Γαβριήλ Μαρινάκης και ο Παντελής Πρεβελάκης στις Μαργαρίτες και στην πόλη του Ρεθύμνου, ο Παύλος Μελάς στη Μασσαλία (οριακά Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία, Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία), ο Καβάφης, η Πηνελόπη Δέλτα-Μπενάκη και ο Κωνσταντίνος Παρθένης στην Αλεξάνδρεια (οριακά Οθωμανική Αιγύπτος), ο Ανδρέας Εμπειρίκος στη Brăila της Ρουμανίας και ο Σεφέρης στη Σμύρνη, ενώ o -ξεχασμένος- Σταμάτης Κλεάνθης στο Βελβεντό Κοζάνης (Οθωμανική Αυτοκρατορία) και ο «Γέρος του Μοριά», στο Ρωμιοβούνι (ή Ραμοβούνι) Μεσσηνίας.

3. Ουδείς από τους προηγούμενους γεννήθηκε στην Αθήνα. Στην Αθήνα εγκαθιδρύεται το Βαυαριστάν-Βαρβαριστάν, το αναβιωμένο Δουκάτο-Κράτος των Αθήνών, το οποίο στις μέρες μας γνωρίζει την αποκορύφωση του, με την τωρινή ανείπωτη και άνευ ιστορικού προηγούμενου παρακμή και κατάπτωση την οποία ζούμε. Η έκταση και το βάθος αυτής της ιστορικής παρακμής, κατάπτωσης και κατάντιας, δεν γίνεται αντιληπτή από αρκετούς. Πέρα από τον μικρο-κομματικό/παραταξικό χρόνο-ρυθμό που προσπαθεί να επιβάλλει το αποσυντιθέμενο σύστημα εξουσίας προκειμένου να αυτοσυντηρηθεί (μόνη επιδίωξη της εξουσιαστικής αυτής δομής και των μονάδων της -ως συστημικών και φυσικων οντοτήτων- εκτός από την «παλαιομοδίτικη» νομή του κράτους, είναι η ενσωμάτωση στην «ευρωπαϊκή-δυτική» υπερδομή ως τοπικός βραχίωνας και μηχανισμός εγχώριας επιβολής της και η αναγνώριση της ως τοπική ελίτ), ως αιτίες για την μη αναγνώριση της σημερινής παρακμής από αρκετούς, μπορούν να θεωρηθούν η (εσωτερική) αποδιοργάνωση και η απώλεια τόσο της χρονικής-ιστορικής προοπτικής όσο και της χωρικής-παγκόσμιας διάστασης, και ο αποσυντονισμός-αποσύνδεση από το διεθνές-παγκόσμιο περιβάλλον (εξωτερικό). Δηλαδή ένα υποκείμενο -που ζει στον κόσμο του- στιγμιαίου παρόντος (βλέπωντας το πολύ μέχρι ένα-δύο βήματα πέρα από τα πόδια του, στρουθοκαμηλίζοντας και απωθώντας), που εκχυδαϊσμένο και εξευτελισμένο λειτουργεί συνεχώς μικρο-ωφελιμίστικά, ασχολείται με λογιστικές μονάδες, κοιτάζοντας τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο ή/και την Ουάσινγκτον -τα αφεντικά-, σαν σκυλάκι που κουνάει την ουρά του, περιμένωντας να του πετάξουν ένα κόκκαλο, με τρεχούμενα σάλια.


Σημείωσεις

(1)
• Περί το 1897, υπήρχαν περίπου 2.5 εκατομμύρια εντός των ορίων του ελλαδικού κράτους και ανάλογος αριθμός, εκτός. Έθνη που ζούσαν υπό συνθήκες διασποράς και με εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό τους εκτός από τον πολιτικά οριοθετημένο εδαφικό χώρο («κράτος») δεν ήταν δυνατόν να αποδεχτούν τον «φιλελεύθερο εθνικισμό» και το δίκαιο εδάφους-jus soli. Η επιλογή εξαρτάτο από την ιδιαιτερότητα και τις ανάγκες κάθε περίπτωσης και όχι μόνον από λόγους ιδεολογίας. Οι Ινδοί, οι Βραζιλιάνοι και οι Ινδονήσιοι, αποτελούν έθνη που αυτο-κατανοούνται ως πολυ-εθνοτικά και πολυ-φυλετικά έθνη. Η Βραζιλία ακολουθεί το jus soli, η Ινδία το Jus sanguinis ενώ στην Ινδονησία υπάρχει συνδυασμός και σύνθεση τόσο του jus sanguinis όσο και του jus soli (βλέπουμε πόσο σύνθετο είναι το ζήτημα jus sanguinis - jus soli).

(2) και (3)
• Το νεο-εγκθιδρυθέν αναβιωμένο Δουκάτο των Αθήνων, συμβολίζει το hijacking της Εθνεγερσίας, Παλιγγενεσίας ή της «Επανάστασης» και αποτελεί ταφόπλακα τους. Κολοκοτρώνης, Λασκαρίνα, Καραϊσκάκης, εάν το ελληνικό έθνος είχε το εκτόπισμα και τη βαρύτητα άλλων έθνων, μάλλον θα ήταν προσωπικότητες υπερεθνικού βεληνεκούς (ο Καραΐσκος ή Γεώργιος Καραϊσκάκης ήταν αξιολόγοτατος και ικανότατος πολυνίκης στρατηγός, τον οποίο φρόντισε να κατασυκοφαντίσει ο άνθρωπος του οποίου το όνομα δεν επιθυμώ να γράψω. Ήταν Σαρακατσάνος, δηλαδή στα τούρκικα «μαύρος φυγάς». Μαυροντυμένοι, όπως είναι οι παραδοσιακές φορεσιές τους, που έφευγαν στα βουνά κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου - χρειάζεται βέβαια λεπτομερέστερη αναφορά στους Σαρακατσάνους και την ταυτότητα τους. Ο Καραϊσκάκης δεν σκοτώθηκε, δολοφονήθηκε). Μόνο εφόσον Καραϊσκάκης, Κολοκοτρώνης, «Μπουμπουλίνα» και διάφοροι άλλοι περίεργοι, φύγουν απο τη μέση, γίνεται δυνατόν να εγκαθιδρυθεί το καθεστώς που ισχύει μέχρι και σήμερα. Το καθεστώς «προστασίας» (και «εξάρτησης»). Το σχήμα μέχρι τις μέρες μας έχει χονδρικά ως εξής: Οι Τούρκοι είναι ισχυροί, νικάνε και είναι «απειλή», προκειμένου τα κοροίδα να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους (π.χ, δάνεια, υπακοή ή άλλες εξωτερικές υποχρεώσεις) και κυρίως να χρειάζονται και να αποδεχονται «προστασία» (το ίδιο σχήμα χρησιμοποιείται στις μέρες μας και με το ευρώ: μη βγούμε από το ευρώ, μας έφαγαν οι Τούρκοι. Το ευρώ βέβαια στρατηγικά είναι άσχετο με αυτό το ζήτημα - αρκούσε η Ε.Ε, επίσης από το 1833 μέχρι το 1999-2002 δεν είχες ευρώ. Οι Τούρκοι, αν είναι να σε φάνε, ή ορθότερα να σε καταπιούν, θα το κάνουν μέ ή χωρίς ευρώ, όπως το κάνουν). Οι «σύμμαχοι και εταίροι» σώζουν και όλα τα γνωστά που ακούτε τα τελευταία χρόνια. «Προστασία» στις μέρες μας χρειάζονται και οι Τουρκομάνοι στη Συρία -παλαιότερα οι κάτοικοι της Γιουγκοσλαβίας- και οι Κούρδοι του Ιράκ (προκειμένου να ελέγχουμε τη Μοσούλη - ελπίζω αυτοί οι άνθρωποι να είναι κάπως κυνικοί, γιατί και πριν έναν αιώνα σε Κούρδους αναφερόταν η Συνθήκη των Σεβρών αλλά Μοσούλη εννοούσε), «προστασία» όμως χρειάζονται και οι Σύριοι, «προστασία» χρειάζεται επίσης και το Ισραήλ, «προστασία» και η Ταιβάν και η Ν. Κορέα, «προστασία» και οι χώρες της Βαλτικής, «προστασία» και οι Φιλιππίνες, «προστασία» χρειάζονται και οι Τούρκοι, «προστασία» και οι Ουιγούροι, οι Νιγηριανοί ή το Θιβέτ, «προστασία» και οι κάτοικοι της Λιβύης, «προστασία» χρειάζεται γενικά και η «Ευρωπη» (από τους Ρώσους), και πάει λέγοντας. Γενικότερα, όλοι πρέπει να τίθενται υπό καθεστώς «προστασίας». Δύο αιώνες τα ίδια πράγματα.

• Το μεγάλο πανηγύρι ξεκινάει όταν δεν υπάρχουν πλέον Έλληνες σχεδόν πουθενά αλλού εκτός της Ελλάδας (αφού κλειστήκαμε εδώ μέσα - αργότερα βέβαια πάλι θα ξαναφύγουμε, θα ξαναβγούμε εκτός). Tότε αρχίζει το υλικό-πνευματικό άλεσμα, το οποίο καταλήγει στα σημερινά επίπεδα υποστάθμης. Καθεστώς «προστασίας», δολοφονίες, αιφνίδιοι θάνατοι, διχασμοί και εμφύλιοι διαφόρων μορφών (εθνικοί, κοινωνικοί, πολιτικοί πολιτισμικοί), εξωθεσμικές και εξωεθνικές παρεμβάσεις και επεμβάσεις, αλλοιώσεις πολιτικών συστημάτων, «εκσυγχρονισμοί», μεταμφιεσμένοι «κεμαλισμοί» έκδοση no15, «αναπτύξεις» και «εξευρωπαϊσμοί», οικονομικές πιέσεις, απειλές και κρίσεις, πολιτικές κρίσεις και αποσταθεροποιήσεις, πολιτιστικές και ιστορικές αλλοιώσεις και χειραγωγήσεις ταυτοτήτων, παπαγαλίες, παραμυθίες, αποτελούν το θέατρο σκιών-επιχειρήσεων προκειμένου το κράτος να επιτελεί το ρόλο του. Τα αποκιακά παραρτήματα, τα στημένα ή ασπόνδυλα κράτη και τα client-vassal states, δεν μπορούν, δεν έχουν τις προϋποθέσεις, να σταθούν στον νέο παγκόσμιο ιστορικό αιώνα.

Bonus
Μη άμεσα σχετιζόμενο, καλό είναι όμως να αναφερθεί. Αρκετές οθωμανικές προσωπικότητες ήταν, μερικώς ή ολοκληρωτικά, έλληνικής καταγωγής μουσουλμάνοι, τόσο παλαιότερα ιστορικά, όσο και τα νεώτερα χρόνια. Σε ό,τι αφορά τα νεώτερα χρόνια (γιατί αν πιάσουμε τα παλαιά χρόνια δεν θα τελειώνουμε), ενδεικτικά ονόματα είναι ο ποιητής Tevfik Fikret (οι πολιτικές του απόψεις αντίθετες προς τον Abdul Hamid II), ο καλλιτέχνης, ζωγράφος, διανοούμενος, αρχαιολόγος Osman Hamdi Bey, ο Hüseyin Hilmi Pasha και ο Ahmed Vefik Pasha (πολιτικοί, διπλωμάτες κ.λπ). Μάλιστα ο τελευταίος, ο Ahmed Vefik, ήταν και πρωτεργάτης του Παν-Τουρκισμού! (απ' ό,τί φαίνεται είναι «ανήσυχα» πνεύματα οι ελληνικής καταγωγής, είτε μονοθεϊστές, είτε πολυθεϊστές, είτε αθεϊστές). Σχετικά παλαιότερη προσωπικότητα που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι και ο Mikhail Mishaqa. Ιστορικά, γίνεται πανικός ή της κολάσεως.

22 Οκτωβρίου 2016

The Beginning Of A Dynamic Century In The Middle East.


By Gregory R. Copley - Oct 20, 2015 - Crude Oil Prices Today | OilPrice.com

Historical trends are combining once again to make the Mediterranean-Red Sea-Indian Ocean linkage the nexus in a dynamic phase of the evolving global strategic architecture. The relationships of states within the region, and the relationships of the regional states to the rest of the world is changing, and will evolve significantly over the coming few years.

This Mediterranean-Red Sea-Indian Ocean region is an indissolubly-linked set of subzones, a reality which has often been inadequately understood from a strategic perspective.

The great societies and the historical and modern states at the linkage between Europe, Asia, the Middle East, and Africa, are rarely considered in a holistic fashion. Focus on the region has been mainly about crises and superpower competition. The prospect now exists, however, for the region to gradually emerge as a major, integrated economic trading zone; perhaps the next major global marketplace, linking Africa, the Middle East, and the Mediterranean.

So if I can make one point today it is that all of the elements of this greater strategic theater are intercon-nected, interactive, and collectively are critical to the emerging global balance. What happens around the Eastern Mediterranean littoral and around the Indian Ocean theater impacts the Persian Gulf, Arabia, and the Red Sea/Horn; and vice-versa. If we look just at the littoral states of the Suez-Red Sea-Horn, we see a population base of some 316-million people, and a combined 2014 GDP estimate of at least $1.5-trillion. And this grouping interacts, of course, with its neighbors in Africa, Europe, and the Indian Ocean basin.

Stepping back for an even broader perspective, we saw in the 20th Century the creation of some 100 new Westphalian-style nation-states in the process of cratogenesis: the birth of nations. We witnessed the demise (the cratocide, or murder), or cratometamorphosis (total restructuring), of others. Major structural change in human society began with the end of the Cold War. As a result, and particularly in the Middle East and Africa, we are often seeing a reversion to more historical and basic human groups: clans; linguistic, cultural, or religious groupings; some ancient groups, such as Persia, Egypt, Ethiopia, and so on. These emerging, or reviving, divisions demonstrate that there are durable strands in human identity which survive thousands of years.

In the past two decades or so, in either the heart or the peripheries of the Suez / Red Sea / Horn of Africa region — the nub of the Mediterranean-to-Indian Ocean linkage — we have already witnessed, for example:

  • The break-up of Ethiopia with the separation of Eritrea;
  • The break-up of Sudan to create a separate South Sudan;
  • The de facto break-up of Yemen;
  • The de facto break-up of Iraq;
  • The breaking-up of Syria;
  • The de facto break-up of Libya; and
  • The return to separate status of what had been the Italian and British Somalilands into Somalia and Somaliland, and the concurrent fracturing of the rump Somalian state.
  • And there is now speculation as to the possible break-up, or breakdown, in the coming decade or so of Turkey and Saudi Arabia, two of the most significant economies in the region.
Yet this is only the tip of the iceberg; the start of a dynamic century. Neighboring Europe is, for example, undergoing massive transformation, and at least two European Union member states still face significant separatist tendencies: the United Kingdom and Spain. The EU as a geopolitical entity is also, itself, undergoing unplanned transformation - Συνέχεια άρθρου: OilPrice.com (Oct 20, 2015).



Historian, author and strategic analyst — and onetime industrialist — Gregory R. Copley, 66, has for four decades worked at the highest levels with various governments around the world, advising on national security, intelligence, and national management issues. He has authored more than 30 books, including "The Art of Victory" (2006) and "UnCivilization: Urban Geopolitics in a Time of Chaos" (2012). An Australian, he is President of the International Strategic Studies Association, based in Washington, DC, and Editor-in-Chief of the "Defense & Foreign Affairs" group of publications, including the government-only intelligence service, the Global Information System. Among his international recognitions, he was, in 2007, made a Member of the Order of Australia in the Queen's Birthday Honours.

20 Οκτωβρίου 2016

.~`~.

.~`~.

𒀭[...]𒀊𒉺𒇷𒌋𒈾𒀸     |     𒁹𒀀𒆷𒅗𒊭𒀭𒁺𒍑



𒁹𒀀𒆷𒅗𒊭𒀭𒁺𒍑     |     𒀭[...]𒀊𒉺𒇷𒌋𒈾𒀸

18 Οκτωβρίου 2016

18 Οκτ 2016.

Άμεσα Σχετιζόμενο: Τρεις Σχολιασμοί (17 Οκτ 2016).

Οπωσδήποτε η αλαζονεία δεν είναι ο καλύτερος σύντροφος. Από την άλλη μεριά όμως, αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει. Απ' ό,τι φαίνεται, είμαι πιο αξιόπιστος από τα ελληνικά δημοσιογραφικά και ειδησεογραφικά μέσα και από το ΑΠΕ-ΜΠΕ (Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων). Αποτελεί επιλογή μου να αναζητώ πρωτογενείς πηγές και να παρακολουθώ επίσημους δια-δικτυακούς χώρους (στη συγκεκριμένη περίπτωση τον ιστότοπο της τουρκικής προεδρίας).

Δεν είναι τυχαίο πως έγραψα πριν λίγο καιρό (28 Σεπ 2016) το εξής: «Το επίπεδο της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα είναι τραγελαφικό. Δεν χρειάζεται να αντιγράφεις και να αναπαράγεις δημοσίευμα της hurriyet (ή του t24 ή του sputniknews). Τόσο δύσκολο τους είναι να βρουν τη δήλωση από τον επίσημο ιστότοπο της τουρκικής προεδρίας - όπως έκανα εγώ, που δεν είμαι δημοσιογράφος - και να μας πουν τι γράφει;».

Είχαν αρχίσει να «ξεφεύγουν». Το διαπίστωνα. Βέβαια, το φαινόμενο αυτό παρατηρείται και διεθνώς, ας μείνουμε όμως στα ελλαδικά. Λυπάμαι που το λέω, αλλά χρειάζεται να προσπαθήσεις υπερβολικά σε αυτό το κράτος προκειμένου να μην εκτεθείς ή γελοιοποιηθείς. Είναι πολύ άσχημο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Είναι σχεδόν ντροπιαστικό. Ας σταματήσω εδώ.

Ακεραιότητα και αξιοπιστία. Άγνωστες λέξεις.

Σημείωση
[-] Πέρα από ακεραιότητα και αξιοπιστία, δίνοντας μια περισσότερο ηθική χροιά, μπορούμε να μιλήσουμε επίσης για εντιμότητα και εμπιστοσύνη. Άγνωστες λέξεις. Όλες.

[-] Οι δηλώσεις είναι όπως τις παρέθεσα εδώ (ΙΙΙ), τονίζοντας πως είναι από επίσημη - και όχι ειδησεογραφική - πηγή.

.~`~.
Άμεσα Σχετιζόμενο

6 Οκτωβρίου 2016

Δουκάτο των Αθηνών, υποβάθμιση ιστορικών περιόδων και αποσύνδεση ή αποκοπή από γεωγραφικούς χώρους.

I

Α' «Λατινοκρατική ή Φραγκοκρατική» περίοδος (1205 - 1458): 253 έτη

Β' «Λατινοκρατική ή Φραγκοκρατική» περίοδος (1832 - 2016): 184 έτη (θα έγραφα πως έχουμε ακόμη αρκετό καιρό μπροστά μας, αλλά ανατολικά του Αιγαίου... μάλλον διαφωνούν).

Είτε ως "Kingdom of Greece" είτε ως "Hellenic Republic", το «ελληνικό κράτος» ουδεμία σχέση έχει, είτε με το «Βυζάντιο» είτε με την «Αρχαία Ελλάδα». Ούτε αποτελεί κάποιου είδους επαναφορά ή αναβίωση τους. Το κράτος των Αθηνών (λεγόμενο κατ' ευφημισμόν και «ελληνικό κράτος») περισσότερο αποτελεί επαναφορά ή/και αναβίωση του Δουκάτου των Αθηνών (παρά οτιδήποτε άλλο).

Το ερώτημα είναι το εξής. Μετά από τη Β' «Λατινική ή Φραγκική» περίοδο, οι αυτόχθονες και οι ιθαγενείς, θα περάσουν ξανά σε «Οθωμανική» περίοδο ή θα πάρουν τη διοίκηση ή/και «το κράτος» στα χέρια τους; (ή τέλος πάντων ότι θα έχει απομείνει όρθιο, μετά από τα ερείπια που θα αφήσουν πίσω τους οι - για δεύτερη φορά - «εκπολιτιστές» του καθημαγμένου και ιστορικού αυτού χώρου).

Σημείωση
Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα οι νεοΛατίνοι ή νεοΦράγκοι - και τα διάφορα τοπικά τους παραρτήματα, εκπρόσωποι και λοιποί - να παραδώσουν κατευθείαν τα κλειδιά σε νεοΟθωμανικά χέρια (αν και θα έλεγα πως κατ' ουσίαν δεν υπάρχουν «νεοΟθωμανοί» - θα εξηγήσω άλλη στιγμή τι ακριβώς εννοώ). Υπάρχει δηλαδή η πιθανότητα να συνεχιστεί το ιστορικό πινγκ-πονγκ. Μην ξεχνάμε πως οι χρονολογίες σε αρκετές περιπτώσεις είναι παραπλανητικές. Λατινική ή Φραγκική και Οθωμανική περίοδος διαπλέκονται ή επικαλύπτονται ανάλογα την περιοχή. Η χρονολογία που χρησιμοποίησα είναι ενδεικτική και αναφέρεται στο Δουκάτο των Αθηνών (1205 - 1456/8). Η Κομητεία της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου - η οποία σχετιζόταν με το Βασίλειο της Σικελίας - διήρκεσε περισσότερο. Μεταξύ 1484-1500 η Ζάκυνθος, η Κεφαλλονιά και η Ιθάκη περιέρχονται στη Βενετία ενώ το 1579 έχουμε την προσάρτηση του δουκάτου του Αιγαίου ή/και της Νάξου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. [Όλες οι χρονολογίες μ.Χ].


II

Η υποβάθμιση ιστορικών περιόδων αποσκοπεί ή οδηγεί σε αποκοπή από γεωγραφικούς χώρους. Ο γεωπολιτικός έλεγχος ενός κράτους προϋποθέτει το πολιτισμικό και μορφωτικό πετσόκομμα και τον ιστορικό και διανοητικό ακρωτηριασμό της ταυτότητας του.

Πρακτικά, και βλέποντας τα πράγματα από κάποια απόσταση, δίχως φόβο και πάθος, μπορούμε να παρατηρήσουμε τα εξής. Παλαιότερα, ένας ακατέργαστος «αντι-κομμουνισμός» σε συνδυασμό με την υποβάθμιση της «βυζαντινής» περιόδου, μας απέκοψε από τους ιστορικούς χώρους με κόκκινο. Στις μέρες μας, ένας ακατέργαστος «αντι-μουσουλμανισμός» σε συνδυασμό με την υποβάθμιση της «ελληνο-ανατολικής» [*] περιόδου, θα μας αποκόψει από τις ιστορικές περιοχές με πράσινο. Τι θα απομείνει;



Το παλαιότερο μότο (motto) «ο Μέγας Αλέξανδρος ως - Τζένγκις Χαν και - σφαγέας των λαών» είχε συγκεκριμένη στόχευση. Το κλίμα, οι απόψεις και η προπαγάνδα που επικράτησαν τότε σε αυτό το ύφος (Μέγας Αλέξανδρος, Τζένγκις Χαν, σφαγείς λαών), εξυπηρέτησαν, προετοίμασαν και διαμόρφωσαν την «κοινή γνώμη», για υποχωρήσεις στο Μακεδονικό. Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Απ' ότι φαίνεται προετοιμάζεται παρόμοιο κλίμα προκειμένου να προχωρήσουν οι ενταξιακές πορείες στους ευρωπαϊκούς και ευρωατλαντικούς θεσμούς για γειτονικές μας χώρες. Αυτή τη φορά όμως, ενδέχεται να έχουμε και την αποκοπή από ιστορικούς χώρους μέσω της υποβάθμισης των Ελληνο-Περσικών σχέσεων (δηλαδή της πρώτης φάσης μιας περιόδου που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «ελληνοανατολική»). Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, η περίοδος που θα υποβαθμιστεί (του ανοίγματος του ελληνισμού στους χώρους της Ανατολής) θα παραχωρηθεί στο εν βορρά αδερφικό κράτος, προκειμένου να εξυπηρετηθεί η ταυτότητα του συγκεκριμένου κράτους (μήπως να παραχωρούσαμε και τον Καβάφη;). Πάντως το εν βορρά αδερφικό κράτος (π.Γ.Δ.Μ), εάν το Κράτος των Αθηνών ήταν στοιχειωδώς σοβαρό ή ελληνικό, θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με θετικό τρόπο.

Το χειρότερο απ' όλα, είναι πως μέσω του ιστορικού πετσοκόμματος και της χειραγώγησης της ταυτότητας, χάνουμε τις δύο οικουμενικές περιόδους του πολιτισμού μας («ελληνιστικοί και βυζαντινοί» χρόνοι). Το γεωιστορικό και γεωπολιτισμικό πετσόκομμα εξυπηρετεί τον γεωπολιτικό έλεγχο και την αυτο-αναπαραγωγή του κράτους των Αθηνών (του αποικιακού Δουκάτου).

Ολοκληρώνοντας, ας επαναλάβω εμπλουτίζοντας. Η υποβάθμιση ιστορικών περιόδων οδηγεί ή αποσκοπεί σε αποσύνδεση ή αποκοπή από γεωγραφικούς χώρους. Ο γεωπολιτικός έλεγχος ενός κράτους προϋποθέτει το ιστορικό και διανοητικό πετσόκομμα, τον πολιτισμικό και μορφωτικό ακρωτηριασμό. Θεμέλιο για τον γεωπολιτικό έλεγχο και την εξάρτηση ενός κράτους, αποτελεί ο έλεγχος και η διαμόρφωση, η αλλοίωση ή/και η χειραγώγηση της ταυτότητας και των θεσμών του.

Σημείωση
[*] «Ελληνο-ανατολική» περίοδος μπορεί να ονομαστεί (κάπως αυθαίρετα και για λόγους ευκολίας), η προ-χριστιανική «ελληνιστική-αλεξανδρινή» περίοδος του ανοίγματος του ελληνισμού προς ανατολάς. Η χριστιανική περίοδος προς ανατολάς είναι η λεγόμενη «βυζαντινή». Και οι δύο αποτελούν περιόδους Αυτοκρατορίας και Οικουμενικότητας. Οι «αρχαιοελληνιστές» και οι «ορθοδοξιστές» θα πρέπει να καταλάβουν πως τους δουλεύει και παίζει μαζί τους το αποικιακό Δουκάτο της νεο-Αθήνας.

[-] Η Συρία είναι πολύ περισσότερο «Ελλάδα» απ' ότι η Ολλανδία, όχι μονάχα ιστορικά ή «πνευματικά», αλλά και «ρεαλιστικά» ή σκληρά γεωπολιτικά. Ο χώρος αυτός έχει σημασία την «ελληνιστική» και την «βυζαντινή» (Πατριαρχεία) εποχή, αλλά και σήμερα. Το εκσυγχρονισμένο και εξευρωπαϊσμένο Χρυσόψαρο «Ελλάς» απωθεί ψυχολογικά ή επιλέγει να ξεχνά.

[-] Η Κεντρική Ασία είναι ολικώς αγνοημένη και «ξένη» γιατί είναι η μόνη απ' όλες τις περιοχές που απωθείται και μέσω κομμουνισμού, και μέσω μουσουλμανισμού (θα μπορούσε να είναι χρωματισμένη και με κόκκινο, όπως και η Αβησσυνία-Αιθιοπία), και μέσω της υποβάθμισης των εσχατιών της αλεξανδρινής εποχής (έμμεσα και μέσω της υποβάθμισης της «βυζαντινής» περιόδου: σχέσεις και πορεία τουρκικών φύλων και αργότερα Μογγόλων). Και όμως, στην Ελλάδα έχουμε αρκετούς ανθρώπους (στις περισσότερες περιπτώσεις χριστιανούς) που ήρθαν από εκείνες τις περιοχές (τη Σογδιανή και τη Βακτριανή) κατά την μετά-διπολική περίοδο.

[-] Οι Θεσσαλονικείς κανένα λόγο δεν έχουν να συμφωνούν με το Υπουργείο Παιδείας των Αθηνών. Το Δουκάτο των Αθηνών φοβάται τη Θεσσαλονίκη. Το Δουκάτο γνωρίζει πως με την πτώση των ψυχροπολεμικών συνόρων και το τέλος του διπολικού κόσμου, η Θεσσαλονίκη αποκτά μια κεντρικότητα στο χώρο μεταξύ Αδριατικής, Μαύρης Θάλασσας και Αιγαίου. Η Θεσσαλονίκη δεν έχει κανένα λόγο να υπακούει σε ζητήματα παιδείας, θρησκείας και ιστορίας (ίσως ακόμη και γεωπολιτικής) το παρασιτικό Κράτος των Αθηνών.

[-] Πέρυσι, σε κεντρική ομιλία που σχετιζόταν με το δημοψήφισμα, ο ομιλητής ξεκίνησε αναφερόμενος σε «Πολίτες της Αθήνας». Καταλάβετε το. Το Κράτος-Δουκάτο των Αθηνών δουλεύει για την αυτοσυντήρηση και διαιώνιση της ύπαρξης του (και της νεο-αποικιακής κάστας του).

[-] Το μότο «ο Μέγας Αλέξανδρος ως - Τζένγκις Χαν και - σφαγέας των λαών» ξεκίνησε την περίοδο Σημίτη. Όπως και όλες οι καταστροφικές ή καταρρέουσες «στρατηγικές επιλογές», π.χ, η αποσύνδεση της Ελλάδας από την ανατολική Μεσόγειο (και σε σχέση με την Κύπρο), η μέσω αλλοίωσης και χειραγώγησης εμβάθυνση-συμμετοχή στη ζώνη του ευρωνομίσματος, η αντιμετώπιση των Ελληνο-Τουρκικών μέσω Ε.Ε κ.λπ. Η καταστροφική «ευρωπαϊστική-εκσυγχρονιστική» Ιερή Αγελάδα (που ξεκίνησε τη διακυβέρνηση της με το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου) εξακολουθεί να τελεί υπό καθεστώς Ιερο-Κοσμικής Προστασίας.


.~`~.
Προσφάτως έμμεσα ή άμεσα σχετιζόμενα

- Κράτος Αθηνών και Άγκυρας, «Βυζάντιο και Ἰστανμποὺλ», και η αλλοίωση και παραχάραξη του χαρακτήρα, της ταυτότητας και του ονόματος της Αυτοκρατορίας και της Πόλης στα πλαίσια της ολοκληρωτικής αφομοίωσης και εξαφάνισης - «εξευρωπαϊσμού και εκδυτικισμού» - των φορέων μιας ιστορικής περιοχής. Από τον Hieronymus Wolf στον Ali Rıza oğlu Mustafa.

- Τρεις επισημάνσεις περί της Ρωμαϊκής - και της αποκαλούμενης «Βυζαντινής» - Αυτοκρατορίας (ενταγμένες στα πλαίσια της ευρωκεντρικής ιστοριογραφίας).

- Πελοποννησιακός Πόλεμος: Επεισόδια από τον ελληνικό εμφύλιο κατά την πορεία από τη Δύση προς την Ανατολή και από την Πόλη στην Αυτοκρατορία.

3 Οκτωβρίου 2016

Αναθεώρηση Συνθηκών.

Η Συνθήκη των Σεβρών και η Συνθήκη της Λωζάννης περιλαμβάνουν, ανάμεσα σε άλλα, ανακατανομές και διακανονισμούς για τις εξής περιοχές και το καθεστώς τους:

  • Συνθήκη Σεβρών: Συρία, Μεσοποταμία, Παλαιστίνη, Κουρδιστάν, Αρμενία, Χετζάζ, Αίγυπτος, Σουδάν, Κύπρος, Λιβύη, νησιά του Αιγαίου.
  • Συνθήκη Λωζάν(ν)ης: Βουλγαρία, Ελλάδα, Δωδεκάνησα, Συρία, Ιράκ.

Συρία, Μεσοποταμία (χρειάζεται να γράψω οτιδήποτε; Τι συμβαίνει στη Συρία και το Ιράκ;), Παλαιστίνη (Ισραήλ, Λίβανος, Συρία). Κουρδιστάν (ουδέν σχόλιο). Σουδάν (Χωρίστηκε σε νότιο και βόρειο πριν λίγα χρόνια. Ανεξαρτησία νότιου Σουδάν το 2011). Κύπρος (αναμονή νέου σχεδίου). Λιβύη (2011-2014). Νησιά Αιγαίου (γκρίζες ζώνες, αναθεώρηση καθεστώτος). Χετζάζ (Τι ήταν το Χετζάζ, το Βασίλειο του Χετζάζ; Την αμερικάνικη εκδοχή του μας την παρουσίασε ο Ralph Peters στον περίφημο χάρτη του [Blood Borders], ως Ισλαμικό Ιερό Κράτος). Αρμενία (Nakhchivan, Nagorno-Karabakh. Το αρμενικό και το κουρδικό, μέχρι ενός ορισμένου σημείου, διαπλέκονται).

Όποιος δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει στις μέρες μας, τα τελευταία χρόνια, είτε εθελοτυφλεί, είναι αφελής, είτε παραπλανά, είναι ιδιοτελής. Έχουμε αναθεώρηση συνθηκών. Μην σας κοροϊδεύουν πολιτικά και δημοσιογραφικά ανθρωπάκια.

Η Τουρκία προφανώς γνώριζε αυτά τα πράγματα και φρόντισε να είναι όσο ισχυρότερη μπορούσε την κατάλληλη ώρα. Αντίθετα, η Ελλάδα αποδυναμώθηκε, είναι - και θα παραμείνει - «δεμένη», παθητικό αντικείμενο και υποχείριο, μέχρι να ολοκληρωθούν οι διακανονισμοί.

Σημειώσεις
[-] Η Συνθήκη των Σεβρών αναφέρεται επίσης στο καθεστώς της Κωνσταντινούπολης, των Στενών και της Σμύρνης, του Μαρόκου, της Τυνησίας και της Αιγύπτου (Ανοιξιάτικα πράγματα).

[-] Με τη Συνθήκη της Λωζάνης, η Τουρκία παραχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία, όπως προέβλεπε και η συνθήκη των Σεβρών (χωρίς δυνατότητα αυτοδιάθεσης).

[-] Οι φωνές που ακούμε, από πλευράς Τούρκων, για τους Κούρδους «ανατολικά του Ευφράτη», προκύπτουν από αναφορά που περιλαμβάνεται στη Συνθήκη των Σεβρών.

[-] Στη Συνθήκη της Λωζάνης αναγνωρίζονται τα Τουρκό-Συριακά σύνορα που καθορίστηκαν μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας (Κυβέρνηση Άγκυρας) στη Συμφωνία-Συνθήκη της Άγκυρας (1921), η οποία ουσιαστικά τερματίζει τον πόλεμο Γαλλίας-Τουρκίας (Άγκυρας) και μεταβάλλει-ανατρέπει τη Συνθήκη των Σεβρών.

[-] Καλό είναι να ρίχνουμε καμιά ματιά στις Συνθήκες. Οι συνθήκες δεν αποτελούν δημοσιογραφικά, κομματικά, οικονομίστικα ή κοινωνιολογικά κείμενα υποκειμενικής ή ιδεολογικής ερμηνείας.

.~`~.
Περιεχόμενα από τη Συνθήκη των Σεβρών




1 Οκτωβρίου 2016

Τρεις Σχολιασμοί.

Το σχόλιο I γράφτηκε πριν αρκετές ημέρες. Το σημείωμα-σχόλιο II γράφτηκε προχτές (πριν από τις δηλώσεις που παρουσιάζει σήμερα ο ελλαδικός τύπος) και το σχόλιο III γράφτηκε σήμερα.


I
  • Το τωρινό προεκλογικό κλίμα αποτελεί το αποκορύφωμα της κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης, η οποία συνεχώς αυξάνει και ενισχύεται την τελευταία δεκαπενταετία στις Η.Π.Α. Η επόμενη διοίκηση θα βρεθεί υπό καθεστώς συνεχούς αμφισβήτησης. Οι Η.Π.Α θα περάσουν σε περίοδο μη λειτουργικής διοίκησης (π.χ, παραγωγή αποτελεσμάτων, κατασκευή συναίνεσης, διατήρηση συνοχής, δυνατότητες νομιμοποίησης, ικανότητα ιεράρχησης, διαχείριση συμμαχιών).
  • Το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών θα επηρεάσει λιγότερο ενεργητικά και άμεσα τον πλανήτη, την παγκόσμια πολιτική, σε σύγκριση με τα εκλογικά αποτελέσματα στα τέλη των 90ς' και στις αρχές των 00ς'. Η υπέρ-προβολή και η εστίαση προκύπτει λόγω αδυναμίας - και όχι δύναμης - των Ηνωμένων Πολιτειών. Η κρισιμότητα λόγω της αγωνίας για την τύχη τού ευρώ-ατλαντικού χώρου (των αδυναμιών και των προβλημάτων του).
  • Οι διοικήσεις-κυβερνήσεις Κλίντον και Μπούς άλλαξαν, μετασχημάτισαν ανα(δια)μόρφωσαν ενεργητικά και άμεσα τον πλανήτη. Η επόμενη αμερικανική κυβέρνηση-διοίκηση (Χίλαρι Κλίντον ή Ντόναλντ Τράμπ) είναι ανίκανη για κάτι τέτοιο, ενεργητικά και άμεσα [*]. Οι αμερικανικές εκλογές δεν αξίζουν τόσης προσοχής.
  • Οι Ρώσοι αναβαθμίζουν και ανανεώνουν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο, ενώ το πυρηνικό οπλοστάσιο των Η.Π.Α είναι πεπαλαιωμένο, λέει ο ένας. Οι Ρώσοι συνωμοτούν προκειμένου να επηρεάσουν τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών και «χακάρουν», λέει η άλλη. Οι Ρώσοι μάλλον σκέφτονται: «Ευχαριστούμε που μας αναβαθμίζετε». Την περίοδο πριν από την πρώτη Προεδρία Μπούς του νεώτερου (2000), «κανένας» δεν ασχολείτο με τη Ρωσία. Σήμερα, λίγο πριν από την αρχή της επόμενης Προεδρίας, η Ρωσία έχει μετατραπεί σε - κεντρικό - θέμα των αμερικανικών εκλογών. Τι σας λέει αυτό;
Οι Ηνωμένες Πολιτείες βγάζουν μια «κακή» εικόνα προς τα έξω. Εκτίθενται. Θα ακούσουν πολλά περισσότερα «Όχι» στο μέλλον. Είναι γελοίο να μιλάμε για «Πλανητάρχες».

Σημείωση
[*] Ο γίγαντας «μέθυσε», «πελαγοδρομεί» και «παλιμπαιδίζει». Αποπροσανατολίζεται, χάνει σε αποφασιστικότητα και διαύγεια, σε ικανότητα ιεράρχησης, καθαρής στόχευσης, επίτευξης αποτελεσμάτων. Αναγκαστικά, οι υπόλοιποι δίνουν υπερβολική σημασία στον γίγαντα επειδή είναι άγαρμπος και ασόβαρος. Ο φόβος είναι μήπως παραπατήσει και πλακώσει κάποιους ή μήπως αντιδράσει σπασμωδικά (γιατί τον έχουν πιάσει «τα ψυχολογικά του»). Είναι τέτοιας υφής η «σημαντικότητα» των εκλογών. «Σημαντικές» και «καθοριστικές» ήταν, τόσο οι ηγεσίες της περιόδου της κρίσης του τρίτου αιώνα στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όσο και οι ηγεσίες της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας. Με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικούς λόγους όμως.


II
  • Σε ομιλία του στο Ικόνιο (Konya) και αναφερόμενος σε δηλώσεις της Χίλαρι Κλίντον (χωρίς να την κατονομάζει), στις οποίες η τελευταία υποστήριξε πως πρέπει να ενισχυθούν οι Κούρδοι της Συρίας, ο Ερντο(γ)άν είπε τα εξής: «Ντροπή σου! Είναι εταίροι σου στο NATO το PYD/YPG ή είναι η Τουρκία; Εάν είναι η Τουρκία, τότε πρέπει να έρθεις - στο τραπέζι - μαζί μας και να κάνεις βήματα μαζί μας».

    Δήλωσε επίσης πως η οργάνωση του Γκιουλέν (FETO, όπως την ονομάζουν) είναι πιο επικίνδυνη από το PKK, τοποθετήθηκε υπέρ της ενότητας του Ιράκ (αναφερόμενος σε Τουρκομάνους, Άραβες και Κούρδους «αδερφούς και αδερφές»), τόνισε πως η Τουρκία δεν είναι ''tribal state'' και πως «εάν η Τουρκία είναι ασφαλής, τότε υπάρχει ελπίδα για όλους στην περιοχή. Εάν όχι, τότε κανένας στην περιοχή δεν είναι (ασφαλής)».

    Λίγες ημέρες νωρίτερα, στην Κωνσταντινούπολη, φιλοξενήθηκε το 23o Παγκόσμιο Ενεργειακό Συνέδριο. Στην ομιλία του, αφού αναφέρθηκε στις σχέσεις ανισότητας παγκόσμιου Βορρά-Νότου, λέγοντας πως 1.1 δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα, μη μπορώντας να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες (την ίδια στιγμή που ο Βορράς... κ.λπ), και αφού μίλησε για «Αφρικανικές λύσεις σε Αφρικανικά προβλήματα» (η Τουρκία έχει βάλει δυναμικά «πόδι» στην Αφρική, όπως επίσης η Κίνα, οι Η.Π.Α, το Ισραήλ κ.λπ), ο Ερντο(γ)άν παρουσίασε το ενεργειακό του όραμα για την Τουρκία: Να καταστεί η τελευταία ενεργειακός κόμβος (Κασπία, Μ. Ανατολή, Α. Μεσόγειος) και να δημιουργηθεί ένας τέταρτος διάδρομος παροχής φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, μετά από αυτούς της Ρωσίας, της Αλγερίας και της Νορβηγίας, αναγνωρίζοντας βέβαια, πως η Τουρκία στην τριάδα ''supply, transportation, consumption'', δεν είναι παραγωγός χώρα αλλά καταναλωτής και μεταφορέας.

    Αυτά έχουν ειπωθεί και συμβεί τον τελευταίο μόνο μήνα στην Τουρκία. Εδώ, ασχολούμαστε με τον... Ρουσσώ (συγνώμη, τον Μοντεσκιέ εννοούσα) και με τις Βρυξέλλες. Είναι ''striking'', όπως λένε και οι Αγγλοσάξονες, η αντίθεση ανάμεσα στις δύο χώρες.




  • Ο Ερντο(γ)άν, λοιπόν, μιλά για τις σχέσεις Παγκόσμιου Βορρά-Νότου και υποδέχεται ηγέτες του Νότου (ανάμεσα στους οποίους και ο Μαδούρο της Βενεζουέλας: ο ισλαμό-εθνικιστής «τρολάρει» τους μαρξιστές... Χιούμορ). Σοβαρά μιλώντας, φανερώνονται σημάδια ανταγωνισμού μεταξύ Ισλάμ (δηλαδή ορισμένων φορέων του) και Κίνας, για το ποιος από τους δύο θα είναι ο κύριος εκπρόσωπος και φορέας του παγκόσμιου «Νότου» στις αξιώσεις του έναντι του γερασμένου και παρηκμασμένου «Βορρά» (ο οποίος βυθισμένος στον σχετικισμό, την «μετα-ανθρωπότητα», την «επιθυμία», τον τεχνολογικό μεσσιανισμό, τους οικονομικούς δείκτες, τον νιχιλισμό, τον ψευδό-ορθολογισμό και τις «κατασκευές», είναι ανίκανος να αναπαραχθεί - κυρίως το Αφρο-Ευρασιατικό τμήμα του).

    Η εισβολή στο Κουβέιτ από το Ιράκ του Σαντάμ Χουσείν (1990) και η μετέπειτα πολεμική σύρραξη, έγινε αντιληπτή από ορισμένους ως η πρώτη σύγκρουση παγκόσμιου Βορρά-Νότου. Για να γίνουν αντιληπτές όμως και οι μεταβολές ανάμεσα στο τότε και το τώρα θα επισημάνω το εξής. Στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν περίπου 700.000 στρατιώτες. Στον δεύτερο πόλεμο, λιγότερους από 400.000. Πριν λίγες ημέρες, η Χίλαρι Κλίντον τόνισε πως οι Η.Π.Α δεν πρέπει να αποστείλουν στρατεύματα στο έδαφος της Συρίας (δεν είναι μέρος της «στρατηγικής» τους, είπε). Τι μεσολάβησε ανάμεσα στο 1990-1 και το 2016;




  • Σημειώσεις
    [-] Πίσω από τον λόγο περί «παγκοσμιοποίησης» αποκρύβονται και αδυναμίες ή ανεπάρκειες δυνάμεων, και νομιμοποιήσεις πολιτικών επιλογών. Οι Η.Π.Α δεν είχαν πυρηνικά το 1991; Σαφώς και είχαν. Είχαν όμως και την δυνατότητα να στείλουν 700.000 στρατιώτες στο Ιράκ. Τότε ήταν μέρος της στρατηγικής τους, τώρα δεν είναι μέρος της στρατηγικής τους. Είδατε τι κάνει η «παγκοσμιοποίηση»; Θυμηθείτε που ήταν η Ρωσία το 1991. Προσπαθήστε επίσης να θυμηθείτε αν ακούγατε έστω μια φορά το μήνα τη λέξη «Κίνα» στα δελτία ειδήσεων εκείνη την περίοδο. Το 2003, οι Βρετανοί συμμετείχαν στον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου με κάτι λιγότερο από 200.000 άνδρες. Τότε δεν υπήρχε «παγκοσμιοποίηση»; Σαφώς και υπήρχε. Η αδυναμία ορισμένων δυνάμεων να έχουν ''boots on the ground'' βαδίζει παράλληλα με το υποτιθέμενο «ξεπέρασμα» ή την «απαρχαίωση» των χερσαίων δυνάμεων λόγω «παγκοσμιοποίησης».

    [-] Η Τουρκία, σταδιακά, μετατρέπεται σε μια διεκδικητική χώρα-εκπρόσωπος του παγκόσμιου Νότου, στο Βορρά. Η Ρωσία είναι μια χώρα του παγκόσμιου Βορρά, που για λόγους άμυνας και ασφάλειας απέναντι σε άλλες χώρες του Βορρά (κατά την προσωπική μου εκτίμηση ο Βορράς «αυτοκτονεί» με την πολιτική στάση που έχει απέναντι της), έχει στραφεί προς τις μεγάλες δυνάμεις του Νότου, αλλά παράλληλα προσπαθεί να αποτελεί και σύνδεσμο μεταξύ Βορρά και Νότου. Θυμίζω πως ο Καντάφι μίλαγε συχνά για «ΝΑΤΟ του Νότου» και South-South Cooperation (είχε επίσης μια πολύ ενεργητική αφρικανική πολιτική). Το ζήτημα είναι πως ο Ερντο(γ)αν δεν είναι Καντάφι, ούτε η Τουρκία και το Ιράν είναι Λιβύη και Ιράκ (εδώ η Συρία αποδείχθηκε πολύ «σκληρό καρύδι»).

    [-] Το παραμύθι για εσωτερική κατανάλωση που πουλάει το μεγαλύτερο μέρος του «Βορρά» σε σχέση με τον «Νότο», είναι πως τον «απελευθερώνει, χειραφετεί, εκσυγχρονίζει, εκδημοκρατίζει» κ.λπ. Αυτό είναι το αφήγημα που πουλάνε οι ελίτ και οι διαμορφωτές «κοινής γνώμης» του Βορρά, στο εσωτερικό των κοινωνιών τους, αναμεμειγμένο με μια ιδεολογία της ευμάρειας και ενός ευρωπαϊκού παραδείσου επί της Γης.

    [-] PYD (Democratic Union Party) YPG (People's Protection Units). Κόμμα και στρατιωτικό σκέλος στις κουρδικές περιοχές της Συρίας. Μην επεκταθούμε στις σχέσεις του με το PKK κ.λπ, όποιος επιθυμεί μπορεί να ψάξει περισσότερα. FETO (Fetullah Terrorist Organization). Η τουρκική κυβέρνηση τοποθετεί στην ίδια κατηγορία FETO, PKK και DAESH ως «τρομοκρατικές οργανώσεις».

    [-] Για κατανόηση του πλαισίου Βορράς-Νότος, δες: North-South divide, Global South, South-South cooperation etc.


    III
    Οι δηλώσεις του Ερντογάν (που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις), όπως παρατίθενται από επίσημη - και όχι ειδησεογραφική - πηγή έχουν ως εξής (το επίμαχο σκέλος στο οποίο αναφέρεται η ελλαδική ειδησεογραφία):

    Some ask us, ‘why do you care about Iraq, why do you care about Syria.’ They are asking, ‘why do you care about Georgia, Ukraine, Crimea, Azerbaijan, Karabakh, the Balkans, North Africa.’ These questions might be expanded. However, note that no one is asking the countries that come to our immediate environ from thousands of kilometres away ‘what business do you have here.’ None of the places for which they ask us ‘what business do you have here,’ are foreign to us. I am asking you Rize my dear bothers. Is it possible to separate Rize from Batumi [Γεωργία]? Or is it possible to think Edirne apart from Thessaloniki or Kardzhali [Βουλγαρία]? How come you can regard Gaziantep and Aleppo, Mardin and al-Hasakah [Συρία], or Siirt and Mosul [Ιράκ] as places that have nothing to do with each other? You see something from us in any Middle Eastern and North African country you stop by between Hatay and Morocco. You definitely come across a trace from our ancestors at every step you take along the geography extending from Thrace to Eastern Europe... “Turkey cannot turn its back on Aleppo. Turkey cannot disregard its kinsmen in Western Thrace, Cyprus, Crimea and anywhere else. ”

    Σημείωση
    Οι κάτοικοι της Ελλάδας, του κράτους των Αθηνών ή όπως αλλιώς θέλετε, θα ξυπνήσουν πολύ άσχημα και απότομα από τον ευρωπαϊκό τους ύπνο ή λήθαργο. Ο «ευρωπαϊσμός» αποτελεί αναισθητικό ή υπνωτικό.


    .~`~.