27 Μαρτίου 2015

21 Μαρτίου 2015

Η Ευρωκεντρική ΑριστεροΔεξιά Υψηλή Μπουρδολογική και η Πόλη των Λιονταριών.



Οι Κινέζοι υποτίθεται πως μελετούν και προσπαθούν να αντιγράψουν -στοιχεία από, ή συνολικά- το «μοντέλο» της «Πόλης των Λιονταριών», δηλαδή της Σιγκαπούρης (στην Κίνα έχει αποδοθεί ο χαρακτηρισμός: Singapore on steroids). Οι Σιγκαπουριανοί εξανίστανται και ισχυρίζονται πως οι Κινέζοι δεν έχουν ιδέα τι είναι και πως λειτουργεί το «μοντέλο» της Σιγκαπούρης (της οποίας πέθανε πριν λίγες ημέρες ο «Founding Father»).

Εάν θέλουμε να περιγράψουμε το «μοντέλο» της Πόλης-Κράτους που ονομάζεται Σιγκαπούρη, χρησιμοποιώντας την τρέχουσα κυρίαρχη ορολογία, θα πρέπει να περιγράψουμε το «μοντέλο» αυτό ως ένα μείγμα «αυταρχικού καθεστώτος», «δημοκρατίας», «κρατικού καπιταλισμού» και «ελεύθερης αγοράς».

Ο οπαδός της Ευρωπαϊκής -ή πιο ορθά Ευρωκεντρικής- ΑριστεροΔεξιάς Υψηλής Μπουρδολογικής έχει πρόβλημα να κατηγοριοποιήσει την Σιγκαπούρη -όπως και το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη- στο στενόμυαλο μικροκοσμικό συμβολικό του σύμπαν και μπλέκει τα -νοητικά- μπούτια του καταφεύγοντας σε υπεραπλουστεύσεις (θετικές ή αρνητικές). Εδώ προσπάθησαν κάποτε να μας πείσουν -ορισμένοι επιμένουν ακόμα- πως η Ιαπωνία και η (Νότιος) Κορέα ήταν -λέει- «δυτικές». Στη Σιγκαπούρη θα κολλήσουν;

Όλο και πιο δύσκολα θα προσαρμόζεται αυτός ο ανθρωπολογικός τύπος στην νέα εποχή που χαράζει. Αυτό που ξεχνούσαν όσες και όσοι μιλούσαν για το «τέλος» της ιστορίας, των μεγάλων αφηγήσεων, της κυριαρχίας κ.λπ, ήταν κάτι εξόχως σημαντικό: Το «μας» (αν και πάλι, στρεβλωμένη αντίληψη των πραγμάτων είναι και αυτή).

Όταν νομίζεις πως μιλάς στο όνομα της ανθρωπότητας και νομίζεις πως είσαι φορέας καθολικότητας, αυτά συμβαίνουν. Αλαζονεία λέγεται και θεωρείται η μητέρα όλων των αμαρτιών.


Υ.γ: Η Πόλη των Λιονταριών έχει ένα από τα υψηλότερα κατά κεφαλήν Α.Ε.Π στον πλανήτη.

.~`~.


20 Μαρτίου 2015

Πλανητικός μετασχηματισμός. Ελπίδα, εξευτελισμός και φόβος. Ασία, Αραβικός κόσμος και Δύση.


O Dominique Moïsi, Γάλλος διεθνοπολιτικός αναλυτής, εξέδωσε πριν λίγα χρόνια ένα βιβλίο με τίτλο The Geopolitics of Emotion. Στο βιβλίο του προσδιόρισε τρία βασικά συναισθήματα, της ελπίδας, του εξευτελισμού και του φόβου, ως τους κυρίαρχους παράγοντες που διαμορφώνουν τη γεωπολιτική των τριών κυριοτέρων περιφερειακών κέντρων εξουσίας.

Η Ασία, σύμφωνα με τον Moïsi, ενσαρκώνει την ελπίδα και ωθείται από έναν απίστευτο δυναμισμό. Ο Αραβικός κόσμος κινητοποιείται με κύριο συναισθηματικό μοχλό τον εξευτελισμό και τη θυματοποίηση. Και η Δύση, σύμφωνα με τον συγγραφέα, όλο και περισσότερο διαμορφώνεται γύρω από τον συναισθηματικό άξονα του φόβου ως κύριο χαρακτηριστικό της [1].
Είναι μια απλοϊκή, αν και επίκαιρη προσέγγιση. Γιατί όμως φόβος; Απαντώ.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις [2], έως το 2015-17, και για πρώτη φορά μετά από 300 χρόνια, το μέγεθος της μεσαίας τάξης στην Ασία ή ο αριθμός των ασιατικών μεσοκαταναλωτικών στρωμάτων, θα ισούται με αυτόν της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής μαζί (σε ένα άλλο στατιστικό που έχει ενδιαφέρον, ήδη, το 44% των χρηστών του διαδικτύου βρίσκεται στην Ασία, το 21% στην Ευρώπη και μόλις το 11% στη Βόρεια Αμερική [3]). Μέχρι το 2021-25, εάν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις, θα μπορούσαν να υπάρχουν περισσότερα από 1,5 δισεκατομμύρια Ασιάτες μέλη της μεσαίας τάξης. Μόνο στην Κίνα, θα μπορούσαν να υπάρχουν πάνω από 670 εκατομμύρια άτομα (δηλαδή περισσότερα άτομα από ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση ή από το σύνολο του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά και του Μεξικού).

Το 1820, το μέγεθος της οικονομίας της Κίνας αποτελούσε το 33% του παγκόσμιου Α.Ε.Π - με τις χώρες που αποτελούν τη σημερινή Ε.Ε να κατέχουν μερίδιο επί του συνόλου της πλανητικής οικονομίας ανάμεσα στο 20 με 25% (οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ανύπαρκτες ως οικονομικό μέγεθος). Από το 1 μ.Χ έως και το 1820 μ.Χ, επί δεκαοχτώ συναπτούς αιώνες ή για 1800 χρόνια, η Κίνα ήταν η μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη [4]. Από το 1820 και ύστερα, και μονάχα μετά τους Πολέμους του Οπίου, αναδύεται ως πρώτη οικονομική δύναμη η δυτική Ευρώπη ως σύνολο, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να ξεπερνούν το Ηνωμένο Βασίλειο για πρώτη φορά το 1870 και να καθιερώνονται ως η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη. Εντός του 2014, ενημερωθήκαμε πως η Κίνα είναι η μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη, και, για πρώτη φορά μετά από σχεδόν 150 χρόνια, οι Η.Π.Α βρίσκονται στην δεύτερη θέση [5].

Ο πλανήτης, μετά από ένα διάλειμμα (το οποίο ονομάστηκε νεωτερικότητα), μια παρένθεση ή μια ανωμαλία 200 χρόνων, επιστρέφει στην κανονικότητα του.

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική


-----
[1] Europe Has More to Fear Than Fear Itself
[2] The New Global Middle Class: A Cross-Over from West to East
[3] Γιατί η σύγκλιση θρέφει την σύγκρουση. Η εξομοίωση θα απομακρύνει την Κίνα από τις Η.Π.Α
[4] There's nothing you can do, to stop it from happening
[5] Για πρώτη φορά μετά το 1872

Εξέλιξη μιας ιστορικής περιόδου;


Με τη Γαλλική Επανάσταση εγκαινιάστηκε μια ιστορική περίοδος όπου ήρθε στο προσκήνιο το ζήτημα των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Αρχικά το αίτημα για ισότητα ήταν ένα αίτημα στο επίπεδο -ή μεταξύ- των ατόμων. Τον 19ο αιώνα μετατράπηκε σε ένα αίτημα για ισότητα στο επίπεδο -ή μεταξύ- των κοινωνικών ομάδων/τάξεων. Στις αρχές του 20ου αιώνα, και πριν ακόμα από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, το αίτημα για ισότητα είχε ήδη αρχίσει να διευρύνεται και από ζήτημα στο επίπεδο -ή μεταξύ- των κοινωνικών ομάδων/τάξεων μετατράπηκε σε ζήτημα ισότητας στο επίπεδο -ή μεταξύ- των εθνών. Στις αρχές του 21ου αιώνα διαγράφεται η προοπτική της μεταφοράς του αιτήματος της ισότητας (και του ανταγωνισμού) στο επίπεδο -ή μεταξύ- ολόκληρων περιοχών, περιφερειών ή (υπο)ηπείρων.

Όλα τα προηγούμενα επίπεδα, στις μέρες μας, υπάρχουν και λειτουργούν μέσω ενσωμάτωσης και αφομοίωσης, με διαφορετική ένταση ως «εσωτερικά» (π.χ. το αίτημα για ισότητα στο επίπεδο -ή μεταξύ- των εθνών εντός της Ε.Ε, το αίτημα για ισότητα στο επίπεδο -ή μεταξύ- των κοινωνικών ομάδων/τάξεων εντός των εθνικών κρατών κ.ο.κ).

.~`~.

Μια διευκρίνιση.


Εκεί όπου πολλά άτομα βλέπουν την «κομμουνιστική», «crony-capitalist», «αντιδημοκρατική», «αυταρχική» -ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο- Κίνα, εγώ βλέπω τον σημαντικότερο και ιστορικότερο γεωοικονομικό, γεωπολιτικό και γεωπολιτισμικό δρώντα στην ιστορία του ανθρώπινου γίγνεσθαι.



Εντωμεταξύ
Στην Γερμανία, όπου απαγορεύεται ο πολιτικός εθνικισμός, έχουν -ορισμένοι- αποφασίσει να ασκήσουν έναν μέγα οικονομικό εθνικισμό. Συγκεκριμένα, ένα μείγμα ΝεοΜερκαντιλισμού κατάλληλα προσαρμοζόμένου σε -και συνδυαζόμενου με- αυτό που επικράτησε να ονομάζεται ως «νεοφιλελεύθερο μοντέλο παγκοσμιοποίησης» (άλλο πράγμα η Παγκοσμιοποίηση και άλλο πράγμα ένα μοντέλο -διαχειρίσεως- της). Το μείγμα αυτό έχει μεταβληθεί σε ένα είδος ΗθικοΟικονομικής ευρωπαϊκής παιδαγωγικής, το οποίο, μέσω χειραγωγήσεων και μεταβολής των συσχετισμών δύναμης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς επίσης, και μέσω ενός ολοένα και περισσότερο αυξανόμενου αυτονομημένου ρόλου της Ευρωζώνης, λειτουργεί προς όφελος της γερμανικής οικονομικής ανταγωνιστικότητας με σκοπό να αποφευχθεί μια κρίση υπερπαραγωγής και να μετασχηματιστεί η οικονομική δύναμη και επιρροή σε πολιτική τέτοια.

Η Κίνα, προκειμένου να ανακυκλώσει τα -δεύτερα σε παγκόσμια κλίμακα- πλεονάσματα της αποφάσισε να δημιουργήσει την AIIB και να γεμίσει την Ανατολική Ασία και την Ασία του Ειρηνικού με λιμάνια, δρόμους και γενικότερα -κατασκευαστικά- έργα υποδομών. Η Γερμανία αποφάσισε να σηκώσει το ραβδί του δημοδιδασκάλου της ηθικολογίας. Η πρώτη χώρα εκφράζει μέσω των στρατηγικών της επιλογών, έναν διαχρονικό ρόλο που απορρέει από την μακραίωνη εμπειρία και ιστορία της, αυτόν του φυσικού ηγέτη μιας περιοχής ως παγκόσμιας δύναμης, που θα καθορίσει τις πλανητικές εξελίξεις. Η δεύτερη εκφράζει μια βαθύτερη ουσία της (όσον αφορά τη διεθνή πολιτική). Τον επαρχιωτισμό της.


Εντωμεταξύ
Η πανωλεθρία συνεχίζεται. Η Ελβετία θα συμμετέχει στην Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB). Βραζιλία, Ρωσία, Αυστραλία και (Νότιος) Κορέα επίσης δήλωσαν πως θα συμμετέχουν. Η ίδρυση της (AIIB) είναι πιθανόν πως θα καταγραφεί ιστορικά ως σύμβολο και σημείο καμπής. Μετεξελίσσεται εκ των πραγμάτων σε σύμβολο και σημείο καμπής, σηματοδοτώντας μια διαδικασία -μερικής- μετάβασης ισχύος στο διεθνές σύστημα. Τα «τείχη» της «containment policy» των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στην Κίνα αποδεικνύονται χάρτινος πύργος.

.~`~.

19 Μαρτίου 2015

American demographics are shifting rapidly. Can education and job training keep up? (Brookings).


Brookings Senior Fellow William Frey estimates that by the year 2044 whites will no longer be a majority in the U.S. In his book, "Diversity Explosion," Frey highlights that this demographic shift will have a profound impact on U.S. society, politics, and economics. In the latest Brookings Essay, former Brookings Fellow Jennifer Bradley tackles whether the increasingly diverse population that will make up the future workforce will be ready. Bradley looks specifically at the efforts of traditionally “lily-white” Minneapolis-Saint Paul to prepare its diversifying workforce as the majority-white baby boom generation begins to retire.
So what’s really happening to diversity in America, and are we ready for these changes? Here’s a quick overview of the current state of American demographics—highlighting the importance of closing gaps in education and employment so Americans of all backgrounds are prepared to contribute to the future workforce.

What does the “diversity explosion” look like?

US white and non-white populations, 1970-2050
The growth of the U.S. white population has begun to level off and is projected to slightly decrease over the coming decades, while the non-white population is increasing rapidly due to immigration in recent decades and the comparatively higher birth rates of non-whites. In 2044, whites are projected to fall below 50 percent of the U.S. population for the first time ever.
Tipping points: year when age group becomes "minority white"
A new majority in K-12, 2014










But younger generations are already far more diverse than the population at large. Americans under the age of 30 will be “minority white” within the next decade, and K-12 students are already minority white in the U.S. 
For more on how these shifts look throughout the country, explore our diversity explosion interactive that details the changes at a county and metropolitan level. And find out the 10 states diversifying the fastest here

Education and employment aren’t keeping up with the changing racial makeup

12th grade mathematics achievement-level results by race/ethnicity, 2005-2013
12th grade reading achievement-level results by race/ethnicity, 2005-2013
Unfortunately, America’s education system has not been able to provide all non-white groups with equal levels of education. African-American and Hispanic students, in particular, have struggled in recent years. These numbers play out as the population enters the workforce too.
Unemployment by race, ethnicity, sex, and age
The gaps persist into the workforce as Hispanics and African-Americans remain relatively underemployed. Notably, Asians have the lowest unemployment rates, signaling that their high performance in the K-12 years carry through to the workforce.

What does this mean for America’s global economic performance?

Projected growth in labor force-age populations of select countries, 2010-2030
The chart above shows that while many other “aging” countries are seeing their workforces shrink, the U.S. will in fact see an increase in workers. This could be a major economic opportunity--if, as a country, we can appropriately prepare workers and take advantage of it.
Beyond the obvious concerns for individual student success, America’s broader economic future depends on its young and diverse workforce to fill key roles as the baby boomer generation retires.

Where do we go from here?

While America’s current challenges may seem dire, there are many states and metro areas that are leading the way in productive solutions. Our recent Brookings Essay explores how the Minneapolis-Saint Paul area, which is fighting some of the worst employment gaps in the country, has been working to develop a number of youth development and workforce training programs focused directly on closing education and employment gaps among different racial groups. Here are some of the programs highlighted in the essay:
  • Project for Pride in Living helps low income people in the Twin Cities achieve greater self-sufficiency and prepare for the workforce.
  • Northside Achievement Zone (NAZ) is an ambitious multi-million dollar effort to prepare the 2,500 children living in a 13 by 18 square block area on Minneapolis’s Northside for college. 
  • Corridors of Opportunity focuses on improving public transit to connect people of all incomes and backgrounds with jobs, housing, and services.
For more on America’s rapidly changing diversity, read The Changing Face of the Heartland, which provides a more in-depth analysis of the data outlined above, and looks specifically at the Minneapolis region as an example of how the entire country could move forward.

Eric Bull and Thomas Young
Πηγή
Brookings

.~`~.

Τέταρτη εξουσία και παραγωγοί της κοινής γνώμης.



Από τον 19ο έως τον 21ο αιώνα, οι ιδιοκτήτες του Τύπου, του ραδιοφώνου, και της τηλεόρασης δημιούργησαν στις δυτικές δημοκρατίες μια «τέταρτη εξουσία», που θα κατισχύσει όσο αναπτύσσονται τα μέσα επικοινωνίας. Αυτή η εξουσία δημιουργεί διαμορφωτές της κοινής γνώμης των οποίων η ικανότητα διείσδυσης αφορά την προνομιακή σχέση τους με τη μορφή, με τη μετάδοση του μηνύματος. Στον κόσμο της επικοινωνίας, προσωπικότητες που διακρίνονται ως δημιουργοί ιδεολογιών έρχονται να προστεθούν στους παραδοσιακούς πνευματικούς ηγέτες και να τους ανταγωνιστούν.

Η τέταρτη εξουσία έλκει την ισχύ της από μια αξία που είναι ταυτισμένη με τη δημοκρατία και που αναγνωρίζεται ως απαραβίαστη: την ελευθερία έκφρασης. Πολύ γρήγορα θα τη χρησιμοποιήσει, διαχειριζόμενη ένα πεδίο ταυτόχρονα εικονικό και πραγματικό: τη συνεχώς μετρούμενη, σήμερα, από τις εταιρείες δημοσκόπησης κοινή γνώμη, την οποία χλεύαζε ο Όφενμπαχ, ήδη, από τον 19ο αιώνα.


Οι ιδιοκτήτες του τύπου
Μεταξύ αυτών, πρώτοι έρχονται οι υπεύθυνοι διαφορετικών μέσων μαζικής επικοινωνίας, από τα πρακτορεία και τις ομάδες του Τύπου έως τα τηλεοπτικά δίκτυα. Τα πολύ πρώιμα ιδρυμένα πρακτορεία -μεταξύ αυτών το πρακτορείο Χαβάς, πρόγονος του Γαλλικού Ειδησεογραφικού Πρακτορείου (AFP) που δημιουργήθηκε το 1835- εμπλέκονται στις νέες τεχνικές επικοινωνίας μέσω διηπειρωτικών υποβρύχιων ζεύξεων. Επιτρέπουν την ανάπτυξη του μεγάλου λαϊκού Τύπου, που δημιουργεί την τρέχουσα, ευμετάβλητη και χειραγωγήσιμη κοινή γνώμη.

Υπάρχει μια παράξενη σύνδεση μεταξύ των ιδιοκτητών Τύπου, από τον Ράντολφ Χίρστ μέχρι τον Ρούπερτ Μέρντοκ, τον Αυστραλό ιδιοκτήτη μεταξύ άλλων της σκανδαλοθηρικής Sun, και από τον μεγιστάνα των τάμπλοιντ Ρόμπερτ Μάξγουελ (που πέθανε μυστηριωδώς το 1991) μέχρι τον Τεντ Τέρνερ, ο οποίος έκανε συμφωνία με την Time-Warner για να δημιουργήσει μια ομάδα που θα προσφέρει ένα κανάλι συνεχούς ροής για την προβολή παλαιών φίλμ. Έτσι, η νεωτερικότητα συναντά την παράδοση.

---------------------------------------------------------------
Στο τέλος του 20ου αιώνα, η αγορά εικόνας υπολογιζόταν σε περίπου 215 δισεκατομμύρια δολάρια, από τα οποία 45 δισεκατομμύρια αφορούσαν τον κινηματογράφο και 170 δισεκατομμύρια τα οπτικοακουστικά μέσα. Οι ΗΠΑ έλεγχαν το 60% αυτών των συναλλαγών.
---------------------------------------------------------------

Πάντοτε περίπλοκη, συχνά συγκρουσιακή, η σχέση κράτους με την εξουσία ποικίλλει, ανάλογα προφανώς με το πολιτικό καθεστώς και τις βαθιά ριζωμένες πρακτικές της δημοκρατίας. Το μέλλον της πολιτικής δράσης ακολουθεί αυτά τα ίχνη.


Οι δημιουργοί της ιδεολογίας
Τα στούντιο του Ντίσνεϊ δεν παράγουν μόνο ψυχαγωγία. Ο Μίκι και ο Ντόναλντ στήριξαν τον αγώνα ενάντια στον Χίτλερ και τον κομμουνισμό, αλλά αποτελούν εξίσου μοχλό προώθησης των αμερικανικών αξιών, οι οποίες, συχνά, έχουν τις ρίζες τους σε δογματικές ιδεολογίες συγγενείς με την προτεσταντική μασονία. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ εμφανίζεται ως ο απευθείας απόγονος μιας παράδοσης λαϊκού θεάματος, που δεν διστάζει να προσεγγίσει κατά μέτωπο καυτά θέματα, όπως η εξολόθρευση των Εβραίων ή η δουλεία, και να προτείνει απαντήσεις που σφυρηλατούν την κοινή γνώμη στα λεγόμενα «κοινωνικά ζητήματα». Ο Τζόρτζ Λούκας, παραγωγός πολλών ταινιών του Σπίλμπεργκ, θα εμπνεύσει «τον πόλεμο των άστρων» στον Ρόναλντ Ρίγκαν με το διάσημο φίλμ του του 1977, χωρίς να το επιδιώξει αλλά και χωρίς να το αποτρέψει, ή, αργότερα, την πρωτοβουλία στρατηγικής άμυνας που θα ακολουθήσει ο Τζόρτζ Μπους. Οι δύο τους εμφανίζονται, έτσι, ως οι μετρ της αμερικανικής επιρροής σε όλο τον κόσμο.


Οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης
Δίπλα στους παραδοσιακούς πνευματικούς ηγέτες, εκπροσώπους θρησκειών ή πολιτικών ιδεολογιών, αναπτύσσεται και εξαπλώνεται μια νέα κατηγορία, οι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης». Εμβλήματα, πρόσωπα-σύμβολα δημιουργούνται για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες μιας υπόθεσης για την οποία χρησιμοποιούνται σημαντικές προσωπικότητες: η Μητέρα Τερέζα, η πριγκίπισσα Νταϊάνα, διανοούμενοι (Σολζενίτσιν) ή καλλιτέχνες (Στινγκ). Οι ΜΚΟ γνωρίζουν πως να χρησιμοποιούν με τον καλύτερο τρόπο αυτή την κατάσταση προς όφελος σκοπών που υπερασπίζονται. Η λαίδη Ντι, διασχίζοντας ένα ναρκοπέδιο κατά προσωπικού, συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην προώθηση της σύμβασης Οτάβα.

Το βραβείο Νόμπέλ (κυρίως εκείνο της ειρήνης) συνιστά μια πράξη επιρροής. Όταν το 1996 η επιτροπή Στοκχόλμης έδωσε το βραβείο στην οργάνωση Pugwash, το έπραξε ακριβώς για να επιβεβαιώσει ότι καταδικάζει την επανέναρξη των πυρηνικών δοκιμών της Γαλλίας.

---------------------------------------------------------------
Με τη λίστα των βραβείων Νόμπέλ ειρήνης, ανεξάρτητα από την αξία των τιμώμενων προσώπων, επιβεβαιώνεται ο δυτικοκεντρικός προσανατολισμός των επιλογών της επιτροπής: 63 Ευρωπαίοι και Βορειοαμερικανοί μεταξύ των των 86 ονομάτων το 2001. Όσον αφορά τους βραβευθέντες Σοβιετικούς, επρόκειτο σαφώς για προσωπικότητες σε ρήξη με το επικρατούν καθεστώς (Α. Ζαχάρωφ και Μ. Γκορμπατσόφ).
---------------------------------------------------------------

Μέσα στη σφαίρα της επιρροής, διαδραματίζεται το παιχνίδι του καθρέφτη ανάμεσα σ' εκείνον που χειραγωγεί και σ' εκείνον που χάνεται συχνά στο διηνεκές. Η ανάπτυξη του πολιτισμού της πληροφορίας, η διάκριση των «μέσων», η κρίσιμη σημασία της επιρροής καταδεικνύουν τη διαφοροποίηση της φύσης των κοινωνιών και μια επαναδιαπραγμάτευση των εξουσιών, η δυναμική των οποίων θα ολοκληρωθεί στη διάρκεια του 21ου αιώνα.

Pourquoi les guerres? Un siècle de géopolitique
Ed. Larousse, Paris, 2002


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- Τα Όργανα Της Πληροφορίας - Το Δίκτυο Echelon. Με Αφορμή Την «Έκπληξη, Εταίρων, Φίλων Και Συμμάχων»...

- Κοινή γνώμη, ιδεολογία και ιστοριογραφία.

- Η ισχύς της πειθούς και ο έλεγχος της κοινής γνώμης - μέρος α´.

- Περί ολιγαρχίας -με όμορφο περιτύλιγμα- ή περί «δημοκρατίας», μια ιστοριούλα και ορισμένες ρήσεις...

- Ιχνηλατώντας τον Internationalism μέρος α´ - A Note on the Origin of the Word 'International' by Hidemi Suganami και Nationalism and internationalism by Nicholas Hans. Προλογικά και εννοιολογικό πλαίσιο από Alfred E. Zimmern, Immanuel Wallerstein και E. H. Carr.

- Η Ιδεοκτονία, Η Ιδεολογική Ένδεια Των Καιρών Μας Και Η Ανυπαρξία Πολιτικής. Η Επικράτηση Μετριοτήτων Στην Πολιτική Ως Αποτέλεσμα Της Έλλειψης Ιδεών Και Της Κυριαρχίας Της «Διανοήσεως» Των Μάνατζερ.

- Δομικά γνωρίσματα της μαζικής δημοκρατίας - α´ μέρος.

- Συγχώνευση ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας και μαζική δημοκρατία - μέρος α´.

- Το «Δημοκρατικό Έλλειμμα» Της Ε.Ε Και Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: Μια Αμφισβητούμενη Εξουσία.

14 Μαρτίου 2015

Περί αφέλειας, μη αναστρεψιμότητας και της μυθικής χώρας.


Είναι αφελείς -αν όχι ιδιοτελείς- οι απόψεις που πρεσβεύουν πως εάν υπάρξει κάποιου είδους εσωτερικός μετασχηματισμός, εάν «γίνει πιο παραγωγική», ή εάν «αλλάξει το σύστημα» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ή εάν εγκαθιδρυθούν αυταρχικά καθεστώτα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, θα αναστραφεί η συνεχής πτώση του οικονομικού μεριδίου της Ε.Ε και της Ευρωζώνης ως προς το παγκόσμιο Α.Ε.Π.

Τα προηγούμενα ισχύουν και για την μυθική υπερ«παραγωγική» και υπερ«αποδοτική» Γερμανία, της οποίας το οικονομικό μερίδιο, από την ενοποίηση της έως σήμερα, έχει σχεδόν υποδιπλασιάστει.

Το 1991 το μερίδιο της Γερμανίας επί του παγκόσμιου Α.Ε.Π ήταν 6,12%. Πέρυσι, το μερίδιο της κυμάνθηκε στο 3,45%. Η πτώση μέσα σε περίπου δύο δεκαετίες είναι της τάξης του 43,62%. Αυτή η πτωτική πορεία θα συνεχιστεί, τόσο για τη Γερμανία όσο και για την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και δεν είναι αναστρέψιμη.

.~`~.

I) 3 European Powers Say They Will Join China-Led Bank II) Asian Infrastructure Investment Bank: France, Germany and Italy said to join and III) America's AIIB Disaster: Are There Lessons to be Learned?


.~`~.
I
3 European Powers Say They Will Join China-Led Bank

BRUSSELS — Ignoring direct pleas from the Obama administration, Europe’s biggest economies have declared their desire to become founding members of a new Chinese-led Asian investment bank that the United States views as rival to the World Bank and other institutions set up at the height of American power afterWorld War II.

The announcement on Tuesday by Germany, France and Italy that they would follow Britain and join the Chinese-led venture delivered a stinging rebuke to Washington from some of its closest allies. It also called into question whether the World Bank and the International Monetary Fund, which grew out of a multination conference in Bretton Woods, N.H., in 1944 and established an economic pecking order that lasted 70 years, will find their influence diminished.

The announcement by Germany, Europe’s largest economy, came only six days after Secretary of State John Kerry asked his German counterpart, Frank Walter-Steinmeier, to resist the Chinese overtures until the Chinese agreed to a number of conditions about transparency and governing of the new entity. But Germany came to the same conclusion that Britain did: China is such a large export and investment market for them that they could not afford to stay on the sidelines.

American officials have fumed that China never approached the Group of 7 — the consortium of economic powers that the United States has led — but rather decided to pick off individual members, setting a deadline of the end of March for them to make a decision whether to join the new organization, the Asian Infrastructure Investment Bank, which many refer to by its initials, the A.I.I.B. China, in turn, has long chafed at the idea that the World Bank’s president is traditionally an American, and that France appoints the head of the I.M.F.
“This has been a power struggle,” one senior European official said. “And we have moved from the world of 1945.”

In Washington, Jennifer Psaki, the State Department spokeswoman, declined to criticize the countries that announced they would seek to participate, but expressed reservations. “It is up to each country to make their own decision about whether they will join,” Ms. Psaki said, “but it will be important for prospective members of the A.I.I.B. to push for the adoption of those same high standards that other international institutions abide by, including strong board oversight and safeguards.”

The European decision is bound to help efforts by Xi Jinping, China’s president and Communist Party chief, to reshape the global balance of power, starting with the institutions that underpin it.

Mr. Xi’s predecessors chose to join some of those institutions, including the World Trade Organization, and work from within to amend some of their rules more to China’s liking. But, with the new bank, China appears to be ramping up previously halting efforts to also build new, Sino-centric institutions from scratch. China’s control of the bank, however, will face constraints. Britain has insisted on a senior post on its board, and Germany will do the same.

China has worked steadily for years to break what it regards as an unfair grip by the United States on global political and financial institutions and to set up rival structures more responsive to Chinese demands for a voice in international affairs commensurate with its status as the world’s second-biggest economy.

“China is shaping an alternative universe and getting America’s European allies to support it,” said Theresa Fallon, a China expert at the European Institute for Asian Studies, a Brussels research group.

The United States lobbied its allies not to join the new China-based bank. The United States has argued that he bank at best duplicates, at worst undermines, the role of the Washington-based World Bank and the Asian Development Bank, which has its headquarters in the Philippines, a close American ally at odds with Beijing over the South China Sea. The I.M.F., which manages financial crises, is less directly affected.
Ms. Fallon said she expected that South Korea, another close American ally, would also sign up for the new Chinese bank and that “in the end only Japan won’t say yes.” China, she said, is offering a “whole economic and political package that provides an alternative to the creaking international structures shaped by the U.S. in the postwar period.”

Western officials and anticorruption groups have long criticized China’s lending practices, particularly for infrastructure projects in Africa involving Chinese companies, saying they foster corruption and undercut efforts by the World Bank and I.M.F. to link loans to demands for good governing. China rejects such complaints, pointing to its success in building roads and railway lines quickly in countries bereft of Western capital.

In an apparent reference to such concerns, France, Germany and Italy, in a statement declaring their eagerness to join the Asian Infrastructure Investment Bank, said they were “keen to work with the A.I.I.B. founding members to establish an institution that follows the best standards and practices in terms of governance, safeguards, debt and procurement policies.”

Snubbing the bank would have angered Beijing, but aside from earning Chinese good will it was not immediately clear what European countries will gain by joining other than the right to endorse and help finance infrastructure projects that, in many case, are likely to be dominated by Chinese, not European, construction companies.

Europe’s defiance of pressure from Washington over the Chinese-led bank does not signal a major rupture, according to analysts. But, they say, it does add friction at a time when the marquee project of trans-Atlantic solidarity, a proposed free trade deal, has lost much of its momentum in face of fierce hostility from European politicians and activists opposed to American-style capitalism.
While heavily dependent on the United States for security, especially since the crisis in Ukraine erupted last year, European countries, Ms. Fallon said, “tend to take the U.S. for granted” while “China is very good at lobbying them and promising them things.” But she said Washington had been unwise to expend diplomatic and political capital over the Chinese-led bank when it was clear that even staunch allies like Britain wanted to join it.

The new bank was initially proposed by President Xi to help fund infrastructure projects in poor Asian countries, something the World Bank and the Asian Development Bank already do. China has pledged a large part of the initial $50 billion of capital, and Beijing hopes the institution will contribute to the expansion of its power base in Asia, even as its growing might, economic and military, reshapes the political dynamics of the region and beyond.

Since taking over leadership of the Chinese Communist Party in 2012, Mr. Xi has steadily expanded a longstanding Chinese policy of seeking political influence through lending and investment, putting his weight behind an ambitious plan to build maritime and land links between China and Europe that span the Eurasian continent. China began the plan after a 2011 call by Hillary Rodham Clinton, who was then secretary of state, for a “new silk road” to help Afghanistan’s economy.

Miffed that Washington had appropriated a term China considers an inseparable part of its own heritage, Mr. Xi in 2013 put forward his own “silk road” plan. This was initially called the “Silk Road Economic Belt” but, since expanded and shorn of any echoes of the American proposal, is now known in China as the “Belt and Road” scheme, said Ms. Fallon, who has studied the evolution of China’s minutely calibrated nomenclature.
China’s first signaled its desire to set up its own alternative structures as its economy took off in the 1990s. In 1996, in Shanghai, it established a security grouping comprising China, Russia, Kazakhstan, Kyrgyzstan and Tajikistan.

The body, since joined by Uzbekistan and known as the Shanghai Cooperation Council, has Chinese and Russian as its working language instead of English, the lingua franca of most international organizations set up under the auspices of the United States.
Under Mr. Xi, Beijing has also put itself at the center of a four-year-old grouping of 16 Eastern and Central European countries, promising investment to the region in a push for economic and political influence that has raised eyebrows in Brussels, the headquarters of the European Union.

Some see the venture as an attempt to divide the European Union and circumvent the bloc’s rigid rules and standards. Eleven of the nations courted by China in Eastern and Central Europe belong to the union.

But China has voiced annoyance at what it derides as “Cold War thinking” that divides the world into fixed camps, promoting its efforts to win friends and also contracts in formerly communist Eastern Europe and elsewhere as part of a “win-win strategy” beneficial to all.
Commenting in Beijing on the decision by European countries to join the new investment bank, a Foreign Ministry spokesman, Hong Lei, said China “wants to work together with all parties to set up a mutually beneficial, professional infrastructure investment and financing platform to contribute to regional infrastructure and economic development.”

While China has risen over the last decades to become the second-largest economy — or even the largest, by some measures — it is still sidelined at the international level by the reluctance of developed nations to relinquish their privileged places.

In one such case, the United States and its partners at the International Monetary Fund agreed in 2010 to give emerging nations an expanded role in the institution. Congress has so far refused to sign on.

Speaking on Tuesday in Washington, Treasury Secretary Jacob J. Lew said it was “urgent that we address prior unmet commitments, which have grown to levels that raise significant questions about U.S. credibility and leadership in the multilateral system.”

Failure to do so, he added, could “result in a loss of U.S. shareholding, at a time when new players are challenging U.S. leadership in the multilateral system.”
By ANDREW HIGGINS and DAVID E. SANGER

.~`~.
II
Asian Infrastructure Investment Bank: France, Germany and Italy said to join

A senior US diplomat said it was up to individual countries to decide on joining a new China-led lending body, as media reports said France, Germany and Italy have agreed to follow Britain’s lead and join the Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB).
A growing number of close allies were ignoring Washington’s pressure to stay out of the institution, the Financial Times reported, in a setback for US foreign policy.
In China the state-owned Xinhua news agency said South Korea, Switzerland and Luxembourg were also considering joining.
The Financial Times, quoting European officials, said the decision by the four countries to become members of the AIIB was a blow for Washington, which has questioned if the new bank will have high standards of governance and environmental and social safeguards.
The bank is also seen as contributing to the spread of China’s “soft power” in the region, possibly at the expense of the United States.
On Tuesday Washington’s top diplomat for east Asia signalled that the concerns about the AIIB remained but the decision on whether to join was up to individual nations.
“Our messaging to the Chinese consistently has been to welcome investment in infrastructure but to seek unmistakable evidence that this bank … takes as its starting point the high watermark of what other multilateral development banks have done in terms of governance,” US regional assistant secretary of state Daniel Russel said in Seoul.
“Every government can make its own decision about whether the way to achieve that goal is by joining before the articles of agreement are clarified or by waiting to see what the evidence looks like as the bank starts to operate.”
The AIIB was launched by Beijing in 2014 to spur investment in Asia in transportation, energy, telecommunications and other infrastructure. It is touted as a potential rival to the western-dominated World Bank and the Asian Development Bank.
China said earlier in 2015 that a total of 26 countries had been included as founder members, mostly from Asia and the Middle East. It plans to finalise the articles of agreement by the end of the year.
Japan, Australia and South Korea remain notable absentees in the region, though the Australian prime minister, Tony Abbott, said at the weekend he would make a final decision on AIIB membership soon.
South Korea has said it is still in discussions with China and other countries about its possible participation.
Japan, China’s main regional rival, has the biggest shareholding in the Asian Development Bank (ADB) along with the United States, and the Manila-based bank is headed by a Japanese, by convention.
Japan is unlikely to join the China-backed bank but the head of the ADB, Takehiko Nakao, told the Nikkei Asian Review that the two institutions were in discussions and could co-operate.
“We’ve begun sharing our experience and know-how,” Nakao was quoted as saying.
“Once the AIIB has actually been established it’s conceivable that we would co-operate.”
China has said nations can join as founder-members of the AIIB until 31 March, and that Japan was included in the invitation.
Πηγή: The Guardian

.~`~.
III
America's AIIB Disaster: Are There Lessons to be Learned?

The floodgates have opened. After the U.K. announced last Thursday that it would seek to join the Chinese-led Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB), a trio of other European powers — Germany, France, and Italy — followed suit. With a March 31 deadline looming for countries to gain “founding member” status, expect more states – possibly including Australia and South Korea – to join in as well.

In another context, those decisions might have gone mostly unnoticed. However, the U.S. insured this would be global news by its stark opposition to the AIIB, and by its shocking sharp response to London’s decision to join — effectively accusing the U.K. of appeasing China. It’s been clear from the beginning that Washington was opposed to the creation of the bank and trying to keep its friends and partners from joining. But the stark criticisms leveled at London when it joined underlined just how badly Washington wanted to keep its allies away from the bank – and how powerless it ultimately is to convince them to stay away.

The irony is that the AIIB became a symbol of China-U.S. competition precisely because that is how Washington framed it. Aside from governance issues, the U.S. was worried the AIIB would undermine its own favored financial institutions, the World Bank and the Asian Development Bank. By encouraging allies to stay away from the initiative, the Obama administration turned a regional infrastructure back into a test case for its global influence – a case that the U.S. is now seen as losing. Gideon Rachman, writing for Financial Timescalled Washington’s handling of the AIIB issue a “diplomatic debacle” that “will make America look isolated and petulant.”

That’s not to say that the U.S. should have embraced the AIIB with open arms. There are real concerns about the governance structure of the bank, including whether or not China will play an outsized role in determining who gets funding and who doesn’t. Such a set-up would only make it easier for China to wield its economic clout as a carrot (or a stick) to ‘encourage’ desired behaviors in other states. There are also legitimate worries about lax environmental and human rights safeguards for AIIB-funded projects.

However, as other analysts pointed out last fall, the best way to ensure that China doesn’t dominate the AIIB is to fill it with other regional powers, particularly those close to the U.S. Stacking the deck, as it were, with like-minded allies would result in much stricter governance rules and safeguards than an AIIB where China’s clout is unchallenged. That’s a major reason why a number of well-known China experts urged the U.S. itself to join the AIIB back in October – that and the recognition that there’s a real need for extra financial support for infrastructure projects in the reason.

In addition, the U.S. apparently underestimated the growing frustration with stalled reforms to the existing Bretton Woods organizations the U.S. prefers, the World Bank and the International Monetary Fund. “It’s not an accident that emerging economies are looking at other places because they are frustrated that, frankly, the United States has stalled a very mild and reasonable set of reforms in the IMF,” Treasury Secretary Jack Lew told Congress Tuesday. But it seems the White House didn’t recognize this issue when it mattered – before the AIIB floodgates opened.

There are no good options left for Washington at this point. If it continues to refuse to join, it will look like a stubborn outlier that refuses on principle to take part in Chinese-led initiatives – even when the regional consensus is clearly that the AIIB is a positive development. If Washington joins on, its lateness will make it clear that the U.S. only changed its policy once it proved unable to sway friendly nations to join its boycott. As Elizabeth Economy pointed out in a recent piece, the best move for the U.S. may be to simply sit this one out – quit pressuring its allies to stay away and, in Economy’s words, “let the AIIB rise or fall on its own merits.”

What’s past is past – there’s little point rehashing the failed U.S. approach to the AIIB except as a lesson for the future. The AIIB is far from the only regional project China has proposed that the U.S. will have to deal with. Beijing’s “one belt, one road” Silk Road projects are moving rapidly from theoretical to actual and Washington will soon have to formulate a response.

The lesson from the AIIB is clear: Washington cannot expect its partners to join it in boycotting China’s projects, particularly when they see benefits to be had by joining in. The U.S. has legitimate concerns over these initiatives and what they mean for expanded China influence, but it needs to find a better solution for voicing its objections than exerting diplomatic pressure on its friends. And Washington should seriously consider whether or not it might actually be best for it to take part as well, to ensure that “win-win cooperation” is the actual (and only) outcome of the Silk Road projects.
By Shannon Tiezzi - Πηγή: The Diplomat



.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Europe’s Currency Manipulation.


If the ECB maintains this policy for an extended period, tension with the US is all but inevitable – tension that may obstruct the TTIP’s approval by the US Congress or hinder the treaty’s actual operation, resulting in its deterioration or termination.


WARSAW – The Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP), which the European Union and the United States currently are negotiating, would, studies say, boost welfare and reduce unemployment in both economies, as well as in other countries. At the same time, the TTIP could help to restore confidence in Europe and the transatlantic community. But there is one major barrier to realizing these benefits: the euro.

The problem stems from currency manipulation. Over the past three decades, the US has de facto tolerated currency manipulation by its major Asian trading partners, which built up large trade and current-account surpluses by suppressing the value of their currencies.

But the US is unlikely to accept such behavior within free-trade zones. Indeed, a bipartisan majority in the US Congress is already demanding that the Trans-Pacific Partnership (TPP) – a mega-regional free-trade deal involving 12 Pacific Rim countries – should include provisions barring currency manipulation.

Discussions about currency manipulation have long focused on China, which is not part of the TPP, but could join it, or a similar arrangement, in the future. But the economy with the biggest current-account surplus today is not China; it is the eurozone. In fact, at more than $300 billion, the eurozone’s current-account surplus for 2014 was about 50% larger than China’s.

The reason for this is simple: monetary expansion, which leads to currency depreciation, is the only macroeconomic tool available to the European Central Bank to boost the competitiveness of struggling economies like Greece, Spain, Italy, Portugal, and France. As a result, current-account deficits in the southern countries have diminished or disappeared, while surpluses in countries like Germany have increased, causing the eurozone’s overall surplus to swell.

An unsolvable problem for the ECB is that the euro remains too strong for the depressed southern countries and too weak for Germany. While allowing it to appreciate would help to reduce the current-account surplus, it would also exacerbate the economic distress in the depressed southern countries. This, in turn, would further strengthen the populist and anti-European political movements that have capitalized on social hardship to win support.

Some observers believe that the eurozone’s internal imbalances can be reduced if Germany increases infrastructure spending and allows wages to rise faster. But for many Germans, who withstood difficult social-security and labor-market reforms in 2003-2005, a deliberate effort to diminish hard-won competitiveness gains is not an option. The fact that 63% of German exports go to countries outside the eurozone – meaning that German companies must be able to compete with their counterparts all over the world, not just in the monetary union – makes the issue even more sensitive.

Other observers claim that further integration, especially progress toward fiscal and political union, would provide the eurozone with alternative instruments – namely, wealth transfers – to improve depressed countries’ competitiveness. But, as Italy and Germany have learned in their largely failed (and extremely expensive) efforts to stimulate uncompetitive regions, such expectations are unjustified. Indeed, despite spending huge amounts of taxpayer money – amounting annually to 16% of regional GDP in southern Italy and 25% of regional GDP in eastern Germany – the Italian and German economies have gained little.

Given that the eurozone probably would be unable to provide its non-competitive members with such large annual transfers, such a strategy would be even less likely to work there. Likewise, structural policies aimed at improving the competitiveness of underdeveloped regions of a single-currency area have repeatedly proven ineffective and expensive.

In short, the eurozone’s internal imbalances are likely to persist – and, with them, its undervalued currency and massive current-account surplus. To be sure, one might argue that as long as the ECB does not intervene directly by purchasing foreign-currency assets, the eurozone does not qualify as a currency manipulator. But given the purposeful nature of the ECB’s actions – not to mention the eurozone’s leading position in the global economy – this argument probably will not hold up for long.
At its core, currency manipulation is any intentional intervention that results in an undervalued currency and a substantial current-account surplus – exactly what the ECB is doing. If the ECB maintains this policy for an extended period, tension with the US is all but inevitable – tension that may obstruct the TTIP’s approval by the US Congress or hinder the treaty’s actual operation, resulting in its deterioration or termination.

This runs counter to the popular view, which drove the eurozone’s creation, that Europe needs a single currency to compete with large economies like the US, China, and India. In fact, if eurozone members kept (or restored) their national currencies, linked through adjustable currency bands, they could resolve their imbalances fairly easily, without generating such a large overall current-account surplus. Instead, they are at risk of sparking a currency war with major global economic actors – losing much-needed trading partners and allies in the process.

Stefan Kawalec
Stefan Kawalec is CEO of Capital Strategy and previously served as Poland’s Vice-Minister of Finance. He is a co-author of a recent article on dismantling the eurozone and a signatory of the European Solidarity Manifesto.


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική


- Το μέλλον της Ε.Ε, η Ανατολική Ευρώπη -η Ουκρανία- και τα Βαλκάνια. Το ΝΑΤΟ, ο Huntington, ο Brzezinski και οι πλανητικές πολιτικές των Η.Π.Α. Τα «Ανθρώπινα δικαιώματα», η «σύγκρουση των πολιτισμών» και τα «Ευρασιατικά Βαλκάνια» ως βαλκανοποίηση της υφηλίου και καλλιέργεια της ελεγχόμενης αναρχίας.

- Η Μεταβαλλόμενη Οντολογία Της Ενοποιητικής Διαδικασίας: Ιδεαλισμός, Ρεαλισμός Ή Ουτοπία: I) Αυταρχισμός Και Το Μετα-Νεωτερικό Ευρωπαϊκό Μοντέλο Διακυβέρνησης Και II) Η Επανεμφάνιση Του Γερμανικού Ζητήματος Και Το Διογκούμενο Δημοκρατικό Έλλειμμα.

- Η «μεταμοντέρνα αυτοκρατορία» ή το «κοσμοπολίτικο κράτος» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ευρωπαϊκή οικοδόμηση και οι εθνικές στρατηγικές ασφάλειας των κρατών μελών της. Το μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό περιβάλλον ασφάλειας, οι πλουραλιστικές και συγχωνευμένες κοινότητες ασφάλειας και οι αλλαγές στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Ευρώπης.

- Η επόμενη Ευρώπη. Προς μια ομοσπονδιακή ένωση.

- Η κατάρρευση του ευρωπαϊκού συστήματος.

- Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: μια αμφισβητούμενη εξουσία.

- Η Ευρώπη στο κατώφλι του 21ου αιώνα: μια κοσμοϊστορική και γεωπολιτική θεώρηση

- I) Emmanuel Todd on Europe - Can the European Union Hold? και II) αναφορές στο έργο του.

- Το ιστορικό υπόβαθρο της Ε.Ε ως νεοπαραδοσιακή αντίδραση και η μεταστροφή στην έννοια της «Ευρώπης».

- Γιατί η «Ευρώπη» αποτυγχάνει - μέρος α´.

- Der Spiegel: Για τον γυάλινο πύργο' μικρά «ευρωπαϊκά» γ´. The Decline of Europe - Interview with Historian Walter Laqueur.

Ο Ατλαντικός Ωκεανός στις αρχές του 21ου αιώνα - μέρος α´.


Από τα μέσα του 19ου αιώνα και μέχρι περίπου τα μέσα του 20ου, οι ενδοευρωπαϊκές ισορροπίες ισχύος είχαν αντίκτυπο πέραν του ατλαντικού, δηλαδή παγκόσμιο. Μετά από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα ο συσχετισμός αυτός άλλαξε υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών, με τις ενδοατλάντικές -και όχι ενδοευρωπαϊκές- ισορροπίες να αποκτούν πλέον παγκόσμιο αντίκτυπο. Την περίοδο του ψυχρού πολέμου ο Ατλαντικός ως έννοια απέκτησε περιεχόμενα που είχαν ως κύριο άξονα την αμερικανική και μόνο συμπληρωματικά την ευρωπαϊκή ήπειρο. Η ανισοβαρής σχέση στις ενδοατλαντικές ισορροπίες, 1ον), ώθησε, για πρώτη φορά τους τελευταίους δύο αιώνες, τα κράτη της δυτικής Ευρώπης σε μια παθητική θέση, 2ον) άλλαξε το περιεχόμενο της έννοιας του Ατλαντικού -στις μέρες μας υπάρχει αλλαγή στο περιεχόμενο της έννοιας της «Ευρώπης»-, και, 3ον) είχε ως συνέπεια η δομή του διεθνούς συστήματος να διαμορφωθεί από τον διπολισμό ανάμεσα στην ευρασιατική ηπειρωτική ισχύ με πυρήνα τη Ρωσία και μέτωπο την Ανατολική Ευρώπη από τη μια μεριά, και την ατλαντική ναυτική ισχύ με πυρήνα τις Η.Π.Α και μέτωπο τη δυτική Ευρώπη από την άλλη. Η ΒορειοΑτλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ) βλέποντας την από την εσωτερική σκοπιά της δυτικής Ευρώπης ως προς τις Η.Π.Α και όχι από την εξωτερική ως προς την Ε.Σ.Σ.Δ, ήταν εκ των πραγμάτων η φανέρωση της συγκρότησης των ενδοατλαντικών σχέσεων ισχύος και του νέου περιεχομένου που απέκτησε η έννοια του Ατλαντικού (με την Ευρώπη της Βόρειας θάλασσας να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο). Το βασικότερο κίνητρο που προσέλκυσε σαν μαγνήτης τις δυνάμεις που τους δύο τελευταίους αιώνες βρίσκονταν σε κατάσταση ανταγωνισμού (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία) γύρω από την Ε.Ε ήταν η προσπάθεια της δυτικής ή της ατλαντικής Ευρώπης να βγει από αυτή την εξαρτημένη και παθητική θέση (η Ευρώπη της Βόρειας θάλασσας διαφοροποιείται κάπως).

Η σημασία του Ατλαντικού Ωκεανού άλλαξε θεμελιωδώς την μεταψυχροπολεμική περίοδο. Η λήξη του ψυχρού πολέμου και η άρση της «απειλής» της Ε.Σ.Σ.Δ κατέστησε την αμερικανική πλευρά του Ατλαντικού κέντρο της πολιτικής, οικονομικής και στρατηγικής συγκρότησης του διεθνούς συστήματος ενώ παράλληλα τερμάτισε τον Ατλαντικό ως κοινό συμμαχικό πεδίο, οδηγώντας το ΝΑΤΟ σε αναζήτηση ταυτότητας, νοήματος, αποστολής και σκοπού (εξ ου και επανέρχεται η Ρωσία ως «απειλή». Εφόσον όμως συμβαίνει αυτό θα πρέπει να συμπεράνουμε πως το θεμελιώδες δεν ήταν το «σύστημα» της σοβιετικής Ρωσίας αλλά η Ρωσία καθ' εαυτήν, πόσο μάλιστα αν συνυπολογίσουμε, 1ον, την προσέγγιση Η.Π.Α και «κομμουνιστικής Κίνας» σε μια φάση του ψυχρού πολέμου, και, 2ον, την επέκταση του ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας παρά την άρση της «κομμουνιστικής απειλής»).

Στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα το κέντρο του διεθνούς συστήματος μεταφέρεται στον Ειρηνικό (αμερικανική πλευρά και Ασία του Ειρηνικού) και στην Ανατολική Ασία. Αυτή η μεταστροφή στον κεντροβαρικό άξονα του διεθνούς συστήματος ωθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες όλο και περισσότερο να στρέφονται προς την Ασία του Ειρηνικού μέσω ναυτικών στρατηγικών και την «Ευρώπη» να στρέφεται προς την Ανατολική Ασία μέσω ηπειρωτικών στρατηγικών. Οι παραδοσιακές διασπαστικές πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών στη Rimland και γενικότερα στην περιφέρεια της Ευρασίας δεν φαίνεται να συμφέρουν ούτε την «Ευρώπη» (εάν θεωρήσουμε πως μια τέτοια οντότητα είναι υπαρκτή), ούτε τη Ρωσία, ούτε τις μεγάλες δυνάμεις του Ισλαμικού Κόσμου, ούτε την Κίνα. Όλες τις προηγούμενες δυνάμεις τις συμφέρουν ενοποιητικές στρατηγικές και ζώνες στη Rimland (οι ζώνες αυτές θα αναλυθούν μελλοντικά).

Οι διαφορετικές στρατηγικές και κατανομές ισχύος στις περιοχές της Ευρώπης, Βόρειας Αμερικής και Ασίας (ηπειρωτικής και νησιώτικής) ως πιθανότερο αποτέλεσμα θα έχουν την εκδήλωση με ολοένα μεγαλύτερη ένταση του ηγεμονικού ανταγωνισμού -ανάμεσα στους δύο ΒορειοΑτλαντικούς πόλους- ο οποίος ελοχεύει κάτω από τη ρητορική της διπλωματικής συμμαχίας και των ιδεολογημάτων -αν όχι ιδεοληψιών- περί «Δύσεως». Κατά την μεταψυχροπολεμική περίοδο υπήρξε η κορύφωση της προσπάθειας κατασκευής της λεγόμενης «ευρωπαϊκής» ταυτότητας η οποία τροφοδοτήθηκε -και συνεχίζει να τροφοδοτείται- από τρεις εξωτερικούς αντι-άξονες. Τον αντι-αμερικανισμό, τον αντι-ισλαμισμό και τον αντι-ρωσισμό. Αυτές οι κατασκευές εξωτερικών ή περιφερειακών «εχθρών» εναλλάσσονται κατά διαστήματα δίχως να συμπίπτουν και λειτουργούν παράλληλα με ενδοευρωπαϊκές αντίστοιχες κατασκευές προσδίδοντας περιεχόμενο στον όρο «Ευρώπη». Ο (Ευρώ)λαϊκιστής μιλάει και γράφει για την «Ευρώπη» χωρίς ποτέ να προσδιορίζει τι εννοεί: την «Ευρώπη» της Ε.Ε. την «Ευρώπη» της Ευρωζώνης, την «Ευρώπη» του ΝΑΤΟ, την «Ευρώπη του φιλελευθερισμού και του διαφωτισμού», τη μεσογειακή «Ευρώπη», την «Ευρώπη» του Ρήνου, την γερμανόφωνη «Ευρώπη», την «Μεσευρώπη», την μετασοβιετική «Ευρώπη», την σλαβο-ορθόδοξη ή σλαβο-καθολική «Ευρώπη», την κεντρική «Ευρώπη», την «Ευρώπη» ως ιστορίες, την «Ευρώπη» ως γεωγραφίες κ.λπ.

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική






- I. Άνοδος Και Πτώση Αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα - Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία - Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP Based (PPP) Share Of World Total (%). Πλανητικός Μετασχηματισμός.


- Η Ευρώπη Ως Αόριστη Έννοια.

- Από Τον Κόλπο Του Kattegat Και Τα Στενά Skagerrak Στις Δαλματικές Ακτές. Παράδειγμα Σύνδεσης Γεωγραφίας Και (Γεω)Πολιτισμού.





- Η Μακρά Παγκόσμια Κυρίαρχη Τάση Των Τελευταίων Δύο Αιώνων Και Η Αντίστροφη Πειραματική Ακροβασία Της Ε.Ε.



- «Γκωλισμός» (Gaullism) Και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο Σχόλιο.



- II) Η Προβληματική Των Σχέσεων «Ευρώπης» - Μεσογείου Και I) Εκτενής Πρόλογος Και Γενικότεροι Προβληματισμοί Περί Της «Ευρώπης».



.~`~.

13 Μαρτίου 2015

Σκέψεις με αφορμή το γαϊτανάκι της «κοινής γνώμης» που τυλίγεται και ξετυλίγεται συνεχώς γύρω από έναν θάνατο.


Δεν γνωρίζω εάν είμαι ο μόνος που νιώθει απίστευτη ενόχληση με το χυδαίο γαϊτανάκι της «κοινής γνώμης» που τυλίγεται και ξετυλίγεται συνεχώς γύρω από το θάνατο του νεαρού φοιτητή. Δεν διάβασα πουθενά όμως κάποιον βαθύτερο προβληματισμό με αφορμή το θάνατο του παιδιού (ας είναι καλά το οπαδιλίκι και οι «παρατάξεις»). Θα πρότεινα να αρχίσουμε από

Περί Kant.


Και ο Kant ήταν παιδί της δικής του εποχής και ήταν επηρεασμένο από κάποια αχρωματοψία:

- Ο Kant βρίσκεται πριν από την ιστορική συνείδηση που άρχισε να κυριαρχεί μόλις περί το 1800 και παραμένει μη ευαισθητοποιημένος στην αντίληψη των πολιτισμικών διαφορών, που ανεπτύχθη ήδη στον πρώιμο ρομαντισμό. Κατ' αυτόν τον τρόπο, σχετικοποιεί τη δική του επισήμανση της διαχωριστικής δύναμης των θρησκευτικών διαφορών, με την παρατήρηση ότι ενδεχομένως να υπάρχουν διαφορετικά θρησκευτικά βιβλία και ιστορικώς διαμορφωμένα είδη πίστης, «αλλά μόνο μια μοναδική, και για όλους τους ανθρώπους και όλες τις εποχές ισχύουσα θρησκεία».

- Ο Kant προσεγγίζει τόσο πολύ το πνεύμα ενός αφηρημένου διαφωτισμού, ώστε η εκρηκτική δύναμη του εθνικισμού να παραμένει άγνωστη γι' αυτόν. Τότε μόλις αφυπνίζεται μια ευρείας εμβέλειας πολιτική συνείδηση της εθνικής υπαγωγής σε γλωσσικές κοινότητες και κοινότητες καταγωγής, η οποία κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, ως εθνική συνείδηση προξενεί καταστροφές όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά εισρέει και στην ιμπεριαλιστική δυναμική των βιομηχανικών κρατών που επεκτείνονται και πέραν του Ατλαντικού.

- Ο Kant συμμερίζεται με τους σύγχρονους του την «ανθρωπιστική» πεποίθηση για την ανωτερότητα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της λευκής φυλής. Παραγνωρίζει τις συνέπειες που έχει η ιδιόμορφη φύση ενός διεθνούς δικαίου που ήταν προσαρμοσμένο τότε σε ένα μικρό αριθμό προνομιούχων κρατών και χριστιανικών λαών. Μόνο αυτά τα έθνη αναγνωρίζοντο αμοιβαία ως ισότιμα. Τον λοιπό κόσμο κατένειμαν μεταξύ τους σε σφαίρες επιρροής, για αποικιοκρατικούς και ιεραποστολικούς σκοπούς.

- Ο Kant δεν έχει ακόμη επίγνωση της σημασίας του γεγονότος ότι το ευρωπαϊκό διεθνές δίκαιο ήταν ενσωματωμένο σε ένα κοινό χριστιανικό πολιτισμό. Η συνδετική δύναμη αυτής της βάσης έμμεσα κοινών αξιακών προσανατολισμών ήταν έως τον Πρώτο Παγκόσμιο αρκετά ισχυρή, ώστε να συγκρατήσει την άσκηση στρατιωτικής βίας λιγότερο ή περισσότερο στα όρια μιας κατά το δίκαιο πειθαρχημένης διεξαγωγής πολέμου.

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- I) The Enlightenment And ‘Race’: Kant And II) Immanuel Kant And Natural Law: How Racism Became Scientific.

- Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations.

- Η Ευρωκεντρική Ιδεολογία, Οικονομικές, Πολιτικές Και Πολιτιστικές Επιπτώσεις Και «Ευρώπη».

- «Λόγος», «Ορθολογικότητα», «Διαφωτισμος». Μια Σύντομη Αναφορά.

- After Western Hegemony – 40th World Congress of Sociology / Μετά τη Δυτική Ηγεμονία - Παγκόσμιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας.

- Ο Ευρωκεντρισμός Και Τα Άβαταρ Του: Τα Διλήμματα Της Κοινωνικής Επιστήμης. Εισαγωγή.

- The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?).

- Καντιανισμός, Δημοσιότητα, Διπλωματία Και Η Μεταστροφή Του Προσηλυτισμού Σε Καταδίκη.

- Δογματική Ομοιομορφία, Δογματικός Ιμπεριαλισμός Και Κοσμοπολιτισμός. Οι Τρεις Τρόποι Εξομοίωσης Των Διεθνών Σχέσεων Σε Μια Κατάσταση Εσωτερικής Πολιτικής Προς Την Πραγμάτωση Της Διεθνούς Κοινωνίας, Της Civitas Maxima Ή Του Υπερ-Κράτους Και Ένα Παράρτημα Περί Αδελφοσύνης Και Ιμπεριαλισμού.

- Κοινή Γνώμη, Ιδεολογία Και Ιστοριογραφία.

- The global transformation: the nineteenth century and the making of modern international relations. Barry Buzan and George Lawson.

.~`~.