29 Σεπτεμβρίου 2013

Ημερολόγια εργασίας.


Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο
Αυτοκαθορισμός
*

Δεν ήξερα πως είναι τόσο δύσκολο να ξεκινήσεις ένα ημερολόγιο εργασίας. Ούτε γω δε μπορώ να θυμάμαι τόσο εύκολα την δουλειά το πρωϊ, και δεν είναι θέμα μνήμης. Δε μπορείς να θυμηθείς την ίδια μέρα.
Δε ξέρω αν αυτό είναι γιατί θέλεις να ξεφύγεις από την πραγματική μνήμη της δουλειάς όπως γίνεται την ίδια σχεδόν στιγμή που αυτή συντελείται ή αν όντως πρέπει να αφήσεις τη στιγμή για να έχεις μιαν αληθινή ενθύμηση.
Ας προσπαθήσω όμως. Τι άκουσα, τι είδα σήμερα;
Κάποιοι συνάδελφοι λέγαν πως όλα είναι "φτιαχτά". Ο κόσμος έχει πρόβλημα σκέφτηκα. Δεν μπορεί να σκεφτεί καλά. Τα μπερδεύει όλα, αλλά όλα είναι μπερδεμένα. Αλλά όχι με τον τρόπο που τα μπερδεύει ο κοσμάκης για να τα ξεμπερδέψει και τα μπερδεύει χειρότερα. Ένας μπερδεμένος κόσμος που μπερδεύεται χειρότερα με τους λάθος τρόπους που προσπαθεί να τα ξεμπερδέψει ο κοσμάκης.
Γι'αυτό λέμε "κοσμάκης". Εκνευρίστηκα, αλλά δεν το'βαλα κάτω. Στο γκισέ έπεσε πάλι ξύλο.
Οι γνωστοί καβγάδες μέσα στο σμήνος που σχηματίζεται μπροστά στο γυαλί. Γίνεται μεγάλη μάχη για να φτάσεις μπροστά με το νουμεράκι. Και δεν χρειάζεται, θα φτάσεις σίγουρα. Αλλά κανείς δεν είναι σίγουρος. Ξετρυπώνουν πονηρούληδες που καταπατούν τη σειρά. "Είμαστε ζώα" φωνάζει κάποιος, "καλά μας κάνουνε". "Μη φοβάστε, θα σας εξυπηρετήσω όλους" του απαντώ "δεν σας αφήνω" συνεχίζω με κάποια υπαλληλική αυταρέσκεια. 147 άτομα σε δύο βάρδιες: 8.30-11.30 και 11.30-1.30.
Όταν βγαίνω για λίγο με πλησιάζουν πάντα. "Να κάνω μια ερώτηση'' , "όλοι αυτό θέλουμε να κάνουμε" η μόνιμη σχεδόν συλλογική απάντηση. Και συνεχίζουν: "στην ουρά!".
Στις 3.30 χτυπάμε κάρτα. "Θα μας κάνουν να φύγουμε μόνοι μας!" λένε κάποιοι " αει στο διάολο πιά!"...έρχονται στα λόγια μου πριν χρόνια. Τέλος. Δεν αντέχω άλλο να συνεχίσω τη διήγηση.

Μέσα στην κατάλληλη ώρα υπήρξανε πολλά χωρατά, τα οποία δεν θα ήθελα να μεταφέρω, για κάτι που μπορείτε να υποθέσετε. Είναι η ντροπή μεγάλη από μέρους μου για αυτούς τους ανθρώπους όσο και να μην υπάρχει έκπληξη (δεν μιλώ για τους "ασφαλισμένους" που απλά συνέχισαν τα ίδια και τα ίδια). Θα ήθελα να δώσω ακόμα μια ευκαιρία στους "παραπλανημένους". Πολλές ευκαιρίες δεν έχω δώσει; Και τι σημαίνει να δίνεις ευκαιρίες όταν αυτές σου στερούν την ζωή; Και γιατί να ασχοληθώ με όλο αυτό το πράμα; Δεν παραχωρώ άλλο την ζωή μου που είναι έτσι κι'αλλιώς ξοδεμένη. Η μέρα πέρασε με χωρατά και όλα αυτά τα γνωστά. Φωνές, ξύλο, βρισίδια. Ξεφτίλα. Μεγάλη ξεφτίλα.
Είμαι υπεύθυνος, είσαι υπεύθυνος, είναι υπεύθυνος.
Ο χρόνος πέρασε και υπήρξε επιστροφή στη "σπηλιά" (σπίτι το λένε).
Θυμάμαι τους παππούδες. Το μόνο που ήθελα να θυμάμαι είναι τους παππούδες μου. Τι παράξενη καταφυγή. Συντηρητικοί αντιφασίστες. Και οι δύο παππούδες αυτό ήταν. Έμπρακτα.
Ο μανιάτης ήταν παππάς και ο κωνσταντινοπολίτης ένας λόγιος αγρότης από γενιά εμπόρων. Ούτε στο ελάχιστο δεν βρίσκω κάτι που να τους θυμίζει στον σημερινό κοινό ιδεολογικό τους χώρο.
Σε εποχές που τα λόγια είχαν βάρος και επιπτώσεις. Τώρα τα λόγια είναι εύκολα.

Κατά τις 7.30 μπήκα στο γραφείο από την πόρτα του διπλανού γραφείου. Ήταν αδύνατο να μπω από την μπροστινή πόρτα. Ο κόσμος ούρλιαζε και καυγάδιζε. Ρωτάω τον Παναγιώτη "γιατί φωνάζουν έτσι από τόσο νωρίς ;" .."έχουν χωριστεί" μου λέει "σε δύο ομάδες. Η πρώτη ήρθε από τις δύο τη νύχτα και έγραψε μόνη της μια λίστα προτεραιότητας. Όμως κατά τις τέσσερις έφυγαν και θυροκόλλησαν τη λίστα. Ήρθε μια άλλη ομάδα λίγο μετά και ξεκόλλησαν τη λίστα και έγραψαν μια δική τους. Όταν ήρθαν οι πρώτοι άρχισε, κατά τις πεντέμισυ, ένας μεγάλος καυγάς. Αυτός κρατάει μέχρι τώρα"...."μα αυτό δεν είναι καυγάς. Θα σκοτωθούνε!"..Η πόρτα βρόνταγε από τις μπουνιές. Ουρλιαχτά. "Θα σας σκοτώσωωω" φώναζε μια κυρία για περίπου μισή ώρα στους "αντιπάλους" της άλλης ομάδας. "Τι θα κάνω;" ρωτάω. Κανείς δεν απαντά.
Ο Παναγιώτης και η Ελένη θα πάνε στις επιτροπές σα γραμματείς. Έμεινα μόνος. Μπουκάρανε 70 άτομα σε μια στιγμή σε έναν χώρο 30 τετραγωνικών. Ξεκινά η σωματική πάλη.
Οι δύο ομάδες σπρώχνονται μπροστά στο γκισέ και ουρλιάζουν. "Μη πάρεις τη λίστα τους" λένε με μια φωνή σε μένα. Βγαίνω έξω. Ανεβαίνω σε ένα τραπεζάκι και βγάζω έναν λόγο για την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη. Ηρεμούν όλοι. "Θα γίνει ό,τι είναι καλό για όλους. Δε πάω πουθενά αν δεν το λύσουμε".
Ζητώ από την κάθε ομάδα να βγάλει έναν αντιπρόσωπο για να κάνουμε διαπραγματεύσεις και να καταλήξουμε σε συμφωνία.
Τελικά συμφωνούμε να δωθούν νούμερα για 2 μέρες. Η απόφαση των αντιπροσώπων ανακοινώνεται στους αναπήρους και τους συγγενείς τους. Τα πνεύματα καταλαγιάζουν και η μέρα κυλά ομαλά. Γυρνάω σπίτι. Είμαι ένα ράκος.
Μετανιώνω για τον λόγο πάνω στο τραπεζάκι. Ηταν πολύ συναισθηματικός για να τον πιστέψω.
Υπάλληλος παππάς έχω γίνει. Την άλλη φορά θα μιλήσω πιο σκληρά, αν και είπα σήμερα κάποια πράγματα. Πάντα σε κάθε λόγο μου βάζω τη λέξη καπιταλισμός. Τους κάνει εντύπωση. Σήμερα μίλησα ένα μόνο λεπτό για το κράτος σαν όργανο των πλουσίων και των εργοδοτών.."Είναι κομμουνιστής" λέει μια γριά, με κάποια έκπληξη και θαυμασμό θα έλεγα. "Μακάρι να ήμουν" σκέφτομαι..αλλά είναι ακόμα νωρίς, και για μένα αργά...

Ι.Τζανάκος

.~`~.