24 Μαΐου 2013

Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος.


Η υπόθεση ότι η διεθνής κοινωνία είναι μια civitas maxima, ένα υπερ-κράτος (και εδώ το «είναι» σημαίνει «είναι ουσιωδώς», «θα έπρεπε να είναι» ή «είναι προορισμένο να είναι»), δημιουργεί αμέσως το ζήτημα της συμμόρφωσης ή της μη συμμόρφωσης...
Μεταξύ των νομικών του Διεθνούς Δικαίου, ο πιο επιφανής υποστηρικτής αυτής της άποψης ήταν ο Christian Wolff (καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Halle, 1679-1754). Αυτός εισηγήθηκε την ιδέα ότι η διεθνής κοινωνία ήταν μια civitas maxima, μια μεγάλη κοινωνία ή υπερ-κράτος, της οποίας οι πολίτες ήταν τα μεμονωμένα κράτη και η οποία μπορούσε να ασκήσει εξουσία επάνω τους...
Η ιδέα της civitas maxima δεν επινοήθηκε από τον Wolff. Απλώς έτυχε να τη διατυπώσει σε πιο εκλαϊκευμένη μορφή. Αναπτύχθηκε το δέκατο έκτο αιώνα από τους Καθολικούς, όπως, για παράδειγμα, από τον Francesco de Vittoria O. P. (1480-1546), ο οποίος μίλησε για ανθρώπινη κοινότητα, στην οποία θα συμπεριλαμβάνονταν όλα τα κράτη ως μέλη, με δεσμευτικές πλειοψηφικές αποφάσεις. Αναπτύχθηκε και από τους Προτεστάντες, όπως, για παράδειγμα, από τον Gentilli (καθηγητή αστικού δικαίου στην Οξφόρδη, 1552-1608), έναν Ιταλό προτεστάντη πρόσφυγα, που ήταν σύμβουλος της κυβέρνησης της Ελισαβετ και υποστήριζε ότι η «διακυβέρνηση του κόσμου έγκειται στην ισχύ της συνένωσης της πλειοψηφίας του κόσμου».
Κυρίως, όμως, αναπτύχθηκε από τον Καλβίνο.

Το βασικό χαρακτηριστικό της θεωρίας είναι ότι εξομοιώνει τις διεθνείς σχέσεις σε μια κατάσταση εσωτερικής πολιτικής.

Τι πρέπει να γίνει με τους πολίτες της civitas maxima, δηλαδή των κρατών, που απορρίπτουν κατ’ αρχήν την εξουσία της ή την ματαιώνουν στην πράξη; Για τον Επαναστατικό μια απάντηση δόθηκε στο Vindiciae contra Tyrannos (1579), το οποίο κατέληγε από την ενότητα της ανθρώπινης κοινωνίας στο δικαίωμα της αντίστασης για την προστασία των καταπιεζομένων. Αυτή είναι μια πρώτη δήλωση της Επαναστατικής ιδέας ότι οι οριζόντιοι δεσμοί είναι πιο σημαντικοί, και μπορεί να υπερισχύσουν των κάθετων και με τον τρόπο αυτό ο Επαναστατισμός εξομοιώνει τις διεθνείς σχέσεις με την εσωτερική πολιτική.

Martin Wight

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική