31 Δεκεμβρίου 2015

Σαν φτάσουν τα μεγάλα κρύα...

Μόνο σαν φτάσουν τα μεγάλα κρύα, ξέρουμε πως ο κέδρος και το κυπαρίσσι είναι τα τελευταία δένδρα που φυλλορροούν.

29 Δεκεμβρίου 2015

Σχόλια ἀτάκτως ἐρριμμένα (29 Δεκ 2015).

Ι
Οι ΑμερικανοΑσιάτες (Asian Americans) έχουν το υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο και το υψηλότερο μέσο εισόδημα -ανά νοικοκυριό- από οποιαδήποτε άλλη φυλετική ομάδα (racial group) στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη το 2012 σε εθνικό επίπεδο από το Pew Research Center. Επίσης, ο πληθυσμός των ΑσιατοΑμερικανών αυξάνεται γρηγορότερα από οποιαδήποτε άλλη φυλετική ομάδα στις Η.Π.Α. Από το 2000 έως το 2010 ο αριθμός των ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονταν ως -εν μέρει ή εξ ολοκλήρου- Ασιάτες αυξήθηκε κατά 46%, τουλάχιστον τέσσερις φορές περισσότερο από το ρυθμό αύξησης του συνολικού πληθυσμού. Στην έρευνα διαπιστώθηκε πως οι ΑμερικανοΑσιάτες δίνουν μεγαλύτερη αξία στο γάμο, τη μητρότητα, τη σκληρή δουλειά και την επιτυχημένη καριέρα (marriage, parenthood, hard work, career success) από τους υπόλοιπους Αμερικανούς. Το 1965 οι ΑσιατοΑμερικανοί αποτελούσαν λιγότερο από το 1,0% του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών. Σήμερα αποτελούν περίπου το 4,8% (wholly Asian) ή σχεδόν το 6,0% (partly Asian). Ο πληθυσμός τους υπολογίζεται περί τα 18 εκατομμύρια.

25 Δεκεμβρίου 2015

Η Μήδεια του Ευρυπίδη στο Τόκιο. 平幹二朗・主演の「王女メディア」、東京グローブ座で2016年1月から公演.

Η τραγωδία Μήδεια του Ευρυπίδη θα ανέβει στο Τόκιο από τις 9 μέχρι τις 16 Ιανουαρίου 2016, με πρωταγωνιστή τον μεγάλο Ιάπωνα ηθοποιό Μικιτζίρο Χίρα και σκηνοθεσία του Τέτσου Ταοσίτα. Θέατρο The Globe Tokyo. 3-1-2 Hyakunin-cho, Shinjuku-ku, Tokyo.

24 Δεκεμβρίου 2015

Παγκόσμιες πληθυσμιακές εξελίξεις (1950-2015).

Τα στοιχεία που ακολουθούν αποτελούν συνέχεια και συμπλήρωμα των επόμενων σημειωμάτων: 1) Παγκόσμιες πληθυσμιακές εξελίξεις και «Δύση», 2) Τρία σχόλια για τον πλανητικό μετασχηματισμό: Περί «Δύσεως», πολυπληθέστερων χωρών και μεγεθών αστικοποίησης, 3) Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό, 4) II) Ανατολική Ασία, Βόρεια Αμερική και Ευρώπη. Μεγέθη και στοιχεία με βάση την οικονομική, πολιτική και ιστορική Γεωγραφία. I) Εξέλιξη ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) και αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομίων της Ασίας (Emerging and developing Asia) από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα, 5) I. Άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα - Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία - Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP based (PPP) share of world total (%). Πλανητικός μετασχηματισμός.


Δέκα (10) πολυπληθέστερες χώρες (1950 και 2015)

Το 1950 οι δέκα πολυπληθέστερες χώρες ήταν οι εξής: 1) Κίνα με 544 εκατομμύρια, 2) Ινδία με 376 εκατομμύρια, 3) Η.Π.Α με 158 εκατομμύρια, 4) Ρωσία με 103 εκατομμύρια, 5) Ιαπωνία με 82 εκατομμύρια, 6) Γερμανία με 70 εκατομμύρια, 7) Ινδονησία με 70 εκατομμύρια, 8) Βραζιλία με 54 εκατομμύρια, 9) Ηνωμένο Βασίλειο με 50 εκατομμύρια και, τέλος, 10) Ιταλία με 47 εκατομμύρια.

Δέκα (10) πολυπληθέστερες χώρες (1950)


Το 2015 οι δέκα πολυπληθέστερες χώρες είναι οι εξής: 1) Κίνα με 1.376 εκατομμύρια, 2) Ινδία με 1.311 εκατομμύρια, 3) Ηνωμένες Πολιτείες με 322 εκατομμύρια, 4) Ινδονησία με 258 εκατομμύρια, 5) Βραζιλία με 208 εκατομμύρια, 6) Πακιστάν με 189 εκατομμύρια, 7) Νιγηρία με 182 εκατομμύρια, 8) Μπαγκλαντές με 161 εκατομμύρια, 9) Ρωσία με 143 εκατομμύρια και, τέλος, 10) Μεξικό ή/και Ιαπωνία με 127 εκατομμύρια (απολύτως οριακά).

Δέκα (10) πολυπληθέστερες χώρες (2015)


Μεγαλύτερες πληθυσμιακές μεταβολές-αυξήσεις (1950-2015)

  • Ινδία: 935 εκατομμύρια
  • Κίνα: 832 εκατομμύρια
  • Ινδονησία: 188 εκατομμύρια
  • Η.Π.Α: 164 εκατομμύρια
  • Βραζιλία: 154 εκατομμύρια
  • Πακιστάν: 149 εκατομμύρια (το 1950 είχε πληθυσμό περίπου 40 εκατομμύρια και βρισκόταν εκτός πρώτης δεκάδας)
  • Νιγηρία: 147 εκατομμύρια (το 1950 είχε πληθυσμό περίπου 35 εκατομμύρια, ομοίως)
  • Μπαγκλαντές: 118 εκατομμύρια (το 1950 είχε πληθυσμό 43 εκατομμύρια -λίγο περισσότερο από τη Γαλλία-, ομοίως)
  • Μεξικό: 100 εκατομμύρια (το 1950 είχε πληθυσμό περίπου 27 εκατομμύρια -όσο περίπου η Ισπανία-, ομοίως)

Ηπειρωτική ματιά στα πολυπληθέστερα κράτη (1950-2015)

Το 1950 τρεις ευρωπαϊκές χώρες (πλην Ρωσίας) συγκαταλέγονταν στις δέκα πολυπληθέστερες του πλανήτη. Το 2015 καμία (πλην Ρωσίας). Και στις πρώτες δεκαπέντε (15) πολυπληθέστερες χώρες δεν υπάρχει καμία ευρωπαϊκή χώρα (πλην Ρωσίας πάντα). Η Γερμανία βρίσκεται στην 16η θέση, κάτω από την Αίγυπτο και πάνω (;) από το Ιράν (το Ιράν θα την ξεπεράσει, εάν δεν την έχει ήδη ξεπεράσει). Μέσα στην επόμενη δεκαετία ούτε στις πρώτες είκοσι (20) πολυπληθέστερες χώρες θα υπάρχει κάποια ευρωπαϊκή χώρα (πλην Ρωσίας πάντα).

Το 1950 δύο αμερικανικές χώρες (μια στη Νότια και μια στη Βόρεια Αμερική) συγκαταλέγονταν στις δέκα πολυπληθέστερες χώρες του πλανήτη. Το 2015 τρεις (Η.Π.Α, Βραζιλία, Μεξικό).

Το 1950 καμία αφρικανική χώρα δεν ήταν μεταξύ των δέκα πολυπληθέστερων χωρών του πλανήτη. Το 2015 βρίσκεται μια (Νιγηρία). Στις πρώτες είκοσι (20) χώρες συγκαταλέγονται τέσσερις (Νιγηρία, Αιθιοπία, Αίγυπτος, Κονγκό).

Το 1950 τέσσερις ασιατικές χώρες (πλην Ρωσίας, η οποία λόγω έκτασης και γεωγραφίας αποτελεί χώρα «πασπαρτού ή γέφυρα») συγκαταλέγονταν στις δέκα πολυπληθέστερες χώρες του πλανήτη. Το 2015 συγκαταλέγονται πέντε χώρες της ευρύτερης Ασίας (Ανατολική Ασία και Ασία του Ειρηνικού) στις πρώτες δέκα (10) και εννέα στις πρώτες είκοσι (20). Κίνα, Ινδία, Ινδονησία, Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Ιαπωνία, Φιλιππίνες, Βιετνάμ και Ταϊλάνδη.

Το 1950 καμία χώρα της Μέσης Ανατολής δεν συγκαταλεγόταν στις δέκα πολυπληθέστερες χώρες του πλανήτη. Το ίδιο συμβαίνει και το 2015. Όμως στις πρώτες είκοσι (20) πολυπληθέστερες χώρες υπάρχουν δύο χώρες της Μέσης Ανατολής (Τουρκία και Ιράν) ή τέσσερις της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής (Αίγυπτος και Πακιστάν).

Είκοσι (20) πολυπληθέστερες χώρες (2015)


Ηπειρωτική ματιά δίχως κράτη (1950-2015)

Το 1950 ο παγκόσμιος πληθυσμός ήταν περίπου 2,55 δισεκατομμύρια. Το 2015 υπολογίζεται σε 7,3 δισεκατομμύρια. Σε περίοδο εξήντα πέντε (65) χρόνων ο συνολικός πληθυσμός του πλανήτη αυξήθηκε κατά 4 δισεκατομμύρια 750 εκατομμύρια, περίπου.

Στην Ασία κατοικεί το 60% του συνολικού πληθυσμού (Κίνα και Ινδία, από μόνες τους, αποτελούν περίπου το 37% του παγκόσμιου πληθυσμού). Στην Αφρική κατοικεί το 15,5%. Στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων όλων των πληθυσμών δυτικά των Ουραλίων -δηλαδή και το μεγαλύτερο πληθυσμιακά μέρος της Ρωσίας- κατοικεί το 10,4% (η Ε.Ε αποτελεί περίπου το 7,0% του παγκόσμιου πληθυσμού ενώ η Ευρωζώνη λιγότερο από το 5,0%). Στην Λατινική Αμερική -συμπεριλαμβανομένης της Καραϊβικής- κατοικεί το 8,6% του παγκόσμιου πληθυσμού και στη Βόρεια Αμερική το 5,0% (Νότια και Βόρεια Αμερική αγγίζουν το 14%).

Μεταξύ των ετών 1950 και 2015, ο συνολικός πληθυσμός του πλανήτη αυξήθηκε κατά 4,75 δισεκατομμύρια -ή κατά 4.750 εκατομμύρια- ενώ αυτός των μεγαλύτερων δυνάμεων της σημερινής Ε.Ε (Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία και Ισπανία) αυξήθηκε κατά 90 μόλις εκατομμύρια.

Αυτό που δεν τονίζεται είναι πως περί το 1900, περίοδος που μεσουρανούσαν ορισμένες ευρωπαϊκές δυνάμεις σε πλανητική κλίμακα, οι δυνάμεις αυτές δεν ήταν μονάχα «τεχνολογικά και οικονομικά» ανεπτυγμένες, αλλά βρίσκονταν και σε μια ήπειρο η οποία αντιπροσώπευε περίπου το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού - και όχι το 10% όπως σήμερα. Ένας στους τέσσερις κατοίκους στον πλανήτη προερχόταν από την ευρωπαϊκή ήπειρο - και όχι ένας στους δέκα. Η δημογραφία πάντα διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο. Περίπου το 70% των είκοσι πολυπληθέστερων χωρών σε πλανητική κλίμακα θα πρωταγωνιστήσουν τον νέο αιώνα.

Όπως έχει παρατηρήσει και ο -σπουδαίος- Angus Maddison, «Μεταξύ των ετών 1000 και 1500, ο πληθυσμός της Δυτικής Ευρώπης αυξήθηκε ταχύτερα από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου. Οι βόρειες χώρες αυξήθηκαν σημαντικά ταχύτερα από τις μεσογειακές» (εκείνη την περίοδο ξεκινά και η αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων μεταξύ μεσογειακής και -δυτικής και βόρειας- ηπειρωτικής Ευρώπης, η οποία παραμένει μέχρι τις μέρες μας, κυριολεκτικά: Ευρωπαϊκός Βορράς-Νότος). Πάντοτε, κάπως έτσι ξεκινά.


-----
Σε ότι αφορά τον μικρόκοσμο της Ε.Ε: Θυμίζω πως η Γερμανία έχει περί τα 14 με 16 εκατομμύρια περισσότερους κατοίκους από τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (δεδομένο το οποίο σαφώς επηρεάζει πολυπαραγοντικά). Τρεις χώρες που βρίσκονται στην ίδια τεχνολογική βασή. Η Γερμανία έχει πληθυσμό περίπου 81 εκατομμύρια με μέσο όρο ηλικίας τα 46 χρόνια και ρυθμό γονιμότητας 1.40, η Γαλλία 67 εκατομμύρια με μέσο όρο ηλικίας τα 41 χρόνια και ρυθμό γονιμότητας περίπου 2.00 (μεγαλύτερος στην Ε.Ε) και το Ηνωμένο Βασίλειο 65 εκατομμύρια με μέσο όρο ηλικίας τα 40.5 χρόνια και ρυθμό γονιμότητας περίπου 1.90. Σε αυτό το κείμενο δεν μας ενδιαφέρουν οι μελλοντικές προβολές, απλά, προς ενημέρωση σας, αναφέρω πως εντός των επόμενων δύο δεκαετιών -υπολογίζεται πως- ο πληθυσμός της Γερμανίας θα μειωθεί ενώ οι πληθυσμοί της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου θα αυξηθούν (όσο για εμάς, αφήστε το. Εμείς βρισκόμαστε μεταξύ εκλογίκευσης, στρουθοκαμηλισμού, ιδεολογικοποίησης, απώθησης ή/και νομιμοποίησης του θανάτου μας).


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

1) Παγκόσμιες πληθυσμιακές εξελίξεις και «Δύση», 2) Τρία σχόλια για τον πλανητικό μετασχηματισμό: Περί «Δύσεως», πολυπληθέστερων χωρών και μεγεθών αστικοποίησης, 3) Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό, 4) II) Ανατολική Ασία, Βόρεια Αμερική και Ευρώπη. Μεγέθη και στοιχεία με βάση την οικονομική, πολιτική και ιστορική Γεωγραφία. I) Εξέλιξη ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) και αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομίων της Ασίας (Emerging and developing Asia) από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα, 5) I. Άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα - Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία - Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP based (PPP) share of world total (%). Πλανητικός μετασχηματισμός, 6) Πολιτιστικές μακροδομές: Γενικές παρατηρήσεις για την μετακίνηση του κέντρου βάρους της χριστιανικής ανθρωπογεωγραφίας προς τον Παγκόσμιο Νότο, 7) I) Ένας -ακόμη- ενδοευρωπαϊκος ανταγωνισμός ανάμεσα σε χώρες του Βορρά και του Νότου και II) μια σύντομη αναφορά στις σχέσεις Τουρκίας και Ε.Ε., 8) Κέντρα και περιφέρειες 9) Μια σύντομη μακροϊστορική προσέγγιση των ευρωπαϊκών εξελίξεων.

22 Δεκεμβρίου 2015

Δύο σχολιασμοί: I) Η δημογραφική καταστροφή της Ιαπωνίας και II) Τα πράγματα ήρθαν αλλιώς (στις σχέσεις «Ευρώπης» και «Ισλάμ»).

I
Η δημογραφική καταστροφή της Ιαπωνίας

Η ιαπωνική κυβέρνηση όρισε ως στόχο της να σταθεροποιήσει τον πληθυσμό της χώρας στα 100 εκατομμύρια μέσα στα επόμενα 50 χρόνια, σπάζοντας ένα μεταπολεμικό πολιτικό ταμπού (γιατί όμως ήταν «ταμπού»;). Μια συναίνεση επανεμφανίζεται που παραδέχεται πως οι δημογραφικές τάσεις αποτελούν καθοριστικό παράγοντα για την τύχη των εθνών (γιατί είχε χαθεί αυτή η συναίνεση;).

Ο πληθυσμός της Ιαπωνίας κορυφώθηκε το 2008 με περίπου 128 εκατομμύρια και έκτοτε μειώνεται (κάτι που σημαίνει πως η μείωση στους ρυθμούς γονιμότητας είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα). Μέχρι το 2040, η Ιαπωνία ενδέχεται να χάνει περί το ένα εκατομμύριο ανθρώπους κάθε χρόνο.

Εάν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, μέχρι το 2050 ο πληθυσμός της Ιαπωνίας αναμένεται να μειωθεί στα 105 εκατομμύρια αναφέρει έκθεση του Ο.Η.Ε. Ενώ με βάση άλλη έρευνα μέχρι τέλος του αιώνα ο πληθυσμός της Ιαπωνίας υπολογίζεται πως θα μπορούσε να επιστρέψει στα επίπεδα των αρχών του 20ου αιώνα (μονάχα που το 1900 ήμασταν 1,6 δισεκατομμύρια ενώ μέχρι το τέλος του αιώνα υπολογίζεται πως θα είμαστε πάνω από 11 δισεκατομμύρια).

«Οι ιδιοκτήτες σκυλιών στην Ιαπωνία, θεωρούν ότι το σκυλί είναι σαν παιδί», ισχυρίζεται η Toshiko Horikoshi, επιτυχημένη χειρούργος που κατοικεί σε μια ακριβή περιοχή του Τόκυο, κυκλοφορεί με Porsche και παίζει πιάνο για να χαλαρώσει. Πολλές γιαπωνέζες σαν την Horikoshi -διαβάζω στον Guardian- προτιμούν τα κατοικίδια ζώα από τη μητρότητα. Αποτελεί έκπληξη, σε μια χώρα που πανικοβάλλονται για την κατακόρυφη πτώση των γεννήσεων, ότι υπάρχουν τώρα πολλά περισσότερα κατοικίδια ζώα από ότι παιδιά. Ενώ το ποσοστό των γεννήσεων έχει μειωθεί δραματικά και ο μέσος όρος ηλικίας του πληθυσμού της Ιαπωνίας έχει αυξηθεί, η Ιαπωνία έχει μεταβληθεί σε «πλανητική υπερδύναμη» κατοικίδιων ζωών. Και βέβαια έχει δημιουργηθεί μια πανίσχυρη βιομηχανία γύρω από τα κατοικίδια που έχει οδηγήσει οίκους μόδας, σχεδίασης κ.λπ όπως Chanel, Dior, Gucci και Hermès να προσφέρουν πολυτελή προϊόντα για σκύλους. Σε αρκετές περιοχές του Τόκυο είναι ευκολότερο να βρεις ρούχα για σκυλιά παρά για παιδιά. Υπάρχουν Boutique κατοικίδιων που πουλάνε τα πάντα.

Επίσημες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό των κατοικίδιων στην Ιαπωνία σε 22 εκατομμύρια -ή και περισσότερο-, ενώ υπάρχουν μόνο 16,6 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 15 ετών.

Στην Ιαπωνία κυκλοφορούν περισσότερες πάνες για σκυλιά και ηλικιωμένους από ότι για παιδιά. Έτσι από τα σκυλιά και γενικότερα τα κατοικίδια παίρναμε στους ηλικιωμένους. Οι πάνες για ηλικιωμένους αναμένεται να ξεπεράσουν σε πωλήσεις τις πάνες μωρών στην Ιαπωνία μέχρι το 2020, σύμφωνα με την Unicharm, τη μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής πάνας στην Ιαπωνία. Το σημείο καμπής ήταν το 2011.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο ρυθμός γονιμότητας στην Ιαπωνία έπεσε κάτω από 1,5 (ιστορικό χαμηλό για την Ιαπωνία το 1,26 κατά το έτος 2005 - ενώ στην Ελλάδα την περίοδο 2000-2003 ο ρυθμός γονιμότητας κινήθηκε μεταξύ 1,26 και 1,28). Το 1995, ο πληθυσμός των συνταξιούχων στην Ιαπωνία (65 ετών και άνω) αντιπροσώπευε το 14,6 % επί του συνολικού πληθυσμού ενώ το 1950 ήταν μόλις 4,9%. Το 1950 η μέση ηλικία ήταν 22,3 έτη ενώ το 1995 άγγιξε τα 40 έτη. Σήμερα η μέση ηλικία είναι 46 έτη. Ένας στους τέσσερις Ιάπωνες είναι άνω των εξήντα πέντε χρόνων. Η Ιαπωνία είναι η πιο γερασμένη κοινωνία στον πλανήτη - με τη Γερμανία να ακολουθεί και την Ελλάδα να βρίσκεται στην πρώτη πεντάδα.



Σύνδεσμοι: 1) Why Japan's Elderly Are Endangering Its Military 2) Why Japan prefers pets to parenthood 3) In Rapidly Aging Japan, Adult Diaper Sales Are About to Surpass Baby Diapers 4) See the 'super-aged' nations 5) http://www.un.org/esa/population/publications/migration/japan.pdf


II
Τα πράγματα ήρθαν αλλιώς

Εν συντομία. Το επίδικο -για ορισμένους- ήταν η ενσωμάτωση «του Ισλάμ» στην «ευρωπαϊκή» παραγωγή -καθώς το πρώτο αποτελεί βασικό παράγοντα υπάρξεως της δεύτερης- όχι μονάχα ως «ενέργεια» (πετρέλαια κυρίως) και «εργασία» («φτηνά εργατικά χέρια») αλλά και ως «παιδιά και γεννήσεις» (υπογεννητικότητα και δημογραφία) προκειμένου να συνεχίσει ακάθεκτη η περίφημη «ανάπτυξη» κατά την εποχή της «παγκοσμιοποιήσεως».

Βέβαια όλα τα προηγούμενα δεν τα ήθελε «η Ευρώπη», έτσι γενικά και αόριστα, αλλά τα είχε ανάγκη το «φιλελεύθερο» κράτος της «αναπτύξεως», προκειμένου να συνεχίσει να υφίσταται και να υπερβεί το λεγόμενο «φιλελεύθερο παράδοξο» (*) στο οποίο βρίσκονται παγιδευμένα τα -«φιλελεύθερα αναπτυξιακά»- κράτη. Εξ ου και αποτέλεσε απαραίτητη συνθήκη ο λεγόμενος μουλτικουλτουραλισμός («πολυπολιτισμός»), ο οποίος βρίσκεται σε υποχώρηση (**).

Στην πορεία, βέβαια, εδημιουργήθησαν ορισμένα «προβλήματα» καθώς οι άνθρωποι δεν είναι απλά «συντελεστές» (π.χ. εργασία) αλλά κουβαλούν μαζί τους ιδέες, νοοτροπίες, ηθικές στάσεις και διάφορα άλλα περίεργα και περιττά -για «την παραγωγή»- πράγματα. Εξ ου και αποτελεί απαραίτητη συνθήκη ο «εξευρωπαϊσμός» τους προκειμένου να προσανατολισθούν αποκλειστικά στην «παραγωγή».

Για να επιτευχθεί ο προσανατολισμός και η ενσωμάτωση στην «παραγωγή» πρέπει η «εργασία», δηλαδή οι άνθρωποι, να κλεισθούν αεροστεγώς σε ένα ιδεολογικό οικοδόμημα από το οποίο δεν επιτρέπεται καμία διαρροή. Το ιδεολογικό αυτό οικοδόμημα τιτλοφορείται συνήθως υπό συνθήματα όπως «εξευρωπαϊσμός» ή/και «δυτικές αξίες» (συνθήματα που μικρή σχέση έχουν με την πραγματική ιστορική εξέλιξη των λαών, των κοινωνιών και των εθνών της ευρωπαϊκής ηπείρου). Κάπως έτσι θέλησαν ορισμένοι τα πράγματα. Τα πράγματα όμως ήρθαν αλλιώς.

-----
(*) Στο λεγόμενο «φιλελεύθερο παράδοξο» έχω αναφερθεί παλαιότερα επιγραμματικά. Σκοπεύω να αναφερθώ αναλυτικά μελλοντικά.

(**) Μια οπισθοχώρηση η οποία έχει αποκτήσει επίσημη θεσμική ευρωενωσιακή έκφραση εδώ και κάποια χρόνια -και όχι μονάχα τους τελευταίους μήνες-, για την οποία ουδείς ομιλεί και στην οποία, επίσης, θα αναφερθώ μελλοντικά.

20 Δεκεμβρίου 2015

A New Century for the Middle East.

Ενδιαφέρον θα είχε αυτό το κείμενο να μεταφραστεί στην ελληνική. Δεν γράφει κάτι το ιδιαίτερο, αυτονόητα -μη ανιστόρητα- πράγματα διαβάζουμε. Η άξια του έγκειται στο γεγονός ότι το έγραψε ένας άνθρωπος ο οποίος κατά καιρούς έχει παρουσιαστεί ως ένθερμος παρεμβατιστής (interventionist). Δεν είναι ανάγκη να συμφωνεί κάποιος συνολικά με την προσέγγιση του.



NEW YORK – The United States, the European Union, and Western-led institutions such as the World Bank repeatedly ask why the Middle East can’t govern itself. The question is asked honestly but without much self-awareness. After all, the single most important impediment to good governance in the region has been its lack of self-governance: The region’s political institutions have been crippled as a result of repeated US and European intervention dating back to World War I, and in some places even earlier.

One century is enough. The year 2016 should mark the start of a new century of homegrown Middle Eastern politics focused urgently on the challenges of sustainable development.

The Middle East’s fate during the last 100 years was cast in November 1914, when the Ottoman Empire chose the losing side in World War I. The result was the empire’s dismantling, with the victorious powers, Britain and France, grabbing hegemonic control over its remnants. Britain, already in control of Egypt since 1882, took effective control of governments in today’s Iraq, Jordan, Israel and Palestine, and Saudi Arabia, while France, already in control of much of North Africa, took control of Lebanon and Syria.

Formal League of Nations mandates and other instruments of hegemony were exercised to ensure British and French power over oil, ports, shipping lanes, and local leaders’ foreign policies. In what would become Saudi Arabia, Britain backed the Wahhabi fundamentalism of Ibn Saud over the Arab nationalism of the Hashemite Hejaz.

After World War II, the US picked up the interventionist mantle, following a CIA-backed military coup in Syria in 1949 with another CIA operation to topple Iran’s Mohammad Mossadegh in 1953 (to keep the West in control of the country’s oil). The same behavior has continued up to the present day: the overthrow of Libya’s Muammar el-Qaddafi in 2011, the toppling of Egypt’s Mohamed Morsi in 2013, and the ongoing war against Syria’s Bashar al-Assad. For almost seven decades, the US and its allies have repeatedly intervened (or supported internally-led coups) to oust governments that were not sufficiently under their thumb.

The West also armed the entire region through hundreds of billions of dollars in weapons sales. The US established military bases throughout the region, and repeated failed operations by the CIA have left massive supplies of armaments in the hands of violent foes of the US and Europe.

So, when Western leaders ask Arabs and others in the region why they can’t govern themselves, they should be prepared for the answer:

“For a full century, your interventions have undermined democratic institutions (by rejecting the results of the ballot box in Algeria, Palestine, Egypt, and elsewhere); stoked repeated and now chronic wars; armed the most violent jihadists for your cynical bidding; and created a killing field that today stretches from Bamako to Kabul.”


What, then, should be done to bring about a new Middle East? I would propose five principles.

First, and most important, the US should end covert CIA operations aimed at toppling or destabilizing governments anywhere in the world. The CIA was created in 1947 with two mandates, one valid (intelligence gathering) and the other disastrous (covert operations to overthrow regimes deemed “hostile” to US interests). The US president can and should, by executive order, terminate CIA covert operations – and thereby end the legacy of blowback and mayhem that they have sustained, most notably in the Middle East.

Second, the US should pursue its sometimes-valid foreign-policy objectives in the region through the United Nations Security Council. The current approach of building US-led “coalitions of the willing” has not only failed; it has also meant that even valid US objectives such as stopping the Islamic State are blocked by geopolitical rivalries.

The US would gain much by putting its foreign-policy initiatives to the test of Security Council votes. When the Security Council rejected war in Iraq in 2003, the US would have been wise to abstain from invading. When Russia, a veto-wielding permanent member of the Council, opposed the US-backed overthrow of Syrian President Bashar al-Assad, the US would have been wise to abstain from covert operations to topple him. And now, the entire Security Council would coalesce around a global (but not a US) plan to fight the Islamic State.

Third, the US and Europe should accept the reality that democracy in the Middle East will produce many Islamist victories at the ballot box. Many of the elected Islamist regimes will fail, as many poorly performing governments do. They will be overturned at the next ballot, or in the streets, or even by local generals. But the repeated efforts of Britain, France, and the US to keep all Islamist governments out of power only block political maturation in the region, without actually succeeding or providing long-term benefits.

Fourth, homegrown leaders from the Sahel through North Africa and the Middle East to Central Asia should recognize that the most important challenge facing the Islamic world today is the quality of education. The region lags far behind its middle-income counterparts in science, math, technology innovation, entrepreneurship, small business development, and (therefore) job creation. Without high-quality education, there is little prospect for economic prosperity and political stability anywhere.

Finally, the region should address its exceptional vulnerability to environmental degradation and its overdependence on hydrocarbons, especially in view of the global shift to low-carbon energy. The Muslim-majority region from West Africa to Central Asia is the world’s largest populous dry region, a 5,000-mile (8,000 kilometers) swath of water stress, desertification, rising temperatures, and food insecurity.

These are the true challenges facing the Middle East. The Sunni-Shia divide, Assad’s political future, and doctrinal disputes are of decidedly lesser long-term importance to the region than the unmet need for quality education, job skills, advanced technologies, and sustainable development. The many brave and progressive thinkers in the Islamic world should help to awaken their societies to this reality, and people of goodwill around the world should help them to do it through peaceful cooperation and the end of imperial-style wars and manipulation.

Jeffrey D. Sachs

Jeffrey D. Sachs, Professor of Sustainable Development, Professor of Health Policy and Management, and Director of the Earth Institute at Columbia University, is also Special Adviser to the United Nations Secretary-General on the Millennium Development Goals. His books include The End of Poverty, Common Wealth, and, most recently, The Age of Sustainable Development. Read more at https://www.project-syndicate.org/commentary/middle-east-sustaining-development-by-jeffrey-d-sachs-2015-12#24i2hiDxR8DdLeWD.99

Τρεις σύντομοι σχολιασμοί (20 Δεκ 2015).

I
Κοινωνίες που δεν μπορούν να αναπαραχθούν και πιστεύουν πως θα ''τις σώσει'' «η τεχνολογία και η οικονομία» ή/και «η μετανάστευση», είναι φανερό πως είτε έχουν πέσει θύμα μιας προπαγάνδας που κινείται μεταξύ οικονομισμού, τεχνολογικού μεσσιανισμού και ευσεβών πόθων, είτε έχει κατισχύσει σε αυτές ένα πνεύμα ανορθολογισμού και λαϊκισμού που τις οδηγεί σε ολοκληρωτική έλλειψη προσανατολισμού. Αυτές αποτελούν -ψευδοελιτίστικου- φαραωνικού τύπου σκέψεις.


II
Μέρος της ελληνικής κοινωνίας, εκείνο που διατηρεί ακόμα χαρακτηριστικά δήμου και συνείδηση πολίτη, έχει καταλάβει πως σήμερα στην Ελλάδα δεν υπάρχει -αυτό που ονομάζουμε- δημοκρατική αντιπροσώπευση. Άνθρωποι που δεν το συνειδητοποιούν είναι είτε εγκλωβισμένοι είτε καθεστωτικοί.

Η λογική του μικρότερου κακού και το πείραμα του βατράχου που σιγοβράζει στη χύτρα έχει κάνει καλή δουλειά. Πολλοί από εμάς δεν έχουν συνειδητοποιήσει, δεν έχουν ολοκληρωμένη αντίληψη τι ακριβώς έχει συμβεί τη τελευταία -περίπου- δεκαετία. Τι έχουν ανεχτεί. Είναι υπερβολικά ανεκτικοί προς τους κυβερνώντες. Δεν είναι η έλλειψη ανεκτικότητας, αλλά η υπερβολική ανοχή απέναντι στο πολιτικό σύστημα και σε φαινόμενα παρακμής που μας έφερε σε αυτό το σημείο.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατική ανάδειξη αντιπροσώπων. Καταργήθηκε η δημοκρατική εξέλιξη και διαλεκτική που οδηγεί στην ανάδειξη σοβαρών αντιπολιτευτικών και εναλλακτικών πόλων. Καταργήθηκε η αντιπροσώπευση, ο διάλογος, οι ιδέες. Οδηγηθήκαμε σε μια ελεγχόμενη και μπλοκαριμένη «δημοκρατία» όπου κυριάρχησαν άνθρωποι που αντί να θέσουν σε λειτουργία την Ελλάδα ως σύστημα, πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό, ιστορικό, ηθικό, την αποδιάρθρωσαν.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ανάδειξη των φυσικών, ιστορικών ηγεσιών της χώρας. Υπάρχει ένα είδος επετηρίδας που επιβάλλεται από εξωθεσμικά και παραθεσμικά κέντρα και εξωεθνικούς παράγοντες.


III
Άνθρωποι χυδαίοι και γλοιώδεις που διεξάγουν εδώ και χρόνια ασύμμετρο πολιτιστικό και ψυχολογικό πόλεμο και ανελέητη προπαγάνδα στο εσωτερικό της χώρας, ζαλίζοντας μας με μια -ανύπαρκτη ιστορικά- εξιδανικευμένη θεότητα με το όνομα «Ευρώπη» (απέναντι στην οποία πρέπει να νιώθουμε μειονεξία προκειμένου να κάτσουμε φρόνιμα, να ανεχτούμε και να υποστούμε τα πάντα) φαίνεται πως σταδιακά ξυπνούν συνοφρυωμένοι και ξαφνιασμένοι από το ρόδινο όνειρο αυτής της εξιδανίκευσης. Βρίσκονται βέβαια ακόμα σε κατάσταση άρνησης και εθελοτυφλούν αναφωνώντας «δεν είναι δυνατόν, αυτά δεν είναι Ευρώπη!». Είναι και παρά είναι. Απολαύστε τώρα υπαρκτή «Ευρώπη» και ηρεμήστε. Όποιος έχει μελετήσει στοιχειωδώς ευρωπαϊκή ιστορία, γνωρίζει πως πολλά φαινόμενα δεν είναι ούτε περιθωριακά, ούτε αποτελούν οπισθοδρομήσεις ή αναδιπλώσεις στην ιστορική πορεία της πιο αιματοβαμμένης ηπείρου στον πλανήτη.