3 Νοεμβρίου 2013

Γενικότερες σκέψεις με αφορμή τα τελευταία γεγονότα.


Ασυγκράτητοι οχετοί πάθους, μίσους και ηδονής διοχετεύονται αρειμανίως στη δημόσια σφαίρα, η οποία έχει εδώ και χρόνια μετατραπεί στον εθνικό μας σκουπιδότοπο (είναι που η «κοινωνία της γνώσης και της πληροφορίας» θα συνέβαλε στην «αύξηση της ορθολογικότητας»). Κανένα αίσθημα υπευθυνότητας και αυτοπεριορισμού, η ανυπαρξία των οποίων συνοδεύεται, τις περισσότερες φορές, από μεγάλες δόσεις δεξιών αντιαριστερών και αριστερών αντιδεξιών συνθημάτων ευκολίας, τρομοκρατικής και παρακρατικής φύσεως αντίστοιχα στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Και στις δύο λέξεις-κατηγορίες εμπεριέχεται ο συνθετικός όρος «κρατικής». Δεν μπορεί η κυβέρνηση να κρυφτεί πίσω από τη λέξη τρομοκρατικός ούτε η αντιπολίτευση πίσω από τη λέξη παρακρατικός Εάν το πολιτικό σύστημα, η αντιπολίτευση και η κυβέρνηση δεν έχουν τον στοιχείωδη «έλεγχο» της χώρας ή δεν εκφράζουν κάποια στοιχειώδης «ενότητα» -δηλαδή μια πολιτεία- ως αντιπροσώπευση να μας το δηλώσουν, ξεκάθαρα. Εάν το πολιτικό σύστημα και η κυβέρνηση (πρωτίστως η κυβέρνηση) χάνει τον έλεγχο των δρώντων υποκειμένων εντός του κράτους αυτό φανερώνει κάτι για τα δρώντα υποκείμενα (τρομοκρατικά ή παρακρατικά) ή για το πολιτικό σύστημα και τη κυβέρνηση;
Εάν δεν μπορούν να κυβερνήσουν να μας απευθύνουν ένα διάγγελμα.
Εάν οι αντιπαραθέσεις διεξάγονται στα όρια ή στο περιθώριο του συντάγματος αυτό φανερώνει κάτι για τις αντιπαραθέσεις ή για τις ευθυνες, την ανικανότητα της κυβέρνησης και για τη διαδικασία μετατροπής σε κουρέλι του συντάγματος, το οποίο βροντοφωνάζει πως προασπίζεται; Η κυβέρνηση εφάρμοσε υπερεξουσίες για δικούς της λόγους και χάριν της ικανοποίησης της κοινής γνώμης, στο εθνικό και στο διεθνές πεδίο, ναι ή όχι; (και βέβαια μέρος του πολιτικού συστήματος και της «κοινής γνώμης» νομιμοποίησε τον μεταμορφωτισμό του πολιτεύματος και τις υπερεξουσίες, είτε έχοντας συνείδηση αυτού του γεγονότος είτε όχι. Ο «καλός» μεταμορφωτισμός είναι μεταμορφωτισμός σκέτο, το «καλό» θα -σχετικοποιηθεί ή θα- εξατμιστεί και θα παράμείνει η μεταμόρφωση, η οποία θα πληρωθεί με άλλο περιεχόμενο). Εάν η χώρα την οποία -υποτίθεται πως- κυβερνάς υφίσταται συνεχώς εσωτερικές και εξωτερικές αποσταθεροποιήσεις διαφόρων τύπων και μορφών, είτε από τον σκληρό και βαθύ πυρήνα, είτε από τη περιφέρεια του κράτους, είτε εκτός αυτού, ποιός είναι υπόλογος; Ο άλλος; Εάν στοιχειωδώς δεν υπάρχει ο θεσμικός εξοπλισμός, η ανάλογη ευθύνη, πρόνοια και ικανότητα, νομιμοποίηση και συνεκτικότητα ώστε να αποτραπούν και να προληφθούν τέτοιου είδους καταστάσεις, ποιός είναι υπόλογος; Ο άλλος;
Να μην ξυνίσουν τα μούτρα τους με τα επόμενα οι της αντιπολίτευσης καθώς εάν, όταν και εφόσον γίνουν κυβέρνηση μπροστά τους θα τα βρούν. Όταν έχεις ως αποτέλεσμα πυρκαγιών το θάνατο 63 ανθρώπων (πότε είχε τελευταία φορά η Ελλάδα τόσους νεκρούς σε καιρό ειρήνης;) και δεν καταφέρνεις να σώσεις τα μνημεία της Ολυμπίας (πάλι καλά που οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν ως υλικό το μάρμαρο), μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου ή τα περίχωρα της Αθήνας, ποιός είναι υπόλογος; Ο άλλος; Όταν δεν καταφέρνεις να υποστηρίξεις ως πρωθυπουργός ένα δημοψήφισμα (και σε εξαϋλώνουν σε χρόνο dt εξωτερικοί και εσωτερικοί παράγοντες - γιατί; τι αρχηγός κόμματος είσαι; τι πρωθυπουργός; τι κυβερνάς; τσιφλίκι;) ποιός είναι υπόλογος; Ο άλλος; Όταν δεν καταφέρνεις να προχωρήσεις τη σύνδεση Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη (που δεν είναι μονάχα ζήτημα «αγωγών και ενεργειακό», αλλά άπτεται της οργανικής επανασύνδεσης Εύξεινου Πόντου-Βαλκανίων-Ανατολικής Μεσογείου) ποιός είναι υπόλογος; Ο άλλος; Όταν δεν καταφέρνεις να προστατεύσεις από εμπρησμούς τις συναγωγές στη Κέρκυρα και στα Χανιά ποιός είναι υπόλογος; Ο άλλος; Όταν δεν καταφέρνεις στοιχειωδώς να κρατάς στεγανές και όχι διάτρητες τις μυστικές σου υπηρεσίες (για τις οποίες μάλιστα παινεύεσαι πως παρακολουθούσαν τους ΝΑΤΟικούς σου συμμάχους, αλλά φανέρωσαν αχρηστία στην υπόθεση Οτσαλάν και με δική σου ευθύνη), ποιός είναι υπόλογος; Ο άλλος; Σε αυτή τη κοινωνία που φταίνε πάντα οι άλλοι, δηλαδή κανένας, δεν είναι δυνατόν να ισχυρίζεται το ίδιο και η εκάστοτε κυβέρνηση. Όλα τα προηγούμενα είναι φαινόμενα που δίνουν την εντύπωση ανοχύρωτης χώρας (δεν είναι κομματικά και «αριστερά ή δεξιά») και όποιοα/ος πει «τώρα το κατάλαβες», η απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι: Κακό πράγμα η συνήθεια... Όταν ενισχύεις τη σύγκρουση μικροσυμφερόντων για να διασώσεις τα δικά σου προνόμια και όχι μια στοιχειώδης συνεκτικότητα, όταν ενισχύεις μικροομάδες, οι οποίες δεν έχουν ούτε νομιμοποίηση ούτε κύρος και οι οποίες είναι ευάλωτες σε έξωθεσμικές επιρροές, ποιός είναι υπόλογος; Ό άλλος;
Όλα τα προηγούμενα έρχονται και επικάθονται, στην συνεχή διάρρηξη του ήδη ξεσκισμένου κοινωνικού ιστού λόγω του δαρβινισμού, τη διάσταση ανάμεσα στην ατομική και κοινωνική αυτοσυντήρηση, την αποδύνδεση του νόμου από το δίκαιο, την έλλειψη κοινωνούμενου νοήματος (συμ)μετοχής (η οποία έλλειψη συμπληρώνεται μέσω μιας ακατάσχετης συνθηματολογίας, ασχήμιας και ηθικολογίας και ενός υπερχειλίζοντος μίσους), τις συνεχείς κοινωνικές διαιρέσεις με κυρίαρχες αναφορές σε «μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς», «πατριώτες και προδότες», «ευρωπαϊστές και αντιευρωπαϊστές», «συνταγματικά τόξα» και στην «θεωρία των δύο άκρων». Που οδηγούν όλα αυτά; Γιατί η κυβέρνηση διέρρευσε αρχικά «μούδιασμα και παγωμάρα»;
Επαναλαμβάνω, εάν δεν μπορούν να κυβερνήσουν να μας απευθύνουν ένα διάγγελμα. Άλλωστε και οι δύο τελευταίοι εκλεγμένοι μας πρωθυπουργοί, διάγγελμα μας απηύθυναν, και... «αποχώρησαν». Οι «αποχωρήσεις» τους βέβαια αντιμετωπίστηκαν με τη ποιότητα που χαρακτηρίζει την -ανεξάρτητη, δημοκρατική, αδιαμόρφωτη και μη κατευθυνόμενη- «κοινή γνώμη». Κομματικοποίηση και γελοιοποίηση όλων των θεμάτων - επ' ευκαιρίας, αλήθεια, με τις υποκλοπές της Merkel ασχολούμαστε, με τις «δικές μας» τι γίνεται; Και γιατί έπρεπε να περιμένει η κυβέρνηση να ανασυρθεί το ζήτημα των παρακολουθήσεων από την Ε.Ε και να διαβάσουμε ρεπορτάζ του Spiegel για την «αμερικανική πρεσβεία ως κέντρο υποκλοπών και παρακολούθησης επικοινωνιών», ώστε να επαναφέρει η ίδια το «ζήτημα των υποκλοπών»;
*
Ο 15χρονος που δολοφονήθηκε το 2008, ζούσε σε άλλο κράτος από όλους τους δολοφονηθέντες το 2013; Ανόμοιες καταστάσεις, συνθήκες, κίνητρα, δράσεις, περιεχόμενα κ.λπ. Παραπλανητική απάντηση. Διαφορετικό πολιτικό σύστημα είχαμε τότε; Διαφορετικά κόμματα; Διαφορετικό κράτος; Οι κυβερνήσεις, τα πολιτικά συστήματα και τα κόμματα είναι άνευ ευθυνών λόγω της ταυτότητας των δολοφονηθέντων ή της κρατικής, παρακρατικής ή τρομοκρατικής φύσης των δραστών; Δεν κατάλαβα, επειδή οι καταστάσεις και τα κίνητρα είναι διαφορετικές, τι; Ποιος ευθύνεται αν όχι το δημόσιο, η πολιτεία; Γιατί η ιδεολογικοποίηση δημιουργεί ασυλία στη κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα, τη πολιτεία; Δεν έχουν μονάχα οι πολίτες υποχρεώσεις απέναντι στη πολιτεία, αλλά κυρίως η πολιτεία απέναντι στους πολίτες εξ' ου και παραχωρούν ελευθερίες -κατά το liberal αφήγημα-, διαφορετικά η πολιτεία δεν έχει λόγο ύπαρξης.
Σε όλες τις περιπτώσεις των δολοφονιών, η ζωή δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέσο για σκοπούς. Μια τέτοια αντίληψη περί ζωής ενέχει αυτόματα την αντίληψη περί «ανθρώπινου κόστους» (διοικητικο-οικονομίστικος όρος) και οδηγεί στο ερώτημα πόσο «ανθρώπινο κόστος» είναι διατεθειμένη μια κοινωνία, ένα πολιτικό σύστημα και ένα κράτος ν' ανεχτούν;
Σε κάθε περίπτωση, τις ανθρώπινες ζωές τις έχουν μετατρέψει ορισμένοι... μέσα προς επίτευξη σκοπών.
Τα σύννεφα είναι σκοτεινά και οι άνεμοι σπαρμένοι.

It's about a society on its way down. And as it falls, it keeps telling itself:
"So far so good' So far so good' So far... so good..."
It's not how you fall that matters. It's how you land.

Η κυρίαρχη κατάσταση στη χώρα παραμένει η κατάρρευση της αξίας και ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ζωής.
(κυρίως από αυτούς που ισχυρίζονται πως τη σέβονται και τη προασπίζουν)

.~`~.