5 Ιουνίου 2015

I) Τα πάντα εν σοφία εποίησα (άνωθεν και έξωθεν) και II) Θεμέλια συνοχής.

I
Τα πάντα εν σοφία εποίησα

Κάποτε, ο Όρμπαν θεωρείτο -όχι από εμένα πάντως- «ελπίδα» για την «δημοκρατικοποίηση» της Ουγγαρίας και για την «ενωμένη Ευρώπη» (αλήθεια, μη γελάτε). Κάποτε η Πολωνία θεωρείτο «ελπίδα» και «παράδειγμα». Κάποτε οι Βρετανοί και οι Γάλλοι δεν είχαν τόσους «τρελαμένους ψηφοφόρους» (και η Γαλλία δεν χλευαζόταν γιατί «αρνείται να μεταρρυθμιστεί»). Κάποτε, τα δυτικά Βαλκάνια και η Ουκρανία ήταν σε πορεία «ενσωμάτωσης» και «δημοκρατικοποίησης». Κάποτε δεν υπήρχε συζήτηση για το εάν η Ελλάδα θα «παραμείνει εντός ευρωπαϊκού πλαισίου» ή το αν η Ιταλία θα ψηφίζει «Πέπε Γκρίλους».

Όλες αυτές είναι συνθήκες που φανερώνουν πως η ενδοευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων αποκτά χαρακτηριστικά τα οποία παραπέμπουν στο άναρχο περιβάλλον του διεθνούς συστήματος.

Είναι βολικό όλα τα προηγούμενα να τα αποδίδεις στην «άνοδο της ακροδεξιάς και του εθνικισμού» (έτσι γενικά) ή στην «αυταρχοποίηση καθεστώτων» (έτσι γενικά) αποποιούμενος τις δικές σου ευθύνες και αποκρύβοντας τις δικές σου ανεπάρκειες.

Αυτού του είδους οι «ερμηνείες» οι οποίες δεν εξετάζουν αιτίες παρά επικρίνουν συμπτώματα υποβαθμίζουν το εξής: Πως η Ε.Ε μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε ένα πεδίο διακυβέρνησης το οποίο λειτουργεί με τεχνοκρατικά κριτήρια δίχως (και εδώ είναι το σημαντικό) να λογοδοτεί και αποποιούμενη πολιτικές ευθύνες και πάσης φύσεως δυσλειτουργίες, οι οποίες, πάντα, αποδίδονται σε εθνικό επίπεδο (έτσι ξεκινά ο στρουθοκαμηλισμός, η ομφαλοσκόπηση, η αποσύνδεση των ζητημάτων και η αποδόμηση των εθνικών συνταγμάτων και των εθνικών πολιτικών συστημάτων).

Εσύ, άνωθεν και έξωθεν, τα πάντα εν σοφία εποίησες. Οι άλλοι, κάτωθεν και έσωθεν, μονάχα φταίνε.

Η νομιμοποιημένη εξουσία περιλαμβάνει την ικανότητα να επιτυγχάνεις τους στόχους σου χωρίς -ιδιαίτερη- αντίσταση. Όταν δεν υπάρχει αφοσίωση, γίνεται προσπάθεια να υπάρξει υπακοή. Η υπακοή, όμως, που βασίζεται στο φόβο, στις κυρώσεις και στις «συνέπειες που θα υπάρξουν αν» είναι ασταθής.

II
Θεμέλια συνοχής

Τα θεμέλια της κοινωνικής και εθνικής συνοχής μιας χώρας ή μιας οποιασδήποτε πολιτικής οντότητας (δηλαδή και μιας υποτιθέμενα υπερεθνικής τέτοιας), οποιασδήποτε κοινότητας ή ομάδας, δεν βρίσκονται στην οικονομία. Τα θεμέλια συνοχής κάθε συλλογικού υποκειμένου, είτε στη μικρή είτε στη μεγάλη κλίμακα, και ανεξάρτητα των περιεχομένων ή του προσανατολισμού του, βρίσκονται στα σύμβολα. Γι' αυτό και στο συμβολικό επίπεδο δίνονται μεγάλες μάχες.


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Περί «λαϊκισμού». Σύντομη αναφορά.

I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες και II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».

Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».

Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: μια αμφισβητούμενη εξουσία.

Το μέλλον της Ε.Ε, η Ανατολική Ευρώπη -η Ουκρανία- και τα Βαλκάνια. Το ΝΑΤΟ, ο Huntington, ο Brzezinski και οι πλανητικές πολιτικές των Η.Π.Α. Τα «Ανθρώπινα δικαιώματα», η «σύγκρουση των πολιτισμών» και τα «Ευρασιατικά Βαλκάνια» ως βαλκανοποίηση της υφηλίου και καλλιέργεια της ελεγχόμενης αναρχίας.

Η μεταβαλλόμενη οντολογία της ενοποιητικής διαδικασίας: ιδεαλισμός, ρεαλισμός ή ουτοπία: I) Αυταρχισμός και το μετα-νεωτερικό ευρωπαϊκό μοντέλο διακυβέρνησης και II) Η επανεμφάνιση του γερμανικού ζητήματος και το διογκούμενο δημοκρατικό έλλειμμα.

«Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.

«Γκωλισμός» (Gaullism) Και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο Σχόλιο.

Χριστιανοδημοκρατία, ορντολιμπεραλισμός και «Ευρώπη». Εισαγωγικό σχόλιο.

Το τέλος τής χριστιανοδημοκρατίας. Τι σημαίνει για την Ευρώπη η πτώση τού κινήματος

Ο ΟρντοΛιμπεραλισμός ως οικονομική Θεολογία της Τάξης και επικοινωνιακός λόγος.

I) Emmanuel Todd on Europe - Can the European Union Hold? και II) αναφορές στο έργο του.

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

Εἶπα καί ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἒχω. Ηγεμονισμός και κυριαρχία. Μια αναφορά.

Ένα μοιραίο -ιστορικό- σφάλμα;