8 Μαρτίου 2016

Μεταπολιτικά εργαλεία πρόσδεσης ή/και γεωπολιτικής αναδιάταξης (;) και ΕυρωΤουρκικές σχέσεις (plus: A Possible EU Coalition of the Willing on Refugees).

Δεν έχει γίνει μια μη οικονομική ανάγνωση, ανάλυση και ερμηνεία των λεγόμενων «μνημονίων» και των ευρύτερων εξελίξεων των τελευταίων χρόνων. Πρέπει να υπάρξουν και άλλες ερμηνείες που θα προσεγγίζουν την περίοδο στο σύνολο της υπό διαφορετικό φως και τα «μνημόνια» ως εργαλεία ευρύτερων ανακατατάξεων, πέρα από την οικονομική τους λειτουργία. Θα μπορούσαν να εξετασθούν σε διαφορετικά πλαίσια. Πως μπορεί να λειτούργησαν ως μεταπολιτικά εργαλεία πρόσδεσης ή/και γεωπολιτικής αναδιάταξης; Για παράδειγμα, στην περίπτωση της Κύπρου, ποια είναι η σχέση τους με την επερχόμενη λύση, τη δέσμευση - των εσόδων από την εξόρυξη - των υδρογονανθράκων και του φυσικού αερίου ή το ζήτημα των περιουσιών; Όλα μαζί τα προηγούμενα θα αποτελέσουν ένα πακέτο για το Κυπριακό.

Γνωρίζαμε πως καθώς θα αυξάνεται η ατλαντική πίεση για συμμετοχή της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα αυξάνεται και η πίεση προς την Κύπρο, προκειμένου η Ε.Ε να υποχρεωθεί να αποδεχθεί την παρουσία της Τουρκίας στο νησί και να μην διαμορφωθεί μια πιθανή - μελλοντική - ευρωπαϊκή άμυνα, δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας. Αυτά τα γνωρίζαμε, δεν είναι μυστικά. Το 2004, η εξέλιξη αυτή αποτράπηκε (ουσιαστικά αναβλήθηκε). Εάν διαδραμάτισε κάποιον ρόλο σε αυτή την αναβολή ή αποτροπή κάποιο ευρωπαϊκό πλαίσιο, αυτό ήταν της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι της Ευρωζώνης (Η Ευρωζώνη το ακριβώς αντίθετο έκανε. Περιόρισε τους βαθμούς ελευθερίας και μας έδεσε «χειροπόδαρα», ετεροκαθορίζοντας μας σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, και οδηγώντας μας εκεί που οδηγούμαστε τώρα, με το μαχαίρι στο λαιμό και τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα).

Η παράταση των «μνημονίων» στην Ελλάδα, ερμηνεύεται μέσω της περί «γονιδιώματος» θεωρίας, δηλαδή μέσω μιας κεκαλυμμένης ρατσιστικής θέσης την οποία συνοδεύουν η ενοχοποίηση και ένας ασύμμετρος ψυχολογικός και πολιτισμικός πόλεμος, ο οποίος στην Ελλάδα, για κάποιον λόγο που αδυνατώ να καταλάβω, θεωρείται «φυσιολογικός». Ωραία, «δεν εφαρμόστηκαν», όπως μας λένε. Πως λειτουργούν όμως τα «μνημόνια», σε συνδυασμό με το μεταναστευτικό-προσφυγικό (το οποίο σαφώς και μπορεί να θεωρηθεί πως χρησιμοποιείται ως μεταπολιτικό εργαλείο πρόσδεσης ή/και γεωπολιτικής αναδιάταξης), την μετατροπή της Ελλάδας σε μετα-κυριαρχικό και μετα-δημοκρατικό πολιτειακό καθεστώς και μεταμοντέρνο εδαφικό σουρωτήρι, την πίεση που ασκεί η Τουρκία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την αποσταθερόποιηση και αναρχοποίηση της τελευταίας και την αναθεώρηση του καθεστώτος στο Αιγαίο; Τα προηγούμενα σαφώς και πρέπει να ιδωθούν σε συνάφεια με το Κυπριακό, τη Θράκη και το ζήτημα του κλεισίματος των συνόρων από την Π.Γ.Δ.Μ. Πως αποσυνδέονται όλα τα προηγούμενα - τα οποία τα αναφέρω ενδεικτικά και από μνήμης - από τη στιγμή που αποτελούν μέρη ενός συνολικού πακέτου των ΕυρωΤουρκικών σχέσεων;

Από το 2006-7 - τουλάχιστον - η Ελλάδα δέχεται ανά διαστήματα αποσταθεροποίησεις και «επιθέσεις» σε πολλά επίπεδα που προσιδιάζουν στις σύγχρονες μορφές ασύμμετρου πολέμου. Οι νέοι πόλεμοι έχουν πολλές διαστάσεις, είναι πολυμορφικοί, ασύμμετροι και υβριδικοί. Είναι μη κυβερνητικοί, πολιτισμικοί, χρηματιστικοί και νομισματικοί, παραθεσμικοί, σποραδικοί και υπερ/υποεθνικοι, δημογραφικοί (σε βιβλίο που έχω παρουσιάσει υπάρχει κεφάλαιο με τίτλο “Now the Refugees Are the War”), πολιτικοί, κλίματος και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης και ψυχολογικοί, πολύπλοκοι και πολυεπίπεδοι. Η Ελλάδα έπρεπε να έχει αναπτύξει τρόπους θεσμικής προστασίας, επάρκειας, υπευθυνότητας και συνεκτικότητας που θα απέτρεπαν ή θα αναχαίτιζαν πιθανές προσπάθειες αποσταθεροποίησης της, οι οποίες - θα πρέπει να - είναι αναμενόμενες σε ένα κράτος που βρίσκεται σε μια περιοχή γεωπολιτικών, γεωοικονομικών και γεωπολιτισμικών τεκτονικών πλακών.

Από το 1940 μέχρι το 1974, δηλαδή κατά την περίοδο του ενδο-ευρωπαϊκού ανταγωνισμού που οδήγησε στην τότε ένταξη και παγίωση μας στα πλαίσια του διπολικού στρατοπέδου, εισπράξαμε πολέμους χαμηλών και υψηλών εντάσεων. Από το 2006-7 πληρώνουμε τη νέα μας ένταξη. That's It.

Σημειώσεις
(-) Η ελληνική κοινωνία είναι μονάχη και εντελώς γυμνή. Πολιτικούς δεν έχει. Ελίτ δεν έχει. Διανόηση δεν έχει. Θεσμική προστασία δεν έχει. Ηγεσίες δεν έχει. Τίποτα. Έρημος.

(-) Αποτελεί είτε ευλογία είτε κατάρα, αλλά η Ελλάδα, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν βρίσκεται στην περιοχή της Πορτογαλίας ή/και της Ιρλανδίας.


.~`~.
Plus
A Possible EU Coalition of the Willing on Refugees


While a unanimous compromise position does not look likely, a number of governments seem to be willing to move ahead with a joint European approach. Germany, Finland, the Netherlands, Belgium, Luxembourg, Austria, Slovenia, Portugal and Spain support an encompassing a European solution. Italy and Greece agree on that scheme as well, but will want refugees on their territory to be resettled to other member states.

Meanwhile, Poland, the Czech Republic, Slovakia and Hungary (the Visegrad group) and the United Kingdom oppose a coordinated effort that would combine an EU quota system and EU border controls. Significant resistance against any additional resettlement beyond the 160,000 that the existing EU plan has outlined can be found in Estonia, Latvia, Lithuania, Sweden, Denmark and France.