27 Ιουνίου 2015

Περί των Ελληνο€uroζωνικών εξελίξεων.

Τα παρακάτω γράφτηκαν πριν την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος

.~`~.

Η Ελλάδα υπήρχε ολόκληρη στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα όταν η Γερμανία υπήρχε μισή. Η Ελλάδα ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας προτού γίνει μέλος της η Ισπανία. Αυτά είναι γεγονότα τα οποία δεν θα πρέπει να τα λησμονούμε όταν ταυτίζουμε την €uroζώνη με το ευρωπαϊκό σύμπαν. Η ευρωπαϊκή στρατηγική της χώρας κατά τις δύο πρώτες περιόδους συμμετοχής της στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα (1981-1985 και 1985-1995) ήταν πιο ισορροπημένη από ότι την τρίτη περίοδο (1998 έως σήμερα), περίοδος η οποία, παρά τις περί του αντιθέτου επιφανειακές-επικοινωνιακές εντυπώσεις και προπαγανδιστικές επιχειρήσεις, αποδεικνύεται καταστροφική (την περίοδο αυτή έχουμε αλλαγές στην ιδεολογία του πολιτικού συστήματος το οποίο μας οδήγησε στο καθεστώς συντεταγμένης πτώχευσης).

Από αυτή την καταστροφική περίοδο ξεχωρίζει η ορθή θέση της Ελλάδας υπέρ της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, διότι έβγαλε από το κάδρο το επιχείρημα του μικρού δύστροπου γείτονα/ιστορικού εχθρού, ο οποίος τάχα είναι αυτός που δημιουργεί το πρόβλημα και φανέρωσε ποιοι πραγματικά ήταν αυτοί που δεν επιθυμούσαν την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρόμοια στάση απέναντι την Ελλάδα υπάρχει και σήμερα ως προς το οικονομικό ζήτημα. Οι γίγαντες κάνουν απέλπιδες προσπάθειες να κρυφτούν πίσω από τον νάνο.

Την ευθύνη, την λογοδοσία και την αλήθεια, τις φοβάται και ο Θεός ο ίδιος (όταν έχει λερωμένη τη φωλιά του).

Στην Ελλάδα θα πρέπει σταδιακά να συμβιβαζόμαστε με την ιδέα της «επιστροφής σε εθνικό νόμισμα» (ανεξάρτητα από την αυριανή απόφαση). Αυτή η πορεία προδιαγράφηκε το 2001, όταν η Ελλάδα έκανε το μοιραίο σφάλμα να εισέλθει πρόωρα -και με τεχνητό τρόπο- στην ζώνη του €uroνομισμάτος. Όπως έχω επισημάνει και παλαιότερα τα στρατηγικά σφάλματα δεν διορθώνονται με «μεταρρυθμίσεις», «εκσυγχρονισμούς» και «ανόδους της παραγωγικότητας» (υπό συνθήκες εσωτερικής κατάρρευσης), ούτε με ευχολόγια. Τα στρατηγικά σφάλματα οδηγούν σε μη επιλύσιμα αδιέξοδα τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν σε εξαιρετικά δυσάρεστες καταστάσεις. Ακριβώς όπως και η προηγούμενη, η «νέα Μεγάλη Ιδέα» που θέλησαν να προσφέρουν στον ελληνικό λαό το 2001 οι φυσικοί εκφραστές του πολιτικού μας συστήματος, προκειμένου να εδραιώσουν την νομιμοποίηση τους για τις ερχόμενες δεκαετίες, αποδείχτηκε απατηλή (η περίοδος του «εκσυγχρονισμού» ήταν κατά βάση μια περίοδος καταναλωτικής φούσκας, κατασκευής δημοσίων έργων, αύξησης των εισοδημάτων, χρηματιστηριακού τζόγου και εξαγωγής κεφαλαίων μέσω των μηχανισμών δανεισμού και εξόφλησης χρέους, η οποία συνοδεύτηκε από δημογραφική συρρίκνωση).

Και περαιτέρω συρρίκνωση των πάντων και ακόμα μεγαλύτερα επίπεδα κοινωνικής καταστροφής -υποθετικά- να είναι/ήταν κάποιοι διατεθειμένοι να ανεχθούν, δεν πρόκειται να κατάφερναν/ουν τίποτα. Μεσοπρόθεσμα η πορεία οδηγεί/ούσε -σχεδόν- νομοτελειακά «εκτός». Εάν μπορέσουν να βρουν λύση, ας την παρουσιάσουν. Πάντως η «βούληση» τους δεν αρκεί.

€uroζώνη

Τα συμπτώματα φανερώθηκαν στο πολιτικό σύστημα τουλάχιστον από το 2007 (το 2012 ήταν ήδη πολύ αργά - τώρα ζούμε την κορύφωση του πολιτικού αδιεξόδου). Η χειραγώγηση και αλλοίωση του πολιτικού συστήματος δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Πριν λίγες μέρες παρατήρησα πως ουδείς εκ των τελευταίων τριών εκλεγμένων πρωθυπουργών έχει καταφέρει να ολοκληρώσει την θητεία του. Μετά τους Καραμανλή, Παπανδρέου και Σαμαρά, υπέθεσα, πως το πιθανότερο είναι να έχει την ίδια μοίρα και ο Τσίπρας. Θα συμβεί όντως έτσι; Το καθεστώς της €uroζώνης αποκτά χαρακτηριστικά που φανερώνουν την σταδιακή υποκατάσταση της πολιτικής διάστασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του διακυβερνητικού της χαρακτήρα.

Καταστροφή -μεσοπρόθεσμα- δεν είναι η «επιστροφή» σε εθνικό νόμισμα. «Καταστροφή» είναι η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα υπό το παρόν κομματικό σύστημα με μια πιθανή παράλληλη -άτακτη- έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση (η παραμονή στην Ε.Ε, εφόσον προκύψει τέτοιο ζήτημα, θα είναι στόχος διαπραγμάτευσης από τον επόμενο ευρωπαϊσμό, ο οποίος θα είναι ρεαλιστικός, με όλη τη σημασία της λέξεως, και όχι με την εκπορνεύμενη σημασία που απέκτησε ο όρος τα τελευταία χρόνια). Η Κύπρος έχει εγκλωβιστεί εξαιτίας μας.

Αυτό που ζούμε είναι μια ακόμη διάψευση προσδοκιών από το πολιτικό σύστημα της χώρας. Μια από τις πολλές στην σύγχρονη ιστορία μας.


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Σκέψεις και προβληματισμοί για το μέλλον.

Νόμισμα και «μετα-ιδεολογία».

Déjà vécu: ΝεοΤρικουπικοί και ΝεοΔηλιγιαννικοί, «νέα Μεγάλη Ιδέα» κ.λπ.

Έξι σύντομα σχόλια με αφορμή τις τελευταίες -ευρωπαϊκές και περιφερειακές- εξελίξεις.

Τρία γκρίζα σύννεφα και ένα συμπέρασμα.

Ελλαδικός «ευρωπαϊσμός» και αλλοίωση, χειραγωγηση και σύγχυση ταυτοτήτων μέσω τεχνητών διπολισμών και άρνησης της εθνικής διάστασης.

Η «Ευρώπη» ως προκάλυμμα.

Déjà vu: Η παλαιότερη διάψευση των προσδοκιών και η κρίση των κομμάτων κατά την περίοδο ανάμεσα στην -τότε- χρεοκοπία και ήττα - μέρος α´.