11 Μαρτίου 2013

Προς -γερμανο«ευρωκεντρική» δικαιοηθικο«φιλελεύθερη»- γνώσιν...


Όποιος πιστεύει ότι δεν τίθεται πλέον το αιώνιο ερώτημα περί ειρήνης και πολέμου στην Ευρώπη, μπορεί να πλανάται οικτρά.
Οι δαίμονες δεν έχουν φύγει, απλά κοιμούνται.
ο μέχρι πρότινος πρόεδρος του Eurogroup
*


Καθώς οι Γερμανοί γενικά έχουν εσωτερικεύσει τη διχοτομία μεταξύ πολιτικής και οικονομίας κατά τρόπο ώστε να συμπίπτει με τις παραστάσεις τους περί ευτυχίας και ηθικής, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα προσαρμοστούν απρόσκοπτα στη μεταψυχροπολεμική πλανητική κατάσταση. Έτσι ζητούν να συλλάβουν το ζήτημα της Ευρωπαϊκής ενοποίησης κατ' αρχήν επιστρατεύοντας οικονομικές ή πολιτικοοικονομικές κατηγορίες και αντιστέκονται όσο μπορούν στην ανησυχητική και οδυνηρή αλλά βαθμηδόν όλο και πιεστικότερη επίγνωση, ότι μετά τη γερμανική επανένωση και έκλειψη της αμερικάνικης προστασίας, μαζί με κάθε κεντρικό οικονομικό πρόβλημα, όπως είναι λ.χ. το πρόβλημα της νομισματικής ένωσης, ανακύπτει συγχρόνως και αναγκαία στον ορίζοντα το ζήτημα της πολιτικής ηγεμονίας...

Παναγιώτης Κονδύλης
*

...η Γερμανία σήμερα δεν είναι μεγάλη δύναμη, πόσο μάλλον δυνητικός ηγεμόνας, διότι δεν έχει δικά της πυρηνικά όπλα και διότι εξαρτάται πολύ από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την ασφάλεια της [σημ. Δ`~. τόσο στρατιωτικά όσο και ενεργειακά]. Όμως αν τα αμερικάνικα στρατεύματα αποσυρθούν από την Ευρώπη και η Γερμανία καταστεί υπεύθυνη για την άμυνα της, μάλλον θα αποκτήσει το δικό της πυρηνικό οπλοστάσιο και θα αυξήσει το μέγεθος του στρατού της, μετατρεπόμενη σε δυνητικό ηγεμόνα και ως εκ τούτου σε κύρια πηγή προβλημάτων στη νέα Ευρώπη. Παρά τον μικρότερο πληθυσμό της, η Γερμανία ήταν δυνητικός ηγεμόνας της Ευρώπης από το 1903 μέχρι το 1918 και από το 1939 μέχρι 1945...
John J. Mearsheimer
*

...η προσανατολισμένη στην κοινωνική ιστορία αρνητική θεωρία της «ιδιαίτερης πορείας» αποδίδει τις γερμανικές καταστροφές του 1918 και του 1945 στην κοινωνική οπισθοδρομικότητα ή «καθυστέρηση» του γερμανικού έθνους, δηλ. εξαρτά την εξωτερική από την εσωτερική πολιτική. Στα επιστημολογικά άλματα και στις πραγματικές αστοχίες της πρέπει επομένως να προστεθεί και η αμφίβολη (μονόπλευρη, στην καλύτερη περίπτωση) αντίληψη για το «πρωτείο της εσωτερικής πολιτικής»' αντίληψη που συνδέεται άλλωστε με μια πολιτική ομολογία πίστεως κανονιστικού χαρακτήρα.
Η βασική παραδοχή αυτής της τελευταίας έχει ως εξής: φιλελευθερισμός και κοινοβουλευτισμός είναι φύσει ανεκτικοί και ανθρώπινοι' ως εκ τούτου μια φιλελεύθερη κυβέρνηση που λογοδοτεί στο κοινοβούλιο δεν θα ασκούσε ποτέ επιθετική και επεκτατική πολιτική.
Παναγιώτης Κονδύλης
*

Ένας τρόπος για να σκεφτούμε τους δυο παγκόσμιους πολέμους είναι να τους εκλάβουμε ως έναν ενιαίο, στην πραγματικότητα, τριακονταετή πόλεμο, στον οποίο κύριοι πρωταγωνιστές ήταν οι ΗΠΑ και η Γερμανία στον αγώνα τους για τη διαδοχή της Βρετανίας, που είχε αρχίσει να παρακμάζει ως ηγεμονική δύναμη. Από αυτή τη σκοπιά, η άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας το 1945 σήμανε την ολοκάθαρη νίκη των Ηνωμένων Πολιτειών...
Immanuel Wallerstein
*

...κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει απολύτως ότι μια μελλοντική Γερμανία, θέλοντας ν’ αποκτήσει ηγεμονική θέση στην Ευρώπη, ίσως συνάψει μια στενή και προνομιούχο συμμαχία με τις ΗΠΑ· είναι δυνατόν ακόμα και να φαντασθούμε προϋποθέσεις, υπό τις οποίες το εγχείρημα αυτό θα στεφόταν από επιτυχία. Όμως η επιτυχία θα απαιτούσε πολιτικές ικανότητες, οι οποίες δεν ευδοκιμούν στη Γερμανία.
Ο εν μέρει οικουμενιστικός-ηθικολογικός και εν μέρει οικονομιστικός τόνος, που δεσπόζει στη σημερινή εξωτερική πολιτική της Γερμανίας, στην πραγματικότητα αποτελεί μια καινούργια παραλλαγή της παλαιάς φυγής προς την απλούστευση, μιαν άλλη έκφραση της ίδιας παλιάς αμηχανίας μπροστά τον άπειρα περίπλοκο χαρακτήρα της πολιτικής –μόνο που τώρα έχουν αντιστραφεί τα πρόσημα.
Η πεισματική στροφή προς τον ηθικό και οικονομικό παράγοντα έχει ως σκοπό της, όπως νομίζεται, την οριστική αποκοπή από την «πολιτική της ισχύος», ενώ η ευημερία των τελευταίων σαράντα ετών φαίνεται να αποδεικνύει, προς γενική ικανοποίηση, ότι η ηθική δεν ωφελεί μόνον την ψυχή αλλά και την κοιλιά.

...η διχοτομία μεταξύ οικονομίας και πολιτικής παραμένει πλασματική κατασκευή...
Παναγιώτης Κονδύλης

*
**
*

Η γερμανική οικονομία έχει μερικά κοινά χαρακτηριστικά με το αμερικάνικο και το ιαπωνικό σύστημα πολιτικής οικονομίας, αλλά διαφέρει πολύ από αυτά σε ορισμένα άλλα σημεία... η Γερμανία, όπως και η Ιαπωνία, δίνει μεγαλύτερη έμφαση στις εξαγωγές και στις εθνικές αποταμιεύσεις και επενδύσεις απ' ότι στην κατανάλωση... ο μη κυβερνητικός τομέας της γερμανικής οικονομίας είναι εξαιρετικά ολιγοπωλιακός και κυριαρχούν σε αυτόν συμμαχίες μεταξύ μεγάλων επιχειρήσεων και μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών... Είναι σημαντικό το ότι, ιδίως στη Γερμανία, οι μεγάλες τράπεζες είναι ζωτικής σημασίας για την παροχή κεφαλαίων στη βιομηχανία...
Από τότε που ο καγκελάριος Otto von Bismarck έκανε τα πρώτα σημαντικά βήματα για τη δημιουργία ενός σύγχρονου κράτους πρόνοιας στα τέλη του 19ου αιώνα, το γερμανικό κράτος ανέλαβε μεγάλο ρόλο ως προς την εξασφάλιση γενικής ευημερίας για όλους τους πολίτες. Αυτή η εθνική δέσμευση να προαχθεί η συνολική ευημερία του γερμανικού λαού στηρίχτηκε στην εξαιρετική αποδοτικότητα της γερμανικής βιομηχανίας.
Robert Gilpin

Η κοινή γνώμη στην Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 1930 δεν ήταν σε καμία περίπτωση αντίθετη με την ιδέα μιας αυταρχικής ανασυγκρότησης της ηπείρου υπό γερμανική ηγεσία...

Η καχυποψία απέναντι στη δύναμη της Γερμανίας μετριαζόταν από τον θαυμασμό για την οικονομική της ανάκαμψη.
Mark Mazower

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική