11 Οκτωβρίου 2013

Σύντομες και εισαγωγικές σκέψεις για το εσωτερικό της χώρας σε συνάφεια με το Νέο Ανατολικό Ζήτημα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.


Η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τα επόμενα χρόνια θα επανα-επιβεβαιώσει, για μια ακόμη ιστορική περίοδο, την κομβικότητα και τη σημαντικότητα της, αυτή τη φορά λαμβάνωντας τη μορφή ενός από τους σπουδαιότερους γεωστρατηγικά και ενεργειακά κόμβους στον πλανήτη (προς το παρόν την «επιβεβαιώνει» συλλέγοντας πνιγμένους πρόσφυγες από τα καταγάλανα νερά της' είμαι πεπεισμένος πως το European external border surveillance system, η United States Africa Command -U.S. AfriCom is located at Kelley Barracks in Stuttgart-Moehringen, Germany- και η Smart Defence εξυπηρετούν στην αντιμετώπιση αυτής ακριβώς -και μονάχα αυτής- της κατάστασης). Αυτή η επανα-επιβεβαίωση θα συμβεί, είτε είμαστε χώρα (και υπάρχει υποτυπώδης αυτοδιοίκηση, θεσμοί και γενικότερα ένα κράτος που θα ονομάζεται Ελλάδα και οι κάτοικοι του θα έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις ως -εν δυνάμει, έτσι όπως καταντήσαμε- εργαζόμενοι και πολίτες), είτε μεταβληθούμε σε χώρο (και υπάρχει μια νοτιοανατολική περιφερειακή ευρωπαϊκή επαρχία της Νοτίου Βαλκανικής που θα κυβερνάται μέσω εντολοδόχων και διαχειριστών και θα βρεθούν πολλοί κάτοικοι της, όχι απλά στο επίπεδο του -εν δυνάμει, έτσι όπως καταντήσαμε- μετανάστη, αλλά ακόμα χειρότερα σε αυτό του πρόσφυγα). Ο κομματικοκρατικός μηχανισμός επιθυμεί να επωφεληθεί άμεσα από τη διαχείριση του Νέου Ανατολικού Ζητήματος και να δέσει την αυτοσυντήρηση του με αυτή την εξέλιξη' και δεν είναι διόλου απίθανο να φτάσει μέχρι τα άκρα στο εσωτερικό πολιτικό τοπίο της χώρας, προκειμένου να μην κινδυνεύσει να χάσει την αποκλειστικότητα αυτής της διαχείρισης και τα οφέλη τα οποία θα προκύψουν από αυτήν. Θέλει να είναι, αυτός και μόνο αυτός, που θα ενισχύσει και θα δυναμοποιήσει την αυτοσυντήρηση του, ταυτίζοντας τη με το «δημόσιο ή εθνικό συμφέρον» ή το «συμφέρον της πατρίδας» (έμαθαν να εκφέρουν τη λέξη όλοι τους, τη τελευταία δεκαετία) προσδίδοντας αποκλειστικά, αυτός και μόνο αυτός, δεσμευτικό περιεχόμενο σε αυτές τις έννοιες - (ΠΑ)ΣΟΚ και (Ν)Δέος. Προκειμένου να το επιτύχει αυτό θα προσπαθήσει να ενισχύσει και να επιβάλλει οποιουδήποτε είδους εθνικοδιχαστική και δεξιοαριστερή ρητορική μπουρδολογία για ν' αγγίξει τις καρδιές, να χειραγωγήσει τις σκέψεις και να κατευθύνει τις δράσεις των ανθρώπων' των «αριστερών» και των «δεξιών» (ορισμένοι από τους οποίους μάλιστα θα είναι πρόθυμοι να σκοτώσουν τον «ορκισμένο εχθρό» προκειμένου να τρώνε με βάρδιες όσοι κατέχουν αριστεροδεξιά «δικαιώματα» επί του κομματικοκρατικού μηχανισμού). Θα έχει ενδιαφέρον η προσπάθεια κατασκευής της τιτάνιας μάχης «της Δεξιάς ενάντια στην Αριστερά» και «της Αριστεράς ενάντια στη Δεξιά» με τα πλήθη να συρρέουν και να κατακλύζουν (;) τους δρόμους, γι' αυτή τη μάχη όλων των μαχών, «για το λαό και την πατρίδα». Ανατρίχιασα.
Με οποιοδήποτε τρόπο και αν προσεγγίσει κανείς το ευρωπαϊκό φαινόμενο, αυτό που παρατηρεί είναι πως στο εσωτερικό των κρατών-μελών και στα εθνικά πολιτικά συστήματα, οι πολίτες νιώθουν κάποιον περιορισμό ως προς το εύρος των επιλογών τους, λόγω των δεσμεύσεων των κυβερνήσεων των κρατών-μελών ανεξάρτητα από τον πολιτικό τους προσανατολισμό. Αυτή η αίσθηση δεν αναπληρώνεται από κάποιο αίσθημα ουσιαστικής πολιτικής συμμετοχής των πολιτών (ως Ευρωπαίων) μέσω διαδικασιών πανευρωπαϊκού χαρακτήρα. Ο περιορισμός αυτός σε εθνικό επίπεδο μαζί με τη μη συμμετοχή στο υπερεθνικό επηρεάζει την ευκρίνεια του ιδεολογικού φάσματος και τις βασικές διαφορές «της Αριστεράς και της Δεξιάς», δίχως μάλιστα η διάκριση αυτή να μεταφέρεται καν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και στο εσωτερικό των -τεχνοκρατικών- πολιτικών οργάνων της Ένωσης, καθιστώντας όχι μονάχα στο φαίνεσθαι, αλλά και στο είναι περισσότερο σημαντικούς και ισχυρούς τους διακρατικούς, έναντι των ιδεολογικών συσχετισμών. Ο τρόπος αντιμετώπισης αυτού του φαινομένου από αρκετούς ψευδοευρωπαϊστές εν Ελλάδι είναι η δημιουργία μιας λαϊκίστικης καρικατούρας σε οποιαδήποτε κριτική προς π.χ. τη Γερμανία (μέσω της αναγωγής με ειρωνικό τρόπο στο Τρίτοτέταρτο Ράιχ) και ο χλευασμός προς αυτή την κριτική μαζί με την παράλληλη δαιμονοποίηση της ανάδειξης του διακρατικού παράγοντα και τη ταύτιση του με «τους εθνικισμούς». Αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό το επίπεδο των πολιτικών επιχειρημάτων των «ευρωπαϊστών» εντός της χώρας. Οι ίδιες οι δομές της Ε.Ε προϋποθέτουν τη χαλάρωση των διακρίσεων ανάμεσα σε «Αριστερά και Δεξιά» (μεταμοντέρνα είναι η «αυτοκρατορία»)' εάν, για παράδειγμα, οι λέξεις αυτές αποκτήσουν περιεχόμενο βασιζόμενο στις ανάγκες των ανθρώπων και υπάρξει μια σκληρή Αριστερά και μια σκληρή Δεξιά σε υπερεθνικό επίπεδο (πράγμα δύσκολο), τότε είναι πιθανόν αυτές οι εξελίξεις να προκαλέσουν κλονισμό του πολιτικού οικοδομήματος της Ε.Ε. Υπό αυτή την έννοια, η πολιτική Σαμαρά για «τα άκρα», μπορεί να ιδωθεί και σαν μια melting pot μαζικομεταμοντέρνα μεταπολιτική «κανονικοποίησης» βγαλμένη από το μέλλον της «Ευρώπης» (την οποία είναι πιθανόν, τροποποιημένη σε ορισμένα σημεία να την εφαρμόσουν και οι «μεγάλοι του εχθροί»).
Όσο μυγιάγγιχτη ήταν μια ψευδοεθνικιστική ατμόσφαιρα που υπήρξε στη χώρα, ενώ παράλληλα όσοι την εξέφραζαν εκποιούσαν, ξεχειλίζοντας από «εθνική υπερηφάνεια», τα πάντα γύρω τους προκειμένου να καταναλώσουν προϊόντα και θεάματα (καμουφλάζ της εθνικής επαιτίας), άλλο τόσο μυγιάγγιχτος είναι ένας ψωροπερήφανος ψευδοευρωπαϊσμός που είναι διάχυτος και μη μου άπτου (Ευαγγέλιο του Ιωάννη 20, 17 «λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· μή μου ἅπτου·... ἀναβαίνω πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου καὶ Θεὸν ὑμῶν.»). Οι ψευδοΕυρωπαϊστές, δεν πιστεύουν στον χριστιανισμό, για έναν και μόνο λόγο. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν δύο Οσίες Παρθένες στην ιστορία της ανθρωπότητας, παρά μονάχα μια' και αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από την Παν Άγία «Ευρώπη». Σε λίγο, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, θα μας ζητούν να κάνουμε δήλωση ευρωπαϊκών φρονημάτων, όχι επειδή μπορεί να εκφράσει κάποιος μια «αντιευρωπαϊκή», δηλαδή βλάσφημη άποψη, αλλά επειδή, απλά μπορεί να ασκεί κριτική και να μην θεωρεί ως αυτονόητα ορθούς και υπεράνω κριτικής τους χειρισμούς των Βρυξελλών και του Βερολίνου (οι οποίοι δεν ταυτίζονται).
Η «εργατικότητα» και η «αποδοτικότητα» είναι το νέο προκάλυμμα της αριοσύνης, υπό εξελικτικό και οικονομικοεπιστημονίζοντα μανδύα, η οποία «απαιτεί ουσιαστικά τη κατάργηση ορισμένων μορφών ζωής οι οποίες προφανώς δεν μπορούν να θεωρηθούν ''ορθολογικές'' σε σχέση με την εν μέρει αναμενόμενη και εν μέρει επιτευχθείσα υψηλή βαθμίδα εξέλιξης της παγκόσμιας ιστορίας». Άλλωστε έτσι νομιμοποιήθηκε η αποικιοκρατία, μέσω του φυλετικού δαρβινισμού. Οι «εργατικοί», οι «ορθολογικοί» και οι «αποδοτικοί» αξίζουν αυτά που δεν έχουν, ενώ οι «τεμπέληδες», οι «άχρηστοι» και οι «διεφθαρμένοι» δεν αξίζουν αυτά που έχουν. Και εάν αυτός τον οποίον προσπαθείς να χειραγωγήσεις είναι μάλιστα και ρατσιστής (και βλάξ, διότι δεν αντιλαμβάνεται πως «ο ρατσισμός» κατασκευάστηκε ως μια θεωρία «κυρίων» η οποία απανθρωποποιεί, ενώ αυτός είναι δούλος), ακόμα καλύτερα' καθώς σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί πως εσύ συμπεριφέρεσαι στη χώρα που κατοικεί -ο βλάξ- εν είδει αποικίας (άλλωστε ο όρος «αποικιοκράτης» είναι ξεπερασμένος, passe), και ακόμα πιο σίγουρα ο συνεργάτης σου στο εσωτερικό αυτής της χώρας δεν μπορεί εύκολα ν' αμφισβητηθεί (ο οποίος βέβαια, είναι ο δημιουργός αυτού του φαινομένου το οποίο υποτίθεται πως θες να καταπολεμήσεις). Τι φταίμε εμείς, λέει η ουσία του κομματικοκρατικού μηχανισμού, που κάναμε «ορισμένα λάθη» όμως πλέον προσπαθούμε να τα διορθώσουμε με τον «δέοντα» τρόπο, έχουμε όμως να κάνουμε με έναν «κακό, τεμπέλη, ρατσιστή, φοροφυγά, εξτρεμιστή, παραβατικό και διεφθαρμένο λαό, ένα λαό των άκρων» (όχι, αυτό δεν υπονοεί πως «ο λαός» είναι καλοκάγαθος), εμείς είμαστε οι εγγυητές της δημοκρατίας, της ασφάλειας, της σταθερότητας και «του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας» (όχι, αυτό δεν υπονοεί πως η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία κινείται μεταξύ Νέας Υόρκης και Βρυξελλών μοιράζοντας διαπιστευτήρια, είναι άξια).
Αλλά έστω ότι δεν ισχύει τίποτα από όσα διαβάσατε στην ακριβώς προηγούμενη παράγραφο. Αυτό που σίγουρα ισχύει είναι πως ο «κύριος», είτε εσωτερικά της χώρας, είτε εξωτερικά της (και εντός της Ε.Ε) δεν φταίει ποτέ και σε τίποτα. Η σταθερά πως η ευθύνη σχετίζεται με τις αρμοδιότητες και την ισχύ ενός φορέα (την εξουσία του) και δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από αυτήν και να εξισωθεί, στην περίπτωση του εσωτερικού της Ελλάδας και του εσωτερικού της Ε.Ε καταλύεται. Λαϊκιστής είναι όποιος δεν αναφέρεται σε ιεράρχηση ευθυνών, αλλά σε τεμπέλη, φοροφυγά ή διεφθαρμένο λαό, εντός της χώρας, και μη παραγωγικά και διεφθαρμένα κράτη που ζηλεύουν, εντός της «Ευρώπης». «Λαϊκισμός είναι ο τρόπος, με τον οποίο γεφυρώνεται (προσωρινά) η αντίφαση ανάμεσα στην αρχή της γενικής ισότητας και στην (προσωρινή) έμπρακτη εξουσία μιας ελίτ μέσα στις συνθήκες της μαζικοδημοκρατικής πολιτικής», και αυτό ισχύει, τόσο για το εσωτερικό της Ελλάδας, όσο και για το εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
*
Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει και εξακολουθεί να γίνεται πολύ λόγος για την Ευρώπη και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, για την αντι-Ευρώπη και τις δυνάμεις που αντιμάχονται τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, και ούτω καθεξής. Εκκλήσεις, άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά, συζητήσεις και πολεμικές: εν ολίγοις, η λέξη «Ευρώπη» έχει φορεθεί ασυνήθιστα πολύ, για καλούς και για κακούς λόγους. Αν όμως σταθούμε και αναλύσουμε λίγο πιο προσεκτικά τι εννοούν όταν λένε «Ευρώπη» όσοι μιλούν γι' αυτήν, θα αντιληφθούμε αμέσως την τεράστια σύγχυση που επικρατεί στο μυαλό τους.
Federico Chabod, 1943-44.

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική