22 Ιανουαρίου 2013

Περί κεκαλυμμένα θρησκευτικών ψευδοεπιστημονικά «εκκοσμικευμένων» -αλλά πάντα, μα πάντα, άκρως «επιστημονικών»...


.~`~.
I

Αφού οι γιοί σκότωσαν τον πατέρα που μισούσαν, νιώθουν τύψεις, ενοχές λόγω μιας αμφιθυμίας για την οποία ο Φρόυντ δεν αναφέρει από που προέρχεται, περιορίζεται στο να θέσει το ζήτημα ή απλώς να το αναφέρει σαν να επρόκειτο για κάτι προφανές. Οι αποδιωγμένοι γιοί της πρωτόγονης ορδής σκοτώνουν λοιπόν τον πατέρα, τον τρώνε και ανακαλύπτουν μετά το κανιβαλικό συμπόσιο πως αυτός ο μισητός πατέρας ήταν επίσης ένας αγαπημένος πατέρας...
Έτσι: «αφού ικανοποιήθηκε το μίσος δια της επιθετικότητας, αναδύθηκε η αγάπη μέσα από τις τύψεις για την πράξη, υψώθηκε το υπερεγώ μέσω της ταύτισης με τον πατέρα, πήρε τη δύναμη του πατέρα ως τιμωρία για τη βίαιη πράξη που διαπράχθηκε εναντίον του, δημιούργησε τους περιορισμούς για την αποφυγή της επανάληψης της πράξης».

Το υπερεγώ ενσαρκώνει λοιπόν τη σκιά του πατέρα, τρέφεται με τον αρχέγονο φόνο και την ανάμνηση αυτής της δολοφονίας. Έτσι, το οιδιπόδειο σύμπλεγμα, μέσω αυτού του φόνου, οδηγεί στη γένεση της ηθικής, σύμφωνα με τον Φρόυντ...

Οι ομοβροντίες έπονται η μια της άλλης: το 1912 στο Τοτέμ και ταμπού: σεξουαλικό μονοπώλιο του πατέρα επί των γυναικών στην πρωτόγονη ορδή, απογοήτευση των γιων, φόνος του πατέρα, βρώση του πτώματος, τύψεις και γέννηση της απαγόρευσης μετά το έγκλημα, έπειτα η γενεαλογία του πολιτισμού' το 1927 με το Μέλλον μιας αυταπάτης: αποδόμηση της θρησκείας, που νοείται ως μια ιδεοληπτική νεύρωση η οποία έχει ως επίκεντρο έναν Θεό που ταυτίζεται με έναν αποθεωμένο πατέρα, αναγκαιότητα αντικατάστασης του θεολογικού μύθου ενός Θεού ως αφετηρία της ηθικής από τον φροϋδικό «επιστημονικό μύθο» του φόνου του πατέρα που υποκινείται από το οιδιπόδειο σύμπλεγμα, εξύμνηση του αθεϊσμού που ισοδυναμεί με μια αθεολογική πατροκτονία' το 1930, σύμφωνα με το Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας: το υπερεγώ μαρτυρεί τη διαιώνιση του φόνου του πατέρα μέσα μας με τη μορφή των απαγορεύσεων, του Νόμου, της ηθικής και της αρετής. Κι έπειτα, το 1939, Ο άνδρας Μωυσής και η μονοθεϊστική θρησκεία: μια μείζων πατροκτονία για τον Φρόυντ, ο οποίος αναπτύσσει μια θέση που θα μπορούσε να θεωρηθεί αντισημιτική αν κατά τύχη την υπέγραφε ένας γκόι,* δηλαδή: Ο Μωυσής δεν ήταν Εβραίος αλλά Αιγύπτιος...
Φόνος του Πατέρα των Εβραίων, φόνος του πατέρα του δικού του πατέρα, του Γιάκομπ, φόνος του πατέρα του λαού του...

-------------------------------------------------------------------------------------------------
* Goy (πληθ. goyim), εβραϊκός όρος, περιγραφικός και όχι προσβλητικός, ο οποίος σημαίνει «μέλος ενός έθνους» και χαρακτηρίζει τους μη Εβραίους. [Για περισσότερα δες goyim]
-------------------------------------------------------------------------------------------------

...ο Φρόυντ ισχυρίζεται ότι δεν προσέγγισε το ζήτημα της καταγωγής της θρησκείας και της ηθικής από εβραϊκή πλευρά, ελπίζοντας ότι οι αναγνώστες του θα συμμεριστούν την «πεποίθηση πως η απροκατάληπτη επιστήμη δεν μπορεί να είναι ξένη προς το πνεύμα του νέου ιουδαϊσμού». Η ψυχανάλυση είναι λοιπόν ένας κλάδος που ενσαρκώνει το πνεύμα του νέου ιουδαϊσμού; Η ιδέα του Φρόυντ δεν αναπτύσσεται σαφώς στο υπόλοιπο έργο του...

Πρέπει λοιπόν να θεωρήσουμε πως το Ο άνδρας Μωυσής και η μονοθεϊστική θρησκεία προτείνει ένα πεδίο για την κατανόηση του τι ακριβώς θα μπορούσε να είναι αυτός ο νέος ιουδαϊσμός - άθεος, άθρησκος, μεταψυχολογικός, κτισμένος πάνω σε έναν «επιστημονικό μύθο» ή σε ένα «ιστορικό μυθιστόρημα», όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει το έργου του για τον Μωυσή;
Μια καινούργια θρησκεία χωρίς Θεό, χωρίς υπερβατικότητα, βυθισμένη εξ ολοκλήρου μέσα στη μεταφορική ενδοκοσμικότητα των ψυχικών διατάξεων, που απηχεί μια συμβολική ερμηνευτική και βρίσκει τις βεβαιότητες σε ένα αόρατο ασυνείδητο, διαβάζοντας τα όνειρα σαν ταλμουδικές ασκήσεις που μπορούν να έρθουν σε επαφή με μια ατοπική ψυχική τοπική; Ένα είδος Θεού που χάνεται μόλις πλησιάζει ο Λόγος, ο θεός της αρνητικής θεολογίας, ποτέ τόσο παρών όσο όταν τον θεωρούμε απόντα; Γιατί όχι...


.~`~.
II

Αυτό το βιβλίο θέτει ξεκάθαρα ένα ερώτημα: ποια αρχή διέπει τη δημιουργία του εβραϊκού χαρακτήρα;... Η φροϋδική θεωρία περί εβραϊκής ταυτότητας δεν θα μπορούσε να μη συμπεριλάβει τον πατέρα και τη μητέρα του, που είναι και οι δύο Εβραίοι. Ο βίαιος αντικληρικισμός του Φρόυντ, ο άγριος αθεϊσμός του, τρέφονται απ' όλα όσα είδε και έζησε μέσα σ' αυτή την εμβληματική εβραϊκού χαρακτήρα οικογένεια... Ωστόσο η εβραϊκή ταυτότητα των δύο προσώπων είναι, εξ όσων γνωρίζουμε, λιγότερο έκδηλη στη μητέρα απ' ό,τι στον πατέρα.

Το δώρο μιας εβραϊκής Βίβλου μπορεί πράγματι να αντιπροσωπεύει για τον Φρόυντ ένα πραγματικό οιδιπόδειο διακύβευμα:
ο ιουδαϊσμός είναι η θρησκεία που προβάλλει ο πατέρας ως πηγή κάθε αλήθειας, ενσαρκώνει το Νόμο του πατέρα που διαβιβάζεται με όλους τους τύπους στη γλώσσα που προσδιορίζει την ταυτότητα του εν λόγω λαού.
Ο Φρόυντ ήταν εγγονός και δισέγγονος ραβίνου, κάποιος πρόγονος του υπήρξε μάλιστα ένας από τους μεγαλύτερους ταλμουδιστές της Γαλικίας, της γενέθλιας γης του. Οι ιουδαϊσμός δεν είναι λοιπόν μόνο μια θεωρητική ιστορία αλλά και μια οικογενειακή υπόθεση - και ειδικότερα του πατέρα της οικογένειας.

Ποιο είναι το σχέδιο που προτείνει ανοιχτά ο Φρόυντ στο Ο άνδρας Μωυσής και η μονοθεϊστική θρησκεία; «Να αποστερήσει ένα λαό από τον άνδρα που δοξάζει σαν τον πιο σπουδαίο γιο του» - μπορούμε να πούμε κάτι καλύτερο; Αυτό το βιβλίο προτίθεται λοιπόν να σκοτώσει τον Πατέρα των Εβραίων, να διαπράξει την ύψιστη πατροκτονία. Αυτή είναι λοιπόν η θρησκεία του πατέρα του και των προγόνων του πατέρα του, η θρησκεία της μητέρας του, η θρησκεία της γυναίκας του, άρα η θρησκεία των παιδιών του βάσει της υπόθεσης πως η εβραϊκή ταυτότητα διαβιβάζεται μέσω της μητέρας' είναι η θρησκεία που υπέστη την κτηνωδία του ναζισμού, που βρισκόταν στην εξουσία από τα τέλη του Ιανουαρίου του 1933, για να μην αναφερθούμε στην αύξηση αυτών των εκτρόπων κατά την προηγούμενη δεκαετία' σ' αυτήν λοιπόν τη θρησκεία και καμία άλλη επιτίθεται ο Φρόυντ υπό τις χειρότερες συνθήκες - τον ναζιστικό αναβρασμό της Ευρώπης...

-------------------------------------------------------------------------------------------------
Αναλύοντας την υποδοχή και την υστεροφημία του συγγράμματος στο μνημειώδες έργο του Λεξικό των ψυχαναλυτικών έργων, ο Πωλ-Λωράν Ασούν γράφει: «Αυτό το σύγγραμμα του Φρόυντ ξεσήκωσε τις πιο έντονες κριτικές, όπως το βεβαιώνουν οι ανώνυμες ''επιστολές προς τον εκδότη'', από την Παλαιστίνη, τον Καναδά, τις ΗΠΑ ή τη Νότια Αφρική, ακόμα και πριν τη δημοσίευση του. Καταλογίζουν σ' αυτό τον άπιστο Εβραίο συγγραφέα ότι δικαιολογεί την αποκήρυξη των πρωταρχικών αληθειών της εβραϊκής θρησκείας και δίνει ένα νέο όπλο στον ''Γκαίμπελς και στα άλλα άγρια κτήνη''...»
-------------------------------------------------------------------------------------------------

Οι ναζί έχουν ανοίξει στρατόπεδα συγκέντρωσης, καταδιώκουν τους Εβραίους, που έχουν μετατραπεί σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας κι έπειτα σε υπανθρώπους που μονίμως τους κακομεταχειρίζονται, τους προσβάλλουν, τους βασανίζουν. Αυτά τα πράγματα είναι γνωστά σε όλους, τα γνωρίζει βέβαια και ο ίδιος ο Φρόυντ, που συνεχίζει να διεκδικεί την εβραϊκή του ταυτότητα, αλλά δεν γράφει ποτέ τίποτα κατά του Χίτλερ, κατά του εθνικοσοσιαλισμού, κατά της αντισημιτικής βαρβαρότητας, ενώ δεν διστάζει, σε τακτά διαστήματα, να δημοσιεύει μακροσκελείς αναλύσεις κατά του κομμουνισμού, του μαρξισμού, του μπολσεβικισμού, του σοβιετικού μαρξιστικο-λενινιστικού πειράματος... Μέσα λοιπόν σ' αυτό το ευρωπαϊκό πλαίσιο του λυσσαλέου αντισημιτισμού ο Φρόυντ επιτίθεται στον Μωυσή!...

Η Αίγυπτος λειτουργεί για τον Φρόυντ σαν ένα αντι-ιουδαιοχριστιανικό αρχέτυπο, μια αντι-Ρώμη... Διότι στη χριστιανική παράδοση της Καινής Διαθήκης η αιμομιξία απαγορεύεται κατηγορηματικά...

Μια θρησκεία του Υιου,
να κάτι που δυσαρεστεί τον Φρόυντ, που θέλει να είναι ο πατέρας του εαυτού του..

.~`~.
III

Στην Ελλάδα η Σφίγγα, θηλυκού γένους, έχει σταλεί από την Ήρα, τη θεά του γάμου, να τιμωρήσει τον Λάιο, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είναι πατέρας του Οιδίποδα! Ποιά η αιτία της τιμωρίας; Ο πατέρας του Οιδίποδα είχε κάποτε βιάσει τον νεαρό Χρύσιππο, πράξη με την οποία εγκαινιάστηκε η παιδεραστία - μια πληροφορία που πρέπει να συγκρατήσουμε στη μνήμη μας για να συλλάβουμε την αιτιολογία της φροϋδικής θεωρίας περί της αποπλάνησης... Ο Λάιος αρνούνταν να κάνει παιδί με τη νόμιμη σύζυγο του. Ένα ιδανικό σχήμα για τον Φρόυντ, που θα πιστεύει για καιρό πως οι πατεράδες, όπως και ο δικός του, ασελγούν επί των τέκνων τους, μια υπέροχη φαντασίωση για εκείνον, αφού έτσι ο πατέρας του απαρνείται τη μητέρα του, τη γυναίκα που ποθεί το παιδί...

Ο Φρόυντ συσχετίζει λοιπόν τους δύο ήρωες, τον Οιδίποδα και τον Μωυσή, αφού, όπως γράφει με μεγάλη αθωότητα και με την αφοπλιστική αφέλεια μιας αυτοβιογραφικής ομολογίας: «ήρωας είναι εκείνος που αντιτίθεται με θάρρος στον πατέρα του και τελικά τον νικά».

Κατά τη λογική του «επιστημονικού μύθου» του, ο Φρόυντ υπερασπίζεται την ιδέα πως «μνημονικά ίχνη» μεταδίδονται από γενιά σε γενιά: η συμβολική χρήση της γλώσσας, ο φόνος του πατέρα και το οιδιπόδειο σύμπλεγμα συνιστούν το υλικό αυτού που, εξαιτίας της σπουδαιότητας του ή της συχνής επανάληψης, ή και των δύο ακόμα, διανύει τους αιώνες και βρίσκεται θαμμένο στο ψυχισμό κάθε όντος. Αυτή η μεταβίβαση επί χιλιετίες δεν σχετίζεται με τη φυσιολογία, την ανατομία, τη σάρκα, το σώμα, αλλά αφορά μόνο το ασυνείδητο: είναι τα προλεγόμενα αυτού του «νέου ιουδαϊσμού» που αναγγέλλει ο Φρόυντ; Πιθανώς...

Αυτό που επιλέγεται και μεταβιβάζεται με φυλογενετικό-ψυχικό τρόπο, αλλά χωρίς τη βοήθεια μιας σωματικής στήριξης, είναι, όπως μας λέει ο ψυχαναλυτής, αυτή η σημαντική, ισχυρή και πολλάκις επαναλαμβανόμενη πράξη του φόνου του πατέρα: σκοτώνοντας τον Χριστό, οι Εβραίοι δολοφόνησαν τον μεγάλο τους άνδρα και επανέλαβαν την πράξη της πρωτόγονης ορδής. Οι Εβραίοι αρνήθηκαν να υιοθετήσουν μια θρησκεία, τον χριστιανισμό εν προκειμένω, που αποδέχεται το φόνο του Θεού. Η θεοκτονία, καθώς αποτελεί πατροκτονία, αποδεικνύει την υπεροχή της θρησκείας του Χριστού, αφού μαρτυρεί την ένταξη της στην αλήθεια του «επιστημονικού μύθου» του φόνου του πατέρα...

Βλέπουμε με τρόμο σε ποιο σημείο η εμμονή του φόνου του πατέρα ωθεί τον Φρόυντ σε θέσεις υπερβολικές, παράφρονες, ακατανόητες, ακόμα και αντισημιτικές, αν δεν τις συσχετίσουμε με αυτές τις λιβιδινικές διευθετήσεις λογαριασμών, αυτή  τη μάχη ενός ψυχισμού που κατατρώγεται στα μύχια του από τον αιμομικτικό τροπισμό. Αυτή η αυτοβιογραφική προσταγή είναι ο οδηγός του Φρόυντ σε καθένα από τα τυφλά του βήματα - όπως ακριβώς ο Οιδίποδας...

Michel Onfray

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική