29 Απριλίου 2015

Σύντομη αναφορά περί κρατών. 1950-2010.


Στις αρχές του 20ου αιώνα και κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου δεν υπήρχαν τόσα κράτη στον πλανήτη όσα μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Συγκεκριμένα το 1945 υπήρχαν 51 αναγνωρισμένα από τον Ο.Η.Ε κράτη. Από τα 60 αναγνωρισμένα το 1950, ο αριθμός των κρατών αυξήθηκε σε 130 το 1970, και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο αριθμός τους είχε φτάσει περίπου τα 160. Τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα ο αριθμός των κρατών έφτασε τα 190 και στις μέρες μας υπάρχουν 193 κράτη αναγνωρισμένα από τον Ο.Η.Ε (206 συνολικά, κάποια είναι παρατηρητές, κάποια άλλα δεν διαθέτουν καμία κυριαρχία κ.λπ).

22 Απριλίου 2015

21 Απριλίου 2015

Ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη.


Οι λεγόμενες «νεωτερικές» εδαφικές ταυτότητες και η πολιτική οντότητα με την οποία αυτές συνδέθηκαν, δηλαδή το εθνοκράτος, έρχονται σε «σύγκρουση» με -ή αποδομούνται από- τις αναδυόμενες «μετανεωτερικές» μη εδαφικές, «δικτυωτές ή σποραδικές» ταυτότητες (όχι σε όλα τα μέρη του πλανήτη και όχι με τον ίδιο τρόπο). Απόλυτα αυτόνομες και ολοκληρωτικά από μόνες τους, οι λεγόμενες «μετανεωτερικές» μη εδαφικές, «δικτυωτές ή σποραδικές» ταυτότητες -οι οποίες σε κάποιο βαθμό είναι μια επαναφορά στην προΒεστφαλιανή διεθνοπολιτική τάξη η οποίο συνέδεε τις γραφές με την κυριαρχία- δεν μπορούν να οικοδομήσουν πολιτικές οντότητες.

15 Απριλίου 2015

Ερωτήματα και προβληματικές περί κρίσης και ταυτότητας.


I
Ως συλλογικότητα, οι πολίτες του κράτους Hellenic Republic θα πρέπει να αναρωτηθούμε και να απαντήσουμε στο εξής ερώτημα: Η πολυεπίπεδη κρίση την οποία βιώνουμε, είναι προϊόν παρακμής ή προσαρμογής; Φθίνουμε, γερνάμε, παρακμάζουμε υλικοπνευματικά (οδηγούμαστε σε κάποιου είδους «τέλος») ή ζούμε μια εξαιρετικά επώδυνη προσαρμογή -δίχως ίσως να το συνειδητοποιούμε- σε ένα νέο περιβάλλον δίχως ηγεσίες, στρατηγική και προσανατολισμό (δηλαδή συμβαίνει αυτό που περιγράφει ο Κομφούκιος όταν λέει «ο λαός δεν ξέρει που ν' ακουμπήσει χέρια και πόδια», κοινώς έχουμε χάσει τη μπάλα - και με δική μας υπαιτιότητα βέβαια).

Τέσσερις σχολιασμοί για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

I
Η Ελλάδα έχει προβλήματα πολλά. Προφανώς τα πάντα ξεκινούν από τη σχέση κράτους-πολίτη. Διαφθορά, άθλια θεσμική λειτουργία, έλλειψη εμπιστοσύνης στην πολιτεία (και στην οικονομία). Ωστόσο η απελπισία αναδύεται μόλις αναλογιστούμε πως αναφερόμαστε σε μια κοινωνία η οποία έχει περίπου τρία εκατομμύρια συνταξιούχους (οπωσδήποτε πάνω από δύο εκατομμύρια επτακόσιες χιλιάδες), 25% ανεργία και από την οποία έχουν φύγει, μεταναστεύοντας, μάλλον πάνω από εκατόν πενήντα χιλιάδες -κατά βάση- νέοι άνθρωποι. Ο ιδιωτικός τομέας έχει καταρρεύσει, ο πρωτογενής είναι συρρικνωμένος. Μιλάμε για μια από τις δέκα γηραιότερες κοινωνίες στον πλανήτη, με ένα πολιτικό σύστημα μπλοκαρισμένο, άθλιο και δυσλειτουργικό, το οποίο δε μπορεί, δεν ξέρει και δεν θέλει να ανανεωθεί, ενώ διαπιστώνεται παντελής έλλειψη ιδεών και διαλόγου πέρα από τους γνωστούς μικροκομματισμούς και τις γνωστές ιδεοληψίες. Δεξαμενές σκέψης και κέντρα διανοητικής παραγωγής δεν υπάρχουν (παρά μονάχα ειδησεογραφικές και αρθρογραφικές φαιδρότητες από ανθρώπους αναιδείς και μνησίκακους). Διαμορφώνεται μια Ελλάδα του 1/2 και οδεύουμε ολοταχώς προς μια Ελλάδα του 1/3. Ο πολιτικός κόσμος είναι ποσοτικά κατακερματισμένος και ποιοτικά εξαθλιωμένος, ενώ οι προσπάθειες αναδιαμόρφωσης και ανασυγκρότησης του κινούνται μεταξύ τραγέλαφου και τον κλαυσίγελου.

Μια ενδεχόμενη προσπάθεια εγκαθίδρυσης ενός «νέου» δικομματισμού θα έχει τη τύχη που είχε η προσπάθεια νεκρανάστασης των δύο πυλώνων του πολιτικού συστήματος μετά τις εκλογές του Μαΐου του 2012. Στις τελευταίες εκλογές, οι νεκροζώντανοι, επέστρεψαν περίπου στο ποσοστό του Μαΐου του 2012, απλά από τότε μέχρι σήμερα, είχαμε μια τεχνητή παράταση ζωής δύο χρόνων. Δεν μπορεί να αναμένεται κάτι περισσότερο από αυτές τις «νέες» πολιτικές διεργασίες.

Πέντε χρόνια τώρα ζούμε μια παρωδία σε μια τρομερή κοινωνική, εθνική, οικονομική και δημοκρατική καταστροφή, συρρίκνωση και οπισθοδρόμηση. Ζούμε τη διαχείριση ενός αδιεξόδου και εθελοτυφλούμε, χαζογελώντας και χαζολογώντας και περί άλλων τυρβάζοντας. Ωραίες είναι οι παρωδίες για όσο υπάρχουν εφεδρείες (οικονομικές, πολιτικές κ.λπ), αλλά εφεδρείες δεν υπάρχουν και το φυλλορρόημα συνεχίζεται.

Αυτό που, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, διατηρεί τη θέση της Ελλάδας εντός των ευρωπαϊκών θεσμών και γενικότερα εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου, είναι τα αποθέματα του συμβολικού της κεφαλαίου και η γεωγραφική της θέση.


II
Τώρα κυβερνά η «αριστερά». Όλα είναι μια χαρά (ή περίπου τέλοσπάντων). Πριν κυβερνούσε η «δεξιά». Όλα ήταν μια χαρά (ή περίπου τέλοσπάντων). Εάν έφευγε η Ν.Δ. και κυβερνούσε ο Συ.Ριζ.Α θα ήταν όλα μια χαρά (ή περίπου τέλοσπάντων). Αν φύγει ο Συ.Ριζ.Α και (ξάνα)κυβερνήσει η Ν.Δ θα είναι όλα μια χαρά (ή περίπου τέλοσπάντων).

Όσο και εάν φαίνεται αστείο, αυτός είναι ο κύριος άξονας (με πολλά στολίδια φτιασιδωμένος) γύρω από τον οποίο ζούμε την τραγωδία μας. Εξωγήινοι, εάν μας παρατηρούν, σίγουρα θα απορούν.

Το γεγονός ότι είχες την οικονομία που είχες και την πολιτεία που είχες, δεν δικαιολογεί ούτε νομιμοποιεί ποσοστά ανεργίας 25%, πτώση κατά 1/4 του Α.Ε.Π, απίστευτες αυξήσεις στη φορολογία (τις μεγαλύτερες σε ορισμένες ομάδες στον Ο.Ο.Σ.Α: the highest tax wedge in the OECD for an average married worker with two children at 43.4%. The OECD average was 26.9%), εξευτελισμό των ακινήτων, γενικότερες μειώσεις που αγγίζουν ποσοστά περίπου 40% κ.λπ.

Τα δύο αυτά (η κατάσταση οικονομίας και πολιτείας πριν και το τι ζούμε τα τελευταία πέντε χρόνια) είναι διαφορετικά πράγματα και το δεύτερο δεν νομιμοποιείται ούτε δικαιολογείται από το πρώτο. Η μόνη σχέση που έχουν και αυτό που συνδέει τα δύο προηγούμενα είναι η ποιότητα του πολιτικού συστήματος και των κομμάτων. Στην πρώτη περίπτωση, φανερώνεται η ευθύνη τους στη μη δημιουργία ενός στοιχειώδους πλαισίου λειτουργίας του μεγαλύτερου μέρους της ιδιωτικής οικονομίας και του κράτους και στη δεύτερη περίπτωση φανερώνεται η ανεπάρκεια τους ως προς τη διαχείριση της κρίσης, η εχθρότητα και η ανασφάλεια τους απέναντι σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας και ένας υφέρπον κοινωνικός δαρβινισμός.

Τέλος, όσες και όσοι αναφέρονται σε ονειροφαντασίες περί «μετανεωτερικών ευρωπαϊκών πεδίων, πλαισίων και δομών» που έχουν υπερβεί τους συσχετισμούς ισχύος καλό θα είναι να επανέλθουν στην πραγματικότητα. Και στην Ε.Ε (όπως και οπουδήποτε αλλού διεθνώς) οι σχέσεις καθορίζονται από την ισχύ. Αυτό σημαίνει πως το πεδίο της Ε.Ε δεν προσομοιάζει στο πεδίο μιας συντεταγμένης ενδοκρατικής τάξης, αλλά στο άναρχο διεθνές περιβάλλον. Εάν ορισμένοι προσπαθούν να μας πείσουν πως ο ισχυρός είναι και δίκαιος και άρα ο ανίσχυρος δικαιολογημένα παθαίνει ότι παθαίνει, αυτό είναι κάτι διαφορετικό που έχει να κάνει με ζητήματα νομιμοποίησης, ενοχών, μίσους, εκδικητικότητας, ανασφάλειας και μετάβασης σε μια κοινωνία του 1/2, ίσως και του 1/3.


III
Στη χώρα όπου η παλαιά «εθνικοφροσύνη» του αμερικανισμού μεταλλάχθηκε σε «ευρωπαϊσμό» του γερμανισμού. Όπου ο παλαιός «σοσιαλισμός» -που ήταν καριερισμός και μέσο πλουτισμού- εισάγει τον «νεοφιλελευθερισμό» μετατρέποντας τον σε θεολογία υπερφορολόγησης υπό κρατικο-κομματική θαλπωρή. Όπου οι παλαιοί εκδιωχθέντες και οι παλαιοί αντιεθνικιστές -απόγονοι της δεκαετίας του 60'- που εξέφραζαν έναν «anational cosmopolitanism» προασπίζονται την «εθνική και λαϊκή κυριαρχία», είναι δύσκολο να γράψεις μια λέξη η οποία να μην χρωματιστεί από αυτό το ηθικά φτωχό, υποκριτικά χυδαίο, παρακμιακό και διανοητικά συντηρητικό -ακόμα και εάν έχει «προοδευτικό» περιεχόμενο η σκέψη- πνευματικά τοπίο.

Ανεκπαίδευτο και ακαλλιέργητο πνευματικά, με την αντιπνευματικότητα του να συμβαδίζει με την αντιδημοκρατικότητα του, και τη φτώχεια της διανοητικής του παραγωγής να συμβαδίζει με την ανυπαρξία υλικής τέτοιας (η οποία συνδέεται με τη διανοητική και η πολιτιστική λοβοτομή η οποία έχει επιβληθεί), το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει μπλοκάρει και σαπίζει, εγκλωβίζοντας μας. Και κάπως έτσι, από τον δορυφορικό «ατλαντισμό» περνάς στον δορυφορικό «ευρωπαϊσμό» (σαν αντικείμενο, όχι σαν υποκείμενο - και εάν περάσεις κιόλας). Τέτοιας υφής και ποιότητας κράτη, όμως, δεν πρόκειται να επιβιώσουν στον 21ο αιώνα.


IV
Όσο ανύπαρκτη ήταν η κοινωνική βάση και κενή η λογική της αντιπαράθεσης, «μνημόνιο/αντιμνημόνιο», άλλο τόσο ανύπαρκτη είναι η κοινωνική βάση και κενή η λογική της -νεοαναδυόμενης μπουρδολογικής τεχνητής- αντιπαράθεσης «ευρωπαϊσμός/εθνικολαϊκισμός». Εάν το κόμμα του Παπανδρέου είχε εισέλθει στη Βουλή και είχε συνεργαστεί μαζί του ο Συ.Ριζ.Α -ή εάν συνεργαζόταν με το Ποτάμι- το σχήμα αυτό θα είχε μείνει να σκονίζεται στα βιβλία των εκδόσεων (τάδε). Όσο πραγματική είναι, λοιπόν, αυτή η εισαγόμενη αντιπαράθεση, άλλο τόσο πραγματική είναι και η αντιπαράθεση πάνω στην οποία προσπαθούν να την επικολλήσουν -και η οποία μάλλον θα είναι η επόμενη κατασκευασμένη «αναμέτρηση»- ανάμεσα σε, δήθεν, «αστικόευρωπαϊκό/λαϊκόβαλκανικό» (το «αριστερά/δεξιά» μας έχει εγκαταλείψει εδώ και ορισμένες εκλογικές αναμετρήσεις).

Αυτή είναι η ποιότητα του λούμπεν αστισμού της χώρας, μέχρι εκεί μπορεί να φτάσει η διανοητική και πνευματική του επάρκεια. Αυτή είναι η «ατζέντα» που μπορεί να δημιουργήσει (πνευματικά οχυρωματικά έργα-μπαλώματα). Τόσα μπορεί, τόσα κάνει. Πλήρης αφωνία.

Όλα τα προηγούμενα, όμως, είναι απλοποιημένα σχήματα και κωδικοποιήσεις που εισάγονται από το εξωτερικό ή κατασκευάζονται στο πόδι (στο εσωτερικό), προκειμένου να απαντάμε με ένα «ναι» ή ένα «όχι», να τοποθετούμαστε απλοϊκά σε σύνθετα ζητήματα και να ρίχνουμε τη ψήφο μας (μια φορά στο τόσο όταν «οι εκλογές δεν αποσταθεροποιούν την οικονομία») με την συνείδηση μας καθαρή πως ψηφίσαμε το καλό και τοποθετηθήκαμε στην καλή μεριά, προκειμένου να μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχα το βράδυ. Κατά βάση εξυπηρετούν τους αποδέκτες των ψήφων.

Ειδικά στην Ελλάδα, όλα αυτά τα σχήματα-συνθήματα, όπως «σοσιαλισμός», «νεοφιλελευθερισμός», «εθνικισμός», «ευρωπαϊσμός», «σοσιαλδημοκρατία», «χριστιανοδημοκρατία» κανένα πραγματικό περιεχόμενο δεν έχουν και επικαλύπτουν ή επενδύονται επί τελείως διαφορετικών κοινωνικών διαφορισμών και πραγματικοτήτων καθώς είναι ξένα ή άσχετα προς την υπάρχουσα κοινωνική σύνθεση. Καμία φορά αυτά τα σχήματα χρησιμεύουν προκειμένου να νιώθουμε, ψυχολογικά, πως είμαστε μέρος -ή συμμετέχουμε στην τελευταία γραμμή- των εξελίξεων.


.~`~.

Τα αυτονόητα μας


Πολλές φορές τα αυτονόητα μας, οι προκείμενες μας ή ο τρόπος με τον οποίον ερμηνεύουμε τα συμβαίνοντα δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Ο Α' και ο Β' παγκόσμιος πόλεμος, οι οποίοι και οι δύο είχαν ως πυρήνα τους την ευρωπαϊκή ήπειρο, δεν οδήγησαν στην παγκόσμια ευρωπαϊκή ηγεμονία αλλά στο τέλος της, και στην ανάδυση της κυριαρχίας εξωευρωπαϊκών δυνάμεων (με κυριότερη τις Η.Π.Α). Το τέλος της Ε.Σ.Σ.Δ δεν οδήγησε στο «τέλος της ιστορίας» και στην πλανητική κυριαρχία της «Δύσεως», αλλά στο τέλος της «δυτικής» κυριαρχίας σε πλανητική κλίμακα όπως αυτή εκφράστηκε τους τελευταίους δύο αιώνες. Έτσι και η οικονομική ενοποίηση του πλανήτη δεν οδηγεί σε πολιτική ενοποίηση -όπως πιστεύουν ορισμένοι- αλλά σε πολιτικό κατακερματισμό.

Απέναντι στα αυτονόητα μας πρέπει πάντα να στεκόμαστε κριτικά. Τα στοιχεία και τα δεδομένα δεν κάνουν τίποτα, τα αυτονόητα μας τα κάνουν όλα.

.~`~.

14 Απριλίου 2015

Western policymakers need more culture.


Kadira Pethiyagoda | April 21, 2015 2:10pm

International affairs are once again becoming a statesperson’s game of big stakes. Last year’s centenary of World War I spurred a debate among commentators over whether today’s global landscape was similar enough to that of 1914 that it posed comparable threats. Alongside growing multipolarity and great-power rivalry, pessimists see emerging economic cleavages, manifested most recently in China’s Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB). Optimists argue that integration of the global economy ensures that states will see war as too costly to wage.

Both miss an essential factor: culture. Today’s power shifts have far more complex implications than did those that shook the geopolitical landscape 100 years ago, specifically because they introduce new powers that emerge from distinct cultural backgrounds.

Unlike the United States and Germany in the 19th century, today’s emerging powers encompass entirely new civilizations—some with thousands of years of cultural continuity. In this sense, Samuel Huntington’s “Clash of Civilizations” analysis, for all of its flaws, drew attention to an important aspect of international relations.

Incorporating culture into the analysis will challenge some basic assumptions. An isolationist foreign policy assumes that if the world is left to its own devices, domestic security and prosperity will not be significantly harmed. An interventionist approach relies on understanding the consequences of foreign policy actions. The “culture factor” makes both of these assumptions harder to make.

Culture’s future influence on world politics will be in a way that has long been shunned as a basis for analyzing policy—values. Most Western policymakers have thus far presumed that certain universal human traits govern international affairs. Culture was seen only as an incomprehensible wildcard, of little relevance to the game of international relations. Rational actors pursued self-interest in a global state of nature, Hobbes’ proverbial “war of all against all.” But how states define their interests, and more deeply whether rationality itself is always the driver, is open to question.

Culture influences what goals are considered worth striving for, what tools of statecraft are used, what national image is sought, and how concepts of war, peace, freedom, equality, livelihood, and development are valued. It often exercises influence subconsciously in the minds of leaders and the public.

Already we have seen culture’s impact on the language of international affairs. India has long presented an image of itself as adhering to its ancient societal ideal of non-violence. In the 1980s, then Prime Minister Rajiv Gandhi called for a new “non-violent world order.” In areas as diverse as humanitarian intervention and nuclear posture, Delhi’s rhetoric has been saturated by references to peace. While many states talk peace, India did so even when it meant sacrificing progress toward ‘rational’ strategic objectives, such as when opposing interventions in Kosovo, Iraq, Libya, and Syria.

In conflicts in the Middle East, we’ve seen militarily weak actors, for reasons of honor, projecting an image of military dominance, even to the extent of adopting the mantle of the aggressor. If purely rational calculation and self-interest had governed behavior, such an image would have been avoided as it attracts global animosity, making attacks by adversaries seem more justifiable. Even when material interests drive government actions, cultural values influence how acceptable these actions are to their publics.

Beyond rhetoric, we see culture’s hand in state behavior as well, particularly as Asian and other powers rise and exert greater strategic autonomy. Rather than purely security imperatives as most Western analysts would predict, India’s nuclear weapons policy is fueled also by the quest for international standing. When combined with the value of non-violence, nukes are considered symbolically important but militarily unusable. The benign nature of India’s nuclear strategy made it easier for the United States and others to justify giving Delhi special treatment in nuclear cooperation.

Similarly, Chinese policy is colored with the concept of mianzi, or face, where priority is placed on social recognition by others. A country’s rank within the international hierarchy of status is highly important. Relations with others and context is paramount; individuals have no meaning.

Indian born and Chinese practiced, Buddhism promotes the acceptance of impermanence and changeability. This has significant implications for how China’s foreign policy, including ideology and alliances, is conceived. It may also help explain both these countries’ gradual transitions to market economies, as opposed to the more abrupt upheavals seen in Eastern Europe.

Thus far, most non-Western countries (e.g. Japan) have operated using European-sourced institutions of statecraft, within a Western-style nation-state system. This made predicting behavior at least somewhat possible. But as the European half-millennium draws to a close, states, and other actors, may reshape their institutions, strengthening the unpredictable hand of culture even more.

The AIIB, China’s rival to the World Bank and International Monetary Fund, is a parallel institution. Its challenge can be gauged, making it possible to respond. Future initiatives by Beijing, however, might not be so easy to categorize and therefore, harder to deal with. The culture factor will throw up ‘unknown unknowns.’

Cultural values impact more than just states’ conduct of their foreign policies. The current international configuration of sovereign nation-states itself is rooted in European modernity. Non-European cultures may exert differing views on international organization. A bellwether will be how rising powers engage with international law. While Western culture sees society as individuals relating to each other through rules and contracts, Chinese scholars highlight a more interconnected worldview. This has significant implications for concepts such as human security and human rights.

Ensuring the peaceful rise of new great powers requires more in-depth and organized effort among Western governments to understand the cultures of Asia and elsewhere. Between West and East, North and South, there is a propensity for peoples to perceive separate realities.

Just as early 20th century institutions like the League of Nations did not survive the disengagement of the then-rising America, the current international system may not survive disengagement by today’s ascendant powers. The return of culture is not just a debate for theoreticians in universities. If statesmen are to handle the big issues of security and prosperity in a multipolar world, culture is the wildcard they can no longer ignore.

Kadira Pethiyagoda
Πηγή


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- Για την κύρια «ιδεολογική» διαμάχη των καιρών μας.

- Ο Παγκόσμιος Μετασχηματισμός. Η δημιουργία του σύγχρονου κόσμου - μέρος α´.

- A Note On Civilizations And Economies.




- Διεθνείς Οργανισμοί, Ιδεολογικά Δεδομένα Και Τα Θρησκευτικά Πράγματα.



- The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?).


- Δυτική Ευρώπη, αποικίες και Ανατολική Μεσόγειος. Το χθες στο σήμερα.

- Η Ευρωκεντρική ΑριστεροΔεξιά Υψηλή Μπουρδολογική Και Η Πόλη Των Λιονταριών.


- The Global Transformation: The Nineteenth Century And The Making Of Modern International Relations. Barry Buzan And George Lawson.

- "International Relations Theory and Western Dominance," Oxford University Lecture by Amitav Acharya.




- Κοινή γνώμη, ιδεολογία και ιστοριογραφία.

- Η έννοια της Προόδου - μέρος α´. Η ευρωπαϊκή δυναμική και η παγκόσμια πολιτική.

- Η έννοια της Προόδου - μέρος β´. Η επιστημονική γνώση, η «μάζα» και τα όρια του φιλελευθερισμού.



- I. Άνοδος Και Πτώση Αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα - Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία - Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP Based (PPP) Share Of World Total (%). Πλανητικός Μετασχηματισμός.




Emirates Mars Mission.


Ο "His Highness Sheikh Mohammed, Vice President and Prime Minister of the United Arab Emirates and Ruler of Dubai" μας πληροφόρησε -μέσω του λογαριασμού του στο facebook- πως μετά από χιλιάδες προτάσεις στο twitter, το όνομα του πυραύλου της πρώτης αραβικής αποστολής στον Άρη, αποφασίστηκε πως θα είναι "Ελπίδα", προκειμένου να σταλεί ένα μήνυμα αισιοδοξίας στα εκατομμύρια της αραβικής νεολαίας.‪

Ο Αραβικός πολιτισμός, συνέχισε, κάποτε διαδραμάτισε έναν σπουδαίο ρόλο στη συνεισφορά της ανθρώπινης γνώσης και θα διαδραματίσει αυτόν τον ρόλο ξανά. Τέλος, ολοκλήρωσε λέγοντας, πως η αποστολή‬ αποδεικνύει πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο και πως οι Άραβες μπορούν να ανταγωνιστούν -με- τα μεγαλύτερα έθνη στον αγώνα της γνώσης.



The mission will create mankind’s first integrated model of the decaying Martian atmosphere. Emirates Mars Mission will collect unique data on the Martian atmosphere and the dynamic connections among its layers and components.


Αλ αραμπίγια, κελεμπίγια, Μάρς.

.~`~.

8 Απριλίου 2015

Τρία σύντομα σχόλια για το εσωτερικό σκηνικό (8 Απρ 2015).

I
Λυπάμαι που το γράφω, αλλά η Ελλάδα, ως κράτος, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Η ελληνική κοινωνία, ότι και εάν σημαίνει αυτή η φράση πλέον, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει εφόσον το επιθυμεί -αν και ούτε αυτό φαίνεται πιθανόν με το μέγεθος της απέχθειας και του μίσους που επικρατεί- αλλά θα πρέπει να συνειδητοποιήσει σε τι θέση βρίσκεται. Η ελληνική κοινωνία μπορεί να οπισθοδρομήσει στη μορφή της ακρατικής κοινωνίας (παρέα με τους Χούτου, τους Παλαιστίνιους, τους Κούρδους και άλλους - είναι μια παγίδα να εξιδανικεύονται οι ακρατικές κοινωνίες στον 21ο αιώνα, είναι σφάλμα). Υπό τη μορφή κρατικής κοινωνίας, πάντως, δεν έχει λόγο ύπαρξης εάν συνεχίσει με τα ίδια μυαλά.

Η αποτυχία της πολιτικής οντότητας υπό την ονομασία Hellenic Republic είναι συνολική και ολοκληρωτική.

Οι άνθρωποι που θεωρούν τα προηγούμενα υπερβολικά, εκτιμώ, πως δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος και την έκταση της ήττας και το πως διαγράφεται το μέλλον τούτης εδώ της χώρας. Ο λόγος ύπαρξης της θα είναι η αποπληρωμή των χρεών από μια γεροντοκρατούμενη κοινωνία με κόμματα μαριονέτες τα οποία μέσω της διαμόρφωσης μεγάλων δόσεων «αριστερής και δεξιάς» εσωτερικής ιδεολογίας θα εγκλωβίζουν συνειδήσεις εντός πνευματικών μεταπρατικών κλιβάνων πείθοντας τους πολίτες, μέσω γενικεύσεων, πως συνεισφέρουν σε αόριστες έννοιες και συμμετέχουν σε παγκόσμια δρώμενα και εξελίξεις (διαιωνίζοντας κατά αυτόν τον τρόπο το καθεστώς προστασίας), ενώ την ίδια στιγμή δεν θα έχουν τίποτα να πουν για όσα συμβαίνουν δίπλα τους. Φυγή από την πραγματικότητα.


II
Η Ελλάδα δεν είναι αποικία όπως ακούγεται ή γράφεται συχνά. Είναι ένα παράρτημα υπό καθεστώς θεσμοθετημένης προστασίας. Aυτό οφείλεται πρώτιστα στην αδυναμία που υπάρχει στο εσωτερικό της χώρας, και μονάχα σε δεύτερο βαθμό στη δύναμη εξωτερικών παραγόντων - δεν μας φταίνε δηλαδή μονάχα οι άλλοι. Εάν μπορεί κάτι να χαριστεί σε συνθήκες εσωτερικής πολιτικής, τίποτα δεν χαρίζεται σε διεθνές επίπεδο.

Ως πρωτεύουσα τού ελληνικού κράτους, η Αθήνα διαθέτει μια παγκόσμια πρωτοτυπία και πρωτιά, η οποία είναι ενδεικτική για την υφή και την ποιότητα συνολικά του ελληνικού κράτους. Δεν έχει βομβαρδιστεί ποτέ από εχθρικά παρά μονάχα από συμμαχικά στρατεύματα. Όχι «εχθροί», αλλά μονάχα «φίλοι» έχουν βομβαρδίσει την Αθήνα: οι Γάλλοι το 1916 και οι Βρετανοί το 1944.

Από τη γέννεση του ελληνικού κράτους, η εξάρτηση και η υποτέλεια αποτέλεσε δομικό συστατικό στοιχείο των πολιτικών συστημάτων. Κομπραδόροι, υλικοπνευματικοί μεταπράτες, οργανικοί διανοούμενοι και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του καθεστώτος προστασίας αποτελούν ένα κλειστό σύστημα εξουσίας το οποίο επενδύεται «αριστερές και δεξιές» προβιές.

Όσο η χώρα καταναλώνει αντί να παράγει ιδέες (οι οποίες είναι άυλα προϊόντα) και δεν γεννά, μέσω διαδικασιών αυτόχθονης πνευματικής παραγωγής, μορφωτικά κινήματα, δεν πρόκειται να αποκτήσει κόμματα και παρατάξεις που θα έχουν ως κύριες λειτουργίες τους κάτι περισσότερο από τα εξής: 1ον) την εξυπηρέτηση πελατειακών δικτύων, συντεχνιών και κομματοπαίδων και 2ον) την άνευ όρων εξυπηρέτηση εξωεθνικών κέντρων, προκειμένου αυτά τα κόμματα και παρατάξεις να έχουν την εύνοια τους και να αυτοσυντηρούνται μέσω δανεικών και επιδοτήσεων.


III
Η «πολιτική τάξη» της χώρας απέτυχε. Πλήρως. Πέντε χρόνια τώρα, τα κόμματα δεν κατάφεραν τίποτα ή μάλλον κατάφεραν ένα τεράστιο μηδέν - θετικά μιλωντας, διότι αρνητικά πέτυχαν πάρα πολλά. Έχει ψηφιστεί και κυβερνήσει το 92,45% του πολιτικού συστήματος του 2009 (ή το 87,62%, εάν υπολογίσουμε και τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα). Το πολιτικό σύστημα απέτυχε. Πόσο πιο καθαρά να το πούμε. Και ας μην οικτίρουν «οι αστοί» της φακής «τον λαό». «Ο λαός» τους ψήφισε όλους.


.~`~.

7 Απριλίου 2015

Κέντρα και περιφέρειες.


Όπως, κάποτε, η εκβιομηχάνιση του Ηνωμένου Βασιλείου συμβάδισε με -την αποβιομηχάνιση της Ινδίας και- την μετατροπή της Ασίας σε περιφέρεια της δυτικής Ευρώπης, έτσι, και στις μέρες μας, η αποβιομηχάνιση της μεσογειακής Ευρώπης συμβαδίζει με την μετατροπή της σε περιφέρεια της Ευρώπης του Ρήνου (και του Βορρά). Τότε εγκαινιάστηκε η «εποχή των ανισοβαρών συνθηκών» για την Ασία. Στις μέρες μας έχει εγκαινιαστεί η «εποχή των ανισοβαρών συνθηκών» για τη μεσογειακή Ευρώπη. Έχουμε την εσωτερίκευση εντός της γεωγραφίας της Ευρώπης μιας σχέσης ανάμεσα σε -Μητροπολιτικό- κέντρο και περιφέρεια.

Ας δώσουμε μια μακροιστορική διάσταση με πολιτισμικούς όρους, ασχέτως εάν την ενστερνιζόμαστε ή όχι. Επί αιώνες, κατά μήκος του -τότε- αυτοκρατορικού ρωμαϊκού limes, κατέφθαναν οι ορδές των -τότε ονομαζόμενων- «βαρβάρων», των γερμανικών φύλων, των Ούννων κ.λπ. Ο Δούναβης και ο Ρήνος αποτελούσαν, τα «σύνορα» ανάμεσα στον -τότε- ανεπτυγμένο και πολιτισμένο εμπορικά, πολιτικά, νομικά και ηθικά κόσμο ο οποίος υπήρχε στο Νότο των δύο ποταμών, και στον κόσμο της «βαρβαρότητας» του Βορρά (ήταν τα όρια του -τότε- ουμανισμού). Ο Δούναβης και ο Ρήνος ύψωναν ένα αδιαπέραστο φράγμα ανάμεσα στην -τότε- Romania και την -τότε- Barbaria.

Η Μεσόγειος, τόσο ο Βορράς όσο και ο Νότος της, ήταν το Κέντρο και ο Δούναβης και ο Ρήνος τα όρια. Στις μέρες μας, οι σχέσεις έχουν πλήρως αντιστραφεί. Ο Ρήνος (και ο Βορράς) είναι το Κέντρο (Βρυξέλλες, Στρασβούργο και Φραγκφούρτη) και η Μεσόγειος το «όριο», η «γραμμή ασφαλείας» μιας κάποιας «Ευρώπης». Η Μεσόγειος, η μήτρα των μεγάλων πολιτισμών και θρησκειών, μετατράπηκε σε μια στείρα και νεκρή -κυριολεκτικά και συμβολικά- θάλασσα, σε μια απέραντη «αμυντική γραμμή» την οποία κατοικούν, στις βόρειες ακτές της, διάφοροι αντιπαραγωγικοί μελαχρινοί τεμπέληδες και ανορθολογικοί ημιβάρβαροι, οι οποίοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους προς το πολιτισμένο Κέντρο, πληρώνοντας tribute και προστατεύοντας από τις ορδές των κυρίως ειπείν «βαρβάρων» -αν όχι «άγριων»-, τους externus hostis που κατοικούν στις νότιες ακτές της Μεσογείου (τα δε «Βαλκάνια», πλήρως διασπασμένα, από εκεί που ήταν ο σύνδεσμος ανάμεσα σε Μαύρη Θάλασσα, Ανατολική Μεσόγειο και Αδριατική, Κεντρική Ευρώπη και Ανατολία, μετατράπηκαν σε ένα ακατάπαυστο πεδίο σύγκρουσης -battlefield- και επίλυσης διαφορών των ισχυρών και σε ένα εγκαταλελειμμένο οχυρωματικό αμυντικό έργο).

Για την Κίνα, το όριο ανάμεσα στις «ορδές των βαρβάρων» που δεν ριζώνουν ποτέ, και τον πολιτισμό, ήταν το Σινικό Τείχος και το αδιαπέραστο και αδιάβατο έδαφος, οι εξωτερικές της έρημοι και τα Ιμαλάια. Η διαφορά ανάμεσα στην Κίνα και στους προηγούμενους είναι πως η Κίνα έχει την δυνατότητα να πει: «Είμαι εδώ τέσσερις χιλιάδες χρόνια. Και σε πεντακόσια χρόνια, πάλι θα είμαι εδώ». Έχει τις ρίζες και τη μορφή. Η βαρβαρότητα του αρπακτικού όχι.

Η Κίνα δεν διακατέχεται από έναν ιεραποστολικού χαρακτήρα, «conquer the world» universalism, όπως η δυτική Ευρώπη -υπό τον μανδύα- του «φιλελευθερισμού» και του «διαφωτισμού», αλλά από έναν «stay at home» universalism. Η «Ευρώπη» -διαβρωμένη η ίδια από τη βαρβαρότητα και κατακυριευμένη από ένα υποκείμενο του οποίου η επιθυμία για εξουσία δεν βρήκε κανένα εσωτερικό όριο και σύνορο-, θα ξυπνήσει από το ρόδινο όνειρο της Προόδου, συνειδητοποιώντας πως η έλλογη βασιλεία της και το «rational state-building», μπορούσε να συνδυαστεί με τις πανάρχαιες ασσυριακές τακτικές των μαζικών εκτοπισμών και να απελευθερώσει όλες τις δυνάμεις της αμορφίας και της αγριότητας. Η Κίνα αξιώνει να υπάρξει και πάλι στην Οικουμένη η «Αυτοκρατορία του Μέσου» και όχι να βολοδέρνει ανά τον πλανήτη με παθιασμένο ζήλο ΝεοΠουριτανού ή ως υποτιθέμενος μοναδικός κομιστής του νοήματος της Ιστορίας, «χειραφετώντας», «απελευθερώνοντας» και «εκπολιτίζοντας» με τα όπλα, τους «βάρβαρους» και τους «άγριους».

.~`~.

The Rise of the Nation-State across the World, 1816 to 2001 by Andreas Wimmer and Yuval Feinstein.


Andreas Wimmer, Department of Sociology, University of California Los Angeles, 264 Haines Hall, Box 951551, Los Angeles, CA 90095-1551 (awimmer@soc.ucla.edu).

Abstract
Why did the nation-state proliferate across the world over the past 200 years, replacing empires, kingdoms, city-states, and the like? Using a new dataset with information on 145 of today’s states from 1816 to the year they achieved nation-statehood, we test key aspects of modernization, world polity, and historical institutionalist theories. Event history analysis shows that a nation-state is more likely to emerge when a power shift allows nationalists to overthrow or absorb the established regime. Diffusion of the nation-state within an empire or among neighbors also tilts the balance of power in favor of nationalists. We find no evidence for the effects of industrialization, the advent of mass literacy, or increasingly direct rule, which are associated with the modernization theories of Gellner, Anderson, Tilly, and Hechter. Nor is the growing global hegemony of the nation-state model a good predictor of individual instances of nation-state formation, as Meyer’s world polity theory would suggest. We conclude that the global rise of the nation-state is driven by proximate and contextual political factors situated at the local and regional levels, in line with historical institutionalist arguments, rather than by domestic or global structural forces that operate over the long durée.

*
The French and American revolutions of the late-eighteenth century gave birth to the ideal of the modern nation-state - an independent state with a written constitution, ruled in the name of a nation of equal citizens. During those days, all other states were still governed on the basis of other principles of legitimacy. In dynastic states, a prince was entitled to assume the mantle of power upon the death of his father (as in the multiethnic Habsburg and Ethiopian empires); in theocracies, religious leaders guided their flocks in worldly matters as well (e.g., in Tibet and Montenegro); Ottoman and Spanish elites spread the true faith across the globe, British governors brought progress to ‘‘backward’’ peoples in far-away places, and, during the twentieth century, the party cadres of the Soviet Union advanced a revolutionary, transnational project in the name of the world’s working classes. Kings, theocrats, and imperial elites attempted to extend their states’ boundaries irrespective of the ethnic backgrounds of those who came under their rule.

Compare that situation to the world today: empires have dissolved, theocracies have been dethroned, and only a handful of countries, mostly in the Middle East, are still governed as absolutist monarchies comparable to prerevolutionary France, where the king ruled in the name of God and represented the House of Bourbon, not the French nation. The once revolutionary template of political legitimacy -self-rule in the name of a nation of equal citizens- is now almost universally adopted. This framework is recognized as the essence of modern statehood, so much so that the terms ‘‘nations’’ and ‘‘states’’ are often used interchangeably. Figure 1 shows that the global ascent of the nation-state over the past 200 years was a discontinuous process, unfolding in various waves linked to the break-up of large empires.


.~`~.



6 Απριλίου 2015

ἄφελε γὰρ τὸ φῶς, καὶ πάντα ἐν τῷ σκότει ἀδιάγνωστα μένουσι τὴν οἰκείαν μὴ δυνάμενα εὐπρέπειαν ἐπιδείξασθαι.


Ὥσπερ ἅμα τὸ πῦρ καὶ ἅμα τὸ ἐξ αὐτοῦ φῶς, καὶ οὐ πρῶτον τὸ πῦρ καὶ μετὰ ταῦτα τὸ φῶς ἀλλ᾿ ἅμα· καὶ ὥσπερ τὸ φῶς ἐκ τοῦ πυρὸς ἀεὶ γεννώμενον ἀεὶ ἐν αὐτῷ ἐστι μηδαμῶς αὐτοῦ χωριζόμενον... ἀλλ᾿ ἀεὶ ἐν αὐτῷ ἐστιν. Ἀλλὰ τὸ μὲν φῶς ἐκ τοῦ πυρὸς γεννώμενον ἀχωρίστως, καὶ ἐν αὐτῷ ἀεὶ μένον οὐκ ἔχει ἰδίαν ὑπόστασιν παρὰ τὸ πῦρ - ποιότης γάρ ἐστι φυσικὴ τοῦ πυρός... καλλωπισμὸν καὶ κόσμον πάσης τῆς ὁρατῆς κτίσεως· ἄφελε γὰρ τὸ φῶς, καὶ πάντα ἐν τῷ σκότει ἀδιάγνωστα μένουσι τὴν οἰκείαν μὴ δυνάμενα εὐπρέπειαν ἐπιδείξασθαι.

Συμβαίνει το ίδιο με τη φωτιά, που υπάρχει ταυτόχρονα με το φως της, και όχι πρώτα η φωτιά και μετά το φως, αλλά ταυτόχρονα. Και όπως το φως προέρχεται από τη φωτιά και είναι πάντοτε μαζί της, χωρίς καθόλου να ξεχωρίζει... αλλά πάντοτε είναι μαζί του. Το φως όμως, αν και προέρχεται χωρίς να ξεχωρίζει από τη φωτιά και μένει πάντοτε μαζί της, δεν έχει δική του ξεχωριστή ύπαρξη από τη φωτιά - διότι είναι φυσική ποιότητα της φωτιάς... σαν στολίδι και κόσμημα όλου του ορατού κόσμου. Διότι, αν αφαιρέσεις το φως, όλα μένουν μέσα στο σκοτάδι άγνωστα, επειδή δεν μπορούν να φανερώσουν την ομορφιά τους.
.~`~.