12 Οκτωβρίου 2013

Σύντομες αναφορές στις εξελίξεις των εθνικών πολιτικών συστημάτων της Ουγγαρίας και της Γαλλίας. Για τον γυάλινο πύργο' μικρά «ευρωπαϊκά» β´ - ανατολικοευρωπαϊκά και δυτικο(ατλαντικο)ευρωπαϊκά.


.~`~.
I
Ουγγαρία

Στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, η Ατλαντική Ευρώπη ήταν η αυτοκρατορική καρδιά του κόσμου. Οι κεντροευρωπαίοι ήρθαν να διεκδικήσουν την ισχύ. Οι ανατολικοευρωπαίοι ήταν τα θύματα.
George Friedman

Η ανατολική Ευρώπη υπήρξε το ατυχές εργαστήριο και των τριών ιδεολογικών πειραμάτων του αιώνα. Το πρώτο, των φιλελεύθερων δημοκρατικών νικητών του 1918, δίηρκεσε μόλις περισσότερο από μια δεκαετία, προτού καταρρεύσει ως επακόλουθο της παγκόσμιας ύφεσης. Η Νέα Τάξη του Χίτλερ διήρκεσε μονάχα τον μισό χρόνο απ' αυτόν. Η ήττα των ναζί άνοιξε το δρόμο στον Στάλιν για μια τρίτη απόπειρα, και τα δημιουργήματα του αποδείχτηκαν μακροβιότερα και από τους δύο προκατόχους τους.
Mark Mazower
*

Η ακροδεξιά στην Ουγγαρία, το Jobbik και η Χρυσή Αυγή
(Οι «δεξιοί/ες» και οι «αριστεροί/ες» μπορεί να εκνευριστούν, να προβληματιστούν κ.λπ' και οι δυο όμως έχουν μονάχα να κερδίσουν και όχι να χάσουν εάν ακούσουν)


Ο καθηγητής κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης, Νίκος Φωκάς, μιλά για το ουγγρικό νεοναζιστικό κόμμα Jobbik και την αντιμετώπισή του.

Όταν ο Λιθουανός, ο Ούγγρος ή ο Βούλγαρος λένε «Ευρώπαική Ένωση» και «δημοκρατία» εννοούν λεφτά, ενώ όταν λένε «ΝΑΤΟ» εννοούν ότι θέλουν να λυθούν τα εθνικά προβλήματα του παρελθόντος που τους βαρύνουν. Εννοούν την Συνθήκη του Τριανόν και του Νεϊγύ. Και των πολλών άλλων ανάλογων που υπάρχουν στην... «θύρα της Ευρώπης». Όταν ο Ούγγρος λέει «Ευρωπ. Ένωση» και «ΝΑΤΟ», δεν εννοεί ότι του λείπουν δημοδιδάσκαλοι που διδάσκουν την δημοκρατία' εννοεί ότι θέλει αλλαγή των συνθηκών εκείνων που τον μετέβαλαν από ένα προεξέχοντα λαό της κεντρικής Ευρώπης, σε μια μειονότητα γύφτων. Και όταν λέει τα ίδια πράγματα ο Αλβανός, εννοεί ότι θέλει μια λύση εκείνων των προβλημάτων που μετέβαλαν την χώρα του -μια από τις πλουσιότερες και στρατηγικότερες χώρες της Μεσογείου, που αποτέλεσε τον φορέα ενός από τα πιο ανεπτυγμένα και πλούσια τμήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως τις αρχές του 19ου αιώνα- σε μια επικράτεια από παρίες. Έχει όμως η «Ευρώπη» καμία λύση γι' αυτά τα προβλήματα;. Τους «διανοούμενους της Ευρώπης» είδαμε ότι δεν τους απασχολούν τέτοια προβλήματα, ενώ με την κρίση της Βοσνίας είδαμε ότι η «ευρωπαϊκή πολιτική» εξαντλείται απλώς στο «Prestige» των «μεγάλων δυνάμεων» του παρελθόντος. Ακόμη... Αλλά λύσεις δεν είδαμε, ακριβώς διότι μέσα στα πλαίσια της παραδεδομένης πολιτικής δεν υπάρχουν λύσεις γι' αυτά τα προβλήματα... Αυτές οι «λύσεις», στις οποίες εξαντλήθηκαν οι προσπάθειες των «μεσολαβητών», δεν αποτελούν λύσεις, διότι ακριβώς προέρχονται από δυτικοευρωπαϊκές παραστάσεις περί πολιτικής του παρελθόντος. Τα σημερινά προβλήματα των Βαλκανίων προέρχονται από κοινωνικές και ιδεολογικές πραγματικότητες πολύ πιο προωθημένες και πολύπλοκες απ' όσο επιτρέπει η ιδεολογική δομή των σημερινών διεθνών οργανισμών που προσπαθούν να τα επιλύσουν.
Γεράσιμος Κακλαμάνης

Οι ρωμαλέοι και μαχητικοί εθνικισμοί που ξεπετάχτηκαν από τα ερείπια της σοβιετικής αυτοκρατορίας προκάλεσαν σε πολλούς στη Δύση απορία και αμηχανία. Η μακρά εμβριθής απασχόληση με τη μαζική κατανάλωση και η αντίστοιχη εκλέπτυνση των ηθών και των ψυχών διαμόρφωσαν βαθμηδόν εδώ μιαν αντίληψη για τον προορισμό του ανθρώπου επί της γης, έτσι ώστε δεν μπορούσε πια κανείς να καταλάβει πως είναι δυνατό πολιτισμένα όντα να ενθουσιάζονται για κάτι τόσο πρωτόγονο όσο το έθνος. Σ' αυτό προστέθηκε κι ένα αίσθημα αόριστης και εν μέρει ανεξομολόγητης ανησυχίας, γιατί μπροστά σε μια τέτοια έκρηξη παθών, τα οποία από καιρό θεωρούνταν ξεπερασμένα, αναγκαστικά γεννήθηκαν αμφιβολίες ως προς το κοινό μέλλον, δηλ. ανέκυψε το ερώτημα μήπως οι δυτικές, και μάλιστα οι δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες θα μπορούσαν να υποτροπιάσουν. Ακόμα και οι φυσιολογικοί, ας πούμε συζυγικοί, καυγάδες ανάμεσα στα δυτικά έθνη παρακολουθούνται από δω κι εμπρός με τέτοιες κρυφές σκέψεις, και πολλοί αρχίζουν κιόλας να θεωρούν επισφαλείς τους εν τω μεταξύ δημιουργημένους διεθνείς θεσμούς και να αναρωτιούνται κατά πόσον είναι ανεπίστροφη η κατεύθυνση που ακολουθήθηκε ή κατά πόσο μπορεί να ολοκληρωθεί το κοινό έργο. Άλλωστε η απόπειρα να τεθούν τελειωτικά ad acta οι δυτικοευρωπαϊκοί εθνικισμοί με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα στηριζόταν σε ιδιαίτερες πολιτικές προϋποθέσεις, δηλ. εκτός από την αύξουσα συγχώνευση δυναμικών οικονομιών υπήρχε για πρώτη φορά κοινός εχθρός όλων των δυτικοευρωπαϊκών εθνών, απ' τον οποίο φαινόταν να εκπορεύεται απειλή κατά πολύ μεγαλύτερη από την αμοιβαία τους δυσπιστία, και υπήρχε επίσης η αμερικανική πολιτική και στρατιωτική σκέπη. Μετά την έκλειψη των δύο τελευταίων προϋποθέσεων θα μπορούσε ίσως και η πρώτη να αποδειχθεί εύθραστη ή τουλάχιστο δευτερεύουσα από πολιτική άποψη. Τέτοιες αμφιβολίες για την έκβαση των δυτικοευρωπαϊκών πραγμάτων, έστω κι αν καταστέλλονται εν μέρει, ωστόσο συχνά εμφιλοχωρούν στον διαπρύσιο ή σιωπηρό φόβο μπροστά στον ανατολικοευρωπαϊκό και στον βαλκανικό εθνικισμό. Η πολιτικά και στρατηγικά απολύτως δικαιολογημένη μέριμνα για τις πιθανές αλυσιδωτές συνέπειες πολέμων ή αναταραχών σε άλλα μέρη της ηπείρου θα ήταν πάντως μικρότερη, αν η Ευρωπαϊκή Κοινότητα μπορούσε να είναι εκ των προτέρων βέβαιη για την ενότητα και την αποφασιστικότητα της δράσης της. Αντί γι' αυτό η έλλειψη ακατάλυτης ομοψυχίας στο παρόν ζωντανεύει αναμνήσεις από τις συγκρούσεις συμφερόντων στο εθνικιστικό παρελθόν...
Παναγιώτης Κονδύλης


.~`~.
II
Γαλλία

Ο "σεισμός" της δημοσκοπικής πρωτιάς της Marine Le Pen για τις ευρωεκλογές
Οι Γάλλοι ψηφοφόροι τη φοβούνται όλο και λιγότερο – και οι πολιτικοί της αντίπαλοι όλο και περισσότερο. Η κληρονομικώ δικαίω ηγέτιδα του Εθνικού Μετώπου Marine Le Pen δηλώνει “έτοιμη για το Μέγαρο των Ηλυσίων”, χωρίς πλέον αυτό να θεωρείται υπερφίαλος και άνευ περιεχομένου κομπασμός. Το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών στο καντόνι Brignoles του νομού Var της Κυανής Ακτής, όπου η υποψήφια του Εθνικού Μετώπου απέσπασε στον πρώτο γύρο το 40% των ψήφων, αφήνοντας στην δεύτερη θέση με 20,76% τον υποψήφιο της κεντροδεξιάς UMP και μόλις στην τρίτη θέση με 14,48% τον (υποστηριζόμενο και από τους κυβερνώντες Σοσιαλιστές) κομμουνιστή υποψήφιο, εν μέσω αποχής άνω του 66%, θεωρήθηκε ένας μικρός πολιτικός σεισμός. Όσο ακόμη, δεν είχε γίνει αισθητός ο μεγαλύτερος.... Και ιδού: δημοσκόπηση που διενήργησε στις αρχές Οκτωβρίου το ινστιτούτο Ifop μεταξύ 1893 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων για λογαριασμό του περιοδικού Nouvel Observateur, φέρει το Εθνικό Μέτωπο πρώτο στην πρόθεση ψήφου για τις ευρωεκλογές του ερχόμενου Μαΐου, με ποσοστό 24% (έναντι 21% σε αντίστοιχη έρευνα του Απριλίου). Ακολουθεί η UMP με 22% (από 21%), ενώ οι Σοσιαλιστές περιορίζονται στο 19% (από 21%), ο νέος κεντρώος σχηματισμός που συνέπηξαν οι François Bayrou και Jean-Louis Borloo συγκεντρώνει 11% (έναντι αθροίσματος 13,5%), το Μέτωπο της Αριστεράς υπό τον Jean-Luc Mélenchon αποσπά 10% (από 10%) και οι Οικολόγοι υποχωρούν στο 6% (από 7,5%).
Πρόκειται για την πρώτη στα χρονικά δημοσκόπηση σχετική με εκλογική αναμέτρηση εθνικής εμβέλειας που εμφανίζει την γαλλική ακροδεξιά στην πρώτη θέση – αν και η Marine Le Pen επιμένει ότι το κόμμα της δεν είναι παρά μια “πατριωτική, άκρως δημοκρατική” δύναμη με Γκωλική αντίληψη της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. Για όποιον, πάλι, επιμένει να την αποκαλεί “ακροδεξιά”, υπάρχει πάντα και η δοκιμασμένη συνταγή της αγωγής επί δυσφημίσει. Η “dédiabolisation” (αποδαιμονοποίηση) του Εθνικού Μετώπου, υπήρξε από το 2011 κεντρική επιδίωξη της Le Pen - η οποία μάλιστα με την χαλαρή, “μικροαστική” εικόνα της, προκάλεσε την δημόσια διατυπωμένη ενόχληση του πατέρα της και ιδρυτή του Εθνικού Μετώπου. Η εξαφάνιση στελεχών με αντισημιτικές πεποιθήσεις, το άνοιγμα σε παλαιούς μετανάστες και ομοφυλόφιλους (την ίδια στιγμή που το Εθνικό Μέτωπο κεφαλαιοποιούσε πολιτικά τις οργισμένες διαδηλώσεις των Γάλλων Καθολικών κατά της νομιμοποίησης του gay γάμου) και η καταγγελία “ακραίων” φαινομένων, εν οίς και η δική μας Χρυσή Αυγή, μαρτυρούν το lifting στο οποίο έχει υποβάλει το Εθνικό Μέτωπο η “Μπλέ Marine”. Όμως το μυστικό της έως τώρα επιτυχίας της δεν είναι επικοινωνιακό.
Σε μια Γαλλία που δυσφορεί ολοένα και περισσότερο με τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και την υποβάθμιση της χώρας στην ευρωπαϊκή και διεθνή σκηνή, το Εθνικό Μέτωπο είναι η μόνη πολιτική δύναμη που εμφανίζει μιαν “αφήγηση” στοιχειωδώς συνεκτική, προβάλλοντας την πηγή των δεινών εκτός εθνικού κορμού: στους μετανάστες, στις Βρυξέλλες, στην παγκοσμιοποίηση. Εξ ού και οι προτεινόμενες λύσεις διαπνέονται από έναν “ακομπλεξάριστο” προστατευτισμό (που έχει το προσόν να επικαλείται την αγνοημένη έννοια της δημοκρατικής λαϊκής νομιμοποίησης), φλερτάροντας με την ιδέα της κατάλυσης της ευρωζώνης και της εξόδου της Γαλλίας από την Ε.Ε.
Όταν ο πρωθυπουργός Jean-Marc Ayrault σχολίασε την έρευνα του Nouvel Observateur, λέγοντας ότι το Εθνικό Μέτωπο επιδιώκει την μάταιη αναδίπλωση πίσω από μια “γραμμή Μαζινό”, και κατά βάθος “δεν αγαπά τη Γαλλία”, ως μια χώρα άφοβη, που υπερασπίζεται τις αρχές της και έχει ακτινοβολία διεθνή, η απάντηση της Le Pen ήταν “εγώ αγαπώ τόσο τη Γαλλία που θέλω να συνεχίσει να υπάρχει. Αυτοί κάνουν τα πάντα ώστε να την εξαφανίσουν μέσα στο μάγμα της Ε.Ε…». Το Εθνικό Μέτωπο δεν είναι βέβαια κάποιο νέο φαινόμενο στην γαλλική πολιτική σκηνή. Μόνο η λειψή, εξωραϊσμένη εικόνα που προβάλλει η ίδια η Γαλλία για τον εαυτό της στον κόσμο (και η απόλυτη απώθηση από τη δημόσια συζήτηση “τραυματικών” ζητημάτων, όπως το Vichy και η Αλγερία), μας κάνει να ξεχνάμε την “άλλη όψη”. Η Γαλλία των νοσταλγών της μοναρχίας, των Καθολικών πολεμίων του κοσμικού κράτους, των μνησίκακων κληρονόμων της αλλοτινής αποικιακής αυτοκρατορίας, έπαψε μεν, στιγματισμένη από τον δοσιλογισμό της, να έχει αυτοτελή έκφραση μετά τον πόλεμο και “υποτάχθηκε” στον De Gaulle. Όμως μετρά ήδη τρεις δεκαετίες αφότου εξήλθε από την πολιτική “νεκροφάνεια”, υποβοηθούμενη από τους τακτικίστικους υπολογισμούς του Mitterand.
Αν στην παρούσα φάση προβάλλει κάτι το ποιοτικά διαφορετικό, αυτό είναι η ταχύτατη διάψευση των προσδοκιών των ψηφοφόρων από την διακυβέρνηση Hollande – με αποτέλεσμα να υποχωρεί κάθε εκδοχή Αριστεράς όχι μόνο συγκυβερνώσας (Σοσιαλιστές, Πράσινοι), αλλά παραδόξως και της “εκτός των τειχών”, με τον Mélenchon να έχει ήδη αποτύχει δύο φορές, στις προεδρικές και στις βουλευτικές του 2012, ως το “μόνο αντίπαλο δέος” στην Le Pen. Επιπλέον το Εθνικό Μέτωπο δεν αποτελεί πλέον μια γαλλική ιδιαιτερότητα, αλλά “κολυμπά” σε έναν πανευρωπαϊκό “ωκεανό” μεταμοντέρνας, ξενόφοβης, λαϊκιστικής, ευρωσκεπτικιστικής δεξιάς, με τμήματα της οποίας ήδη συνεργάζεται ενόψει ευρωεκλογών, όπως με το Κόμμα Ελευθερίας του Ολλανδού Geert Vilders.
Από τα τρία περίπου ισομερή μπλοκ στα οποία είναι μοιρασμένο το γαλλικό εκλογικό σώμα (Αριστερά, Κεντροδεξιά, Ακροδεξιά) το τελευταίο εμφανίζεται ως το πιο συμπαγές και το μόνο με αυθεντική δυναμική ανάπτυξης. Το “ατύχημα” της 21ης Απριλίου 2002, οπότε ο Jean-Mari Le Pen απέκλεισε από τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών τον Σοσιαλιστή Lionel Jospin, αποτελεί κάτι που πλέον μπορεί να επαναληφθεί ανά πάσα στιγμή – ανατρέποντας την υφιστάμενη πολιτική γεωγραφία.
Το Εθνικό Μέτωπο δεν “πλαγιοκοπεί” πλέον μόνο την κεντροδεξιά, αλλά εμφανίζεται ικανό να διεισδύει σε εκλογικά ακροατήρια κάθε προέλευσης. Και το κυριότερο: δεν βρίσκει πλέον απέναντί του το “ρεπουμπλικανικό τόξο” που, επί των ημερών λ.χ. του Jacques Chirac, εγγυούνταν την απομόνωση της ακροδεξιάς. Η UMP εμφανίζεται πλέον αμήχανη, διχασμένη, ασθμαίνουσα να αντιγράψει τη ρητορική “νόμου και τάξης” και “γαλλικής παρακμής” του Εθνικού Μετώπου (όπως με τον τρόπο του πράττει και ο Σοσιαλιστής υπουργός Εσωτερικών Manuel Vals), ενώ ο πρώην πρωθυπουργός François Fillon έσπασε το ταμπού της μη συνεργασίας με την ακροδεξιά στον δεύτερο γύρο των εκλογικών αναμετρήσεων.
Μόνος που δικαιούται να επιχαίρει με τις εξελίξεις; O Nicholas Sarkozy, που κατόρθωσε να συμπιέσει το 2007 το ποσοστό του Εθνικού Μετώπου και που απαλλαγμένος πλέον από την δικαστική “περιπέτεια” της υπόθεσης Betancour, μπορεί να καταστρώνει τα σχέδιά του για το 2017...
Του Κώστα Ράπτη
Πηγή



8:45: «Russia is part of our civilisation, we have common roots, a long history of great friendship between Russia and France...» She believes that France should stop «bowing to America's decisions» and strengthen its ties with Russia instead. «I believe we should turn to Russia for economic and energy partnerships. I think very objectively this 'Cold War' imposed by America on relations with Russia is a huge political error.»
*

Χύθηκε πολύ μελάνι μεταπολεμικά και ξοδεύτηκαν αρκούντως εκατομμύρια δια της... ιστοριογραφίας της «κοινής γνώμης», για να «δειχθεί» ότι ο φασισμός, που αποτέλεσε γενικό φαινόμενο στον χώρο της Ευρώπης, προήλθε σαν αντίδραση από την ρωσική επανάσταση του 1917. Η τρέχουσα πραγματικότητα αποτελεί την απάντηση στις ιδεολογικές αυτές επιχειρήσεις: ο φασισμός επανεβίωσε στις ευρωπαϊκές κοινωνίες ακριβώς με την κατάργηση του σοβιετικού κομμουνισμού. Και τούτο σημαίνει πως είναι εγγενές μικρόβιο της φιλοσοφίας (και της καταστάσεως) της «ελεύθερης αγοράς».
Γεράσιμος Κακλαμάνης

Ωστόσο η ψυχολογικά ευεξήγητη προσήλωση στο παρελθόν υποβάλλει εσφαλμένες κρίσεις για τον χαρακτήρα του εθνικισμού στο παρόν. Η ερμηνεία του εθνικισμού ως μια εισβολής του παρελθόντος στο παρόν που συνδέεται πάλι συχνότατα με αντιλήψεις αντλούμενες από την ανθρωπολογία και τη φιλοσοφία της ιστορίας, οι οποίες ανάγουν την επίμονη επιβίωση του εθνικιστικού φρονήματος στην ανεκρίζωτη ανάγκη του άνθρωπου για ουσιακούς δεσμούς και για την αντίστοιχη ταυτότητα, ήτοι θεωρούν τον εθνικισμό ως φυσική και αναμενόμενη εξέγερση ενάντια στην ορθολογικότητα του εκτεχνικευμένου κόσμου και συνάμα ενάντια στη χρησιμοθηρική ορθολογικότητα του κράτους δικαίου. Άσχετα όμως από το αν κανείς συμμερίζεται και χαιρετίζει ή φοβάται και καταδικάζει την εξέγερση αυτή: για την ανάλυση της σημερινής συγκεκριμένης κατάστασης, ελάχιστα πράγματα κερδίζουμε, εφ όσον δεν εξειδικεύουμε τις ιστορικές σταθερές ή τα μακρόβια ιστορικά μεγέθη. «Ανορθολογικές» ή «ψυχικές» ανάγκες δρουν διαφορετικά σε κάθε κατάσταση και σε κάθε εποχή, γι' αυτό και δεν είναι δυνατό ν' αποτιμηθούν νηφάλια ως ιστορικοί και κοινωνικοί παράγοντες αν δεν τίθεται κάθε φορά το ερώτημα:
με ποιό περιεχόμενο και με ποιές αντιλήψεις συγκεκριμενοποιούνται, ποιόν εχθρό έχουν, ποιούς σκοπούς επιδιώκουν;
Δεν αρκεί η γενική αναφορά στο «έθνος» αν δεν περιγράψουμε λεπτομερέστερα τον κόσμο, μέσα στον οποίο το έθνος θέλει να σταθεί στα πόδια του, να εκδιπλώσει τις δυνάμεις του - και να ορίσει τον εαυτό του.
Παναγιώτης Κονδύλης

*
**
*

Όταν οι μεγάλες δυνάμεις παρακμάζουν γίνονται αδιάφορες, δεν έχουν ενδιαφέρον. Ακριβώς όπως η Αθήνα και η Σπάρτη μετά από την άνοδο της Ρώμης, η Γερμανία και η Γαλλία είναι αδιάφορες τώρα. Μερικοί άνθρωποι υποστηρίζουν πόσο θαυμάσιο είναι είναι ότι η Ευρώπη έχει γίνει ειρηνική, αλλά αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν τίποτα από ιστορία; Μια αναπόφευκτη συνέπεια των μεγάλων δυνάμεων που οδεύουν προς την παρακμή είναι ότι γίνονται ειρηνικότερες. Δεν πρέπει να αναμένουμε τίποτα λιγότερο απ' αυτούς.
Η αναρχία είναι η βασική αιτία και η βασική συνθήκη της διεθνούς πολιτικής και έτσι είναι παρούσα και στην Ευρώπη. Αλλά δεν έχει τις ίδιες επιπτώσεις... Εν πάση περιπτώσει, ποιος νοιάζεται για την αναρχία στην Ευρώπη; Τι υπάρχει να μετριαστεί, να αμβλυνθεί εκεί; Ότι υπήρχε έχει μετριαστεί ήδη. Οι χώρες πολεμούν, παρακμάζουν και γίνονται ειρηνικότερες.
Όπως και να' χει, η Ευρώπη θα γίνει ενδιαφέρουσα μόνο όταν διαμορφώσει μια πραγματικά ενοποιημένη κυρίαρχη χώρα, αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί σύντομα. Η Ευρώπη είναι βαρετή και εύπορη. Είναι σε ευτυχή θέση, ας την απολαύσει λοιπόν.

Η πίστη των Ευρωπαίων στον εαυτό τους, που έχει τις ρίζες της στο χριστιανισμό, τον καπιταλισμό, το Διαφωτισμό και την τεράστια τεχνολογική υπεροχή τους, τους έκανε να θεωρήσουν για ένα πολύ μεγάλο διάστημα ότι αποτελούσαν πολιτισμικό μοντέλο για την υφήλιο. Η εμπιστοσύνη τους στην παγκόσμια αποστολή της Ευρώπης ήταν ήδη φανερή τον δέκατο έβδομο και δέκατο όγδοο αιώνα και έφτασε στο απόγειο της στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Ο Χίτλερ ήταν από πολλές απόψεις η κορυφαία της μορφή, και μέσω της ναζιστικής Νέας Τάξης έφτασε πιο κοντά στην πραγματοποίηση της απ' οποιονδήποτε άλλον... Τα όνειρα της αιώνιας ειρήνης έχουν μακριά ιστορία στην ευρωπαϊκή σκέψη και ήταν φυσικό να αναδυθούν και πάλι μέσα από το αιματοκύλισμα των μέσων του εικοστού αιώνα. Ιδίως η επιθυμία να πάψει η γαλλογερμανική σύγκρουση που προκάλεσε τρεις πολέμους μέσα σε λιγότερο από έναν αιώνα, έπαιξε σημαντικό ρόλο στο σχηματισμό της Κοινής Αγοράς... Σε παγκόσμιο επίπεδο η Ευρώπη έχει χάσει τα πρωτεία της, και ίσως είναι αυτό που οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται περισσότερο ν' αποδεχτούν...

Σύμφωνα με τον μύθο, ο οποίος τροφοδοτεί τους πανηγυρικούς λόγους των Ευρωπαίων πολιτικών, οι λαοί της ευρωπαϊκής ηπείρου, διδαγμένοι από τις πικρές εμπειρίες, μπήκαν επιτέλους στον δρόμο της λογικής και ενσάρκωσαν σε οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς τη βούλησή τους για ειρηνική συμβίωση. Η εδραίωση των θεσμών τούτων ισοδυναμεί λοιπόν με εργασία προς χάριν της ειρήνης, ενώ η υπονόμευσή τους με την επιστροφή σε εποχές απαίσιας μνήμης. Ο μύθος τούτος είναι αυτάρεσκος...
Οι αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μεγάλα έθνη της δυτικής και της κεντρικής Ευρώπης έγιναν στις μέρες μας αδιανόητες επειδή η Ευρώπη έχασε την παγκόσμια κυριαρχία, ούτως ώστε οι ενδοευρωπαϊκοί ανταγωνισμοί δεν έχουν πλέον καθοριστική κοσμοϊστορική σημασία· γι’ αυτό και η έντασή τους κατ’ ανάγκη έπεσε κατακόρυφα... Το τέλος της παγκόσμιας κυριαρχίας της Ευρώπης συνέπεσε χρονικά με το τέλος των ευρωπαϊκών Νέων Χρόνων, όπως άλλωστε και η αρχή των Νέων Χρόνων σήμανε την αρχή της παγκόσμιας κυριαρχίας της Ευρώπης. Τούτο σημαίνει: οι Νέοι Χρόνοι δεν ήσαν μονάχα (στην προοπτική της ιστορίας των ιδεών) ευρωπαϊκό φαινόμενο με την ειδοποιό έννοια του όρου, αλλά και (από οικονομική και πολιτική άποψη) ένα ευρωκεντρικό φαινόμενο.
Όποιος θεωρεί ότι εδώ πρυτάνευσε ο ειρηνόφιλος Λόγος, είναι απροετοίμαστος απέναντι σε άσχημες εξελίξεις εντός της Ευρώπης και επι πλέον εκτίθεται στον κίνδυνο να επεκτείνει αυτή του τη θεώρηση σε ολόκληρο το πλανητικό τοπίο, δηλαδή να αποδώσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση χαρακτήρα προτύπου και να προσδοκά την λύση των παγκόσμιων προβλημάτων από ένα παγκόσμιο κράτος, το οποίο θα στηριζόταν στη συναίνεση και θ' αποτελούσε μιαν Ευρωπαϊκή Ένωση In magno.



.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική