30 Μαρτίου 2016

Δημογραφία, «πολυ-πολιτισμικότητα», μετανάστευση και «απο-εκκοσμίκευση» (de-secularisation). Ρωσία, Η.Π.Α και δυτική Ευρώπη. Τρεις σύντομες αναφορές.

I
Η Ρωσική Ομοσπονδία είναι πολυ-εθνοτική, πολυ-εθνική και πολυ-θρησκευτική (επίσης πολυ-γλωσσική σε επίπεδο περιφερειών). Συνυπάρχουν Ορθοδοξία, Ισλάμ, Ιουδαϊσμός και Βουδισμός (και πάσης φύσεως σαμανίζουσες και άλλες εθνοθρησκευτικές παραφυάδες). Ομιλούνται δεκάδες γλώσσες από δεκάδες εθνοτικές ομάδες (ethnic groups), οι περισσότερες από τις οποίες αποτελούνται από αυτόχθονες ευρασιατικούς πληθυσμούς (περίπου 100 γλώσσες - εκ των οποίων πάνω από 30 αναγνωρισμένες - και πάνω από 160 εθνοτικές ομάδες). Η Ρωσική Ομοσπονδία αποτελείται από τουλάχιστον 80 ομοσπονδιακά υποκείμενα, από republics και μη ρωσικής εθνικότητας και γλώσσας αυτόνομα περιφερειακά υποκείμενα με επικρατούσες ή κυρίαρχες μειονότητες, ομοσπονδιακές πόλεις και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε (ακόμα και Εβραϊκή Αυτόνομη Περιφέρεια υπάρχει, η οποία, εκτός από το Ισραήλ, αποτελεί το μόνο επίσημα αναγνωρισμένο εβραϊκό έδαφος στον κόσμο).

Γιατί ουδείς χαρακτηρίζει τη Ρωσία «πολυ-πολιτισμική» παρά χαρακτηρίζουν π.χ. το Βέλγιο ως «πολυ-πολιτισμικό»; Γιατί η «πολυ-πολιτισμικότητα» ή ο «μουλτι-κουλτουραλισμος» ως ιδεολογία δεν έχει να κάνει απλά και μόνον με τα περί ομοιογενούς κοινωνίας (homogeneous society) όπως παραπλανητικά ή για πολεμικούς λόγους ακούμε και διαβάζουμε. Ούτε έχει να κάνει απλά και μόνον με μια πολυ-εθνοτική, πολυ-εθνική, πολυ-θρησκευτική και πολυ-γλωσσική κοινωνική σύνθεση (έλα παππού μου να σου δείξω τ' αμπελοχώραφά σου αναφωνούν η κεντρική Ευρώπη, τα Βαλκάνια, η Ρωσία, η Μέση Ανατολή, η κοιλάδα του Ινδού, η ανατολική Μεσόγειος, η Ινδονησία κ.λπ).

Η κοινωνική σύνθεση και δημογραφική δομή της Ρωσίας σε συνδυασμό με τη γεωγραφική της θέση (δεν υπάρχουν φυσικά γεωγραφικά σύνορα) αποτελούν δύο από τους βασικότερους και πλέον καθοριστικούς παράγοντες που την καθιστούν διαχρονικά αυταρχική από τη σκοπιά του τυπικά δυτικοευρωπαϊκού φιλελεύθερου εθνικού κράτους. Η Ρωσική Ομοσπονδία εάν γινόταν «δημοκρατία δυτικού τύπου» - όπως φαντασιώνονταν ορισμένοι - μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, θα κατακερματιζόταν και θα διαλυόταν εις τα εξ ων συνετέθη.


II
Ας περάσουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Από τα περίπου 318 εκατομμύρια του σημερινού επίσημου συνολικού πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, 42 εκατομμύρια είναι Αφρο-Αμερικανοί, αριθμός που αντιστοιχεί σε ποσοστό 13,2% επί του συνόλου, 55 εκατομμύρια Ισπανόφωνοι (17,4%), 17 εκατομμύρια Ασιάτες (5,4%), περίπου 4 εκατομμύρια είναι γηγενείς Αμερικανοί Ινδιάνοι μαζί με αυτόχθονες πληθυσμούς της Αλάσκα (1,2%) και 8 εκατομμύρια δύο ή περισσότερων φυλών (2,5%). Οι μη Ισπανόφωνοι Λευκοί είναι λίγο κάτω από 200 εκατομμύρια, αριθμός που αντιστοιχεί σε ποσοστό λίγο πάνω από 60% (όλες οι προηγούμενες αποτελούν επίσημες κατηγορίες του U.S. Census Bureau).

Επίσης, υπολογίζεται ότι υπάρχουν πάνω από 10 εκατομμύρια παράτυποι ή παράνομοι μετανάστες, οι μισοί από τους οποίους προέρχονται από το γειτονικό Μεξικό, η δε ετήσια εισροή παρανόμων ή παράτυπων μεταναστών στις Η.Π.Α, από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 υπολογίζεται σε περίπου 1,5 εκατομμύριο, ενώ η είσοδος νόμιμων μεταναστών ετησίως ανέρχεται επισήμως σε 1 εκατομμύριο. Οι εξελίξεις αυτές οδήγησαν στο να προταθεί ως «λύση» ο περί «πολυ-πολιτισμικότητας» πειραματισμός. Τις τελευταίες δεκαετίες, παράνομοι και νόμιμοι μετανάστες δεν υφίσταται την παραδοσιακή ομογενοποιητική ενσωμάτωση αλλά διατηρούν τον εθνοτικό και πολιτισμικό καταγωγικό χαρακτήρα τους, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν τις Η.Π.Α, σε όχι αμελητέο βαθμό, ως ξένη χώρα, ενώ για το μεγαλύτερο μέρος των Μεξικανών μεταναστών η εγκατάσταση τους στις Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζεται ως Reconquista, δηλαδή ως ειρηνική ανακατάκτηση ή ανακατάληψη ιστορικών εδαφών. Πέρα, λοιπόν, από τη σχέση οικονομικής διείσδυσης από μεριάς Η.Π.Α έναντι δημογραφικής διείσδυσης από μεριάς Μεξικού, εδώ έχουμε και τη σχέση εθνοκρατικής γειτνίασης και γεωγραφίας. Δηλαδή δεν έχουμε απλά ζήτημα μετανάστευσης (από την Παραγουάη, την Κίνα ή την Ινδία) αλλά έχουμε εθνικό και εδαφικό ζήτημα (*) πέρα από θρησκευτικό (δες III). Τέλος, στην πιο πρόσφατη έρευνα που παρουσίασε το U.S. Census Bureau αναφέρεται πως μέχρι το 2044, περισσότεροι από τους μισούς Αμερικανούς θα ανήκουν σε κάποιο μειονοτικό γκρούπ (οποιοδήποτε γκρούπ πέρα από non-Hispanic White). Βέβαια αυτός είναι μακρινός ορίζοντας.

Σημείωση
(*) Όπως φυσικά και στην Ελλάδα, όπου το ζήτημα σαφώς και δεν είναι το ίδιο - όπως για παράδειγμα - με την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο ή το Βέλγιο. Το Βέλγιο, συνορεύει με την Ολλανδία, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο και τη Γαλλία, η Ελλάδα όχι.


III
Με βάση όσα περιέγραψα (II) οι κοσμικιστές φιλελεύθεροι (liberal secularists), οι οποίοι δημογραφικά συνεχώς συρρικνώνονται, θεωρούν πως μπορούν να πάρουν στο πλευρό τους πληθυσμούς μεταναστών μειονοτικών θρησκευτικών δογμάτων (μεξικανούς ρωμαιοκαθολικούς στις Η.Π.Α και αραβομουσουλμάνους στη δυτική Ευρώπη). Ουσιαστικά επιθυμούν να ηγεμονεύσουν επί αυτών των ανθρώπων. Φυσική εξέλιξη αυτής της αντίληψης μπορεί να θεωρηθεί μια - πιθανή - συμμαχία μεταξύ κοσμικιστών και μειονοτικών θρησκευτικών δογμάτων (υπό την ηγεμονία των πρώτων).

Θεωρώ πως μια τέτοια προσέγγιση και αντίληψη είναι εσφαλμένη για τους εξής λόγους:

Πρώτον, σε βάθος χρόνου και με τους δημογραφικούς συσχετισμούς να αλλάζουν προς όφελος τους, όχι σε σχέση με τον συνολικό εντόπιο πληθυσμό (όπως πιστεύουν πολλοί) αλλά σε σχέση με τους συμμάχους τους κοσμικιστές, οι νεο-εισερχόμενοι θρησκευόμενοι πληθυσμοί (πέρα από το ότι δεν θα νιώθουν και τόσο «μειονοτικοί») θα αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και θα επιδιώξουν να αποτινάξουν την ηγεμονία των κοσμικιστων από πάνω τους (δηλαδή οι μεξικανοι ρωμαιοκαθολικοί και οι αραβομουσουλμάνοι θα «αυτονομηθούν» ή θα «χειραφετηθούν» από τους κοσμικιστές φιλελεύθερους και τις διάφορες συνιστώσες τους).

Δεύτερον, δεν είμαι καθόλου βέβαιος πως αντί οι κοσμικιστές να «προσηλυτίζουν» τους θρησκευόμενους στα κοσμικά τους δόγματα δεν θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο (τουλάχιστον στη δυτική Ευρώπη, μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι καθόλου απίθανη).

Τρίτον, η αύξηση του πληθυσμού ρωμαιοκαθολικών στις Η.Π.Α και μουσουλμάνων στη δυτική Ευρώπη θα προκαλέσει, ως αντίρροπη τάση και δύναμη, την αύξηση νεο-προτεσταντών (π.χ Pentecostalists) και νεο-χριστιανών σε τμήματα αυτών των κοινωνιών, που, υπό διαφορετικές συνθήκες θα έρεπαν σχετικά εύκολα προς τον κοσμικισμό. Δηλαδή θα δημιουργηθούν προϋποθέσεις και κλίμα «απο-εκκοσμίκευσης» (de-secularisation) και επαναθρησκειοποιησης (και θα μειωθεί η κοινωνική, πολιτική και εκλογική βάση των κοσμικιστών, ενώ παράλληλα θα αυξηθεί η κινητικότητα μεταξύ των θρησκευτικών δογμάτων).

Τέταρτον, σε ζητήματα πολιτισμικού φιλελευθερισμού οι μειονοτικοί θρησκευόμενοι πληθυσμοί θα συμπήξουν κοινό μέτωπο με τους κυρίαρχους θρησκευόμενους πληθυσμούς (όπως συμβαίνει ήδη σε παγκόσμια κλίμακα για διάφορα ζητήματα, όπως για παράδειγμα σε αυτό των εκτρώσεων).

Δεν θεωρώ καθόλου απίθανο, εν τέλει, οι γραμμές να χαραχθούν μεταξύ («κυρίαρχων και μειονοτικών») θρησκευόμενων έναντι (πάσης φύσεως «αριστερών και δεξιών») κοσμικιστών, δηλαδή religious vs secularists.

Σημείωση
Εάν μελετήσετε τα δημογραφικά και θρησκευτικά δεδομένα και τις εξελίξεις σε παγκόσμια κλίμακα, τα προηγούμενα δεν θα σας φανούν τόσο αλλόκοτα και παράξενα. Θα επανέλθω επί του ζητήματος με συγκεκριμένα στοιχεία από διάφορες περιοχές στον πλανήτη. Κάποιες πρώτες αναφορές σε αυτές τις εξελίξεις έχω κάνει στις ετικέτες Δημογραφία και Μετα-Εκκοσμίκευση (Post-Secularism).

29 Μαρτίου 2016

Διδάγματα από τα βάθη των Αιώνων.

Έτσι, θα μιλήσουμε πρώτα για το δίκαιο και την τιμιότητα μας, αφού άλλωστε ζητάμε συμμαχία, γιατί ξέρουμε πως ούτε φιλία σταθερή ανάμεσα σε ιδιώτες μπορεί να υπάρξει ούτε συμμαχία ανάμεσα σε πόλεις, εάν δεν συμπεριφέρονται μεταξύ τους με τρόπο προφανώς έντιμο και δεν έχουν γενικότερα παρόμοιες αντιλήψεις. Διότι από τις διαφορετικές αντιλήψεις προκύπτουν και οι διαφορές στη δράση. Συμμαχήσαμε με τους Αθηναίους, όταν εσείς αποσυρθήκατε από τον Περσικό πόλεμο ενώ εκείνοι παρέμειναν για να φέρουν εις πέρας τον αγώνα. Σύμμαχοι τους όμως είχαμε γίνει όχι για να υποδουλωθούν οι Έλληνες στους Αθηναίους αλλά για την απελευθέρωση των Ελλήνων από τους Μήδους. Και όσο ασκούσαν την αρχηγία με όρους ισότητας, εμείς τους ακολουθούσαμε πρόθυμα' όταν όμως είδαμε να μετριάζουν την εχθρότητα τους προς τους Μήδους και να επιδιώκουν ενεργητικά την υποδούλωση των συμμάχων τους, αρχίσαμε πια να φοβόμαστε. Κι επειδή οι σύμμαχοι, λόγω της πολυγνωμίας τους αδυνατούσαν να αντισταθούν ενωμένοι, υποδουλώθηκαν, εκτός από εμάς [τους Μυτιληναίους] και τους Χίους. Γιατί εμείς βέβαια συμμετείχαμε στις εκστρατείες τους ως αυτόνομοι και ελεύθεροι που υποτίθεται ότι ήμασταν' δεν είχαμε πια όμως καμία εμπιστοσύνη στους Αθηναίους ως ηγέτες, διότι παραδειγματιζόμασταν από όσα είχαν προηγηθεί' δεν ήταν πιθανό ότι αυτοί, που όσους έγιναν σύμμαχοί τους μαζί με εμάς τους καθυπόταξαν, δεν θα έκαναν το ίδιο και με τους υπολοίπους, εάν ποτέ τους δινόταν η δυνατότητα.

Και εάν μεν εξακολουθούσαμε να είμαστε όλοι αυτόνομοι θα τους εμπιστευόμασταν περισσότερο, ότι δεν θα μας έκαναν κακό. Καθώς όμως τους περισσότερους τους έχουν κάτω από την εξουσία τους ενώ με εμάς έχουν σχέση ισότητας, ήταν φυσικό να δυσανασχετούν αφού στη σχεδόν γενική υποταγή εμείς μόνο διατηρήσαμε σχέση ισότητας μαζί τους και μάλιστα όταν εκείνοι γίνονταν διαρκώς ισχυρότεροι και η δική μας απομόνωση διαρκώς μεγαλύτερη. Μόνον όμως ο αμοιβαίος φόβος αποτελεί ασφαλή βάση μιας συμμαχίας' διότι όποιος θέλει με κάποιον τρόπο να την παραβιάσει δεν το αποφασίζει, επειδή δεν έχει την υπεροχή. Και εάν μας άφησαν αυτόνομους, αυτό δεν έγινε για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο επειδή νόμιζαν ότι την ηγεμονία τους θα την επέβαλλαν με εύσχημα επιχειρήματα και ηθική πίεση μάλλον παρά με την ισχύ των όπλων. Γιατί μας χρησιμοποιούσαν συνάμα και ως απόδειξη ότι τους ισότιμους συμμάχους τους δεν τους υποχρέωναν να εκστρατεύουν παρά τη θέληση τους, εάν εκείνοι εναντίον των οποίων θα γινόταν η επίθεση δεν είχαν πράξει κάτι άδικο' κι από την άλλη, παρέσυραν πρώτα τους ισχυρότερους εναντίον των ασθενέστερων ώστε αφήνοντας τους ισχυρούς τελευταίους, όταν όλοι οι άλλοι θα έχουν εξουδετερωθεί, να τους αντιμετωπίσουν αποδυναμωμένους. Ενώ, εάν άρχιζαν από εμάς, όταν όλοι αυτοί είχαν ακόμη τις δυνάμεις και τα στηρίγματα τους, δεν θα τους υπέτασσαν με την ίδια ευκολία. Επίσης το ναυτικό μας τους προξενούσε κάποιο φόβο μήπως ενωθεί με το δικό σας ή με κάποιο άλλο και αποτελέσει κίνδυνο γι' αυτούς. Και το ότι διατηρήσαμε την ανεξαρτησία μας το οφείλουμε εν μέρει στις εκδουλεύσεις που προσφέραμε στον Αθηναϊκό λαό και στους ηγέτες που είχε κάθε φορά. Δεν νομίζουμε όμως ότι, εάν δεν ξεσπούσε τούτος ο πόλεμος, θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό για πολύ, εάν αναλογιστούμε τη συμπεριφορά των Αθηναίων απέναντι στους άλλους.

Τι λογής φιλία λοιπόν ήταν αυτή ή τι λογής ελευθερία που να την εμπιστεύεσαι, όταν ανεχόμαστε ο ένας τον άλλον παρά τα αντίθετα αισθήματα μας, και εκείνοι μεν μας καλόπιαναν τον καιρό του πολέμου, επειδή μας φοβούνταν, εμείς πάλι κάναμε το ίδιο σε εκείνους τον καιρό της ειρήνης. Έτσι, αυτό που εξασφαλίζει στους άλλους προπαντός η φιλική διάθεση σε εμάς το στήριζε ο φόβος, και μέναμε σύμμαχοι μάλλον επειδή μας κυρίευε ο φόβος παρά από φιλία' κι όποιος από τους δύο αισθανόταν πριν από τον άλλο ασφαλής, αυτός θα παραβίαζε πρώτος τη συμμαχία. Έτσι εάν νομίζει κανείς ότι έχουμε άδικο που αποστατήσαμε πρώτοι από τη συμμαχία, επειδή οι Αθηναίοι δίστασαν να ασκήσουν βία εναντίον μας και δεν περιμέναμε να δούμε αν θα εκδηλωνόταν πραγματικά κάτι τέτοιο από μέρους τους, δεν κρίνει σωστά. Γιατί εάν είχαμε τη δύναμη να απαντήσουμε με ίσους όρους στις επιβουλές τους, θα είχαμε επίσης χρέος να μη σπεύσουμε να τους επιτεθούμε' αφού όμως είναι πάντοτε στη δύναμη τους να μας επιτεθούν, θα έπρεπε να είναι και στη δική μας δύναμη να προλαβαίνουμε τις επιθέσεις τους.

Τέτοιες ήσαν οι αιτίες και οι αφορμές Λακεδαιμόνιοι και σύμμαχοι, που μας έκαναν να αποστατήσουμε, αρκετά σαφείς για να πείσουν όσους τις ακούνε ότι σωστά πράξαμε, και αρκετά ισχυρές για να μας κάνουν να φοβηθούμε και να αναζητήσουμε κάποια ασφάλεια.


Θουκυδίδη
Ἱστοριῶν γʹ (9,1–13,1)

.~`~.

27 Μαρτίου 2016

Πολιτισμικά, «πολυ-πολιτισμικά» (δηλαδή ψευδο-πολιτισμικά), πολυθρησκευτικά-εθνοτικά και άλλα.

I
Οι καταχρήσεις, οι παρανοήσεις και οι αυθαιρεσίες γύρω από τον όρο «πολυ-πολιτισμικότητα» (βέβαια η μετάφραση του όρου multiculturalism δεν είναι ορθή), θα οδηγήσουν σε αδιέξοδα και δεν θα έχουν καλή κατάληξη. Η λεγόμενη «πολυ-πολιτισμικότητα» ξεκίνησε ως σύλληψη και θεωρία, εργαλείο εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής και μετεξελίχθηκε σε μυθολογία, ιδεολογία και σύνθημα της «κοινής γνώμης», προκειμένου να μην εξηγούνται και ερμηνεύονται αιτίες φαινομένων, παρά μονάχα να νομιμοποιούνται τα αποτελέσματα και οι επιπτώσεις τους.

Η κοινωνική σύνθεση του Ινδού ποταμού και του Καυκάσου ή της πρώην Γιουγκοσλαβίας και της Συρίας (χώρες οι οποίες διαλύθηκαν) είναι πολυ-θρησκευτική και πολυ-εθνοτική. Οι κοινωνικές αυτές δομές διαμορφώθηκαν σε βάθος χρόνου και μέσω σχέσεων οι οποίες απέκτησαν τον χαρακτήρα της οργανικότητας και οδήγησαν - με τριβές και συνεργασίες, φιλίες και έχθρες - σε κοινή αποδοχή ορισμένων στοιχειωδών αρχών και σε έναν κοινό πολιτισμό (κουτσά στραβά). Η περί «πολυ-πολιτισμικότητας» αντίληψη δεν είναι αυτό.

Δεν έχει υπάρξει ούτε πρόκειται να υπάρξει «πολυ-πολιτισμικός» πολιτισμός. Ο όρος είναι αντιφατικός και κενός περιεχομένου. Αποτελεί λεκτικό μύθευμα.

Οι άνθρωποι συγχέουν τη δικτυωτή δομή, τις ιστορικές σχέσεις και τον πολιτισμικό χώρο που δημιουργεί ένας Μαρωνίτης του Λιβάνου, ο οποίος μπορεί δια μέσω του Κύπριου ξαδέρφου του να συνομιλεί με έναν Ορθόδοξο, έναν Άθεο και έναν Εβραίο Έλληνα πίνοντας καφέ στην παραλία της Θεσσαλονίκης (ή το δίκτυο που δημιουργεί ένας Μιλανέζος ο οποίος πάει βόλτα στο Ticino της Ελβετίας και συναντιέται με έναν Γερμανό που έχει συγγενή στο Καντόνι της Βέρνης), με την «πολυ-πολιτισμικότητα».


II
Να γίνω ακόμα πιο συγκεκριμένος στα περί της «πολυ-πολιτισμικότητας». Οι δημογραφικές εξελίξεις - μεταξύ άλλων πραγμάτων - των τελευταίων δεκαετιών οδήγησαν πολιτικές και εξουσιαστικές ελίτ των Η.Π.Α, κυρίως κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, να προτείνουν ως «λύση» την προώθηση της ιδεολογικής αντίληψης περί πολυ-πολιτισμικότητας και ενός νέου δόγματος περί δικαιωμάτων του ατόμου (αυτά τα δύο συνδέονται), τα οποία τίθενται υπεράνω της όποιας πολιτικής και πολιτισμικής συλλογικότητας. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί δεν αναδεικνύεται η εσωτερική διάσταση, δηλαδή η εξυπηρέτηση της συνοχής των Η.Π.Α, σχετικά με το ζήτημα της πολυ-πολιτισμικότητας (το Hollywood επιτελεί μια χαρά τον εθνικότατο ρόλο του). Εξυπηρέτησε βέβαια τόσο ανάγκες της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής πολιτικής αλλά ως εργαλείο εσωτερικής πολιτικής ξεκίνησε αρχικά, και ύστερα ανάχθηκε σε μέσο εξυπηρέτησης υπερεθνικών οικονομικών σκοπιμοτήτων και διαφόρων ελίτ. Η ιδεολογική αντίληψη περί πολυ-πολιτισμικότητας και του δόγματος περί δικαιωμάτων του ατόμου, αποτελεί καθαρά αμερικανογενές προϊόν (όπως και η μαζική κουλτούρα). Οι «προοδευτικοί» στη Δυτική Βενγκάλη (Ινδία), στο Χορασάν (Ιράν), στην επαρχία Γιουνάν (Κίνα) ή στην Χερσόνησο Καμτσάτκα της Ρωσίας, ουδεμία σχέση έχουν με αυτά τα πράγματα - και το πιθανότερο είναι πως ούτε θέλουν να έχουν (ούτε καν περιοχές στις οποίες αναφέρθηκα νωρίτερα και που επί αιώνες είχαν πολυ-θρησκευτικές και πολυ-εθνοτικές κοινωνικές συνθέσεις: Ινδός ποταμός, Καυκάσος και Λεβάντες). Το ζήτημα προϋποθέτει μια συγκεκριμένη πολιτισμική - και μονάχα έπειτα μια ιδεολογική - αντίληψη και έχει συγκεκριμένη καταγωγή. Δεν έπεσε από τον ουρανό. Η «πολυ-πολιτισμικότητα» αποτελεί ένα εξόχως νέο αμερικανογενές λιμπεραλίζον πειραματικό προϊόν.

Η πολυ-πολιτισμικότητα σε συνδυασμό με το νέο δόγμα περί δικαιωμάτων του ατόμου, εκφράζει το εξής «απλό». Όπως η παλαιά ευρωγενής ιδέα της Civitas Maxima αντιλαμβάνονταν τον εαυτό της ως παγκόσμια ενώ ουσιαστικά ήταν ευρωκεντρική, έτσι και η ιδέα περί πολυ-πολιτισμικής κοινωνίας αποτελεί την αμερικανογενής αντίληψη μιας υποτιθέμενα «μετα-δυτικής» παγκόσμιας κοινωνίας, ενώ ουσιαστικά είναι δυτικοκεντρική (πιο συγκεκριμένα αμερικανοκεντρική). Ο Ιρανός, ο Κινέζος και ο Ινδός, όμως, δεν βλέπουν την αμερικανική ή κάποιες ευρωπαϊκές «πολυ-πολιτισμικές» κοινωνίες ως παγκόσμιες, αλλά ως μετεξελίξεις του νεώτερου δυτικού πολιτισμού σε μια νέα φάση του (και πολύ σωστά, καθώς η πολυ-πολιτισμικότητα αποτελεί την «μαλακή» πλευρά - που αφορά την ηθική ή/και πολιτισμική διάσταση - μιας αμερικανοκίνητης υπερεθνικής οικονομικής ομογενοποιητικής διαδικασίας). Ούτε η Κίνα θα γίνει «πολυ-πολιτισμική», ούτε το Μεξικό, το Ιράν και η Ιαπωνία.

Τους τελευταίους αιώνες, οι άνθρωποι που προέρχονται από την κεντρική γεωγραφία του φιλελεύθερισμού έχουν το μόνιμο άγχος να αυτοπροβάλλονται ως «παγκόσμιοι». Είτε ως Civitas Maxima, αρκετά παλαιότερα, είτε ως Διεθνής Κοινωνία και Παγκόσμια Κοινωνία, είτε ως πολυ-πολιτισμική κοινωνία, έχουμε να κάνουμε κάθε φορά με τα προϊόντα και την ιδεολογική αυτοκατανόηση ενός συγκεκριμένου πολιτισμού, ο οποίος γέννησε τις ιδεολογίες της προόδου και αξιώνει «παγκοσμιότητα» (καθώς θεωρεί πως βρίσκεται στο τελευταίο-ανώτερο «στάδιο» της ανθρώπινης «εξέλιξης»).

Κατά τα λοιπά, η ουσία βρίσκεται στο εξής: ''Αν οι ίδιες εκείνες Δυτικές Δυνάμεις, οι οποίες το 1919 απέρριψαν το αίτημα της Ιαπωνίας και αρνήθηκαν να κατοχυρώσουν την ισότητα των φυλών στη Συνθήκη των Βερσαλλιών, εν έτει 1997 πασχίζουν επισήμως για την κατανόηση των ξένων πολιτισμών, αυτό δεν αποτελεί οπωσδήποτε πρόοδο της κατανόησης. Όμως αποτελεί ένδειξη μιας δραματικής μεταβολής στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων'' (Κονδύλης).

Οι συσχετισμοί δύναμης δεν έχουν αλλάξει μονάχα οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά, αλλά κυρίως δημογραφικά σε παγκόσμιο επίπεδο. Οπότε ναι, όλα τα προηγούμενα αποτελούν ένδειξη μιας δραματικής μεταβολής των συσχετισμών δύναμης.


III
Όταν προβληματίζεσαι ουσιαστικά και σε βάθος με τα σημερινά αδιέξοδα της «Δύσεως» και της «Ευρώπης» - ουσιαστικά όμως με τα αδιέξοδα του φιλελευθερισμού και της κεντρικής γεωγραφίας του -, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις περί πολυ-πολιτισμού πειραματικές θεωρίες και προσεγγίσεις (οι οποίες συνδέονται άμεσα με τις αλλαγές στη δημογραφία και την κοινωνική σύνθεση), εάν δεν είσαι διανοητικά κατεχόμενος, καταλήγεις, θέλοντας και μη, στο συμπέρασμα πως ο Ρήγας (Κυρίτζης ή Βελεστινλής ή Φεραίος) ήταν δυόμιση αιώνες - περίπου 250 χρόνια - μπροστά από την εποχή του.

Με τι νομίζετε πως έρχεται αντιμέτωπη η «Δύση» ή η «Ευρώπη» στις μέρες μας; Αυτό που στην Ανατολή (στα Βαλκάνια, την Ρωσία, την Μέση Ανατολή, την Ινδία, την Ινδονησία και αλλού) μέσα στην κατάσταση του αυτοκρατορικού πολυφυλετισμού και πολυθρησκευτισμού οδήγησε διϊστορικά στην πλήρη εκμηδένιση της έννοιας του κράτους (γι' αυτό τα κράτη σε αυτές τις περιοχές ήταν είτε δυσλειτουργικά είτε αυταρχικά), στην Ευρώπη του φιλελευθερισμού μεταβλήθηκε σε ένα διαρκές ισοζύγιο μεταξύ κράτους - κοινωνίας.

Η Γαλλική Επανάσταση προϋπέθετε μια κοινωνική δομή. Όπως έχω γράψει και παλαιότερα, το ιστορικό και κοινωνικό αντίστοιχο ανάμεσα στον οθωμανικό και το γαλλικό χώρο θα ήταν, το 1789, οι Γάλλοι μαζί με Βάσκους, Άραβες, Αυστριακούς, Βαλλόνους, Καταλανούς, Τιρολέζους και Βερβέρους να είχαν πάνω από το κεφάλι τους, Άραβα Χαλίφη (ή Ρώσο Τσάρο). Υπό αυτές τις συνθήκες και αυτή τη κοινωνική σύνθεση και δομή, βέβαια, η Γαλλική Επανάσταση ή οποιουδήποτε άλλου είδους «τυπική» (εθνο)αστική επανάσταση «πρότυπο», θα ήταν αδύνατη (θυμίζω πως ο Καποδίστριας, τοποθετήθηκε στο κέντρο, μεταξύ του εθνικού Γαλλικού επαναστατισμού και του πολυ-εθνικού Μετερνιχικου αντι-επαναστατισμού).

Μετά από αιώνες καθυστέρησης, οι πληθυσμοί της κεντρικής ευρωπαϊκής γεωγραφίας του φιλελευθερισμού (δηλαδή του τριγώνου μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Κάτω Χωρών) έρχονται αντιμέτωποι με τα πολυεθνοτικά και πολυθρησκευτικά ζητήματα που αντιμετώπισαν οι χώροι περιφερειακά αυτής της γεωγραφίας. Πάντα ακολουθούν με καθυστέρηση αιώνων αλλά πάντα «προηγούνται».

Όσο και εάν ακούγεται «εθνοκεντρικό» (και εγώ κάποτε το ίδιο πίστευα), αποτελεί πραγματικότητα πως η σύλληψη και το επαναστατικό ρεπουμπλικανικό όραμα του Ρήγα, βλέποντας το υπό το σημερινό φως και τα πελαγοδρομήματα μεταξύ πολυ-πολιτισμού, σοσιαλ-φιλελευθερισμού, αμερικανισμού και ευρωπαϊσμού, και υπό τη σύγχυση που προκαλεί όλο αυτό το ιδεολογικό μίξ και διανοητικό οικοδόμημα προς αντιμετώπιση των πολυθρησκευτικών, πολυεθνικών και πολυεθνοτικών κοινωνικών δομών, φαντάζει ολοένα και πιο επίκαιρο. Αυτά που αντιμετωπίζουν «δυτικά» κράτη σήμερα, ως προς την κοινωνική τους σύνθεση, τα αντιμετώπισε ο Ρήγας στο τέλος του 18ου αιώνα.

Ο Καποδίστριας και ο Ρήγας αποτελούν δύο προσωπικότητες (υποτιμημένες), με την ιστορική κληρονομιά των οποίων, μάλλον θα πρέπει να ασχοληθούμε ξανά.


IV
Το Ισλάμ αρχικά υπήρξε πολιτιστικός «κληρονόμος» του ελληνιστικού, ελληνορωμαϊκού και αργότερα, για κάποιο διάστημα, του ανατολικού ορθόδοξου ρωμαϊκού πολιτισμού της ανατολικής Μεσογείου εξίσου με τον χριστιανισμό. Μεταξύ Μεγάλου Αλεξάνδρου και αραβομουσουλμανικής κυριαρχίας μεσολαβούν εννέα και πλέον αιώνες, περίοδος κατά την οποία η πολιτισμική υποδομή είναι κοινή σε αυτές τις περιοχές. Ή αραβοποίηση των αυτοχθόνων πληθυσμών της ανατολικής Μεσογείου, του Λεβάντε και της Κοίλης Συρίας, έρχεται αρκετά αργότερα (θυμίζω πως η κατάκτηση της ρωμαϊκής Συρίας και Αρμενίας ολοκληρώνεται τον 7ο αιωνα ενώ οι Αραβο-Βυζαντινοί πόλεμοι ολοκληρώνονται περίπου τον 10ο αιώνα), αρχικά με θρησκευτικό πρόσημο, έπειτα με γλωσσικό, και αργότερα με κοσμικό (παναραβικός εθνικισμός και σοσιαλισμός). Ο παν-αραβισμός ως κοσμική ιδεολογία κατέρρευσε. Δεν είναι καθόλου απίθανο να εισέλθουμε σε μια περίοδο απο-αραβοποίησης της περιοχής. Αυτή η διαδικασία ενδέχεται να οδηγήσει στην ανάδυση και επαναφορά της πολιτισμικής υποδομής ή του ιστορικού υπόβαθρου που υπήρχε πριν από αυτή τη διαδικασίας αραβοποίησης. Το πολιτισμικό αυτό υπόβαθρο δεν είναι άλλο από την κοινή κληρονομιά του ανατολικού ρωμαϊκού κράτος (οι πληθυσμοί αυτοί ακούνε για Οθωμανικό «Χαλιφάτο» και τους σηκώνετε η τρίχα).

Οι ΑραβοΛεβαντίνοι έζησαν μεταξύ σουνιτοποίησης, τουρκοποίησης και αραβοποίησης (οι Λεβαντίνοι ή ΑραβοΛεβαντίνοι δεν θεωρούν εαυτούς Άραβες της ερήμου). Η περιοχή αυτή (Λίβανος, Συρία, Παλαιστίνη) αποτελεί ένα πολιτισμικό sui generis. Η γη όπου ανατέλλει ο ήλιος έχει μια ιδιαίτερη ιστορική πορεία και πολιτισμική ταυτότητα: Είναι και δεν αραβική, είναι και δεν είναι μουσουλμανική, είναι και δεν είναι Αραμαϊκή και Ασσυριακη, είναι και δεν είναι ρωμαϊκή και ελληνιστική, είναι και δεν είναι τα πάντα. Από τον Ηράκλειο και τον Νικηφόρο Φωκά που μάχονται τους Άραβες μέχρι τον Μανουήλ Κομνηνό, ο οποίος ανακαταλαμβάνει την Αντιόχεια από τους Λατίνους, μέχρι σήμερα, η περιοχή αυτή έχει μια ιστορία. Αργότερα, σφηνωμένοι ανάμεσα σε Τούρκους, Πέρσες και Άραβες θα τραβήξουν ότι τραβάνε τα Βαλκάνια που είναι σφηνωμένα ανάμεσα στην Τουρκομουσουλμανική, Σλαβοορθόδοξη και Δυτικοευρωπαϊκή ισχύ (παλαιότερα Κεντροευρωπαϊκή).

Η Ελλάδα, εάν δεν ήταν στα όρια της πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής ανυπαρξίας, αποσύνθεσης και διάλυσης δεν θα έπρεπε να φοβάται το άνοιγμα σε αυτή τη φυσική ιστορική της περιοχή. Ο νεώτερος δυτικο-ευρωπαϊσμός δεν θέλει να έχουν οι υπόλοιποι σχέση με την ελληνική παιδεία, επειδή έχει μόνον αυτός... Κατά αυτόν τον τρόπο επιδίωκε να παρουσιάζει πάντα τα πράγματα. Έτσι ούτε η χερσόνησος του Αίμου, ούτε η πρώην Κοίλη Συρία, ούτε ο Πόντος και η Αρμενία, ούτε φυσικά η ίδια η Ελλάδα (σε τέτοιο επίπεδο θρασύτητας έφτασαν) είχαν καμία σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό. Διέπραξαν μια ιστορική και πολιτισμική γενοκτονία εις βάρος του ελληνορωμαϊκού ορθόδοξου πολιτισμού της ευρύτερης Ανατολής προκειμένου να παρουσιαστούν ως οι μοναδικοί κληρονόμοι της «ελληνικότητας».

Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησιά, η διασπορά της στην ανατολική Μεσόγειο με δίκτυο της τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία (Οικουμενικό Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξάνδρειας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων) αριθμεί περί τα 25 εκατομμύρια μέλη. Αλλά δεν πρέπει να βλέπουμε μόνον εκεί. Υπάρχουν και άλλες εκκλησίες στην Ανατολή, αλλά δεν πρέπει να βλέπουμε ούτε μονάχα σε αυτές. Υπάρχουν και αυτόχθονες πληθυσμοί που αραβοποίηθηκαν, τουρκοποίηθηκαν και ισλαμοποίηθηκαν (ουσιαστικά σουνιτοποίηθηκαν). Υπάρχουν ακόμα και αραβοφωνοι αυτόχθονες Ρουμ, δηλαδή πληθυσμοί που πριν τα αραβικά μιλούσαν πέρα από τις τοπικές γλώσσες και ελληνικά (οι μουσουλμάνοι όταν λένε Ρουμ δεν εννοούν το λατινικό κράτος του Καίσαρα αλλά το «Βυζάντιο»). Η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να φοβάται την ανάδειξη πολυ-εθνοτικών, θρησκευτικών ή υπερ-εθνικών στοιχείων για το παρελθόν της. Μπορεί τα κίνητρα όσων χρησιμοποιούν τέτοιου είδους επιχειρήματα να στρέφονται ευθέως ενάντια της τωρινής ύπαρξης της, προς εξυπηρέτηση γεωπολιτικών σχεδιασμών, αλλά αυτή είναι μονάχα μια ανάγνωση και μια οπτική των πραγμάτων, την οποία επιθυμεί να επιβάλει μια ομάδα ανθρώπων. Η ποικιλομορφία της ιστορίας δεν έχει μονάχα μειονεκτήματα αλλά και πλεονεκτήματα.


Σημειώσεις

(-) Πάντως οι θεματικές αυτές είναι δύσκολες και έχουν απαιτήσεις. Τα πολιτισμικά ζητήματα δεν είναι παίξε-γέλασε, δεν είναι «οικονομία».

(-) Η Βραζιλία είναι η χώρα στην οποία κατοικούν οι περισσότεροι Άραβες (περίπου 10 εκατομμύρια) εκτός της κεντρικής γεωγραφίας του Ισλάμ. Ξεπερνά ακόμα και τη Γαλλία, στην οποία κατοικούν από 4,5 μέχρι 6 εκατομμύρια Άραβες (ακολουθούν η Κολομβία και η Αργεντινή). Οι Άραβες της Βραζιλίας, οι οποίοι ζουν σε ένα διάχυτα θρησκευτικό και όχι κοσμικό περιβάλλον, προέρχονται κυρίως από τoν Λεβάντε, δηλαδή από τον Λίβανο, τη Συρία και την Παλαιστίνη και είναι χριστιανοί ρουμ. Στην Αργεντινή υπάρχουν υπάρχουν επίσης μεταξύ 1,5 και 3 εκατομμύρια Αράβες, που επίσης, προέρχονται από τον Λεβάντε (σε ορισμένες περιπτώσεις και από το Μαρόκο). Επίσης και οι Άραβες της Κολομβίας, του Μεξικού και της Χιλής προέρχονται από τον Λεβάντε. Όλοι αυτοί δεν είναι ακριβώς «Άραβες», αλλά ΑραβοΛεβαντίνοι. Είναι ο Λεβάντες, ξανά και ξανά. Πάντα ήταν, πάντα είναι και πάντα θα εξακολουθεί να είναι ο Λεβάντες. Ας προσέξουμε λίγο περισσότερο τη συγκεκριμένη περιοχή, η οποία αποτελεί επικράτεια του Πατριαρχείου Αντιοχείας (το οποίο έχει περάσει Αραβοκρατία, Φραγκοκρατία και Οθωμανοκρατία).

(-) Πολιτισμικά «Έλληνες» (όχι με την έννοια του πολίτη ενός εθνικού κράτους) και Ρουμ υπήρχαν διάσπαρτοι από την ανατολική Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι το Δούναβη και το Δέλτα του Νείλου (ή το υδάτινο σύμπλεγμα του Τίγρη και του Ευφράτη). Σκεφτείτε τον όρο κατ' αντιστοιχία με τον σημερινό υπερ-εθνικό προσδιορισμό «Ευρωπαίος» ή τον προσδιορισμό «Ρωμαίος» της λατινικής περιόδου (ενώ η Ρώμη ήταν μια πόλη είχαμε «Ρωμαίους» από τη Βρετανία μέχρι τη σημερινή Ρουμανία και τη Καταλονία).

(-) Η αναφορά μου περί «κληρονομιάς» σχετίζεται με την κοινή υποδομή στην οποία αναφέρθηκα, δεν σχετίζεται με την δυτικο-ευρωπαϊκή άποψη, η οποία στρεφόταν ευθέως εναντίον του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους προκειμένου να πείσει πως την αρχαία ελληνική γραμματεία διέσωσαν μονάχα οι Άραβες και όχι οι Βυζαντινοί (κάτι που φυσικά δεν ισχύει, απλά αρκετά έργα οι δυτικο-Ευρωπαίοι τα γνώρισαν μέσω των Αράβων).

(-) Το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος το πολέμησαν όλοι. Από βορρά, νότο, ανατολή και δύση. Πρώτα ήταν οι Πέρσες, μετά ήταν οι Άραβες, μετά ήταν οι Ρως, μετά ήταν οι Βούλγαροι και οι Σλάβοι, μετά ήταν οι Λατίνοι και τέλος οι Τούρκοι.

(-) Γενικότερα, δεν είναι ιδιαίτερα φρόνιμο να μας ζορίζουν τόσο πολύ στο εθνοκρατικό επίπεδο του εδαφικό χώρου, γιατί ενδέχεται - από το πολύ ζόρισμα - να ξεβράσουμε τίποτα παν-μεσογειακά πανοράματα στον δικτυωτό χώρο (τίποτα Θούριους και Ρήγες της ανατολικής Μεσογείου), και μετά να τρέχουν να μας μαζέψουν (προκειμένου να πληρώσουμε φόρους)...

26 Μαρτίου 2016

I) Περί ντεκαφεϊνέ ΕυρωΙσλάμ και II) Περί αιφνίδιας ανακάλυψης πολιτισμών (μέσω του «πολυ-πολιτισμού»). Δύο εξαιρετικά σύντομοι σχολιασμοί.

I
Οι αυτόπροβαλλόμενοι ως «υπερασπιστές» του Ισλάμ στη δυτική Ευρώπη, και γενικότερα στην κεντρική γεωγραφία του ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού, στην πραγματικότητα δεν αποτελούν υπερασπιστές του, παρά μονάχα φαινομενικά. Επιδιώκουν να απονευρώσουν και να ευνουχίσουν τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, κατασκευάζοντας μια ντεκαφεϊνέ εκδοχή του Ισλάμ, κατάλληλα προσαρμοσμένη στις επιδιώξεις και τα συμφέροντα τους. Οι υποτιθέμενοι «υπερασπιστές» του Ισλάμ επιδιώκουν να το «μεταρρυθμίσουν», δηλαδή να το καταστρέψουν εκ των έσω, χρησιμοποιώντας μεθόδους μαλακής ή έξυπνης ισχύος. Επιδιώκουν να κατασκευάσουν μεταεθνικούς χυλοποιηθέντες υβριδικούς «μουσουλμάνους» προσήλυτους που θα τους χαρακτηρίζει η μαλθακότητα, η στειρότητα ηθών και νοήματος και η κενότητα, μεταβάλλοντας τους σε πειθήνια όργανα, άνευ ουσιωδών πολιτισμικών χαρακτηριστικών, και σε εξαρτήματα μιας τεχνοκρατικής μηχανής (όπως ακριβώς έπραξαν και με αρκετούς ευρωπαϊκούς - χριστιανικούς ή μη - πληθυσμούς). Δεν είναι όμως όλα τα «παιχνίδια» ίδια και ορισμένα είναι πιο επικίνδυνα από άλλα. Οι περισσότεροι από αυτούς του «υπερασπιστές», ήταν υπέρ του ''spreading democracy to the broader Μiddle Εast'' που κατέστησε τις χώρες όσων «υπερασπίζονται» εδαφικούς πολτοποιημένους «ανοιξιάτικους» χώρους. Τόσο πολύ «αγαπάνε» όλοι αυτοί το Ισλάμ.


II
Το αστείο με τον λεγόμενο «πολυ-πολιτισμό» είναι πως συνήθως τον πρεσβεύουν άνθρωποι που, είτε πίστευαν πως δεν υπάρχουν πολιτισμοί (υπάρχει μόνον ένας «πολιτισμός», ο εξω-κοινωνικά κατασκευασμένος μαζικός «πολιτισμός» της «αγοράς»), είτε σχετικοποιούσαν την έννοια (πως ορίζονται;), είτε εξαφάνιζαν τους πολιτισμούς κάτω από την περί «σοσιαλισμού και καπιταλισμού» διαμάχη, αγνοώντας πλήρως και επιδεικτικά την ύπαρξη τους (ή αμφισβητώντας την). Όταν μίλαγες σε όλους αυτούς για πολιτισμούς (πολύ πριν από τις περί «σύγκρουσης των πολιτισμών» και περί «πολυ-πολιτισμού» θεωρίες), χαμογελούσαν και απαντούσαν με ύφος «επιστημονικόν» και όρους «οικονομίας και τεχνολογίας». Τώρα, ξαφνικά, ανακάλυψαν την ύπαρξη «πολιτισμών».

25 Μαρτίου 2016

Χαρακτηριστικά βίντεο: I) Πολυφυλετισμός και Ummah II) «πολυ-πολιτισμικός» εθνικισμός και Bonus: Παραδοσιακός νεολαιίστικος κοσμικός «πολυ-πολιτισμός».

I
Πολυφυλετισμός και Ummah

Άνθρωποι από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης (πιο πολυφυλετικός και πολυεθνικός πεθαίνεις) που όλοι είναι διαφορετικοί, ως πρόσωπα, αλλά ίδιοι μέσα και υπό το λευκό αρχικά, μέσα και υπό το μαύρο έπειτα (Εν).



II
«πολυ-πολιτισμικός» εθνικισμός



Ερώτημα: Ποια από τις δύο κοινωνίες είναι πιθανότερο να διολισθήσει σε φυλετικές, δηλαδή ρατσιστικές, συγκρούσεις; Η κοινωνία που παρουσιάζεται στο βίντεο (I) ή η κοινωνία που παρουσιάζεται στο βίντεο (II);



Παρατηρήσεις

Η ουσία βρίσκεται στο προηγούμενο ερώτημα (εφόσον πρώτα δείτε τα βίντεο και διαβάσετε τους στίχους φυσικά). Οι παρατηρήσεις είναι επιμέρους.

1. Τι γίνεται εάν στο βίντεο (II) κάποιος από τους πολύχρωμους, δηλαδή τους καλούς, δεν νιώθει Γερμανός; Το βίντεο (II) προϋποθέτει μια ευρωγερμανική «πολυ-πολιτισμική» εθνική ταυτότητα. Be Deutsch είναι η προσταγή. Η ουσία της ιδεολογίας της «πολυ-πολιτισμικότητας» δεν είναι η ανομοιογενής ή ετερογενής πολυ-φυλετική και πολυ-εθνοτική κοινωνική σύνθεση (αυτά υπάρχουν και στο βίντεο I). Δεν είναι ούτε καν η πολυ-θρησκευτική κοινωνική σύνθεση. Και κυρίως δεν είναι οι πολιτισμοί.

2. Η multicultural κοινωνία του βίντεο (II), δεν χρειάζεται να ανησυχεί για τους μονόχρωμους (λευκούς κακούς). Εάν και εφόσον καταφέρει να αποφύγει τον κατακερματισμό ή την εσωτερική της πολυδιάσπαση, θα την καταπιεί ο λόγος του Ισλάμ. Όχι «οι τζιχαντιστές», αλλά η θρησκεία και ο λόγος του παντοδύναμου Εν.

3. Το Ισλάμ, εάν η ανθρωπότητα ερχόταν σε επαφή με εξωγήινους πολιτισμούς, εντός μικρού χρονικού διαστήματος, θα είχε προσηλυτίσει ακόμα και εξωγήινους στις τάξεις του. Υπό την προϋπόθεση όμως της τέλειας υποταγής στο παντοδύναμο Εν.


Bonus
Παραδοσιακός νεολαιίστικος κοσμικός «πολυ-πολιτισμός»

23 Μαρτίου 2016

Πέρα - και μετά - από το Παρίσι και τις Βρυξέλλες. Μέρος α΄.

Πρόλογος

Πολλά μπορεί να γράψει κανείς. Για την Παγκόσμια Τρομοκρατία, η οποία αποτελεί σημαντική κινητήρια δύναμη της εξαναγκασμένης μετανάστευσης (forced migration) και την παραγωγή και εξαγωγή αλλοδαπών «μαχητών». Για το Βέλγιο, αυτό το μεταμοντέρνο έθνος, που με περίπου ίδιο πληθυσμό με αυτόν της Ελλάδας, με κατά κεφαλήν Α.Ε.Π πάνω από 40.000 $ και με πρωτεύουσα του την πρωτεύουσα της Ε.Ε (Βρυξέλλες) αποτελεί έναν από τους κύριους ευρωπαϊκούς πυρήνες ισλαμιστικής ριζοσπαστικοποίησης και κύριο ευρωπαικό τροφοδότη και παραγωγό «τζιχαντιστών» που κατευθύνονται προς τη Συρία και το Ιράκ (με τις Βρυξέλλες και συγκεκριμένες περιοχές της να αποτελούν σφηκοφωλιά). Για τις ΕυρωΑτλαντικές σχέσεις, που είναι πιο αδύναμες από ποτέ και για την πιθανή επερχόμενη κρίση και απορρύθμιση στην Ε.Ε, που θα αναπροσαρμόσει την ταυτότητα και τον προσανατολισμό της (όπως και τη συμφωνία Ε.Ε - Τουρκίας, η οποία μάλλον τελείωσε πριν καν αρχίσει να εφαρμόζεται). Για τη χαραυγή της εποχής της μετα-εκκοσμίκευσης και την «πολυ-πολιτισμικότητα». Για όλα αυτά έχω γράψει και θα ξαναγράψω, εν καιρό. Σε αυτό το σημείωμα, όμως, θέλω να ασχοληθώ με ζητήματα που σχετίζονται κυρίως με την Ε.Ε και το εσωτερικό ορισμένων ευρωπαϊκών κοινωνιών σε διάφορα επίπεδα.


I
Μετά από τις επιθέσεις στο Παρίσι, δεν έγραψα για αρκετό χρονικό διάστημα για προσωπικούς λόγους. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα είχα αποτυπώσει διάσπαρτα σε σημειώματα αρκετές σκέψεις τις οποίες τελικά δεν τις δημοσίευσα επειδή είχαμε πύκνωση χρόνου. Τις δημοσιεύω τώρα με αφορμή τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες (σχετίζονται και με τον προβληματισμό που υπάρχει περί γηγενών). Έγραφα, στα τέλη του περασμένου χρόνου:

''Η Γαλλία, λοιπόν, βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου με βάση τα λεγόμενα της πολιτικής ηγεσίας της. Αυτός ο πόλεμος όμως είναι διαφορετικός από τους κλασικούς, γιατί πλέον της επιτίθενται τα παιδιά της. Οι τρομοκράτες είναι κατά βάση νέοι Γάλλοι, Βέλγοι κ.λπ. Είναι νεαροί που έχουν γεννηθεί και μορφωθεί στη Γαλλία (συνήθως δεύτερης ή τρίτης γενιάς Γάλλοι, Βέλγοι κ.λπ, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία). Γιατί τα παιδιά της στρέφονται ενάντια της Γαλλίας [ή του Βελγιου]; Γιατί φτύνουν στα μούτρα την μητέρα-πατρίδα, την τροφό τους;

Είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός και η οικονομική εξαθλίωση των προαστίων απαντούν ορισμένοι. Προφανώς είναι και αυτό. Αρκεί όμως μονάχα αυτή η ερμηνεία; Ας γίνουμε λίγο περισσότερο συγκεκριμένοι. Γιατί στρέφονται σε μια δικτυωτή μη εδαφική ταυτότητα;

Γιατί, για παράδειγμα, Βέλγοι πολίτες μαροκινής καταγωγής - μετανάστες δεύτερης γενιάς - ριζοσπαστικοποιούνται στις μέρες μας ενώ κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε με τους μετανάστες πρώτης γενιάς, ή παλαιότερα με τους μετανάστες δεύτερης γενιάς; (παρακάτω αναφέρομαι και στην περίπτωση των γηγενών).

Γιατί, αντί να εμποτιστούν από τη γαλλική [ή βελγική] εθνική ταυτότητα, έχουν ενσωματωθεί σε μια άλλη ταυτότητα, η οποία δεν σχετίζεται με το χώρο και το έδαφος, με έναν γεωγραφικό χώρο αλλά με έναν πνευματικό χώρο. Οι άνθρωποι αυτοί επανασυνδέονται και ενσωματώνονται σε έναν ιστορικό και πολιτιστικό χώρο μέσω της - μη εδαφικής - ταυτότητας τους και αποσυνδέονται από το γεωγραφικό χώρο απορρίπτοντας την παλαιά - εδαφική - τους ταυτότητα, η οποία σχετίζεται με το πολιτικά οριοθετημένο έδαφος. Με αυτόν τον τρόπο δεν ανήκουν γεωγραφικά σε ένα οριοθετημένο πολιτικά εδαφικό χώρο, αλλά σε έναν πολιτιστικό ή πνευματικό δικτυωτό χώρο, σε μια πνευματική σφαίρα που έχει πολλούς διαφορετικούς διάσπαρτους πυρήνες, σποραδικά κατανεμημένους, από τη Γαλλία και τις Βρυξέλλες, μέχρι τη Συρία, το Ισλαμαμπάντ και τη Σουηδία και από τον Καύκασο και το Δέλτα του Νίγηρα, μέχρι τον Ευφράτη και τις οροσειρές του Παμίρ.

Από τη μια μεριά έχουμε έναν γεωγραφικό και πολιτικά οριοθετημένο χώρο και από την άλλη έναν πολιτιστικό χώρο. Από τον πρώτο προκύπτει μια ταυτότητα εδαφική, με την έννοια ότι μαζεύει τους ανθρώπους οι οποίοι ζουν στον ίδιο τόπο, οι οποίοι μοιράζονται τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες εμπειρίες κ.λπ, ενώ από τον δεύτερο μια άλλη ταυτότητα που μαζεύει ανθρώπους που έχουν τις ίδιες αντιλήψεις, καλές ή κακές. Αυτές οι δύο ταυτότητες έρχονται σε σύγκρουση. Η κρίση που περνάει η Γαλλία [ή το Βέλγιο] θα κρατήσει, γιατί δεν είναι απλό το πρόβλημα, είναι άλλο να έχεις εχθρούς που έρχονται απ' έξω και άλλο να είναι τα ίδια τα παιδιά σου, που επιτίθενται με βίαιο τρόπο.

Έτσι ο εδαφικός χώρος που ορίζει αυτή την ταυτότητα κατακερματίζεται σποραδικά από μια μη εδαφική ταυτότητα.

Η μη εδαφική ταυτότητα και συνείδηση έχει όμως όρια, δεν μπορεί να σταθεί από μόνη της. Δεν είναι πλήρως εναλλακτική της εδαφικής. Ένα απλό παράδειγμα. Οι Βρυξέλλες, το κέντρο της υπερεθνικής μη εδαφικής ευρωπαϊκής συνείδησης και εξουσίας ζήτησε από τα εθνικά κράτη να δεχθούν-φιλοξενήσουν στα εδάφη τους ποσοστώσεις προσφύγων και μεταναστών. Δεν θα αναφερθώ στη συμπεριφορά που παρατηρούμε αυτή την περίοδο, δηλαδή την άρνηση ή την σκλήρυνση της στάσης των κρατών αλλά σε κάτι άλλο. Η πραγματική δύναμη της αυτονομίας και αυθυπαρξίας των μη εδαφικών υπερεθνικών, σποραδικών δυνάμεων, ταυτοτήτων και θεσμών θα φαινόταν εάν αποφάσιζαν όλα τα εδαφικά - εθνικά - κράτη να αποστείλουν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες στις Βρυξέλλες. Σε αυτή την περίπτωση θα φανερωνόταν πως ο μη εδαφικός, υπερεθνικός και παντοδύναμος «ευρωπαϊκός» βασιλιάς είναι γυμνός.

Οι μη εδαφικές δικτυωτές δυνάμεις χρειάζονται εδαφικές βάσεις. Δεν μπορούν να υπάρξουν πέρα και ανεξάρτητες από το έδαφος.

Όσα ισχύουν βέβαια για τη γαλλική εθνική εδαφική ταυτότητα, ισχύουν και για την αιγυπτιακή, τη σαουδαραβική, την τουρκική, τη βελγική, τη ρωσική, τη βρετανική και οποιαδήποτε άλλη εθνική και εδαφικά οριοθετημένη ταυτότητα (στις περιπτώσεις των «μαχητών» που φεύγουν από τις χώρες τους η ισλαμιστική μη εδαφική ταυτότητα υπερισχύει της εθνικής εδαφικής των κρατών). Σε ένα άλλο επίπεδο κάτι αντίστοιχο ισχύει και με όσους Έλληνες πολίτες αντιλαμβάνονται ή ορίζουν τη ταυτότητα τους «ευρωπαϊκά» με την αφοσίωση τους να βρίσκεται στις Βρυξέλλες και στην «Ευρώπη» (σε ακραίες περιπτώσεις έχουν απεκδυθεί πλήρως την εθνική τους συνείδηση και ταυτότητα χάριν μιας υπερεθνικής «ευρωπαϊκής» τέτοιας). Κάτι που μας φέρνει στο ζήτημα του μετα-εθνοκρατικού και υπερεθνικού δίπολου «Ισλάμ και Global Governance» (το Ισλάμ δεν αναγνωρίζει εθνικά κράτη βεστφαλιανού τύπου, όπως ακριβώς και η «δυτική» Global Governance). Τοπική μορφή της Global Governance αποτελεί η Ε.Ε, πρωτεύουσα και διοικητικό κέντρο της οποίας είναι οι Βρυξέλλες [όπως επίσης το Στρασβούργο, το Λουξεμβούργο και η Φρανκφούρτη]).''

Παρατηρείστε κάτι σημαντικό. Δεν επιτίθενται στην αντι-μουσουλμανική χριστιανική εθνο-κρατική Ουγγαρία του Orbán (δεν σας κάνει εντύπωση;). Στις μετα-εθνοκρατικές ή υπερ-εθνικές Βρυξέλλες, ως τοπική-ευρωπαϊκή έκφραση της Global Governance, επιτίθενται. Το Ισλάμ, ας το επαναλάβω, δεν αναγνωρίζει εθνικά κράτη βεστφαλιανού τύπου, όπως ακριβώς και η «δυτική» Global Governance.

Ο «πόλεμος», έστω συμβολικά, δεν είναι πολιτισμικός (τουλάχιστον όχι ακόμα). Είναι «πόλεμος» ανάμεσα σε υπερ-εθνικό ισλαμισμό υπό την Ummah των πιστών και υπερ-εθνικό ευρωπαϊσμό υπό την ευρωπαϊκή - «κοσμική» - Ummah (η Ευρωπαϊκή Ένωση ουσιαστικά επιδίωκε να κατασκευάσει μια υπερ-εθνική παν-ευρωπαϊκή «κοινότητα πεπρωμένου», κάτι σαν κοσμικό αντίστοιχο της κοινότητας - της Ummah - των πιστών).


II
Δεν είναι ο κόσμος άγριος και απάνθρωπος. Οι άνθρωποι στην Ευρώπη έγιναν μαλθακοί ή/και υποκριτές.

Στην κοινή δήλωση των «ηγετών» των 28 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαβάζω πως ήταν μια επίθεση εναντίον της «ανοιχτής δημοκρατικής κοινωνίας μας» (προς το παρόν πάντως, εδώ, με κλειστά σύνορα και υπό καθεστώς καραντίνας ζούμε και δεν μετέχουμε στην ευρωπαϊκή «ανοιχτή δημοκρατική κοινωνία», η οποία από ότι φαίνεται έχει ορισμένες προϋποθέσεις). Οι «ηγέτες» συνέχισαν λέγοντας πως θα αντιπαλέψουν, δηλαδή πως ο εχθρός είναι, το «μίσος», η «βία», ο «εξτρεμισμός» (*) και η «τρομοκρατία». Βρε άνθρωποι, συγκεκριμένα, ποιος είναι ο εχθρός; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; (ούτε το Ισλάμ ως αόριστη έννοια αποτελεί απάντηση). Θολούρα και αοριστία. Η απάντηση είναι πάντα η ίδια και φυσικά είναι αόριστη: Ο παραβάτης και ταραξίας ο οποίος τίθεται εκτός νόμου και εκτός ανθρωπότητας (hors la loi, hors la humanite).

Πιο συγκεκριμένα, έχουν κάτι να πουν οι «ηγέτες»; Επιθυμούν να ενσωματώσουν - ενεργειακά και δημογραφικά - το περιφερειακό Ισλάμ στη δυτικοευρωπαϊκή παραγωγή, ναι ή όχι; Ας αποφασίσουν. Έχουν «πόλεμο» (έστω ασύμμετρο) ή δεν έχουν; Και εάν έχουν «πόλεμο» με ποιόν έχουν; Με το «μίσος»; Και είναι εικόνα η Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Ασφαλείας, το πρόσωπο της Ε.Ε στον πλανήτη να κλαψουρίζει;

Σημειώσεις

(*) Ο «εξτρεμισμός», συγκεκριμένα, αποτελεί ορολογία με copyright του Δημοκρατικού Κόμματος των Η.Π.Α.

Τι περίμεναν να κάνουν οι τρομοκράτες; Να ιδρύσουν μονοπρόσωπη Ε.Π.Ε και να κάνουν οικονομικό «ανταγωνισμό» μην και τους κατηγορήσουν ότι χρησιμοποιούν «εξωοικονομικά» μέσα και ότι ασκούν «εξωοικονομικη» βία;


III
Αρκετά παλαιότερα, πριν από το ξέσπασμα της κρίσης, παρακολουθούσα μια Βελγίδα μπλόγκερ η οποία είχε «μεταστραφεί» στο Ισλάμ. Πίστευε πως το Ισλάμ είναι female friendly, όπως δήλωνε χαρακτηριστικά.

Γιατί αυτή η νεαρή Βελγίδα, η οποία ήταν γηγενής Ευρωπαία - δηλαδή ούτε καν μετανάστρια δεύτερης γενιάς - «μεταστράφηκε» στο Ισλάμ; (αυτό ακριβώς ήταν το εντυπωσιακό, γι' αυτό και την παρακολουθούσα με εξαιρετικό ενδιαφέρον).

Γιατί εγκατέλειψε (δώστε σημασία στις διαφοροποιήσεις) την πολιτικά οριοθετημένη εδαφική εθνική ταυτότητα της και δεν ενσωματώθηκε, ούτε σε μια μη εδαφική ευρωπαϊκή υπερ-εθνική ταυτότητα ούτε σε μια βαλλωνική ή φλαμανδική υπο-εθνική ρεζιοναλιστική ταυτότητα, αλλά επέλεξε την δικτυωτή μη εδαφική υπερεθνική ισλαμική ταυτότητα;

Γιατί είναι και ζήτημα ιδεολογικής ανέχειας και ένδειας, πνευματικού κενού και πολιτισμικής παρακμής που επικρατεί σε αρκετές ευρωπαϊκές κοινωνίες.


Σημειώσεις

Η κοπέλα αυτή απέρριψε όλες τις προαναφερθείσες ταυτότητες και επέλεξε να γίνει μέλος της κοινότητας των πιστών, της Ummah. Να συνομιλεί με μια Μαροκινή και να εύχεται In šāʾ Allāh ή As-salāmu ʿalayki (peace be upon you) σε μια Πακιστανή (η οποία μπορεί να έχει σπουδάσει marketing στο Ηνωμένο Βασίλειο) μέσω facebook ή twitter σε πραγματικό χρόνο, αποκαλώντας τις δύο προηγούμενες - και εδώ είναι το σημαντικό - sisters, δηλαδή αδερφές μου, δίχως να τις έχει δει ποτέ από κοντά, απλά και μόνο επειδή όλες είναι μέλη της Ummah (Κοινότητας των πιστών). Τίποτα αντίστοιχο ή παρεμφερές δεν έχει παρατηρηθεί σε επίπεδο ευρωπαϊκής κοινότητας και ευρωπαϊκής υπερ-εθνικότητας: Αφοσίωση και αίσθηση του Ανήκειν. Επίσης, την ίδια ώρα που ένας μη κρατικός δρών στρατεύει εκατοντάδες ή χιλιάδες άτομα από όλα τα μέρη του πλανήτη μέσω του ισλαμικού υπερεθνισμού και της Ummah, ο ευρωπαϊκός υπερεθνισμός υπό τη συνοδεία κομμάτων, κρατών και υπερεθνικών μηχανισμών ή ολόκληρων οργανισμών και γραφειοκρατιών, δεν έχει καταφέρει να στρατεύσει ούτε μια σταγόνα αίμα για λογαριασμό του. Κανείς δεν πρόκειται να δώσει τη ζωή του για την Ε.Ε.

Νομίζω πως η συζήτηση που περιστρέφεται αποκλειστικά και μόνον γύρω από το ζήτημα της ισλαμιστικής ριζοσπαστικοποίησης και τρομοκρατίας (τα αίτια της οποίας είναι λίγο-πολύ γνωστά), είναι μια συζήτηση που ναι μεν είναι λογικό να ηγεμονεύει, αλλά από ένα σημείο και ύστερα αποκρύβει βαθύτερα θέματα που έχουν να κάνουν με το εσωτερικό και τις αδυναμίες της Ευρώπης. Υπάρχει εσωτερικό ζήτημα πνευματικού κενού σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες, που σχετίζεται και με τις ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις και την κρίση στο εσωτερικό της Ε.Ε.


IV
Τα χρόνια πέρασαν από τότε. Την περίοδο που παρακολουθούσα διαδικτυακά τη συγκεκριμένη κοπέλα, περίοδος που το ζήτημα της ισλαμιστικής τρομοκρατίας δεν υπήρχε υψηλά στην ατζέντα, ξεκίνησα να μελετώ το ζήτημα του εν Ευρώπη μουσουλμανισμού υπό διάφορες «ελαφριές» μορφές. Είχα αρχίσει μάλιστα το 2013 να γράφω ένα σημείωμα που είχε ως κύρια θεματολογία του τη μουσουλμανίζουσα pop μουσική με κοσμικό πασπάλισμα, τυπικό αστικό ενδυματολογικό κώδικα κ.λπ. Εξέταζα τις προσπάθειες ήπιας μουσουλμανικής ευσέβειας με «κοσμική» περιβολή.

Τότε πίστευα - και εξακολουθώ να το πιστεύω - πως ούτε καν αυτές τις ήπιες μορφές μουσουλμανισμού δεν θα άντεχαν ή δεν θα ανέχονταν πολλά μέρη της Ευρώπης (δες τα βίντεο που ακολουθούν) ή ακόμα και εάν τις ανέχονταν, σε κάποια στιγμή θα «ανέκρουαν πρύμναν». Γιατί θα συνειδητοποιούσαν πως θα κινδύνευαν να τους καταπιεί, όχι απλά υλικά και δημογραφικά - το οποίο σαφώς είναι βασικό και θεμελιώδες - αλλά κυρίως ηθικά και «πνευματικά» το Ισλάμ, λόγω της ιδεολογικής ανέχειας, του πνευματικού κενού και της πολιτισμικής παρακμής που επικρατεί σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες. Γιατί πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι παρηκμασμένες και γεροντοκρατούμενες, όχι απλά δημογραφικά και οικονομικά αλλά και πνευματικά και ηθικά. Μιλάμε για κοινωνίες που δεν μπορούν να αναπαραχθούν και πιστεύουν πως θα τις σώσει «η τεχνολογία και η οικονομία» ή/και «η μετανάστευση», κατασκευάζοντας μάλιστα ιδεολογίες μεταϋλιστικής παραμυθίας που, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, εξιδανικεύουν αυτήν την κατάσταση. Μιλάμε για κοινωνίες που ζουν εις βάρος των νέων γενιών, τις οποίες πολεμούν (δες Σημείωση). Αναφέρομαι για ήττα σε επίπεδο soft power και conversion. Μέτα ήρθε το ζήτημα της τρομοκρατίας και όλα αυτά θάφτηκαν ή αποκρύφτηκαν κάτω από το χαλί. Δεν μπορούν να φανούν. Ξέρω πως ακούγεται περίεργο, αλλά εάν δούμε τα πράγματα κάπως αποστασιοποιημένα από τη σημερινή συγκυρία, ίσως διαπιστώσουμε πως το ζήτημα της ισλαμιστικής ριζοσπαστικοποίησης και τρομοκρατίας στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών αποκρύβει βαθύτερα και πιο ουσιώδη θέματα. Ο πόλεμος, η κατάσταση πολέμου, ορισμένες φορές, μπορεί είναι να χρήσιμη προκειμένου να μην φανεί η ήττα σου σε καιρό ειρήνης.


Διαβάστε τους κάτωθι στίχους (βλέποντας παράλληλα το βίντεο):

It's so hard to explain
What I'm feeling
But I guess it's ok
Cause I'll keep believing
There's something deep inside
Something that's calling
It's calling you and I
It's taking us up high

Healing, a simple act of kindness brings such meaning
A smile can change a life let’s start believing
And feeling, let’s start healing

Heal and you will be healed
Break every border
Give and you will receive
It's nature's order
There is a hidden force
Pulling us closer
It's pulling you and I
It's pulling us up high to...

Healing, a simple act of kindness brings such meaning
A smile can change a life let’s start believing
And feeling, let’s start healing

Hearts in the hand of another heart and in God's hand are all hearts
An eye takes care of another eye and from God's eye nothing hides
Seek only to give and you'll receive
So, heal and you will be healed

Η «κοσμική» ψευδοεπιστήμη της ψυχανάλυσης δεν αρκεί...



Ολοκληρώνω με ένα ακόμα τραγούδι (ξεκινά στο 0:37). Ερώτημα. Μπορεί να αντέξει το παρακάτω τραγούδι η Ευρώπη της «Δύσεως», δηλαδή η Ευρώπη της κεντρικής γεωγραφίας του φιλελευθερισμού; Μπορεί να το αντέξει η Γαλλία της laïcité; Νομίζω πως η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι πιο ουσιώδης και βαθύτερη από την υπερ-ανάλυση της τρομοκρατίας.



Ο καλλιτέχνης των τραγουδιών σαφώς και αποτελεί εχθρό και αποστάτη για τους «τζιχαντιστές». Το ζήτημα είναι πως η Ευρώπη της Γαλλίας και του Βελγίου δεν μπορεί να συμβιώσει και να αντέξει ούτε τον εχθρό και αποστάτη (όχι το συγκεκριμένο πρόσωπο). Ο εχθρός και αποστάτης πρέπει να γίνει ντε καφεινέ, δηλαδή να ουδετεροποιηθεί: τα πάντα επιτρέπονται - αρκεί ο καφές να είναι χωρίς καφεΐνη. Ο «τζιχαντισμός» και η τρομοκρατία αποκρύβουν αυτά τα βαθύτερα ερωτήματα και ζητήματα. Ο λιμπεραλισμός - μετά από την «επικράτηση» επί του μαρξιστικού αδερφού του - σαπίζει και αποσυντίθεται (ούτε παιδιά μπορεί να γεννήσει, ούτε τον «πολυ-πολιτισμό» μπορεί να αντέξει). Και ψάχνει απεγνωσμένα για «εχθρό» μήπως και κρατηθεί ζωντανός.


Σημείωση

Σε μεγάλη έρευνα που διεξήχθη σε είκοσι (20) χώρες, υπήρξε ερώτηση που αφορούσε το κατά πόσον οι μεγαλύτερες γενιές οφείλουν να κάνουν θυσίες προκειμένου οι νέοι να δημιουργήσουν το μέλλον τους. Η Τουρκία ήταν η πλέον θετική χώρα και υπέρ της άποψης πως οι μεγαλύτεροι θα πρέπει να κάνουν θυσίες για τους νεότερους (70% Ναι - 19% Όχι) με την Κίνα να ακολουθεί. Η πλέον αρνητική χώρα - με διαφορά από τη δεύτερη - ήταν η Γερμανία, η οποία θεωρεί μόλις κατά 9% πως οι μεγάλοι πρέπει να κάνουν θυσίες για τους νέους (9% Ναι - 77% Όχι). Δεν μιλάμε απλά για χάσμα, αλλά για πόλεμο γενεών. Ορισμένοι, μόλις ασκείται κριτική από νέους και νέες προς την «Δύση» αντιδρούν με τον εξής τρόπο: Εάν δεν αρέσει η «Δύση» σε όλους εσάς - τους νέους - που την κριτικάρετε συνεχώς, γιατί δεν φεύγετε να πάτε να ζήσετε αλλού, εκτός «Δύσης»; (άλλωστε θα τους αντικαταστήσουν με μετανάστες). Η απάντηση είναι πολύ απλή γιατί δεν φεύγουν: Για να εκδικηθούν και να φτύσουν τους τάφους των προηγούμενων.

19 Μαρτίου 2016

Εθνικοί κίνδυνοι με γεωπολιτικές συνέπειες - Προτάσεις διεξόδου.

Ζούμε σε καιρούς επιστροφής της πολιτικής του μεγάλου χώρου. Οι λογιστές της «πολιτικής» του μικρού χώρου, οι μέτριοι, οι φανατικοί κομματικοί και παραταξιακοί λαϊκιστές, η Ελλάδα των οικονομιστών-τεχνοκρατών και των πάσης φύσεως εκσυγχρονιστών-λογιστών (που έδιωξε, κατέστρεψε και απέλπισε τις νέες και τους νέους της χώρας), όλοι οι προηγούμενοι, θα πρέπει να παραμερίσουν προκειμένου, με κάποιο τρόπο, να έρθουν στο προσκήνιο statesmen. Οι χώρες χρειάζονται ηγεσίες. Η πολιτική, η μεγάλη πολιτική, γίνεται με ιδέες.

Προϋποθέσεις για πόλεμο στη Βαλκανική και το Αιγαίο.

Πρόλογος
Ασχολούμενοι με «τον ανθρωπισμό, τον ισλαμισμό και τον οικονομισμό» (μην και πάθει τίποτα, «η ανθρωπότητα, η Ευρώπη και η οικονομία»), δεν συνειδητοποιήσαμε - μας διέφυγε - πως έχουν τεθεί οι βάσεις και έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για πόλεμο στη Βαλκανική και το Αιγαίο.

Υπάρχει η άποψη που ισχυρίζεται πως ο πόλεμος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα, υπάρχει και η άποψη που ισχυρίζεται πως ο πόλεμος αποτελεί αποτέλεσμα της ανυπαρξίας - ή της αποτυχίας της - πολιτικής και της αδυναμίας ασκήσεως της (η δια της προκατασκευασμένης «κοινής γνώμης», προς εδραίωση της κλειστότητας της εσωτερικής ιδεολογίας, άσκηση «πολιτικής», δεν αποτελεί πολιτική). Τα περί ανθρωπιστικών βοηθειών και καταστροφών, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και οικονομικής ενίσχυσης προς αναξιοπαθούντες, αποτελούν συγκεκαλυμμένη ομολογία περί μη υπάρξεως πολιτικής πρότασης για τα υπάρχοντα προβλήματα. Σημαίνουν αδυναμία άσκησης πολιτικής και ύπαρξης ιστορικών αποτελεσμάτων που ως μόνη διέξοδο έχουν την δημιουργία - τεχνητών - κρίσεων και, εν τέλει, τον πόλεμο.

Ακολουθούν σύντομα αποσπάσματα από δύο κείμενα που περιγράφουν γιατί και πως έχουν διαμορφωθεί προϋποθέσεις για πόλεμο στη Βαλκανική και το Αιγαίο.


I
Το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να σού συμβεί, αναγνώστη μου, είναι να μετατραπείς σε σάντουιτς, ή στο χώρο των επιχειρήσεων, ή στο χώρο της διεθνούς πολιτικής, ή γεωπολιτικώς, ή στο πεδίο της καριέρας σου, ή γενικότερα στις σχέσεις σου στη κοινωνία. Δεν είναι πως θα νοιώσεις ασφυκτικά και ίσως εκδηλώσεις παλαβές συμπεριφορές διαφυγής, είναι πως θα αποτελέσεις κρύο γεύμα, πως όλα θα είναι έτοιμα για να γίνεις μια μπουκιά από λογής-λογής αντιπάλους και ανταγωνιστές! Είναι αυτή η αίσθηση που μετατρέπει τον αποκλεισμό σε εφιάλτη.

-----
Σημ. Δ`~. : Ο αρθρογράφος, αφού αναφέρεται στις παλαιότερες δηλώσεις του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, πως «οι ακανόνιστες ροές μεταναστών στη διαδρομή των Δυτικών Βαλκανίων πρέπει να σταματήσουν […] δεν είναι θέμα μονομερών δράσεων, αλλά κοινή απόφαση της ΕΕ των 28» και σε αυτές της υπουργού Εσωτερικών της Αυστρίας στην «Die Welt», πως: «Η θέση μου είναι ξεκάθαρη: η Βαλκανική οδός παραμένει κλειστή και αυτό για πάντα», συνεχίζει:
-----

Από την άλλη, διαβάζοντας τις τελευταίες ημέρες γερμανικό και σουηδικό Τύπο, παρατηρώ μια σημαντική αλλαγή – στον γερμανικό έμμεση, αλλά στον σουηδικό άμεση: Ξαφνικά ο φιλοτουρκικός, Δυτικός Τύπος, μετατρέπεται είτε έμμεσα, είτε άμεσα σε «τουρκοσκεπτικιστικό» και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από μετριοπαθής-συνετός ηγέτης, σε εκβιαστή σουλτάνο! Τι καλά, θα πει ο αφελής έλληνας! Καθόλου καλά, θα σου πω εγώ!

Αν από τη μια κλείσει για πάντα η βαλκανική οδός για τους μετανάστες και από την άλλη διαταραχθεί η σχέση Τουρκίας-ΕΕ, αυτός που θα πληρώσει τα σπασμένα θα είναι η Ελλάδα, η οποία έτσι θα μεταβληθεί σε σάντουιτς μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας...

Αν η γερμανική κυβέρνηση υποκρίνεται ανενδοίαστα και επιτρέψει τελικά να «κλείσει για πάντα η βαλκανική οδός», θα ανοίξει το ζήτημα του πολέμου στα βαλκάνια! Δεν κινδυνολογώ και ούτε αστειεύομαι, σε αυτό καταλήγαμε οι σπουδαστές της «Σχολής της Κοπεγχάγης» προ δεκαετίας, όταν μελετούσαμε το «securitization model» για τη βαλκανική. Αν κλείσεις τη βαλκανική οδό για τους μετανάστες και αναστατώσεις τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας, θα έχεις κάνει μια καλή επένδυση σε έναν νέο πόλεμο στη βαλκανική. Αυτή είναι η εκτίμηση (μου) και τότε… Σαλαλαλαλά Ευρώπη και διεθνές σύστημα!...


II
Και στον επίλογο ενός επόμενου σημειώματος του, ο αρθρογράφος, ολοκληρώνει τις σκέψεις του ως εξής:

Στην Ειδομένη, παράλληλα με το Α. Αιγαίο έχει διαμορφωθεί ένα «συγκρουσιακό θέατρο» με επίκεντρο ασφαλώς τους πρόσφυγες, το οποίο αν δεν εκτονωθεί αμέσως, είναι πιθανόν να οδηγήσει σε στρατιωτικού χαρακτήρα εμπλοκή της Ελλάδας με γειτονικές χώρες. Αιφνίδια, αλλά όχι αιφνιδιαστικά, για όσους ασχολούνται επαγγελματικά με τις διενέξεις στην περιοχή. Ως προς αυτό θέλω να είμαι σαφής.

Μέχρι και ο φιλόδοξος Πούτιν, φρόντισε να απεγκλωβιστεί από την επερχόμενη διεθνή κρίση με πρόσχημα το προσφυγικό, αλλά δυστυχώς η Ελλάδα - αντικειμενικά πλέον - δεν μπορεί, με τον Αλέξη Τσίπρα να «έχει χάσει πλέον καί τα αυγά καί τα καλάθια»! Το είδε λάθος, από την αρχή! Όλα τα είδε λάθος και πλέον ας ετοιμαστούμε για μάχη σε πολλά μέτωπα, με ή χωρίς τον Τσίπρα στη θέση του πρωθυπουργού! Από σήμερα θα περιορίσω τη κριτική μου, μια και όταν η πατρίδα σου κινδυνεύει πραγματικά ως διεθνής πολιτική οντότητα, δεν έχει σημασία πού βρίσκεται το δίκιο και πού το άδικο! Τότε, δυστυχώς, από πολίτης και κοσμοπολίτης μετατρέπεσαι σε απλό στρατιώτη, ο οποίος δεν είναι σε θέση να εξετάσει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο… αν διακρίνεσαι από συναισθηματική ευφυΐα και διατηρείς ακέραιο το πατριωτικό σου φιλότιμο. Δεν είναι κακά πράγματα αυτά και δεν τα βρίσκω καθόλου συντηρητικά, όπως δεν τα έβρισκαν οι Καρλ Κράους και Τζορτζ Όργουελ!

Θα μπω, λοιπόν, από σήμερα στον πόλεμο, επιμένοντας, ωστόσο, να λέω ονόματα, επειδή δεν άφησαν οι «απ’-έξω» και οι «από-μέσα» κανένα περιθώριο στην ειρήνη. Σχηματίζοντας αριθμούς δεν θα αποφύγεις τα ονόματα, μια και είναι τα ονόματα και όχι οι αριθμοί που κατασκευάζουν τις τάξεις των πραγμάτων τόσο στη καθημερινή ζωή, όσο και στη διεθνή και στην εσωτερική πολιτική σκηνή…

18 Μαρτίου 2016

Δύο σύντομες αναφορές περί κυριαρχίας και δύο ακόμα περί μεταναστευτικού-προσφυγικού.

I
Τα παραδοσιακώς περιφερειακά και πολλαπλώς εξαρτημένα subordinated κράτη-πελάτες δεν εκσυγχρονίζονται ούτε αναπτύσσονται ποτέ ουσιωδώς εάν δεν ανέλθουν στην κατηγορία των κυρίαρχων κρατών. Πούλησαν τα φύκια και τα καθρεφτάκια των Σημιτηδων στους ιθαγενείς οι τζιτζιφιόγκοι και οι οικονομικοί παραμυθάδες, που ήθελαν να γίνουν Αυστρία και Ολλανδία δίχως κυριαρχία. Απολαύστε τώρα μια χώρα-κουρελού παράρτημα σε αποσύνθεση που γελάει μαζί της όλο το πρώην ανατολικό μπλόκ. Κατά τ' άλλα οι δικοί μας εξακολουθούν να αναρωτιούνται, τις πταίει άραγε; (*).

Σημειώσεις

Δεν έχει υπάρξει ποτέ ιστορικά - ούτε πρόκειται να υπάρξει - περίπτωση χώρας που να κατάφερε οτιδήποτε δίχως να είναι κυρίαρχη. Όλα τα «πολιτισμένα και ανεπτυγμένα» κράτη είναι παλαιά κυρίαρχα κράτη (το ίδιο ισχύει και για τα «μη πολιτισμένα» κράτη πρώτου μεγέθους).

(*) Μην είναι η «κουλτούρα»; Μην είν το dna του λαού; Το οποίο είναι «εγγενώς ελαττωματικό». Αναρωτιούνται. Μὴν εἶν᾿ οἱ κάμποι; Μὴν εἶναι τ᾿ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά; Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει; Λέω εγώ.


II
Δύσκολα μπορεί να γίνει λόγος για πατριωτισμό όταν η εσωτερική οργανωτική δομή έχει εκποιηθεί, όταν έχει κατακερματιστεί και παραδοθεί τμηματικά η εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία σε εξω-εθνικούς δρώντες και η χώρα μεταβάλλεται σε μετα-κυρίαρχο παράρτημα τους. Πόσο μάλλον όταν τα προηγούμενα τα υπερασπίζονται πότε «πατριώτες» και πότε «ευρωπαϊστές» παρουσιάζοντας τα ως «εκσυγχρονισμό». Το σήμερα δεν είναι ξεκομμένο από το χθες. Αποτελεί συνέχεια του. Κατά τα λοιπά, η ανάκτηση κυριαρχίας αποτελεί απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση και συνθήκη, sine qua non, για οποιαδήποτε μορφή - συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης «εκσυγχρονιστικής» - ανάσχεσης της αποσυνθετικής κατρακύλας και καταστροφής (δεν γράφω καν ανάκαμψης). Τα υπόλοιπα είναι λόγια του αέρα.

Σημειώσεις

(-) Χθες ανακοινώθηκε πως η ανεργία αναμένεται να επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα σε είκοσι (20) χρόνια! Θα έχουν πάει οι Άραβες με τις κελεμπίες τους στον Άρη (ετοιμάζουν αποστολή τα Η.Α.Ε) και εμείς θα παλεύουμε με την ανεργία, μένοντας - απομονωμένοι στην - ''Ευρώπη''. Αυτή είναι άλλωστε η ουσία του ''πάση θυσία''. Η απομόνωση.

(-) Η ανάκτηση κυριαρχίας δεν απορρέει αποκλειστικά και μόνον από, ούτε συνδέεται αποκλειστικά και μόνον με, την οικονομική ισχύ (όπως άλλωστε φάνηκε ξεκάθαρα και στο μεταναστευτικό-προσφυγικό, όπου ξαφνικά, εκεί που κάθονταν όλοι σούζα στον - υποτιθέμενο - Ηγεμόνα, ο τελευταίος δεν μπορεί ούτε καν να αποφασίσει τι θέλει, πόσο μάλλον να επιβάλει τη θέληση του και στους υπολοίπους). Σε αυτό θα επανέλθω.

(-) Τέλος, η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει ούτε την ισχύ ούτε τη νομιμοποίηση να πασπαλίζει κατά το δοκούν όλα τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και τα εθνικά θέματα. Θα επανέλθω και σε αυτό.


III
Ευελπιστώ να έχει γίνει κατανοητό πως το μεταναστευτικό-προσφυγικό δεν είναι παίξε-γέλασε, δεν είναι «οικονομία», και πως αποτελεί τον πλέον καθοριστικό παράγοντα εξελίξεων σε εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο. Ή μήπως κάτι τέτοιο δεν γίνεται κατανοητό σε ευρωπαϊκές «περιοχές» και μετα-κυρίαρχους ημι-κρατικούς δρώντες, που ακολουθούν πιστά και απαρέγκλιτα την ευρω-ενωσιακή λογική και ελπίζουν σε ανύπαρκτες και μη εφαρμόσιμες υπερ-εθνικές «ευρωπαϊκές» λύσεις;


IV
Δεν υπάρχει υπερεθνική ευρωπαϊκή ουσιαστική λύση για το μεταναστευτικό-προσφυγικό. Ο λόγος είναι απλός: ο υπερ-εθνικός ευρωπαϊσμός δεν διαθέτει εδαφικές βάσεις. Μόνον τα εθνικά κράτη διαθέτουν εδαφικές βάσεις.

Ο μόνες «εδαφικές βάσεις» - ή ορθότερα τοπικοποίησεις - που διαθέτει ο υπερ-εθνικός ευρωπαϊσμός (οποίος πρεσβεύει τη μετα-κυριαρχία, όχι τη δική του αλλά των άλλων) είναι σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις σποραδικά κατανεμημένες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο, τη Φρανκφούρτη κ.λπ. Εάν εφάρμοζε με συνέπεια ο υπερ-εθνικός ευρωπαϊσμός, αυτό που αξιώνει από τα κράτη - τα οποία διαθέτουν εθνικές εδαφικές βάσεις - στον ίδιο του τον εαυτό, τότε περίξ του κτηρίου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Berlaymont) και στην "European district" των Βρυξελλών ή/και πέριξ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φρανκφούρτη, θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα.

Η Ελλάδα έχει αναλάβει τον ρόλο αυτό καθώς έχει μετατραπεί σε εν αναμονή εδαφική βάση - και χωματερή - του υπερεθνικού ευρωπαϊσμού και των αδιεξόδων του. Η Ελλάδα έχει βασίσει όλη της την ύπαρξη στην αυτονόητη εφαρμογή υπερ-εθνικών ευρωπαϊκών λύσεων και πολιτικών και σαν χώρα έχει δεχθεί να μετατραπεί σε πεδίο αποδοχής των επιπτώσεων και του κόστους της εφαρμογής ή/και της μη εφαρμογής τους, άνευ όρων.

Αυτό που εξελίσσεται είναι, σε όλο το μεγαλείο, τις επιπτώσεις, την έκταση και την ουσία του, το ''πάση θυσία''.

Σημειώσεις

(-) Και γι' αυτό, ανάμεσα σε άλλα, μετεξελίσσεται σε μετα-κυρίαρχο ευρωπαικό χώρο. Η αυτο-ενοχοποίηση φυσικά παρέχει νομιμοποίηση σε μια τέτοια κατάσταση.

(-) Θα μπορούσαμε άτυπα να πούμε πως το υπερεθνικό επίπεδο δεν είναι «οντολογικά» αυτόνομο και αυτοτελές. Υπάρχει μονάχα ως «υπερέκταση» του (δι)εθνικού επιπέδου και με τη συναίνεση και ανοχή του τελευταίου.


.~`~.

Χθες, σε κοινωνικό δίκτυο, μου υπενθύμισαν πως το πρώτο κείμενο αυτής της ανάρτησης με τίτλο: I) Ετοιμαστείτε να επιτελέσετε το ανθρωπιστικό σας καθήκον, αποτελεί μια αρκετά αξιόλογη αποτύπωση των επιπτώσεων του μεταναστευτικού-προσφυγικού.

I) Ελλάδα και κυριαρχία II) «Κρίση» και επέκταση κυριαρχίας III) Ελλάδα και κόμματα. Τρεις σύντομοι σχολιασμοί.

Τρεις θεμελιώδεις -και ενοχλητικές- πραγματικότητες: Ι) Πρέπει να επιμείνουμε στα ουσιώδη και τα καίρια ΙΙ) Το σπουδαιότερο και πολυπλόκαμο ενδογενές πρόβλημα ΙΙΙ) Είδη -παροδικής και οριστικής- κατοχής, εξάρτησης ή αποικιοποίησης.

Μήπως η σχέση κυριαρχίας και οικονομίας είναι σημαντικότερη από ότι νομίζουμε; Does Sovereignty Matter for Growth? Poverty from the Wealth of Nations: Integration and Polarization in the Global Economy Since 1760.

16 Μαρτίου 2016

Σχολιασμοί σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις. Γραφεία τύπου και τοπικά παραρτήματα υπερεθνικών δρώντων, μεταναστευτικό-προσφυγικό και ενταξιακές πορείες π.Γ.Δ.Μ και Τουρκίας στους ευρωπαϊκούς και ευρωατλαντικούς θεσμούς.

I
Η Υπάτη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε για τους πρόσφυγες, η Διεθνής Αμνηστία και διάφοροι διεθνείς οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διαθέτουν γραφειοκρατίες, πόρους και μηχανισμούς μέσω των οποίων μπορούν να δημοσιοποιήσουν τις θέσεις τους και να περάσουν το μήνυμα τους, δίχως τη βοήθεια του Συ.Ριζ.Α, ο οποίος έχει μεταβληθεί σε παράρτημα διεθνών και υπερεθνικών παραγόντων, οργανισμών και δρώντων. Ο Συ.Ριζ.Α εκλέχθηκε από τους Έλληνες πολίτες (στους οποίους λογοδοτεί) για να κυβερνήσει ένα κράτος το οποίο ονομάζεται «Ελληνική Δημοκρατία» και όχι για να αποτελέσει γραφείο τύπου, τοπικό παράρτημα και πελάτη διεθνών και υπερεθνικών δρώντων.

Την επόμενη φορά ας απευθυνθούν στην ανθρωπότητα, στις ευρωπαϊκές αξίες και στη γραφειοκρατία της Ύπατης Αρμοστείας (η οποία πριν λίγους μήνες χάιδευε την Αυστρία) για να τους ψηφίσει. Οι χρήσιμοι ηλίθιοι που γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως και «φενακίζουν» συνειδήσεις προκειμένου να αποκρύψουν σχέσεις ισχύος, μαζί με την ανεπάρκεια και τη γύμνια τους. Αυτά σε ότι αφορά τον κάθετο άξονα που αφορά τη σχέση ανάμεσα σε υπερεθνικό, εθνικό και υποεθνικό επίπεδο.

Σημείωση

Ούτε αποτελεί ο Συ.Ριζ.Α κάποιον «αυθεντικό» εκπρόσωπο της Ε.Ε, των αρχών της και του διεθνούς δικαίου. Υπάρχουν θεσμικοί εκφραστές και η στάση τους καθορίζεται από διακρατικούς συσχετισμούς δύναμης. Και τέλοσπάντων προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν αποτελεί χυδαιότητα και υποκρισία να κρύβονται πίσω από συνθηματολογίες, αοριστολογίες και συναισθηματικές εικόνες, οι ευρω-τουρκικές σχέσεις, η υποκρισία της Γερμανίας σε σχέση με την Αυστρία και τη Σουηδία, η ένοχη σιωπή και στάση της Γαλλίας σε σχέση με το γκρουπ Βίζενγκραντ και η απομόνωση της χώρας και η μετατροπή της σε... (βάλτε ότι θέλετε, κουράστηκα να περιγράφω). Τέλος, γιατί δεν αποτελεί χυδαιότητα το να θεωρείται η Ελλάδα αναλώσιμη; Οι προηγούμενοι «έκαιγαν» την Ελλάδα και την είχαν σε πανευρωπαϊκή απομόνωση-stand by, για λόγους «οικονομικούς». Οι τωρινοί την «καίνε» και την έχουν σε πανευρωπαϊκή απομόνωση-stand by, για λόγους «ανθρωπιστικούς». Ήρθε και έδεσε το γλυκό. Το όραμα των μεν είναι να δουλεύουν οι νέοι και οι νέες για εξευτελιστικά χρηματικά ποσά στο σκουπιδαριό και στις χωματερές των ''hot spot'', ενώ για τους δε, ήταν να καεί ως Ελλάδα προκειμένου να υπάρξει μια ''πραγματικά ενωμένη Ευρώπη''.


II
Σε ότι αφορά τον οριζόντιο διακρατικό άξονα ενδοευρωπαϊκά - και για να μην λέμε ότι δεν ξέραμε. Ο μικρο-πόλος Αυστρίας και Ουγγαρίας θα αποκτά εντονότερο αντι-τουρκικό και αντι-μουσουλμανικό χαρακτήρα όσο περνά ο καιρός και αυξάνονται οι πιέσεις για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε (και για το άνοιγμα κεφαλαίων). Θα έχει επίσης αντι-ελλαδικό χαρακτήρα για όσο διάστημα η Ελλάδα θα ευθυγραμμίζεται με την Τουρκία και τη Γερμανία (με την τελευταία να αποτελεί τον κύριο εθνοκρατικό φορέα άσκησης πίεσης για την εφαρμογή μιας υπερεθνικής-ευρωπαϊκής πολιτικής στο μεταναστευτικό-προσφυγικό). Η Ελλάδα συμπεριφέρεται ως σπόνσορας της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας (δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια).

Σημείωση

Παρόλο που η Ουγγαρία δεν είναι αρνητικά προσκείμενη προς την Τουρκία, γενικά. Το Βερολίνο, η Μόσχα και η Άγκυρα είναι τα τρία σημεία αναφοράς της εξωτερικής πολιτικής της Ουγγαρίας με την Βουδαπέστη να προσπαθεί να ισορροπήσει και να αποφύγει να βρεθεί στη μέση μιας αντιπαράθεσης μεταξύ αυτών των τριών χωρών. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν αντιτίθεται σε καθεμία ξεχωριστά για συγκεκριμένα ζητήματα (π.χ Μέρκελ για το μεταναστευτικό).


III
Σε ότι αφορά τις ενδο-ευρωατλαντικές σχέσεις και τις ενταξιακές πορείες γειτονικών μας χωρών στους ευρωπαϊκούς και ευρωατλαντικούς θεσμούς. Όπως ένας από τους κυρίους στόχους του σχεδίου Annan το 2004 ήταν να χρησιμοποιηθεί η Κύπρος ως εργαλείο προκειμένου να διευκολυνθεί η είσοδος της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι και το μεταναστευτικό-προσφυγικό σήμερα, χρησιμοποιείται - και λειτουργεί ως επιπλέον εργαλείο - προς επίτευξη του ίδιου στόχου. Η μη επίλυση του Κυπριακού αποτελεί βαρίδι και εμπόδιο τόσο για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας όσο και για την ανάπτυξη των σχέσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης - ΝΑΤΟ, όπως είχε δηλώσει ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ.

Η π.Γ.Δ.Μ επιδιώκει την είσοδο της στο ΝΑΤΟ και ελπίζει, όπως έχουν δηλώσει επίσημα παράγοντες της χώρας αυτής, πως το γεγονός ότι σταμάτησε τους μετανάστες στα σύνορά της με την Ελλάδα - ενέργεια που ουσιαστικά έκλεισε την οδό των Βαλκανίων προς την κεντρική και βόρεια Ευρώπη - θα τη βοηθήσει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Επίσης η μη επίλυση του ζητήματος της ονομασίας αποτελεί βαρίδι για μια τέτοια εξέλιξη.

Συμπυκνώνοντας. Το μεταναστευτικό-προσφυγικό έχει χρησιμοποιηθεί από την Τουρκία και την π.Γ.Δ.Μ προκειμένου να προχωρήσουν οι ενταξιακές πορείες και διαπραγματεύσεις των δύο αυτών χωρών σε ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Και στις δύο περιπτώσεις, συνδέονται και αποτελούν προϋποθέσεις η επίλυση του Κυπριακού και του Μακεδονικού.

Σημειώσεις

(-) Όσο αυξάνεται η πίεση για συμμετοχή της Τουρκίας στην Ε.Ε, αυξάνεται και η πίεση στην Κύπρο, ώστε η Ε.Ε να υποχρεωθεί να αποδεχτεί την παρουσία της Τουρκίας στο νησί και να εμποδίστει μια μελλοντική ευρωπαϊκή άμυνα δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας (εξ ου και η δήλωση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ στην οποία αναφέρθηκα).

(-) Τι υπερ-αριστερές/δεξιές άναρθρες κραυγές, ειρωνείες, εξυπνάδες και σάλτσες θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε, προκειμένου να μην ειπωθούν και να θαφτούν αυτά τα πράγματα (και κινδυνεύσει να χάσει το ψωμί και τις ψήφους του ο κομματικός και παραταξιακός φανατισμός και λαϊκισμός) και πόσοι θα γίνουν συνειδητά ή μη όργανα προπαγάνδας, είναι κάτι που μπορώ να το φανταστώ.

(-) Το όνομα διπλωματικά μπορεί να έχει χαθεί αλλά η επίσημη ονομασία διεθνώς είναι πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αυτή την ονομασία πρέπει να ακολουθούν όλοι οι επίσημοι φορείς του ελληνικού κράτους. Ήταν ατόπημα. Δεν θα κάνουμε το άσπρο, μαύρο. Εκείνο που παραξενεύει είναι το εξής. Και ο αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών έχει αποκαλέσει Μακεδονία την π.Γ.Δ.Μ, οι αντιδράσεις όμως δεν είχαν αυτή την έκταση (ενώ θα έπρεπε να είναι εντονότερες λόγω της θέσης του). Ο Μουζάλας, ο οποίος συμμετείχε στην Υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου, είναι «καραμανλικός» - υπό την έννοια ότι - ο Καραμανλής τον πρότεινε στον Τσίπρα (βέβαια ο κ. Μητσοτάκης δεν βιάζεται να κυβερνήσει, όπως έχω ξαναγράψει. Οι τηλεφωνικές επικοινωνίες λένε πως «είναι νωρίς»). Ο Μουζάλας, ο οποίος δεν είναι πολιτικός αλλά ακτιβιστής γιατρός, αδυνατεί να καταλάβει τα ζητήματα μέσα από το πρίσμα των εθνικών θεμάτων (έχει πει αρκετές κοτσάνες κατά καιρούς). Δεν έχει αίσθηση κινδύνου. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος, πάντως, μάλλον είναι από τους λίγους με ήθος στην παρούσα κυβέρνηση, αλλά είναι αφελής. Τα εθνικά θέματα είναι διεθνή θέματα (δεν είναι απλά «εθνικιστικά») και άπτονται της κυριαρχίας. Από την οποία όλα ξεκινούν και στην οποία όλα καταλήγουν, όπως δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω.

(-) Κατά τα λοιπά, είναι φανερό πως έχουν ανοίξει όλα τα μέτωπα. Κύπρος, Αιγαίο, Μακεδονικό και από κοντά έρχεται και η Θράκη (Κυπριακό και Μακεδονικό, όπως προανέφερα, αποτελούν «προϋποθέσεις» για ένταξη χωρών σε Ε.Ε και ΝΑΤΟ). Το κλίμα, οι απόψεις και η προπαγάνδα που επικράτησαν κατά το παρελθόν, του ύφους «ο Μέγας Αλέξανδρος ως - Τζένγκις Χαν και - σφαγέας των λαών», εξυπηρέτησαν, προετοίμασαν και διαμόρφωσαν την κοινή γνώμη, για υποχωρήσεις στο Μακεδονικό, ενώ το κλίμα με το Κυπριακό το 2004, ήταν πως όποιος δεν έλεγε αναφανδόν Ναι, δίχως καν να έχει μελετήσει παραμέτρους του σχεδίου, είχε κάποια συγγένεια με τον Χίτλερ. Γιατί να τα κρύψωμεν όλα τα προηγούμενα άλλωστε; Από ότι φαίνεται τώρα θα προετοιμαστεί παρόμοιο κλίμα προκειμένου να προχωρήσουν οι ενταξιακές πορείες γειτονικών μας χωρών στους ευρωπαϊκούς και ευρωατλαντικούς θεσμούς.


IV
Πολιτικές οντότητες που δεν έχουν στον έλεγχο τους ή στις αποκλειστικές αρμοδιότητες τους, πρώτον, την εξωτερική πολιτική, δεύτερον, την άμυνα και τρίτον, την έκδοση νομίσματος, δεν μπορούν να ονομάζονται κράτη αλλά παραρτήματα. Οι τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της άμυνας και του νομίσματος αποτελούν τους τρεις πυλώνες ενός κυρίαρχου κράτους.

Ένα κυρίαρχο κράτος ποτέ δεν φτάνει στην κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα.

Σημειώσεις

(-) Προφανώς και όταν συνορεύεις με τον Ωκεανό (Ιρλανδία ή Πορτογαλία) ή βρίσκεσαι στο Ρήνο, μπορεί να έχεις την πολυτέλεια να - δοκιμάσεις να - απεμπολήσεις ένα εκ των τριών αυτών πυλώνων.

(-) Όσο η Ελλάδα δεν ανακτά κυριαρχία θα βυθίζεται και θα αποσυντίθεται όλο και περισσότερο (εδώ δεν διαθέτει - έχουν κατακερματιστεί ή εκποιηθεί - στοιχειώδη συστατικά μέρη εσωτερικής κυριαρχίας, όπως αυτή του κοινοβούλιου, η νομοθετική, η εδαφική και του προϋπολογισμού, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τομείς όπως η εξωτερική πολιτική, η άμυνα και το νόμισμα). Όχι πως προλαβαίνει να κάνει πολλά πράγματα. Απλά το αναφέρω.

(-) Η Ελλάδα, μεταξύ των αρχών της δεκαετίας του 1990 και του 2008 (και νωρίτερα αλλά δεν ενδιαφέρει εδώ), είχε ανώτερους δείκτες από σχεδόν όλες τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλόκ. Πως είναι δυνατόν να έφτασε η Ελλάδα στην σημερινή κατάσταση, η οποία είναι χειρότερη συνολικά (και όχι απλά οικονομικά), από αυτή της Πολωνίας ή της Τσεχίας; Εξωτερική πολιτική, άμυνα, νόμισμα. Κυριαρχία. Τα υπόλοιπα που αναφέρονται - αποκλειστικά και μόνον - περί μη μεταρρυθμίσεων, είναι παραμύθια και σανό, αναμεμειγμένα με ελπίδες και πολεμικές, που ταΐζουν τους οπαδούς τους ψυχροί λαϊκιστές και κατά τόπους οικονομιστικές μετριότητες (Σημίτηδες). Είναι πασιφανές που θα καταλήξει η όλη πορεία. Τα περί οικονομίας είναι στάχτη στα μάτια. Η προσωπική μου εκτίμηση, την οποία έχω εκφράσει εδώ και και αρκετό καιρό, είναι πως αυτά που βλέπουμε να εξελίσσονται από το 2006-7 περίπου, δεν έχουν να κάνουν ούτε με μη μεταρρυθμίσεις, ούτε με κάποιου είδους μη προσαρμογή (δεν ερμηνεύονται τόσα αδιέξοδα και μέτωπα έτσι, ούτε η κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί η χώρα). Έχουν να κάνουν με κάτι βαθύτερο: Ουσιαστικά καταρρέει το σύνολο της τρίτης περιόδου της ευρωπαϊκής στρατηγικής της Ελλάδας η οποία εκκινεί από το 1998 και ύστερα.

15 Μαρτίου 2016

I) Ετοιμαστείτε να επιτελέσετε το ανθρωπιστικό σας καθήκον II) Κρυπτόμενοι πίσω από φουστάνια III) Εσωτερικό σάπισμα και εξωτερική συνθηκολόγηση. Μια πορεία IV) Από το 2006 στο 2016. Συνήθεια της κατάπτωσης, ανοχή απέναντι στην παρακμή και αποσύνθεση.

I
Τα επόμενα οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις παρατηρήσεις που έχουν γίνει εδώ και εδώ.

Όσες και όσοι, πρώτον, ενστερνίστηκαν μια γλώσσα αφάνταστα ηγεμονική και υποκριτική μετατρέποντας σχέσεις ισχύος και κυριαρχίας σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα σχέσεις, απο-πολιτικοποιώντας το μεταναστευτικό-προσφυγικό και μη αναδεικνύοντας την εργαλειοποίηση του (όπως συνέβη και στην περίπτωση κατασκευής της «κοινής γνώμης» με τον πνιγμό του μικρού παιδιού), δεύτερον, ενέπλεξαν τον ανθρωπισμό σε ζητήματα κυριαρχίας, ισχύος, διακρατικών σχέσεων και εξουσίας, τρίτον, ενστερνίστηκαν την αγαπησιάρικη και ανθρωπιστική αφήγηση για όσα συμβαίνουν στο Αιγαίο, δηλαδή την αναθεωρητική αφήγηση της Άγκυρας για το καθεστώς του ανατολικού Αιγαίου (χρησιμοποιώντας τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ως γεωπολιτικά και διπλωματικά πιόνια) και τέταρτον, νομιμοποιήσαν την αθλιότητα της κυβέρνησης και της πλειονότητας του πολιτικού συστήματος να συνδέσει τα «μνημόνια» και το χρέος με το μεταναστευτικό-προσφυγικό (ή την εξωτερική πολιτική με την αξιολόγηση), ας ετοιμάζονται να «ενσωματώσουν» εώς διακόσιες χιλιάδες (200.000) πρόσφυγες και μετανάστες σε βάθος χρόνου - την ίδια στιγμή που έχουν πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους -, επιτελώντας το ανθρωπιστικό τους καθήκον.

Επίσης, ας ετοιμαστούμε, όλοι μας, αυτοί που σήμερα κλείνουν τα σύνορα τους φανερώνοντας την ουσία του πολυδιαφημισμένου «ανθρωπισμού» τους, αύριο να μας ασκήσουν δριμύτατη κριτική «ανθρωπιστικού» χαρακτήρα για τον τρόπο που θα συμπεριφερόμαστε ως κοινωνία και ως πολιτεία στους μετανάστες και στους πρόσφυγες. Οι εκδηλώσεις υπερ-ευαισθησίας θα είναι χειμαρρώδεις. Και βεβαίως, αφού θα βρισκόμαστε υπό την εποπτεία τους και με τα «λεφτά τους» και την «ανθρωπιστική τους βοήθεια» θα συντηρούμε τους «διαμένοντες» στη χώρα, γιατί να μην απαιτούν ιδανικές συνθήκες εγκατάστασης και αφομοίωσης, κατηγορώντας σε κάθε ευκαιρία τις κυβερνήσεις για ανοργανωσιά και τους Έλληνες για ρατσισμό; Στο πλευρό τους θα έχουν τα τοπικά τους παραρτήματα, τους ευρωλαϊκιστές και τους αντιδραστικούς ψευδορεαλιστές, οι οποίοι με κάποιο τρόπο θα καταφέρουν να παρουσιάσουν, για μια ακόμη φορά, ως καθαγιασμένο και άγιο το ευρωπαϊκο πεδίο και τους «Ευρωπαίους» και άθλιο και απεχθές το εθνικό πεδίο και τους «μη Ευρωπαίους» (Έλληνες).

Η ευρωπαϊκή αποζημίωση για τον εγκλωβισμό μεταναστών στην Ελλάδα νομιμοποιεί την απομόνωση της χώρας και αποτελεί συνέχεια του καθεστώτος εξαίρεσης και αποκλεισμού που έχει επιβληθεί στο οικονομικό επίπεδο, εντός της Ευρωζώνης. Η μετατροπή της Ελλάδας σε «νεκρό σημείο», σε πεδίο εξωτερίκευσης της πίεσης που νιώθουν στο εσωτερικό τους πολλά ευρωπαϊκά καθεστώτα σε σχέση με το προσφυγικό-μεταναστευτικό, και σε καταυλισμό, χωματερή, μετα-κυρίαρχο σουρωτήρι ή σε Guantánamo Bay της Ευρώπης, παράλληλα με τον περιορισμό της κυριαρχίας της, αποτελεί το επόμενο στάδιο της ευρωπαϊκής απομόνωσης της Ελλάδας. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί συνέχεια και αποκορύφωση της κατάστασης που ξεκίνησε με την οικονομική διαχείριση της κρίσης και το ύψωμα των οικονομικών «φραχτών» προς αποκλεισμό και απομόνωση της - «μολυσμένης» - Ελλάδας. Καυτηριάστηκε και απομονώθηκε το άκρο οικονομικά. Το ίδιο συμβαίνει, τώρα, σε επίπεδο ασφαλείας. Παλιότερα η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε - ή «στηρίχθηκε» - προκειμένου να μην κλονιστούν οικονομικά συστήματα. Τώρα θα «στηριχθεί», δηλαδή θα χρησιμοποιηθεί - προσφέροντας η ίδια «παροχή υπηρεσιών» - προκειμένου να μην κλονιστούν πολιτικά συστήματα.

Άλλωστε το έχουν δηλώσει δημόσια οι ευρωγενίτσαροι: ''Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη'' (2011). ''Πάση θυσία''.

Και σε χωνευτήρι - όχι «λαών και πολιτισμών» αλλά - μιας άθλιας χυλοποιημένης και υποβαθμισμένης κουλτούρας θα μετατραπείς. Και θα παζαρευτείς ως χώρα. Και ρατσιστής θα γίνεις. Και θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο θα έχεις. Και σε απομόνωση και καραντίνα θα βρίσκεσαι. Και θα τους γλύφεις ενώ θα τρως τα σωθικά σου. Και θα πεις και ευχαριστώ.


II
Περνάμε σε άλλον πλανήτη. Αυτόν του κομματισμού και του πέρα βρέχει. Προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς θέλει ο κ. Μητσοτάκης. Τι ουσιωδώς διαφορετικό προτείνει ή θέλει; Τόσο για το μεταναστευτικό-προσφυγικό όσο και για τις σχέσεις με την Τουρκία. Έχει κάποιο διαυγές και διαφοροποιημένο πλάνο να παρουσιάσει; Τίποτα ουσιωδώς διαφορετικό δεν προτείνει. Απλά λέει πράγματα για να περνάει η ώρα, εφόσον έμαθε από τις επαφές του με τη Γερμανία πως «είναι νωρίς».

Η Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη (κ. του κ. Άδωνι) επέλεξε να κρύψει πίσω από τα φουστάνια της κ. Χριστοδουλοπούλου τις σχέσεις, πρώτον, Γερμανίας και Τουρκίας (και Η.Π.Α), δεύτερον, τις ΕυρωΤουρκικές σχέσεις και τη διαχείριση του μεταναστευτικού-προσφυγικού ως διαπραγματευτικού εργαλείου της Τουρκίας για τις προηγούμενες, και τρίτον, τις αξιώσεις της Τουρκίας στο ανατολικό Αιγαίο. Ούτε τη λέξη Γερμανία ξεστόμισαν, ούτε τη λέξη Τουρκία. Επέλεξαν ως κόμμα να κρυφτούν πίσω από τα φουστάνια της κ. Χριστοδουλοπούλου.

Κατά τα λοιπά, ο Συ.Ριζ.Α αναλώνεται σε ανούσιες ανακοινώσεις (εκεί την έχουν βρει τη καραμέλα: η ακροδεξιά πάει με όλα, είναι σαν την κόκα κόλα. Πας μη Συ.Ριζ.Αίος ακροδεξιός) και ο αρχηγός της Ν.Δ κάνει σχόλια για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια! Πόσο πιο κάτω... Ο ανεύθυνος μικρο-κομματισμός σε όλο του το μεγαλείο.


III
Με το μεταναστευτικό το πλαίσιο του Ελσίνκι, το οποίο είχε χαιρετιστεί ως κατεξοχήν παράδειγμα διπλωματικού statesmanship, εκπίπτει πια 17 χρόνια μετά στο επίπεδο της φαρσοκωμωδίας.

Η λογική της επίλυσης προβλημάτων με την Τουρκία μέσω της συνεργασίας μπορεί με τις τότε συνθήκες να είχε κάποια βάση. Από την άλλη, μια τίμια αποτίμηση θα πρέπει να δώσει και ένα point στους τότε λοιδορούμενους 'υπερπατριώτες'. Είχαν προβλέψει ότι η από κοινού διαχείριση μεταξύ μιας μικρής, δημογραφικά συρρικνούμενης και πολλαπλά εξαρτώμενης χώρας με μια περιφερειακή δύναμη με αυξανόμενο πληθυσμό και πολλαπλά συμπλέγματα (αυτοκρατορικά και εθνικιστικά) δεν μπορούσε να καταλήξει σε τίποτα λιγότερο από την απορρόφηση και εκμηδενισμό (πολιτιστικό και ψυχολογικό πάνω από όλα) του μικρού από τον μεγάλο.

Επί 10 χρόνια οι ελληνοτουρκικές σχέσεις διήλθαν ραγδαία όλες τις διαβαθμίσεις του γκροτέσκου, από τα ζεϊμπέκικα του ΓΑΠ στις κουμπαριές του Κωστάκη. Κατόπιν ανέλαβε δράση ο μπαρμπα-Αχμέτ που πρώτος κατάλαβε ότι απέναντί του έχει την συμμορία του Δε Κόπανοι και όχι σοβαρό κράτος, και ότι επομένως δεν υπάρχουν όρια στο τρολάρισμα που μπορεί να επιτύχει στις πλάτες των ραγιάδων.

Από τον Δρούτσα που πανηγύριζε τα καλάθια του Τούρκογλου στο Μουντομπάσκετ το 2010 μας έφτασε στην ιλαροτραγωδία της Σμύρνης: σαν να είμαστε ο χαφιές της Τουρκίας στην Ευρώπη, ο Έλληνας πρωθυπουργός έσπευσε να δώσει συγχαρητήρια στην Τουρκία για την στάση της στην Σύνοδο. Χαρακτήρισε την πόλη-σύμβολο του ξεριζωμού του Ελληνισμού πόλη-παράδειγμα της ανεκτικότητας (!) και είπε ότι το casus belli υπάρχει από την δεκαετία του '60 (!!!).

Ο Νταβούτογλου έβαλε τον αριστερό (!) Τσίπρα να μοιράζει τριαντάφυλλα σε δημοσιογράφους δυο μέρες αφότου ο Ερντογάν έκλεισε την Ζαμάν. Τον αναγόρευσαν επίτιμο διδάκτορα σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Όλα επισφραγισμένα με το χαμόγελο του βλάκα που άγεται και φέρεται χαρούμενος μόνο και μόνο επειδή του δίνουν σημασία. Μια ολόκληρη χώρα έγινε στα χέρια του Νταβούτογλου σκετς των Μόντι Πάιθον.

Κάποιοι θα πουν ότι φταίει η ποιότητα της σημερινής κυβέρνησης ή οι συνθήκες που δημιουργεί το μεταναστευτικό. Η αποσύνθεση όμως είναι τέτοια που δεν μπορεί να αποδοθεί σε συγκυριακούς παράγοντες. Ούτε είναι ο Τσίπρας μια παρέκκλιση ή μια πρόσκαιρη επιδείνωση. Είναι η συνεπής ολοκλήρωση μιας διαδικασίας σχεδόν γραμμικής, κατά την οποία το εσωτερικό σάπισμα και η εξωτερική συνθηκολόγηση πορεύτηκαν χέρι-χέρι και αλληλοτροφοδοτήθηκαν.


IV
Το 2006, γνωστός δημοσιογράφος, έλεγε τα εξής: ''Η εικόνα που υπάρχει είναι, ότι σε μια ελληνική κοινωνία όπου έχουν φθαρεί τα πάντα, έχει φθαρεί η εμπιστοσύνη απέναντι στην πολιτική και στους πολιτικούς, η εμπιστοσύνη απέναντι στα μέσα ενημέρωσης και στους δημοσιογράφους, η εμπιστοσύνη απέναντι στο κράτος και στους λειτουργούς του, εσχάτως, η εμπιστοσύνη απέναντι στη δικαιοσύνη και στους λειτουργούς της, τώρα, φθείρεται και η εμπιστοσύνη απέναντι στην εκκλησιά, το πνευματικό καταφύγιο και τους ιερείς... Ένας φίλος μου, λέει, ότι αυτή είναι η εικόνα μιας άγριας Ελλάδας, στην οποία δεν έχεις που να ακουμπήσεις, διότι όλα έχουν ευτελισθεί, όλα έχουν υποστεί μείωση αξιοπιστίας, μείωση κύρους''.

Αυτά πριν από μια δεκαετία. Το έγραψα πρόσφατα. Ας το επαναλάβω. Πριν από την επίσημη έναρξη της οικονομικής κρίσης είχε προηγηθεί κρίση διακυβέρνησης, κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς και κρίση κοινωνικής τους νομιμοποίησης.

Κάντε μια αναδρομή προκειμένου να θυμηθείτε τι έχει συμβεί στην Ελλάδα τα τελευταία δέκα-δεκαπέντε χρόνια. Η συνήθεια της σήψης και η ολοένα εντονότερη βύθιση στο βούρκο, η νοοτροπία του λιγότερο κακού, η ανοχή απέναντι στην παρακμή και την αποσύνθεση έχει διάρκεια, δεν είναι πρόσφατη. Βρείτε φωτογραφίες, βίντεο, εικόνες και κείμενα, από την τελευταία δεκαπενταετία. Συνειδητοποιήστε την πορεία της κατάπτωσης και της αποσύνθεσης. Θυμηθείτε. Αντισταθείτε.

Μην έχετε αυταπάτες. Δεν υπάρχει πάτος.


Σημειώσεις
(-) Από το 2009 μάλιστα, έχουμε και μια απίστευτης κλίμακας, έντασης και χυδαιότητας, επίθεση από τα πάνω προς τα κάτω. Ένα λυσσαλέο και μανιώδες μίσος και έναν ωκεανό ελιτίστικης οχετολογίας.

(-) Αποτελεί κυριολεκτικά θαύμα, που η ελληνική κοινωνία ενώ είναι γυμνή και μόνη, δίχως δικαιοσύνη, θεσμική προστασία, εμπιστοσύνη σε θεσμούς και πολιτικούς, δίχως ελίτ, διανόηση και ηγεσίες, δεν έχει γίνει ανθρωποφαγική. Μέχρι στιγμής.

(-) Δεν είναι ανάγκη να επενδύουμε με όμορφα λόγια και ιδέες το γεγονός πως στον ευρωπαϊκό καταμερισμό καταλαμβανουμε τη θέση της περιφερειακής χωματερής, του απομονωμένου κέντρου κράτησης ή του Guantánamo Bay της Ευρώπης (παράλληλα με τη μεταβολή μας σε έθνος ανάδελφο, έθνος παρία εντός της Ε.Ε).

(-) Προϋπόθεση της εκποίησης και της οικειοποίησης των πάντων, αποτελεί η διάλυση και χυλοποίηση των πάντων.

(-) Ένας ημι-κρατικός δρώντας όπου η εσωτερική οργανωτική δομή του αποσυντίθεται - και εκποιείται - με πρωτοβουλία μίας απονομιμοποιημένης «ηγεσίας», η οποία, συνεχίζοντας το έργο των προηγούμενων και υιοθετώντας τον ρόλο του πολιτικού μαστροπού, παρέδωσε την εθνική εδαφική βάση σε εξω-εθνικά κέντρα λήψης αποφάσεων, μεταβάλλοντας την σε εδαφικό σουρωτήρι (διασπορά, κατακερματισμός και ανεξέλεγκτες δράσεις σε διάφορα σημεία της επικράτειας) και μεταμοντέρα κουρελού γεμάτη μπαλώματα από επικαλυπτόμενες εξουσίες, παράλληλα επίπεδα κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης, όπου κυριαρχούν εθνογραφικά, κοινωνικά και οικονομικά γκέτο. Αυτό είναι το μετα-κυρίαρχο υβριδικό καθεστώς και το μετα-δημοκρατικό πολιτειακό μόρφωμα υπό την ονομασία «Hellenic Republic» το σωτήριο έτος 2016.

13 Μαρτίου 2016

Τρεις σχολιασμοί για το μεταναστευτικό-προσφυγικό.

I
Ο κ. Πρωθυπουργός καλό είναι να μην κάνει δηλώσεις όπως η επόμενη: «Δεν μπορεί η λογική της εθνικής κυριαρχίας να υπερτερεί έναντι των κοινών ευρωπαϊκών κανόνων, όταν πρόκειται για το προσφυγικό πρόβλημα». Προτιμότερο είναι να αφήσει τέτοιου είδους δηλώσεις σε άλλους, πιο αρμόδιους, οι οποίοι άλλωστε δεν εκλέγονται και δεν λογοδοτούν, σε αντίθεση με τον ίδιο. Γιατί η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα του, αποτελεί απόδειξη του πόσο λάθος είναι για ένα κράτος να έχει ως γνώμονα, και να πορεύεται με βάση, αυτή τη λογική (και να βασίζει τη τύχη του σε αυτήν). Είναι η Ελλάδα, ο Πρωθυπουργός της οποίας πιστεύει αυτά τα λόγια, που έχει περιέλθει στη σημερινή κατάσταση, και όχι οι υπόλοιπες χώρες. Οι υπόλοιπες χώρες θα βλέπουν την Ελλάδα να μετατρέπεται σε μια κατακερματισμένη κουρελού-παράρτημα υπερεθνικών παραγόντων και αυτό θα αποτελεί απόδειξη της ορθότητας των επιλογών τους και επιβεβαίωση της στάσης τους.

Κάποτε, αυτός και το κόμμα του, ισχυρίζονταν πως «η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε οικονομικό πειραματόζωο της Ευρώπης». Οι προηγούμενοι παρέδωσαν την εθνική εδαφική βάση σε εξω-εθνικά κέντρα λήψης αποφάσεων και απόσυνθεσαν - εκποιώντας - την εσωτερική οργανωτική της δομή, μεταβάλλοντας την σε μετα-δημοκρατικό πολιτειακό μόρφωμα, με αποτέλεσμα να πάψει να υφίσταται ως εθνική συνταγματική τάξη και να μεταβληθεί σε subordinated παράρτημα υπερεθνικών δρώντων. Τώρα έρχεται αυτός, με τη σειρά του, να συνεχίσει το έργο τους εμβαθύνοντας αυτή τη μετάλλαξη και μετατρέποντας την Ελλάδα σε ένα μετα-πολιτειακό πειραματόζωο αυτή τη φορά, που έχει τα χαρακτηριστικά ενός μετα-κυρίαρχου transnational progressivist καθεστώτος, όπου σε μια κατακερματισμένη εδαφική επικράτεια-σουρωτήρι, αλωνίζουν ανεξέλεγκτα Μ.Κ.Ο και ακτιβιστές γύρω από διεσπαρμένα εθνογραφικά, κοινωνικά και οικονομικά γκέτο, όπου κυριαρχούν παράλληλα επίπεδα (μη εθνικής) κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης. Το ότι αφέθηκες υπερβολικά σε trans/post/supranational χέρια (η πίστη στην πολύ «Ευρώπη» και ευρωπαϊκή διακυβέρνηση, στην υπερβολική υπερεθνικότητα) σε μετέτρεψε σε ενός νέου τύπου μετα-κυρίαρχο και υβριδικό ημι-κρατικό δρώντα-κουρελού, όχι το αντίθετο, κ. Πρωθυπουργέ.


II
Και μόνο που τοποθετούμε το μεταναστευτικό-προσφυγικό σε πανευρωπαϊκό πλαίσιο, έχουμε αστοχήσει, έχουμε παραπλανηθεί ή μας έχουν παραπλανήσει. Από όλο αυτό το ανθρώπινο κύμα, ουδείς ενδιαφέρεται να πάει, είτε στην «προοδευτική» Πορτογαλία είτε στην «αντιδραστική» Πολωνία. Οι χώρες προορισμοί, ως σκληρός πυρήνας, είναι δύο. Η Σουηδία και η Γερμανία. Οι χώρες αυτές έγιναν στόχοι και προορισμοί επειδή το επέλεξαν οι ίδιες. Τα δύο αυτά κράτη, η Γερμανία και η Σουηδία, θεσμοθετούν κανόνες, παράγουν ιδεολογία, δημιουργούν υποδομές και παρέχουν κίνητρα προκειμένου να προσελκύσουν.

Έχουν φυσικά και έξωθεν βοήθεια. Με περισσό θράσος, ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας, Anders Borg, σε ομιλία που έδωσε στο Peterson Institute for International Economics στην Washington, με τίτλο 'Lessons from Sweden on the Global Financial Crisis' (αναφερόμενος στο ζήτημα της ανεργίας των νέων και στο μέγεθος των μεταναστών που έχει η χώρα του), είχε δηλώσει πως: ''Βασικά οι Ηνωμένες Πολιτείες μας παρέχουν αυτές τις ροές, εσείς [οι Η.Π.Α] κάνετε πόλεμο και εμείς παίρνουμε τους πρόσφυγες'' (παρακάτω παραθέτω ολοκληρωμένη τη φράση και ενταγμένη στο πλαίσιο το οποίο ειπώθηκε).

Αυτά τα κράτη, λοιπόν, οι κυβερνήσεις τους έχουν κάνει τις επιλογές τους. Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό οι πολίτες τους έχουν επίγνωση των επιλογών των κυβερνήσεων τους. Μπορεί να νομίζουν πως αυτή αποτελεί μια «Φυσική Εξέλιξη» (επειδή άρχισαν να μαραίνονται οι Κέδροι του Λιβάνου ή άρχισε να βράζει η έρημος της Λιβύης λόγω κλιματικής αλλαγής) και όχι μια Πολιτική Επιλογή. Βέβαια τους τελευταίους μήνες στη Γερμανία - υποτίθεται πως - αποφάσισαν πως δεν θέλουν. Τελικά θέλουν ή δεν θέλουν; Ή μήπως απλά λένε πως δεν θέλουν (προκειμένου να μην χάσουν την εξουσία). Όσες και όσοι περιμένουν πάντως, δεν έχουν ακόμα καταλάβει πως συγκεκριμένα στη Γερμανία, δεν θέλουν. Έχουν μείνει στην εικόνα - και τις selfies - της 'Mama Merkel'.


Σημείωση
Our youth unemployment is running over 20% for the last 20 years. Youth immigrants are unemployed to a much higher degree. Sweden is now in absolute terms the country that has most immigrants in Europe. In absolute terms we are receiving as many people as France, England and Germany, and Sweden is around 10 million and France and the UK and the others are around 50, 60, 70 million.

Basically the US is providing these flows for us. You make war and we get the refugees, so the largest ethnic minority in Sweden is the Iraqis, which is the largest group [πλέον πρέπει να είναι οι Φινλανδοί]. We have a very large Iranian group, a large Somalian group, quite a large Afghanistani group, and we think this is basically an asset for the Swedish society. We have opened up the borders in a decision from my government in 2008, which has brought also a lot of Chinese, Indians and Russians who come to work for us.

But we do have a structured problem in the labor market. It has to be dealt with because it is quite clear that it is inherent in the Swedish model. If you have compressed wages, where the lowest wages are quite high, it is likely that you’ll push people out to unemployment. Historically we’ve been able to deal with it because we were a very homogenous population and had a very, very good education system.
Anders Borg (Minister of Finance of Sweden), Lessons from Sweden on the Global Financial Crisis. Peterson Institute for International Economics, Washington, DC April 23, 2012


III
«Κόστος υποκρισίας» μπορεί να ονομαστεί το συμβολικό πολιτικό κόστος που προκύπτει από την διαφορά μεταξύ, μιας φανερής και δεδομένης δέσμευσης στις φιλελεύθερες - ή ευρωπαϊκές - αξίες και στις διεθνείς νόρμες (στα λόγια) από τη μια μεριά, και σε αποδεδειγμένες ενέργειες που αντιβαίνουν μια τέτοια δέσμευση (στην πράξη) από την άλλη.

9 Μαρτίου 2016

I) Αρκεί η οικονομική διάσταση των ενδογενών αιτιών της κρίσης; II) ΕυρωΤουρκικά III) η Ε.Ε «εκβιάστηκε» και IV) Περί δυτικής «φεμινιστικής γεωπολιτικής».

I
Εάν επιδιώκαμε να εξετάσουμε σοβαρά - δηλαδή όχι κομματικά ή/και παραταξιακά - την πορεία και την κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί η Ελλάδα, θα έπρεπε να εξετάσουμε τις εξής παραμέτρους: Πρώτον, την δομή του διεθνούς συστήματος, η οποία αποτελεί συστημική μεταβλητή. Δεύτερον, τη γεωγραφική θέση της χώρας. Τρίτον, την οικονομική της κατάσταση. Τέταρτον, τις ενδογενείς και εξωγενείς αιτίες της κρίσης, και πέμπτον, την ιστορία, τα ψυχολογικά αντανακλαστικά και την ταυτότητα της, καθώς και γενικότερες κρατικές ή εθνικές μεταβλητές.

Τι παρατηρούμε; Η δομή του διεθνούς συστήματος δεν είναι σταθερή αλλά ρευστή και βρίσκεται σε μεταβατική φάση (τόσο σε παγκόσμια όσο και σε περιφερειακή κλίμακα). Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας προφανώς και παραμένει σταθερή (αλλά βρίσκονται σε διαδικασία επαναπροσδιορισμού γεωπολιτικά/πολιτισμικά, οικονομικά και νομικά όρια, σύνορα και ζώνες του στενού περιβάλλοντος της). Η οικονομική της κατάσταση μεταβάλλεται (επιδεινώνεται ραγδαία και με πρωτόγνωρους ρυθμούς). Οι εξωγενείς αιτίες της κρίσης δεν εξαρτώνται από την Ελλάδα, ενώ οι ενδογενείς αιτίες της κρίσης είναι οι μόνες που θα μπορούσαν να καταπολεμηθούν (μεσώ αλλαγών στον μικρό χώρο, δηλαδή σε αυτόν της εσωτερικής πολιτικής. Οι υπόλοιπες παράμετροι σχετίζονται με την εξωτερική πολιτική). Η δε ιστορία - και ταυτότητα - της Ελλάδας αναμοχλεύεται τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της.

Στις ενδογενείς αιτίες της κρίσης, η εστίαση γίνεται κακώς, παραπλανητικώς και για λόγους σκοπιμότητας, συμφερόντων και ιδεολογίας, σχεδόν αποκλειστικά στον οικονομικό τομέα, ενώ πριν από την επίσημη έναρξη της οικονομικής κρίσης είχε προηγηθεί κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς του κράτους - και γενικότερα κρίση διακυβέρνησης. Αυτή η κρίση, μετά το 2008-9, έχει βαθύνει και μετασχηματιστεί σε μια ξεκάθαρη και πρωτοφανή, σε έκταση και βάθος, κρίση κοινωνικής τους νομιμοποίησης. Η απαξίωση των κομμάτων και των κυβερνήσεων είναι απόλυτη. Τα κόμματα κατατάσσονται σταθερά - τόσο παλαιότερα αλλά ακόμα εντονότερα από το 2008 και ύστερα - στις τελευταίες θέσεις του δείκτη εμπιστοσύνης θεσμών. Από 30 με 50 θεσμούς, οργανισμούς κ.λπ, που συνήθως εξετάζονται, το πολιτικό σύστημα, τα κόμματα και η Βουλή καταλαμβάνουν σταθερά τις τελευταίες θέσεις (στις πρώτες θέσεις βρίσκονται το πυροσβεστικό σώμα, η εθνική μετεωρολογική υπηρεσία και πιο πίσω η εκκλησία και ο στρατός).

Λόγω της ανεπάρκειας και της απαξίωσης των κομμάτων και του πολιτικού προσωπικού έχουμε γιγάντωση της κρίσης νομιμοποίησης, του κενού αντιπροσώπευσης και ανυπαρξία συναίνεσης. Υπό αυτές τις συνθήκες, φυσικά, δεν μπορεί να καταπολεμηθεί ούτε και η οικονομική διάσταση των ενδογενών αιτιών της κρίσης (καθώς η ρίζα της είναι το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα - σε συνάφεια με ομάδες πίεσης, συμφερόντων και εξωθεσμικούς παράγοντες - ενώ το θεμελιώδες πρόβλημα της Ελλάδας είναι η δομή του κράτους και η σχέση κράτους-κοινωνίας, και άρα οικονομίας).

Έστω, όμως, ότι η οικονομική διάσταση μπορεί να καταπολεμηθεί, μη αγγίζοντας τις υπόλοιπες διαστάσεις των ενδογενών αιτιών της κρίσης. Νομίζουν πως μέσω αυτής, και μόνον αυτής, θα υπερκεράσουν τις εξωγενείς αιτίες της κρίσης, τη γεωγραφική θέση της χώρας (τις μεταβολές στο στενό της περιφερειακό περιβάλλον) και τη δομή του διεθνούς συστήματος σε περιφερειακή-ευρωπαϊκή κλίμακα (ας αφήσουμε την παγκόσμια); Καληνύχτα.

Είτε εθελοτυφλούν είτε μας κοροϊδεύουν.


II
Αφού αναφέρθηκα αρκετά στα Ελληνο-Τουρκικά, ας αναφερθώ και στα Ευρω-Τουρκικά, καθώς θα μας απασχολήσουν όλο και περισσότερο το επόμενο χρονικό διάστημα. Η Τουρκία, κατάφερε κάτι σημαντικό.

Έχω σημειώσει στο παρελθόν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση, σε ότι αφορά τις εξωτερικές της σχέσεις, επιδίωκε μέσα από την αιρεσιμότητα και τις αξίες της να «εξευρωπαϊσει» τις μεσογειακές χώρες, αλλά στην ουσία να δημιουργήσει μια νέα αυτοκρατορία, με την έννοια της ασύμμετρης σχέσης με τους γείτονες της, όπου φαινομενικά θα επιβάλλει τις δικές της αξίες, αλλά στην ουσία θα επιβάλλει τη δική της πολιτική.

Η σχέση, για παράδειγμα, ανάμεσα σε μια υπερεθνική Ένωση (28 κρατών-μελών) από τη μια μεριά, και στην Τυνησία ως εθνικό κράτος από την άλλη, ήταν συντριπτική για τα εθνικά κράτη που βρίσκονταν εκτός - ή στην περιφέρεια - της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι η ασύμμετρη αυτοκρατορική σχέση (η οποία παρεμπιπτόντως είναι σχέση μεταξύ υπερεθνικού κέντρου και εθνικού κράτους της περιφέρειας).

Η Τουρκία μέσω των χειρισμών της στο μεταναστευτικό-προσφυγικό και της διπλωματίας της, εξισορρόπησε αυτή την ασύμμετρη σχέση μεταξύ Ε.Ε και Τουρκίας (και φυσικά αναβαθμίστηκε, αποκτώντας το ρόλο του «ισότιμου συνομιλητή»). Και όχι μονόν αυτό. Αλλά θα μείνω σε αυτή την παρατήρηση.

Σημειώσεις
Κάτι παρεμφερές συνέβη παλαιότερα με την περίπτωση της Ελλάδας (η οποία φυσικά υποτάχθηκε). Αυτή η ασύμμετρη - αυτοκρατορική - σχέση, η οποία στην περίπτωση των εξωτερικών σχέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν μεταξύ υπερεθνικού κέντρου και εθνικού κράτους της περιφέρειας (ή περιφερειακού κράτους), εισχώρησε και στις εσωτερικές σχέσεις της Ευρωζώνης, διακυβερνητικά προσαρμοσμένη: Έτσι είχαμε στο Eurogroup 18 κράτη-μέλη ή δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις της Ευρωζώνης από τη μια μεριά (αυτό ήταν το επιχείρημα), με την Ελλάδα ή την κυβέρνηση της Ελλάδας από την άλλη.

Σε περίπτωση που άλλαζε η κυβέρνηση στην Ελλάδα και μια κυβέρνηση ενός άλλου κράτους αντιδρούσε στις οικονομικές πολιτικές της Ευρωζώνης, πάλι 18 δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις έναντι μίας θα ήταν το αποτέλεσμα.


III
Κατά τα λοιπά, υπάρχουν ορισμένοι που λένε πως η Ευρωπαϊκή Ένωση «εκβιάστηκε» από την Τουρκία. Δάκρυσα... Welcome back to the real world.

Μελετήστε λίγο, πέρα από την πρόσφατη και γνωστή σχέση Γερμανίας και Τουρκίας, την υπέρ-αιωνόβια σχέση της γαλλικής διπλωματίας μαζί της (ή τις σχέσεις Σουηδίας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας). Σε περίπτωση που δεν είναι γνωστό να ενημερώσω πως η Τουρκία κάποτε, ως Οθωμανική αυτοκρατορία, υπήρξε εγγυήτρια της ακεραιότητας της Πολωνίας (και η μόνη - άξια λόγου - χώρα παγκοσμίως που δεν αναγνώρισε τους διαμελισμούς της Πολωνίας, αν και για μια μικρή περίοδο είχε πολεμήσει μαζί της).

Τώρα τι σανό - ανάμεικτο με ελπίδες - ταΐζουν διάφοροι «ευρωπαϊστές» τους Έλληνες, είναι διαφορετικής τάξεως ζήτημα.

Σημειώσεις
Η αναφορά περί Πολωνίας έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί σχετίζεται με τις σημερινές σχέσεις Αγγλίας, Πολωνίας και Τουρκίας και τις μελλοντικές εξελίξεις στο εσωτερικό της Ε.Ε. Κάποιες σχέσεις εμβαθύνονται ή/και επανέρχονται ιστορικά, επειδή η γεωγραφία είναι... πεισματάρα. Αλλά γιατί να γνωρίζουμε οτιδήποτε για την Πολωνία, τη Σουηδία ή την μεσαιωνική ανατολική Ευρώπη; Εμείς, όντας αποικιοκρατικό παράρτημα και πολιτιστικά κατεχόμενοι, έχουμε καταπιεί αμάσητη την γαλλο-αγγλική και γερμανική αφήγηση περί «Ευρώπης». Δηλαδή την αποικιοκρατική και ευρωκεντρική ιστοριογραφία (ο Μάρκο Πόλο - με τα Il Milione Ταξίδια του - δεν ήταν ευρωκεντριστής).

Το μεγαλύτερο θύμα του ευρωκεντρισμού είναι η ίδια η Ευρώπη, δηλαδή οι περισσότερες περιοχές της.


IV
Για τον Προτεσταντισμό, το να γίνονται οι γυναίκες παπάδες αποτελεί χειραφέτηση και πρόοδο [i και ii]. Για όλα τα υπόλοιπα πολιτισμικά περιβάλλοντα του πλανήτη, μάλλον όχι. Ο Τζιακόμο Καζανόβας μας ενημερώνει πως στην Ήπειρο γνώρισε εξόχως «χειραφετημένες» γυναικείες παρουσίες (προερχόμενες από «προνεωτερικές» βαθμίδες της «παγκόσμιας ιστορίας». Αντίστοιχα παραδείγματα συναντούμε και στον «Μεσαίωνα»). Απλά αυτή η «χειραφέτηση» δεν ήταν η «χειραφέτηση» της νομικής ισότητας για την παραγωγή. Βέβαια,το να αντιπαραβάλλεται στις μέρες μας, από τη μια μεριά, μια εικόνα με κινέζες πιλότους αεροσκαφών (ή κούρδισες με όπλα) και από την άλλη, οι φέμεν, μάλλον δημιουργεί μια κάποια... σύγχυση.

Το ζήτημα των γυναικών ή της «φεμινιστικής γεωπολιτικής», θα το διαπεράσει, και αυτό, όπως και όλα τα υπόλοιπα μεγάλα παγκόσμια ζητήματα, οριζόντια η πολιτισμική και ευρωκεντρική διάσταση και θεματική (προφανώς ούτε η ιστορία των γυναικών ξεκινά τον 19ο αιώνα, με τις σουφραζέτες ή τον βικτωριανό φεμινισμό).

Η σχέση καλύμματος κεφαλής, ματιών, μουσουλμανισμού, είναι γνωστή και εκφράζει τη σχέση ίσου προς ίσον δια του προσώπου και την δια των πυλών, δηλαδή των ματιών, είσοδο προς την ψυχή (επειδή ελεύθερα μέλη είχαν μόνο οι δούλοι - και οι άντρες στα Η.Α.Ε καλύπτουν το σώμα τους, όχι μόνον οι γυναίκες - η γυναίκα που έχει ελεύθερα τα μάτια και καλυμμένο το σώμα της βρίσκεται στον ιδεολογικό αντίποδα της γυναίκας που έχει γυμνό το σώμα της και καλυμμένα τα μάτια της, π.χ φορά γυαλιά ηλίου. Η τελευταία θεωρείται δούλα και μάλιστα με καλυμμένη τη ψυχή της). Δεν είναι θέμα «προσαρμογής» και «μοντερνισμού», αλλά καθαρό θέμα θρησκευτικής ιδεολογίας και φιλοσοφικής δογματικής. Για όσο υπάρχει Ισλάμ, δηλαδή μέχρι το τέλος της ζωής επί του πλανήτη, θα υπάρχει και hijab (η κατάλληλα παραλλαγμένη abaya και το hijab αποτελούν θεμέλια όλων των «κοσμικών» μουσουλμανικών οίκων μόδας).

Αλλά το ζήτημα των γυναικών ή της «φεμινιστικής γεωπολιτικής», θα το διαπεράσει και η διάσταση της γεωγραφίας. Παραθέτω από το βιβλίο του Αστέρη Χουλιάρα με τίτλο, Γεωγραφικοί Μύθοι της Διεθνούς Πολιτικής (Εκδόσεις Ροές):

''Σύμφωνα με ορισμένες αναλύτριες, ο Δυτικός φεμινισμός που κυριαρχείται από λευκές μεσο-αστες απέτυχε να αναγνωρίσει ότι γυναίκες σε άλλες συνθήκες και σε άλλούς γεωγραφικούς χώρους μπορει να εχουν διαφορετικές προτεραιότητες. Μετά από ενα ταξίδι στην επαναστατημένη Νικαράγουα η Rich (1986: 216) έγραψε ότι «το πρόβλημα ήταν οτι δεν γνωρίζαμε ποιόν εννοούσαμε όταν λέγαμε εμείς». Η γυναικεία εμπειρία δηλαδή δεν είναι η ίδια σε όλους τους Γεωγραφικούς Χώρους. Η απελευθέρωση των γυναικών στις δυτικές κοινωνίες, υποστηρίζει μια πρόσφατη μελέτη (Ehrenreich και Hochschild, 2002), έγινε δυνατή μόνο χάρη στην ύπαρξη ενός αόρατου συνόλου άλλων γυναικών οι οποίες μεγαλώνουν τα παιδιά, καθαρίζουν τα σπίτια και μαγειρεύουν την τροφή των πρώτων. Οι γυναίκες αυτές φθάνουν στη Δύση από χώρες του τρίτου κόσμου και πρώην κομμουνιστικά κράτη... Αυτές οι γυναίκες - από χώρες τόσο διαφορετικές όσο οι Φιλιππίνες και η Ουκρανία -, μεταναστεύουν και εγκαταλείπουν τις οικογένειές τους... Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια από τις πιο στυγνές πλευρές της παγκοσμιοποίησης, καθώς στερεί τις φτωχές χώρες από τόσο βασικές πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως η αγάπη και η φροντίδα. Αυτή η εξέλιξη είναι η ύστατη στέρηση, γράφούν οι Ehrenreich και Hochschild, επειδή εκμεταλλεύεται τον τελευταίο πλουτοπαραγωγικό πόρο που ο τρίτος κόσμος μπορεί να πουλήσει: τη Μητρότητα.''
.~`~.