7 Νοεμβρίου 2013

Ο θάνατος του τέρατος και τα θνήσκοντα οφιοειδή πλοκάμια του.


Ο θάνατος του τέρατος και τα θνήσκοντα οφιοειδή πλοκάμια του

Δεν είναι ο Μαρξισμός, ο Νεοφιλελευθερισμός ή άλλα –ισμός, αναλφάβητα μάλιστα, που βοηθούν να κατανοήσουμε τις πολιτικές μεταλλάξεις, τις γεννοβολίες των 58, των 75 κ.λπ, το φαινόμενο των κομμάτων μη κομμάτων, τις δεξιές και αριστερές γιάφκες.

Είναι η Ελληνική έννοια του τέρατος, της τερατογονίας... που βοηθά στην κατανόηση των αποκρουστικών φαινομένων αλλά και την απελευθέρωση μας από το τέρας. Πριν τον τελικό θάνατο του τέρατος εμφανίζονται διάφορα θνήσκοντα οφιοειδή πλοκάμια του, επίσης μεταλλάξεις, μεταστάσεις του σε νέα τέρατα. Είναι γνωστή η γνώμη μου. Η απελευθέρωση μας προϋποθέτει τον θάνατο του μεταπολιτευτικού τέρατος, των τερατογόνων κυττάρων του, δεξιών και αριστερών.

Δεν εισακούσθηκαν οι προγνώσεις μου το 1996 (*), το 1999 (**), το 1981, ας γίνουν κατανοητές οι σημερινές. Η κληρονομιά μας είναι αυτή του Προμηθέα όχι του Επιμηθέα (***). Η δεύτερη χαρακτηρίζει τα νήπια, τους ανοήμονες, τους ιδιώτες όχι τους ανθρώπους της Πόλις.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Πηγή

---------------------------------------------------------------
(*) ''...είμαι πολύ ανήσυχος και πρέπει να σας το πω εδώ, πέρα από ιδεολογισμούς. Δε σας μιλώ ιδεολογικά, γιατί πίσω από τους ιδεολογισμούς μπορεί να κρυφθούν πολλά πράγματα και να καλυφθούν πολλοί και μάλιστα υπεύθυνοι. Γι' αυτό η Ελλάδα έχει δυσκολίες να βαδίσει προχωρώντας μπροστά με τους ρυθμούς που προκαλεί η ιστορία... Φοβάμαι ότι στο τέλος του κύκλου, θα είναι το 2004, θα είναι το 2010; θα έχουμε μια Ελλάδα που θα μοιάζει μ' αυτό που ονομάζω μια Ελλάδα «τουρκομπαρόκ». Θα είναι δηλαδή η Ελλάδα ένα φτωχό και ίσως συρρικνωμένο βιλαέτι ή γερμανικό λαντ... Τελικά σας λέω το εξής: στο τέλος αυτού του κύκλου, μπορεί να μην είναι η Ελλάδα που θα παρέμβει στα βαλκάνια, που θα ενσωματώσει την ενδοχώρα, αλλά μπορεί να είναι η ενδοχώρα, που θα ενσωματώσει τα άκρα..'' - 1996, στο βιβλίο του «Ελληνική Πολιτική Παιδεία».

(**) ''Τολμούν να μιλούν για ισχυρή Ελλάδα, όχι μόνο μετά τα Ίμια και τη Μαδρίτη, αλλά και μετά την υπόθεση Οτσαλάν, όπου κρύφτηκαν ως κράτος, δηλαδή ως υποκείμενο του διεθνούς δικαίου και λειτούργησαν, ενάντια στους διεθνείς και εθνικούς νόμους αλλά και την ελληνική παράδοση, ως παρακράτος. Οι εξωτερικοί δανειστές, διαφόρων μορφών, η απειλή πολέμου και όχι η ελεύθερη λαϊκή θέληση θα αποφασίζουν για το πως και από ποιον θα κυβερνάται η χώρα. Εδώ και χρόνια... προειδοποίησα ότι η χώρα κινείται στην τροχιά της «τουρκομπαρόκ» Ελλάδας, του φτωχού και συρρικνωμένου Λαντ ή βιλαετιού, της «μικράς και ανέντιμης Ελλάδας», της Ελλάδας του «οίκαδε» και της «εθνικοφροσύνης». Διαβλέποντας τις διαθέσεις ορισμένων, όσον αφορά τις σχέσεις μας με τον κουρδικό λαό και το κίνημα του, επανέλαβα χρόνια πριν, τη φράση του Ελευθέριου Βενιζέλου «η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα για να διαπράξει μια τέτοια ατιμία». Οι διευθύνοντες... ήταν πολύ έξω από αυτό που σήμερα ονομάζεται Νέο Ανατολικό Ζήτημα και η ατιμία διεπράχθη.'' - 1999, ομοίως.

(***) Το όνομά ταυτίστηκε από την αρχαιότητα, με τον άνθρωπο που δεν προνοεί, τον απερίσκεπτο (επί + μήδομαι = έχω κατά νου, σκέφτομαι, συλλογίζομαι κατ' όπιν), αυτός που βγάζει τα συμπεράσματα, μετά το γεγονός.