29 Ιανουαρίου 2015

«Κανονικότητα» και «Εξαίρεση» - μέρος α´. Σύντομη αναφορά.


Οι κανονικότητες προέρχονται συχνά από εξαιρέσεις και ρήξεις και στηρίζονται πάντοτε σε μέτρα για εξαιρετικές καταστάσεις. Οι εξαιρέσεις με τη σειρά τους θέλουν να θεμελιώσουν κανονικότητες, δηλαδή να κάνουν τις αρχές που συνδέονται με την αυτοαντίληψη των πρωτουργών ή υπερμάχων τους γνώμονα (ή πάντως ιδανικό) κοινωνικής (ή ατομικής) δράσης, αφού ούτε αυτοί μπορούν να φαντασθούν ότι η κοινωνική ζωή θα μπορούσε να στηρίζεται σε μια αδιάκοπη σειρά εξαιρετικών καταστάσεων. Έτσι η εξαίρεση είναι, ή αναγκάζεται να γίνει, πολύ πιο τετριμμένη και καθημερινή από όσο θέλουν να πιστεύουν εκείνοι που τη βλέπουν ως χώρο ανάπτυξης της αυθεντικότητας' και ακριβώς λόγω των τετριμμένων και καθημερινών συστατικών της (ένας ένοπλος αστυνομικός που χαμογελάει φιλικά στη βραδινή περίπολο) τη διαπερνά η κανονικότητα πιο βαθιά από όσο αρέσκονται να αντιλαμβάνονται οι ειδυλλιογραφικοί στο πεδίο της κοινωνικής θεωρίας. Τα λάθη και τα εσφαλμένα συμπεράσματα και των δύο πλευρών θυμίζουν εξάλλου με συμμετρικό τρόπο τα λάθη και τα εσφαλμένα συμπεράσματα των φίλων και των εχθρών της αποφασιοκρατίας - κάτι αναμενόμενο, αφού οι πρώτοι δεν έκρυψαν την προτίμηση τους για την εξαίρεση, ενώ οι δεύτεροι παίρνουν το μέρος της κανονικότητας.

Το πολιτικό και ο άνθρωπος
Βασικά στοιχεία της κοινωνικής οντολογίας
Εκδ. Θεμέλιο

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική