20 Ιουνίου 2015

Τρία γκρίζα σύννεφα και ένα συμπέρασμα.

I
Είναι τυχαίο άραγε, πως, ενώ τόσο και καιρό λιβανίζαμε και είχαμε ως εικόνισμα τον ευρωπαϊσμό, τελικά οδεύαμε ολοταχώς προς τον απομονωτισμό; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό και πρέπει να απαντηθεί με ψυχραιμία.

II
Είναι τόσο τραγικά αντίθετες οι πορείες Ελλάδας και Τουρκίας που δεν μπορείς παρά να απελπίζεσαι. Η Τουρκία ανοίγεται προς πάσα κατεύθυνση, ενώ την ίδια στιγμή, η Ελλάδα τρώει τις σάρκες της στο εσωτερικό της και φωνασκεί εντός της €uroζώνης, έχοντας πλήρως αποκοπεί από τον υπόλοιπο κόσμο. Μια χώρα που συρρικνώνεται συνεχώς σε όλα της τα μεγέθη, που γερνά και κατακερματίζεται στο εσωτερικό της. Λες και οι δύο ακτές του Αιγαίου είναι δύο διαφορετικοί πλανήτες. Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι.

Το Αιγαίο μεταβάλλεται στην απόλυτη πραγμάτωση της ρηγμάτωσης που περιγράφει ο Kishore Mahbubani:

despite a sense of crisis in the West, the remaining 88% of the world is very optimistic about the future.

Αποκομμένοι από το 88% -πληθυσμιακά- του πλανήτη, δεχόμενοι ασφυκτικές πιέσεις «να υπογράψουμε» εντός του 12% (Η.Π.Α και Ε.Ε) ζούμε ως ο αποδιοπομπαίος τράγος του 7% (Ε.Ε), παραπεταμένοι και απομονωμένοι σε μια απόμακρη γωνία του 4,7% (€uroζώνη).

Συνθλιβόμαστε.


III
Σήμερα διάβασα μια άποψη η οποία με ανησύχησε ιδιαίτερα. Εκφράστηκε δημοσιά η θέση, την οποία είχε εισάγει στον δημόσιο λόγο ο Θεοδωράκης, «πάση θυσία στο €uro» με «προοδευτικό» περιτύλιγμα και πολλά όμορφα λόγια.

Δηλαδή, ο κοινωνικός κατακερματισμός και η πτώση του Α.Ε.Π μπορούν, υποθετικά, να συνεχιστούν και η ανεργία -η οποία δεν έχει απασχολήσει ιδιαίτερα τον εκφραστή της άποψης αυτής- μπορεί, υποθετικά, να φτάσει το 35% γενικά και 65% στους νέους; Μάλιστα θα είναι για το καλό της νεολαίας που το μέλλον της βρίσκεται στα προγράμματα Erasmus. Βέβαια και εμείς είχαμε επαφή με τα προγράμματα Erasmus, τα οποία υπήρχαν πρίν από το €uro, και συμμετείχαμε σε ανταλλαγές και αδελφοποιήσεις με σχολεία από πόλεις της Γαλλίας, αλλά δεν τοποθετούμε τα προηγούμενα απέναντι από, και αντιθετικά προς, την Ελλάδα, ούτε κατάσκευάζουμε τεχνητά δίπολα ανάμεσα σε Erasmus και «εθνικισμό».

Γίνεται μια προσπάθεια ταύτισης όλων των κατακτήσεων μιας περιόδου η οποία ξεκινά μετά τον πόλεμο, με την περίοδο από το 1999-2001 και ύστερα. Μέσω αυτής της σύγχυσης ταυτίζονται το νόμισμα με το κράτος δικαίου, την Ε.Ε, τα Erasmus, την «Ευρώπη», το πολίτευμα, την «υπέρβαση» του κράτους και της κυριαρχίας και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε (ακόμα και τον Kant, τον Hobbes ή την Αναγέννηση). Τα προηγούμενα εξηγούν γιατί γίνεται προσπάθεια να παραμείνει το επίπεδο αντιπαράθεσης στο ζήτημα του νομίσματος και μέσω της ταύτισης του νομίσματος με όλα τα προηγούμενα να δημιουργηθεί ένα υπερπόλος.

Την θέση μου την έχω δηλώσει καθαρά. Δεν είμαι, per se, υπέρ ή κατά του €uroνομίσματος ή του εθνικού νομίσματος και όταν δεν είσαι per se πρέπει οι άλλοι να σου απευθυνθούν με επιχειρήματα και όχι με επιθυμίες, συνθήματα, ευχολόγια ή δαιμονολογίες, ελπίδες και μελλοντολογίες. Επίσης με απασχολεί σοβαρά και με γοητεύει το ζήτημα της ολοκλήρωσης. Αλλά εγώ δεν υπήρξα ποτέ στη ζωή μου «οπαδός».

Ξέρετε όμως τι με ανησυχεί;

Πως οδεύουμε σε μια κατάσταση όπου δεν υπάρχουν φίλοι των Erasmus, των ευρωπαϊκών θεσμών, του κράτους δικαίου, της Ε.Ε, της υπερεθνικότητας ή του διακυβερνητισμού ή φίλοι της €uroζώνης, αλλά μονάχα οπαδοί του «πάση θυσία στο €uro». Δηλαδή θα υπάρχει μονάχα το δίλημμα εάν είσαι υπέρ ή κατά της θέσης «πάση θυσία στο €uro».

Και αυτή -η «πάση θυσία»- είναι μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση.

Υ.γ: Αυτή την στιγμή το σύνολο του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, το 100% των κομμάτων που ψηφίστηκαν, εκφράζουν την παραμονή στην €uroζώνη (ακόμα και εάν είναι αντίθετα ιδεολογικά, στηρίζουν de facto πολιτικά). Ξέρετε πως το ονομάζουν αυτό; (πέρα από κρίση αντιπροσώπευσης). Αδιέξοδο.

Συμπέρασμα
Η Ελλάδα πληρώνει στρατηγικά εσφαλμένες της επιλογές. Και τα στρατηγικά σφάλματα δεν διορθώνονται με «μεταρρυθμίσεις», «εκσυγχρονισμούς» και «ανόδους της παραγωγικότητας» (υπό συνθήκες εσωτερικής κατάρρευσης), ούτε με ευχολόγια. Τα στρατηγικά σφάλματα οδηγούν σε μη επιλύσιμα αδιέξοδα τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν σε καταστροφές.

Μακάρι να κάνω λάθος.

Η ανάρτηση γίνεται με αφορμή την σημερινή ημέρα και ενδέχεται να αποσυρθεί.