22 Αυγούστου 2015

Επίκαιρος σχολιασμός.

I
Τα κόμματα, στον ημι-κρατικό δρώντα υπό την ονομασία «Hellenic Republic», ο οποίος αποτελεί περίπτωση μετα-κυρίαρχου/δημοκρατικού πολιτειακού καθεστώτος αποικιοποίησης ή/και κηδεμόνευσης (καθώς ως αυτόνομο πολιτικό σύστημα και εθνική συνταγματική τάξη δεν υφίσταται), δεν έχουν πρόγραμμα, έχουν όμως υποψηφίους - και ψηφοφόρους! Δεν χρειάζονται πρόγραμμα, οι υποψήφιοι και οι ψηφοφόροι αρκούν.


II
Λυπάμαι αλλά δεν θα είμαι ευχάριστος. Την ίδια στιγμή που στο B.B.C διαβάζω: Germany 'to start border controls', στο New Europe: Germany suspends Schengen: announces emergency border controls και στον Guardian άρθρο με τίτλο: How much longer can Germany keep its doors open to refugees?, στην Ελλάδα κυριαρχούν, από τη μια μεριά, όσες και όσοι λένε «ναι σε όλα» δίχως καμία περαιτέρω σκέψη ή συζήτηση, και από την άλλη, «ο φασισμός» (ή ανάποδα όσες και όσοι λένε «όχι σε όλα» δίχως καμία περαιτέρω σκέψη ή συζήτηση, και από την άλλη, «ο ουμανισμός»). Δεν είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά.

Πολύς θόρυβος με τις «selfies» (του ψυχρού -και όχι θερμού- λαϊκισμού) της Καγκελαρίου, με τις «φιλότιμες» -ομολογουμένως- προσπάθειες του UN Refugee Agency (UNHCR) και τις υποδοχές σε σιδηροδρομικούς σταθμούς (τώρα τα τρένα σταματούν). Προς τι;

Οι περισσότεροι πόροι -συγκέντρωση κεφαλαίων κ.λπ- (σε ορισμένες κοινωνίες) δεν δεσμεύονται για την πολιτική επίλυση ζητημάτων, αλλά για την διαμόρφωση της «κοινής γνώμης». Η διαμόρφωση της «κοινής γνώμης» αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες «βιομηχανίες» (σε ορισμένες κοινωνίες). Δεν έχει αναλυθεί ιδιαίτερα ο ρόλος της.

Η ανύπαρκτη «κοινή γνώμη» -αυτή η εφεύρεση του Μπένθαμ- έχει μεταλλαχθεί σε ένα εργαλείο -άσκησης και νομιμοποίησης- πολιτικής, κυρίως εξωτερικής. Η «κοινή γνώμη» δεν είναι γνώμη, αλλά μια τεχνικώς κατασκευαζόμενη ιδεολογία που κατασκευάζεται πάντα «εκ των άνω» (κλασικό παράδειγμα αποτελεί η έκφραση «ευρωπαϊκός πολιτισμός» ή «ευρωπαϊκές αξίες» που αποτελεί ένα ιδεολογικό σύνθημα στα πλαίσια της «κοινής γνώμης», καθώς ο Σικελός, η Σκωτσέζα και ο Βαυαρός, ο Φινλανδός, ο Έλληνας και η Ολλανδή έχουν εξόχως διαφορετικές παραδοχές για τις «αξίες» και τον «πολιτισμό». Επίσης η «Ευρώπη» είναι ένα όργανο λειτουργίας της «κοινής γνώμης». Υπάρχουν πολλές «Ευρώπες», όχι μια). Η «κοινή γνώμη» μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο για την εδραίωση κλειστότητας όσο και για την εδραίωση ανοιχτότητας, τόσο για την διαμόρφωση εσωτερικής όσο και εξωτερικής ιδεολογίας. Ο μηχανισμός της «κοινής γνώμης» ουσιαστικά είναι απλός: μεταβάλλει την ιστορία σε πολιτικά συνθήματα και αόριστες φρασεολογίες που οδηγούν στον έλεγχο και στην διαμόρφωση των περιεχομένων των συνειδήσεων (δεν είναι τυχαίο που οι «ιστορικές αναδρομές» -ακόμα και οι πρόσφατες- ή η «ιστορική γνώση» είναι «παρωχημένες» στα πλαίσια της «κοινής γνώμης»).

Αναγνωρίζω πως έχω τις «παραξενιές» μου, ως προς τον τρόπο που προσεγγίζω τα ζητήματα. Αλλά δεν ήταν «παραξενιά», στην προκειμένη περίπτωση, η άμεση αναφορά μου στο UN Refugee Agency, στην επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος, στις ποσοστώσεις, στη «μαλακή ισχύ», στον έλεγχο και τη διαμόρφωση της «κοινής γνώμης» (και πριν ακόμα «φουσκώσει» επικοινωνιακά το θέμα, στις ενδεχόμενες μελλοντικές λύσεις).

Όταν μεγάλα ζητήματα «εισάγονται» απότομα και βίαια στη δημόσια σφαίρα μέσω ενός δραματικού γεγονότος ή μιας φωτογραφίας, τίποτα καλό δεν προμηνύεται.

Η διαφύλαξη από την προσβολή και την υπονόμευση της συνείδησης και του αυτοσεβασμού μας, δεν ισχύει μονάχα ως προς το εθνικό επίπεδο, αλλά και ως προς το ευρωπαϊκό. Ο «λαϊκισμός» δεν είναι αποκλειστικότητα ενός μονάχα επιπέδου. Σήμερα θα γίνει συνεδρίαση του Συμβουλίου της Ε.Ε για τις σταγόνες στον ωκεανό.


Συμπληρωματικά: 1) Κοινή γνώμη, ιδεολογία και ιστοριογραφία. 2) Τέταρτη εξουσία και παραγωγοί της κοινής γνώμης. 3) Η ισχύς της πειθούς και ο έλεγχος της κοινής γνώμης - μέρος α´. Με αφορμή τα τεκταινόμενα. 4) Σχόλιο επικαιρότητας. 5) I) Προτεινόμενες ευρωπαϊκές ποσοστώσεις μετεγκατάστασης και II) Ανθρωπιστικός -λεγόμενος- παρεμβατισμός (humanitarian intervention) και κρατική κυριαρχία (state sovereignty). Δύο σύντομοι σχολιασμοί. 6) Έξι σχόλια ατάκτως ερριμμένα. 7) Ιχνηλατώντας τον Internationalism μέρος α´ - A Note on the Origin of the Word 'International' by Hidemi Suganami και Nationalism and internationalism by Nicholas Hans. Προλογικά και εννοιολογικό πλαίσιο από Alfred E. Zimmern, Immanuel Wallerstein και E. H. Carr. Τα σημειώματα που αφορούν την επικαιρότητα θα παραμείνουν στην κύρια σελίδα για μικρό χρονικό διάστημα.