20 Οκτωβρίου 2012

Δεν είναι δυνατόν...


αυτό
...ἐν τῷ τοιῷδε τὴν τιμὴν ταύτην τῆς μνήμης δίδοσθαι. τὴν γὰρ χώραν οἱ αὐτοὶ αἰεὶ οἰκοῦντες διαδοχῇ τῶν ἐπιγιγνομένων μέχρι τοῦδε ἐλευθέραν δι’ ἀρετὴν παρέδοσαν.

ή/και

αυτό
...ἀδελφοὶ καὶ συστρατιῶται, κατὰ νοῦν ἐνθυμηθῆτε ἵνα τὸ μνημόσυνον ὑμῶν καὶ ἡ μνήμη καὶ ἡ φήμη καὶ ἡ ἐλευθερία αἰωνίως γενήσηται.

να αφεθεί σε

αυτό

*
**
*

Όταν ένα κόμμα προσπαθεί να συρρικνώσει και να στενέψει τον ελληνισμό σε βαθμό ασφυξίας, έτσι ώστε ν' αξιώσει για τον εαυτό του, την αποκλειστικότητα της ερμηνείας του ελληνισμού ή της ελληνικότητας, δεν απαντάς με ολοκληρωτική απόρριψη του ελληνισμού -κάτι το οποίο δεν μπορεί να συμβεί άλλωστε- ή ισχυριζόμενος πως ο ελληνισμός είναι ανύπαρκτος -κάτι που δεν ισχύει άλλωστε-, αλλά με μια ευρύτερη οπτική του ελληνισμού που αντίκειται σε αυτή τη συρρίκνωση που βολεύει και εξυπηρετεί αυτό το κόμμα (και τι επιδιώκουν και πως συμπεριφέρονται τα κόμματα το γνωρίζουμε από την εποχή του Θουκυδίδη) το οποίο αυτοπροβάλλεται ως «κίνημα». Αν δεν πράξεις περίπου κατά αυτόν τον τρόπο, του παραχωρείς την αποκλειστικότητα του ελληνισμού (και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα, άσχετα αν δεν γίνεται κατανοητό), δηλαδή ηθελημένα ή μη, το εξυπηρετείς, και το σημαντικότερο δεν είναι τόσο το τελευταίο, όσο το ότι του προσφέρεις συνειδήσεις.
Σε όλες αυτές τις συνειδήσεις, σε όλους αυτούς τους ανθρώπους -αλλά και σε ορισμένους εχθρικούς προς αυτούς- δεν έχεις παρά να τους πεις (και θα αναφέρω μονάχα λίγα πρόσφατα παραδείγματα) για τη διδασκαλία της ελληνικής στο Σοχάγκ της Άνω Αιγύπτου, για το αφιέρωμα στο έργο του Μιχάλη Κακογιάννη στο Πεκίνο, για το Βυζάντιο και το Ισλάμ, για τα εγκαίνια του πρώτου Ορθόδοξου σχολείου στη Σιέρρα Λεόνε, για τον Κινέζο μεταφραστή του «Αξιον εστί», του Καβάφη, του Σεφέρη, του Ρίτσου και του Ελύτη και τον Νιγηριανό Sam tsekuas (που ίσως θα έπρεπε να τους δωθεί ως δώρο το βιβλίο του «Η ομορφιά του να νιώθεις Ελληνας»), για την Ουρουγουανή «Ελληνίδα κατ΄επιλογήν» Margarita Larriera και τους Ισπανούς Javier Ortola Salas και Ángel Martínez Fernández (και την ομιλία του τελευταίου για την ορολογία της οικονομίας στην Αρχαία Κρήτη σε άψογα ελληνικά με τις 23 προβολές στο you tube), για τη μετάφραση του Ερωτόκριτου στα τούρκικα και τον Λευκάδιο Χερν-Κοϊζούμι Γιακούμο, Ιρλανδολευκαδίτη ποιητή της Ιαπωνίας, για το έργο του Καζαντζάκη στη Ρουμανία και τον Αραβικό κόσμο και βέβαια για την λατρεμένη αγάπη της Defar για την Ελλάδα που μονάχα έναν απονεκρωμένο -πιθανά εντελώς «εκδυτικισμένο»- άνθρωπο μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο, μήπως και καταλάβουν πως ο ελληνισμός δεν συρρικνώνεται στο κόμμα τους... Εδώ δε μπόρεσε να τον συρρικνώσει ολοκληρωτικά το ίδιο το ελλαδικό κράτος (η γεωπολιτική έχει και πνευματικές απαιτήσεις βλέπετε), αν και ομολογουμένως κατέβαλε τρομερά μεγάλη προσπάθεια και παραδόξως δυσανάλογα αποδοτική για τα δεδομένα του. Να και ένας τομέας στον οποίο άγγιξε σχεδόν το άριστα...
«Ξέρεις, αυτό που είναι αδύνατον να αλλάξει μέσα μου το πόσο Έλληνας νιώθω και είμαι, πόσο κοινωνώ και επικοινωνώ μ’ αυτήν την παράδοση και κληρονομιά μου, είναι μία από τις βασικές αξίες του τι σημαίνει να είσαι Έλληνας. Το να είσαι Έλληνας σημαίνει να έχεις φύση εξερευνητική, το πάθος και τη θέληση να ψάξεις να ανακαλύψεις το καινούριο, το διαφορετικό. Αν δεις την ελληνικότητά σου με αυστηρά στείρα κριτήρια χάθηκες, έχασες την ουσία της, το να νιώθεις κοινωνός αυτής της κουλτούρας. Εντάξει θα πάω να δω την Ακρόπολη και τι θα δω σήμερα; Θα δω ένα θαύμα που καταστρέφεται μέρα με τη μέρα. Εγώ θέλω να βλέπω το μυαλό που έχτισε αυτό το θαύμα και την ιστορία και την κληρονομιά της ελληνικής σκέψης, είτε πρόκειται για επιστημονική σκέψη, είτε για θρησκευτική, είτε για μεταφυσική. Αυτή η σκέψη είναι η ελληνική μου κληρονομιά και γι’ αυτό νιώθω Έλληνας. Γιατί αν δεν ήμουν αυτό που είμαι, αν δεν κουβαλούσα μέσα μου την ταυτότητα που κουβαλώ, δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι στοχαστής και σκεπτόμενος άνθρωπος.»
Για τον άνωθεν κύριο θα οργανώσουμε μια ελλαδίτικη επιτροπή από ελλαδίτες φιλελεύθερους, μαρξιστές και φασίστες για να αποφασίσουμε εάν είναι αρκετά «προοδευτικός», «αυθεντικός Έλληνας», «ορθολογικός», «νεωτερικός», ή «πατριώτης» ώστε να ανήκει στην οικογένεια των ελλαδιτών που ονομάζονται Έλληνες. Προσοχή μόνο γιατί είναι μουσουλμάνος -και οι καιροί είναι περίεργοι- σε αντίθεση με τη Defar η οποία είναι χριστιανή -μήπως να οργανώσουμε και γι' αυτήν μια επιτροπή; Σίγουρα θα «κοπεί» είτε ως μη (κατ)έχουσα το ορθόν χρώμα δέρματος, είτε ως υπερβολικά θρήσκευόμενη και προερχόμενη από τις προταξικές βαθμίδες της ιστορίας και τα κοινοτικά εκείνα κατάλοιπα των «πρωτόγονων»...

Νομίζω μπορούμε να το παραδεχτούμε, δεν έχουμε τα κότσια να οικοδομήσουμε ταυτότητα.
...και επειδή το ζήτημα της ταυτότητας είναι ζήτημα αυτοσυντήρησης θα επανέλθω και με τα πιο «υλικά» και πιο «πρακτικά» πάνω σε αυτό το ζητήμα...
Και έτσι ο ρηχός -όπως βολεύει- «ελληνοκεντρισμός» δρά ως το ακριβές αντίστοιχο του -δήθεν- βαθεογνωσιακού δυτικισμού.
Για αυτό επιμένω πως

Δεν είναι δυνατόν...

.~`~.