30 Σεπτεμβρίου 2015

Πέντε επίκαιροι σχολιασμοί (30 Σεπ 2015).

I
Από την -επίσημη- έναρξη της κρίσης έχει κυβερνήσει το 87,62% του κομματικού συστήματος του 2009, αν υπολογίσουμε και τα εξωκοινοβουλευτικά, ή το 92,57%, αν υπολογίσουμε μονάχα τα κοινοβουλευτικά κόμματα.

Τι αποδείχτηκε; Ότι -τουλάχιστον- σε αυτό το κομματικό σύστημα, κανένα κόμμα δεν διαφέρει ιδιαίτερα και ουσιαστικά -τουλάχιστον- ως προς τον τρόπο διακυβέρνησης (το διπλό «τουλάχιστον» το χρησιμοποιώ για να δείξω μετριοπάθεια). Η διαπίστωση μπορεί να είναι δυσάρεστη, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Και δεν πρέπει να αποκρύβεται, ούτε να αγνοείται. Δεν είναι δυνατόν να έχει κυβερνήσει το 92,57% του κομματικού συστήματος και να κάνουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Μύθοι κατέρρευσαν. Ιδεολογικές «παρατάξεις» απομυθοποιήθηκαν και φανέρωσαν τη γύμνια τους.

-----
Πα.Σο.Κ, Ν.Δ, Λα.Ο.Σ και Συ.Ριζ.Α κυβέρνησαν ή συμμετείχαν σε κυβερνήσεις (μονάχα το Κ.Κ.Ε δεν συμμετείχε σε κυβέρνηση). Η Δημ.Αρ και οι Αν.Ελ, επίσης συμμετείχαν σε κυβερνήσεις αλλά δεν υπήρχαν στο κομματικό σύστημα του 2009.


II
Είναι παραπλανητικό να αποδίδονται όλες -μα όλες- οι αλλαγές και οι τάσεις «στην τεχνολογία». Η έννοια της υπερεθνικής διαμοιρασμένης ή κοινής κυριαρχίας παρουσιάστηκε ως αντίληψη και ως συνειδητή επιλογή την πρώτη μεταπολεμική πενταετία (τότε οι άνθρωποι δεν είχαν κινητό τηλέφωνο ή i-pod) αλλά στις μέρες μας, εξήντα χρόνια μετά, αποδίδεται «στην τεχνολογία». Ομοίως, οι αυτονομιστικές, αποσχιστικές ή ανεξαρτησιακές τάσεις δεν προκύπτουν απαραίτητα επειδή οι άνθρωποι απέκτησαν κινητό τηλέφωνο ή i-pod. Περιφερειακές τάσεις (Regionalism) υπήρχαν πριν το i-pod όπως επίσης και μη εδαφικές ταυτότητες.

Κυριαρχεί μια ιδεολογία νεοφουτουρισμού-μελλοντολογισμού και ένα μυθο-τεχνο-λογικό «αφήγημα» (τι λέξη και αυτή, πολύ της μόδας) στον ΕυρωΑτλαντικό χώρο που ερμηνεύει άπαντα τα ζητήματα και όλες τις πολιτικές, ταυτοτικές, πνευματικές, οικονομικές, γεωπολιτικές ή άλλες εξελίξεις, γενικά και αόριστα με «την τεχνολογία». Αυτή η αντίληψη έχει κυρίως ευρωπαϊκή ιστορικά καταγωγή διότι η παλαιά Ευρώπη αντιλήφθηκε την τεχνολογία ως όραμα, και μάλιστα την θεώρησε «ευρωπαϊκή» επειδή υποτίθεται πως παρήχθει μόνο στην «Ευρώπη» (εδώ υποβόσκει ο συνδυασμός και η ταύτιση τεχνολογίας-λιμπεραλισμού-ανάπτυξης).

Πίσω από όλο αυτό το νεοφουτουριστικό, μελλοντολογικό, τεχνολογικό φαντασιακό και διάφορα άλλα τεχνητά μυθολογήματα υπάρχουν αρκετά απτά και ταπεινά πράγματα και βαθύτερες τάσεις που αγνοούνται ή παρακάμπτονται.


III
Αποπολιτικοποίηση μέσω οικονομικοποίησης. Αυτή είναι η κυρίαρχη ιδεολογία, η οποία ηγεμονεύει και μεταβάλλεται πλέον σε έναν απέραντο ορίζοντα ερμηνείας και αντίληψης των πάντων.

Ως φαινόμενο, έχει κατακλύσει την δημόσια σφαίρα. Ελάχιστα έχει μελετηθεί ο ρόλος της δημοσιογραφίας και οι αλλαγές που έχουν συμβεί στον δημόσιο λόγο μετά το 2008. Ένα σοβαρό Πανεπιστήμιο θα μπορούσε να κάνει μια έρευνα ή μελέτη πάνω σε αυτό το ζήτημα και όχι να διεξάγει... δημοσκοπήσεις.

Όλα τα μεγάλα ζητήματα (από τα δημοψηφίσματα μέχρι τα αυτονομιστικά κινήματα, από την οικονομική κρίση μέχρι τις κοινωνικές ανισότητες, από τους πολέμους μέχρι το προσφυγικό/μεταναστευτικό) αποπολιτικοποιούνται και ερμηνεύονται ηγεμονικά είτε μέσω οικονομικοποίησης είτε μέσω χιουμανιστικοποίησης (humanism).

Το προσφυγικό/μεταναστευτικό όπως και η κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα έχουν πλήρως αποπολιτικοποιηθει μέσω του χιουμανισμού («ανθρωπιστική κρίση, διακυβεύεται ο ανθρωπισμός μας» κ.λπ) ενώ η άνοδος των αυτονομιστικών κινημάτων αποπολιτικοποιείται μέσω της ερμηνευτικής οικονομικοποίησης («είναι πλούσια ή φτωχή περιοχή, επιθυμεί περισσότερα κονδύλια» κ.λπ).


IV
Η φυσιολογική γεωπολιτικά/οικονομικά/ιστορικά και πολιτιστικά κατάσταση για την Ισπανία, δεν είναι να απομονωθεί εντός των ευρωπαϊκών πλαισίων αλλά να συνδυάσει τα πλαίσια αυτά με την Λατινική Αμερική αποτελώντας προνομιακό συνδετικό οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό κρίκο. Αντίστοιχα πράγματα μπορούν να ειπωθούν και για την Πορτογαλία, που είναι χρεωμένη στην Ανγκόλα, η οποία -Ανγκόλα- πραγματοποιεί «επενδύσεις» στο μηντιακό, ενεργειακό και τραπεζικό κλάδο της Πορτογαλίας (Οι αποικίες αντεπιτίθενται). Τι ακριβώς απαιτούν ορισμένοι δηλαδή; Να αποκοπεί η Πορτογαλία από τον νεοαναδυόμενο ημι-γίγαντα που ακούει στο όνομα Βραζιλία, για να θεωρείται η Πορτογαλία «ευρωπαϊκή»; Αυτά είναι πρωτάκουστα και παρανοϊκά πράγματα.

Η «Ευρώπη», ως αποκλειστικό και μοναδικό πλαίσιο και πεδίο δράσης συρρικνώνει και απομονώνει, και όχι αντίστροφα όπως ισχυρίζεται το καλά θεμελιωμένο αξίωμα που κυριαρχεί στην «κοινή γνώμη» (δεν με πείθουν με τίποτα: ο στενός και δογματικός ευρωπαϊσμός αποτελεί απομονωτισμό). Αυτό θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουν οι επιφανειακοί ή δογματικοί αυτοαποκαλούμενοι «ευρωπαϊστές». Η «Ευρώπη» είναι πολύ μικρή και πολύ γερασμένη για να αξιώνει «αποκλειστικότητες», και ιστορικά, είναι πληθυντική και όχι ένας απέραντος ομοιογενής μονόλογος όπως σταδιακά διαμορφώνεται, κατάσταση που αποτελεί σύμπτωμα εκπτώχευσης και παρακμής της και φανερώνει το τέλος της ηγεμονικής της περιόδου. Όποιος κοιτάζει και κατευθύνεται αποκλειστικά και μόνο (τονίζω το αποκλειστικά και μόνο) προς το εσωτερικό της θα βρεθεί εκτός ιστορικού τόπου και χρόνου και θα συνθλιβεί.

Τέλος να τονίσω το εξής: Προσωπικά, φύσει και θέσει, δογματικά, είμαι ελάχιστα πράγματα. Θέλω επιχειρήματα, δεδομένα, αποδείξεις, στοιχεία και πραγματικότητες. Υπό αυτή την έννοια οι ιθύνοντες της Ε.Ε θα έπρεπε να ανησυχούν. Γιατί εμένα, ενώ δεν ήμουν φύσει και θέσει «ευρωπαϊστής» ή «αντιευρωπαϊστής», με έχασε ή με χάνει με ολοενά εντονότερους ρυθμούς η «Ευρώπη» (δεν έχω σημασία ως άτομο βέβαια -εις τα παλαιότερα των υποδημάτων τους- αλλά ως αντίληψη και προσέγγιση). Μάλιστα θεωρούσα, και εξακολουθώ να θεωρώ, το ευρωπαϊκό πλαίσιο προνομιακό, για διαφορετικούς λόγους από τους κυρίαρχους (νόμισμα, «εξευρωπαϊσμός» κ.λπ) οι οποίοι δεν μπορούν να αναλυθούν αυτήν τη στιγμή. Θα με ενδιέφερε να μην αποκοπεί η Ελλάδα από την ευρύτερη κεντρική, δυτική και βόρεια ευρωπαϊκή περιοχή, όχι για λόγους χυδαίας «ευρωλαγνείας», αλλά γιατί οποιαδήποτε γεωφυσική/ιστορική αποκοπή αποτελεί ανωμαλία και οδηγεί σε συρρίκνωση.

Μας απέκοψαν από τους φυσικούς ιστορικούς μας χώρους, την Ανατολική Μεσόγειο, τα Βαλκάνια, την Μαύρη Θάλασσα και τελικά, βρεθήκαμε και απομονωμένοι σε έναν ειδικό θάλαμο αποστείρωσης εντός της «Ευρώπης» και αποκομμένοι από όλο τον υπόλοιπο Πλανήτη.

Κάθε αποκοπή αποτελεί γεωοικονομική, γεωπολιτική, γεωϊστορική και γεωπολιτισμική ανωμαλία και οδηγεί σε αντίστοιχες συρρικνώσεις, δυσμορφίες και σχιζοφρένειες.


V

Έχω θίξει στο παρελθόν το ζήτημα της μεταρρύθμισης του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (1 - 2). Θεωρώ πως η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που χρειάζεται ο πλανήτης δεν είναι διάφορα θεολογικά που προπαγανδίζουν ηθικο-οικονομιστές εντός της ΕυρωΑτλαντικής δομής, αλλά η προάσπιση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και η μεταρρύθμιση του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Οι ηγέτες της Ινδίας, της Βραζιλίας, της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, συναντήθηκαν πριν λίγες ημέρες στην Νέα Υόρκη (Σύνοδο «G4»), κάνοντας ένα μεγάλο βήμα για αυτή την μεταρρύθμιση και δηλώνοντας πως το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε πρέπει να αντικατοπτρίζει την παρούσα γεωπολιτική παγκόσμια τάξη και όχι αυτή του περασμένου αιώνα. Η παγκόσμια τάξη που δημιούργησαν οι Η.Π.Α μεταπολεμικά είναι νεκρή (3), όχι μονάχα ως προς την νομιμοποίηση της αλλά και ως προς την λειτουργικότητα της, και όσοι/ες εξακολουθούν να πιστεύουν στην παντοδυναμία των Η.Π.Α νομίζω πως ζουν σε άλλη εποχή (εάν η Γερμανία δεν μπορεί να έχει υπερβολικά πολλούς βαθμούς ελευθερίας σε σχέση με τις Η.Π.Α δεν σημαίνει πως οι Η.Π.Α είναι πανίσχυρες ως προς τον πλανήτη αλλά ως προς τη Γερμανία).

Αυτό το group χωρών -το οποίο σταδιακά κερδίζει όλο και περισσότερους βαθμούς ελευθερίας- δεν είναι αρνητικά προσκείμενο προς τις Η.Π.Α, αν και όλες αυτές οι χώρες έχουν δεχτεί κατά καιρούς επικοινωνιακό πόλεμο από τις Η.Π.Α. Το κλίμα που διαμορφώθηκε στην «κοινή γνώμη» την περίοδο του Μουντιάλ στη Βραζιλία μονάχα τυχαίο δεν ήταν καθώς η Βραζιλία προωθούσε αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία όπως επίσης ένα παρεμφερές δόγμα με αυτό της «Ευθύνης Προστασίας» R2P (4 - 5): με αυτό το παρεμβατικό δόγμα ρίχνουμε «ανθρωπιστικές» βόμβες και «απελευθερώνουμε» τις κατά τόπους «ανθρωπότητες» - τουλάχιστον έτσι μας πληροφορούν οπαδοί μιας φανεροεξαρτημένης «δεξιάς» και μιας κρυφοιμπεριαλιστικής «αριστεράς» (ονόματα δεν λέμε, κόμματα δεν θίγουμε).

Αυτές οι τέσσερις χώρες είναι «δημοκρατίες», γεγονός που από τη μια μεριά, θα ασκήσει «δημοκρατική» πίεση προς την Ρωσία και την Κίνα και από την άλλη, θα στερήσει «δημοκρατική» μονοπωλιακή ισχύ από τις Η.Π.Α. Οι αλλαγές -ή η μεταρρύθμιση- στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε, είναι αναπότρεπτες και οι Η.Π.Α θα πρέπει να πάψουν να τις υποδαυλίζουν (όπως επίσης να χειραγωγούν τον Οργανισμό). Θα πρέπει να τις δεχτούν και να συμβάλλουν σε αυτές και να μην κάνουν το ίδιο λάθος που έκαναν με την AIIB, όπου απομονώθηκαν και έμειναν αγκαλιά με τη Βόρεια Κορέα.

Είμαι αναφανδόν υπέρ της μεταρρύθμισης του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε και της συμμετοχής των τεσσάρων αυτών χωρών.

Η απαξίωση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ιδιαίτερα υπό τις παρούσες συνθήκες και τις τωρινές παγκόσμιες εξελίξεις, υποκρύπτει κατά την προσωπική μου εκτίμηση, ΝεοΟλοκληρωτικής υφής κίνητρα και επιδιώξεις.

-----
Αυτό σημαίνει «δημοκρατικοποίηση» της ισχύος σε πλανητικό επίπεδο και όχι τα περισσότερα ομοιόμορφα «φιλελεύθερα δημοκρατικά» κράτη. Περισσότερα «φιλελεύθερα δημοκρατικά» κράτη στο εσωτερικό σημαίνει εντονότερα ιεραρχικό συγκεντρωτικό και μονοπολικό σύστημα στο εξωτερικό (δηλαδή με την πρόφαση της «δημοκρατίας» -που ουσιαστικά είναι ομοιομορφία προτύπου- στο εσωτερικό, οδηγούμαστε σε πλανητικό ηγεμόνα σε επίπεδο διεθνές! Και αυτό το λένε «δημοκρατία»!). Αυτό δεν γίνεται κατανοητό από όσους δεν αναγνωρίζουν -ή ηθελημένα παρακάμπτουν- τις ποιοτικές διαφορές και τα επίπεδα μεταξύ εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής.

Θεωρώ απαράδεκτό να μην συμμετέχει μια τουλάχιστον χώρα από τον μουσουλμανικό κόσμο.

Να περιμένετε εντονότερες πολεμικές για την «στρατιωτικοποίηση» της Ιαπωνίας και την «αποδημοκρατικοποίηση» της.

Γεια σου Modi με τα ρούχα σου!

Ζούμε μεγάλες αλλαγές και νέες εποχές για τον Ο.Η.Ε. Η ομιλία του δικού μας ήταν της πλάκας. Αυτή την περίοδο γίνονται -και πρέπει να γίνονται- ομιλίες επικών διαστάσεων και όχι ομιλίες γεμάτες άοσμα απολίτικα κλισέ βγαλμένες από εγχειρίδια. Πόσες φορές θα σου παρουσιαστεί η ευκαιρία να μιλήσεις στον Ο.Η.Ε;

28 Σεπτεμβρίου 2015

I) Δομικός τεταρτοκοσμισμός II) «Ο λαός» δεν κυβερνά, τα κόμματα κυβερνούν III) Συ.Ριζ.Α και Ν.Δ ή (Ευρω)ΑμερικανoΓερμανισμός IV) Εσωτερίκεύση πολιτιστικής αποικιοκρατίας-ιμπεριαλισμού.

I
Είμαστε η μόνη χώρα στον πλανήτη, απ' όσο γνωρίζω, που ο μισός πληθυσμός της -συγκεκριμένα περίπου το 40%- βρίσκεται συγκεντρωμένος στο 2-3% της συνολικής της έκτασης.

Ποια «ανάπτυξη»; Τεταρτοκοσμισμός.

Με βάση αυτό το στοιχείο, η «Hellenic Republic» ή το ελλαδοαθηναϊκό κομματοκρατίδιο είναι το πιο συγκεντρωτικό «κράτος» στον πλανήτη.

Για «ανάπτυξη» φωνασκούν οι οικονομιστές, αντιλαμβάνονται όμως τι σημαίνει χωροταξικός και αναπτυξιακός σχεδιασμός; (η φράση έχει μεταβληθεί σε απλό κλισέ κενό περιεχομένου. Και όχι, δεν είναι απλά ζήτημα «αποκέντρωσης», είναι πολύ βαθύτερο). Η περίφημη «αστική τάξη» των μαρξιστοφιλελεύθερων είναι κατά βάση αθηναϊκή τάξη-κάστα. Η σωτηρία της Αθήνας μεταβάλλεται σε θάνατο της χώρας. Η Αθήνα -η οποία αποτελεί μια τερατόμορφη μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα- δίνει τον νυν υπέρ πάντων αγώνα, καταστρέφοντας και απομυζώντας τη χώρα και τις ιστορικές της περιφέρειες (ποιος έχει μελετήσει την κατανομή εθνικών και ευρωπαϊκών πόρων; Στην τελευταία προεκλογική ομιλία του, ο νυν Πρωθυπουργός αναφερόταν μονάχα στους «πολίτες της Αθήνας» σε μια καθαρά τοπική ομιλία. Πανελλαδική ή εθνική ήταν μονάχα η εμβέλεια της μετάδοσης. Η ομιλία ήταν τοπική). Να το επαναλάβω. Το 40% του πληθυσμού στο 2-3% του εδάφους. Δεν το έχω συναντήσει πουθενά αλλού στον πλανήτη αυτό το στοιχείο (πιθανώς να υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις). Δομική δυσμορφία, υπανάπτυξη και δομικός τεταρτοκοσμισμός. Και ύστερα μιλάνε για «μεταρρυθμίσεις».

Ορίστε και ένα στοιχείο («ρεκόρ») το οποίο δεν αφορά τη σχέση της συνολικής έκτασης της χώρας (131,957 km2) και της συγκέντρωσης του πληθυσμού (4 περίπου εκατομμύρια σε 3,808 km2 - συνολική έκταση Αττικής και Νήσων), αλλά την Αθήνα καθεαυτή: Ο αστικός ιστός της Αθήνας είναι ο πλέον πυκνοκατοικημένος στον ανεπτυγμένο κόσμο. Καμία μεγάλη αστική περιοχή, είτε στη δυτική Ευρώπη, είτε στην Ιαπωνία, είτε στον Αγγλοσαξονικό κόσμο (Ηνωμένες Πολιτείες, Αυστραλία, Καναδάς, Νέα Ζηλανδία) δεν είναι τόσο πυκνοκατοικημένη.

-----
Athens urban area remains among the most dense in the developed world. No major urban area in Western Europe, Japan or the New World (Australia, Canada, New Zealand and the United States) is as dense. The 2013 edition of Demographia World Urban Areas indicates that the Athens urban area has a population of 3.5 million, living in a land area of 225 square miles (580 square kilometers), for a density of 15,600 per square mile (6,000 per square kilometer). This places Athens slightly ahead of London (15,300 per square mile or 5,900 per square kilometer), about double the density of Toronto or Los Angeles and more than four times that of Portland... For Athens, stagnation or decline seems the likely scenario in the foreseeable future.


II
Ο κύριος παράγοντας καθυστέρησης, πολιτικής υπανάπτυξης -εξάρτησης και αποικιοποίησης- και γενικότερα κατάντιας της χώρας δεν είναι «ο λαός» (*), αλλά τα κόμματα.

Είναι τα -συγκεκριμένα- κόμματα και οι «παρατάξεις», που, λόγω της αδυναμίας τους να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις των καιρών, καταδικάζουν και καθηλώνουν την κοινωνία και τη χώρα σε καθυστέρηση, προκειμένου να συμβαδίζουν με τους δικούς τους ρυθμούς. Είναι τα -συγκεκριμένα- κόμματα, που, προκειμένου να αυτοσυντηρηθούν, καταδίκασαν τους πολίτες («τους») σε διαρκή πολιτιστική υποβάθμιση, σκουπιδοποίησαν και οδήγησαν σε ηθική εκπτώχευση τη δημόσια σφαίρα. Είναι τα -συγκεκριμένα- κόμματα, που ενσωματώνουν πελάτες και συντεχνίες και όχι ζωτικές κοινωνικές δυνάμεις (αυτές τις πολεμούν με πάθος) και μέσω της νομής του κράτους, στρέφονται ευθέως εναντίον τους.

Είναι το -εξαρτημένο, δορυφορικό- αθηνοκεντρικό κράτος των κομμάτων που δρα ενάντια στην κοινωνία, το έθνος και τις περιφέρειες.

Είναι η αποτυχία τους στο επίπεδο παραγωγής ιδεολογίας και πολιτικής σκέψης που συντήρησε και αναπαρήγαγε έναν μορφωτικό επαρχιωτισμό και μια υπεραπλουστευτική διπολική-μανιχαϊστική «πολιτική» αμορφωσιά («Δύση-Ανατολή», «Κράτος-Αγορά», «Ευρώπη-Βαλκάνια» - βλέπουμε ακόμη και σήμερα ποσό βασίζονται -πόσο αναπαράγουν- και προσπαθούν να γαντζωθούν από αυτούς τους δυϊσμούς).

Όσο περισσότερο ακινητοποιούνται, γίνονται κενά και φτωχαίνουν -σε περιεχόμενα, σε κινητικότητα ανθρώπων και ιδεών- στο εσωτερικό τους τα κόμματα, τόσο περισσότερο γίνονται υφιστάμενα του εξωτερικού τους περιβάλλοντος και αλλοιώνεται η εσωτερική τους «διαλεκτική» (έτσι ξεκινά η ανακύκλωση -η οποία καταστρέφει δεν αναζωογονεί ιδέες και δυνάμεις-, το εσωτερικό σάπισμα και η αφομοίωση του κόμματος στο κράτος). Στις σημερινές πολυσύνθετες κοινωνίες και στα πολυμορφικά επίπεδα που λειτουργούν τα κόμματα, το πεδίο στο οποίο κρίνονται, είναι ο βαθμός αυτονομίας, διαμόρφωσης και ελέγχου του περιβάλλοντος τους (με την αφομοίωση, αντίθετα, ξεκινά ο εξωθεσμικός έλεγχος και η εξωπολιτική εξάρτηση - η ανεπάρκεια σε επίπεδο διαλόγου, ιδεών και ιδεολογίας οδηγεί στα πάσης φύσεως εξω- στηρίγματα).

Οι θεσμοί αντιπροσώπευσης, η λειτουργία του πολιτεύματος και του κράτους, της Γαλλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου (αναφέρω τα συγκεκριμένα κράτη γιατί υποτίθεται πως ήταν/είναι «πρότυπα»), καθορίστηκαν από την ποιότητα των κομμάτων τους (και στην Ε.Σ.Σ.Δ παλαιότερα ή στην Κίνα και την Ιαπωνία σήμερα, το ίδιο συμβαίνει). Δίχως υψηλού επιπέδου κόμματα, αυτές οι χώρες δεν θα είχαν καταφέρει ότι κατάφεραν (ο προηγούμενος αιώνας ήταν αιώνας κομμάτων).

Δεν έχει κανείς παρά να παρατηρήσει τις «διεργασίες» που γίνονται στη Ν.Δ αυτή την περίοδο. Την κατάντια και τον ξεπεσμό αυτού του «κόμματος» (δεν είναι κόμμα, είναι δυσφήμιση και προσβολή της έννοιας). Το κόμμα είναι που οδηγεί στην υποβάθμιση και την καθυστέρηση, όχι αντίστροφα.

-----
(*) «ο λαός» δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, «ο λαός» είναι αυτός που είναι, και «ο λαός» δεν κυβερνά, τα κόμματα κυβερνούν. Έτσι συμβαίνει σε όλα τα μέρη του πλανήτη. Την ανικανότητα και την ανευθυνότητα τους φανερώνουν όσοι μιλάνε συνεχώς «για τον λαό» («ο λαός» προκήρυξε εκλογές το 2009;). Θα πρέπει να τους ονομάσουμε όλους αυτούς «λαουτζήδες». Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψευδοεπιχείρημα από το «ο λαός» ψήφισε το τάδε ή το δείνα. Μα ακριβώς γι' αυτό μιλάμε για το κομματικό σύστημα (αυτό το επιχείρημα προϋποθέτει πως το ένα κόμμα είναι το άγιο-σωστό και το άλλο το λάθος-δαίμονας και πως τα πάντα κρίθηκαν από αυτήν την -μοιραία τάχα- επιλογή). Οι χώρες όμως λειτουργούν συνολικά ως συστήματα.

Η ανικανότητα, η ανεπάρκεια και η ανευθυνότητα οδηγεί -σχεδόν- με μαθηματική ακρίβεια στην ανηθικότητα και τη χυδαιότητα.


III
(Ευρω)Αμερικανισμός και (Ευρω)Γερμανισμός. Αυτή είναι η διαμάχη. Τα περί «αριστεράς και δεξιάς», έτσι αόριστα, δίχως συγκεκριμενοποίηση, αποτελούν περιτυλίγματα και συνθήματα προς ευκολότερη κατάποση της πραγματικότητας.

Από τη μία πλευρά έχουμε το ελλαδικό -νεοκατασκευασθέν- παράρτημα του αμερικανικού δημοκρατικού κόμματος (Συ.Ριζ.Α) και από την άλλη το παράρτημα του γερμανικού μεγάλου συνασπισμού (Ν.Δ και Πα.Σο.Κ) - κατ' ουσίαν όμως μιλάμε για τη Ν.Δ ως παράρτημα του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος καθώς το Πα.Σο.Κ είναι άνευ σημασίας, αν και ο κ. Martin Schulz έψαχνε και συνεχίζει να ψάχνει απεγνωσμένα έναν «πολιτικό φορέα» που να συμπληρώνει οργανικά και λειτουργικά το ελλαδικό παράρτημα του κόμματος της κ. Merkel (το αναζητούσε στο Ποτάμι).

Δεν είναι η ιδεολογική συγγένεια που συσχετίζει τα «κόμματα» αυτά (Συ.Ριζ.Α-Αμ.Δημ.Κομ και Ν.Δ-Γερ.Χριστ.Κομ), διότι αυτά ούτε δική τους ιδεολογία διαθέτουν ούτε κόμματα είναι ως προς τις εξωτερικές τους σχέσεις, παρά παραρτήματα (και όταν δεν διαθέτεις δική σου ιδεολογία, αναγκαστικά πρέπει να διαθέτεις πελατεία στο εσωτερικό και πάτρωνα στο εξωτερικό). Τα κόμματα αυτά, δεν αντιπροσωπεύουν τις ανάγκες της κοινωνίας, παρά αποτελούν παραρτήματα που λειτουργούν ως ιμάντες μεταβίβασης έξωθεν και άνωθεν εντολών, «γραμμών» και πολιτικών στο εσωτερικό της χώρας. Δεν είναι κόμματα που απλά προσδένονται στον εκάστοτε ισχυρό (γερμανική κεντροδεξιά - αμερικανική κεντροαριστερά), είναι παραρτήματα του.

Το «φαινόμενο Τσίπρας» -σε όχι αμελητέο βαθμό- αποτελεί κατασκευασμένο επικοινωνιακά φαινόμενο που το σπρώχνουν πανταχόθεν (μέρος αυτής της προσπάθειας είναι και η «ηγετοποίηση» και «κεντροποίηση» του - αν και η ανικανότητα σε επίπεδο διακυβέρνησης δυσκολεύει τα πράγματα). Φέρνει στο μυαλό τις προσεγγίσεις και τις προτάσεις του επικοινωνιολόγου Λούλη, οι αναλύσεις του οποίου μετά το πέρας των δεκαετιών 1990-2000 καθίστανται όλο και περισσότερο ξεπερασμένες (ουσιαστικά εισήγαγε στην Ελλάδα την αμερικανική γραμμή της περιόδου Κλίντον. Στα βιβλία του έχει κάνει κάποιες έξυπνες παρατηρήσεις -τις οποίες δεν τις ερμηνεύει καθώς δεν είναι πολιτικός επιστήμονας απλά τις αναφέρει αξιωματικά- αλλά μέχρι εκεί).

Οι ευρωπαϊκές θέσεις του Συ.Ριζ.Α δεν είναι τίποτα άλλο παρά η γραμμή του πολυμερούς (multilateral) υπερεθνικού αμερικανικού ΕυρωΑτλαντισμού (με ολίγη σως από Habermas). Συγκεκριμένα, ομοσπονδοποίηση και μεταφορά κυριαρχίας και εξουσιών στη -μη εκλεγμένη και μη λογοδοτούσα- υπερεθνική γραφειοκρατία των Βρυξελλών η οποία θα «συνομιλεί» με την Ουάσινγκτον (η πρόταση Βαρουφάκη ήταν η τραπεζική ενοποίηση και η ενοποίηση/διαμοιρασμός του χρέους - κατ' αντιστοιχία της ενοποίησης/διαμοιρασμού της κυριαρχιας). Η Ν.Δ δεν έχει ιδεολογικές ευρωπαϊκές θέσεις (κάποιον στιβαρο διακυβερνητισμό θεμελιωμένο σε ιδεολογικές θέσεις και αρχές), απλά υπακούει στην κ. Merkel και φωνασκεί πως «Μένουμε Ευρώπη» («ανήκουμε» κ.λπ). Η Ν.Δ, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο υπάκουος ακόλουθος της γερμανικής χριστιανοδημοκρατίας. Δεν είναι και δεν μπορεί να είναι -να μετεξελιχθεί σε- χριστιανοδημοκρατικό ιδεολογικά κόμμα. Ο Συ.Ριζ.Α δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο υπάκουος ακόλουθος -και το κατασκεύασμα- του αμερικανικου σοσιαλφιλελεύθερου προοδευτισμού. Οι προσδιορισμοί «γερμανικής» και «αμερικανικού» είναι που έχουν σημασία (και όχι το χριστιανοδημοκρατία και το σοσιαλφιλελευθερισμός που είναι επιμέρους). Έχουμε ένα αμερικανικό και ένα γερμανικό κόμμα. Λάθος. Έχουμε ένα αμερικανικό και ένα γερμανικό παράρτημα.

Οι Γερμανοί βασίζονται σε μια εκφυλισμένη και παρηκμασμένη Ν.Δ. Οι Αμερικανοί επιδιώκουν να κατασκευάσουν από το τίποτα και με άξονα το «φαινόμενο Τσίπρα» ένα νέο «κόμμα». Οι βάσεις του όμως είναι σαθρές καθώς ο Συ.Ριζ.Α μεγεθύνθηκε απότομα, παραμορφώθηκε και έχασε εντελώς τα περιεχόμενα του.

Οι «αριστερές» πολιτικές του Συ.Ριζ.Α δεν είναι ακριβώς «αριστερές», αυτά τα λένε υπερδεξιοί της πλάκας. Για παράδειγμα, η «δεξιά» άσκησε κριτική στη χρησιμοποίηση της έννοιας της «ανθρωπιστικής κρίσης», μη αντιλαμβανόμενη -καθόλου περίεργο καθώς μιλάμε για την πλέον ανεπαρκή «δεξιά» στην Ευρασία-, μη αντιλαμβανόμενη, λοιπόν, πως η χρησιμοποίηση του όρου ουσιαστικά οδηγούσε σε αποπολιτικοποίηση και αποκοινωνικοποίηση του ζητήματος της οικονομικής ανισότητας (παρεμφερής είναι και ο τρόπος αντιμετώπισης του προσφυγικού-μεταναστευτικού). Αυτή η γραμμή προσέγγισης των ζητημάτων -αποπολιτικοποίηση- δεν είναι απλά «αριστερή» αλλά κάτι πολύ ευρύτερο.

Όλα τα ζητήματα που τονίζονται αυτή την περίοδο (θρησκεία, παιδεία κ.λπ) εντάσσονται στο πλαίσιο της αποπολιτικοποίησης. Η αποπολιτικοποίηση επιτυγχάνεται -ανάμεσα σε άλλα και- μέσω της αποεθνικοποίησης (αναζητήστε: Denationalization Depoliticization). Στα -πολιτιστικά και όχι μόνο- ημι-αποικιοκρατούμενα και δορυφορικά κράτη, όπως η Ελλάδα, οι διαδικασίες αποπολιτικοποίησης και αποεθνικοποίησης είναι σαφώς εντονότερες.

Οι εσωκομματικές εκλογές -και τα συνέδρια- της Ν.Δ και του Πα.Σο.Κ της περιόδου 1996-7, καθόρισαν την πορεία της χώρας για την επόμενη δεκαετία (ουσιαστικά εκείνη την περίοδο είχαμε μεταστροφή στην ιδεολογία του πολιτικού συστήματος συνολικά). Οι τωρινές εσωκομματικές διαδικασίες στη Ν.Δ κρίνουν ελάχιστα πράγματα για το μέλλον της χώρας (ίσως το επίπεδο γερμανικότητας της: με τον Δένδια, π.χ, η Ν.Δ θα κοίταγε περισσότερο προς τον Ατλαντικό). Κανείς δεν ποντάρει δυναμικά όλα του τα λεφτά σε ένα άλογο που έχει αρχίσει να αποσυντίθεται.

Μπορεί να μην μας αρέσει και ψυχολογικά να είναι δύσκολοχώνευτο, αλλά αυτό είναι, χονδρικά και εν συντομία, το κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό-παίγνιο στην Ελλάδα. Τόσο εξευτελιστικά και εξόφθαλμα αποικιακό. Κόμματα που να προκύπτουν, ενδογενώς, από τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας δεν υπάρχουν. Φυτεμένα ή/και εξωχώρια διαμορφωμένα παρατήματα υπάρχουν και διαχειριστές.



IV
Τα επόμενα δεν γράφτηκαν για την Ελλάδα, αλλά περιγράφουν την Ελλάδα.

when semi-colonialism operated in conjunction with effective policies of cultural imperialism emanating from metropolitan centers, it was able to construct a symbolic hegemony of Euro-American culture over native culture, and this hegemony was supported by the culturally colonized native elites. In this latter mode, semicolonialism was akin to neocolonialism in the way it instituted metropolitan cultural hegemony without direct aid from the military and political control of the territory.
The Lure of the Modern. Writing Modernism in Semicolonial China, 1917-1937


Τα προηγούμενα περιγράφουν την κατάσταση στην Κίνα κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Σε εμάς ισχύουν ακόμα στις αρχές του 21ου πρώτου.

Όταν γίνει κατανοητός ο τρόπος με τον οποίον χρησιμοποιείται «ο διαφωτισμός», «η νεωτερικότητα», «η δύση» και «η Ευρώπη» στην Ελλάδα ίσως τότε συνειδητοποιήσουμε πως δεν έχουμε κόμματα, αλλά -αριστερά και δεξιά- παραρτήματα πολιτιστικής αποικιοκρατίας και πολιτιστικού ιμπεριαλισμού (cultural colonialism/imperialism).

Η κύρια μορφή ιμπεριαλισμού στη χώρα είναι πολιτιστική.

-----
Στην Ελλάδα διεξάγεται ένας συνεχής, ανελέητος και λυσσαλέος πολιτισμικός πόλεμος (δεν συζητώ τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια), με ιδεολογική αριστερό-δεξιά επικάλυψη/λόγο/προβιά, τον οποίον έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ που δεν τον αναγνωρίζουμε καν ως τέτοιο (τον έχουμε ενσωματώσει ή/και εσωτερικεύσει στο default). Δεν τον βλέπουμε καν. Ακόμα και άνθρωποι που δεν έχουν κίνητρα ή νοοτροπία αποικιοκρατικής ή ιμπεριαλιστικής φύσεως, αναπαράγουν τέτοιες ιδέες και γίνονται φορείς ή πολέμαρχοι του Μεγάλου Πολιτισμικού Ιμπεριαλιστικού Νεοαποικοκρατικού Πολέμου. Δεν είναι υπερβολές αυτά, απλά στην Ελλάδα δεν γνωρίζουμε σε βάθος αυτά τα γνωστικά πεδία (από ψυχοεπιστήμες και οικονομισμό όμως έχουμε «πήξει»).

Η Ελλάδα αποτελεί περίπτωση πολιτιστικά αποικιοκρατούμενης-κατεχόμενης χώρας (δεν έχουν απομείνει και πολλές ανά την υφήλιο...).

Υ.γ: Δεν αναφέρομαι στις προσεγγίσεις Γιανναρά, Διαμαντούρου κ.λπ.

26 Σεπτεμβρίου 2015

Με αφορμή το ζήτημα της Καταλονίας. Σύντομη αναφορά για τα τρία επίπεδα -ξανά- και τη σχέση υπερεθνικού, (δι)εθνικού και υποεθνικού.

Στην περίπτωση Ισπανίας-Καταλονίας έχουμε -περίπου- το αντίστροφο σχήμα από ότι στην περίπτωση Ηνωμένου Βασιλείου-Σκωτίας. Στην πρώτη περίπτωση το υπερεθνικό (Βρυξέλλες-Ε.Ε, Φρανκφούρτη-Ε.Κ.Τ κ.λπ) και το εθνικό (Ισπανία) επίπεδο πιέζουν -ή «απειλούν» προειδοποιώντας- το υποεθνικό επίπεδο (Καταλονία). Στη δεύτερη περίπτωση το υπερεθνικό (Βρυξέλλες) και το υποεθνικό επίπεδο (Σκωτία) πιέζουν -ή «απειλούν» προειδοποιώντας- το εθνικό επίπεδο (Ηνώμενο Βασίλειο - βέβαια το Η.Β είναι μια πολύ ιδιόμορφη πολιτειακή δομή και δεν αποτελεί τυπικό παράδειγμα αυτού που ονομάζουμε «εθνικό κράτος». Στην περίπτωση της Καταλονίας -που αν μιλήσεις ισπανικά (Καστιλιάνικα) κάποιοι θα σε κοιτάξουν με μισό μάτι-, μάλλον θα λέγαμε πως η ισπανική κυβέρνηση χρησιμοποιεί το υπερεθνικό ως μοχλό πίεσης).

Όπως έχω γράψει κατ' επανάληψη -έχοντας συνείδηση πως δεν αρέσει- τα τρια βασικά επίπεδα αντιπαράθεσης στις μέρες μας δεν βρίσκονται -ή δεν κινούνται- πρώτιστα στον οριζόντιο άξονα «αριστερά-δεξιά», αλλά στον κάθετο άξονα ο οποίος ορίζεται από τα τρία επίπεδα: 1ον) της υπερεθνικότητας, 2ον) της διεθνικότητας, της διακρατικότητας και του διακυβερνητισμού και 3ον) της υποεθνικότητας. Οι αριστεροδεξιές παρατάξεις του οριζόντιου άξονα έχουν μετατραπεί σε συνιστώσες ή πτέρυγες -των επιπέδων- του κάθετου άξονα, κατάσταση που οδηγεί «την αριστερά και τη δεξιά» σε εσωτερικές διασπάσεις, κονιορτοποιήσεις, συγχωνεύσεις και σε -περαιτέρω- σύγχυση και απώλεια περιεχομένων.

Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στις περιπτώσεις της Σκωτίας και της Καταλονίας. Στην Σκωτία εξαϋλώθηκε το κεντροαριστερο -εργατικό- κόμμα (από την Σκωτία) προς όφελος του εθνοτικο-εθνικού σκωτσέζικου και στην Καταλονία χριστιανοδημοκρατικές, αριστερές, ρεπουμπλικανικές, κεντροδεξιο-φιλελεύθερες τάσεις συσπειρώνονται υπό την ομπρέλα της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, δηλαδή υπερτερεί το τοπικό ή το εθνοτικόπολιτισμικό, το οποίο είναι και εδαφικό -το επαναλαμβάνω τονίζωντας το: είναι εδαφικό- έναντι του αριστεροδεξιού.

Γενικότερα, πάντως, μπορεί να γίνει η εξής παρατήρηση: το υποεθνικό επίπεδο και τα ανεξαρτησιακά, αυτονομιστικά, απόσχιστικά κινήματα που λειτουργούν σε αυτό (ανεξάρτητα των περιεχομένων και των προσανατολισμών τους) αποτελούν προνομιακό «συνομιλητή» του υπερεθνικού επιπέδου. Υπερεθνικό (Supranational) και υποεθνικό επίπεδο μπορουν να ασκήσουν αφόρητη πίεση στο -ή και να κατακερματίσουν το- (δι)εθνικό επίπεδο. Το αντίθετο είναι λιγότερο πιθανό ή συχνό.

Ο εθνοτικός εθνικισμός στην περίπτωση της Σκωτίας θεωρείται αγνός και αγαθός (και τα εθνοτικοπολιτισμικά του περιεχόμενα καθαγιάζονται, καθώς έχει ευρωενωσιακό προσανατολισμό). Θα δούμε πως θα γίνει δεκτός στην περίπτωση της Καταλονίας (αντίστοιχες περιπτώσεις υπάρχουν ή/και θα μπορούσαν να υπάρξουν στις σχέσεις Γερμανίας-Βαυαρίας, στο εσωτερικό της Ουκρανίας, του Βελγίου και αλλού).


-----
Υ.γ: Η πίεση που έχει ασκηθεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια προήλθε τόσο από το (δι)εθνικό/κυβερνητικό (Eurogroup) όσο και από το υπερεθνικό επίπεδο (Ε.Κ.Τ, Βρυξέλλες). Στο υποεθνικό επίπεδο μπορεί να μην είχαμε εθνότικό εθνικισμό και αυτονομιστικές τάσεις -ακόμα...- αλλά είχαμε «Μένουμε Ευρώπη» και παλαιότερα, επί κυβερνήσεως Παπανδρέου, «Πλατείες» (δηλαδή είχαμε συγκεντρώσεις -ούτε καν κινήματα διαρκείας- με μη εδαφικά και μη εθνοπολιτισμικά περιεχόμενα που «ξεφούσκωσαν»). Η συγκέντρωση «Μένουμε Ευρώπη» μάλιστα, η οποία είχε ξεκάθαρο υπερεθνικό και μη εδαφικό χαρακτήρα και προσανατολισμό (ίσως η μόνη σε όλη την Ε.Ε - στη Σκωτία, π.χ. είχε εδαφικό εθνοπολιτισμικό περιεχόμενο με υπερεθνικό προσανατολισμό), προωθήθηκε και από τον επίσημο λογαριαμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο twitter - όχι μονάχα από την Αντιπροσωπεία της στην Ελλάδα.


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά».

Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε.

Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις: Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών.

Επίπεδα.

Σύντομη αναφορά περί κρατών. 1950-2010.

Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού».

Σύντομη παρατήρηση Περί κεϋνσιανο-μαρξιστο-φιλελεύθερου υπερεθνισμού (supranationalism)

Όσα ωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν οι αφελείς.

Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.

Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».

Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

«Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.

Ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη.

Εισαγωγική αναφορά στα δομικά προβλήματα του ευρωπαϊκού πλαισίου και μια αναφορά στον ελλαδοευρωπαϊσμό.

Περί «λαϊκισμού». Σύντομη αναφορά.

I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες και II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».

Ελλαδικός «ευρωπαϊσμός» και αλλοίωση, χειραγωγηση και σύγχυση ταυτοτήτων μέσω τεχνητών διπολισμών και άρνησης της εθνικής διάστασης.

Περί «Ευρωσκεπτικισμού» - μέρος α´. Η περίπτωση του «Ευρωρεφορμισμού».

Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: μια αμφισβητούμενη εξουσία.

23 Σεπτεμβρίου 2015

Διδακτικές ερωταπαντήσεις: ιδέες, διακηρυκτικές αρχές και ηγεμονική ιδεολογία.

Αποφάσισα να κάνω δύο ερωτήσεις σε κοινωνικό δίκτυο οι οποίες σχετίζονταν με συγκεκριμένα στοχευμένα ζητήματα. Τις απαντήσεις τις γνώριζα και ενημέρωσα πως θα ακολουθήσουν μετά τις οποίες οικειοθελείς απαντήσεις των ερωτηθέντων. Ήθελα να διαπιστώσω τις τάσεις, την κατεύθυνση και τις αντιλήψεις που κυριαρχούν γύρω από αυτά τα ζητήματα. Τον παλμό.


Ερωτήσεις
Ερώτηση 1: Πως θα χαρακτηρίζατε ένα κόμμα το οποίο θα πρέσβευε ότι τα αληθινά συμφέροντα του έθνους βρίσκονται πέρα και πάνω από την αριστερά, το κέντρο και τη δεξιά;

Οι απαντήσεις, οι περιγραφές και οι προβληματισμοί που κυριάρχησαν ήταν περίπου οι έξης:

1) Λαϊκιστικότατο, 2) Φασιστικό, 3) Πατριωτικό, 4) Δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίσουμε κάτι που δεν υπάρχει, 5) Ρεαλιστικό, 6) Ελληνοκεντρικό, 7) Αιθεροβάμων 8) συνήθως τα "συμφέροντα" και το "έθνος" είναι οι πλούσιοι, στην Ελλάδα τουλάχιστον, 9) Από λαϊκιστικό έως εθνικιστικό, 10) υπάρχει θέμα με «τα αληθινά συμφέροντα του έθνους» και το πως αυτά προσδιορίζονται, με τι κριτήρια, στόχευση 11) Τα «αληθινά συμφέροντα της αριστεράς/του σοσιαλισμού/κλπ» είναι άραγε λιγότερο ευέλικτα; 12) Εάν το εν λόγω κόμμα πρέσβευε πως τα συμφέροντα του έθνους είναι η εδαφική επέκταση ή ο ηγεμονικός γεωπολιτικός χαρακτήρας, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αλυτρωτικό/εθνικιστικό. Εάν τα συμφέροντα του έθνους αφορούσαν σχέσεις καλής γειτονίας, ευμάρεια του πληθυσμού, οικονομική μεγέθυνση και ανεξαρτησία, μάλλον εκσυγχρονιστικό, 13) Από ΠΑΣΟΚ και Θατσερικό Μνημόνιο, μέχρι πλήρη αποικιοποίηση θα μπορούσε να είναι...


Ερώτηση 2: Πως θα χαρακτηρίζατε ένα κόμμα το οποίο θα έθετε ως πρωτεύον ζήτημα την τραγωδία της Κύπρου καθώς και τους κινδύνους που έχουν προκύψει για το έθνος. Θα αναφερόταν στην ενότητα του λαού προκείμενου να αντιμετωπιστεί ο εξωτερικός κίνδυνος και κάθε επιβουλή, καθώς επίσης, και στην αρνητική εξέλιξη της μετατροπής των ενόπλων δυνάμεων αποκλειστικά σε όργανο αστυνόμευσης;

Οι απαντήσεις, οι περιγραφές και οι προβληματισμοί που κυριάρχησαν ήταν περίπου οι έξης:

1) Θα αναζητούσα πολιτικό άσυλο στη Συρία (καταπληκτική απάντηση), 2) Περονικό με επιφύλαξη, 3) εθνικιστικό με ολοκληρωτικό προσανατολισμό, αναιρώντας την αναφορά στην ενότητα του λαού, 4) Οι ένοπλες δυνάμεις αποκλειστικό ρόλο έχουν την αύξηση της ισχύος του κράτους, 5) η Ελλάδα δεν μπορεί να διεκδικήσει τίποτα χωρίς την συναίνεση των εταίρων, 6) Πριν λίγα χρόνια στη Β.Ελλάδα (Σκουριές) είχε γίνει στρατιωτική άσκηση για αντιμετώπιση πολιτών. Ποιος κυβερνάει, και τι αχυράνθρωποι παίρνουν ρόλο; 7) Ρεαλιστικό (εφόσον κατέκρινε την μετατροπή των ενόπλων δυνάμεων), 8) Αποπροσανατολιστικό (και ως προς την πρωτεύουσα σημασία της Κύπρου και ως προς την ανάδειξη των εξωτερικών κινδύνων σε προτεραιότητα έναντι των εσωτερικών προβλημάτων), 9) Το πρόταγμα πρέπει να είναι η Νέμεσις και επιστροφή της δημοκρατίας, 10) Η τραγωδία της Κύπρου σε ανθρώπινο και όχι υπερπολιτικό επίπεδο, μπορεί να λυθεί μόνο με αναπροσανατολισμό της όποιας εθνικής πολιτικής, στον ιστορικά και πολιτιστικά γνωστό χώρο της ανατολικής μεσογείου και της βαλκανικής, 11) Θα υποψιαζόμαστε πως λέει ψέμματα και πως άλλα έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του, 12) Διαχρονικά όσα κόμματα έκαναν σημαία τους την ενότητα του λαού, στην ουσία δούλευαν για τη δική τους ύπαρξη και ισχύ.

Ποιες είναι οι απαντήσεις
Οι πραγματικές απαντήσεις -πέρα από αυτές που όλες και όλοι μπορεί να δώσατε ή να υποθέσατε- είναι:

Απάντηση 1: Η θέση της ερώτησης 1 πως «μόνο τα αληθινά συμφέροντα του έθνους βρίσκονται πέρα και πάνω από την αριστερά, το κέντρο και τη δεξιά» εκφράστηκε πριν μισό περίπου αιώνα -συγκεκριμένα πριν 41 χρόνια- στην ιδρυτική διακήρυξη της Νέας Δημοκρατίας. Αποτελούσε μια από τις οχτώ υποσχέσεις που περιλαμβάνονταν στην ιδρυτική της διακήρυξη. Η ακριβής φράση έχει ως εξής:
«Η παράταξις της Νέας Δημοκρατίας ζητεί για την πραγματοποίηση των σκοπών της την συνεργασία του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα της νέας γενιάς. Και υπόσχεται: -Ότι θα υπηρετεί πάντα και μόνο τα αληθινά συμφέροντα του έθνους, που βρίσκονται πέρα και πάνω από τις παραπλανητικές ετικέτες της Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς...»


Απάντηση 2: Οι θέσεις της ερώτησης 2 εκφράστηκαν πριν μισό περίπου αιώνα -συγκεκριμένα πριν 41 χρόνια- στην ιδρυτική διακήρυξη του Πα.Σο.Κ, η οποία ξεκινά ως εξής:
«Η τραγωδία της Κύπρου καθώς και οι κίνδυνοι που έχουν προκύψει για το έθνος, τόσο από την αδίστακτη επεκτατική πολιτική του Πενταγώνου στα πλαίσια του ΝΑΤΟ όσο και από την προσπάθεια της αμερικανοκίνητης χούντας να μετατραπούν οι ένοπλες δυνάμεις μας αποκλειστικά σε όργανο αστυνόμευσης του Ελληνικού χώρου, κυριαρχούν στη σκέψη κάθε Έλληνα. Όμως η ενότητα του Λαού στην απόφασή του να αντιμετωπίσει ανυποχώρητα τον εξωτερικό κίνδυνο και κάθε επιβουλή ενάντια στην ακεραιότητα της εθνικής μας παρουσίας...»


Υστερόγραφο-Συμπέρασμα
Αυτές οι ερωταπαντήσεις είχαν διδακτικό χαρακτήρα ή πιο ορθά, στόχευαν να θέσουν ένα πεδίο προβληματισμού. Προφανώς και το δίδαγμα δεν θα το δώσω εγώ. Αυτό που θέλω απλά να τονίσω είναι το εξής: Ας είμαστε λίγο μετρημένοι με τα τωρινά μας αυτονόητα.

Θα προσπαθήσω μελλοντικά να εξετάσω ποια ήταν η κύρια μεταστροφή -και πότε αυτή επήλθε- και ιδέες ή διακηρυκτικές αρχές που κυριαρχούσαν ή/και θεωρούνταν αυτονόητες, κατέληξαν να θεωρούνται περιθωριακές ή μη αποδεκτές - αν όχι κοινωνικά τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεμονικής ιδεολογίας και δημοσίου λόγου. Και βέβαια αξία έχει ποιες από αυτές παραμένουν επίκαιρες.

21 Σεπτεμβρίου 2015

Μετά τις εκλογές - μέρος α´ (και ένα πρόχειρο διάγραμμα).

Δεν υπάρχει μεγάλος νικητής, μονάχα μεγάλος ηττημένος

Δεν υπάρχει μεγάλος νικητής, υπάρχει όμως μεγάλος ηττημένος. Και ο μεγάλος ηττημένος είναι το πολιτικό σύστημα.

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις εξωεθνικές ερμηνείες και θριαμβολογίες. Δεν χρειαζόμαστε εξωεθνική «βοήθεια» προκειμένου να ερμηνεύσουμε τι ζούμε. Οι ενδοεκλογικές αναφορές δεν αρκούν, χρειάζονται και εξωεκλογικές, δηλαδή ευρύτερα πολιτικές, προσεγγίσεις. Δεν αρκεί μια στενή αντίληψη περί πολιτικής -όπως η γερμανική- που συρρικνώνει την πολιτική. Και αυτό, γιατί πλέον, τα ποσοστά της αποχής είναι τεράστια (ακόμα και με την όψιμη ανακάλυψη του εκλογικού σώματος από ορισμένους) και από κάποια στιγμή και ύστερα η αποκλειστικά κοινοβουλευτική προσέγγιση καθίσταται παραπλανητική.

Στις εκλογές του 2007 η συμμετοχή κυμάνθηκε στο 74.15 %, σε αυτές του 2009 ήταν 70.95 %, στις δεύτερες εκλογές του 2012 το ποσοστό συμμετοχής μειώθηκε στο 65,12 % και σε αυτές του Ιανουαρίου του 2015 έφτασε το 63,62 %. Στις τωρινές εκλογές η συμμετοχή άγγιξε το ναδίρ, με το ποσοστό να διαμορφώνεται στο 56,57%. Δηλαδή, η αποχή κυμάνθηκε στο 43,43% (αποχή, λευκό και άκυρο άγγιξαν το 46%). Ακόμη και εάν δεχθούμε πως το μέγεθος του εκλογικού σώματος είναι μικρότερο από το επίσημο (*), μιλάμε για την μεγαλύτερη αποχή, όχι απλά της μεταπολιτευτικής περιόδου, αλλά ολόκληρης της μεταπολεμικής ιστορίας της χώρας (μονάχα με τις πρώτες εκλογές μετά τον πόλεμο με τη Γερμανία, το 1946, μπορεί να συγκριθεί). Πάνω από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι έχουν βρεθεί εκτός εκλογικής διαδικασίας από το 2007 έως σήμερα. Ενώ σε σχέση με τις εκλογές του 2004 ψήφισαν δύο (2) εκατομμύρια λιγότεροι!

Οι συγκρίσεις αυτού του τύπου είναι απαραίτητες προκειμένου να αποφευχθούν τρικ που προσπαθούν να υποβαθμίσουν το φαινόμενο της αποχής ή/και να το ανάγουν αποκλειστικά στο μέγεθος του εκλογικού σώματος. Η ιδιόμορφη «μέθοδος» που χρησιμοποιώ παρακάτω είναι κουραστική αλλά απαραίτητη.


(Αν)ύπαρκτός δικομματισμός

Στις τελευταίες εκλογές βρέθηκαν στις κάλπες λιγότεροι άνθρωποι από όσους ψήφισαν Ν.Δ και Πα.Σο.Κ το 2004. Σύνολο ψηφοφόρων όλων των κομμάτων τον Σεπτέμβριο του 2015: 5 εκατομμύρια 566 χιλιάδες - Σύνολο ψηφοφόρων Ν.Δ και Πα.Σο.Κ το 2004: 6 εκατομμύρια 362 χιλιάδες. Το 2004 βρέθηκαν στις κάλπες συνολικά 7 εκατομμύρια 573 χιλιάδες άνθρωποι. Τον Σεπτέμβριο του 2015, δύο (2) εκατομμύρια λιγότεροι!

Στις τελευταίες εκλογές Συ.Ριζ.Α και Ν.Δ, μαζί, συγκέντρωσαν ελάχιστα περισσότερους ψήφους από ότι η Ν.Δ μόνη της το 2004. Σύνολο ψηφοφόρων Συ.Ριζ.Α και Ν.Δ τον Σεπτέμβριο του 2015: 3 εκατομμύρια 452 χιλιάδες - Σύνολο ψηφοφόρων Ν.Δ το 2004: 3 εκατομμύρια 359 χιλιάδες (στις εκλογές του 2004, το Πα.Σο.Κ είχε συγκεντρώσει 3 εκατομμύρια ψήφους).

Σε χρονικό διάστημα μόλις επτά μηνών διακυβέρνησης, ο Συ.Ριζ.Α, απώλεσε περίπου 320 χιλιάδες ψήφους. Στο ίδιο χρονικό διάστημα η Ν.Δ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, απώλεσε περίπου 192 χιλιάδες ψήφους. Συνολικά, Συ.Ριζ.Α και Ν.Δ απώλεσαν πάνω από μισό εκατομμύριο ψήφους μέσα σε επτά μήνες.

Σε μια από τις συζητήσεις που είχα αυτές τις μέρες είπα: «να δεις που θα φτάσουμε να ψηφίζουν 5,5 εκατομμύρια άνθρωποι και θα κάνουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα». Και πράγματι, μόλις 5.566.295 άνθρωποι βρέθηκαν στις κάλπες. Δεν είναι δυνατόν ορισμένοι να κρύβονται πίσω από τους εκλογικούς καταλόγους (οι οποίοι σαφώς και πρέπει να εκκαθαριστούν). Τα μεγέθη προκαλούν ίλιγγο. Υπάρχει ένα ακόμη πολύ σημαντικό ζήτημα, το οποίο δεν θίγεται. Γνωρίζουμε πως από το 2007 έως σήμερα έχουν φύγει πάνω από 500 χιλιάδες άνθρωποι από τη χώρα - και ο αριθμός αυτός δίχως να έχουμε στοιχεία για το 2007, το 2009, το 2014 και το 2015. Πόσοι είμαστε; Πόσοι ψηφίζουμε; Η αποχώρηση και η μη ψήφος π.χ 700 χιλιάδων ατόμων αντιστοιχεί σε ποσοστό περίπου 13% (με βάση τα χθεσινά ποσοστά συμμετοχής). Τι συμβαίνει στη χωρά;

Όπως και εάν προσεγγίσουμε το ζήτημα, είτε από την πλευρά της αποχής είτε από την πλευρά της φυγής ανθρώπων, υπάρχει πρόβλημα. Η διαύγεια τους εκθέτει, η θολούρα τους συμφέρει.

Πόσοι είμαστε (με ή χωρίς δικαίωμα ψήφου); Πόσοι -έχουμε δικαίωμα ψήφου και- δεν ψηφίζουμε; Πόσοι έχουμε φύγει; Πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργοι, πάνω από πεντακόσιοι χιλιάδες άνθρωποι έχουν φύγει και -τουλάχιστον- δύο εκατομμύρια άνθρωποι δεν ψηφίζουν. Κράτος χαμαιτυπείο.

Έγραφα πριν λίγους μήνες:

Το κενό αντιπροσώπευσης και το χάσμα που χωρίζει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας από το κομματοκρατικό, μηντιακό και κρατικοεπιχειρηματικό σύστημα, το επόμενο χρονικό διάστημα θα διευρυνθεί.

Στο εσωτερικό των κομματικών σχηματισμών και του πολιτικού συστήματος κυριαρχούν τα πλέον ωφελιμιστικά και εκφυλισμένα στοιχεία, ενώ στην περιφέρεια των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος φυτοζωούν οι παραφυάδες του/ς. Όποιες πολιτικές, επιχειρηματικές, διανοητικές και γενικότερα κοινωνικές δυνάμεις έχουν απομείνει στη χώρα, από τις οποίες μπορεί κανείς να προσδοκά κάτι, βρίσκονται εξω-κρατικά και εξω-κομματικά. Εκτός αυτού του κλειστού συστήματος το οποίο συνεχώς ανακυκλώνεται, αλλάζοντας προβιές και δημιουργώντας δυσμορφίες, προκειμένου να αυτοσυντηρηθεί.


Η «αέναη» παρακμή της Ν.Δ

Ας δούμε την εξέλιξη των ποσοστών της Ν.Δ από το 2004 έως σήμερα:

2004: 45,36%

2007: 41.84%

2009: 33.47%

2012: 29,66%

2015: 27,81% (Ιαν)

2015: 28,10% (Σεπ)

Επειδή τα ποσοστά είναι παραπλανητικά -σε ότι αφορά τις τελευταίες εκλογές- ας δούμε και την εξέλιξη σε ψήφους:

2004: 3.359.682

2007: 2.994.979

2009: 2.295.719

2012: 1.825.637

2015: 1.718.694 (Ιαν)

2015: 1.526.205 (Σεπ)

Απώλειες εντός μιας δεκαετίας: Πάνω από 1 εκατομμύριο 800 χιλιάδες ψήφοι. Σε ποσοστιαία αποτύπωση η πτώση αντιστοιχεί περίπου σε 55%. Έχω γράψει δύο-τρία κείμενα για τη Ν.Δ. Βαριέμαι να ξαναγράφω. Μπορεί να επανέλθω στο επόμενο μέρος. Το κόμμα αυτό, όπως έχω γράψει κατ' επανάληψη, βρίσκεται σε ιστορική -και μη αναστρέψιμη- παρακμή. Και δεν πρόκειται να ανακάμψει. Είναι φανερό πως στο εσωτερικό του κόμματος αυτού, είτε δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει, είτε έχουν συνειδητοποιήσει και γίνεται προσπάθεια συγκάλυψης (γενικότερα κανόνας είναι τα περισσότερα κόμματα στην Ελλάδα να καταδικάζουν και να καθηλώνουν τους πολίτες -«τους»- σε διαρκή πολιτική, πνευματική και πολιτιστική υποβάθμιση, προκειμένου να αυτοσυντηρηθούν ως «παρατάξεις» μεταβάλλοντας τμήματα της κοινωνίας σε υποχείρια τους).

Παρατηρείστε πως η εκλογική δύναμη του Συ.Ριζ.Α βρίσκεται στα ίδια περίπου επίπεδα με την εκλογική δύναμη που είχε η Ν.Δ στις εκλογές του 2012 (100 χιλιάδες ψήφοι παραπάνω). Η εκλογική δύναμη της συγκυβέρνησης Συ.Ριζ.Α και Αν.Ελ τον Σεπτέμβριο του 2015 είναι μικρότερη από την εκλογική δύναμη της Ν.Δ ως αξιωματικής αντιπολίτευσης το 2009 (Συ.Ριζ.Α και Αν.Ελ το 2015: 2.126.327 - Ν.Δ το 2009: 2.295.719).


Χαμένοι-Ηττημένοι

Απώλειες ψήφων κατά προσέγγιση σε σχέση με τις εκλογές του Ιανουαρίου: 1ος χαμένος: Συ.Ριζ.Α με 320 χιλιάδες. 2ος χαμένος: Ν.Δ με 192 χιλιάδες. 3ος χαμένος: Το Ποτάμι με 151 χιλιάδες. 4ος χαμένος: Αν.Ελ με 93 χιλιάδες. 5ος χαμένος: Κ.Κ.Ε με 37 χιλιάδες. 6ος χαμένος: Χ.Α με 9 χιλιάδες.

Συνολικές απώλειες κοινοβουλευτικών κομμάτων: Οκτακόσιες (800) χιλιάδες ψηφοφόροι μέσα σε μόλις επτά μήνες. Το κομματικό σύστημα φυλλορροεί. Αυτή η εξωεκλογική και εξωκοινοβουλευτική κίνηση μπορεί να χρωματιστεί είτε αισιόδοξα είτε απαισιόδοξα.

Εάν συνυπολογιστεί το Κι.Δη.Σο μαζί με το Πα.Σο.Κ και την Δημ.Αρ (με βάση το «αίμα νερό δεν γίνεται») τότε η δύναμη τους μειώθηκε κατά 130 χιλιάδες ψήφους, δηλαδή το «αίμα νερώθηκε». Εάν δεν υπολογίσουμε το Κι.Δη.Σο, τότε το Πα.Σο.Κ και η Δημ. Αρ αύξησαν κατά 22 χιλιάδες τη δύναμη τους ενώ η Ένωση Κεντρώων κατά 75 χιλιάδες ψήφους σε σχέση με τις εκλογές του Ιανουαρίου.

Σε ότι αφορά τα περί «νέου», επειδή ορισμένοι ασχολούμαστε από αρκετά νωρίς με το ζήτημα «νέο και παλαιό», η απάντηση υπάρχει ήδη και την έχω δώσει μόλις ένα μήνα μετά τις προηγούμενες εκλογές (18/2/2015):

Ορισμένοι ασυμβίβαστοι δεν έχουν αντιληφθεί πως ο ίδιος ο Συ.Ριζ.Α είναι συμβιβασμός για την ελληνική κοινωνία. Ο συμβιβασμός ξεκίνησε με την ελληνική κοινωνία να αποζητά απεγνωσμένα την ανάδυση κάποιου νέου πολιτικού φορέα-υποκειμένου-κίνησης-ρεύματος, κάτι τέλος πάντων, προκειμένου να προσανατολιστεί προς αυτή την κατεύθυνση και να απεγκλωβιστεί από το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Η μη ανάδυση ή ύπαρξη αυτού του «πράγματος», η μη ριζική ανανέωση του πολιτικού συστήματος, σε ουσία, λειτουργία και όχι στο φαίνεσθαι, και τα αδιέξοδα στα οποία μας εγκλωβισε, οδήγησαν σε δημιουργία ή/και αυτονόμησή καρκινωμάτων και ώθησαν σε συμβιβασμούς. Η επιλογή του Συ.Ριζ.Α από μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και η επιλογή του συγκεκριμένου προσώπου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, δεν είναι παρά η συνέχεια αυτής της κατάστασης. Της μη ύπαρξης, της μη ανάδυσης ενός νέου, δυναμικού και ρηξικέλευθου ρεύματος. Ο ίδιος ο Συ.Ριζ.Α είναι ένας συμβιβασμός για την ελληνική κοινωνία. Αυτό δεν έχουν καταλάβει. Δεν είναι το νέο, ποτέ δεν ήταν. Η αξία του έγκειται στο ότι θα μπορούσε να γίνει το όχημα για κάτι νέο.


Σάπισμα και κρίση κομμάτων-πολιτικού συστήματος
και αδιέξοδα της «ελληνικής δημοκρατίας»

Αυτά τα κόμματα τερατουργήματα-μηχανισμοί διασώθηκαν λόγω συγκεκριμένων συνθηκών και παραγόντων. Μετανάστευση, συμφέροντα που διαπλέκονται, κομματισμός των πάντων, μηντιακό παρακράτος. Ένας ακόμη παράγοντας ήταν η δημόσια χρηματοδότηση ή η κρατική «υποτροφία» τους, η οποία τα μετέβαλε σε οργανικούς τομείς του κράτους. Δίχως χρηματοδότηση και δίχως την πρόσβαση στο μηντιακό τοπίο, πιθανοί νέοι σχηματισμοί μπορούν να εξαϋλωθούν ή να ξεμείνουν από υλικοπνευματικά «καύσιμα» (χρήμα και ιδέες). Δεν υπάρχει πρόσβαση και συμμετοχή στο δημόσιο διάλογο. Η δημοκρατία εκφυλίζεται σε δημοσκοποκρατία (δεν αναφέρομαι σε κίνητρα εταιρειών αλλά σε κάτι πολύ πιο απλό και απτό: με βάση έρευνες ερμηνεύονται αποτελέσματα και θέτονται πολιτικές ατζέντες - χαρακτηριστική περίπτωση η διαφωνία δημοσιογράφου και πολιτικού ως προς το ποιο ήταν το διακύβευμα των εκλογών). Ερμηνείες που μεταφέρουν τη θέληση ομάδων και λόμπι ηγεμονεύουν στο δημόσιο λόγο, χειραγώγηση και αλλοίωση βουλήσεων και ταυτοτήτων. Εξωθεσμικός και εξωπολιτικός ετεροκαθορισμός των κομμάτων.

Η μη ανανέωση των κομμάτων στο εσωτερικό τους οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο ο οποίος έχει σαν αποτέλεσμα το σάπισμα τους. Μηχανισμοί αυτοελέγχου και αυτοκάθαρσης δεν υπάρχουν στο εσωτερικό τους, ενώ η ατιμωρησία στο εξωτερικό τους, δηλαδή στο πολιτικό σύστημα, κυριαρχεί. Το σάπισμα και μπλοκάρισμα τους μετασχηματίστηκε σε σάπισμα του πολιτικού συστήματος και μπλοκάρισμα της δημοκρατίας (το φαινόμενο αυτό είναι οφθαλμοφανές και πασιφανές στη «δεξιά» ως παράταξη. Κύριος παράγοντας ανεπάρκειας, καθυστέρησης, βαθιάς αντιδραστικότητας, δυσμορφίας και καθήλωσης της οποίας είναι το κόμμα της Ν.Δ. Εννοείται πως, εφόσον αναφερόμαστε σε κοινοβουλευτικά πλαίσια, δημιουργείται ανισορροπία σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα).

Κόμματα τέτοιας υφής και ποιότητας (και δεν εξαιρώ τον Συ.Ριζ.Α - θα αναφερθώ στη σχέση Τσίπρα-Συ.Ριζ.Α αν και είναι φανερό τι συμβαίνει) είναι πιο ευάλωτα σε εκβιασμούς και πιέσεις εξωθεσμικών παραγόντων και σε εθνικές, οικονομικές ή άλλες παραχωρήσεις προς εξωεθνικούς φορείς. Είναι περισσότερο αρεστά και αποδεκτά. Ο έλεγχος -δηλαδή το μπλοκάρισμα- των διαδικασιών ανανέωσης τόσο στο εσωτερικό των κόμματων αλλά κυρίως του πολιτικού συστήματος (δημιουργία νέων κομμάτων) οδήγησε σταδιακά στη γιγάντωση του πλέγματος: Κανένας, λευκό, άκυρο, όχι (στο κομματικό σύστημα πλέον), αποχή. Η αρνητική ψήφος, η ψήφος διαμαρτυρίας, όλα αυτά, έχουν ιστορία πίσω τους και φανερώνουν την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς του κράτους, στη διακυβέρνηση, τα αδιέξοδα, τα μπλοκαρίσματα και τα κενά της «ελληνικής δημοκρατίας» ως «συστήματος».

Κάποιος εξαιρετικά αισιόδοξος μπορεί να ερμηνεύσει την αποχή ως κάθαρση από -και μη νομιμοποίηση και μη συγκατάθεση σε- αυτό το δύσοσμο και ηθικά εκφυλισμένο τοπίο (αισιόδοξη προσέγγιση). Ο πανικός με την αποχή φάνηκε στις ευρωεκλογές του 2009 όταν και έγινε προσπάθεια ποινικοποίησης της (δεν έχουμε όλοι κοντή μνήμη). Η προσπάθεια σχετικοποίησης της αποχής και υποβάθμισης της κρίσης εμπιστοσύνης στα κόμματα και τους θεσμούς, είναι ο προθάλαμος ενός μετασχηματισμού: πολιτική γκετοποίηση-λουμπενοποίηση, στρέβλωση διακυβέρνησης εθνικών πολιτικών συστημάτων, εξωπολιτικές πιέσεις, εξωθεσμικός ετεροκαθορισμός και εξάρτηση των κομμάτων, αποσύνδεση από μεγάλο μέρος της κοινωνίας και στεγανοποίηση, πολιτικός, κοινωνικός και οικονομικός αποκλεισμός. Η χυδαιότητα αυτές τις μέρες φόρεσε «προοδευτικό» προσωπείο.


Επίλογος

Ένα πολύ μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας -μεγαλύτερο από το μέγεθος του πρώτου κόμματος- θεωρεί πως η σημερινή κατάσταση δεν είναι αντιμετωπίσιμη, είτε με κοινοβουλευτικό τρόπο γενικά (απαισιόδοξη ερμηνεία), είτε με την παρούσα κοινοβουλευτική σύνθεση ειδικά (αισιόδοξη ερμηνεία). Εάν αγνοηθεί αυτό το φαινόμενο, μέρος του τμήματος της κοινωνίας που βρίσκεται εκτός εκλογικής διαδικασίας, ενδέχεται να αποκτήσει αντικοινοβουλευτικά αντανακλαστικά-χαρακτηριστικά (δεν τα διαθέτει, διαφορετικά θα ψήφιζε Χ.Α). Αυτό είναι το δυσάρεστο σενάριο, υπάρχει όμως και το ευχάριστο. Ενδέχεται να αναπτύσσεται ένα είδος υπευθυνοποίησης, η οποία απορρίπτει, όχι μονάχα με πολιτικά αλλά και με ηθικά κριτήρια την ιδεολογία της ανοχής, η οποία σε επίπεδο ψήφου εκφράζεται με την ψευδορθολογιστική νοοτροπία περί του «μικρότερου κακού», και η οποία σαφώς και δεν έχει τέλος ή πάτο. Οδηγεί ολοένα και βαθύτερα σε μεταλλάξεις, κυνισμούς και εκφυλισμούς.

Κανένας, λευκό, άκυρο, όχι (στο κομματικό σύστημα πλέον), αποχή. Αποξένωση όλο και μεγαλύτερου μέρους του κοινωνικού σώματος από την πολιτική. Κρίση νομιμοποίησης, ανυπαρξία συναίνεσης, κενό αντιπροσώπευσης. Τα προηγούμενα σε συνδυασμό με την αλλοίωση βουλήσεων και ταυτοτήτων και την παράλληλη στεγανοποίηση του πολιτικού συστήματος απέναντι στην ελληνική κοινωνία οδηγούν σε μια ιδιότυπη πολιτική γκετοποίηση μεγάλου μέρους της (όχι μονάχα του μέρους αυτού που βρίσκεται εκτός εκλογικής διαδικασίας). Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν γίνεται εύκολα αντιληπτός ο παλμός των εξελίξεων. Χάνεται η επαφή, άρα και το αισθητήριο.

Ουσιαστικά, αυτή η εξωκοινοβουλευτική αρχικά και εξωεκλογική μετέπειτα, κίνηση διαρκείας, είναι μια προσπάθεια απεγκλωβισμού από το υπάρχον πολιτικό σύστημα.


Ολοκλήρωση α´ μέρους.


.~`~.
Ένα πρόχειρο διάγραμμα

Πρόχειρη απεικόνιση της εξέλιξης της αποχής σε σχέση με τα τρία κόμματα του -υπαρκτού και ανύπαρκτου- δικομματισμού από το 2004 έως το 2015 με βάση τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών. Όσες και όσοι θέτουν ζήτημα εκλογικού σώματος ας παρατηρήσουν απλά την εξέλιξη του διαγράμματος. Μεγαλύτερο χάσμα (διαφορά) ανάμεσα στο πρώτο κόμμα και την αποχή σε καθαρούς αριθμούς. Εκλογές 2012 (β): 1 εκατομμύριο 906 χιλιάδες περίπου. Εκλογές 2015 (β): 2 εκατομμύρια 349 χιλιάδες περίπου. Μπορούν να γίνουν αρκετές ακόμα παρατηρήσεις. Εν καιρώ.



-----
(*) Δημοσκοπική εταιρεία -υποτίθεται πως- έχει εκτιμήσει το πραγματικό μέγεθος του εκλογικού σώματος, το οποίο υπολογίζεται κάτω από 8,5 και πάνω από 8 εκατομμύρια. Ακόμα και εάν δεχθούμε αυτόν τον υπολογισμό όμως, η αποχή ξεπερνά κατά πολύ το πρώτο κόμμα. Το 2004 ως ορόσημο έχει τη σημασία του γιατί η εκλογική συμμετοχή -κατά την δημοσκοπική εταιρεία- προσέγγισε το μέγιστό της (93,4% με 7.575.190 ψηφίσαντες), ενώ η αποχή το ελάχιστο της, με 6,6%. Δηλαδή το πραγματικό εκλογικό σώμα υπολογίζεται περίπου στα 8 εκατομμύρια 100 χιλιάδες ανθρώπους. Ακόμα όμως και εάν δεχθούμε αυτούς τους αριθμούς μπορούμε να παρατηρήσουμε τα εξής: 1oν) η αποχή στις τελευταίες εκλογές ξεπέρασε το 30%, 2oν) ξεπέρασε κατά πολύ το πρώτο κόμμα σε καθαρούς αριθμούς και 3ον) πάνω από δύο (2) με δυόμισι (2,5) εκατομμύρια άνθρωποι -υπαρκτοί ψηφοφόροι- βρίσκονται εκτός εκλογικής διαδικασίας. Το ποσοστό του Συ.Ριζ.Α με βάση αυτά τα δεδομένα κυμάνθηκε κάτω από το 25%.

Βέβαια, ουδείς αναφέρει -και αποφεύγεται διακομματικά όπως ο διάολος το λιβάνι- ότι ένα μεγάλο ποσοστό της αποχής στην Ελλάδα οφείλεται στο γεγονός ότι οι Έλληνες της αλλοδαπής δεν έχουν δικαίωμα-δυνατότητα ψήφου (π.χ. επιστολικής). Γιατί;

Ολοκληρώνοντας. Στις εκλογές συμμετείχαν περίπου 5,5 εκατομμύρια άνθρωποι. Τα κόμματα που βρίσκονται εντός βουλής ψηφίστηκαν από 5 εκατομμύρια πολίτες. Mε βάση τα στοιχεία της eurostat το 2011 ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 11.123.392. Με βάση τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ο Νόμιμος Πληθυσμός της Απογραφής του 2011 ήταν 9.904.286 ενώ ο Μόνιμος Πληθυσμός ήταν 10.816.286.

Περισσότερα κείμενα για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

15 Σεπτεμβρίου 2015

Western Theory, Global World: Western Bias in International Theory (Harvard International Review).

Άμεσα σχετιζόμενες αναρτήσεις
1. Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations. 2. "International Relations Theory and Western Dominance," Oxford University Lecture by Amitav Acharya. 3. The Global Transformation: The Nineteenth Century And The Making Of Modern International Relations. Barry Buzan And George Lawson. 4. Ο Παγκόσμιος Μετασχηματισμός. Η δημιουργία του σύγχρονου κόσμου - μέρος α´. 5. A Note On Civilizations And Economies. 6. Western policymakers need more culture. 7. After Western Hegemony – 40th World Congress of Sociology / Μετά τη Δυτική Ηγεμονία - Παγκόσμιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας. 8. Ο ευρωκεντρισμός και τα άβαταρ του: τα διλήμματα της κοινωνικής επιστήμης. Εισαγωγή. 9. The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?). 10. Το δίκαιο της ανθρωπότητας - μέρος α´. 11. Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη». 12. Για την κύρια «ιδεολογική» διαμάχη των καιρών μας. 13. Rethinking the Standard(s) of Civilization(s) in International Relations. Conference Review. 14. Prasannan Parthasarathi's «Why Europe Grew Rich and Asia Did Not». Review. 15. Κίνα και δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός. Μια σύντομη αναφορά. 16. Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού». 17. Chinese media coverage of Paris shootings reflects different values. 18. I) The Enlightenment and ‘Race’: Kant and II) Immanuel Kant and Natural Law: How Racism Became Scientific. 19. Διαφορές εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής, οι παραδοσιακοί και οι μοντέρνοι μελετητές και οι αναγωγικές θεωρίες ερμηνείας της διεθνούς πολιτικής - μέρος α´. 20. Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος.


Scholars of international relations often operate under the assumption that their project is to generate the truth, to come to some objective understanding of what the international sphere is and how it works. Most contemporary international relations theory, though, is tainted by a major source of bias: it is produced in western nations by western authors for western readers. International relations theory is skewed westward, which impairs its ability to explain and to produce social good.

Much of this western bias is due to the historical political and military dominance of the west; history is written by the victors, and political philosophy seems to be too. Amitav Acharya and Barry Buzan argue in their 2010 book Non-Western International Relations Theory: Perspectives On and Beyond Asia that the vast majority of schools of thought in international relations are outgrowths of one western philosophical tradition or another: realism comes from the work of Thucydides, Hobbes, and Machiavelli; liberalism derives from Kant, Locke, Smith, and others; Marx and Engels were German; and even those constructivist and postmodern accounts of international relations that emphasize relativism and diversity draw mostly on the ideas of French authors such as Pierre Bordieu and Michel Foucault. Of course, non-westerners from Sun Tzu to Amartya Sen have also made valuable contributions to political science and international relations theory, but on the whole, western voices have dominated throughout the history of international relations discourse.

The problem is not just one of heritage. The field of international relations is becoming increasingly grounded in economics and psychology. The growing use of applied game theory to explain and predict phenomena in international affairs means that international relations theory has become entangled with the assumptions, ideological commitments, and empirical findings of behavioral economics—a body of knowledge that exhibits a western slant. There is nothing inherently biased about applied game theory, but as it is practiced in modern academic circles, the field privileges westerners over people of other backgrounds. Social psychologists use convenient subjects in their research; this means that western researchers use almost exclusively western subjects. The body of knowledge generated by studies in game theory and behavioral economics, then, is considered to reveal certain universal truths about human beings, whereas in reality it is highly culturally specific. In 1995, then-UCLA graduate student in anthropology Joe Henrich traveled to Peru to study the economic behavior of indigenous peoples. Henrich found that the subjects of his research behaved very differently in game theoretic simulations than North American subjects did. North Americans are generally eager to propose and to reward fair distributions of resources in games; Peruvian natives, on the other hand, did not seem to care nearly as much about fairness. This is not to say that some cultural, ethnic, or regional groups played the game more or less rationally than others; no style of play is necessarily better or worse. Instead, Henrich’s findings simply point to a diversity of values across cultures that translates into different goals and strategies. Henrich replicated this study in various countries and cultures around the world, observing a wide range of behaviors across cultures. These findings challenge the common, western position that game theoretic study reveals fundamental features of human nature. His work points to one of the sources of bias in international relations theory: it is built on research in behavioral economics and psychology that commonly assumes that people operate the same way regardless of culture and that takes mainly westerners as the subjects of its study. The concept of human nature that informs international relations theory is a western one, produced through studies of western subjects but erroneously applied to people the world over. Despite these limitations, applied game theory was widely employed in prominent publications to explain Vladimir Putin’s actions and intentions after the Russian invasion of Crimea last spring.

Moreover, international relations theory is largely the product of western thinkers at western institutions. In 2011, the Christian Science Monitor ranked the top 25 graduate programs in international relations worldwide; 19 were in the US, five were in the UK, and one was in Canada. None were in non-western countries. The Times Higher Education world university rankings for the social sciences in 2013-2014, meanwhile, list no non-western institutions until the National University of Singapore, which comes in tied for 29th. The QS World University Rankings from 2013 for politics and international studies puts only seven non-western universities in the top 40. Granted, these are western rankings in western publications, and perhaps this is an example of western bias in journalism; but it is telling that there are many fewer non-western rankings of international affairs programs and that they agree with western rankings. Even Shanghai Jiao Tong University’s Academic Ranking of World Universities, despite its non-western character, has placed only two non-western universities in its top 50 every year since its creation in 2003. These rankings are an indication of the western provenance and perpetuation of international relations scholarship.

The western nature of those academics responsible for international relations research and teaching is noteworthy because of the influence of a researcher’s identity on the outcomes of research. This is the central argument of standpoint theory, a school of thought that holds that those individuals who are marginalized or oppressed gain privileged access to knowledge and truth that is routinely excluded from the mainstream. For example, non-westerners subjected to centuries of western political and military domination likely have novel and insightful interpretations of international affairs to offer. Because it fails to take into account a wide variety of important perspectives, international relations theory that is the product of western thought in western institutions cannot claim to be global theory or to be true in any meaningful sense.

The danger of western bias is that it shuts out those alternative, non-western perspectives. Limiting the diversity of theory we consider in the field of international relations limits the truth we can generate and taints what knowledge we do produce. This is especially problematic given the growing importance of knowledge as an economic phenomenon – as a good with value. Knowledge and information are increasingly sources of economic worth and measures of economic success. Whereas Marx proposed a philosophy of historical materialism whereby material factors—such as productive capacity and technology—are the sources of power and the drivers of history, we are likely now living in a post-Marxist age of informationism, in which knowledge and its spread are the most important sources of power. Examples abound. A 2009 World Bank report found that a 10 percentage-point increase in high-speed Internet connections is accompanied by an increase in economic growth of 1.3 percentage-points. The US government’s budget for intelligence work has risen every year since 2006 and now sits at around US$80 billion per year. A recent New York Times opinion piece by Karl Taro Greenfeld highlights the importance of information gleaned from social media in building social and cultural capital. If the search for truth drives contemporary history, and westerners dominate the search for truth about international affairs, then much of the world has been unjustly prevented from participating in an important world-historic and power-generating process. Western-skewed international relations scholarship excludes much of the world from touching the benefits of the pursuit of knowledge about the international system.

This exclusion does not seem to be the result of some intentional or malicious grand conspiracy. It would be incorrect to argue that individual westerners are at fault. Instead, this problem is the result of a sort of organic growth, an unintentional historical process. It is more correct to view western dominance of international relations theory as a disease that has infected academia—and one that harms westerners as well as non-westerners. The non-universality of international relations thought prevents western theorists from arriving at good understandings of the international system and from gaining access to the truth. The ethnocentrism at play is implicit and harmful to all interested in the pursuit of truth, from any culture or region. Despite this lack of intentionality or fault, Robert Cox’s insight holds: “Theory is always for someone and for some purpose.” International relations theory is by and for westerners, even if it is not intentionally so.

Now, it is possible that something different is at work. Perhaps instead of a western bias, international relations theory suffers from regional insularism. If this is the case, then it only seems to me that international relations thought is slanted toward the west because I am a westerner writing from a western institution in a western publication. Perhaps a Chinese writer would argue that international relations theory exhibits a Chinese or an eastern bias. This possibility is real but slight; there is good reason to discard it. Acharya and Buzan’s book on western bias in international relations theory features contributions from prominent professors at universities in India, Singapore, Korea, Japan, Indonesia, and China, and all of them agree with the basic premise that western thought dominates the field globally. Students at Bogaziçi University in Istanbul read very few non-western authors, and virtually no Turkish theorists, in their political science courses. Across the world, political scientists and international theorists are much more likely to recognize the name of Italian statesman and theorist Niccolò Machiavelli than they are to recall the name of the earlier Indian scholar Kautilya. Therefore, the regional insularism hypothesis seems to be false; western theory dominates globally, not just in the west.

The problem is more or less clear; the solution less so. There are two plausible remedies for western dominance of international relations theory. The first would require the creation of a truly global, unified theory. Such a body of knowledge would seek to accurately, honestly, and objectively describe the workings of the international system without drawing unduly on any culturally specific tradition. Its task would be to detach scholarship about global affairs from any specific culture, region, or group of people—not at all an easy thing to accomplish. There is a legitimate case to be made, likely from standpoint theory, that such a holistic understanding of international affairs is impossible because all thought is wrapped up in the background of the thinker. In other words, cultural people cannot generate non-cultural thought. The second possible way out of western bias, then, would involve pluralism about theories of global affairs. This approach to resolving bias would accept that theory is necessarily entangled in culture but would strive to make all kinds of theory from all kinds of theorists known and legitimate. Different culturally specific and culturally generated theories would exist and would be in many ways distinct from one another, but scholars in one tradition would acknowledge the existence and potential validity of other, culturally different international theories. Cross-pollination between theoretical traditions could of course occur, and would likely prove fruitful, but various culturally specific bodies of theory would exist side-by-side. This second solution appears to be much more plausible. In order to achieve pluralism in international relations theory, scholars must educate themselves and their students about a wide variety of different ideas from differently cultured authors. University professors who educate the next generation of international theorists must give roughly proportional syllabus space to Alexis de Tocqueville and to Sayyid Jamal ad-Din al-Afghani– or at the very least, if a professor chooses to assign only readings by western authors, he or she should title and advertize his or her course accordingly. Institutions of research and education must shed their occidentalist leanings and embrace pluralism about this complex, diverse world in which we live.

International relations theory is ironically not a global body of knowledge; instead, it is regionally and culturally specific. We work with a non-global theory of global affairs. Western-biased international relations theory overlooks valuable perspectives that could enrich and enhance our understanding of how the world works. Moreover, that western skew incorrectly excludes potentially valuable perspectives and unfairly privileges some viewpoints, creating disparities in access to knowledge and its benefits. We must strive to make international relations as a field more inclusive and more global—but how? Perhaps the answer lies in some global, unified theory of international relations, detached from culture and independent of any particular regional or ethnic group; more likely, though, the solution will involve pluralism about international relations theory. Researchers and students must acknowledge that western international relations theory does not represent the only option or the truth. We must pave the way toward pluralism in order to craft diverse international theory for a diverse international world.

Alex Young


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations.

"International Relations Theory and Western Dominance," Oxford University Lecture by Amitav Acharya.

The Global Transformation: The Nineteenth Century And The Making Of Modern International Relations. Barry Buzan And George Lawson.

Ο Παγκόσμιος Μετασχηματισμός. Η δημιουργία του σύγχρονου κόσμου - μέρος α´.

A Note On Civilizations And Economies.

Western policymakers need more culture.

After Western Hegemony – 40th World Congress of Sociology / Μετά τη Δυτική Ηγεμονία - Παγκόσμιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας.

Ο ευρωκεντρισμός και τα άβαταρ του: τα διλήμματα της κοινωνικής επιστήμης. Εισαγωγή.

The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?).

Το δίκαιο της ανθρωπότητας - μέρος α´.

Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη».

Για την κύρια «ιδεολογική» διαμάχη των καιρών μας.

Rethinking the Standard(s) of Civilization(s) in International Relations. Conference Review.

Prasannan Parthasarathi's «Why Europe Grew Rich and Asia Did Not». Review.

Κίνα και δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός. Μια σύντομη αναφορά.

Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού».

Chinese media coverage of Paris shootings reflects different values.

I) The Enlightenment and ‘Race’: Kant and II) Immanuel Kant and Natural Law: How Racism Became Scientific.

Διαφορές εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής, οι παραδοσιακοί και οι μοντέρνοι μελετητές και οι αναγωγικές θεωρίες ερμηνείας της διεθνούς πολιτικής - μέρος α´.

Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος.

10 Σεπτεμβρίου 2015

Νικητές και ηττημένοι σε έναν ακυβέρνητο (δίχως ηγεσία) κόσμο - Μέρος α´. Απόσπασμα από ομιλία.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν τη τάξη που έχουμε βιώσει για πάνω από μισό αιώνα. Αμερικανικοί θεσμοί, αμερικανικές αξίες, αμερικανικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα, Αμερικανοί σύμμαχοι, αμερικανικό κεφάλαιο, το σύστημα σταθερών ισοτιμιών του Μπρέττον Γουντς (Bretton Woods Accord) νομισματικά, το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε, η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού, το Δ.Ν.Τ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) και η Παγκόσμια Τράπεζα. Όλα αυτά τα εξίσου σεβάσμια ιδρύματα ακούγονται «παγκόσμια» - η Παγκόσμια Τράπεζα ακούγεται «παγκόσμια», το World Series ακούγεται «παγκόσμιο» (professional baseball organization that is the oldest of the four major professional sports leagues in the United States and Canada), έτσι δεν είναι; Έχουμε μια ομάδα του Καναδά, άρα αυτό είναι επαρκές για να ονομαστεί παγκόσμιο [Σαρκαστική διάθεση]... Στην Παγκόσμια Τράπεζα, επίσης, έχουμε έναν Αμερικανό Πρόεδρο, αφήσαμε και κάποιους άλλους τύπους (λαούς) από την άποψη των δικαιωμάτων ψήφου κ.λπ και τους ακούμε, αλλά ουσιαστικά κάνουμε ό,τι θέλουμε να κάνουμε. Αυτό είναι η Παγκόσμια Τράπεζα. Αυτή είναι η αμερικανοκινούμενη -ή κατευθυνόμενη- Παγκόσμια Τράπεζα (American-led World Bank).

Δεν προσπαθώ να το κοροϊδέψω αυτό. Προσπαθώ να θέσω την πραγματικότητα της παγκόσμιας τάξης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο... Η παγκοσμιοποίηση δεν συνέβη μηχανιστικά, συνέβη επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες την οδήγησαν, την κατεύθυναν. Αλλά κατά τα τελευταία 30 χρόνια η βασική ισορροπία δυνάμεων φυσικά μετατοπίστηκε μακριά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους της, προς την Κίνα και προς τον αναπτυσσόμενο κόσμο [Μακροδομές] - μακριά από τα κράτη οφειλέτες και προς τα κράτη πιστωτές.

Λοιπόν, δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοφυΐα για να καταλάβεις πως όταν έχεις αρχιτεκτονική και αξίες και πρότυπα και συστήματα που δημιουργούνται από μια παγκόσμια τάξη που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πλέον, σε κάποιο σημείο θα υπάρξει το σπάσιμο, η τομή. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ένα ανεπαρκές σοκ για να καταρρεύσει το σκηνικό. Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν επίσης ανεπαρκής. Αλλά, η οικονομική-χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 ήταν επαρκής, αρκούσε.

Και πλέον βέβαια μιλάμε για τη δημιουργία του G20 - μια σπουδαία ιδέα. Οι 20 μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου όλες μαζί, ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες αρμονικά λένε ότι θα εργαστούν για την παροχή συλλογικής ηγεσίας και για τον προσδιορισμό αποτελεσμάτων που θα προσφέρουν τελικά δημόσια αγαθά, έτσι ώστε να μπορούμε να διοικήσουμε τον κόσμο μας με πιο αποτελεσματικό, αποδοτικό και ανθρώπινο τρόπο. Είναι μια σπουδαία ιδέα. Είμαι υπέρ της ως αντίληψη. Αγαπώ την ιδέα της Ντόχα για το εμπόριο (Doha Round). Αγαπώ την ιδέα μιας παγκόσμιας συμφωνίας για το κλίμα. Θέλω και ένα πόνι για τα Χριστούγεννα! Θέλω όλα αυτά τα πράγματα. Κανένα από αυτά δεν πρόκειται όμως να συμβεί. Έτσι έχουμε τους φιλόδοξους G20... Ήμουν στο Νταβός το περασμένο έτος. Αναφέρω τα προηγούμενα στον Il Sakong ο οποίος ήταν εκείνη την εποχή ο προεδρικός απεσταλμένος της Νότιας Κορέας στους G20. Και λογομαχήσαμε. Μου λέει, «Ian, τι θέλεις; Ο G20 δεν είναι αρκετά καλός για εσένα. Τι θέλεις; Θέλεις περισσότερες χώρες; Θέλεις G192; Τι θέλεις; Θέλεις λιγότερες; Θέλεις G7, G8;», και του απάντησα, «Δεν έχει σημασία τι θέλω. Το τι θέλω είναι άνευ σημασίας. Είναι τι έχουμε, τι συμβαίνει. Απλά.»...

Εάν στην παλαιά αμερικανοκινούμενη -ή υπό αμερικανική ηγεσία- παγκόσμια τάξη ο τρόπος να κερδίσεις ήταν να ευθυγραμμιστείς με την αμερικανοκινούμενη παγκοσμιοποίηση, σε αυτή την νέα G0 τάξη (G-Zero, ουσιαστικά μιλάμε για κενό ηγεσίας και ισχύος: Every Nation for Itself: Winners and Losers in a G-Zero World) πρέπει να θες να προσαρμόζεσαι, να είσαι ικανός να προσαρμόζεσαι και να είσαι ευέλικτος, διότι πολλές διαφορετικές χώρες θα έχουν διαφορετικά πρότυπα, διαφορετικές προτιμήσεις και διαφορετικούς τρόπους ολοκλήρωσης. Πρέπει να είστε αυτό που εγώ αποκαλώ ένα κράτος-πίβοτ (pivot state). Το Μεξικό δεν πιβοτάρει: το εμπόριο, τα εμβάσματα από τους Μεξικανούς του εξωτερικού, τουρισμός, ναρκωτικά, στο Μεξικό τα πάντα σχετίζονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Καναδάς μπορεί να πιβοτάρει. Ήμουν με τον Καναδό υπουργό εξωτερικών -John Baird- πριν λίγο καιρό και το πρώτο του σχόλιο ήταν πόσο περήφανος ένιωθε ως υπουργός εξωτερικών που το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό ήταν στο Πεκίνο και όχι στην Ουάσινγκτον [Μετά την Σουηδία, υπέκυψε στην ιδεολογία του «τριτοκοσμισμού» και ο Καναδάς... Ειρωνεύομαι φυσικά]. Γιατί; Λοιπόν, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη βρίσκονται σε μη αναστρέψιμη παρακμή. Τώρα, δεν με νοιάζει αν συμφωνείτε με αυτό. Δεν με νοιάζει αν συμφωνώ εγώ με αυτό - δεν είναι αυτό το ουσιώδες...

Η Ουκρανία δεν πιβοτάρει... είναι κολλημένη στη Ρωσία. Η Τουρκία πιβοτάρει καλά, ειδικά τώρα που αποχωρίστηκαν τους Ισραηλινούς. Η Ταιβάν δεν πιβοτάρει... Η Ινδονησία αντίθετα τα πάει καλά. Το Καζακστάν επίσης, η Μογγολία όχι... Είναι ένας διαφορετικός τρόπος για να σκεφτεί κανείς τους νικητές και τους ηττημένους σε αυτό το νέο περιβάλλον.

-----
Ο Σουηδός Πρωθυπουργός στην Κίνα

Ο Τούρκος Πρόεδρος και -πρώην- Πρωθυπουργός στην Ινδονησία
Τώρα σκεφτείτε την απομόνωση -γιατί αυτή είναι η πραγματική απομόνωση- και την αρτηριοσκλήρωση των Πρωθυπουργών σας στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο και θα καταλάβατε γιατί η Ελλάδα κανένα μέλλον δεν έχει, ενώ η Τουρκία και η Σουηδία έχουν.
-----

Κατά την άποψη μου, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι από τους χαμένους σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Σίγουρα θα προτιμούσαν η παγκόσμια τάξη να ήταν κυριαρχούμενη από τις Η.Π.Α... όμως το 2018 η βασική ισορροπία δυνάμεων θα είναι πολύ μακρύτερα από τις Η.Π.Α και τους συμμάχους της... Το πρόβλημα με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η κατάρα του ασφαλούς καταφύγιου [θεωρούνται safe-haven]... Με αποτέλεσμα οι Η.Π.Α να μην πιέζονται να πάρουν αποφάσεις τις οποίες χρειάζονται απελπιστικά προκειμένου να είναι πραγματικά βιώσιμες και ισχυρές σε 10, 20 ή 30 χρόνια... Αυτή είναι η πρόκληση για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μεσοπρόθεσμα οι Η.Π.Α φαίνονται μια χαρά σε ένα περιβάλλον G0 (G-Zero World)...

Πιστεύω πως με το G0 (G-Zero World) θα ζήσουμε το τέλος των αμερικανοκινούμενων παγκόσμιων θεσμών και ιδρυμάτων. Είτε θα έχουμε αμερικανοκινούμενους θεσμούς που δεν είναι παγκόσμιοι, είτε παγκόσμιους θεσμούς που δεν θα είναι αμερικανοκινούμενοι, ή τίποτα από τα δύο... Με την Trans-Pacific Partnership αρχίσαμε να λέμε πως θέλουμε αμερικανοκινούμενους θεσμούς και οργανισμούς που δεν είναι παγκόσμιοι. Απλά αρχίζουμε να το λέμε... Οι Η.Π.Α δεν το κάνουν αυτό με την Παγκόσμια Τράπεζα, δεν το κάνουν με το Δ.Ν.Τ... δεν το κάνουν με τους Ευρωπαίους στο εμπόριο. Έχει ενδιαφέρον.

Τυχαίνει να θεωρώ την Κίνα ως τον Voldemort (Harry Potter) των κρατών. Είναι ο γεωπολιτικός αντίπαλος του οποίου το όνομα δεν πρέπει να λέγεται. Μην αναφέρεστε στην Κίνα διότι αυτό θα κάνει τα πράγματα χειρότερα.


Αλλά φυσικά η πραγματικότητα είναι πως ο Ομπάμα δεν έχει δόγμα (για την εξωτερική πολιτική), και δεν έχει δόγμα επειδή το δόγμα σημαίνει μακροπρόθεσμη στρατηγική κατεύθυνση η οποία περιορίζει την ευελιξία. Το μισεί αυτό στην εξωτερική πολιτική. Δεν θέλει να το κάνει [υπόψιν, ο ομιλητής είναι πιο κοντά στο δημοκρατικό παρά στο ρεπουμπλικανικό κόμμα]. Στο βαθμό που ο ίδιος έχει ένα δόγμα, αυτό το δόγμα είναι η οικονομική διπλωματία και μία στροφή προς την Ασία (το περίφημο pivot to Asia) και τα δύο αυτά είναι πλήρως και άρρηκτα επικεντρωμένα στην Κίνα. Ρωτήστε τη Χίλαρι Κλίντον για το θέμα αυτό, «Τι είναι η στροφή προς την Ασία» και όλα τα σχετικά, και θα σας πει, «Καλωσορίζουμε την ειρηνική άνοδο της Κίνας (εφόσον συμπεριφέρεται με τον τρόπο που επιθυμούμε εμείς να συμπεριφέρεται).»

‘Περιμένετε πως θα συμπεριφερθούν κατά αυτόν τον τρόπο [οι Κινέζοι];’

‘Ε, όχι ακριβώς.’

‘Και τι θα συμβεί εάν δεν συμπεριφερθούν κατά αυτόν τον τρόπο;’

‘Τότε χρειάζεται αντιστάθμιση’

‘Τι εννοείτε με τον όρο «αντιστάθμιση»;’

Σιωπή.


Ολοκλήρωση α´ μέρους

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Σχετιζόμενα κείμενα εν καιρό

Προς το παρόν: 1) Μακροδομές. 2) Πλανητικός μετασχηματισμός. 3) Διεθνείς Σχέσεις. 4) Δυτικοευρωκεντρισμός. 5) 27 σημειώματα περί Κίνας. 6) 27 σημειώματα περί Ηνωμένων Πολιτειών 7) Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών. 8) Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις: Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών.

6 Σεπτεμβρίου 2015

Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) και κυριαρχία. Εισαγωγή.

Προκειμένου η λεγόμενη Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) να καταστεί «παγκόσμιο πεπρωμένο» -όπως την παρουσιάζουν οι υποστηρικτές της- πρέπει να υπερβεί τρία «εμπόδια» (ή να επικρατήσει επί τριών «ανταγωνιστών»). Τη δημοκρατική κυριαρχία, το ριζοσπαστικό Ισλάμ και την αυταρχική κυριαρχία (χρησιμοποιώ τον κυρίαρχο λόγο -discourse- που διχοτομεί όλες τις πολιτικές μονάδες σε «δημοκρατίες και αυταρχίες» δίχως να τον αποδέχομαι).

Ενδιαφέρον σημείο είναι το εξής. Το Ισλάμ δεν αναγνωρίζει εθνικά κράτη βεστφαλιανού τύπου, όπως ακριβώς και η «δυτική παγκόσμια διακυβέρνηση». Αντίθετα, η δημοκρατική και αυταρχική κυριαρχία, όχι μονάχα αναγνωρίζουν εθνικά κράτη βεστφαλιανού τύπου αλλά εδράζονται και σε αυτά.

Τα κράτη που χάνουν τη δημοκρατική τους κυριαρχία είτε θα μετατραπούν -ή ορθότερα θα εκφυλιστούν- σε εξαρτημένα ή υποτακτικά (subordinate) από υπερεθνικούς παράγοντες κράτη, είτε σε αυταρχικά κράτη τα οποία θα συνεχίσουν να διατηρούν κυριαρχία. Τα αναδυόμενα κράτη, είτε δημοκρατικά είτε αυταρχικά (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ινδονησία), ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την άσκηση της κυριαρχίας τους και δεν την απεμπολούν - «διαμοιράζοντας» την σε υπερεθνικούς (Supra/Transnational) παράγοντες, παρά επιλέγουν διακυβερνητικές (Intergovernmental) κατευθύνσεις και συνεργασίες.

Το κύριο επιχείρημα των οπαδών της «Παγκόσμιας Διακυβέρνησης» είναι πως τα κυρίαρχα κράτη (δημοκρατικά ή όχι) -υποτίθεται πως- δεν μπορούν να επιλύσουν «από μόνα τους» είτε μέσω διεθνούς συνεργασίας τα «παγκόσμια προβλήματα». Είναι το κύριο -νομιμοποιητικό- επιχείρημα που ακούμε και διαβάζουμε για το μεταναστευτικό σε ευρωπαϊκό (τοπικό) επίπεδο και για το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής σε πλανητικό επίπεδο.


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.

«Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.

Όσα ωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν οι αφελείς.

Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε.

Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος.

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις: Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών.

Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.

Διαφορές εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής, οι παραδοσιακοί και οι μοντέρνοι μελετητές και οι αναγωγικές θεωρίες ερμηνείας της διεθνούς πολιτικής - μέρος α´.

Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού».

Σύντομη παρατήρηση Περί κεϋνσιανο-μαρξιστο-φιλελεύθερου υπερεθνισμού (supranationalism)

Επίπεδα.

Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά».

Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: μια αμφισβητούμενη εξουσία.

Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».

Ρηξικέλευθες και -τάχα- πρωτοφανείς πολεμικές και ανησυχίες περί «Ευρώπης».

Ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη.

Εισαγωγική αναφορά στα δομικά προβλήματα του ευρωπαϊκού πλαισίου και μια αναφορά στον ελλαδοευρωπαϊσμό.