26 Ιουλίου 2016

26 Ιουλ 2016.

I
Η «Αραβική Άνοιξη - Ισλαμιστικό Φθινόπωρο», οι αποσταθεροποίησεις και οι τάσεις κατακερματισμού που αναπτύσσονται ή κυριαρχούν στην Ουκρανία, την Λιβύη, την Συρία και την Τουρκία, οι κρίσεις και η πόλωση στο εσωτερικό της Ε.Ε (οικονομική-χρέους, προσφυγική, πολιτική) και των Η.Π.Α, οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Γαλλία και τις Βρυξέλλες (κ.α, πρόσφατα στην Γερμανία, την Τουρκία και εξω-ευρωπαϊκά), το Brexit, όλα τα προηγούμενα, και αρκετά ακόμα, μας έχουν εισάγει σε μια εντελώς νέα περίοδο.

Από αμερικανοκεντρικής απόψεως σηματοδοτούν την περίοδο της διοίκησης Ομπάμα και την ολοκλήρωση της (2008-2016). Από δημογραφικής απόψεως οριοθετούν μια πολύ ασταθής μετάβαση από τα 7 δις (1999-2012) προς τα 8 δις (2012-2026). Από Ε.Ε-κεντρικής απόψεως σηματοδοτούν την τρίτη περίοδο της Ε.Ε (2009-2016), περίοδος κρίσεων, αποδόμησης και αστάθειας. Όλα τα προηγούμενα εντάσσονται στα πλαίσια της αποσύνθεσης της διεθνούς φιλελεύθερης και ευρωατλαντικής τάξης.

Αυτή η περίοδος, πολιτικά, και εκτός απροόπτου, θα ολοκληρωθεί με τις αμερικανικές, τις γαλλικές και τις γερμανικές εκλογές. Νομίζω πως το 2017-18, οι άνθρωποι θα δυσκολεύονται να θυμηθούν πως ήταν τα πράγματα πριν το 2008-2009. Οι άνθρωποι συνηθίζουν.

Σημειώσεις
[-] 1993-2001: Τρεις συνθήκες-θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Μάαστριχτ, Άμστερνταμ, Νίκαια). 2002-2009: Εισαγωγή ευρωνομίσματος σε φυσική μορφή, ψήφιση και εφαρμογή της Συνθήκης της Λισσαβώνας. 2009-2016: Περίοδος κρίσεων.

[-] Το 1999 ο πληθυσμός του πλανήτη ήταν 6 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Το 2012 φτάσαμε τα 7 δις. Το 2026 θα είμαστε 8 δισεκατομμύρια. Ο κόσμος μας, το 2026, θα είναι ένας κόσμος εντελώς διαφορετικός.


II
Όλο αυτό το παραθεσμικό σύστημα Γκιούλεν-Gülen (ή «παράλληλο κράτος-γιάφκα»), το ΝΑΤΟϊκό παρα-σύστημα/κράτος που είναι εγκατεστημένο στο στράτευμα και στις μυστικές υπηρεσίες από την περίοδο του ψυχρού πολέμου, και τμήματα του λεγόμενου κεμαλικού «κατεστημένου ή βαθέος κράτους» (ό,τι έχει απομείνει τέλος πάντων), όλο αυτό το ελίτ σύμπλεγμα λοιπόν, δεν έχει καμία πιθανότητα, όχι επικράτησης, αλλά ούτε καν επιβίωσης σε περίπτωση εμφυλίου πολέμου (δεν αναφέρομαι στους Κούρδους). Σε μια υποτιθέμενη τέτοια περίπτωση (εμφυλίου), όλοι αυτοί, θα συντριβούν. Θα τραβήξουν τρισχειρότερα απ' ο,τι... Τέλος πάντων. Εάν είναι να γίνει κάτι, θα γίνει είτε μέσω τρομοκρατίας, απόπειρας δολοφονίας, πραξικοπήματος, είτε μέσω του AKP κ.λπ (σε ό,τι αφορά το εσωτερικό), είτε με άλλες μεθόδους (σε ό,τι αφορά το εξωτερικό).

Σημειώσεις
[-] Να είστε σίγουροι πως αυτό που κάνει ο Ερντογάν στον στρατό, στις μυστικές υπηρεσίες και παραθεσμικά (για Γκιουλέν δες παρακάτω), το «πογκρόμ», όπως έμαθαν να το λένε τα ελληνικά media, εάν μπορούσε να το κάνει η Γερμανία, θα το έκανε. Δίχως όμως υψηλούς τόνους και εντυπωσιασμούς, φασαρίες και αλαλαγμούς. Με τρόπο αφανή, «επαγγελματικό» και υπό την συνοδεία μιας ισχυρής θεσμικής διάστασης και νομικής κάλυψης. Τα κράτη έχουν αλωθεί. Το έχω ξαναγράψει. Δεν υπάρχει σημαντικότερο και πιο καθοριστικό έργο από την εκκαθάριση εντός του στρατεύματος. Αναφέρομαι στις δομές που εγκαθιδρύθηκαν σε τομείς των κρατών κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου (παρα/εξωθεσμικοί, παραστρατιωτικοί και παραδικαστικοί μηχανισμοί). Πάντως είναι ειρωνεία όσες και όσοι κάποτε έσκιζαν τα ρούχα τους για επιχειρήσεις και δίκτυα Gladio, Stay Behind κ.λπ (βλ. Ergenekon), τώρα να μιλάνε για «πογκρόμ».

[-] Αυτές οι παρα/εξωθεσμικές, παραστρατιωτικές και παραδικαστικές δομές, στοιχεία, γιάφκες, μηχανισμοί και κυκλώματα υποβαθμίζουν κράτη, αλλοιώνουν και μεταλλάσσουν πολιτικά συστήματα. Είναι ειρωνεία πως όσα δεν έκαναν οι «κοσμικοί αντικαθεστωτικοί», τα κάνουν οι «θρησκευόμενοι καθεστωτικοί». Όπως και να 'χει. Είναι καλό πάντως που ασκείται εξωτερική πίεση στην Τουρκία, ως προς την συγκεκριμένη διαδικασία.

[-] Το κουρδικό HDP δεν λαμβάνει πάνω από 5-6 εκατομμύρια ψήφους. Οι Κούρδοι όμως είναι σαφώς περισσότεροι στην Τουρκία. Ας το έχουν αυτό στο μυαλό τους, όσες και όσοι προσμετρούν κατά δεκάδες τα εκατομμύρια με ευκολία (Κούρδοι, Alevi κ.λπ). Το HDP έλαβε 5-6 εκατομμύρια ψήφους σε σύνολο 48 εκατομμυρίων ψηφισάντων (57 εκατομμύρια είναι το εκλογικό σώμα). Ο συνολικός πληθυσμός της Τουρκίας είναι γύρω στα 78-9 εκατομμύρια. Το Κουρδικό Ζήτημα είναι αυτοτελές και δεν θα πρέπει να εντάσσεται μονάχα στο πλαίσιο των εσωτερικών εξελίξεων της Τουρκίας. Τις υπερβαίνει.


III
1974 - 2016, «Εορτασμοί»: Η γενιά αυτής της περιόδου (Μεταπολίτευσης, Πολυτεχνείου, ή όπως αλλιώς θέλετε) και η πολιτική της τάξη, είχε δύο θεμέλια από τα οποία αντλούσε νομιμοποίηση. «Δημοκρατία» στην πρώτη φάση, και «Ευρώπη» στην δεύτερη.

Η γενιά που διορίστηκε μέσω της Κύπρου συνταξιοδοτείται μέσω του Αιγαίου. Αυτή η γενιά και αυτή η πολιτική τάξη, όχι μόνο οικοδομήθηκε πάνω στην Ομερτά για το Κυπριακό, όχι μόνο αποδέχθηκε τα τετελεσμένα και τα νομιμοποίησε, αλλά ρευστοποίησε την εθνική κυριαρχία, εκποίησε και υποθήκευσε τη χώρα και τις επόμενες γενιές, με συνέπεια να είναι εκ γενετής καταδικασμένες να ζήσουν με Χρεο-Σύνταγμα (την τωρινή γενιά την ξαπόστειλε, καθώς η ακόμα μεγαλύτερη γήρανση της ελληνικής κοινωνίας, μέσω της μαζικής εξόδου και μετανάστευσης των τελευταίων χρόνων, συνέφερε το «Ancien Régime» της μεταπολιτεύσεως, που σαπίζει). Ο «εκδημοκρατισμός» και ο «εξευρωπαϊσμός» κατέληξαν σε νεο-αποικιοποίηση, χρεο/κλεπτοκρατία, νεο-ραγιαδισμό, εκβιασμούς, απαξίωση, εκποίηση, υποταγή, (εθελο)δουλεία, γήρανση, παρακμή, συρρίκνωση κ.λπ.

Η γενιά αυτή και η πολιτική της τάξη, υποβάθμισε την Ελλάδα, όχι μόνον έναντι των υπόλοίπων Ευρωπαίων αλλά και έναντι των Κυπρίων (αφού οι Κύπριοι, στα πλαισια των δυνατοτήτων τους, αποδείχθηκαν ανώτεροι από τους Ελλαδίτες σχεδόν σε όλα: οργάνωση, κινητικότητα, διαφάνεια, εκπαίδευση, διαχείριση, συμμαχίες, κρατική λειτουργία, αξιοποίηση πόρων), συμβάλλοντας στην καλλιέργεια και ανάπτυξη μιας επιταχυνόμενης τάσης απομάκρυνσης της Κύπρου από την Ελλάδα, μέσω της προσπάθειας «λεβαντινοποίησης» της Νήσου, καθώς μετά την αποτυχία «οθωμανοποίησης» της, το 2004, επιχειρείται η δημιουργία μιας ανεξάρτητης, αυτονομημένης και αποκομμένης από τον ελληνισμό κυπριακής συνείδησης (απωθείται η έννοια του Κυπριακού Ελληνισμού).

Στον λεγόμενο «Εθνάρχη», οφείλονται δύο από τα καταστροφικότερα και πλέον λαϊκίστικα συνθήματα-δόγματα από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους: «Η Κύπρος 'κείται' μακράν» και «Η Ελλάδα 'ανήκει' στην Δύση» (Ούτε η Ιταλία, ούτε η Τουρκία, ούτε η Ρωσία, ούτε η Πολωνία, ούτε η Αίγυπτος, ούτε το Ισραήλ, ετεροπροσδιορίστηκαν). Η Ελλάδα, μόνο όταν θα ξεπεράσει ή θα υπερβεί, αυτά τα δύο λαϊκίστικα συνθήματα-δόγματα, θα μεταβεί στην μετά της «Μεταπολίτευσης» εποχή.

Η απερχόμενη γενιά και πολιτική τάξη, είναι τόσο ένοχη που παραδίδει τα πάντα, προκειμένου να εξασφαλίσει την έξοδο και συνταξιοδότηση της, χωρίς κινδύνους. Απόλυτη κατάπτωση και παρακμή.

Σημειώσεις
[-] Καθόλου τυχαίο βέβαια δεν είναι που, 42 χρόνια μετά, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επικαλέστηκε την περίοδο αυτή («Χούντα») προκειμένου να αντλήσει νομιμοποίηση. Αφού από την «Ευρώπη» δεν μπορεί, το έριξε στην «Δημοκρατία». Τους άνω των 40-50 ετών, μπορεί να τους συγκινούν αυτές οι αναφορές. Όχι όμως τους κάτω των 40-30 (άλλωστε, σε όχι αμελητέο βαθμό, είναι οι πρώτοι που παρασιτούν επί των δεύτερων, καταστρέφοντας τις προοπτικές τους).

[-] Και τι εύχονται όλα αυτά τα ανθρωπάκια; Κάνουν τον σταυρό τους να «πέσει» ο Ερντογάν ή/και να «αποσταθεροποιηθεί» η Τουρκία. Ας προσέξουν τι εύχονται και ας πιάσουν κανένα μανουάλι και κανένα κομποσκοίνι του κοσμικού φιλελεύθερισμού. Είναι αστείο: αυτοί που ειρωνεύονταν τους «οπαδούς» του Παΐσιου, έχουν γίνει ίδιοι και χειρότεροι. Παΐσιος a la americana. Εάν «βαλκανοποιηθεί» η Τουρκία (δεν αναφέρομαι σε κουρδική ημι-αυτονομία) δεν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο.

[-] Η δημοκρατία της Μεταπολίτευσης ούτε πλειοψηφική είναι, ούτε αντιπροσωπευτική. Κατέληξε να είναι μια ραγιαδική δημοκρατία-χωρά κουκλοθέατρο ή ορθότερα, ένα θέατρο μαριονέτας.


IV
Είχαμε μια «συνέργεια» του κοσμικού εθνικιστικού και του ισλαμογενούς οικουμενιστικού, τουρκισμού (ο οποίος έχει υπερεθνικά χαρακτηριστικά και είναι προσανατολισμένος προς το «δυτικό» σύστημα) ενάντια στην ισλαμοεθνικιστική εκδοχή του οικουμενιστικού τουρκισμού του Ερντογάν. Είναι αξιοπερίεργο πως αυτή η διαμάχη, η οποία σηματοδοτεί με τον πιο επίσημο τρόπο την «ρήξη, αυτονόμηση ή χειραφέτηση» του Ερντογάν από τον Γκιουλέν, παρουσιάζεται ως «ισλαμοποίηση της Τουρκίας». Είναι αξιοπερίεργο που ο Ερντογάν παρουσιάζεται ως «χούντα» και όχι οι αποτυχημένοι πραξικοπηματίες του στρατού (που εάν πετύχαιναν θα ήταν η χούντα), που άνοιξαν πυρ εναντίον πολιτών και συμπατριωτών τους. Δεν είναι αξιοπερίεργο πάντως (απλά κάπως ξεδιάντροπο είναι) που αρκετοί στην Ελλάδα εξέφρασαν την απογοήτευση τους για την μη επικράτηση των πραξικοπηματιών.

Αλλά ας δούμε τα πράγματα λίγο πιο σοβαρά. Είναι μια μάχη κατά την προσπάθεια αναθεώρησης και μετατροπής του εθνοκρατικού τουρκισμού (κεμαλισμού) σε οικουμενικό τουρκισμό (Ερντογάν, Γκιουλέν). Κάποτε μπορούσαμε να μιλάμε για κεμαλισμό εναντίον ισλαμοεθνικισμού (Ερμπακάν, Οζάλ). Πλέον, η αντιπαράθεση έχει μεταφερθεί στο εσωτερικό των ισλαμοεθνικιστών και ο πυρήνας του κεμαλισμού (το στράτευμα) φανερώνει σημάδια διχασμού, ανάμεσα σε Γκιουλέν και Ερντογάν.

Γκιούλεν και Ερντογάν μάχονται για το ποιος θα αποτελεί τον κύριο εκφραστή του ισλαμογενούς οικουμενικού τουρκισμού. Ο Γκιουλέν, με έδρα τις Η.Π.Α (και έχοντας στην διάθεση του μια οικονομική αυτοκρατορία και ένα παγκόσμιο εκπαιδευτικό δίκτυο [σχόλεία, πανεπιστήμια, εκπαιδευτικά ιδρύματα κ.α], αλλά μη διαθέτοντας εθνική-εδαφική βάση), προορίζεται να έχει τον ρόλο της σύζευξης συμφερόντων «Δύσης και Ισλάμ», στα πλαίσια «της παγκοσμιοποίησης και του πολυπολιτισμού», μέσω της σύνθεσης του ισλαμογενούς οικουμενικού τουρκισμού με τον «δυτικό τρόπο σκέψης» (αυτά για τον ιμάμη από το Ερζερούμ). Ο Ερντογάν, με ουσιαστική έδρα την Κωνσταντινούπολη (την πρωτεύουσα της παλαιάς αυτοκρατορίας) διαθέτει λαϊκά ερείσματα, κύρος και εθνική-εδαφική βάση και ανταγωνίζεται αυτό το πλάνο (αν και δεν αξιώνει ακριβώς τα ίδια πράγματα με τον τελευταίο).

Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα, είναι πραγματικά αξιοπερίεργο, που ο εκλεγμένος ηγέτης είναι η «χούντα» και όχι τα τανκ και οι στρατιώτες που ανοίγουν πυρ (και δεν έχουν στο πλευρό τους λαϊκή στήριξη όπως σε άλλη χώρα), που η ρήξη Ερντογάν-Γκιουλέν και η ολοκληρωτική παύση της υποστήριξης του επίσημου κράτους προς τον δεύτερο, παρουσιάζεται ως «ισλαμοποίηση της Τουρκίας», και που εκφράζεται απογοήτευση για την μη επικράτηση των πραξικοπηματιών απέναντι σε μια κυβέρνηση, που πριν λίγους μήνες επικράτησε σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις με τεράστια ποσοστά.

Σημειώσεις
[-] Σε αυτή την αντιπαράθεση συνέβαλλαν και εξω-εθνοκρατικοί δρώντες και παίκτες, αλλά ας μείνουμε στα προηγούμενα.

[-] Ο «πολυαγαπημένος» ιμάμης από το Ερζερούμ, αποτελεί κορυφαίο εκπρόσωπο του Τάγματος των Νουρτζού. Παρακλάδι των Νουρτζού είναι οι Ναξ(κσ)ιμπεντήδες, από τους οποίους προέρχεται ο Ερντογάν (και άλλοι πολιτικοί ηγέτες της Τουρκίας). Το Τάγμα των Νουρτζού, καθώς και άλλες σέκτες του, αποτελεί μία από τις πολλές συνιστώσες του τουρκικού ζηλωτισμού, δηλαδή του Παντουρκισμού. Γι’ αυτό και είχε την ανοχή των κεμαλικών και την υποστήριξη του επίσημου κράτους, μέχρι ενός σημείου. Αυτό που εξελίσσεται, ανάμεσα σε άλλα, είναι η ολοκληρωτική παύση της υποστήριξης και της ανοχής του επίσημου κράτους προς τον Γκιουλέν (και το βίαιο «ξήλωμα»). Η γκιουλενοποίηση της Τουρκίας δεν ήταν ισλαμοποίηση της. Η απο-γκιουλενοποίηση της Τουρκίας είναι ισλαμοποίηση της...