25 Ιανουαρίου 2013

Ερωταπαντήματα και σκέψεις χρείας για το εσωτερικό.


Προϋπόθεση ανάληψης ευθύνης είναι η μη ταύτιση της με το ενοχικό πουριτανικό αυτομαστίγωμα.

Ένα ερώτημα που τίθεται, είναι γιατί η Ελλάδα, κατ' εξακολούθηση σε διάφορες ιστορικές περιόδους, φανερώνει πως δεν διαθέτει πολιτικό ανάστημα και ικανότητα, ευθύνη, κοινωνική συνοχή και θεσμούς, δεν διαθέτει ανθρώπους, που να δρουν ανασχετικά σε εξωτερικές ροές, σε πιέσεις δυνάμεων, σε αποσταθεροποιήσεις, σε κρίσεις -γιατί η ιστορία της Ελλάδος είναι πλήρως συνυφασμένη με έξωθεν ή περιφερειακές αλληλεπιδρούσες δυνάμεις και συμφέροντα -και με το να μην αναγνωρίζεται ρητά αυτό το γεγονός, απλά διαιωνίζει μια εθελοτυφλία και οδηγεί σε ένα ηθικίστικο ενοχικό σύνδρομο (το οποίο τάχα μου παρουσιάζεται ως ανάληψη ευθύνης ενώ δεν είναι παρά νομιμοποίηση υποταγής) και όχι σε εύρεση αιτιών και ανάληψη ευθυνών.

Γιατί λοιπόν, μόλις επέρχεται ο «σεισμός» δεν φανερώνεται η «αντισεισμική προστασία» του οικοδομήματος, παρά τα σαθρά και σάπια θεμέλια και η μη συνεκτικότητα του -όλου οικοδομήματος Ελλάδα; Γιατί όταν ασκείται εξωτερική πίεση, το εσωτερικό αντί να αντιστέκεται καταρρέει; Γιατί δεν έχει δομηθεί ένα σύστημα ώστε η χώρα να προστατεύεται;

Δεν θα σταθώ σε «προπολιτικές» (ψυχοηθικίστικες) απαντήσεις, ούτε σε -τάχα μου- «μεταπολιτικές» (τεχνοοικονομίστικες).
Αν σας καλύπτουν αρκεστείτε σε αυτές. Ερωταπαντήματα και σκέψεις θέτω.

Προφανώς και υπάρχει διαφθορά για να φανερώνεται η σαθρότητα του οικοδομήματος -αλλά η φθορά ενός υλικού, η διάβρωση του, οφείλεται στο κατά πόσο το υλικό είναι κατασκευασμένο με βάση ορισμένες προδιαγραφές. Ποιες είναι αυτές οι προδιαγραφές; Οι προδιαγραφές συνήθως προκύπτουν από το περιβάλλον στο οποίο θα δομηθεί το κτίσμα, τον σκοπό του, την ποιότητα του κ.λπ. Κάτι αντίστοιχο πιθανά συμβαίνει και με τη φθορά ενός πνεύματος.

Στη χώρα υπάρχει άραγε διαλεκτική πόλης-υπαίθρου; τοπικού-πλανητικού; σχόλης-έργου; εθνικού-διεθνούς; προσώπου-κοινωνίας; κοινωνίας-συστήματος διακυβέρνησης; Υπάρχει σκέψη; Υπάρχει πραξεολογία;

Το εσωτερικό φανερώνεται παράφορα ατροφικό, φτωχό και παρασιτικό. Το υποτιθέμενα αληθές -τραγελαφικό θα το χαρακτήριζα- «δίπολο αριστερά-δεξιά» δρα εξολοκλήρου αντιδιαλεκτικά -συνεχίζοντας και ακολουθώντας τη σχολή των μανιχαίων. Θεσμοί, σύστημα διακυβέρνησης, κόμματα σε μια πλήρη δυσμορφία -αλήθεια, τι ανθρωπολογικό τύπο, τι ανθρώπους δημιουργούν ή «παράγουν» στο εσωτερικό τους όλα τα κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου, ως έχουν; Τα κόμματα, πάντα, δεν είναι παρά κομμάτια. Ποια είναι ακριβώς αυτή η πνευματική αυτοχθονία που θα διαλεκτικοποίησει ενσωματώνοντας ετερότητα και διαφορετικές κοσμοθεάσεις;

Πως να μην υπάρχει ασύστολη, αήθης εξ-ουσία όταν δεν υπάρχει ουσία;

Που είναι το μάθημα μετά το πάθημα; Ποια ακριβώς είναι η διαλεκτική τοπικότητας-ελληνικότητας, ελληνικότητας-οικουμενικότητας; 
(ο ελληνισμός αλληλεπιδρά με το παγκόσμιο, αν όμως το ελλαδικό δεν αλληλεπιδρά με τον ελληνισμό, πως θα αλληλεπιδράσει το ελλαδικό με το παγκόσμιο; -ή μήπως θα αποφασίσουμε να ακολουθήσουμε κάποιον μη οικουμενικό -δηλαδή ακατοίκητο και άκοσμο, μη ανθρωποποιημένο- γαϊδουρόδρομο με την όπισθεν;...), άραγε κοινωνικότητα, ατομικότητα και προσωπικότητα αλληλεπιδρούν; και σε ποια ακριβώς δημόσια σφαίρα; στη market;...

Χρειαζόμαστε αγορά, όχι market... (ούτε forum! forum έχουν άλλοι...)
...market έχουμε και είναι πλήρης res-εμπορευμάτων-πραγμάτων και κενή ανθρώπων, έργων και ιδεών.

Όταν δεν υπάρχει μόρφωση (όχι εγγραμματοσύνη) κυριαρχεί η παραμόρφωση. Πως θα υπάρξει ηθική πολιτική όταν δεν υπάρχει πολιτική ηθική; και πως ακριβώς θα υπάρξει κοινωνική πολιτική δίχως πολιτική κοινωνία; Και για να χρησιμοποιήσουμε τον αγαπημένο τους όρο. Πως ακριβώς δεν θα κυριαρχήσει πλήρως το οικονομικό «κεφάλαιο» -και δεν θα διαχυθεί παντού- όταν δεν υπάρχει πολιτικό «κεφάλαιο»;

Liberalistiκη, marxistiκή και fascistική έρημος... και η έρημος ολοένα μεγαλώνει, αλίμονο τους, σε όσες, σε όσους κουβαλάνε ερημιές...

Είναι χρεία κάπως να υπάρξ(χ)ει ο-μορφιά και κόσμος ώστε να μην υπάρξ(χ)ει α-κοσμία, α-μορφία και α-σχήμια.

.~`~.