5 Απριλίου 2013

Εισαγωγικά για την Κύπρο, το Νέο Ανατολικό Ζήτημα και τις περιφερειακές και παγκόσμιες ισορροπίες κατά τον Πλανητικό Μετασχηματισμό -ή για την Κρίση.


.~`~.
I
Γεωιστορία - Διπλωματία


Αν η Υψηλή Πύλη παραχωρήσει την Κύπρο στη Μεγαλειότητα σας και ταυτόχρονα η Αγγλία συνάψει μια αμυντική συμμαχία με την Τουρκία που θα εγγυάται την ασφάλεια της ασιατικής Τουρκίας από μια ρωσική εισβολή, η ισχύς της Αγγλίας στη Μεσόγειο θα αυξηθεί απολύτως σε εκείνη τη περιοχή και η Ινδική Αυτοκρατορία της Μεγαλειότητας σας θα ενισχυθεί σε τεράστιο βαθμό. Η Κύπρος είναι το κλειδί για τη Δυτική Ασία.
Benjamin Disraeli προς τη Βασίλισσα της Αγγλίας κατά τη περίοδο του Κριμαικού Πολέμου
που οδήγησε στη «Μεγάλη Ανατολική Κρίση» και στο συνέδριο του Βερολίνου το 1878.


(i) να εστιάσουμε την επιρροή μας στα Βαλκάνια εδραιώνοντας τη θέση μας στην Ελλάδα και την Τουρκία και να καλλιεργήσουμε και να αξιοποιήσουμε την τουρκο-ελληνική φιλία ως θεμελιώδη παράγοντα στη νοτιο-ανατολική Ευρώπη και στην Ανατολική Μεσόγειο' και (ii) αποφεύγοντας κάθε άμεση αμφισβήτηση της ρώσικης επιρροής στη Γιουγκοσλαβία, την Αλβανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, να επωφεληθούμε από κάθε ευκαιρία και να εξαπλώσουμε τη βρετανική επιρροή σε αυτές τις χώρες.
Eden Anthony, «Soviet Policy in the Balkans»
Memorandum to War Cabinet, 7 Ιουνίου 1944, PRO PFO 371/43646, R9092.


Πάντα με γοήτευε η ιδέα ενός συνεδρίου των τριών Δυνάμεων, απλώς επειδή πιστεύω ότι θα προκαλούσε σοβαρή αμηχανία στην ελληνική κυβέρνηση. Και αν πραγματοποιείτο ένα τέτοιο συνέδριο, δεν θα παρουσίαζα κανένα βρετανικό σχέδιο αν πρώτα δεν έφταναν σε αδιέξοδο οι σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας... Και επαναλαμβάνω: Δεν θα παρουσιάσω κανένα βρετανικό σχέδιο αν δεν βγούν στην επιφάνεια οι διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Υφυπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Kirkpatrick,
βασικός παράγοντας του Συνεδρίου του Λονδίνου (1953). PFO FO 371/117629, φάκελος RG1081/120


Υπουργός Εξωτερικών: Λοιπόν, απλώς σκεφτόμουν - σκέφτομαι ότι, με στρατιωτικούς όρους, προφανώς οι Τούρκοι θα συνεχίσουν μέχρι να φτάσουν σε αυτή τη γραμμή που έχουν σχεδιάσει στον χάρτη και, κυνικά, ας ελπίσουμε ότι θα φτάσουν σύντομα.
Δρ. Κίσσινγκερ: Συμφωνώ.
Υπουργός Εξωτερικών: Δεν πρόκειται να δράσετε, εμείς δεν θα δράσουμε στρατιωτικά και ο ΟΗΕ θα βγει από τη μέση.
Δρ. Κίσσινγκερ: Ο.Κ. Γιατί δεν αφήνουμε το πράγμα να κάτσει για καμιά μέρα, να δούμε πως θα φαίνεται αύριο το πρωί;
Καταγραφή τηλεφωνικής συνομιλίας κατά τη «δεύτερη τουρκική εισβολή»
ανάμεσα στον Κίσσινγκερ και τον Κάλαχαν, τις πρώτες πρωινές ώρες της 14ης Αυγούστου 1974, PRO PREM 16/20


α) Το ενδιαφέρον του για την Κύπρο ως εργαλείο για την άμυνα του Ισραήλ αποκαλύπτεται σε ένα έγγραφο υψηλής διαβάθμισης («Secret and Eclipse» που σημαίνει «Να μην το δουν οι Αμερικανοί») του Ιανουαρίου του 1976.
«Εκείνος [σ.σ. ο Κίσσινγκερ] ενδιαφερόταν επίσης για τα αποτελέσματα που θα έχει η πολιτική των ΗΠΑ στην Κύπρο πάνω στην έκβαση του αραβο-ισραηλινού προβλήματος και θεωρούσε αυτό το ζήτημα σημαντικότερο από την εχθρότητα της Ελλάδας έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών, παρά τις συνέπειες αυτής της διαφωνίας στη Νότια Πτέρυγα της Συμμαχίας...»
β) Η σχέση των ΗΠΑ με την Τουρκία είναι βέβαια ο κυρίαρχος παράγοντας στο κυπριακό ζήτημα. Στη διάρκεια των φρενιτιωδών διαπραγματεύσεων για το σχέδιο Ανάν, οι οποίες συνέπεσαν με την προετοιμασία για την επίθεση στο Ιράκ και με την ίδια την επίθεση, ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος του αμερικάνικου Υπουργείου Εξωτερικών, ο Daniel Fried, είπε σε ένα ακροατήριο Ελληνοαμερικανών στην Ουάσινγκτον τον Ιούνιο του 2003:
«Όταν προσπαθούσαμε να πείσουμε την Τουρκία να επιτρέψει τη διέλευση των δυνάμεων μας από τα εδάφη της προς το Βόρειο Ιράκ, της προσφέραμε δύο κίνητρα: κάποια δισεκατομμύρια δολάρια ως παροχές και δάνεια και την Κύπρο στη μορφή του Σχεδίου Ανάν.»
Έτσι είναι τα μυστικά παζάρια που περιβάλλουν τη διπλωματία, ιδίως στο ζήτημα της Κύπρου, όπου υπάρχουν τόσες πολλές ενδιαφερόμενες πλευρές...
William Mallinson
Πικρές Ελιές, Διπλωματία, η σύγκρουση των θεωριών και η σύγχρονη Κύπρος

Παρά τις οργίλες αντιδράσεις και απειλές της Τουρκίας, που διατυπώθηκαν επίσημα και δημόσια, αλλά και παρασκηνιακά μέσω «φίλιων» κυβερνήσεων, η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας προχώρησε το 2007 σε διεθνή προσφορά δικαιωμάτων διερεύνησης και εκμετάλλευσης υδρογοναθράκων... Το σχέδιο Ανάν απορρίφθηκε λόγω της αρνητικής ψήφου του 76% των Ελληνοκυπρίων, ποσοστό που συνιστά απόρριψη του από την πλειοψηφία του κυπριακού λαού... Δυστυχώς, όμως, η πολιτική βούληση και η καλή πίστη δεν μπορούν από μόνες τους να κατισχύσουν των γεωπολιτικών και στρατιωτικών συμφερόντων της Τουρκίας.
Τάσος Παπαδόπουλος


.~`~.
II
Γεωστρατηγική/πολιτική και ολίγον ενεργειακά


Η Κύπρος, που κατέχει μια κεντρική θέση παγκοσμίως από την άποψη της ίσης σχεδόν απόστασης που απέχει από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, βρίσκεται μαζί με την Κρήτη πάνω σε έναν άξονα όπου τέμνονται και οι υδάτινες αρτηρίες [οδοί].

Η Κύπρος που βρίσκεται μεταξύ των Στενών, που χωρίζουν την Ασία από την Ευρώπη, και της διώρυγας του Σουέζ, η οποία χωρίζει την Ασία από την Αφρική... είναι σε θέση να ελέγχει τις περιοχές του Περσικού Κόλπου και της Κασπίας και τις υδάτινες αρτηρίες του Άντεν και του Ορμούζ, οι οποίες αποτελούν τις σημαντικότερες υδάτινες [οδούς] αρτηρίες που συνδέουν Ευρασία και Αφρική.
Δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει τη στρατηγική θέση της Κύπρου λόγω της οποίας οι Άγγλοι, παρότι η μεγαλοπρεπής αποικιακή τους περίοδος έχει παρέλθει, αποφάσισαν και μέχρι σήμερα να διατηρήσουν στρατιωτική βάση, όπως δεν μπορεί να παραβλέψει ότι το νησί κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου αποτέλεσε πεδίο θερμότατων κρίσεων [τότε δεν αδειοδοτούνταν «βυθοτεμάχια»].
Μια χώρα που παραμελεί την Κύπρο δεν είναι δυνατό να έχει ένα αποφασιστικό λόγο στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές. Δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική στις παγκόσμιες πολιτικές, διότι αυτό το μικρό νησί κατέχει μία θέση που μπορεί να επηρεάσει άμεσα τους στρατηγικούς συνδέσμους μεταξύ Ασίας και Αφρικής, Ευρώπης και Αφρικής και Ευρώπης με Ασίας. Και δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική στις περιφερειακές πολιτικές, διότι η Κύπρος με την ανατολική της άκρη μοιάζει με ένα βέλος στραμμένο προς τη Μέση Ανατολή και με τη δυτική της άκρη συγκροτεί το θεμέλιο λίθο των στρατηγικών ισορροπιών της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής.


Η στρατηγική αυτή θέση, που είναι εξαιρετικά σημαντική ανεξάρτητα από τις ιδιότητες της στις προηγούμενες περιόδους, κατά τη μεταψυχροπολεμική περίοδο απέκτησε νέα στοιχεία με την εμφάνιση νέων ισορροπιών. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ είχε ως αποτέλεσμα να αναδυθεί το θέμα εναλλακτικών οδών στο ενεργειακό και εμπορικό ζήτημα άξονα, που ξεκινάει από την Κεντρική Ασία και φτάνει στην Ευρώπη...
Η Γερμανία, η οποία έχει συμφέροντα μαζί με τη Ρωσία στο να διέρχεται η σύνδεση Κεντρικής Ασίας - Ευρώπης βόρεια του Εύξεινου Πόντου [Δες και Εισαγωγή στα -στοιχειώδη- περί της ευρασιατικής στρατηγικής της Γερμανίας], επέδειξε προθυμία στο θέμα της ένταξης της της Κύπρου στην ΕΕ, η οποία κατά βάθος ερμηνεύεται ως προσπάθεια να αποκτήσει στρατηγικό προβάδισμα στο νότιο άξονα, όπου μειονεκτεί έναντι των ΗΠΑ. Η Ευρώπη, που μετά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ θα αυξήσει τον έλεγχο της πάνω στον κόλπο της Αλεξανδρέτας και στην έξοδο της Ανατολικής Μεσογέιου, ταυτόχρονα θα αποκτήσει και μια θέση που θα της επιτρέπει να μετέχει στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.


Αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι τα πετρέλαια της Μοσούλης και της Σαουδικής Αραβίας κατευθύνονται επίσης στην Ανατολική Μεσόγειο, καθίσταται πασιφανές ότι η κεντρική θέση που κατέχει αυτή η περιοχή. Δεν είναι σε καμία περίπτωση σύμπτωση και υποκρύπτει στοιχεία παγκόσμιου ανταγωνισμού το ότι, ενώ το θέμα της οδικής ασφάλειας στην Ανατολική Μικρά Ασία έχει εισέλθει σε μια φάση επίλυσης, που σημαίνεται απ' την εξάλειψη [ή δυναμοποίηση κύριε συγγραφέα] του Παράγοντα PKK, την ίδια περίοδο ο πετρελαιαγωγός Μπακού-Τζειχάν βγαίνει στο προσκήνιο, ενώ ταυτόχρονα κορυφώνεται η ένταση με τον σχεδιασμό της εγκατάστασης πυραύλων S-330 στην Κύπρο σε μια περιοχή ακριβώς απ' όπου πρόκειται να εξέλθει το πετρέλαιο από τον κόλπο της Αλεξανδρέτας.


Ένα άλλο σημαντικό πεδίο στο οποίο τεμνονταί ο παγκόσμιος ανταγωνισμός και οι περιφερειακές πολιτικές είναι ο ανταγωνισμός άσκησης επιρροής στη Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια, των οποίων τα πεπρωμένα συνδέθηκαν μεταξύ τους περισσότερο στις συγκυρίες της μεταψυχροπολεμικής περιόδου. Αναπτύσσεται έτσι σημαντική αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των δύο περιοχών, οι οποίες στο πλαίσιο της δομής του διπολικού συστήματος του Ψυχρού πολέμου φαίνονταν ασύνδετες... Ο παραλληλισμός, για παράδειγμα, Τουρκίας-Ισραήλ και Ελλάδας-Συρίας είναι αποτέλεσμα της αντανάκλασης των τεταμένων τουρκοελληνικών σχέσεων που διαδραματίζονται στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή. Στις σχέσεις αυτές η Ανατολική Μεσόγειος εμφανίζεται ως ένας χώρος με δικές του εσωτερικές ισορροπίες, ενώ χάνουν την έννοια τους οι κλασικοί διαχωρισμοί που αποκόπτουν τη Μέση Ανατολή από τις περιφέρειες που την περιβάλλουν.

Δεν υπάρχουν πια ανεξάρτητες μεταξύ τους μία βαλκανική πολιτική και μία μεσανατολική πολιτική
από την άποψη τόσο των παγκόσμιων όσο και των περιφερειακών ισορροπιών αλλά μία μεσανατολική-βαλκανική πολιτική,
η οποία αναπτύσσεται με επίκεντρο την Ανατολική Μεσόγειο, όπου η Κύπρος συνιστά το βασικότερο εργαλείο της.

Η αιφνίδια μετατροπή του Κυπριακού, που αποτελεί το χρονίζον ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, σε μια από τις κύριες παραμέτρους των τουρκορωσικών σχέσεων βάσει του σχεδίου εγκατάστασης των ρωσικών πυραύλων στην Κύπρο σχετίζεται άμεσα με αυτή την πολύπλευρη στρατηγική θέση του νησιού. Οι προσπάθειες αποσταθεροποίησης της Ανατολικής Μεσογείου και η εμφάνιση νέων εντάσεων στην περιοχή θα εξασφαλίσει στη Ρωσία ένα διπλωματικό πεδίο ελιγμού στο θέμα της περιοχής του πετρελαίου της Κασπίας και των οδών μεταφοράς του... Κάθε νέα ένταση και ενδεχόμενο πολέμου που μπορεί να προκύψει στην Κύπρο θα επηρεάσει αρνητικά τη στρατηγική θέση της Τουρκίας σε ό,τι αφορά τον άξονα Μπακού-Τζειχάν. Αυτή η εξίσωση αποτελεί ίσως ένα από τα πιο δραματικά παραδείγματα της ενδοπεριφερειακής αλληλεπίδρασης.
Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου. Όπως τα Δωδεκάνησα, όπου δεν υπάρχει πλέον ένας επαρκής τουρκικός πληθυσμός, εξακολουθούν να διατηρούν τη σημασία τους για την Τουρκία και όπως οι ΗΠΑ, παρόλο που δεν έχουν καμία πληθυσμιακή προέκταση προς την Κούβα και τα υπόλοιπα νησιά της Καραϊβικής, ενδιαφέρεται άμεσα γι’ αυτά, έτσι και η Τουρκία είναι υποχρεωμένη από στρατηγική άποψη να ενδιαφέρεται για την Κύπρο πέραν του ανθρώπινου παράγοντα.
Καμία παγκόσμια και περιφερειακή δύναμη που κάνει στρατηγικούς υπολογισμούς στη Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στη διώρυγα του Σουέζ, στην Ερυθρά θάλασσα και στον Περσικό κόλπο δεν μπορεί να παραμελήσει την Κύπρο... Στο πλαίσιο αυτό η Κύπρος έχει μια ιδιαίτερη σημασία ως στοιχείο-κλειδί μιας γενικής στρατηγικής θάλασσας, που σχετίζεται με τη θαλάσσια περιοχή που περικλείεται από τον άξονα Κασπία-Εύξεινος Πόντος-Στενά-Αιγαίο πέλαγος-Ανατολική Μεσόγειος-Σουέζ-Περσικός κόλπος.

Ahmet Davutoğlu
Το Στρατηγικό Βάθος
Εκδ. Ποιότητα


.~`~.
III
Ο 36ος Αγγλοσαξονικός παράλληλος, η Μεσόγειος το ΝΑΤΟ και οι BRICS


α´
Ο 36ος -βόρειος- παράλληλος ή ο Αγγλοσαξονικός παράλληλος εκκινεί από το Γιβραλτάρ (που αποτελεί Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος) και διαπερνά όλο τον νότιο Ευρασιατικό άξονα μέχρι το Hong Kong (το οποίο επίσης μέχρι το 1997 και τη παράδοση της κυριαρχίας από το Ηνωμένο Βασίλειο στη Κίνα αποτελούσε Βρετανική αποικία).
Ανατολική Μεσόγειος (Λιβύη, Ελλάδα, Τουρκία, Αιγύπτος, Κύπρος, Ισραήλ, Συρία), Κουρδιστάν, Ιράκ, Ιράν, Αφγανιστάν, Τριεθνές Πακιστάν-Ινδίας-Κίνας (Κασμίρ), Θιβέτ, Κίτρινη ή Ανατολική Κινέζικη Θάλασσα (Κίνα, Ιαπωνία, Ν. και Β. Κορέα, Ρωσία). Όλα αυτά τα καυτά σημεία βρίσκονται στον 36ο παράλληλο αγγλοσαξονικού συμφέροντος και ελέγχου και ολόκληρος αυτός ο άξονας (ο οποίος μπορεί να ιδωθεί και σαν σύνορο Βορρά-Νότου) βρίσκεται υπό φωτιά, αναταραχή και μετασχηματισμό. Η Ανατολική Μεσόγειος και η Ανατολική Κινέζικη Θάλασσα είναι δύο θαλάσσια θεμέλια που στηρίζουν ολόκληρο αυτό τον άξονα. Η θάλασσα στην Ασία προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία στις Η.Π.Α, παρά η Μεσόγειος -την οποία έχει περισσότερο εξασφαλισμένη.


Στον βόρειο χριστιανικό, ευρωπαϊκό μεσογειακό τμήμα του 36ου παράλληλου έχουμε κοινωνικοοικονομικές «κρίσεις», στον νότιο μουσουλμανικό, αραβοαφρικανικό μεσογειακό τμήμα κοινωνικοπολιτικές «κρίσεις». Τα παραπάνω μπορεί να σχετίζονται με την εγκαθίδρυση ενός καταμερισμού έργων, ελέγχου και συγκεντροποίησης κεφαλαίων και ενέργειας σχετιζόμενων με τη Μεσόγειο, μέσω του Μεσογειακού Διαλόγου και της Μεσογειακής Ένωσης, δηλαδή, του ΝΑΤΟ. Και σε αυτό το πλαίσιο κατά την εκτίμηση μου πρέπει να ιδωθούν οι εξελίξεις στον αραβικό νότο της Μεσογείου -και τα «ισλαμιστικά/ανοιξιάτικα» κινήματα- και οι παράλληλες εξελίξεις στον Μεσογειακό βορρά. Οδεύουμε, μάλλον, προς τη δημιουργία μια ΝΑΤΟικής λίμνης εν ονόματι Μεσόγειος και την ομπρέλα «συμπληρωματικών/συνεργατικών» στρατιωτικών και οικονομικών σχεδιασμών -εδώ τίθεται το ζήτημα της κυριαρχίας.


β´
Ο Μεσογειακός Διάλογος ξεκίνησε, υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, με τη Διάσκεψη Κορυφής του 1994, στις Βρυξέλλες, και περιέλαβε τις χώρες Αίγυπτο, Τυνησία, Μαρόκο, Ισραήλ και Μαυριτανία, στις οποίες προστέθηκαν αργότερα, με αίτηση τους, η Ιορδανία και η Αλγερία.
Η Μεσογειακή Ένωση, αποτελείται από όλα τα κράτη της ΕΕ και όλες τις χώρες της ζώνης της Μεσογείου ή εκείνες που συμμετέχουν στην Ευρωμεσογειακή Συνεργασία. Η ιδέα για την Ένωση αφορά την ύπαρξη συνδέσμου ανάμεσα στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή -παρατηρείστε τον χάρτη παρακάτω με τις «ενδεχόμενες» σφαίρες επιρροής.
Οι αρχικές προτάσεις προέβλεπαν να γίνουν μέλη της ένωσης μόνο τα κράτη μέλη της ΕΕ που συνορεύουν με τη Μεσόγειο, δηλαδή: Γαλλία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Κύπρος, Μάλτα και Σλοβενία. Οι υπόλοιπες χώρες όμως δυσαρεστήθηκαν, όπως η Γερμανία κι έτσι συμπεριελήφθησαν όλες οι χώρες της ΕΕ και άλλαξε και η ονομασία από Μεσογειακή Ένωση σε Ένωση για τη Μεσόγειο.


Στην επίσημη έκδοση του «Unites States Security Strategy for Europe and NATO» (Στρατηγική Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών για την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ) του αμερικανικού Υπουργείου Εθνικής Άμυνας τον Ιούνιο του 1995, στο θέμα των ελληνοτουρκικών διαφορών περιγράφονται οι (κατά τους Αμερικανούς) ρόλοι και η στρατηγική αξία των δύο χωρών ως εξής:
- Η Τουρκία βρίσκεται σήμερα στο σταυροδρόμι σχεδόν κάθε σημαντικού για τις ΗΠΑ ζητήματος στην Ευρασία, συμπεριλαμβανομένων: του ΝΑΤΟ, των Βαλκανίων, του Αιγαίου, του Ιράκ, των σχέσεων με την Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών, καθώς και της ειρήνης στη Μέση Ανατολή και των οδών πετρελαίου και φυσικού αερίου από τις κεντρικές ασιατικές χώρες.
- Η Ελλάδα κατέχει στρατηγική θέση στον έλεγχο των θαλασσίων γραμμών επικοινωνίας της Ανατολικής Μεσογείου.
Είναι προφανές ότι το στρατηγικό βάρος της Τουρκίας είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της Ελλάδας, γεγονός που άλλωστε ισχύει από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
Οι ρόλοι που προσπαθούν οι ΗΠΑ να προσδώσουν στην Ελλάδα και την Τουρκία δια των υποστρατηγείων του ΝΑΤΟ και των δυνάμεων NFR συνοψίζονται στα εξής:
Πρώτον, γίνεται προσπάθεια (πρόκειται για τη δεύτερη στα πλαίσια του ΝΑΤΟ) σταδιακής αναίρεσης του παραδοσιακού ναυτικού ρόλου της Ελλάδας και στροφής της προς τις εξελίξεις του εντός του γεωσυστήματος των Βαλκανίων, κάτι που σημαίνει ότι η Ελλάδα θα μπορούσε, αν ήθελε, να μεταβληθεί σε χερσαία δύναμη [μπρρ... μακριά!] - αλλά όχι πρώτου επιπέδου. Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου αναδείχθηκε η γεωστρατηγική ενότητα Ελλάδας-Τουρκίας, αλλά προσέδιδε στην Ελλάδα συμπληρωματικό ρόλο. Είναι η πρώτη προσπάθεια αναίρεσης του ναυτικού ρόλου της Ελλάδας [επικίνδυνο, τρομερά επικίνδυνο...], ιδιαίτερα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Δεύτερον, η προσπάθεια ανάδειξης της Τουρκίας σε ισχυρό παράγοντα της περιοχής, επικεντρώνεται στην ανάδειξη της σε ναυτική δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου... Η πραγματικότητα έχει δείξει ότι η Τουρκία δεν μπορεί να ασκήσει το ρόλο ναυτικής δύναμης...

Βαγγέλης Χωραφάς, Λευτέρης Ρίζας

γ´
Κόκκινο - Η.Π.Α, Μπλε - Γαλλία, Μαύρο - Γερμανία, Πράσινο - Ρωσία

Από τις παραπάνω σφαίρες (στις οποίες θα έχουν τον ρόλο τους η Ιταλία και η Αγγλία ή πιο κομψά το «Ηνωμένο Βασίλειο») δημιουργούνται ορισμένοι άξονες και στρατηγικά τρίγωνα.
Το σημαντικότερο τρίγωνο σε περιφερειακό-συστημικό-ευρασιατικό επίπεδο είναι αυτό μεταξύ Γερμανίας-Ρωσίας-Τουρκίας το οποίο θα μας απασχολήσει όλο και περισσότερο στο μέλλον καθώς το τρίγωνο αυτό είναι η οδός που οδηγεί στην Ευρασία και σε μια χερσαία στρατηγική, ενώ ο άξονας Δυτική-Ανατολική Μεσόγειος υπό το Ν.Α.Τ.Ο περιλαμβάνει μια θαλάσσια στρατηγική -οι Η.Π.Α, ως έχουν τα πράγματα, είναι μια πανίσχυρη (όχι μονάχα θαλάσσια) δύναμη -άλλα είναι διαφορετικό πράγμα να είσαι πλανητικός ηγεμόνας.
Ο άξονας, με άκρα την Πολωνία και την Ελλάδα ο οποίος περιλαμβάνει αυτό που ονομάζουμε Βαλκάνια και Ανατολική Ευρώπη έχει τη σημασία του επίσης.
Το μικρότερο τρίγωνο Ελλάδα-Τουρκία-Ισραήλ, με εσωτερικό σημείο την Κύπρο, φανερώνει τις Αγγλοσαξονικές πολιτικές στην ευρύτερη περιοχή. Θυμίζω πως το εσωτερικό μικρό τρίγωνο Κύπρου-Συρίας-Λιβάνου δεν σχετίζεται με το ΝΑΤΟ (αν και η Κύπρος θεωρείται δεδομένη με υποβαθμισμένο μάλλον τον ρόλο της) όπως και η Λιβύη υπό τον Καντάφι παλαιότερα. Το φορτίο στο Μαρί προερχόταν από μια μη ΝΑΤΟική χώρα, και προοριζόταν για την τελευταία (μετά τη δολοφονία του Καντάφι) μη συνεργαζόμενη με το ΝΑΤΟ χώρα της Μεσογείου (Ο Λίβανος και η Κύπρος δεν διαθέτουν στρατιωτική ισχύ, ενώ παράλληλα με την Κύπρο το Δ.Ν.Τ βρίσκεται και στην Αίγυπτο)...


Ο Λίβανος έχει σημασία για τις θρησκευτικές, και όχι μόνο, ισορροπίες στη Μέση Ανατολή -στην οποία συνολικά βρίσκονται περίπου 15 εκατομμύρια ανατολικοί χριστιανοί (οι οποίοι νιώθουν, τουλάχιστον αυτή τη περίοδο, εγγύτητα με τους -μη ακραίους- Σιίτες και γενικότερα τους μη -ακραίους- Σουνίτες της περιοχής). Από το Τζειχάν, το οποίο βρίσκεται στον κόλπο της Αλεξανδρέτας, μέχρι το Ισραήλ μπορεί να δημιουργηθεί ένας παράκτιος «μεγάλος Λίβανος» των «απόγονων της Φοινίκης» -σε αυτό το σημείο θα μπορούσα να κάνω μια γεωιστορική παρένθεση χιλιετιών και να φτάσω στους Μινωίτες και τους Μυκηναίους αλλά δεν... Και οι δύο αξίζουν αποκλειστικό αφιέρωμα.
Το Levant θα γίνει ο στύλος των -θαλάσσιων ενεργειακών- οικονομικών πολιτικών της Μεσογείου, όπως άλλωστε συνέβη πολλές φορές ιστορικά (και θα έχει, μάλλον, ως χερσαίο στήριγμα τους ινδοευρωπαικούς -γλωσσικά- λαούς της Μέσης Ανατολής).


Πάντως όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν...
Έχει ακόμα ψωμί η «Πρόοδος» και η -ιδεολογική, όχι υπαρκτή- «Απεδαφικοποίηση».

δ´
Το NATO είναι πολιτικοστρατιωτικός οργανισμός και εάν συνυπολογίσουμε τα κράτη που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνεργάζονται μαζί του, και όχι απλά τον σταθερό του πυρήνα, ο αριθμός τους αγγίζει περίπου τα 60 -δηλαδή, το ένα τρίτο των κρατών πλανητικά.
Σε αυτήν τη διευρυμένη διεθνική πολιτικοστρατιωτική νατοϊκή δομή (με τις εσωτερικές της έριδες) πιθανότατα θα γίνει η προσπάθεια εδραιωσης της Supranational Globalization (υπερεθνική παγκοσμιοποίηση) η οποία θα σταθεί απέναντι από τη Nation State Sovereignty (εθνοκρατική κυριαρχία) -οι Η.Π.Α έχουν εγκαταλείψει και υποδαυλίζουν τη παγκόσμια τάξη της Βεστφαλίας των κυρίαρχων εθνών κρατών (και η ναζιστική Γερμανία παλαιότερα την θεώρησε ξεπερασμένη). Σε όλη αυτή την αμφισβήτηση -της κυριαρχίας- έχουν προστεθεί νέα στοιχεία από τη δεκαετία του '60 και μετά, με όλη αυτή τη -σε μεγάλο βαθμό μυθολογία- περί εταιρειών που δεν εδράζονται «πουθενά» κ.λπ.


Για σταθείτε όμως. Ποια κράτη είναι δίχως χρώμα; δεν συνεργάζονται, έστω απόμακρα με το ΝΑΤΟ; Είναι τα περισσότερα κράτη που δεν συμμετείχαν στο διπολικό διεθνές σύστημα που εγκαθιδρύθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, είναι το μεγαλύτερο μέρος του παλαιά ονομαζόμενου «Τρίτου Κόσμου» (ο Καντάφι μιλούσε για «ΝΑΤΟ του Νότου» -δες και εδώ).

Είναι οι BRICS ο πυρήνας των «άχρωμων».

Οι BRICS δηλαδή, δεν είναι απλά και μόνο μια οικονομική συνεργασία ή club όπως υπερτονίζεται, αλλά είναι και συνεργασία και club κρατών που δεν σχετίζονται σε πολιτικοστρατιωτικό επίπεδο με το ΝΑΤΟ -και «αναζητούν πολιτικό ρόλο» -ο οποίος υπάρχει και εντος του Δ.Ν.Τ σε κάποιο βαθμό. Η Ρωσία είναι η γέφυρα ανάμεσα σε αυτούς τους δύο σχηματισμούς («Δύση» και «Αναπτυσσόμενοι», Supranational Globalization και -Nation- State Sovereignty;) -πάντα υπάρχουν γέφυρες, όπως γέφυρα ανάμεσα στις χερσαίες και τις ναυτικές δυνάμεις είναι η Γερμανία και όπως γέφυρα ανάμεσα στον Ευρωπαϊκό «Νότο» και Ευρωπαϊκό «Βορρά» είναι η Γαλλία κ.λπ.
Στο πλανητικό επίπεδο, η στρατηγική συμμαχία Ρωσίας και Κίνας, οι ισορροπίες, οι συμμαχίες και η «τύχη» της, είναι ο κύριος παράγοντας για ότι βλέπουμε και ότι θα δούμε -καθώς και οι σχέσεις των δύο αυτών κρατών με τις Η.Π.Α.

Trilateral και BRICS
BRICS και Next Eleven

ε´
Η πολιτική σχέση των βιομηχανικών κρατών με τον τρίτο κόσμο είναι πολύ απλή: αφού συγκέντρωσαν με τον έναν τρόπο ή τον άλλον τον παγκόσμιο πλούτο στις λεγόμενες «μητροπόλεις», μετέβαλαν όλους τους άλλους λαούς σε ένα είδος «λαών επί πιστώσει»: οι άλλες χώρες πρέπει να «συναρμόζωνται» κάθε φορά, διότι άλλως επακολουθούν «οικονομικές κυρώσεις» και πέφτει πείνα (και μαζί μ' αυτήν βέβαια, ή μάλλον με το φάσμα της και οι ανυπάκουες κυβερνήσεις...). Οι «διεθνείς» λοιπόν σχέσεις των καιρών μας είναι εκείνες μιας... σοσιαλδαρβινικής ζούγκλας [όπως ακριβώς και οι οικονομικές]. Το πρόβλημα είναι ποιος θα προφτάσει να πεθάνει πρώτος! Διότι, αν λ.χ. αποφάσιζαν μερικές μόνο χώρες του κόσμου να αντιμετωπίσουν αυτή τη πολιτική, αδιαφορώντας για τις συνέπειες και υψώνοντας κι αυτές ένα «εμπάργκο» κατά των βιομηχανικών προϊόντων είναι βέβαιο, από το πρωτοφανές χάος που θα προκύψει στα πλαίσια της διεθνούς παραγωγής, ότι οι «ανεπτυγμένοι» θα επανέλθουν κι αυτοί σε καταστάσεις πείνας που έχουν λησμονήσει... Δυστυχώς όμως είναι η μόνη «λογική» που επιβάλλει μακροπρόθεσμως το είδος των «διεθνών» μας σχέσεων και αυτό ακριβώς θα είναι και το περιεχόμενο της νέα ιδεολογικής τρομοκρατίας. Όχι πολιτικοί στόχοι και μεγαλόσχημα σχέδια, αλλά οι δομές του διεθνούς εμπορίου.
Γεράσιμος Κακλαμάνης

Υπό τη παγκόσμια τάξη της Βεστφαλίας των κυρίαρχων εθνών κρατών, η οποία διαμορφώνει τις διεθνείς σχέσεις από το 1648, μονάχα ο συντονισμένος οικονομικός εθνικισμός που εστιάζει στην εσωτερική ανάπτυξη μπορεί να αποτραβήξει τη παγκόσμια οικονομία από το καθοδικό σπιράλ. Ο οικονομικός εθνικισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τον εμπορικό προστατευτισμό. Δεκαετίες αρπακτικού διασυνοριακού νεοφιλελεύθερου χρηματοπιστωτισμού και εμπορίου έχουν παραγάγει ισχυρά συναισθήματα αντι-παγκοσμιοποίησης σε κάθε χώρα σε όλο τον κόσμο. Έχει μετατραπεί σε μια πάλη των τάξεων ανάμεσα στη χρηματιστική ελίτ και τους φτωχούς εργαζομένους, στις πλούσιες και τις φτωχές χώρες εξίσου... σε έναν κόσμο όπου ο φονταμενταλισμός της αγοράς έχει γίνει νόρμα, ο ασύνετος εμπορικός προστατευτισμός φαίνεται να εμφανίζεται γρήγορα και να μετεξελίσσεται σε έναν νέο παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο με σύνθετες διαστάσεις. Η ειρωνεία είναι ότι αυτός ο νέος εμπορικός πόλεμος προωθείται όχι από τις κακομεταχειρισμένες φτωχές οικονομίες... αλλά από τις ΗΠΑ, ως ηγέτη των πλούσιων εθνών που έχουν κερδίσει περισσότερο απ' ό, τι έχουν χάσει υπό την τρέχουσα οικονομική τάξη και το εμπορικό σύστημα.
Henry C.K. Liu

-------------------------------------------------------------------------------------------------
Ρωμαιογερμανική -ή περί της Ευρωπαϊκής Ένωσης- βεστφαλιανή παρέκβαση

Όταν μελετηθεί η ευρωπαϊκή ιστορία, μπορεί να γίνει αντιληπτό ότι λειτουργεί μια μυστική διαλεκτική σχετικά με τη κληρονομιά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας... Τα σύνορα που προέκυψαν από τη συνθήκη του Βερντέν του 843, η οποία διαμοιράζει την Αγία Ρωμαιογερμανική αυτοκρατορία του Καρλομάγνου μεταξύ τριών κληρονόμων, ταυτίζονται σχεδόν απόλυτα με τις φυσικές περιοχές και τα πεδία προβλημάτων της σημερινής Γαλλίας και Γερμανίας. Μετά από αυτόν τον διαμοιρασμό, η Αγία Ρωμαιογερμανική αυτοκρατορία ενώθηκε εκ νέου... Το ξεκαθάρισμα λογαριασμών που προέκυψε από την εμφάνιση του συνασπισμού των Προτεσταντών, ο οποίος σχηματίστηκε ενάντια στην εν λόγω ένωση, είχε ως αποτέλεσμα τον Τριακονταετή πόλεμο που τερματίστηκε με την συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648.
Έτσι, η Αγία Ρωμαιογερμανική αυτοκρατορία διαλύθηκε εκ νέου... Οι μεν στρατηγικές του Bismarck και του Γουλιέλμου του Β', που επιδίωξαν να ανασυγκροτήσουν την ίδια κληρονομιά γύρω από τη Γερμανία, οδήγησαν στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, η δε προσπάθεια του Χίτλερ, προκάλεσε τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια ανασυγκρότησης της εν λόγω κληρονομιάς
αντί δια στρατιωτικών μέσων με οικονομικά και πολιτικά μέσα.

Ahmet Davutoğlu


Η έλλειψη ιστορικής παιδείας είναι η αστείρευτη πηγή έμπνευσης των φιλοσόφων... Ο φιλόσοφος που κρύβεται πίσω από τον ιστορικό λέει – και αυτή είναι η τελευταία του λέξη: σκέψου ιστορικά, οι απαντήσεις στα ιστορικά προβλήματα δεν βρίσκονται μέσα στην κατασκευασμένη θεωρία, αλλά αντίθετα οι απαντήσεις στα θεωρητικά προβλήματα βρίσκονται μέσα στην ιστορία. Όσοι επιλέγουν τη θεωρία έναντι της ιστορίας το κάνουν όχι γιατί κινούνται σε υψηλότερες σφαίρες, όπως συχνά πιστεύουν οι ίδιοι, απλά από πνευματική νωθρότητα· γιατί η οποιαδήποτε θεωρία είναι απείρως απλούστερη από οποιαδήποτε ιστορική κατάσταση.
Παναγιώτης Κονδύλης

Κύκλους (κρίσεις) δεν κάνει μόνο ο καπιταλισμός' να δείτε τι κύκλους κάνει η ισορροπία δυνάμεων ή η διαλεκτική ανάμεσα στις δύο ακτές του Αιγαίου ή οι διαμάχες στη Παλαιστίνη-Φοινίκη ή οι τριγωνικές σχέσεις (όπου σήμερα βρίσκονται κράτη με τις ονομασίες) Αίγυπτος-Τουρκία-Ιράν, ή η κριτική-απέχθεια για το τοκοφόρο χρηματιστικό κέρδος, ή η αντιπαλότητα θαλάσσιων και χερσαίων δυνάμεων. Και τι «συγκυρία» είναι πάλι αυτή που βρίσκει κάποιους «Εβραίους» και κάποιους «Άραβες» να παλεύουν επί των ερειπίων μιας αυτοκρατορίας τόσο τον 2ο όσο και τον 20ο αιώνα μ.Χ; Γιατί το άλλο, τι παράξενο πράγμα η «Δύση» να σκοντάφτει συνεχώς, συστηματικά και κατ επανάληψη, σε κάτι περίεργους πολυθειστές ή/και μονοθειστές Περσο/Μηδο/Ιρανούς...
-------------------------------------------------------------------------------------------------


.~`~.
IV
Μια -ακόμα- οπτική περί «Παγκοσμιοποίησης»


Ο όρος «παγκοσμιοποίηση» είναι παραπλανητικός. Η πραγματική του διάσταση δίδεται από τον όρο «παγκόσμια διακυβέρνηση/global goverment». Κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταργηθούν οι εθνικές κυβερνήσεις, και στη θέση τους να δημιουργηθεί ένας «μεταεθνικός χυλός» άνευ εθνικών πολιτισμικών χαρακτηριστικών. Τα μόνα χαρακτηριστικά αυτού του «μεταεθνικού χυλού» θα πρέπει να είναι η κοινή καταναλωτική συμπεριφορά όλων των «πρώην εθνών κρατών» έναντι του διεθνούς, μεταεθνικού και υπερεθνικού κέντρου διακυβερνήσεως. Το διεθνές υπερεθνικό αυτό Κέντρο διακυβέρνησης το οποίο είναι το Απρόσωπο Διεθνές Τραπεζικό Σύστημα θα πρέπει να έχει μία και μόνη γλώσσα (lingua franca): την αγγλική, έναν Θεό: το κέρδος, μία κοινή θρησκεία: τον νεοφιλελευθερισμό.
Οι ελληνικές οικουμενικές αξίες όπως η εντιμότητα, η αγάπη προς τον άνθρωπο, η αλήθεια, η φιλοπατρία, η ελευθερία, ο σεβασμός προς τις οικογενειακές αρχές και την εκάστοτε πολιτισμική παράδοση πρέπει να εξαλειφθούν.
Στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης αυτής της θρησκείας… και της Διεθνούς Πολιτείας της, οι πιστοί και οι μεταεθνικώς χυλοποιηθέντες προσήλυτοι [ιδιώτες] συνθλίβονται στις μυλόπετρες ενός αδυσώπητου διεθνούς πολέμου οικονομικής (τι άλλο;) φύσης: του πολέμου του κεφαλαίου εναντίον της εργασίας.
Συνεπώς, εφόσον η Ανατολή σήμερα διαθέτει έναντι της Δύσης το συγκριτικό πλεονέκτημα της εξαιρετικά φθηνής ανθρώπινης εργασίας και η Δύση διαθέτει έναντι της Ανατολής την υψηλή τεχνική γνώση (υψηλή τεχνολογία) ο καθένας εξ αυτών θα πολεμήσει με τα όπλα του. Η Ανατολή χαρακτηρίζεται από ανυπαρξία συλλογικών συμβάσεων εργασίας και από ανυπαρξία κοινωνικών παροχών προς τους εργαζομένους. Αυτό καθιστά το κόστος της ανθρώπινης εργασίας μηδαμινό. Πράγμα που έχει αναγκάσει τα δυτικά κεφάλαια να μεταφερθούν εκεί με αποτέλεσμα η Κίνα να διαθέτει περί τα 2 τρισ. δολάρια πλεόνασμα και να έχει «αγοράσει» περί το 44% του αμερικανικού δημόσιου χρέους.
Με ποιο τρόπο αλλάξει η κατάσταση αυτή;
Να αποκτήσει η Ανατολή ανάλογο κόστος ανθρώπινης εργασίας. Και αυτό θα επιτευχθεί όταν καταρρεύσουν τα απολυταρχικά/αυταρχικά καθεστώτα της Ανατολής και αντικατασταθούν με δημοκρατικά δυτικού τύπου που θα επιβάλλουν εργατικές διεκδικήσεις, συλλογικές συμβάσεις, κοινωνικές παροχές κ.τλ. Άρα η exoccidente διαδικασία, δηλ. «to spreading democracy to the broader Μiddle Εast», έχει ως πρώτο στόχο την κατακόρυφη αύξηση του κόστους της ανθρώπινης εργασίας και ως δεύτερο στόχο την οικειοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών των εδαφικώς νοουμένων πλέον, και όχι εθνικο-κρατικώς, περιοχών αυτών. Αμέσως μετά, και λόγω των αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων που θα προκαλέσει η διαδικασία εκδημοκρατισμού στις φυλετικογενείς κοινωνίες του αραβομουσουλμανικού κόσμου θα περάσει η «Δύση» στη δεύτερη φάση, αυτήν της «μεταεθνικής πολτοποιήσεως» των εθνικών κοινωνικών σχηματισμών αυτών. Ελπίζει έτσι η «Δύση», ότι θα κυριαρχήσει επί της Ανατολής.
Μέγα λάθος!
Γιατί;
Διότι εις την περίπτωση της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, δηλαδή του λεγομένου «αραβομουσουλμανικού κόσμου», μετά τις εθνοτικότητες υπάρχει και το «Μέγα Χαλιφάτο του Ισλάμ»! Και ως γνωστόν, το Ισλάμ δεν αναγνωρίζει έθνη-κράτη βεστφαλιανού τύπου, όπως ακριβώς και η «δυτική» διεθνής διακυβέρνηση (globalgovernance)!(*) Και εκεί έρχεται ο Αρμαγεδδών: μια γερασμένη, αδύναμη Δύση με «Θεό» το κέρδος άνευ πνευματικών αξιών, εναντίον μιας νέας, νεαρότατης σε πυραμίδα ηλικιών, σφριγηλότατης «Ανατολής», με ρυθμό γεννητικότητας 2,2% ετησίως, με έναν διεθνή πληθυσμό 1,2 δισεκατομμύρια πιστούς μουσουλμάνους, με ένθερμη πίστη στον Λόγο του Προφήτη, στην πεποίθηση της «ορθοτομήσεως του Λόγου της Μοναδικής Αληθείας που το Ισλάμ και μόνον κατέχει», στην υποχρέωση της θυσίας της ζωής του μουτζαχετίντ (ιερού πολεμιστή) για τη διάδοση της «αλήθειας αυτής του Προφήτη» και τη μετατροπή του σε «μάρτυρα του Ισλάμ» (chahid) εν Παραδείσω (εάν απολέσει τη ζωή του κατά τη διάρκεια του Ιερού Πολέμου του Ισλάμ (Jihad) εναντίον των «Απίστων Δυτικών Αμερικανοσιωνιστών Σταυροφόρων» (sic)!). Με την πολιτική της αυτή η Δύση, απελευθερώνει το Ισλαμιστικό (και όχι «ισλαμικό», όρος που αναφέρεται στον καθόλα σεβαστό πολιτισμό των χωρών αυτών και όχι στη ριζοσπαστική εκδοχή του) Τζίνι από το λυχνάρι του. Με οδυνηρότατες συνέπειες για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή.

(*) Η επιβολή του συστήματος των εθνών-κρατών στα μουσουλμανικά εδάφη κλόνισε όχι μόνο παραδοσιακές πολιτικές δομές και την πολιτική αντίληψη και νοοτροπία, διότι οι Μουσουλμάνοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια νέα πολιτική μονάδα όπως το έθνος-κράτος και με ένα νέο οικουμενικό πολιτικό σύστημα αποτελούμενο από μεμονωμένα έθνη-κράτη, τα οποία δεν αντικατόπτριζαν τις βασικές διαστάσεις της Ισλαμικής κοσμοθεωρίας. Υπάρχει μια νέα τάση στο ισλαμικό πολιτικό στερέωμα έπειτα από την πρόκληση της παγκοσμιοποίησης και την κατάρρευση των σοσιαλιστικών καθεστώτων... σε αντιστοιχία με την πρόκληση της παγκοσμιοποίησης ενάντια στο σύστημα εθνών-κρατών, το βασικό ζήτημα για το ισλαμικό πολιτικό στερέωμα φαίνεται να είναι η εκ νέου ερμηνεία της πολιτικής του παράδοσης και θεωρίας ως εναλλακτικού παγκόσμιου συστήματος αντί απλώς ως προγράμματος για την ισλαμοποίηση μεμονωμένων εθνών-κρατών.

Α, ρε «Βυζάντιο», θάψιμο που έχεις φάει...

Ο Σουνιτικός μουσουλμανισμός φτάνει μέχρι τις (B)RIC(S)
Όπως και τα Τούρκικα γλωσσικά φύλα μπορούν να «διαταράξουν» τη προσέγγιση Ρωσίας και Κίνας

Οι «θεωρίες» αυτές προσπαθούν να επικαλύψουν το νόημα της «νέας εποχής» για την ανθρωπότητα και γι' αυτό αμέσως μετά τον κίνδυνο του κομμουνισμού η πρώτη μέριμνα ήταν να βρεθεί ο «νέος κίνδυνος». Που δεν μπορούσε βέβαια να είναι παρά το Ισλάμ. Αλλά αυτές οι θεωρίες δεν είναι ακριβώς η πλήρης απόδειξη της πνευματικής χρεοκοπίας του ανταγωνιστικού καπιταλισμού, του «φιλελευθερισμού»;... Είπαμε και πρέπει να το επαναλάβουμε, ότι η ιστορία για την φιλοσοφία του «φιλελευθερισμού» δεν αποτελεί μάθηση -είναι μάλιστα τελείως περιττή... αλλά απλώς «ειδίκευση» τελολογικώς προσανατολισμένη, δηλαδή υλικό προς «εξυπηρέτηση σκοπών».
Γεράσιμος Κακλαμάνης

Είναι η ιστορία και μόνο η ιστορία, η οποία, δίχως να μας εμπλέκει σε κίνδυνο, θα ωριμάσει τη κρίση μας και θα επιτρέψει να έχουμε ορθές αποφάσεις σε οποιαδήποτε κρίση ή περίσταση.
Πολύβιος


.~`~.
Επίλογος

Δρ. Κίσσινγκερ: Οι Έλληνες προσπαθούν να περάσουν ένα ψήφισμα με μεγάλη υποστήριξη από τους Ευρωπαίους...
Πρωθυπουργός: Ώστε έτσι. Δεν έχω επαφή με το ζήτημα, Χένρυ... Βρίσκομαι στο Σάσεξ. Κάνω διακοπές, ξέρεις.
Δρ. Κίσσινγκερ: Λυπάμαι.
Πρωθυπουργός: Όχι, δεν υπάρχει πρόβλημα. Βρίσκομαι σε επαφή όλη τη νύχτα. Όμως δεν παρακολουθώ το συγκεκριμένο ζήτημα παρά μόνο από τις εφημερίδες... Οι χώρες της ΕΟΚ δημιουργούν προβλήματα;
Δρ. Κίσσινγκερ: Οι Γάλλοι υποστηρίζουν μια γραμμη σαφώς υπέρ της Ελλάδας.
Πρωθυπουργός: Α, μάλιστα. Αυτό θα έκαναν φυσικά. Μάλιστα. Και οι άλλοι τι κάνουν;
Δρ. Κίσσινγκερ: Δεν είμαστε κατά της Ελλάδας. Απλώς δεν θεωρούμε ότι αξίζει αυτή τη στιγμή να ταπεινώσουμε του Τούρκους.
Πρωθυπουργός: Α, μάλιστα. Όχι, σίγουρα δεν υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο. Από την άλλη πλευρά οι Έλληνες έχουν ταπεινωθεί αρκετά... Είναι κανείς με το μέρος των Γάλλων;
Δρ. Κίσσινγκερ: Εσείς και οι Ιταλοί.
Πρωθυπουργός: Ώστε είμαστε μαζί με τους Γάλλους αυτή τη στιγμή;... Αυτό το πρόβλημα των Ελλήνων και των Τούρκων είναι δύσκολο, διοτί κάνεις μας δεν θέλει να φανεί ότι αντιτίθεται στους Έλληνες. Ξέρεις, ότι όλοι λέμε δημοσίως ότι τους θέλουμε πολύ ως μέλη της Κοινότητας. Όλοι αυτό ισχυρίζονται...
Δρ. Κίσσινγκερ: Όμως έχουν τη τάση να βασίζονται υπερβολικά στο ατού τους.
Πρωθυπουργός: Το ξέρω, αυτό κάνουν από το 1945 και έπειτα, ακόμα και πριν από τότε...
Prime Minister's Conversation (Callaghan) with Dr. Kissinger,
16 August 1976, PREM 16/1157.


Χρησιμοποίησα αποσπάσματα από τα εξής βιβλία : 1) William Mallinson - Πικρές Ελιές, Διπλωματία, η σύγκρουση των θεωριών και η σύγχρονη Κύπρος 2) Γεράσιμος Κακλαμάνης - Το «Ανατολικό Ζήτημα σήμερα» 3) Βαρουφάκης Γιάννης - Παγκόσμιος Μινώταυρος 4) Ahmet Davutoğlu Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες και 5) Στρατηγικό Βάθος 6) Λουκάς Αξελός - Κύπρος, Η ανοιχτή πληγή του ελληνισμού: Αυτοδιάθεση, ανεξαρτησία, διχοτόμηση; 7) Βαγγέλης Χωραφάς, Λευτέρης Ρίζας - Κύπρος: γεωπολιτικές εξελίξεις στον 21ο αιώνα

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- Το μέλλον της Ε.Ε, η Ανατολική Ευρώπη -η Ουκρανία- και τα Βαλκάνια, ο Huntington, ο Brzezinski και οι πλανητικές πολιτικές των Η.Π.Α. Τα «Ανθρώπινα δικαιώματα», η «σύγκρουση των πολιτισμών» και τα «Ευρασιατικά Βαλκάνια» ως βαλκανοποίηση της υφηλίου και καλλιέργεια της ελεγχόμενης αναρχίας. Η απόρριψη του διλήμματος μεταξύ πυρηνικού ολοκαυτώματος ή πολιτιστικής ανυπαρξίας - προς μιας νέα ιστορική σύνθεση που θα εναντιώνεται στις θεωρίες και τους υπολογισμούς γραφείου-εργαστηρίου.