10 Δεκεμβρίου 2012

Ξανά και ξανά - προς γνώσιν...


{ΜΗΛ.} Καὶ πῶς χρήσιμον ἂν ξυμβαίη ἡμῖν δουλεῦσαι, ὥσπερ καὶ ὑμῖν ἄρξαι;

Πώς είναι δυνατόν να είναι εξίσου χρήσιμο (συμφέρον) για εμάς να υποδουλωθούμε, όπως είναι για εσάς να μας υποδουλώσετε;

{ΑΘ.} Ὅτι ὑμῖν μὲν πρὸ τοῦ τὰ δεινότατα παθεῖν ὑπακοῦσαι ἂν γένοιτο, ἡμεῖς δὲ μὴ διαφθείραντες ὑμᾶς κερδαίνοιμεν ἄν.

Διότι με την υποταγή σας θα αποφεύγατε τις χειρότερες συμφορές, εμείς πάλι θα είμαστε κερδισμένοι αν δεν σας καταστρέψουμε.

{ΜΗΛ.} Ὥστε [δὲ] ἡσυχίαν ἄγοντας ἡμᾶς φίλους μὲν εἶναι ἀντὶ πολεμίων, ξυμμάχους δὲ μηδετέρων, οὐκ ἂν δέξαισθε;

Δεν θα δεχόσασταν, έτσι, να είμαστε φίλοι, αντί για εχθροί σας, και να διατηρήσουμε την ησυχία μας χωρίς να έχουμε συμμαχία με κανέναν από τους δύο;

{ΑΘ.} Οὐ γὰρ τοσοῦτον ἡμᾶς βλάπτει ἡ ἔχθρα ὑμῶν ὅσον ἡ φιλία μὲν ἀσθενείας, τὸ δὲ μῖσος δυνάμεως παράδειγμα τοῖς ἀρχομένοις δηλούμενον.

Όχι, διότι η εχθρότητα σας δεν μας βλάπτει όσο η φιλία σας, η οποία στα μάτια των υπηκόων μας είναι ένδειξη αδυναμίας, ενώ το μίσος σας απόδειξη δύναμης.

Θουκυδίδης
Ἱστοριῶν εʹ (5.92.1–5.95.1)

.~`~.