18 Σεπτεμβρίου 2013

Σκέψεις χρείας.


Η κυρίαρχη κατάσταση στη χώρα είναι η κατάρρευση της αξίας και ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ζωής.

Η ευθύνη είναι ιεραρχημένη και δεν εξισώνεται. Πρώτιστα υπάρχει η ατομική ευθύνη για κάθε πράξη' η άμεση σχέση με το κομματικοιδεολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινητοποιήθηκε και δραστηριοποίηθηκε ο δράστης της δολοφονίας, σχετίζεται έμμεσα με την ηθικοοικονομική κατάσταση η οποία εξώθησε πολλούς ανθρώπους στην κινητοποίηση εντός αυτού του πλαισίου. Ο κομματικοιδεολογικός και φυλετικός δαρβινισμός πηγάζει από τον ηθικόοικονομικό και κοινωνικό δαρβινισμό. Οι νομιμοποιητές του κομματικοιδεολογικού δαρβινιστικού πλαισίου δράσης και όσοι το ανέχονται, αποκτούν λόγο ύπαρξης, μονάχα λόγω της ύπαρξης των νομιμοποιητών της ηθικοοικονομικής δαρβινιστικής κατάστασης και όσων την ανέχονται. Αυτό που τους ενώνει είναι ο δαρβινισμός.
Μέσω του αμφίπλευρου δαρβινισμού συνεχίζεται η διάρρηξη του ήδη ξεσκισμένου κοινωνικού ιστού, η διάσταση ανάμεσα στην ατομική και κοινωνική αυτοσυντήρηση και την αυτοσυντήρηση του κομματικοκρατικού μηχανισμού και της κυρίαρχης «πολιτικής» κάστας, η αποδύνδεση του νόμου από το δίκαιο και η έλλειψη κοινωνούμενου νοήματος (συμ)μετοχής (το οποίο δεν είναι άσχετο με την αυτοσυντήρηση και διαχέεται στο ήθος, τη θέαση και την ευθύνη, προσωπικά του καθενός και της καθεμιάς), η οποία έλλειψη (συμ)πληρώνεται μέσω μιας ακατάσχετης συνθηματολογίας, ασχήμιας και ηθικολογίας και ενός υπερχειλίζοντος μίσους. Η ηθικολογία, η συνθηματολογία, το μίσος, η ασχήμια και η ενοχή, που δρουν αμφίπλευρα εξισωτικά, δεν μπορούν να γεμίσουν αυτή «τη διάρρηξη, τη διάσταση, την αποσύνδεση, την έλλειψη», τη διάσπαση της ανθρωπογεωγραφίας που κυριαρχεί στη χώρα (παρά μονάχα να την αποκρύψουν).
«Ο πραγματικός δημοκράτης πρέπει να φροντίζει ώστε ο δήμος να μην πέφτει σε μεγάλη φτώχεια, διότι αυτό γίνεται αιτία για την παρακμή της δημοκρατίας...», έγραφε ο Αριστοτέλης' στο σημείο αυτό παύει η συζήτηση περί «ποιότητας της δημοκρατίας». Όσο και «ποιοτική» να είναι μια δημοκρατία, όταν εξαθλιώνονται οι άνθρωποι «η ποιότητα» καταρρέει' πόσο μάλλον αν η εξαθλίωση συνοδεύεται από διαρρήξεις, διαστάσεις, αποσυνδέσεις, ελλείψεις και διασπάσεις σε πολλαπλά επίπεδα. Όταν σπέρνεις «δημοκρατικό» δαρβινισμό -δήθεν- της «ελευθερίας», θερίζεις αντιδημοκρατικό δαρβινισμό της -όντως- αυταρχίας. «Τη ζωή και το πολίτευμα αυτών που ζουν υπό δημοκρατικό καθεστώς τα διαφυλάσσουν οι νόμοι, ενώ τα αντίστοιχα στην τυραννία και στην ολιγαρχία η καχυποψία και οι ένοπλες φρουρές», έλεγε ο Αισχίνης' όταν ο πρώτος που παραβαίνει τους νόμους, είναι ο φορέας που υποτίθεται πως κυβερνά υπό τους νόμους ποιος θα προστατεύσει τη ζωή των ανθρώπων, το πολίτευμα και τη «ποιότητα της δημοκρατίας»; Σε αυτό ακριβώς το σημείο αρχίζουν να ανθούν η καχυποψία και οι ένοπλες φρουρές και αυτή η άνθιση είναι αδιάψευστη επιβεβαίωση για τη συνάφεια της «ποιότητας της δημοκρατίας» σου με την τυραννία και την ολιγαρχία (υπό τη κλασσική έννοια). Και όταν καλλιεργείς, με «δημοκρατικό» τρόπο το αίσθημα της υποταγής, του εξευτελισμού και της έλλειψης αυτοσεβασμού πως ακριβώς θα υπάρξει δημοκρατικό φρόνημα προάσπισης της ελευθερίας και του σεβασμού του -οποιουδήποτε- άλλου;
Η επιτηδευμένη και τεχνητά κατασκευασμένη θεωρία των «δύο άκρων» είναι παραπλανητική, και τη παραπλάνηση αυτή έρχονται να συμπληρώσουν οι θεωρίες των «δύο πόλων», της «αριστεράς» και της «δεξιάς» και του «ευρωπαϊσμού» και του «αντιευρωπαϊσμού». Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Το είπαν οι Ιησουίτες, οι Καλβινιστές, οι Ιακωβίνοι, οι Μαρξιστές, οι Φασίστες, οι Νεοφιλελεύθεροι, το λένε όψιμα και οι άκριτοι Ευρωπαϊστές - τους πρόλαβε βέβαια ο Τζωρτζ Μπους. Όταν όλα όσα σχετίζονται με τους ανθρώπους γύρω σου, διαρρηγνύονται, αποσυνδέονται, εκκενώνονται, διασπώνται και μεταλλάσσονται σε πολτό, σε ασχήμια, τότε κάπως πρέπει να διατηρήσεις τη δυνατότητα να ορίσεις τον εχθρό. Κατανοητό.

Που ακριβώς μέσα σε όλα τα προηγούμενα χωράει ο σεβασμός της αξίας της ανθρώπινης ζωής;

.~`~.
*
**
*

Σὲ καιρὸ εἰρήνης καὶ ὅταν εὐημερῆ ὁ κόσμος καὶ οἱ πολιτεῖες, οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἤρεμοι γιατί δὲν τοὺς πιέζουν ἀνάγκες φοβερές. Ἀλλ' ὅταν ἔρθη ὁ πόλεμος ποὺ φέρνει στοὺς ἀνθρώπους τὴν καθημερινὴ στέρηση, γίνεται βίαιος διδάσκαλος κ' ἐρεθίζει τὰ πνεύματα τοῦ πλήθους σύμφωνα μὲ τὶς καταστάσεις ποὺ δημιουργεῖ... Γιὰ νὰ δικαιολογοῦν τὶς πράξεις τους ἄλλαζαν ἀκόμα καὶ τὴν σημασία τῶν λέξεων. Ἡ παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ἀνδρεία καὶ ἀφοσίωση στὸ κόμμα, ἡ προσωπικὴ διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ εὔλογες προφάσεις καὶ ἡ σωφροσύνη προσωπίδα τῆς ἀνανδρείας. Ἡ παραφορά θεωρήθηκε ἀνδρικὴ ἀρετή, ἐνῶ ἡ τάση νὰ ἐξετάζωνται προσεκτικά ὅλες οἱ ὄψεις ἑνὸς ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση γιὰ ὑπεκφυγή. Ὅποιος ἦταν ἔξαλλος γινόταν ἀκουστός, ἐνῶ ὅποιος ἔφερνε ἀντιρρήσεις γινόταν ὕποπτος... ὅποιος ἦταν ἀρκετὰ προνοητικός, ὥστε νὰ μὴν χρειαστοῦν τέτοια μέσα, θεωροῦσαν ὅτι διαλύει τὸ κόμμα καὶ ὅτι εἶναι τρομοκρατημένος ἀπὸ τὴν ἀντίπαλη παράταξη...
...καὶ ἡ συγγένεια θεωρήθηκε χαλαρότερος δεσμὸς ἀπὸ τὴν κομματικὴ ἀλληλεγγύη, γιατί οἱ ὁμοϊδεάτες ἦσαν ἕτοιμοι νὰ ἐπιχειρήσουν ὅ,τιδήποτε, χωρὶς δισταγμό, καὶ τοῦτο ἐπειδὴ τὰ κόμματα δὲν σχηματίστηκαν γιὰ νὰ ἐπιδιώξουν κοινὴ ὠφέλεια μὲ νόμιμα μέσα, ἀλλά, ἀντίθετα, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν πλεονεξία τους παρανομώντας. Καὶ ἡ μεταξὺ τους ἀλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στὴν συνενοχὴ τους παρὰ στοὺς ὅρκους τους... Καὶ προτιμοῦσαν νὰ ἐκδικηθοῦν γιὰ κάποιο κακὸ ἀντὶ νὰ προσπαθήσουν νὰ μὴν τὸ πάθουν...
Οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων, στὶς διάφορες πολιτεῖες, πρόβαλλαν ὡραῖα συνθήματα. Πολιτική ισονομία ἀπὸ τὴν μιὰ μεριά, σωφροσύνη τῆς ἀριστοκρατικῆς (ολιγαρχικής) διοίκησης ἀπὸ τὴν ἄλλη. Προσποιοῦνταν ἔτσι ὅτι ὑπηρετοῦν τὴν πολιτεία, ἐνῶ πραγματικὰ ἤθελαν νὰ ἱκανοποιήσουν προσωπικὰ συμφέροντα καὶ ἀγωνίζονταν μὲ κάθε τρόπο νὰ νικήσουν τοὺς ἀντιπάλους τους. Τοῦτο τοὺς ὁδηγοῦσε νὰ κάνουν τὰ φοβερώτερα πράματα ἐπιδιώκοντας νὰ ἐκδικηθοῦν τοὺς ἀντιπάλους τους, ὄχι ὡς τὸ σημεῖο ποὺ ἐπιτρέπει ἡ δικαιοσύνη ἤ τὸ συμφέρον τῆς πολιτείας, ἀλλά κάνοντας τὶς ἀγριότερες πράξεις, μὲ μοναδικὸ κριτήριο τὴν ἱκανοποίηση τοῦ κόμματός τους...
Ὅσοι πολίτες ἦσαν μετριοπαθεῖς θανατώνονταν ἀπὸ τὴν μία ἤ τὴν ἄλλη παράταξη, εἴτε ἐπειδὴ εἶχαν ἀρνηθῆ νὰ πάρουν μέρος στὸν ἀγώνα εἴτε ἐπειδὴ ἡ ἰδέα καὶ μόνο ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ ἐπιζήσουν προκαλοῦσε ἐναντίον τους τὸν φθόνο...

Θουκυδίδης

.~`~.