22 Ιουνίου 2015

Η «Ευρώπη» ως προκάλυμμα.

Λίγο μετά την οικονομική κατάρρευση στην Τουρκία, το 2001, προέκυψε ο Erdoğan. Λίγο μετά την οικονομική κατάρρευση στην Ρωσία, το 1998, προέκυψε ο Putin. Στην Ελλάδα, πέντε (;) χρόνια μετά από μια πολυεπίπεδη και πολύμορφη κρίση, ασχολούμαστε με τον Τσίπρα, τον Σαμαρά (μην ξεχνάτε την Βούλτεψη, τον Γεωργιάδη και τον Ντινόπουλο), τον Βενιζέλο, τον Καμμένο, την Γεννηματά, τον Μιχαλολιάκο, τον Κουβέλη και τον Κουτσούμπα. Ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των δύο ηγετών (και η Merkel ηγέτις είναι, μονάχα που η Γερμανία δεν πέρασε ότι η Τουρκία ή η Ρωσία για να την αναφέρω), περιεχόμενο το οποίο προκύπτει από την εσωτερική κοινωνική και ιδεολογική σύσταση και ετερογένεια της ρωσικής και της τουρκικής κοινωνίας, η διαφορά ανάμεσα σε Ρώσους, Τούρκους και Έλληνες είναι πως οι δύο πρώτοι λαοί έδειξαν πως ήθελαν να κινούν οι ίδιοι -στο μέτρο του δυνατού- τα νήματα της δικής τους ιστορίας και να μην είναι αποκλειστικά μέρη ή συνιστώσες της ιστορίας άλλων. Έδειξαν πως ήθελαν να είναι υποκείμενα της δικής τους ιστορίας και όχι αντικείμενα της ιστορίας των άλλων.

Στην Ελλάδα, η «Ευρώπη», έχει μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι. Η «Ευρώπη» είναι το προκάλυμμα -ή η εκλογίκευση- της παραίτησης των Ελλήνων από την προσπάθεια τους να υπάρχουν ως στοιχειωδώς αυτοτελές και διακριτό υποκείμενο.


Υ.γ: Οι Έλληνες, ούτε «εντός» της €uroζώνης μπορούν αλλά ούτε και «εκτός», γιατί «θα απομονωθούν». Εν τω μεταξύ, ο Joschka Fischer γράφει σε άρθρο του πως οι G-7 αντιπροσωπεύουν μια αποθανούσα τάξη (a dying order) και τους αποκαλεί «Οι Αδιάφοροι Επτά» (The Irrelevant Seven). Παράλληλα, η €uroζώνη -και όχι η Ευρωπαϊκή Ένωση, επιμένω- αντιπροσωπεύει περίπου το 12,00% του παγκόσμιου Α.Ε.Π και το 5,00% του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή, ο υπόλοιπος πλανήτης αντιπροσωπεύει περίπου το 88,00% του παγκόσμιου Α.Ε.Π και το 95,00% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η Ελλάδα είναι ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας η οποία βυθίζεται και ο πρώτος που καίγεται ή/και λιώνει (υπό το βάρος των άλλων κρίκων). Ο κόσμος έχει αλλάξει. Η Ελλάδα αποτελεί ένα απομεινάρι -και βρίσκεται στον πάτο- ενός κόσμου και μιας διεθνούς τάξης που έχει πεθάνει. Γι' αυτό αφανίζεται.

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.

II) Ανατολική Ασία, Βόρεια Αμερική και Ευρώπη. Μεγέθη και στοιχεία με βάση την οικονομική, πολιτική και ιστορική Γεωγραφία. I) Εξέλιξη ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) και αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομίων της Ασίας (Emerging and developing Asia) από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα. Με αφορμή τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Aσιατική Επενδυτική Τράπεζα Υποδομών (Asian Infrastructure Investment Bank - AIIB).

Τρία γκρίζα σύννεφα και ένα συμπέρασμα.

Ευρωπαϊσμός και απομονωτισμός.

I. Άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα - Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία - Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP based (PPP) share of world total (%). Πλανητικός μετασχηματισμός.

Νόμισμα και «μετα-ιδεολογία».

Σκέψεις και προβληματισμοί για το μέλλον.

Τρία σχόλια για τον πλανητικό μετασχηματισμό: Περί «Δύσεως», πολυπληθέστερων χωρών και μεγεθών αστικοποίησης.

Έξι σύντομα σχόλια με αφορμή τις τελευταίες -ευρωπαϊκές και περιφερειακές- εξελίξεις.

Déjà vécu: ΝεοΤρικουπικοί και ΝεοΔηλιγιαννικοί, «νέα Μεγάλη Ιδέα» κ.λπ.

Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) και Πλανητικός Μετασχηματισμός.

Τέσσερις Μεγα-Τάσεις που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα.

Στοιχεία και μεγέθη συντομο/τηλεγραφικής νοοτροπίας και λογικής για τον Πλανητικό Μετασχηματισμό.

Παγκόσμιες πληθυσμιακές εξελίξεις και «Δύση».

Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος.

Περί αφέλειας, μη αναστρεψιμότητας και της μυθικής χώρας.

There's nothing you can do, to stop it from happening.

Τέσσερις «σεισμοί» που συνόδευσαν την αυγή του νέου ιστορικού αιώνα και τρεις κατηγορίες χωρών.

Για τα πλανητικά αυτονόητα μας ή την παγκόσμια άγνοια μας ως πρόκληση.

Ο Ατλαντικός Ωκεανός στις αρχές του 21ου αιώνα - μέρος α´.