6 Μαΐου 2016

I) Αυτοκρατορίες, Εθνικά Κράτη, Αυτοκρατορία II) Ομερτά ή Ευρωπαϊκός Κώδικας Σιωπής.

I
Είναι κάπως αστείο από ιστορικής απόψεως. Οι συντηρητικές πολυεθνικές και - σε ορισμένες περιπτώσεις - πολυθρησκευτικές αυτοκρατορίες καταλύθηκαν κυρίως από φιλελεύθερα εθνικιστικά δημοκρατικά κινήματα τα οποία οδήγησαν στην εγκαθίδρυση εθνικών κρατών κατά το παρελθόν. Στις μέρες μας έχουμε μια αντιστροφή. Πλέον, τα εθνικά δημοκρατικά κράτη θεωρούνται συντηρητικά και επιδιώκεται η εγκαθίδρυση μιας πολυεθνικής και πολυθρησκευτικής φιλελεύθερης αυτοκρατορίας.

Για όσο χρονικό διάστημα τα εθνικά κράτη εξυπηρετούσαν φιλελεύθερους σκοπούς ήταν καλά και θεμιτά, πλέον όμως πρέπει να παραμεριστούν - σκέφτονται οι φιλελεύθεροι - προκειμένου να εγκαθιδρύσουμε και εμείς με τη σειρά μας την πολυθρησκευτική και πολυεθνική αυτοκρατορία μας. Όλοι οι άχρηστοι είχαν αυτοκρατορίες (Οθωμανοί, ΑυστροΟύγγροι, Ρώσοι κ.λπ), σκέφτονται, να μην εγκαθιδρύσουμε και εμείς τη δική μας;

Σημείωση
Συντηρητικές πολυεθνικές και πολυθρησκευτικές αυτοκρατορίες > Εθνικά φιλελεύθερα κράτη > Εθνικά συντηρητικά κράτη > Φιλελεύθερη πολυεθνική και πολυθρησκευτική αυτοκρατορία.


II
Η δέσμευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μια ριζοσπαστική κοσμικιστική υπερεθνικού τύπου διακυβέρνηση μέσω της παράκαμψης των - περισσότερων, αν όχι όλων των - κρατών μελών και της διάβρωσης, αποσταθεροποίησης και αλλοίωσης των εθνικών πολιτικών τους συστημάτων, απορρέει από ένα όραμα κατά το οποίο η εξουσία πρέπει να ασκείται, όχι κατά κύριο λόγο από τις εκλεγμένες εθνικές κυβερνήσεις για λογαριασμό των εθνικών εκλογικών σωμάτων, αλλά από ένα συνεχώς διευρυνόμενο μη εκλεγμένο σώμα που επιβάλει διεθνούς κανόνες και ρυθμίσεις για το υποτιθέμενο συμφέρον μιας emerging global citizen-ship/ry. Μέσω της κυριαρχίας μιας απίστευτης Ομερτά, ενός Ευρωπαϊκού Κώδικα Σιωπής, αποκρύβεται ή υποβαθμίζεται μια ήπιας και έξυπνης μορφής και μαλακής ισχύος νεο-ολοκληρωτικής υφής εξέλιξη και κατεύθυνση. Ουδείς αναφέρει το ιστορικό γεγονός πως ουδέποτε υπήρξε, ούτε πρόκειται να υπάρξει, οποιασδήποτε μορφής «δημοκρατία» (λογοδοσία, αυτοκυβέρνηση, αντιπροσώπευση) σε υπερ-εθνικό επίπεδο. Πιο συγκεκριμένα:

Ομερτά, για τους γραφειοκράτες (ή άλλα υπερεθνικά σώματα) που δρουν ανεξέλεγκτα, δεν εκλέγονται από τους πολίτες και δεν λογοδοτούν σε αυτούς.

Ομερτά, για την επιδίωξη πλήρους αντιστροφής της κατεύθυνσης ή της φοράς νομιμοποίησης, σε μια προσπάθεια η νομιμοποίηση να πηγάζει και να απορρέει από μετα-εθνικές γραφειοκρατικές ή μη ελίτ και υπερεθνικά όργανα και δια μέσω συνθηκών να «διαχέεται» προς μετα-κυρίαρχες κυβερνήσεις οι οποίες έχουν περιορισμένη ισχύ και αρμοδιότητες - που ρυθμίζονται από υπερεθνικούς γραφειοκράτες και νομικούς -, καταλήγοντας στους ψηφοφόρους (στο υπάρχον διεθνές σύστημα, η νομιμοποίηση πηγάζει, αντίθετα, από «κάτω προς τα πάνω», από τους ψηφοφόρους δια των εκλογών και των κυρίαρχων κυβερνήσεων στους διεθνείς οργανισμούς μέσω συνθηκών).

Ομερτά, για το γεγονός πως οι πολίτες δεν ασκούν την παραμικρή άμεση επιρροή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Commission) και πως ο εν λόγω θεσμός δεν έχει καμία υποχρέωση να λογοδοτεί στους πολίτες.

Ομερτά, για την προσπάθεια απόσπασης της απόλυτης πολιτικής ισχύος (της κυριαρχίας) από τα κοινοβούλια και τα εθνικά νομοθετικά σώματα - τα οποία είναι υπεύθυνα και λογοδοτούν προς τους εθνικούς δήμους και τα εκλογικά σώματα - και για την μεταφορά της σε δικαστήρια, γραφειοκρατικές υπηρεσίες, φορείς και αρχές που βρίσκονται σε υπερεθνικό επίπεδο και δεν λογοδοτούν παρά μονάχα στους εαυτούς τους ή σε άλλα μη εκλεγμένα υπερεθνικά σώματα.

Ομερτά, για τον περιορισμό της πολιτικής, της αυτοκυβέρνησης και των αποφάσεων, δηλαδή των κοινοβουλίων και την άσκηση μετα-πολιτικής μέσω της συνταγματοποίησης πολιτικών τις οποίες παρουσιάζουν ως δικαιώματα δίχως να υπάρχει δυνατότητα παρέμβασης, απόφασης και διαμόρφωσης είτε από τους εκλεγμένους πολιτικούς είτε από τους πολίτες. Την ίδια στιγμή που υποβαθμίζουν τα κοινοβούλια ενσωματώνουν στα συντάγματα, συνταγματοποιούν, πολιτικές υπό τη μορφή δικαιωμάτων (η διαδικασία αυτή θα μπορούσε να περιγραφεί ως δικαιωματοκρατική μετα-πολιτική δίχως πολίτες και δίχως πολιτικούς. Δεν είναι καθόλου τυχαία η μετατόπιση που παρατηρείται από την δημοκρατία προς την δικαιωματοκρατία).

Ομερτά, για τη συστημική διαφθορά και τα σκάνδαλα του μη εκλεγμένου υπερεθνικού επιπέδου (οργάνων, φορέων, θεσμών) που έχουν προϊστορία (1999), τη δαιδαλώδη δομή (Commission: επίτροποι, διοίκηση, λειτουργοί, γραμματεία, γενικές διευθύνσεις και διαφορετικές εκτελεστικές υπηρεσίες) και την αδιαφάνεια. Ομερτά, για το ότι οι τύχες 500 και πλέον εκατομμυρίων ανθρώπων βρίσκονται στα χέρια και τις διαθέσεις μιας υπερεθνικής ευρωκάστας-ελίτ η οποία, όσο περισσότερο βρίσκεται μπροστά σε συνθήκες αναρχοποίησης τόσο εντονότερα επιδιώκει την οικοδόμηση ενός ιεραρχικού συστήματος δίχως λογοδοσία, αυτοκυβέρνηση, αντιπροσώπευση.

Για όλα αυτά έχω γράψει εκτενώς και κατ' επανάληψη, αλλά δεν υπάρχει ενδιαφέρον (ή υπάρχει ελάχιστο). Γιατί; Γιατί πρέπει να είσαι στοιχειωδώς ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα προκειμένου να σε απασχολούν και να τίθενται στη δημόσια ατζέντα αυτά τα ζητήματα. Και όχι να είσαι - όπως έγραψε Αμερικανός πρώην διπλωμάτης πρόσφατα αλλά και πολλοί άλλοι παλαιότερα - «προτεκτοράτο του Δ.Ν.Τ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας» (η φράση είναι ακριβής και αυτολεξεί: Greece has become a protectorate of the IMF, the European Commission and the European Central Bank).